07.01.2015 Wniosek Zbigniewa Kękusia do posła Jarosława Kaczyńskiego o wszczęcie przez Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość postępowania zmierzającego do odwołania Ireny Lipowicz z urzędu Rzecznika Praw Obywatelskich

Kraków, dnia 7 stycznia 2015 r.

Zbigniew Kękuś

Pan

Jarosław Kaczyński
Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
Prezes Partii Prawo i Sprawiedliwość
Biuro Poselskie
ul. Nowogrodzka 84/86
02-018 Warszawa
Sygn. akt BP-S-174/06

Do wiadomości:

  1. Pan Andrzej Duda, kandydat Prawo i Sprawiedliwość na prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Poseł do Parlamentu Europejskiego, Biuro Poselskie, ul. Podwale 3/6, 31-118 Kraków
  2. Pani adw. Małgorzata Wassermann, Kancelaria Adwokacka, ul. Kielecka 29B, 31-523 Kraków
  3. Pani Irena Lipowicz, Rzecznik Praw Obywatelskich, Al. Solidarności 77, 00-090 Warszawa
  4. Pan Bronisław Komorowski, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 10, 00-952 Warszawa
  5. Państwo: Bogdan Borusewicz, Jan Wyrowiński, Stanisław Karczewski, Maria Pańczyk-Pozdziej – Marszałek i Wicemarszałkowie Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 6, 00-902 Warszawa
  6. Państwo: Radosław Sikorski, Elżbieta Radziszewska, Eugeniusz Tomczak – Grzeszczak, Marek Kuchciński, Wanda Nowicka, Jerzy Wenderlich – Marszałek i Wicemarszałkowie Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 4/6/8, 00-902 Warszawa
  7. Sędzia Beata Stój, Sąd Rejonowy w Dębicy, Wydział II Karny, ul. Słoneczna 3, 39-200 Dębica, sygn. akt II K 407/13
  8. Pani Krystyna Kowalczyk, Prokurator Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia Wschód, ul. Mosiężnicza 2, 30-965 Kraków, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S
  9. Pan Cezary Grabarczyk, Minister Sprawiedliwości, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa
  10. Pan Andrzej Seremet, Prokurator Generalny, ul. Rakowiecka 26-30, 02-528 Warszawa
  11. Pan adw. Robert Bryk, Kancelaria Adwokacka, ul. Kraszewskiego 5, 39-200 Dębica
  12. Pan Artur Wrona, Prokurator Apelacyjny w Krakowie, ul. Cystersów 18, 31-553 Kraków
  13. Pani Lidia Jaryczkowska, Prokurator Okręgowy w Krakowie, ul. Mosiężnicza 2, 30-965 Kraków
  14. Pan Marek Cebulak, Dyrektor Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie, ul. Wąwozowa 34, 31-752 Kraków
  15. Pan prof. dr hab. Andrzej Chochół, Rektor Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, ul. Rakowicka 27, 31-510 Kraków
  16. Pan Jacek Majchrowski, Prezydent Krakowa, Plac Wszystkich Świętych 3-4, 31-004 Kraków
  17. Panowie: Dominik Jaśkowiec, Sławomir Pietrzyk, Wiceprzewodniczący Rady Miasta Krakowa, Plac Wszystkich Świętych 3-4, 31-004 Kraków
  18. Pan Jerzy Miller, Wojewoda Małopolski, ul. Basztowa 22, 31-156 Kraków
  19. Pan insp. Andrzej Płatek, Komendant Miejski Policji w Krakowie ul. Siemiradzkiego 24, 31-137 Kraków
  20. Pan Marek Sowa, Marszałek Województwa Małopolskiego, ul. Racławicka 56, 30-017 Kraków
  21. Pan Wojciech Harpula, Redaktor Naczelny, „Gazeta Krakowska”, Al. Pokoju 3, 31-548 Kraków
  22. Pan Marek Kęskrawiec, Redaktor Naczelny, „Dziennik Polski’, Al. Pokoju 3, 31-548 Kraków
  23. Pan Józef Stachów, Redaktor Naczelny „Gazeta Wyborcza – Gazeta Kraków”, ul. Szewska 5, 31-009 Kraków
  24. Pani Edyta Stanek, Redaktor Naczelny „Fakt Kraków”, ul. Grzegórzecka 10, 31-530 Kraków
  25. www.kekusz.pl, ruchobywatelskinarzecz@vp.pl, www.aferyprawa.eu, www.3obieg.pl, www.monitor-polski.pl, www.3obieg.pl, www.ekspedyt.org, www.blogmedia24.pl, www.neon24.pl

 

Dotyczy:

  1. Wniosek – na podstawie prawa określonego w art. 7.2 i ustawy z dnia 15.07.1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich oraz utrwalonej doktryny podanej przez Adresata niniejszego pisma w piśmie do mnie z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. BP-S-174/06 /Załącznik 1/ – o wszczęcie przez Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość postępowania zmierzającego do odwołania Ireny Lipowicz z urzędu Rzecznika Praw Obywatelskich z powodu wielokrotnego, notorycznego sprzeniewierzania się złożonemu przed Sejmem ślubowaniu przez między innymi:
    1. posłużenie się oszustwem celem pozbawienia mnie możności skorzystania z prawa określonego w art. 521 § 1 Kodeksu postępowania karnego: „Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.”
    2. oszukanie Adresata niniejszego pisma, Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa Partii Prawo i Sprawiedliwość,
    3. odmowę interwencji i zezwolenie na okrutne, nieludzkie traktowanie mnie przez powtórne – po uchyleniu skazującego mnie wyroku z dnia 18.12.2007 r. z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia przez autora wyroku sędziego Tomasza Kuczmę prawa materialnego i procesowego – ściganie mnie z rażącym naruszeniem prawa określonego:
      1. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., sygn. P 3/06 /Dz. U. z 19.10.2006 r., Nr 190, poz. 1409/,
      2. znowelizowanym na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jak wyżej art. 226 § 1 Kodeksu karnego,
      3. w artykule 42.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.
      4. w artykule 17 § 1 k.p.k.
      5. w artykule 17 § 2 k.p.k.
      6. w artykule 17 § 6 k.p.k.
      7. w artykule 60 § 1 k.p.k.
    1. odmowę rozpoznania zgłoszonej przeze mnie pismem z dnia 27 czerwca 2011 r. oraz osobiście podczas spotkania w dniu 27 czerwca 2011 r. w Biurze RPO w Warszawie, sprawy poświadczenia przez Radcę w Zespole Prawa Cywilnego i Gospodarki Nieruchomościami Biura RPO mgr Monikę Nowak w jej piśmie do mnie z dnia 7 kwietnia 2010 r. /Załącznik 13/ nieprawdy, że Rzecznik Praw Obywatelskich rozpoznał zgłoszoną przeze mnie pismem z dnia 20 kwietnia 2002 r. Rzecznikowi prof. Andrzejowi Zollowi sprawę naruszenia konstytucyjnych i ustawowych praw mojego wtedy małoletniego chorego na skoliozę, lordozę i garb żebrowy syna przez:
      1. sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie, SSO Ewę Hańderek i SSR del. Agatę Wasilewską-Kawałek,
      2. sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie, SSA Jana Kremera, SSA Annę Kowacz-Braun i SSA Marię Kus-Trybek.
  1. Wniosek o:
    1. podanie mi źródła – imię i nazwisko autora, tytuł publikacji, nazwa wydawnictwa, rok wydania, numer strony – w którym opublikowano doktrynę, na którą Adresat niniejszego pisma powołał się w piśmie do mnie z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. BP-S-174/06 – Załącznik 1,
    2. sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, ile razy może Irena Lipowicz sprzeniewierzyć się złożonemu uroczyście przed Sejmem Rzeczypospolitej Polskiej ślubowaniu, żeby zgodnie z utrwaloną doktryną, jak w pkt. II. 1, Sejm z urzędu Rzecznika Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej.
  2. Wniosek o zapoznanie się przed sporządzeniem odpowiedzi na niniejsze pismo:
    1. z interpelacją Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Zbigniewa Wassermanna z dnia 3 września 2009 r. od skazującego mnie wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. – Załącznik 15,
    2. ze stanowiskiem w zgłoszonej nim sprawie kandydata Prawa i Sprawiedliwości na prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Posła do Parlamentu Europejskiego, Pana Andrzeja Dudy, zaprezentowanym w Jego piśmie z dnia 10 czerwca 2013 r., sygn. akt BP.AD/35/m6/13, do prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta – Załącznik 16.
  3. Wniosek o udzielenie odpowiedzi na niniejsze pismo bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie miesiąca od daty jego wpływu.
  4. Zawiadomienie, że:
    1. kopie dokumentów poświadczających przedstawione w niniejszym piśmie fakty są umieszczone w Internecie, w tym na stronie: www.kekusz.pl.
    2. kopia niniejszego pisma oraz odpowiedzi na nie zostaną umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

 

Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym,

urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.”

Artykuł 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Zgodnie z utrwaloną doktryną, za „sprzeniewierzenie się złożonemu ślubowaniu” może być uznane: (…) uporczywa bezczynność Rzecznika, przejawiająca się w niepodejmowaniu działań na rzecz ochrony praw i wolności obywatelskich w sprawach, w których w sposób nie budzący wątpliwości pożądana byłaby aktywność Rzecznika, (…) Podstawę do oceny, czy Rzecznik sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu, powinna w zasadzie stanowić suma działań (zaniechań) Rzecznika, (…) PREZES PARTII Prawo i Sprawiedliwość Jarosław Kaczyński

Źródło: Prawo i Sprawiedliwość, pismo Prezesa Jarosława Kaczyńskiego z dnia 25 czerwca 2012 r., BP-S-174/06 – Załącznik 1
„Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela

określonych w Konstytucji oraz w innych aktach normatywnych”

Artykuł 208.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Do zakresu działania Rzecznika, dotyczącego realizacji zasady równego traktowania, należy również:

1) analizowanie, monitorowanie i wspieranie równego traktowania wszystkich osób,

Artykuł 17 b ustawy z dnia 15.07.1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

 

Sejm odwołuje Rzecznika przed upływem okresu, na jaki został powołany,

również jeśli Rzecznik sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu.”

Artykuł 7.2 ustawy z dnia 15.07.1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

 

Część I. Przepisy prawa

 

  1. Artykuł 8.1 ustawy z dnia 15.07.1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich:„Rzecznik podejmuje czynności przewidziane w ustawie, jeżeli poweźmie wiadomość wskazującą na naruszenie wolności i praw człowieka i obywatela, w tym zasady równego traktowania.”
  2. Artykuł 13 ustawy z dnia 15.07.1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich:„Prowadząc postępowanie, o którym mowa w art. 12 pkt 1, Rzecznik ma prawo:

    1) zbadać, nawet bez uprzedzenia, każdą sprawę na miejscu, (…)

    3)

    żądać przedłożenia informacji o stanie sprawy prowadzonej przez sądy, a także prokuraturę i inne organy ścigania oraz żądać do wglądu w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich akt sądowych i prokuratorskich oraz akt innych organów ścigania po zakończeniu postępowania i zapadnięciu rozstrzygnięcia,”

Część II. Uzasadnienie

 

Z woli ustawodawcy Rzecznikiem Praw Obywatelskich może zostać osoba spełniająca wymogi określone w art. 2 ustawy z dnia 15.07.1987 r. o RPO:

 

Rzecznikiem może być obywatel polski wyróżniający się wiedzą prawniczą, doświadczeniem zawodowym oraz wysokim autorytetem ze względu na swe walory moralne i wrażliwość społeczną”.

Artykuł 2 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

 

Przed przystąpieniem do wykonywania obowiązków Rzecznika Praw Obywatelskich Irena Lipowicz złożyła przed Sejmem Rzeczypospolitej Polskiej ślubowanie:

 

Ślubuję uroczyście, że przy wykonywaniu powierzonych mi obowiązków Rzecznika Praw Obywatelskich dochowam wierności Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, będę strzec wolności i praw człowieka i obywatela, kierując się przepisami prawa oraz zasadami współżycia społecznego i sprawiedliwości.

Ślubuję, że powierzone mi obowiązki wypełniać będę bezstronnie, z najwyższą sumiennością i starannością, że będę strzec godności powierzonego mi stanowiska oraz dochowam tajemnicy państwowej i służbowej Ślubowanie może być złożone z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg”.

Rota ślubowania złożonego przed Sejmem przez Irenę Lipowicz przed przystąpieniem do wykonywania obowiązków RPO;

art. 4 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich, Dz.U. z 2001 r. nr 14, poz. 147

 

xxx

 

Przed ponad dwoma laty sporządził Pan i doręczył mi pismo z dnia 25 czerwca 2012 r. o treści – Załącznik 1: „Prawo i Sprawiedliwość, Warszawa, dnia 25 czerwca 2012 r., BP-S-174/06, Szanowny Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Szanowny Panie, W odpowiedzi na kolejną korespondencję z dnia 14 czerwca 2012 r., w której zwrócił się Pan z prośbą o wsparcie Pańskich działań skierowanych na odwołanie obecnie urzędującego Rzecznika Praw Obywatelskich, uprzejmie informuję, iż w powyższej sprawie, zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy o Rzeczniku Praw Obywatelskich, Sejm podejmuje uchwałę w sprawie odwołania Rzecznika, jeśli sprzeciwił się On złożonemu ślubowaniu, na wniosek Marszałka Sejmu lub grupy, co najmniej, 35 posłów, większością co najmniej 3/5 głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów.

Niezależnie od oceny działań Rzecznika Praw Obywatelskich w dotyczącej Pana sprawie, oraz od kwestii wymaganej przez ustawę większości do odwołania Rzecznika, musi Pan mieć na uwadze fakt, że zgodnie z utrwaloną doktryną, za „sprzeniewierzenie się złożonemu ślubowaniu” może być uznane: powtarzające się i przybierające postać utrwalonej praktyki podejmowanie działań mających na celu ograniczenie praw i wolności obywatelskich, uporczywa bezczynność Rzecznika, przejawiająca się w niepodejmowaniu działań na rzecz ochrony praw i wolności obywatelskich w sprawach, w których w sposób nie budzący wątpliwości pożądana byłaby aktywność Rzecznika, czy też brak bezstronności, polegający np. na angażowaniu się w trakcie pełnienia funkcji Rzecznika w działalność polityczną. Podstawę do oceny, czy Rzecznik sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu, powinna w zasadzie stanowić suma działań (zaniechań) Rzecznika, a nie poszczególne przypadki. Powyższe oznacza, iż brak jest podstaw, aby Klub Parlamentarny Prawa i Sprawiedliwości złożył, w obecnym stanie, wniosek o odwołanie Rzecznika Praw Obywatelskich.

Wyrażam nadzieję, że przyjmie Pan moje wyjaśnienia ze zrozumieniem.

Z poważaniem PREZES PARTII Prawo i Sprawiedliwość Jarosław Kaczyński

Źródło: Prawo i Sprawiedliwość, pismo Prezesa Jarosława Kaczyńskiego z dnia 25 czerwca 2012 r., BP-S-

174/06 – Załącznik 1

 

Pana zacytowane wyżej pismo z dnia 25 czerwca 2012 r. było odpowiedzią na moje pismo do Pana z dnia 14 czerwca 2012 r. zawierające – „Dotyczy:

  1. Wniosek– na podstawie art. 7.2 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich – o złożenie przez Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość wniosku o odwołanie Ireny Lipowicz z urzędu Rzecznika Praw Obywatelskich z powodu sprzeniewierzenia się złożonemu przez nią przed Sejmem ślubowaniu przez między innymi oszukanie Adresata niniejszego pisma, Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa Partii Prawo i Sprawiedliwość.
  2. Zawiadomienie, że z powodu niedopełnienia w styczniu 2011 r. przez Irenę Lipowicz obowiązków Rzecznika Praw Obywatelskich prowadziłem w okresie od dnia 30 maja do 12 czerwca 2011 r. protest głodowy przed siedzibą Prokuratury Generalnej zakończony wniesieniem przez Prokuratora Generalnego kasacji na moją korzyść od prawomocnego, niesłusznego wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczma z dnia 18 grudnia 2007 r. skazującego mnie z art. 226 § 1 kk i inne /sygn. akt II K 451/06/.

