30.01.2015 Wniosek Zbigniewa Kękusia do sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój

Zbigniew Kękuś

Kraków, dnia 30 stycznia 2015 r.

 

Sędzia Beata Stój

Prezes Sądu Rejonowego w Dębicy

ul. Słoneczna 3

39-200 Dębica

 

Sygn. akt II K 407/13 /uprzednio: II K 451/06, II K 854/10/

 

Dotyczy:

  1. Posiedzenie w dniu 3 lutego 2015 r.
  2. Wniosek – na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie do sygn. akt II K 407/13 oraz prawa określonego w art. 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 2 § 1 ust. 1, ust. 4 k.p.k. i art. 2 § 2 k.p.k. – o:
    1. wydanie podczas posiedzenia w dniu 3 lutego 2015 r. wyroku uniewinniającego mnie w zakresie czynu z pkt. XVIII aktu oskarżenia na podstawie:
      1. materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, tj.:
        1. pisma z dnia 6 sierpnia 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A.
        2. pisma z dnia 1 października 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A.
      2. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. PG IV KSK 699/11, w zakresie czynów z pkt. II i XVIII prawomocnego wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. II K 451/06
      3. wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11, w zakresie czynów z pkt. II i XVIII prawomocnego wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. II K 451/06
      4. postanowienia adresatki niniejszego e-mail’a z dnia 11 grudnia 2012 r.
    2. umorzenia postępowania w zakresie czynów z pkt. I – XVII, z tego:
      1. w zakresie czynów z art. 226 § 1 k.k. /pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia/ na podstawie art. 7 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
      2. w zakresie czynu z art. 226 § 3 k.k. /pkt XVII aktu oskarżenia/ na podstawie art. 7 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
      3. w zakresie czynów z art. 212 § 2 k.k. /pkt. I – XVII aktu oskarżenia/ na podstawie art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
  3. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi – bez zbędnej zwłoki, w terminie tygodnia od daty złożenia niniejszego e-mail’a – czy adresatka niniejszego e-mail’a, referent w sprawie sygn. II K 407/13, wydała przed dniem 9 stycznia 2015 r. Postanowienie/Postanowienia o umorzeniu postępowania przeciwko mnie w zakresie zarzutów z:
    1. art. 212 § 2 k.k. – pkt. I – XVII aktu oskarżenia
    2. art. 226 § 3 k.k. – pkt XVII aktu oskarżenia
    3. art. 241 § 1 k.k. – pkt XVIII aktu oskarżenia

jeśli tak, wnoszę o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia:

    1. z jaką datą/datami wydano Postanowienie/Postanowienia
    2. z jakich przyczyn wydano Postanowienie/Postanowienia
    3. z jakich przyczyn adresatka nie doręczyła mi do dnia złożenia niniejszego e-mail’a Postanowienia/Postanowień.
  1. Zawiadomienie – w związku z zawiadomieniem z dnia 9 stycznia 2015 r. /Załącznik 1/ – że z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2007 r. jest niedopuszczalne w sprawie sygn. II K 407/13 skierowanie mnie na obserwację psychiatryczną.

 

Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym,

urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.”

Artykuł 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Bezduszny urzędnik i sędzia niszczą życie dobrego człowieka.

Profesorowie Zoll i Czapiński tłumaczą, dlaczego tak jest.

Ludzie zachowują się idiotycznie. Bezdusznie – mówi profesor /Andrzej Zoll – ZKE/

Źródło: Zbigniew Bartuś, „Bezduszny urzędnik i sędzia niszczą życie dobrego człowieka. Profesorowie Zoll i Czapiński tłumaczą, dlaczego tak jest.”; „Dziennik Polski”, 26 kwietnia 2013 r., s. C6

 

Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 6

 

(…) W ocenie Trybunału /Europejski Trybunał Praw Człowieka – ZKE/ „[…] Podnoszenie lub rozgłaszanie prawdziwych zarzutów dotyczących osób pełniących funkcje publiczne o takie postępowanie lub właściwości, które mogą narazić je na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności […] jest czynem – niezależnie od intencji sprawcy – ex definitione służącym społecznie uzasadnionemu interesowi (…). Z całą pewnością w przypadku osób pełniących funkcje publiczne tego rodzaju interes uzasadniał będzie przyjęcie szerokich granic krytyki.”