Źródło: Pismo Zbigniewa Kękusia z dnia 14 czerwca 2012 r. do Prezesa Prawo i Sprawiedliwość Jarosława

Kaczyńskiego

 

Celem nierozpoznania mojego wniosku skorzystał Pan z taktyki stosowanej powszechnie przez prokuratorów i sędziów w celu ochrony interesów innych funkcjonariuszy publicznych. Nazywam ją: „Kiedyś tam, ktoś tam, ktoś tam, coś tam, coś tam”.

Chodzi o powoływanie się w sytuacji zagrożenia dla interesu osoby chronionej na jakieś orzeczenie lub w innej formie wyrażone stanowisko osoby, na którą adresat zawiadomienia o naruszeniu prawa może powołać się jako na autorytet.

To może być postać całkowicie nieznana. Może prezentować odosobniony pogląd. Ważne, że napisała coś, co można wykorzystać celem zbycia wspólnego wroga funkcjonariusza publicznego rozpoznającej skargę i osoby, której skarga dotyczy.

Pan powołał się na doktrynę.

Co różni Pana in minus od pozostałych użytkowników taktyki „Kiedyś tam, ktoś tam, ktoś tam, coś tam, coś tam”, to utajnienie źródła, z którego Pan zaczerpnął wiedzę o „doktrynie”. Podał Pan, że – Załącznik 1: „(…) zgodnie z utrwaloną doktryną (…).” Inni użytkownicy w.w. taktyki podają źródła doktryn, orzeczeń, stanowisk, na które się powołują. Niczym przy tym nie ryzykują, bo gdy wskazać w zażaleniu na ich decyzję, że nietrafnego, sprzecznego z rzeczywistym stanem faktycznym, w tym prawnym, użyli argumentu, funkcjonariusz organu odwoławczego wyjaśnia, że przecież sprawa została już załatwiona w pierwszej instancji, a skarżący – znaczy natręt – nie wnosi nic nowego do tej „załatwionej” już sprawy, że li tylko polemizuje.

Jakkolwiek podał Pan w piśmie do mnie z dnia 25.06.2012 r., że: „(…) zgodnie z utrwaloną doktryną (…)., to stanowisko, na które Pan się powołał bardziej prezentuje się jako odosobniony pogląd niż jako doktryna, czyli:

 

Doktryna” «zespół poglądów filozoficznych, naukowych, politycznych lub społecznych, powiązanych wspólnotą podstawowych koncepcji stanowiących pewną całość, system, nauka»

Słownik Języka Polskiego PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 145

 

Może jest to… na użytek Ireny Lipowicz „doktryna Kaczyńskiego”?

Można ją nazwać: „róbta, co chceta”. W przypadku obecnej RPO, „róbta Irenko, co chceta”.

Uprawnione są moje wątpliwości, bo celowo, czy też nieświadomie, ale pozbawił mnie Pan możności zweryfikowania wiarygodności usprawiedliwienia, które Pan zastosował celem zbycia mnie. Ustalenie źródła podanej przez Pana doktryny ma natomiast ogromne znaczenie ponieważ zastosował je Pan w celu ochrony interesu Ireny Lipowicz, a jest ona – doktryna – z całą pewnością sprzeczna z intencją ustawodawcy. Otóż ten – Sejm, Senat, prezydent – podał w ustawie:

 

Sejm odwołuje Rzecznika przed upływem okresu, na jaki został powołany,

również jeżeli Rzecznik sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu.”

Artykuł 7.2 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

 

Pan natomiast pouczył mnie pismem z dnia 25 czerwca 2012 r. – Załącznik 1: „(…) musi Pan mieć na uwadze fakt, że zgodnie z utrwaloną doktryną, za „sprzeniewierzenie się złożonemu ślubowaniu” może być uznane: powtarzające się i przybierające postać utrwalonej praktyki podejmowanie działań mających na celu ograniczenie praw i wolności obywatelskich, uporczywa bezczynność Rzecznika, przejawiająca się w niepodejmowaniu działań na rzecz ochrony praw i wolności obywatelskich w sprawach, w których w sposób nie budzący wątpliwości pożądana byłaby aktywność Rzecznika, czy też brak bezstronności, polegający np. na angażowaniu się w trakcie pełnienia funkcji Rzecznika w działalność polityczną. Podstawę do oceny, czy Rzecznik sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu, powinna w zasadzie stanowić suma działań (zaniechań) Rzecznika, a nie poszczególne przypadki.”

Źródło: Prawo i Sprawiedliwość, pismo Prezesa Jarosława Kaczyńskiego z dnia 25 czerwca 2012 r., BP-S-

174/06 – Załącznik 1

 

Co różni treść przepisu art. 7.2 ustawy z dnia 15.07.1987 r. ustawy o RPO i „doktrynę Kaczyńskiego” – z powodu ukrycia przez Pana przede mną źródła, z którego zaczerpnął Pan wiedzę, z którą Pan się ze mną podzielił, podaną przez Pana „doktrynę” będę nazywał umownie „doktryną Kaczyńskiego” – to fakt, że o ile ustawodawca jako przyczynę odwołania przez Sejm Rzecznika przed upływem okresu, na jaki został powołany wskazuje sprzeniewierzenie się złożonemu ślubowaniu, tj. jednorazowy akt złamania złożonej Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej obietnicy, to Pana „doktryna” wymaga sprzeniewierzania się, tj. krotności aktu sprzeniewierzenia się.

O ile ustawodawca ustalił: „Sejm odwołuje Rzecznika przed upływem okresu, na jaki został powołany,

również jeśli Rzecznik sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu.”, to według doktryny „róbta, co chceta”, Rzecznik może sprzeniewierzyć ślubowaniu. Zostanie odwołany, jeśli… sprzeniewierzał się ślubowaniu.

Wyjaśnia Pan, nie podając autora oryginalnego, sprzecznego z zapisem ustawy usprawiedliwienia dla amoralnych ignorantów: Podstawę do oceny, czy Rzecznik sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu, powinna w zasadzie stanowić suma działań (zaniechań) Rzecznika, a nie poszczególne przypadki.’

Wskazać należy na rozbieżność między Pana „doktryną”, a prawem określonym w innym także niż zacytowany wyżej art. 7.2 przepisem ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o RPO. Otóż art. 2 tej ustawy stanowi:

 

Rzecznikiem może być obywatel polski wyróżniający się wiedzą prawniczą, doświadczeniem zawodowym oraz wysokim autorytetem ze względu na swe walory moralne i wrażliwość społeczną”.

Artykuł 2 Ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

 

Skoro rekrutacja na stanowisko RPO odbywa się według zacytowanych wyżej kryteriów, dlaczego osoba wybrana na urząd Rzecznika ma prawo – jak mi Pan wyjaśnił powołując się na doktrynę „róbta, co chceta” – sprzeniewierzać się ślubowaniu, które złożyła przed Sejmem?

Kto ma ustalić, ile razy wolno jej się sprzeniewierzyć, zanim Sejm ją odwoła?

Może jest coś o tym, w doktrynie, na którą Pan się powołał…

Dlaczego Rzecznik Praw Obywatelskich, osoba wyróżniająca się wiedzą prawniczą, wysokim autorytetem moralnym i wrażliwością społeczną ma przyzwolenie na łamanie złożonego uroczyście przed Sejmem ślubowania?

 

Doktryna, na którą Pan się powołał jest nie tylko sprzeczna z prawem określonym przepisami ustawy o RPO, ale także – dlatego, że z nimi sprzeczna – demoralizuje osoby sprawujące urząd Rzecznika. Zachęca je do sprzeniewierzania się ślubowaniu, które składają, stanowiąc jednocześnie istotny oręż w zwalczaniu krytyki pod ich adresem.

Oręż, z którego Pan zrobił użytek na rzecz ochrony Ireny Lipowicz przed poniesieniem konsekwencji sprzeniewierzenia się ślubowaniu, które złożyła jako RPO.

 

Pana „doktryna” przyzwala także Rzecznikowi Praw Obywatelskich – a jeśli miałaby dotyczyć wszystkich składających ślubowanie funkcjonariuszy publicznych, to im też – na bezkarne popełnianie przestępstw niedopełnienia obowiązków i działania na szkodę interesu prywatnego osób zgłaszających Rzecznikowi naruszenie ich praw /art. 231 § 1 k.k./.

Do konstytucyjnych – a także określonych w art. 1.2 ustawy z dnia 15.07.1987 r. o RPO – obowiązków Rzecznika należy.

 

Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela

określonych w Konstytucji oraz w innych aktach normatywnych”

Artykuł 208.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Rzecznik ślubuje dodatkowo uroczyście przed Sejmem Rzeczypospolitej Polskiej, że przy wykonywaniu powierzonych mu obowiązków – art. 2 ustawy z dnia 15.07.1987 r. o RPO:

  1. dochowa wierności Konstytucji,
  2. będzie strzec wolności i praw człowieka i obywatela
  3. będzie się kierować przepisami prawa oraz zasadami współżycia społecznego i sprawiedliwości,
  4. powierzone mu/jej obowiązki wypełniać będzie bezstronnie, z najwyższą sumiennością i starannością,
  5. będzie strzec godności powierzonego mu/jej stanowiska,

 

Irena Lipowicz na urzędzie RPO w pogardzie każdą z zacytowanych wyżej konstytucyjnych zasad funkcjonowania Rzecznika.

A Pan mnie informuje, że – Załącznik 1: „Podstawę do oceny, czy Rzecznik sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu, powinna w zasadzie stanowić suma działań (zaniechań) Rzecznika, a nie poszczególne przypadki.”

Te „poszczególne przypadki”, to właśnie… popełniane przez Rzecznika przestępstwa niedopełnienia obowiązków i działania na szkodę interesu prywatnego osób zgłaszających Rzecznikowi sprawy naruszania ich praw.

Pana „doktryna” stawia Rzecznika Praw Obywatelskich w szczególnie uprzywilejowanej pozycji.

Każdy inny, poza nim, obywatel podlega przepisom ustawy Kodeks karny za każdy akt naruszenia prawa.

W myśl Pana „doktryny” Rzecznikowi wolno je naruszać… aż ktoś uzna, że „miarka się przebrała” i ze względu na sumę działań (zaniechań), tj. sprzeniewierzeń się ślubowaniu, czyli naruszeń prawa, należy go/ją odwołać.

A przecież tej „sumy działań” nie zna nikt, oprócz … Rzecznika Praw Obywatelskich.

Bo obywatele, którzy zgłaszają sprawy Rzecznikowi dla siebie nawzajem pozostają nieznani.

Oczywisty wniosek z Pana „doktryny”, że to… sama osoba sprawująca funkcję Rzecznika, która jako jedyna wie o wszystkich jej sprzeniewierzeniach się złożonemu ślubowaniu, doszedłszy do wniosku, że przekroczyła dopuszczalną sumę – podaną ją w „doktrynie”…? – „poszczególnych przypadków” działań i zaniechań, czyli popełniła znaną mu liczbę przestępstw, powinna poprosić Sejm o odwołanie jej z funkcji Rzecznika.

Irena Lipowicz najwyraźniej stoi na stanowisku, że w jej przypadku jeszcze nie czas na to…

Bo trwa na urzędzie, zatroskana o to, czy aby Sejm Rzeczypospolitej Polskiej zgodzie z prawem pozbawił Żydów prawa do rytualnego mordowania zwierząt.

 

Powołując się na doktrynę „róbta, co chceta”, poinformował mnie Pan pismem z dnia 25 czerwca 2012 r., że – Załącznik 1: „brak jest podstaw, aby Klub Parlamentarny Prawa i Sprawiedliwości złożył, w obecnym stanie, wniosek o odwołanie Rzecznika Praw Obywatelskich.”

Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło…

Od daty sporządzenia wyżej wymienionego pisma, tj. od dnia 25.06.2012 r. upłynęło dwa i pół roku i także w tym okresie – tj. tak samo, jak w okresie od dnia 4 stycznia 2011 r. do dnia 25 czerwca 2012 r. – Irena Lipowicz z całą pewnością wypełniała obowiązki Rzecznika Praw Obywatelskich w sposób w pełni czyniący zadość wymogom podanej przez Pana doktryny – Załącznik 1: „za sprzeniewierzenie się złożonemu ślubowaniu” może być uznane: (…) uporczywa bezczynność Rzecznika, przejawiająca się w niepodejmowaniu działań na rzecz ochrony praw i wolności obywatelskich w sprawach, w których w sposób nie budzący wątpliwości pożądana byłaby aktywność Rzecznika, (…) Podstawę do oceny, czy Rzecznik sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu, powinna w zasadzie stanowić suma działań (zaniechań) Rzecznika, a nie poszczególne przypadki.”

Źródło: Prawo i Sprawiedliwość, pismo Prezesa Jarosława Kaczyńskiego z dnia 25 czerwca 2012 r., BP-S-

174/06 – Załącznik 1

 

Zaprezentuję uzasadnienie dla mojego stanowiska.

Przedstawię zaniechania Rzecznika Praw Obywatelskich Ireny Lipowicz w zgłaszanej jej przeze mnie sprawie oraz skutki dla mnie, człowieka, obywatela Rzeczypospolitej Polskiej, sumy tych zaniechań.

Celem uczynienia mojego stanowiska klarownym dla Adresatów kopii niniejszego pisma przypomnę także fakty zaprezentowane przeze mnie dla uzasadnienia mojego wniosku z pisma do Pana dnia 14.06.2012 r., oddalonego przez Pana ze względów doktrynalnych, przedstawionych w piśmie z dnia 25.06.2012 r.:

Oto one:

I. W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wydał wyrok, sygn. II K 451/06 /obecnie II K 407/13/, którym uznał mnie – na podstawie aktu oskarżenia sporządzonego w dniu 12 czerwca 2006 r. przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławę Ridan – za winnego tego, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl popełniłem 18 przestępstw, tj.:

  1. pkt. I, III-XVI wyroku znieważyłem w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/
  2. pkt II wyrokuzniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt XI CR 603/04/,
  3. pkt XVII wyroku znieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich w osobie piastującego ten urząd prof. Andrzeja Zolla,
  4. pkt XVIII wyroku – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.

Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /obecnie II K 407/13/ wyrok sędziego Tomasza

Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.

Sędzia T. Kuczma skazał mnie na karę grzywny w kwocie 15.000,00 zł oraz zasądził ode mnie na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 2.122 /słownie: dwa tysiące sto dwadzieścia dwa/ zł.

Czyny, jak wyżej miałem popełnić w związku z rozpoznawaną w okresie od czerwca 1997 r. do kwietnia 2006 r. przez Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział XI Cywilny-Rodzinny sprawą o rozwód pomiędzy mną i moją żoną /sygn. akt XI CR 603/04/. Zawiadomienie o popełnieniu przeze mnie przestępstw złożył ówczesny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie sędzia Baran Włodzimierz. Na wniosek władz Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia, postanowieniem z dnia 27 października 2007 r. Sąd Najwyższy przekazał – przez wzgląd na dobro wymiaru sprawiedliwości – sprawę przeciwko mnie do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

II. Ponieważ wiem, że nie jestem sprawcą czynów, które mi przypisali prokurator R. Ridan i sędzia T. Kuczma, bo nie ja umieszczałem w Internecie materiały, których umieszczanie mnie przypisali prokurator i sędzia, nie uiściłem kwoty 17.122,00 zł, gdy mnie do jej uiszczenia wezwał Sąd Rejonowy w Dębicy.

III. We wrześniu i październiku 2008 r. komornik wyegzekwował ode mnie kwotę 7.280,70 zł przez zajęcie mojego wynagrodzenia. Reszty nie zdążył, bo mnie z powodu skazującego mnie wyroku wyrzucono z pracy na stanowisku dyrektora Pionu Infrastruktury w centrali Spółki Skarbu Państwa Polskie Linie Lotnicze LOT S.A.

IV. W dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok, sygn. II Ko 283/10, którym uchylił skazujący mnie wyrok w zakresie czynów z pkt. I, III – XVII i przekazał sprawę w zakresie tych czynów Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące naruszenie prawa materialnego.

Wciąż posiadałem status skazanego za czyny z pkt. II i XVIII wyroku z dnia 18.12.2007 r.

V. Ponieważ wiem, że nie jestem sprawcą żadnego z czynów, które przypisali mi prokurator R. Ridan i sędzia T. Kuczma, tj. że popełnili je w Warszawie – a nie w Krakowie, jak podano w akcie oskarżenia oraz w wyroku – mieszkający w Warszawie członkowie Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, pismem z dnia 28 października 2010 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich Ireny Lipowicz złożyłem wniosek o wniesienie kasacji na moją korzyść w zakresie pozostałych dwóch czynów z pkt. II i XVIII wyroku z dnia 18.12.2007 r.

Podałem także inne wady prawne skazującego mnie wyroku.

Do pisma z dnia 28.10.2010 r. do RPO Ireny Lipowicz załączyłem dowody, tj. pisma operatorów internetowych, Wirtualnej Polski S.A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. i Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r., którymi ci poświadczyli, że nie ja byłem sprawcą czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan oraz przez sędziego T. Kuczmę.

VI. W odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 28.10.2010 r. do RPO Ireny Lipowicz otrzymałem pismo z dnia 4 stycznia 2011 r. o treści – Załącznik 2: „Warszawa, 4.01.11 Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/03/K.Ku Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 28 października 2010 r., działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, co następuje:

Otóż, z dołączonych do pisma kserokopii dokumentów wynika, iż Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10 wznowił postępowania w sprawie ozn. sygn. II K 451/06 w pkt. I, III-XVII, wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy w tej części uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Tak więc, we wskazanym wyżej zakresie, postępowanie będzie toczyło się od początku.

Natomiast, odnośnie pozostałych zarzutów (pkt. II, XVIII) postępowanie nie zostało wznowione, a zatem postępowanie jest prawomocnie zakończone.

Uprzejmie nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie wniesie kasacji na Pana korzyść od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 451/06, (w części, w jakiej wyrok tej nie został uchylony w toku postępowania o wznowienie – art. 540 § 2 kpk).

Nadmieniam, iż powyższe akta były przedmiotem analizy w tut. Biurze, został Pan poinformowany o stanowisku zajętym przez Rzecznika, a zatem kolejne pisma pozostaną bez odpowiedzi.

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/03/K.Ku, pismo z dnia 4.01.2011r. – Załącznik 2

Cóż za hipokryzja… „Uprzejmie nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie wniesie kasacji na Pana korzyść (…).” Uprzejma osoba z Ireny Lipowicz…

VI. Oszukała mnie Rzecznik Praw Obywatelskich Irena Lipowicz w styczniu 2011 r. Oszukała mnie ponieważ:

  1. z podanych wyżej przyczyn, tj. powołując się na wyżej wymienione, załączone przeze mnie do pisma do niej z dnia 28.10.2010 r. pisma operatorów internetowych, Wirtualnej Polski S.A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. i Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r., w dniu 22 sierpnia 2011 r. prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł – w podanych niżej okolicznościach – do Sądu Najwyższego kasację, sygn. PG IV KSK 699/11, na moją korzyść w zakresie czynów z pkt. II i XVIII skazującego mnie wyroku z dnia 18.12.2007 r.,
  2. w dniu 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy wydał wyrok, sygn. IV KK 272/11, którym uznał kasację prokuratora generalnego za zasadną, uchylił skazujący mnie wyrok z dnia 18.12.2007 r. w zakresie czynów z pkt. II i XVIII i przekazał Sądowi Rejonowemu w Dębicy w zakresie tych czynów do ponownego rozpoznania.

VII. W odpowiedzi na skierowaną przeze mnie do Pana pismem z dnia 29 sierpnia 2011 r. interwencję w sprawie wznowionego przez w.w. Sądy odwoławcze postępowania przeciwko mnie, Pan poinformował mnie pismem z dnia 27 października 2011 r. – Załącznik 3: „Prawo i Sprawiedliwość Warszawa, dnia 27 października 2011 r. BP-S-17/06 Szanowny Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Szanowny Panie, W odpowiedzi na dotychczasową korespondencję, w tym pismo z dnia 29 sierpnia 2011 r., uprzejmie potwierdzam jej wpływ do centrali partii Prawo i Sprawiedliwość. Pragnę zauważyć, że opisywane przez Pana problemy, związane ze skargami na działanie wymiaru sprawiedliwości, były już przedmiotem wielu Pańskich indywidualnych wystąpień oraz podejmowanych starań o wzruszenie prawomocnego orzeczenia, m.in. na drodze kasacji. Z załączonych do ostatniej korespondencji dokumentów wynika także, że w przedmiotowej sprawie, czynności związanych z wniesieniem kasacji, zobowiązała się podjąć Prokuratura Generalna.

W związku z faktem, że swoją sprawę kierował Pan także do Rzecznika Praw Obywatelskich, uprzejmie informuję, że zgodnie z kompetencją, wystąpiłem do Rzecznika Praw Obywatelskich o informację o czynnościach podejmowanych w Pańskiej sprawie.

Z poważaniem, Prezes Partii Prawo i Sprawiedliwość Jarosław Kaczyński”

Źródło: Prawo i Sprawiedliwość, pismo z dnia 27 października 2011 r., sygn. BP-S-174/06, Prezesa Prawo i

Sprawiedliwość Jarosława Kaczyńskiego – Załącznik 3

VIII. Jak się okazało, Rzecznik Praw Obywatelskich Irena Lipowicz nie tylko mnie oszukała. Pana także.

W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 27.10.2011 r. do RPO Ireny Lipowicz otrzymał Pan pismo z dnia 16 listopada 2011 r. – Załącznik 4: „Rzeczpospolita Polska Zastępca Rzecznika Praw Obywatelskich Stanisław Trociuk RPO-423333-II/02/K.Ku Pan Jarosław Kaczyński Prezes Partii Prawo i Sprawiedliwość /adres – ZKE/ Warszawa, dnia 16 listopada 2011 r. Szanowny Panie Prezesie, W odpowiedzi na pismo z dnia 28 października 2010 r. (data wpływu do tut. Biura) ozn. BP-S/174/06, dotyczące sprawy p. Zbigniewa Kękusia, uprzejmie informuję Pana Prezesa, iż przedstawiona sprawa nie pozostaje obecnie w zainteresowaniu Rzecznika Praw Obywatelskich.

Otóż akta sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy ozn. sygn. II K 451/06 były poddane analizie pod kątem stwierdzenia, czy zaistniały przesłanki do wniesienia, na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia, kasacji od prawomocnego wyroku skazującego, względnie od prawomocnego postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie pisemnego uzasadnienia wyroku.

Przesłanki takie nie wystąpiły i o zajętym stanowisku p. Zbigniew Kękuś został poinformowany pismem z dnia 07 stycznia 2010 r.

Uprzejmie nadmieniam, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10, wznowione zostało prawomocnie zakończone postępowanie w sprawie ozn. sygn. II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy i uchylony został wyrok wydany w tej sprawie w części dotyczącej pkt. I, III-XVII. Po wznowieniu postępowania sprawa, w zakresie, w jakim wyrok został uchylony, prowadzona jest od początku w Sądzie Rejonowym w Dębicy, sygn. II K 854/10 i nie została zakończona.

Rzecznik Praw Obywatelskich nie może ingerować w tok postępowania, a w zakresie, w jakim prawomocnie zakończone postępowanie nie zostało wznowione, zajął już stanowisko.

Uprzejmie informuję Pana Prezesa, iż na obecnym etapie, Rzecznik Praw Obywatelskich nie stwierdził podstaw do podjęcia dalszych działań w przedstawionej sprawie. Z poważaniem /podpis nieczytelny – ZKE/

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt 423333-II/02/K.Ku, pismo z dnia 16 listopada 2011 r. do Prezesa Partii Prawo i Sprawiedliwość Jarosława Kaczyńskiego – Załącznik 4

Wskazać należy, że RPO sporządził zacytowane wyżej pismo w dniu 16 listopada 2011 r. tj. prawie trzy miesiące po wniesieniu w dniu 22 sierpnia 2011 r. przez prokuratora generalnego w.w. kasacji do Sądu Najwyższego w zakresie czynów z pkt. II i XVIII skazującego mnie wyroku z dnia 18.12.2007 r.

Rzecznik Irena Lipowicz wiedziała o tej kasacji. Ze względu jednak na okoliczności, które poprzedzały jej wniesienie ukryła przed Panem, że ona sama oddaliła pismem z dnia 4 stycznia 2011 r. /patrz: str. 6 oraz Załącznik 2/ mój słuszny wniosek z pisma z dnia 28 października 2010 r. o wniesienie kasacji na moją korzyść od wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r.

 

Wskazać należy, że tak samo, jak Rzecznik Praw Obywatelskich Irena Lipowicz oszukała mnie pismem z dnia 4.01.2011 r. pozbawiając mnie możności skorzystania z prawa określonego w art. 521 § 1 k.p.k. do wniesienia kasacji na moją korzyść od w.w. wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., zachował się trzykrotnie w okresie od 12 maja 2010 r. do 30 maja 2011 r. prokurator generalny Andrzej Seremet.

W Pana piśmie do mnie z dnia 27.10.2011 r. podał Pan – Załącznik 3: „Pragnę zauważyć, że opisywane przez Pana problemy, związane ze skargami na działanie wymiaru sprawiedliwości, były już przedmiotem wielu Pańskich indywidualnych wystąpień oraz podejmowanych starań o wzruszenie prawomocnego orzeczenia, m.in. na drodze kasacji.

Rzeczywiście podejmowałem mnóstwo działań na rzecz wzruszenia niesłusznego wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. W tym w okresie od dnia 31 marca 2010 r. do dnia 4 listopada 2010 r. skierowałem trzy wnioski do prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta o wniesienie kasacji na moją korzyść od tego wyroku. Podobnie, jak w przypadku pisma z dnia 28.10.2010 r. do RPO Ireny Lipowicz doręczyłem mu – złożyłem osobiście w Biurze Podawczym Prokuratury Generalnej – dowody mojej niewinności, tj. w.w. pisma Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A.

Prokurator generalny Andrzej Seremet… odesłał mi je – przy piśmie z dnia 2 grudnia 2010 r. – z powrotem, a pismami z dnia 12 maja 2010 r., 21 września 2010 r. i 2 grudnia 2010 r. poinformował mnie, że badania, analizy – w tym nawet , jak podawał, wnikliwe – akt sprawy przeciwko mnie wykazywały, że nie zachodziła określona w art. 523 § 1 k.p.k.1 przesłanka do wniesienia kasacji. Tak traktowany przez prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta, w dniu 30 maja 2011 r. rozpocząłem prowadzony przeze mnie do dnia 15 czerwca 2011 r. protest, w tym w okresie 30.05-12.06.2010, głodowy przed Prokuraturą Generalną w Warszawie.

W czasie, gdy go prowadziłem A. Seremet zlecił przeprowadzenie czwartego za jego kadencji postępowania wyjaśniającego w sprawie skazującego mnie wyroku. Wykazało, że jednak ja miałem rację. Powołując się na doręczone mu przeze mnie w dniu 4 listopada 2010 r. i – jak wspomniałem – odesłane mi przez Prokuraturę Generalną z powrotem przy piśmie z dnia 2 grudnia 2010 r. w.w. pisma Wirtualnej Polski S.A. z dnia 6.08.2007 r. i Interii.PL S.A., Andrzej Seremet wniósł w dniu 22.08.2011 r. kasację na moją korzyść w zakresie czynów z pkt. II i XVIII wyroku z dnia 18.12.2007 r. W uzasadnieniu podał między innymi: „(…) Na żądanie Sądu Rejonowego w Dębicy portal Interia PL udzielił odpowiedzi, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś portal Wirtualna Polska poinformował, że strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja w Warszawie /adres – ZKE/ (k.3098-3099 i 3183).

(…) W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy też w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.

W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7 kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy. W tej sytuacji wniesienie kasacji z urzędu na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia jest uzasadnione.

Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora

Generalnego, kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06

 

Rzecznik Praw Obywatelskich Irena Lipowicz tego nie stwierdziła kilka miesięcy wcześniej, mimo że zanim sporządziła odpowiedź z dnia 4 stycznia 2011 r. /Załącznik 2/, przy w.w. piśmie z dnia 28.10.2010 r. doręczyłem jej pisma, na które w kasacji powołał się prokurator generalny.

Jak wspomniałem, Sąd Najwyższy uznał wyrokiem z dnia 26.01.2012 r. kasację za zasadną, uchylił skazujący mnie wyrok w zakresie czynów z pkt. II i XVIII i przekazał Sądowi Rejonowemu w Dębicy w zakresie tych czynów do ponownego rozpoznania. Tak samo, jak prokurator generalny, Sąd Najwyższy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego określonego w art. 7 k.p.k. i art. 366 § 1 k.k.

Podkreślić należy, że zarzut Prokuratora Generalnego i Sądu Najwyższego dotyczy wszystkich czynów, nie tylko z pkt. II i XVIII skazującego mnie wyroku. Wszystkie zostały popełnione za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl.

Kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 22 sierpnia 2011 r. – oraz wydany na jej podstawie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2011 r. – nie mogła jednak dotyczyć wszystkich 18 przypisanych mi czynów, bo jak wspomniałem, rok wcześniej, w dniu 15.09.2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy, którym uchylił skazujący mnie wyrok z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16 czynów, tj. I, III – XVII, a art. 519 k.p.k. stanowi: Od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie może być wniesiona kasacja.”

 

Rzecznik ukryła przed Panem w piśmie z dnia 16 listopada 2011 r., że w dniu 22 sierpnia 2011 r. prokurator generalny wniósł w.w. kasację.

Ukryła tę informację przed Panem, ponieważ to jej oszustwo ze stycznia 2011 r. zmusiło mnie do podjęcia w maju 2011 r. słusznego protestu głodowego. RPO Irena Lipowicz wiedziała przed sporządzeniem pisma do Pana z dnia 16.11.2011 r. o:

  1. prowadzonym przeze mnie w okresie od dnia 30 maja 2011 r. do dnia 15 czerwca 2011 r. proteście – w tym od 30.05 do 12.06.2011 r. głodowym – przed Prokuraturą Generalną,
  2. decyzji prokuratora generalnego z dnia 15 czerwca 2011 r. o wniesieniu kasacji na moją korzyść w zakresie czynów z pkt. II i XVIII skazującego mnie wyroku.

 

O proteście wiedziała, bo ją o nim poinformował pismem sporządzonym w jego siódmym dniu, tj. 6 czerwca 2011 r. prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztof Łapaj. Podał – Załącznik 5: „Stowarzyszenie Obrony Praw Ojca Zarząd Główny Warszawa, 2011.06.06 Szanowna Pani Irena Lipowicz Rzecznik Praw Obywatelskich Dotyczy:

  1. Prośba o wystąpienie do zastępcy prokuratora generalnego Roberta Hernanda z wnioskiem o możliwie jak najszybsze rozpoznanie sprawy głodującego od dnia 2011.05.30 od godz. 11:00 przed Biurem Prokuratora Generalnego w Warszawie Pana dr Zbigniewa Kękusia, skazanego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy (sygn. akt II K 451/06) za czyny, których rzeczywistymi sprawcami były inne niż Pan dr Zbigniew Kękuś osoby,
  2. Wniosek o udzielenie odpowiedzi na niniejsze pismo bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie tygodnia od daty jego złożenia.