Źródło: Kodeks karny część szczególna, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją Andrzeja Zolla 3 wydanie,

LEX a Wolters Kluwer business, s. 803

 

Głupi i mądrzy ludzie są nieszkodliwi, tylko półgłówki są niebezpieczne”

Johann Wolfgang Goethe

 

Nazwanie kogoś durniem, nie jest obelgą, lecz diagnozą”

Julian Tuwim

 

Te, bydlęi,

 

Pismo o treści, jak niniejszy e-mail wysłałem do Pani pocztą – Załącznik 12.

Kopię niniejszego e-mail’a prześlę do kilkuset Adresatów, przedstawicieli opinii publicznej. Żeby zaprezentować dowody poświadczające, jak bardzo mam rację, gdy piszę, że selekcja na stanowiska kierownicze w instytucjach wymiaru sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej jest prowadzona w oparciu o kryteria – zawodowe, moralne – negatywne.

Kierownikami zostają amoralni ignoranci. Bywa bydło. Bywa, że im większe, tym wyżej.

Mnóstwo tego dowodów. Na przykład Prokurator Apelacyjny w Krakowie, przyjaciel Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta, Artur Wrona, sam Prokurator Generalny Andrzej Seremet /były sędzia Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, rzecznik Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie Piotr Kosmaty.

 

W masie niedouczonych łajdaków po to chyba tylko powoływanych na stanowiska kierownicze, żeby chronić interesów naruszających prawo uczestników systemu prawnego Pani się wyróżnia. Negatywnie.

Przez Panią, to znaczy z Pani winy, z powodu Pani niezmiernie rzadko spotykanych w innych grupach zawodowych – a jeśli, to natychmiast, w przeciwieństwie do instytucji wymiaru sprawiedliwości eliminowanych – okrucieństwa połączonego z sadyzmem, demoralizacji, zwyrodnienia, od 2010 roku tkwię w statusie oskarżonego po raz drugi o popełnienie czynów, za które raz już skazał mnie Pani kolega z pracy sędzia Tomasz Kuczma uchylonym później z powodu rażącego przez niego naruszenia prawa wyrokiem, mimo że Pani poświadczyła w osobiście przez Panią sporządzonym Postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r. /Załącznik 6/, że Sąd Rejonowy w Dębicy jest od sierpnia i października… 2001 roku w posiadaniu wyłącznie dowodów mojej niewinności.

Z winy prokurator Radosławy Ridan, która – pod nadzorem prokuratorów: Lidii Jaryczkowskiej /obecnie Prokurator Okręgowy w Krakowie/, Piotra Kosmatego /obecnie rzecznik Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie/ Krystyny Kowalczyk /obecnie Prokurator Rejonowy dla Krakowa Śródmieścia Wschód/ Edyty Kuśnierz /obecnie prokurator Okręgowej Prokuratury Wojskowej w Warszawie/ – sporządziła w dniu 12 czerwca 2006 r. niesłuszny akt oskarżenia przeciwko mnie, wyrzucił mnie w dniu 6 listopada 2006 r. prezes zarządu ING Banku Śląskiego S.A. Brunon Bartkiewicz – obecnie wiceprzewodniczący Rady Nadzorczej Banku – z pracy na stanowisku dyrektora Pionu Usług. Byłem zatrudniony na warunkach, jak w Ofercie pracy z dnia 29 września 2006 r. – Załącznik 10: „ING Bank Śląski Marlies van Elst Warszawa, 29 września 2006 r. Pan Zbigniew Kękuś Szanowny Panie W imieniu ING Banku Śląskiego S.A. niniejszym potwierdzam zamiar zatrudnienia Pana na stanowisku Dyrektora Banku – Pion Usług nie później niż 1 stycznia 2007 r. na następujących warunkach:

  • Umowa o pracę na czas nie określony z 3-miesięcznym okresem wypowiedzenia oraz umowa o zakazie konkurencji z 6 miesięczną klauzulą konkurencyjną (z możliwością jej wcześniejszego rozwiązania przez Bank)
  • Miesięczne wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 35.000 zł
  • Pełny wymiar czasu pracy,
  • Premia na zasadach określonych w Regulaminie premiowania pracowników ING Banku Śląskiego S.A. (obecnie maksymalna premia w wysokości 40% rocznego wynagrodzenia zasadniczego przy wykonaniu zadań na poziomie 120 pkt),
  • Opieka medyczna w Medicover na zasadach obowiązujących w Banku (dopłata do karty rodzinnej dokonywana przez Pracownika – rekompensowana przez Pracodawcę dodatkiem do wynagrodzenia zasadniczego)

Samochód do wyboru z następującej listy z ratą leasingową w przedziale 2269-2302PLN.:

Nissan Primera 1,9

Opel Vectra 1.9

Ford Modeno 2.0

Toyota Avensis 2.0

  • Telefon komórkowy z limitem 400 PLN miesięcznie,
  • Udział w programie opcji,
  • Dobrowolne ubezpieczenie grupowe Nationale-Nederlanden z funduszem kapitałowym .

Z poważaniem, Yours Faithfully Marlies van Elst, Zastępca Dyrektora Departamentu Zarządzania Zasobami Ludzkimi Anita Piecuch

Dowód: ING Bank Śląski S.A. Oferta pracy z dnia 29 września 2006 r. – Załącznik 10

 

Pani uznała w marcu 2011 r., że wtedy, gdy mnie zatrudniono w ING Banku Śląskim S.A. na stanowisku dyrektora Pionu Usług na wyżej wymienionych warunkach ja byłem niepoczytalny. Według Pani jestem niepoczytalny już od okresu styczeń 2003 r. do wrzesień 2005 r., gdy jak Pani wiadomo – poświadczyła to Pani w w.w. Postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r. /Załącznik 6/ – inne niż ja osoby popełniały czyny, za które Pani… wciąż, w tym w dacie złożenia niniejszego e-mail’a mnie ściga.

Nadmienię zatem, że przez cały okres objęty aktem oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12.06.2006 r. pracowałem – od dnia 1 listopada 2002 r. do dnia 31 października 2006 r. – w centrali Banku Zachodniego WBK S.A. na stanowisku dyrektora Obszaru Zarządzania Zakupami, Nieruchomościami i Kosztami.

Zarządzałem zespołem około 200 pracowników. W zakresie moich obowiązków było m.in. dokonywanie zakupów wszystkich produktów i usług dla Banku – w tym we współpracy z jego wtedy właścicielem Allied Irish Bank – zarządzanie kosztami operacyjnymi, zarządzanie liczącym ok. 300 obiektów zasobem nieruchomości Banku. Liderowałem jednemu z najważniejszych projektów realizowanych wtedy przez BZWBK S.A., tj. projektowi oszczędności kosztów operacyjnych i nakładów inwestycyjnych.

Osobie niepoczytalnej, jak mnie Zarząd Banku Zachodniego WBK S.A. nie powierzyłby raczej obowiązków, jak wyżej. Podkreślić należy, że Pani mnie informuje od marca 2011 r., że mnie Pani uważa za niepoczytalnego od stycznia 2003 r., ale … konsekwentnie odmawia mi Pani sporządzenia wyjaśnienia, dlaczego.

 

Potem, po wyrzuceniu mnie z ING Banku Śląskiego S.A. zostałem zatrudniony przez Firmę DTZ Management Polska Sp. z o.o., w której pracowałem na stanowisku dyrektora dwóch centrów handlowych, których właścicielem była austriacka Firma Akron Management Polska Sp. z o.o.

Pani zdaniem wtedy też byłem niepoczytalny…

Po złożeniu mi oferty przez zarząd Spółki Skarbu Państwa Polskie Linie Lotnicze LOT S.A., od dnia 15 września 2008 r. rozpocząłem pracę w niej na stanowisku dyrektora Pionu Infrastruktury.