Szanowny Panie, Informuję, że od dnia 2011.05.30 od godz. 11:00 Pan dr Zbigniew Kękuś prowadzi przed Biurem Prokuratora Generalnego w Warszawie (ul. Barska 28) głodówkę protestacyjną. Pan Zbigniew Kękuś nic nie je od tygodnia, wyłącznie pije. Przyczyny podjęcia głodówki przez Pana dr Zbigniewa Kękusia prezentuje jego pismo z dnia 2011.06.03 do zastępcy prokuratora Generalnego Roberta Hernanda – załącznik 1. W dniu 2011.06.02 dyrektor Biura Prokuratora Generalnego prokurator Ryszard Tłuczkiewicz poinformował Pana dr Zbigniewa Kękusia w obecności prokurator Antoniny Suwała, że w zgłaszanej przez Pana dr Zbigniewa Kękusia (a także przeze mnie) prokuratorowi generalnemu od dnia 2001.03.31 sprawie skazania Pana dr Zbigniewa Kękusia wyrokiem z dnia 2007.12.28 Sądu Rejonowego w Dębicy zostanie przeprowadzone powtórne postępowanie wyjaśniające. Przeprowadzić je ma zastępca prokuratora generalnego prokurator Robert Hernand. Pan dr Zbigniew Kękuś poinformował mnie, że będzie kontynuował głodówkę do uniewinnienia go od bezpodstawnie przedstawionych mu zarzutów wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 2007.12.18. (sygn. akt II K 451/06). Ze względu na rosnące z każdym dniem zagrożenie dla zdrowia głodującego od tygodnia w tym śpiącego na wycieraczce przed głównym wejściem do Prokuratury Generalnej Pana dr Zbigniewa Kękusia, wnoszę jak na wstępie.

Gdyby Pan nie dawał wiary, że Pan dr Zbigniew Kękuś głoduje, uprzejmie informuję, że zostałem przez niego upoważniony do złożenia dla Pana do odwiedzenia go o każdej porze dnia i nocy przed siedzibą Biura Prokuratora Generalnego w Warszawie ul. Barska 28. Załączniki: 1. Kopia pisma Pana dr Zbigniewa Kękusia z dnia 2011.06.03 do zastępcy prokuratora generalnego Prokuratora Roberta Hernanda. z poważaniem, Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Łapaj Krzysztof”

Źródło: Stowarzyszenie Obrony Praw Ojca Zarząd Główny, pismo z dnia 6 czerwca 2011 r. Prezesa Zarządu

Krzysztofa Łapaja do RPO Ireny Lipowicz – Załącznik 5

 

Potwierdzenie złożenia zacytowanego wyżej pisma do Rzecznika Ireny Lipowicz w Biurze RPO w dniu 6 czerwca 2011 r. poświadcza pieczęć Biura RPO złożona w lewym górnym rogu pierwszej strony pisma – Załącznik 5.

Jego złożenie potwierdza także pismo Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 9 czerwca 2011 r. do prezesa Zarządu Głównego SOPO Krzysztofa Łapaja o treści – Załącznik 6: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-02/K.Ku Zespół Prawa Karnego Pan Krzysztof Łapaj Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca

W odpowiedzi na Pana pismo, dotyczące sprawy p. Zbigniewa Kękusia, który rozpoczął protest głodowy przed budynkiem Prokuratury Generalnej, działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, iż Rzecznik zwrócił się do Prokuratury Generalnej z prośbą o nadesłanie informacji, czy w przedstawionej sprawie podejmowane są przez prokuraturę dalsze czynności. mgr Krystyna Kupczyńska”

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-02/K.Ku Zespół Prawa Karnego, pismo z dnia 9 czerwca 2011 r. Głównego Specjalisty Krystyny Kupczyńskiej – Załącznik 6

 

Prokurator Generalny udzielił odpowiedzi na wniosek Rzecznika, czego potwierdzeniem pismo do mnie z dnia 13 lipca 2011 r. Głównego Specjalisty w Zespole Prawa Karnego Biura RPO mgr Krystyny Kupczyńskiej o treści – Załącznik 7: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-42333 –II/02/K.Ku Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 8 lipca 2011 r. działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich informuję, iż po zapoznaniu się z treścią odpowiedzi udzielonej z Prokuratury Generalnej, Rzecznik nie znalazł podstaw do podjęcia dalszych działań w Pana sprawie. Otóż z treści udzielonej odpowiedzi wynika, iż zakończył Pan protest przed budynkiem Prokuratury Generalnej i został Pan poinformowany o podejmowanych przez Prokuratora Generalnego działaniach.

W związku z powyższym informuję, iż dalsze pisma dotyczące tej samej sprawy i podnoszące podobne zarzuty, pozostawione zostaną bez odpowiedzi. mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-42333 –II/02/K.Ku Zespół Prawa Karnego, pismo z dnia 13 lipca 2011 r. Głównego Specjalisty Krystyny Kupczyńskiej – Załącznik 7

 

Jeśli w dacie sporządzenia zacytowanego wyżej pisma, tj. 13 lipca 2011 r. Rzecznik wiedział – poinformowany przez Prokuraturę Generalną – o zakończeniu protestu prowadzonego przeze mnie przed budynkiem Prokuratury Generalnej, to go także zapewnie poinformowano o przyczynie zakończenia przeze mnie protestu w dniu 15 czerwca 2011 r. Była nią decyzja prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta z dnia 15 czerwca 2011 r. o wniesieniu kasacji. Poinformowano mnie o niej pismem z dnia 15.06.2011 r., wręczonym mi w dniu jego sporządzenia. Podano w nim – Załącznik 8: „Prokuratura Generalna Departament Postępowania Sądowego Zespół Kasacji /adres – ZKE/, Warszawa, dnia 15.06.2011 r., PG IV KSK 669/11 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Uprzejmie informuję, że po ponownej analizie akt sprawy o sygnaturze II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy oraz przedstawionymi przez Pana argumentami, Prokurator Generalny Pan Andrzej Seremet podjął decyzję o wniesieniu w trybie art. 521 kpk kasacji na Pana korzyść, w zakresie prawomocnie osądzonych czynów z pkt II (czyn z art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk na szkodę Wiesławy Zoll) i XVIII (z art. 241 § 1 kk w zw. z art. 12 kk) wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18.12.2007 r.

(…) Krzysztof Domagała prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze delegowany do Prokuratury Generalnej”

Źródło: Prokuratura Generalna, sygn. akt PG IV KSK 669/11, pismo z dnia 15 czerwca 2011 r. Prokuratora Krzysztofa Domagały – Załącznik 8

 

Po wręczeniu mi w dniu 15 czerwca 2011 r. zacytowanego wyżej pisma przez jego autora, zakończyłem protest.

 

O decyzji prokuratora generalnego A. Seremeta z dnia 15 czerwca 2011 r., że wniesie kasację na moją korzyść w zakresie czynów z pkt. II i XVIII skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. poinformowałem także ja sam RPO Irenę Lipowicz pismem do niej z dnia 27 czerwca 2011 r., sygn. RPO 398574-IV/02/MN, w którym podałem: „(…) Wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. /sygn. akt II Ko 283/10/ Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny uchylił skazujący mnie wyrok SSR T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., wznowił sprawę II K 451/06 na moją korzyść i przekazał ją do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

W uzasadnieniu do w.w. wyroku podał Sąd Okręgowy w Rzeszowie, że w zakresie w.w. czynów wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy oczywiście i rażąco narusza prawo materialne, tj. że jest sprzeczny z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006 r. /Dziennik Ustaw z dnia 19.10.2006 r., Nr 190, poz. 1409/.

Co do pozostałych czynów, za które skazał mnie sędzia T. Kuczma wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. /zniesławienie adw. Wiesławy Zoll – art. 212 § 2 kk oraz rozpowszechnianie za pośrednictwem Internetu wiadomości z prowadzonej przez Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział XI Cywilny-Rodzinny sprawy z mojego powództwa o rozwód – art. 241 § 2 kk/ w dniu 15 czerwca br. Prokurator Generalny Andrzej Seremet podjął decyzję o wniesieniu kasacji od nich na moją korzyść.

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. RPO 398574-IV/02/MN, pismo Z. Kękusia z dnia 27

czerwca 2011 r. do Rzecznika Ireny Lipowicz

 

Zacytowane wyżej dokumenty, w tym sporządzone przez Głównego Specjalistę w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystynę Kupczyńską, poświadczają, że Rzecznik Irena Lipowicz posiadła przed sporządzeniem w dniu 16 listopada 2011 r. odpowiedzi /patrz: str. 7 oraz Załącznik 4/ na Pana pismo do niej z dnia 28 października 2011 r. wiedzę o decyzji prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta z dnia 15 czerwca 2011 r. o wniesieniu kasacji na moją korzyść w zakresie pozostałych dwóch czynów skazującego mnie wyroku z dnia 18.12.2007 r.,

 

Rzecznik Praw Obywatelskich Irena Lipowicz oszukała Pana, ukryła przed Panem informację o decyzji prokuratora generalnego z dnia 15 czerwca 2011 r. o wniesieniu kasacji na moją korzyść w zakresie zarzutów z pkt. II i XVIII skazującego mnie wyroku z dnia 18.12.2007 r., bo prokurator generalny podjął tę deczyję w następstwie prowadzonego przeze mnie z jej winy protestu głodowego.

Gdyby mnie nie oszukała w RPO Irena Lipowicz w styczniu 2011 r., gdyby mnie nie pozbawiła możności skorzystania z prawa określonego w art. 521 § 1 k.p.k. i wniosła kasację, ja nie prowadziłbym kilka miesięcy później słusznego protestu głodowego.

Podkreślić także należy, że skoro Pan skierował pismo z dnia 28 października 2011 r. do RPO Ireny Lipowicz z prośbą o informację o czynnościach podejmowanych przez RPO w sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 451/06 /obecnie II K 407/13/, to Rzecznik wiedząc o decyzji prokuratora generalnego z dnia 15 czerwca 2011 r. o wniesieniu kasacji, zanim sporządziła odpowiedź z dnia 16.11.2011 r. /Załącznik 4/ powinna zażądać od Sądu Rejonowego w Dębicy podania jej informacji o bieżącym statusie sprawy. Tymczasem w piśmie do Pana z dnia 16 listopada 2011 r. Rzecznik Praw Obywatelskich podała nieaktualną od wtedy … trzech miesięcy informację – Załącznik 4: „Uprzejmie nadmieniam, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10, wznowione zostało prawomocnie zakończone postępowanie w sprawie ozn. sygn. II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy i uchylony został wyrok wydany w tej sprawie w części dotyczącej pkt. I, III-XVII. Po wznowieniu postępowania sprawa, w zakresie, w jakim wyrok został uchylony, prowadzona jest od początku w Sądzie Rejonowym w Dębicy, sygn. II K 854/10 i nie została zakończona.”

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt 423333-II/02/K.Ku, pismo z dnia 16 listopada do

Prezesa Partii Prawo i Sprawiedliwość – Załącznik 4

Wskazać należy, że Zawiadomieniem z dnia 24 listopada 2011 r. Sąd Najwyższy zawiadomił mnie: „Sąd Najwyższy Izba Karna /adres – ZKE/Data 24 listopada 2011 Sygn. akt IV KK 272/11 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Termin dnia 26 stycznia 2012 r. ZAWIADOMIENIE Sąd Najwyższy zawiadamia Pana jako oskarżonego, że rozprawa kasacyjna w Pana sprawie odbędzie się dn. 26 stycznia 2012 r. o godz. 10:00 w gmachu Sądu przy Pl. Krasińskich 2/4/6, w sali C. Z up. Kierownika Sekretariatu /podpis nieczytelny – ZKE/

Źródło: Sąd Najwyższy Izba Karna, sygn. akt IV KK 272/11, Zawiadomienie z dnia 24 listopada 2011 r.

 

Jeśli Zawiadomieniem z dnia 24 listopada 2011 r. Sąd Najwyższy poinformował mnie o rozprawie kasacyjnej w przedmiocie kasacji z dnia 22 sierpnia 2011 r., to z całą pewnością na długo przed sporządzeniem przez RPO pisma do Pana, tj. 16 listopada 2011 r. nieprawdziwa była informacja podana przez RPO w tym piśmie, że: „(…) Po wznowieniu postępowania sprawa, w zakresie, w jakim wyrok został uchylony, prowadzona jest od początku w Sądzie Rejonowym w Dębicy, sygn. II K 854/10 i nie została zakończona.”

W dniu sporządzenia pisma z dnia 16 listopada 2011 r. sprawa była rozpoznawana przez Sąd Najwyższy.

O czym, tak samo, jak o kasacji prokuratora generalnego z dnia 22.08.2011 r. w piśmie Rzecznika Praw Obywatelskich do Pana z dnia 16.11.2011 r…. ani słowa.

Ponieważ Rzecznik Praw Obywatelskich Irena Lipowicz pozbawiła mnie w styczniu 2011 r. możności skorzystania z prawa określonego w art. 521 § 1 k.p.k. i odmówiła mi – pismo z dnia 4 stycznia 2011 r. /patrz: str. 6 oraz Załącznik 2/ wniesienia kasacji na moją korzyść w zakresie zarzutów z pkt. II i XVIII skazującego mnie wyroku z dnia 18.12.2007 r. – to potem, gdy Pan podjął u niej interwencję w zgłoszonej Panu przeze mnie sprawie oszukała Pana pismem z dnia 16 listopada 2011 r., podając – Załącznik 2: „Rzecznik Praw Obywatelskich nie może ingerować w tok postępowania, a w zakresie, w jakim prawomocnie zakończone postępowanie nie zostało wznowione, zajął już stanowisko.

 

Gdy Pana poinformowałem pismem z dnia 14 czerwca 2012 r. o opisanym wyżej postępowaniu Rzecznika Praw Obywatelskich Ireny Lipowicz, w tym dowiodłem, że nie tylko mnie, ale i Pana oszukała, gdy z podanych wyżej powodów skierowałem wniosek do Pana o złożenie przez Klub Parlamentarny Prawa i Sprawiedliwości wniosku o odwołanie Ireny Lipowicz z urzędu Rzecznika Praw Obywatelskich z powodu sprzeniewierzenia się złożonemu przez nią przed Sejmem ślubowaniu, Pan mi pismem z dnia 25 czerwca 2012 r. udzielił opartego na doktrynie niewiadomego pochodzenia pouczenia, co to jest sprzeniewierzenie się. Wyjaśnił mi Pan – Załącznik 1: „za sprzeniewierzenie się złożonemu ślubowaniu” może być uznane: (…) uporczywa bezczynność Rzecznika, przejawiająca się w niepodejmowaniu działań na rzecz ochrony praw i wolności obywatelskich w sprawach, w których w sposób nie budzący wątpliwości pożądana byłaby aktywność Rzecznika, (…) Podstawę do oceny, czy Rzecznik sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu, powinna w zasadzie stanowić suma działań (zaniechań) Rzecznika, a nie poszczególne przypadki. (…) PREZES PARTII Prawo i Sprawiedliwość Jarosław Kaczyński

Źródło: Prawo i Sprawiedliwość, pismo Prezesa Jarosława Kaczyńskiego z dnia 25 czerwca 2012 r., BP-S-

174/06 – Załącznik 1

 

Znaczy podane wyżej fakty, to jeszcze nie była – Pana, Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, prezesa partii Prawo i Sprawiedliwość zdaniem – uporczywa bezczynność przejawiająca się w … odmawianiu przez Irenę Lipowicz wypełniania obowiązków określonych w Konstytucji i ustawie z dnia 15.07.1987 r. o RPO. Obowiązków, których dopełniania ślubowała uroczyście przed Sejmem Rzeczypospolitej Polskiej.

Będzie zatem – żeby uczynić zadość wymogom doktryny „Rzeczniku: róbta, co chceta” – o sumie działań (zaniechań), o uporczywej bezczynności Ireny Lipowicz na urzędzie Rzecznika Praw Obywatelskich, o ochronie przez nią interesów funkcjonariuszy politycznych naruszających prawo polskie.

Przedstawię, w jaki sposób Rzecznik Praw Obywatelskich Irena Lipowicz:

  1. niedopełnia jej wobec mnie obowiązków po tym, gdy skazujący mnie wyrok z dnia 18.12.2007 r. uchyliły Sąd Okręgowy w Rzeszowie i Sąd Najwyższy, a sędzia Beata Stój ściga mnie drugi raz – przy udziale Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk – za czyny przypisane mi przez prokurator Radosławę Ridan,
  2. chroni interesu byłego Rzecznika Praw Obywatelskich, prof. Andrzeja Zolla.

 

Ad. I

Pismem do Pana z dnia 16 listopada 2011 r. Rzecznik Praw Obywatelskich Irena Lipowicz poświadczyła jej wiedzę o wyroku wznowieniowym Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r., którym Sąd uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16 zarzutów z pkt. I, III-XVII, z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia przez sędziego prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k.

 

Jak wspomniałem, Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. wydanym na podstawie kasacji prokuratora generalnego z dnia 22 sierpnia 2011 r. uchylił w.w. skazujący mnie wyrok w zakresie pozostałych dwóch czynów z pkt. II i XVIII.

 

Mimo że Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2010 r. z powodu rażącego naruszenia prawa przez sędziego Tomasza Kuczmę, sędzia referent w sprawie po jej przekazaniu Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania Beata Stój uznała, że… ja jestem niepoczytalny od początku okresu popełniania czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., tj. od stycznia 2003 r. i wydała w dniu 15 marca 2011 r. postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym.

Po tym, gdy Sąd Najwyższy wydał wyrok wznowieniowy z dnia 26 stycznia 2012 r., zarzuciwszy sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego określonego w art. 7 k.p.k. i w art. 366 § 1 k.p.k., sędzia Beata Stój utwierdziła się w przekonaniu, że ja jestem niepoczytalny i z powodu tej stwierdzonej przez nią u mnie niepoczytalności wydała:

  1. w dniu 16 kwietnia 2012 r., na podstawie art. 79 § 1 k.p.k. – W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli: (…) 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności.” – zarządzenie o wyznaczeniu mi obrońcy z urzędu,
  2. w dniu 29 czerwca 2012 r. kolejne postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym.

 

Sędzia Beata Stój odmówiła mi sporządzenia uzasadnienia, na czym polega jej uzasadniona wątpliwość co do mojej poczytalności.

 

W Święto Trzech Króli, niedzielę 6 stycznia 2013 r. ok. godz. 08:00 w mieszkaniu mojej matki stawiło się dwóch poszukujących mnie funkcjonariuszy Policji. Ponieważ mnie nie zastali, po raz kolejny stawili się ok. godz. 14:00.

Jak potem, pismem z dnia 28 stycznia 2013 r. poinformował interweniującą w w.w. sprawie u niego Posłankę na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Panią Annę Grodzką Małopolski Komendant Wojewódzki Policji insp. Mariusz Dąbek – Załącznik 9: „Małopolski Komendant Wojewódzki Policji Kraków, dnia 28 stycznia 2013 roku 1.dz. AZ-L-15/13 Pani Anna Grodzka Poseł na Sejm RP /adres – ZKE/ Szanowna Pani Poseł, W odpowiedzi na pismo z dnia 14 stycznia 2013 roku, uprzejmie informuję, że w przedstawionej przez Panią sprawie dokonano stosownych ustaleń. Jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji, Komisariat Policji IV w Krakowie dwukrotnie realizował polecenia Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny, do sprawy sygn. akt II K 854/10. Dotyczyły one zatrzymania i doprowadzenia na badania p. Zbigniewa Kękusia do Szpitala Specjalistycznego im. dr J. Babińskiego w Krakowie.

(…) Z poważaniem, Małopolski Komendant Wojewódzki Policji insp. Mariusz Dąbek”

Źródło: Małopolski Komendant Wojewódzki Policji, sygn. akt I.dz.AZ-L-15/13, pismo z dnia 28 stycznia 2013

roku Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji insp. Mariusza Dąbka do Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Anny Grodzkiej – Załącznik 9

 

W związku z działaniami realizowanymi przez sędzię Beatę Stój, pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich Ireny Lipowicz złożyłem – Załącznik 10: Dotyczy:

  1. Wniosek – na podstawie art. 2, art. 7, art. 208 i art 210 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1.2, art. 1.3, art. 2, art. 4, art. 8.1, art. 9, art. 11.1, art. 12, art. 13.1, art. 14, art. 15, art. 16.1, art, 17.1 – o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/, rozpoznawanej przez prezesa Sądu, sędzię Beatę Stój.
  2. Zawiadomienie o oczywistym i rażącym naruszeniu przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój rozpoznającą sprawę sygn. II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/ prawa określonego w art. 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
  3. Wniosek o rozpoznanie sprawy, jak w p. I bez zbędnej zwłoki.
  4. Zawiadomienie, że w związku z postanowieniem sędzi Beaty Stój jestem poszukiwany przez Policję, celem doprowadzenia mnie pod przymusem na badania psychiatryczne.
  5. Zawiadomienie, że jeśli zostanę pod przymusem doprowadzony na badania psychiatryczne i umieszczony w szpitalu psychiatrycznym celem poddania mnie obserwacji, rozpocznę natychmiast protest głodowy – nie będę jadł ani pił – i będę go kontynuował do dnia wypisania mnie ze szpitala.”

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, pismo Z. Kękusia do Rzecznika Ireny Lipowicz z dnia 10 stycznia 2013 r. – Załącznik 10

 

W uzasadnieniu przedstawiłem wady prawne aktu oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12.06.2006 r., na podstawie którego Sąd Rejonowy w Dębicy ściga mnie drugi raz za czyny, za które raz już skazał mnie sędzia w.w. Sądu Tomasz Kuczma wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. uchylonym wspomnianymi wyżej wyrokami wznowieniowymi.

W odpowiedzi otrzymałem pismo z dnia 17 stycznia 2013 r. o treści – Załącznik 11: „Warszawa, 17.01.13 Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-42333-II/02/K.Ku Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W odpowiedzi na Pana pisma z dnia 10.01.2013 r. oraz 11.01.2013 r. (daty wpływu do tut. Biura), działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich informuję, co następuje: Otóż w toku postępowanie sądowego Sądu Rejonowego w Dębicy prowadzonego w sprawie ozn. sygn. II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, obecnie II K 407/13/, został dopuszczony dowód z opinii biegłych psychiatrów na okoliczności podane w treści postanowienia. Sąd wskazał podstawę prawną tego postanowienia. Ustanowił również dla Pana obrońcę z urzędu.

Nadmieniam, iż Rzecznik nie może ingerować w tok postępowania, dokonywać oceny zasadności dopuszczenia dowodu, a także nie dysponuje środkami procesowymi zmierzającymi do uchylenie lub zmiany takich postanowień.

W związku z powyższym uprzejmie informuję, iż na obecnym etapie Rzecznik Praw Obywatelskich nie podejmie dalszych działań w przedmiotowej sprawie. Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska”

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. RPO-42333-II/02/K.Ku, pismo z dnia 17 stycznia 2013 r. –

Załącznik 11

 

Gdy w październiku 2010 r. skierowałem wniosek do RPO Ireny Lipowicz o wniesienie kasacji na moją korzyść w zakresie czynów z pkt. II i XVIII skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., to mnie Rzecznik poinformowała – uprzejmie – pismem z dnia 4 stycznia 2011 r. – Załącznik 2: „Natomiast, odnośnie pozostałych zarzutów (pkt. II, XVIII) postępowanie nie zostało wznowione, a zatem postępowanie jest prawomocnie zakończone.

Uprzejmie nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie wniesie kasacji na Pana korzyść od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 451/06, (w części, w jakiej wyrok tej nie został uchylony w toku postępowania o wznowienie – art. 540 § 2 kpk).

Nadmieniam, iż powyższe akta były przedmiotem analizy w tut. Biurze, został Pan poinformowany o stanowisku zajętym przez Rzecznika, a zatem kolejne pisma pozostaną bez odpowiedzi. Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska”

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/03/K.Ku, pismo z dnia 4.01.2011r. – Załącznik 11

 

Skoro postępowanie było prawomocnie zakończone w zakresie zarzutów z pkt. II i XVIII, to Rzecznik Irena Lipowicz mogła wnieść – na podstawie prawa określonego w art. 521 k.p.k.: „§ 1. Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.”– kasację w zakresie tych zarzutów.

Gdyby była uczciwa i … wierna złożonemu ślubowaniu, to by wniosła.

Wolała mnie jednak poinformować – uprzejmie – że: „Uprzejmie nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie wniesie kasacji” oraz pouczyć, żebym jej już więcej głowy nie zawracał, bo i tak: „kolejne pisma pozostaną bez odpowiedzi.”

 

Wtedy zatem, gdy, w styczniu 2011 r. mogła wypełnić jej wobec mnie konstytucyjny i ustawowy obowiązek Rzecznika Praw Obywatelskich określony w art. 208.1 Konstytucji oraz w art. 1.2 Ustawy z dnia 15.07.1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich, to mnie oszukała i chroniąc interesu niszczącej mnie ferajny pozbawiła możności skorzystania z prawa określonego w art. 521 § 1 Kodeks postępowania karnego.

Gdy jednak, na podstawie tego samego prawa określonego w art. 521 § 1 k.p.k. kilka miesięcy później kasację wniósł prokurator generalny i kasacja okazała się skuteczna, to ta sama Rzecznik uznaje za zgodne z prawem, nie tylko, że jestem drugi raz ścigany za wszystkie czyny uchylone wyżej wymienionymi wyrokami wznowieniowymi, ale że mnie za nie ścigając sędzia Beata Stój kieruje na badania psychiatryczne.

Co więcej, celem zwolnienia się z obowiązku realizacji wobec mnie jej konstytucyjnego i ustawowego obowiązku informuje mnie pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. – Załącznik 11: „Nadmieniam, iż Rzecznik nie może ingerować w tok postępowania,”

Przypomnieć zatem należy, że ustawodawca takie stawia w zakresie kwalifikacji fachowych i moralnych wymogi przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich:

 

Rzecznikiem może być obywatel polski wyróżniający się wiedzą prawniczą, doświadczeniem zawodowym oraz wysokim autorytetem ze względu na swe walory moralne i wrażliwość społeczną”.

Artykuł 2 Ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

Irena Lipowicz natomiast ujawniła – w trzecim roku sprawowania urzędu Rzecznika Praw Obywatelskich – nieznajomość ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o … Rzeczniku Praw Obywatelskich, lub całkowity brak kwalifikacji moralnych do zajmowania jakiegokolwiek stanowiska w służbie publicznej, o urzędzie RPO nie wspominając.

Skoro bowiem pouczyła mnie, że – Załącznik 11: „Nadmieniam, iż Rzecznik nie może ingerować w tok postępowania,” , to wskazać należy, że artykuł 13 ustawy z dnia 15.07.1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich stanowi: „Prowadząc postępowanie, o którym mowa w art. 12 pkt 1, Rzecznik ma prawo: 1) zbadać, nawet bez uprzedzenia, każdą sprawę na miejscu, (…) 3) żądać przedłożenia informacji o stanie sprawy prowadzonej przez sądy, a także prokuraturę i inne organy ścigania oraz żądać do wglądu w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich akt sądowych i prokuratorskich oraz akt innych organów ścigania po zakończeniu postępowania i zapadnięciu rozstrzygnięcia,”

Irena Lipowicz nie spełnia zatem wymogu określonego w art. 2 Ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich. Albo nie zna przepisów ustawy o Rzeczniku Praw Obywatelskich, albo nie posiada żadnych kwalifikacji moralnych.

Przedstawione wyżej dowody poświadczają, że Irena Lipowicz nie nadaje się do pełnienia jakiejkolwiek funkcji w służbie publicznej.

 

Pragnę poinformować, że za wiedzą Rzecznika Praw Obywatelskich Ireny Lipowicz Sąd Rejonowy w Dębicy ściga mnie, po uchyleniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie oraz przez Sąd Najwyższy skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., drugi raz na podstawie aktu oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., za to, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl popełniłem wymienionych na str. 5 niniejszego pisma przestępstw. Ściga mnie za nie, mimo że:

  1. po tym, gdy prokurator R. Ridan niedopełniła w okresie od dnia 2 lipca 2004 r. do dnia 12 czerwca 2006 r. obowiązków określonych w art. 297 § 1 k.p.k. – nie ja, lecz Prokurator Generalny A. Seremet i Sąd Najwyższy jej to zarzucili – a Działy Bezpieczeństwa operatorów internetowych, Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. w sierpniu i październiku 2007 r. złożyły do akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy dowody /pismo Wirtualnej Polski S.A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. oraz pismo Interii.PL S.A z dnia 1 października 2007 r./ poświadczające, że nie ja w Krakowie je popełniłem, lecz że w Warszawie zostały popełnione, za pośrednictwem w Warszawie zlokalizowanych komputerów i przez osoby mieszkające w Warszawie,
  2. nikt nie mógł popełniać żadnych czynów za pośrednictwem strony w okresie „od stycznia 2003 r.” ponieważ, ta strona została założona… 20 miesięcy później, czego dowodami, że:
    1. Interia.PL S.A. podała w piśmie z dnia 1.10.2007 r.:„Dane związane z kontem: zkekus@interia.pl i stroną WWW: http://zkekus.w.interia.pl/ Data założenia:2004-10-2621:17:23”
    2. prokurator R. Ridan podała w zażaleniu z dnia 8 grudnia 2006 r. na postanowienie z dnia 30.11.2006 r. o zwróceniu sprawy przeciwko mnie Prokuratorowi Rejonowemu dla Krakowa Śródmieścia Wschód Piotrowi Kosmatemu celem usunięcia istotnych braków prowadzonego przez prokurator R. Ridan postępowania przygotowawczego „Również z wydruku strony www.zkekus.w.interia.pl wynika, że strona ta została założona 4.11.2004 r.
  3. z powodów podanych w pkt. I:
    1. Sąd Najwyższy uchylił – na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 22.08.2011 r. – skazujący mnie wyrok w zakresie czynów II i XVIII.
    2. sędzia Beata Stój podała, poświadczyła w postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r.: (…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.”
  4. ściganie z art. 226 § 1 k.k. w zakresie przypisanym mi przez prokurator R. Ridan w pkt. I, III – XVII aktu oskarżenia – znieważenia 15 sędziów w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych – jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r. z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006 r. sygn. P 3/06, co w sprawie do sygn. akt II K 407/13 poświadczył między innymi Sąd Okręgowy w Rzeszowie w wyroku wznowieniowym z dnia 15 września 2010 r., czyniąc wyrok TK z dnia 11.10.2006 r. podstawą uchylenia skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r.
  5. karalność 17 czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 212 § 2 k.k. – zniesławienie – w pkt. I – XVII aktu oskarżenia ustała z dniem 1 czerwca i 1 października 2013 r.Jako okresy popełnienia tych czynów prokurator Radosława Ridan podała:
    1. czyny z pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia: styczeń 2003 r. do maj 2005 r.”
    2. czyny z pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia – styczeń 2003 r. do wrzesień 2005 r.”

Czyn z art. 212 § 2 K.k. jest z mocy prawa określonego w art. 212 § 4 K.k. ścigany z oskarżenia prywatnego. Do czynów z oskarżenia prywatnego stosuje się przepisy o przedawnieniu ścigania obowiązujące w sprawach z oskarżenia prywatnego, czyli art. 101 § 2 k.k.2 i art. 102 k.k.3 Z mocy prawa określonego w tych przepisach karalność czynów przypisanych mi w:

    1. w pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia ustała z dniem 1 czerwca 2013 r.
    2. w pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia ustała z dniem 1 października 2013 r.

Sędzia B. Stój ściga mnie – przy udziale Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk – za w.w. czyny ponad rok po tym, gdy ich karalność ustała, mimo że art. 17 § 1 Kodeksu postępowania karnego stanowi: Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: (…) 6) nastąpiło przedawnienie karalności,

  1. czyn przypisany mi z art. 226 § 3 k.k. w pkt. XVII aktu oskarżenia i opisany przez prokurator R. Ridan: „Oskarżam Zbigniewa Kękusia o to, że (…) XVII. w okresie od stycznia 2003 r. do maja 2005 r. – w Krakowie działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgsopo.webpark.pl i założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.ww.interia.pl znieważył urząd Rzecznika Praw Obywatelskich używając wobec piastującego go Andrzeja Zolla słów obraźliwych i pomówił go o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć go w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla piastowanego urzędu, tj. o przestępstwo z art. 226 § 3 kk (…).” nigdy nie był i nie jest działaniem wyczerpującym znamiona czynu określonego jako przestępstwo w art. 226 § 3 k.k. Wskazać bowiem należy, że:
    1. artykuł 226 § 3 K.k. stanowi: Kto publicznie znieważa lub poniżakonstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”
    2. uważający się za pokrzywdzonego przeze mnie – złożył dwukrotnie, tj. w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez prokurator R. Ridan i podczas rozprawy głównej prowadzonej przez sędziego T. Kuczmę, obciążające mnie zeznania – prof. dr hab. Andrzej Zoll podaje w kolejnych edycjach wydawanego od wielu lat pod jego redakcją naukową Komentarza do kodeksu karnego:
      1. Przedmiotem czynności wykonawczej typu czynu zabronionego opisanego w art. 226 § 3są konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres znaczeniowy tego terminu jest sporny w doktrynie (por. A. Zoll (w: ) Kodeks Karny …, red. A. Zoll, s. 736. (…) W doktrynie słusznie jednak wskazano, iż nie każdy organ konstytucyjny jest jednocześnie organem Rzeczypospolitej Polskiej, tzn. takim, który jest powiązany z wykonywaniem jednego z trzech rodzajów władzy w odniesieniu do państwa. Według tego poglądu organami RP są zatem tylko: Sejm, Senat, Prezydent RP, Rada Ministrów, ministrowie, Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny.Źródło: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1131.

Tożsame z zacytowanym wyżej stanowiskiem prof. A. Zolla – że RPO będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej4 – prezentują inni eksperci w dziedzinie prawa karnego, w tym między innymi: Andrzej Marek, Marek Mozgawa.

      1. Podkreśla się w doktrynie iż § 3 ma zastosowanie tylko do znieważania organu, nie zaś jego pracowników czy też grupy pracowników, chyba że zniewaga została skierowana przeciwko wszystkim pracującym dla tego organu i przez to dotyka go niejako pośrednio (L. Gardocki, Prawo, s. 272).” – Źródło: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1130.Stanowisko tożsame z tym zacytowanym wyżej prof. Andrzeja Zolla prezentują wszyscy eksperci w dziedzinie prawa karnego.

Jeśli:

    1. rzecznik praw obywatelskich nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej,
    2. par. 3 art. 226 k.k. ma zastosowanie tylko do znieważenia organu nie zaś jego pracowników,

to działanie przypisane mi przez prokurator R. Ridan w pkt. XVII aktu oskarżenia nie wypełnia znamion czynu określonego jako przestępstwo w art. 226 § 3 k.k.

Wskazać należy, że z podanych wyżej – w tym przez Andrzeja Zolla – powodów wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r., którym sędzia T. Kuczma skazał mnie na podstawie zeznań Rzecznika Praw Obywatelskich prof. Andrzeja Zolla z art. 226 § 3 k.k. za „znieważenie konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich, w osobie sprawującego ten urząd prof. Andrzeja Zolla” został wydany z oczywistym i rażącym naruszeniem prawa polskiego i konwencji, które Polska ratyfikowała, tj. prawa określonego w:

  1. artykule 42.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego”,
  2. artykule 7.1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności:Nikt nie może być uznany za winnego popełnienia czynu polegającegona działaniu lub zaniechaniu działania, którego według prawawewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowił czynu zagrożonego karą w czasie jego popełnienia”,
  3. artykule 15.1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych:Nikt nie może być skazany za czyn lub zaniechanie, które w myśl prawa wewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowiły przestępstwa w chwili ich popełnienia.

 

Po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyroku wznowieniowego z dnia 15 września 2010 r. sędzia Beata Stój przy udziale Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Zachód Krystyny Kowalczyk powtórnie – piąty rok – ściga mnie za wyżej wymieniony czyn, tj. w sprzeczności z prawem określonym w art. 42.1 Konstytucji.

 

Rzecznikowi Praw Obywatelskich Irenie Lipowicz, osobie wyróżniającej się wiedzą prawniczą ani trochę nie przeszkadza, że po uchyleniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. wyroku z dnia 18.12.2007 r. skazującego mnie za w.w. czyn jestem za niego po raz drugi ścigany, a jako osoba wyróżniająca się wysokim autorytetem ze względu na swe walory moralne i wrażliwość społeczną, uznaje także za moralne, że ścigając mnie za ten czyn sędzia Beata Stój kieruje mnie na badania psychiatryczne. Informuje mnie Rzecznik Praw Obywatelskich pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. – Załącznik 11: „(…) informuję, co następuje: Otóż w toku postępowanie sądowego Sądu Rejonowego w Dębicy prowadzonego w sprawie ozn. sygn. II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, obecnie II K 407/13/, został dopuszczony dowód z opinii biegłych psychiatrów na okoliczności podane w treści postanowienia. Sąd wskazał podstawę prawną tego postanowienia. Ustanowił również dla Pana obrońcę z urzędu.”

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. RPO-42333-II/02/K.Ku, pismo z dnia 17 stycznia 2013 r. –

Załącznik 11

 

Poraża Irena Lipowicz jej wiedzą prawniczą, kwalifikacjami moralnymi i wrażliwością społeczną.

Dla niej zawsze jest nie w porę, żeby wypełniać konstytucyjny obowiązek Rzecznika Praw Obywatelskich:

 

Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela

określonych w Konstytucji oraz w innych aktach normatywnych”

Artykuł 208.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Gdy ją w październiku 2010 r. prosiłem – doręczywszy jej doręczone Sądowi Rejonowemu w Dębicy przez operatorów internetowych przed wydaniem skazującego mnie wyroku dowody mojej niewinności – żeby wniosła kasację na moją korzyść od wyroku z dnia 18.12.2007 r., to w piśmie do mnie z dnia 4 stycznia 2011 r. uprzejmie nadmieniła: „Uprzejmie nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie wniesie kasacji na Pana korzyść od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 451/06, (w części, w jakiej wyrok tej nie został uchylony w toku postępowania o wznowienie – art. 540 § 2 kpk).”

Gdy ostatecznie kasację wniósł prokurator generalny, a sędzia Beata Stój nie tylko ściga mnie drugi raz za czyny, za które byłem skazany niesłusznym, bo wydanym z naruszeniem wyżej wymienionych przepisów prawa polskiego i konwencji, które Polska ratyfikowała wyrokiem , ale ścigając mnie za nie kieruje mnie na badania psychiatryczne, to dla proszonej przeze mnie o interwencję Rzecznika Praw Obywatelskich też jest nie w porę.

Teraz jest… za wczas.

 

A przecież nawet Pan potwierdził w piśmie do mnie z dnia 18 grudnia 2011 r., którym odmówił mi Pan wyznaczenia terminu spotkania ze mną, że Rzecznik Praw Obywatelskich posiada uprawnienia, jak … w nieznanych Irenie Lipowicz art. 11 do 17 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o RPO. Podał Pan – Załącznik 17: „Prawo i Sprawiedliwość, Warszawa, dnia 18 grudnia 2011 r. BP-S-174/06 Szanowny Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Szanowny Panie, w odpowiedzi na korespondencję z dnia 6 grudnia 2011 r., uprzejmie informuję, iż zapoznałem się z jej treścią. Odnosząc się do zawartej w piśmie prośby o osobiste spotkanie, niestety, nie mogę obecnie wyznaczyć terminu takiej wizyty, z uwagi na znaczną liczbę osób już oczekujących oraz liczne obowiązki wynikające z pełnienia funkcji parlamentarzysty oraz prezesa partii. Jednocześnie pragnę poinformować, że działania, które mogę podejmować w Pańskiej sprawie jako poseł, nie mogą prowadzić do bezpośredniej ingerencji w przebieg postępowań sądowych, w których nie posiadam statusu strony. Kompetencje, które przepisy przyznają wszystkim parlamentarzystom, pozwalają natomiast, na wystąpienie z interwencją poselską, np. do Rzecznika Praw Obywatelskich, który z kolei posiada ustawowe prawo, m.in. do przeglądania akt każdej sprawy, oraz do podjęcia sprawy i samodzielnego prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Moje wystąpienie do Rzecznika Praw Obywatelskich, z dnia 27 października 2011 r., mieściło się więc w granicach moich uprawnień jako parlamentarzysty i nie kolidowało z postępowaniem karnym, które w wyniku wznowienia postępowania, prowadzi w Pańskiej sprawie Sąd Rejonowy w Dębicy. Z poważaniem, PREZES PARTII Prawo i Sprawiedliwość Jarosław Kaczyński

Źródło: Prawo i Sprawiedliwość, pismo Prezesa Jarosława Kaczyńskiego z dnia 18 grudnia 2011 r., BP-S-

174/06 – Załącznik 17

 

A RPO Irena Lipowicz poinformowała Pana w odpowiedzi na Pana pismo z dnia 27.10.2011 r., pismem z dnia 16 listopada 2011 r. – Załącznik 4:Rzecznik Praw Obywatelskich nie może ingerować w tok postępowania,”

Nawiasem mówiąc, ja nie prosiłem Pana o wyznaczenie terminu spotkania ze mną w jakimś podanym przeze mnie okresie. Prosiłem o nie … kiedykolwiek. Za rok, dwa… Pan uznał, że mnie nie w ogóle umieści w kolejce oczekujących.

 

Ad. pkt II, str. 11

Zanim mnie Rzecznik Praw Obywatelskich prof. Andrzej Zoll obciążył dwukrotnie zeznaniami i uczynił – w sprzeczności z prawem, którego sam od lat naucza /patrz: str. 14/ – przestępcą, nie rozpoznał zgłoszonej mu przeze mnie pismem z dnia 20 kwietnia 2002 r. sprawy naruszenia przez sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie SSO Ewę Hańderek i SSR del. Agatę Wasilewską oraz sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie, SSA Jana Kremera, SSA Annę Kowacz-Braun i SSA Marię Kus-Trybek określonych w:

  1. art. 68.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej5
  2. art. 72.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej6
  3. art. 3.1 Konwencji o Prawach Dziecka (Dziennik Ustaw z 1991 r. Nr 120, poz. 526)7
  4. art. 24.1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych ONZ, otwartego do podpisu 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r., Nr 38, poz. 167)8

praw mojego małoletniego wtedy, chorego na skoliozę, lordozę i garb żebrowy syna do ochrony zdrowia. Wyżej wymienieni sędziowie nie zezwolili mi na zabieranie syna na konieczne w rehabilitacji w.w. chorób zajęcia rehabilitacyjne.

W odpowiedzi na mój wniosek do RPO Andrzeja Zolla otrzymałem pismo z dnia 20 sierpnia 2002r. – Załącznik 14: „Warszawa 20 sierpnia 2002r. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-398574-XI/02/MK Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/Szanowny Panie Z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich /prof. Andrzej Zoll – ZKE/ w odpowiedzi na Pana pisma z dn. 21.01.2002r., 20.04.2002r., 29.04.2002r., 03.06.2002r., 19.06.2002r. i 18.07.2002r., opierając się o wyjaśnienia Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie dotyczące sprawy z Pana udziałem – sygn. I 1 C 1115/97/R /w 2004r. zmienione na XI CR 603/04 – ZKE/ uzyskane w dn. 15.04.2002r., uprzejmie wyjaśniam, że akta sprawy rozwodowej od dn.20.02.2002r. były w dyspozycji Sądu Apelacyjnego w Krakowie, któremu zostały przekazane celem rozpoznania Pana zażalenia. W związku z powyższym Prezes Sądu Okręgowego udzielił oczekiwanych informacji żądanych pismem z dn.06.03.2002r. dopiero w dn. 08.05.2002r. Do pisma zawierającego wyjaśnienia załączył dokumentację dotyczącą tej sprawy.

Uprzejmie informuję, że ani Minister Sprawiedliwości, ani Rzecznik Praw Obywatelskich, czy Prezes Sądu Okręgowego nie są powołani do ścigania sprawców przestępstw. Doniesienia, czy skargi dotyczące zasadności wszczęcia postępowania karnego należy zaadresować do prokuratora właściwego ze względu na miejsce zdarzenia, w opisanej sprawie – do Prokuratora Rejonowego, w okręgu którego jest siedziba RODK.

Uprzejmie wyjaśniam, że zgodnie z art. 173 i następnymi Konstytucji RP sądy są władzą odrębną i niezależną od innych władz a sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu podlegają wyłącznie ustawom. Orzecznicza działalność Sądu podlega wyłącznie kontroli judykacyjnej, sprawowanej przez sąd wyższej instancji w trybie postępowania przewidzianym przepisami prawa. Jakakolwiek inna ingerencja w czynności orzecznicze sądu jest niedopuszczalna, albowiem stanowiłaby naruszenie konstytucyjnych gwarancji niezależności sądu i sędziowskiej niezawisłości.

Uprzejmie informuję, że niezależnie od zabezpieczonych kontaktów bezpośrednich z synami konieczne jest utrzymywanie kontaktów pośrednich, tj. telefonicznych. Ubolewać należy, że w postanowieniu zabezpieczającym Pana kontakty bezpośrednie pominięto okres wakacji i świąt. Wszak oczywiste jest, że synowie część wolnego od nauki czasu powinni spędzać z ojcem i krewnymi z ojca strony.

Zgodnie z art. 43 § 1 prawa o ustroju sądów powszechnych sąd może ukarać winnego „ciężkiego naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych, albo ubliżenia sądowi, innemu organowi państwowemu lub osobom biorącym udział w sprawie”, podobnie – za ubliżenie sądowi w piśmie lub użycie wyrazów obraźliwych.

Uprzejmie informuję, że wnioski o wyłączenie sędziego również mogą skutkować ukaraniem grzywną. Zgodnie bowiem z art. 53 Kpc sąd ukarze zgłaszającego w złej wierze wniosek o wyłącznie sędziego grzywną w wysokości 500 zł.

Pismo z dn. 20.40.2002r. zawierające krytyczne uwagi dotyczące wydanej opinii oraz sposobu przeprowadzenia badań i kompetencji biegłych powinno stanowić uzasadnienie ewentualnego wniosku Pana o dopuszczenie dowodu z opinii innego rodzinnego ośrodka diagnostyczno-konsultacyjnego lub biegłych sądowych z listy Prezesa Sądu Okręgowego.

Generalnie nadmienić należy, że podniesione przez Pana twierdzenia i argumenty w istocie stanowią polemikę z wnioskami złożonymi przez pełnomocnika żony /adw. Wiesława Zoll – ZKE/ Ocena zasadności wniosków, jak i zebranego w sprawie materiału dowodowego – jak również odmowy poddania się przeprowadzenia dowodu – należy do niezawisłego sądu. W tym miejscu ubolewać należy, że cofnął Pan wcześniej wyrażoną zgodę na poddanie się badaniom psychiatrycznym i tym samym uniemożliwił przeprowadzenie dowodu tak istotnego dla tej sprawy.

Zarzuty dotyczące rzekomych uchybień proceduralnych należy podnieść w ewentualnej apelacji od wyroku, zostaną one ocenione przez Sąd II instancji.

W związku z żądaniem zawartym w piśmie z dn. 18.07.2002r. wyjaśniam, że nie strona lub jej pełnomocnik, ale Sąd doręcza stronie przeciwnej lub jej pełnomocnikowi odpisy złożonych pisma procesowych i załączników.Przepisy nie mówią nic o obowiązku doręczenia przez stronę drugiej stronie odpisów pism, zwłaszcza pism, których nie przedstawiła Sądowi, a jedynie na treść których w piśmie się powołuje, nie odnosi się to zwłaszcza do pism autorstwa drugiej strony, czy dokumentów doręczonych stronie wcześniej.

Reasumując, należy wyrazić nadzieję po 17 terminach rozpraw wyznaczonych w tej sprawie, że postępowanie wkrótce się zakończy przed Sądem I instancji i wszelkie zastrzeżenia do postępowania tego Sądu będzie mógł Pan przedstawić Sądowi Apelacyjnemu w ewentualnej apelacji.

Uprzejmie informuję, że Rzecznik Praw Obywatelskich nie oczekuje od Pana dalszej korespondencji w tej sprawie i ewentualne kolejne pisma pozostaną bez odpowiedzi.

Z poważaniem Dyrektor Zespołu Grażyna Rdzanek-Piwowar”

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt RPO-3 98574-XI/02/MK, pismo Dyrektora Zespołu, Grażyny Rdzanek-Piwowar z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Załącznik 14

 

Rzecznik Praw Obywatelskich Andrzej Zoll nie rozpoznał – mimo że ją potem wielokrotnie ponawiałem – zgłoszonej mu przeze mnie sprawy do końca sprawowania urzędu RPO w lutym 2006 r. Konsekwentnie trwał w uprzejmie zaprezentowanym mi stanowisku: „Uprzejmie informuję, że Rzecznik Praw Obywatelskich nie oczekuje od Pana dalszej korespondencji w tej sprawie i ewentualne kolejne pisma pozostaną bez odpowiedzi.”

Nigdy także nie wyjaśnił mi – choć go o to prosiłem wielokrotnie:

  1. w jaki sposób rehabilitować skoliozę, lordozę i garb żebrowy dojrzewającego dziecka za pośrednictwem kontaktów telefonicznych i dlaczego te lepsze niż zalecone dla dziecka przez lekarza specjalistę zajęcia rehabilitacyjne,
  2. jaka zachodzi relacja pomiędzy stanem zdrowia psychicznego ojca dziecka chorego na choroby okresu dojrzewania, a zdrowiem tego dziecka, skoro rekomendował mi poddanie się badaniom psychiatrycznym,
  3. dlaczego rekomendował mi poddanie się badaniom psychiatrycznym,
  4. jak miał mi Sąd doręczyć dowody, na które w jej pismach procesowych powołała się oszustka, adw. Wiesława Zoll w celu uzasadnienia przedstawionego mi zarzutu złożenia fałszywych zeznań skoro ona sama nie złożyła ich do akt sprawy.

 

Nie rozpoznawszy zgłoszonej mu przeze mnie sprawy naruszenia praw mojego syna Rzecznik Praw Obywatelskich Andrzej Zoll obciążył mnie potem zeznaniami i uczynił przestępcą.

Kierowałem zatem kolejne pisma do jego następcy na urzędzie RPO Janusza Kochanowskiego o jej rozpoznanie. W odpowiedzi na jedno z nich otrzymałem pismo z dnia 7 kwietnia 2010r. radcy w Zespole Prawa Cywilnego i Gospodarki Nieruchomościami Biura RPO Moniki Nowak, którym ta poinformowała mnie – Załącznik 12: „Warszawa, 07.04.2010r. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-398574/IV/02/MN /adres – ZKE/ Zespół Prawa Cywilnego i Gospodarki Nieruchomościami Szanowny Panie W związku z Pana wizytą z dnia 12.03.2010r., dotyczącą pisma z dnia 26.02.2010r., z przykrością informuję, iż Rzecznik odmawia podjęcia postulowanych przez Pana działań. Stanowisko Rzecznika było Panu wielokrotnie przedstawiane w dotychczasowej korespondencji. Pragnę podkreślić, iż w wyniku zbadania Pana sprawy nie stwierdzono naruszenia konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela przez organ władzy publicznej.

W celu ponownego zapoznania się z uzasadnieniem stanowiska odsyłam Pana do wcześniejszych odpowiedzi. W konkluzji chciałabym podnieść, iż Rzecznik odmawia podjęcia danej sprawy zgodnie z art. 11 pkt 4 ustawy z dnia 15.07.1987r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz. U z 2001r., Nr 124, poz. 147) uznając ją za wyjaśnioną. Dalsza Pana korespondencja oraz wizyty w BRPO nie przyczynią się do zmiany stanowiska Rzecznika w niniejszej sprawie, dlatego też będą bezcelowe. Z poważaniem mgr Monika Nowak Radca”

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt: RPO 398574-IV/02/MN, pismo Radcy w Zespole Prawa

Cywilnego i Gospodarki Moniki Nowak z dnia 7 kwietnia 2010 r. – Załącznik 12

 

Gdy zatem Sąd Okręgowy w Rzeszowie uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie wszystkich czynów dotyczących RPO Andrzeja Zolla i wyżej wymienionych sędziów, a sędzia Beata Stój ścigając mnie drugi raz za ich popełnienie wydała w dniu 15 marca 2011 r. postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym, pismem z dnia 27 czerwca 2011 r., sygn. RPO 398574-IV/02/MN, skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich Ireny Lipowicz złożyłem – Załącznik 13:

  1. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi – w terminie miesiąca od daty złożenia przeze mnie niniejszego pisma – wyjaśnienia, który z pracowników Biura Rzecznika Praw Obywatelskich /wnoszę o podanie imienia i nazwiska oraz stanowisko, jakie zajmuje/ i kiedy /wnoszę o podanie daty/ zbadał zgłoszoną przeze mnie RPO Andrzejowi Zollowi pismem z dnia 20 kwietnia 2002 roku i zarejestrowaną do sygn. akt RPO 398574-IV/02/MK sprawę obrazy konstytucyjnych i ustawowych praw mojego małoletniego chorego dziecka do ochrony zdrowia przez sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie /SSO Ewa Hańderek, SSR A. Wasilewska-Kawałek/ i sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie /SSA Jan Kremer, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Maria Kuś Trybek/ oraz stwierdził, że – jak mnie poinformowała pismem z dnia 07.04.2010 Radca w Zespole Prawa Cywilnego i Gospodarki Nieruchomościami Biura RPO mgr Monika Nowak: „Pragnę podkreślić, iż w wyniku zbadania Pana sprawy nie stwierdzono naruszenia konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela przez organ władzy publicznej”
  2. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, czy urzędnik Biura RPO, który badał zgłoszoną przeze mnie RPO Andrzejowi Zollowi pismem z dnia 20 kwietnia 2002 roku i zarejestrowaną przez Biuro RPO do sygnatury akt RPO 398574-IV/02/MK sprawę obrazy konstytucyjnych i ustawowych praw mojego małoletniego chorego dziecka do ochrony zdrowia przez sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie /SSO Ewa Hańderek, SSR A. Wasilewska-Kawałek/ i sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie/SSA Jan Kremer, SSA Anna Kowacz—Braun, SSA Maria Kuś Trybek/ i nie stwierdził „ naruszenia konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela przez organ władzy publicznej”, badał także zgłoszoną przeze mnie RPO A. Zollowi w 2002 roku sprawę naruszenia przez w.w. sędziów art. 3.1 Ustawy Konwencja o Prawach Dziecka /patrz: s. 2 niniejszego pisma/ oraz, a jeśli tak, jakie zajął w tej sprawie stanowisko.
  3. Wniosek – na podstawie art. 51.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – o doręczenie mi odpisu dokumentu, w którym Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił uzasadnienie dla stanowiska, że w zgłoszonej przeze mnie RPO Andrzejowi Zollowi w 2002 roku i zarejestrowanej przez Biuro RPO do sygnatury akt RPO 398574-IV/02/MK sprawie obrazy konstytucyjnych i ustawowych praw mojego małoletniego chorego dziecka do ochrony zdrowia przez sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie /SSO Ewa Hańderek, SSR A. Wasilewska-Kawałek/ i sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie/SSA Jan Kremer, SSA Anna Kowacz—Braun, SSA Maria Kuś Trybek/ „nie stwierdzono naruszenia konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela przez organ władzy publicznej”, jak mnie poinformowała w piśmie do mnie z dnia 07.04.2010 mgr Monika Nowak Radca w Zespole Prawa Cywilnego i Gospodarki Nieruchomościami Biura RPO.

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt RPO 398574-IV/02/MN, pismo Z. Kękusia z dnia 27

czerwca 2011 r. do RPO Ireny Lipowicz – Załącznik 13

 

W dniu 27 czerwca 2011 r. odbywało się w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich spotkanie zorganizowane przez RPO Irenę Lipowicz i Prezesa Stowarzyszenia „Przeciw Bezprawiu” Pana Jerzego Jachnika.

Byłem – na zaproszenie Pana Jerzego Jachnika – jednym jego z jego uczestników.

Spotkanie było na początku rejestrowane przez red. Marka Podleckiego – blog: www.monitor-polski.pl – za pomocą kamery.

Rzecznik Irena Lipowicz poprosiła, żeby zaprzestać rejestrowania. Poinformowała, że jest osobą godną zaufania oraz że sprawom, które zostaną zgłoszone Rzecznik Praw Obywatelskich nada bieg. Gdy złożyłem wniosek, żeby protokołowano spotkanie, także odmówiła.

W spotkaniu uczestniczyli dyrektorzy Zespołów Biura RPO. Poinformowałem Dyrektora Zespołu Prawa Cywilnego i Gospodarki Nieruchomościami Kamilę Dołowską o złożonym przeze mnie tego dnia piśmie – Załącznik 14 – oraz o zgłoszonej nim sprawie. Złożyłem wniosek, by się z nim zapoznała i udzieliła odpowiedzi. Na jej prośbę podałem sygnaturę akt sprawy. Dyr. Kamila Dołowska zadeklarowała – w obecności kilkunastu osób uczestniczących w spotkaniu – że osobiście zapozna się z moim pismem z dnia 27 czerwca 2011 r. oraz że udzieli na nie odpowiedzi.

Do dnia złożenia niniejszego pisma nie otrzymałem – mimo kilkukrotnego przypomnienia sprawy kolejnymi pismami – jej.

Rzecznik Praw Obywatelskich Irena Lipowicz nie doręczyła mi kopii dokumentu poświadczającego wiarygodność informacji przekazanej mi w piśmie radcy Biura RPO Moniki Nowak z dnia 7 kwietnia 2010 r. – Załącznik 13: Pragnę podkreślić, iż w wyniku zbadania Pana sprawy nie stwierdzono naruszenia konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela przez organ władzy publicznej.”, tj. poświadczającej, że Rzecznik Praw Obywatelskich rzeczywiście – jak podała zatrudniona w Biurze RPO radca Monika Nowak – zbadał sprawę naruszenia praw mojego syna zgłoszoną przeze mnie RPO Andrzejowi Zollowi pismem z dnia 20 kwietnia 2002 r.

Fakt, że pismo radcy Moniki Nowak dotyczyło sprawy rozpoznawanej przez Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich poświadcza sygnatura – Załącznik 13: „RPO 398574-IV/02/MN”. Zacytowanemu wyżej, pierwszemu w zgłoszonej przeze mnie w 2002 roku Rzecznikowi Andrzejowi Zollowi Biuro Rzecznika nadało sygnaturę – Załącznik 12: „RPO-398574-XI/02/MK” Sprawa pozostawała zatem rozpoznawaniu RPO od 2002 roku, do sygn. RPO 398574. Zmieniały się tylko przez lata osoby, które ją rozpoznawały.

xxx

 

Jak Pana informowałem, pismem z dnia 3 września 2009 r. Poseł Prawa i Sprawiedliwości Pan Zbigniew Wassermann skierował interpelację poselską do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Andrzeja Czumy w sprawie wyżej wymienionego, skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., w której podał między innymi – Załącznik 15: „(…) Najważniejszą dla sprawy jest bowiem kwestia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., którym to wyrokiem trybunał przesądził, iż art. 226 § 1 K.k. jest niezgodny z konstytucją w zakresie, w jakim penalizuje znieważenie funkcjonariusza publicznego dokonane wyłącznie w związku, a nie podczas pełnienia czynności służbowych. W uzasadnieniu trybunał wskazał ponadto, że od momentu wejścia w życie jego wyroku niedopuszczalne jest ściganie za znieważenie funkcjonariusza publicznego, które nie jest dokonane w związku i podczas pełnienia przez niego czynności służbowych. Efektem tego wyroku art. 226 § 1 K.k. była nowelizacja ww. przepisu przez parlament, właśnie przez zastąpienie spójnika ˝lub˝ spójnikiem ˝i˝. Tymczasem zainteresowany został oskarżony i skazany właśnie za znieważenie funkcjonariuszy publicznych, jednakże w znamionach jego czynu zabrakło tego drugiego elementu, tj. znieważenia podczas wykonywania czynności służbowych.

(…) Mam pełne przekonanie, iż ściganie pana Z.K. z oskarżenia publicznego w zakresie art. 226 § 1 K.k. było w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego niedopuszczalne. Sama konstytucja każe traktować orzeczenia trybunału jako wiążące i zmusza wszelkie organy władzy, w tym władzy sądowniczej, do podporządkowania się ich treści.”

Źródło: Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, sygn. akt SPS-023-11505/09,interpelacja poselska Posła Zbigniewa

Wassermanna z dnia 3 września 2009 r., nr 11505 – Załącznik 15

 

Wprawdzie wtedy oszukali Posła Zbigniewa Wassermanna – a także marszałka Sejmu Bronisława Komorowskiego i mnie – adresat interpelacji, prokurator generalny Andrzej Czuma i autor odpowiedzi z dnia 9 października 2009 r. na interpelację zastępca prokuratora generalnego Andrzej Pogorzelski, informując nas, że w sprawie przeciwko mnie nie zachodzi określona w art. 523 § 1 k.p.k. – Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa,jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia;” – przesłanka do wniesienia kasacji, ale po tragicznej śmierci Pana Posła Z. Wassermanna, poproszona przeze mnie o udzielenie mi pomocy prawnej Jego córka, adw. Małgorzata Wassermann skierowała wniosek do Sądu Okręgowego w Rzeszowie o uchylenie skazującego mnie wyroku z przyczyn podanych… przez Posła Z. Wassermanna w w.w. interpelacji z dnia 3.09.2009 r.

Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał w dniu 15 września 2010 r. wyrok, którym uchylił skazujący mnie wyrok z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16 czynów, z pkt. I, III – XVII, podając w uzasadnieniu: „Sygn. akt II Ko 283/10 Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 15 września 2010r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Moskwa, Sędziowie SSO Andrzej Borek (spraw.) SSR del. do SO Marcin Świerk Protokolant /imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 15 września 2010r. wniosku obrońcy skazanego Zbigniewa Kękusia o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 na podstawie art. 540 § 2 i art. 547 § 2 kpk wznawia postępowanie w sprawie II K 451/06 w punktach I, III – XVII wyroku i uchyla w tej części wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

(…) Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1.”

Źródło: Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny, sygn. akt II Ko 283/10, wyrok z dnia 15 września 2010r.

 

Rzecznik Praw Obywatelskich Irena Lipowicz nie ma nic przeciwko temu, że mnie sędzia Beata Stój nie tylko drugi raz ściga za czyny z art. 226 § 1 k.k. w zakresie, w którym ściganie jest z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r. niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 roku, ale że mnie ścigając za nie kieruje na badania psychiatryczne.

 

Uprzejmie proszę o zapoznanie się przed sporządzeniem odpowiedzi na niniejsze pismo ze stanowiskiem w zgłoszonej nim sprawie ścigania mnie – za wiedzą i akceptacją Rzecznika Praw Obywatelskich Ireny Lipowicz – drugi raz za czyny przypisane mi aktem oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. kandydata Prawa i Sprawiedliwości na prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, byłego wiceministra sprawiedliwości Pana Andrzeja Dudy.

Poproszony przeze mnie w czerwcu 2013 r. o udzielenie mi pomocy prawnej w wyżej wymienionej sprawie, po zapoznaniu się z doręczonymi mu przeze mnie dokumentami/dowodami, skierował w dniu 10 czerwca 2013 r. pismo do prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta, w którym podał między innymi – Załącznik 169:

(…) Wobec powyższego w wykonaniu swoich obowiązków poselskich wynikających z ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora przedkładam niniejsze pismo uprzejmie prosząc Pana Prokuratora (…) o rozważenie zasadności wycofania przez prokuraturę wytoczonego w tej sprawie aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 roku sporządzonego przez prokurator Radosławę Ridan, w szczególności z uwagi na treść orzeczenia wydanego w tej sprawie przez Sąd Najwyższy w wyniku wniesionej wcześniej przez Prokuratora Generalnego kasacji. (…) Z wyrazami głębokiego szacunku Andrzej Duda”

Źródło: Biuro Poselskie Posła „Prawo i Sprawiedliwość” Andrzeja Dudy, sygn. akt BP.AD/35/m6/13, pismo Posła

Andrzeja Dudy do Prokuratora Generalnego z dnia 10 czerwca 2013 r. – Załącznik 16

 

xxx

 

Pismo do mnie z dnia 16 listopada 2011 r., odpowiedź na mój wniosek z pisma do Pana z dnia 14 czerwca 2012 r. o złożenie przez Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość wniosku o odwołanie Ireny Lipowicz z urzędu Rzecznika Praw Obywatelskich z powodu sprzeniewierzenia się złożonemu przez nią przed Sejmem ślubowaniu przez między innymi oszukanie Adresata niniejszego pisma, Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa Partii Prawo i Sprawiedliwość” zakończył Pan – Załącznik 1: „Wyrażam nadzieję, że przyjmie Pan moje wyjaśnienia ze zrozumieniem.”

Z całym dla Pana szacunkiem… nie rozumiem Prezesa partii Prawo i Sprawiedliwość. Tym bardziej, że zanim poprosił mnie Pan o zrozumienie zaprezentował Pan osobliwą „doktrynę Kaczyńskiego”, która – „róbta, co chceta” – zezwala Rzecznikowi Praw Obywatelskich na bezkarne sprzeniewierzanie się ślubowaniu złożonemu przed Sejmem Rzeczypospolitej Polskiej, byle nie było… utrwaloną praktyką, byle nie było… uporczywe.To „doktryna” na użytek osobników na urzędzie RPO, którzy nie spełniają warunków określonych przez ustawodawcę:

 

Rzecznikiem może być obywatel polski wyróżniający się wiedzą prawniczą, doświadczeniem zawodowym oraz wysokim autorytetem ze względu na swe walory moralne i wrażliwość społeczną”.

Artykuł 2 Ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

 

A zatem na użytek osób, które – jak Irena Lipowicz – nigdy nie powinny zostać powołane na urząd Rzecznika Praw Obywatelskich.

Pismem do mnie z dnia 25 czerwca 2012 r. poucza mnie Pan – Załącznik 1: „(…) musi Pan mieć na uwadze fakt, że zgodnie z utrwaloną doktryną, (…).”

Nie musi mi Pan wierzyć, ale ja wiem, co ja muszę… Pan, Prezes partii Prawo i Sprawiedliwość, niech ma natomiast, uprzejmie proszę, na uwadze, że:

Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym,

urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.”

Artykuł 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

oraz że:

Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.”

Artykuł 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

A jeśli funkcjonariusze publiczni demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej naruszają prawa, to ofiary tych naruszeń bronić ma przed nimi oraz przez skutkami dla nich pozbawiania ich możności korzystania z ich praw i wolności Rzecznik Praw Obywatelskich, który:
„Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji oraz w innych aktach normatywnych”

Artykuł 208.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

Uprzejmie proszę, żeby miał Pan na uwadze, iż przedstawione w niniejszym piśmie fakty, poświadczone załączonymi doń kopiami dokumentów, w tym sporządzonych przez Rzecznika Praw Obywatelskich potwierdzają, że Irena Lipowicz nie tylko uczyniła zadość prawu określonemu w art. 7.2 ustawy z dnia 15.07.1987 r. o RPO:

 

Sejm odwołuje Rzecznika przed upływem okresu, na jaki został powołany, również

jeśli Rzecznik sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu.

Artykuł 7.2 ustawy z dnia 15.07.1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

 

tj. sprzeniewierzyła się złożonemu ślubowaniu, ale także czyni zadość wymogom Pana – życzliwej amoralnym ignorantom na urzędzie Rzecznika Praw Obywatelskich – „doktryny Kaczyńskiego”.

Notorycznie, uporczywie, od kilku lat nie podejmuje działań – mimo że proszona przeze mnie wielokrotnie o ich podjęcie – na rzecz ochrony moich, człowieka i obywatela, praw, w sprawach, w których z całą pewnością pożądana jest aktywność Rzecznika Praw Obywatelskich.

Niech Pan ma, uprzejmie proszę, na uwadze, że przez jej zaniechania od stycznia 2011 roku:

  1. prowadzić musiałem słuszny protest głodowy,
  2. nie jestem w stanie udowodnić, że zanim mnie RPO Andrzej Zoll uczynił przestępcą, przez wiele lat naruszał prawa mojego małoletniego chorego na choroby okresu dojrzewania syna do ochrony zdrowia,
  3. jestem drugi raz – piąty rok – ścigany za czyny, za które raz już byłem skazany wyrokiem z dnia 18 grudnia uchylonym z powodu rażącego naruszenia prawa materialnego i procesowego przez sędziego Tomasza Kuczmę, który go wydał.

 

Artykuł 17 b ustawy z dnia 15.07.1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich stanowi: „Do zakresu działania Rzecznika, dotyczącego realizacji zasady równego traktowania, należy również: 1) analizowanie, monitorowanie i wspieranie równego traktowania wszystkich osób,”

Rzecznik Praw Obywatelskich Irena Lipowicz dyskryminuje mnie. Notorycznie pozbawia mnie możności korzystania z moich praw. Celem ochrony interesu RPO Andrzeja Zolla, sędziów i prokuratorów oraz adw. Wiesławy Zoll, którzy raz już uczynili mnie przestępcą, a po uchyleniu skazującego mnie wyroku z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego przez sędziego Tomasza Kuczmę, który go wydał, pragną mnie nim uczynić jeszcze raz, nie tylko odmawia mi realizacji wobec mnie konstytucyjnych im ustawowych obowiązków Rzecznika Praw Obywatelskich, ale … notorycznie mnie oszukuje.

Celem ochrony swojego z kolei interesu, nie wahała się oszukać nawet Adresata niniejszego pisma, Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa partii Prawo i Sprawiedliwość.

W związku z powyższym zwracając uwagę, że Irena Lipowicz dwa i pół roku po sporządzeniu przez Pana pisma do mnie z dnia 25 czerwca 2012 r. z całą pewnością spełnia wymóg zaprezentowanej w nim przez Pana doktryny – Załącznik 1: „za sprzeniewierzenie się złożonemu ślubowaniu” może być uznane: (…) uporczywa bezczynność Rzecznika, przejawiająca się w niepodejmowaniu działań na rzecz ochrony praw i wolności obywatelskich w sprawach, w których w sposób nie budzący wątpliwości pożądana byłaby aktywność Rzecznikaoraz informując Pana, że nie zgadzam się z Panem, żebym musiał ze zrozumieniem przyjmować fakt, iż w imię „doktryny Kaczyńskiego” mam zaakceptować fakt oszukania mnie – nie mówiąc o fakcie… notorycznego oszukiwania – przez Rzecznika Praw Obywatelskich, czyli oszustkę na urzędzie Rzecznika, wnoszę jak na wstępie.

 

 

Zbigniew Kękuś

 

Załączniki:

  1. Prawo i Sprawiedliwość, pismo Prezesa Jarosława Kaczyńskiego z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. BP-S-174/06
  2. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/03/K.Ku, pismo z dnia 4.01.2011r.
  3. Prawo i Sprawiedliwość, pismo z dnia 27 października 2011 r., sygn. BP-S-174/06, Prezesa Prawo i Sprawiedliwość J. Kaczyńskiego
  4. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt 423333-II/02/K.Ku, pismo z dnia 16 listopada 2011 r. do Prezesa Partii Prawo i Sprawiedliwość Jarosława Kaczyńskiego
  5. Stowarzyszenie Obrony Praw Ojca Zarząd Główny, pismo z dnia 6.06.2011 r. Prezesa Zarządu K. Łapaja do RPO I. Lipowicz
  6. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-02/K.Ku Zespół Prawa Karnego, pismo z dnia 9 czerwca 2011 r. Głównego Specjalisty Krystyny Kupczyńskiej
  7. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-42333 –II/02/K.Ku Zespół Prawa Karnego, pismo z dnia 13 lipca 2011 r. Głównego Specjalisty Krystyny Kupczyńskiej
  8. Prokuratura Generalna, sygn. akt PG IV KSK 669/11, pismo z dnia 15 czerwca 2011 r. Prokuratora Krzysztofa Domagały
  9. Małopolski Komendant Wojewódzki Policji, sygn. akt I.dz.AZ-L-15/13, pismo z dnia 28 stycznia 2013 roku Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji insp. Mariusza Dąbka do Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Anny Grodzkiej
  10. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, pismo Z. Kękusia do Rzecznika Ireny Lipowicz z dnia 10 stycznia 2013 r.
  11. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. RPO-42333-II/02/K.Ku, pismo z dnia 17 stycznia 2013 r.
  12. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt: RPO 398574-IV/02/MN, pismo Radcy w Zespole Prawa Cywilnego i Gospodarki Moniki Nowak z dnia 7 kwietnia 2010 r.
  13. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt RPO 398574-IV/02/MN, pismo Z. Kękusia z dnia 27 czerwca 2011 r. do RPO Ireny Lipowicz
  14. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt RPO-3 98574-XI/02/MK, pismo Dyrektora Zespołu, Grażyny Rdzanek-Piwowar z dnia 20 sierpnia 2002 r.
  15. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, sygn. akt SPS-023-11505/09,interpelacja poselska Posła Zbigniewa Wassermanna z dnia 3 września 2009 r., nr 11505
  16. Biuro Poselskie Posła „Prawo i Sprawiedliwość” Andrzeja Dudy, sygn. akt BP.AD/35/m6/13, pismo Posła Andrzeja Dudy do Prokuratora Generalnego z dnia 10 czerwca 2013 r.
  17. Prawo i Sprawiedliwość, pismo Prezesa Jarosława Kaczyńskiego z dnia 18 grudnia 2011 r., BP-S-174/06

1 Artykuł 523 § 1 Kodeksu postępowania karnego: „Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia;”

 

2 Artykuł 101 Kodeksu karnego: „§ 1. Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat:1) 30 – gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa, 2) 20 – gdy czyn stanowi inną zbrodnię, 2a) 15 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat, 3) 10 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata, 4) 5 – gdy chodzi o pozostałe występki, 5) (uchylony).

§ 2. Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa,nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.”

3 Artykuł 102 Kodeksu karnego – Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, niepóźniej jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.”

4 Stanowisko prof. A. Zolla, że RPO będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej znają nawet początkujący w zawodach prawniczych asesorowie.Oto treść orzeczenia z dnia 30 lipca 2010 r. /1 Ds. 806/10/MG/ asesora Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia Macieja Górskiego: „Zgodnie z jednym z poglądów prezentowanych w doktrynie prawa karnego Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest związany z wykonywaniem żadnego z trzech rodzajów władzy, ustawodawczej, wykonawczej bądź sądowniczej, w związku z czym nie można go uznać za konstytucyjny organ Rzeczypospolitej a jedynie za organ konstytucyjny, co wyklucza możliwość kwalifikowania znieważenia i zniesławienia Rzecznika Praw Obywatelskich z art. 226 § 3. Powyższy pogląd prezentowany jest m.in. w Komentarzu do części szczególnej kodeksu karnego opracowanego pod redakcją prof. dr hab. Andrzeja Zolla.”

Źródło: Prokuratura Rejonowa Warszawa Śródmieście, sygn. akt 1 Ds.806/10/MG, postanowienie asesora Marcina Górskiego z dnia 30 lipca 2010r.

Ubolewać należy, że były Rzecznik Praw Obywatelskich prof. dr hab. Andrzej Zoll o tym nie wie …

5 Artykuł 68.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom, kobietom ciężarnym, osobom niepełnosprawnym i osobom w podeszłym wieku.”

6 Artykuł 72.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka.”

7 Artykuł 3.1 Konwencji o Prawach Dziecka (Dziennik Ustaw z 1991 r. Nr 120, poz. 526): We wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą nadrzędną będzie najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka.”

8 Artykuł 24.1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych ONZ, otwartego do podpisu 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r., Nr 38, poz. 167): Każde dziecko,bez żadnej dyskryminacji ze względu na rasę, kolor skóry, płeć, język, religię, pochodzenie narodowe lub społeczne, sytuację majątkową lub urodzenie, ma prawo do środków ochrony, jakich wymaga status małoletniego, ze strony rodziny, społeczeństwa i Państwa.”

 

9Kraków, dnia 10 czerwca 2013 r. BP.AD/35/m6/13 Szanowny Pan Prokurator Generalny Andrzej Seremet /adres – ZKE/ Szanowny Panie Prokuratorze Generalny W trakcie mojego dyżuru poselskiego, zwrócił się do mnie Pan Zbigniew Kękuś prosząc o pomoc w uzyskaniu sprawiedliwego rozstrzygnięcia sprawy sądowej. Z przedstawionych przez niego dokumentów oraz udzielonych wyjaśnień wynika, że w jego sprawie toczy się przed Sądem Rejonowym w Dębicy, Wydział II Karny pod sygn. akt II K 854/10 postępowanie w którym Pan Kękuś jest oskarżony o popełnienie czynów zabronionych określonych w art. 226 § 1 k.k. i 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. Trzeba zaznaczyć, że w jego sprawie już raz od skazującego za powyżej określone czyny wyroku karnego z dnia 18 grudnia 2007 roku Prokurator Generalny w dniu 22 sierpnia 2011 roku składał kasację (sygn. PG IV KSK 699.11), która została uznana przez Sąd Najwyższy za w pełni zasadną. Tym samym postępowanie w tej sprawie zostało ponownie skierowane do sądu pierwszej instancji (wskazanego powyżej), jednakże proszący mnie o interwencję obywatel formułuje poważne obawy, czy sprawa ta obecnie prowadzona jest w sposób należyty zarówno ze strony sądu, jak i też podlegającej Panu Prokuratorowi prokuratury. Pan Zbigniew Kękuś przedstawił mi pismo z dnia 15 czerwca 2011 roku, sygn. PG IV KSK 669/11 w którym Pan Prokurator zobowiązał się, oprócz wniesienia w jego sprawie kasacji (co też zostało uczynione) do zwrócenia pisemnie uwagi do Prokuratora Apelacyjnego w Krakowie odnośnie stwierdzonych nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową Śródmieście-Wschód. Jednocześnie wskazuje on, że w chwili obecnej, mimo poważnych wątpliwości co do zasadności aktu oskarżenia sporządzonego w jego sprawie, grozi mu aresztowanie za rzekome utrudnianie przewodu sądowego, co naraziłoby go na poważne straty moralne i ekonomiczne.

Wobec powyższego w wykonaniu swoich obowiązków poselskich wynikających z ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora przedkładam niniejsze pismo uprzejmie prosząc Pana Prokuratora o rozważenie możliwości podjęcia w tej sprawie działań nadzorczych pod katem przestrzegania w opisanym postępowaniu zasad prawidłowej pracy prokuratorów prowadzących sprawę Pana Kękusia, a także o rozważenie zasadności wycofania przez prokuraturę wytoczonego w tej sprawie aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 roku sporządzonego przez prokurator Radosławę Ridan, w szczególności z uwagi na treść orzeczenia wydanego w tej sprawie przez Sąd Najwyższy w wyniku wniesionej wcześniej przez Prokuratora Generalnego kasacji.

Proszę również o ujawnienie do mojej informacji treści pisma wskazującego na nieprawidłowości w zakresie prowadzonego postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Śródmieście-Wschód. Z wyrazami głębokiego szacunku Andrzej Duda”

Źródło: Biuro Poselskie Posła „Prawo i Sprawiedliwość” Andrzeja Dudy, sygn. akt BP.AD/35/m6/13, pismo Posła Andrzeja Dudy do Prokuratora Generalnego z dnia 10 czerwca 2013 r. – Załącznik 16

Załącznik 1.2
Załącznik 1.2