Niedługo po rozpoczęciu pracy prezes zarządu PLL LOT S.A. poinformował mnie, że sprawujący nadzór właścicielski na Spółką minister Skarbu Państwa Aleksander Grad żąda wymuszenia na mnie zamknięcia strony www.zkekus.pl /obecnie www.kekusz.pl/ pod groźbą zwolnienia mnie z pracy.

Na w.w. stronie umieszczone były materiały poświadczające okoliczności, w których wymienieni w dalszej części niniejszego e-mail’a sędziowie oraz Rzecznik Praw Obywatelskich Andrzej Zoll i jego małżonka adw. Wiesława Zoll uczynili mnie przestępcą.

Potem umieszczono na niej także materiały poświadczające, w jaki sposób premier Donald Tusk, minister Skarbu Państwa Aleksander Grad i wiceminister Krzysztof Łaszkiewicz, mieli zamiar Polskę z „murowanej” „drewnianą” przeistoczyć, a Polaków „z torbami puścić”, przez wprowadzenie wiosną 2009 r. w życie przygotowanej przez resort Skarbu Państwa, zwanej przez Prezesa Rady Ministrów Donalda Tuska obłudnie „sprawiedliwą i przyzwoitą”, ustawy reprywatyzacyjnej według projektu A. Grada i K. Łaszkiewicza z grudnia 2008 r.

Po tym, gdy strona została zamknięta – miałem troje dzieci na utrzymaniu i nie mogłem sobie pozwolić na utratę pracy – prezes zarządu PLL LOT S.A. poinformował mnie, że minister Aleksander Grad żąda usunięcia z Internetu… wszystkich dotyczących mnie materiałów. Pod groźbą zwolnienia mnie z pracy.

Skierowanym wtedy do konstytucyjnie służbowego zwierzchnika ministra A. Grada /art. 148.5 i 148.7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej/ Prezesa Rady Ministrów Donalda Tuska – od listopada 2014 r. przewodniczący Rady Europejskiej – pismem z dnia 30.01.2009 r. poinformowałem go o:

  1. wymuszaniu na mnie przez ministra Skarbu Państwa Aleksandra Grada zaprzestania korzystania z konstytucyjnego prawa do wolności słowa, pod groźbą pozbawienia mnie pracy, a z nią podstaw bytu ekonomicznego mojego i moich dzieci,
  2. moich uwagach do w.w. projektu z grudnia 2008 r. ustawy reprywatyzacyjnej ministra A. Grada i wiceministra K. Łaszkiewicza, któremu D. Tusk w marcu 2008 r. zlecił przygotowanie ustawy.

 

Kilka dni później, w dniu 6 lutego 2009 r. … „wyleciałem” z LOT’u.

Wyrzucono mnie z pracy w trybie natychmiastowym. Pozbawiono mnie możności skorzystania z wszystkich warunków – m.in. okres wypowiedzenia, umowa o zakazie konkurencji – Umowy menedżerskiej, którą zawarł ze mną prezes zarządu PLL LOT S.A.

Od tego czasu nie pracuję.

Pani – razem z Prokuratorem Rejonowym dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyną Kowalczyk. – skutecznie mi to uniemożliwiacie.

Nie dość, że mnie utrzymujecie w doskonale mnie eliminującym z rynku pracy statusie oskarżonego, to Pani dodatkowo rujnuje mi opinię kreowaniem mi od marca 2011 r. – po wydaniu pierwszego z dwóch wyroków wznowieniowych od w.w. wyroku Pani kolegi, sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. – wizerunku osoby chorej psychicznie, niepoczytalnej. Nie tylko wydawała Pani kolejne postanowienia o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym, ale gdy się na nie z podanych w dalszej części niniejszego e-mail’a nie stawiałem, wydawała Pani kolejne nakazy Policji zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem na badania.

Narobiła Pani tylko zobowiązanym do wykonania Pani Postanowienia z dnia 25 kwietnia 2014 r. w tej sprawie funkcjonariuszom Policji mnóstwa kłopotów…

 

Jak wspomniałem, nie pracuję od lutego 2009 r.

Pani, wiedząc, że w aktach sprawy, którą Pani rozpoznaje od listopada 2010 r., tj. po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie w dniu 15.09.2010 r. wyroku uchylającego skazujący mnie wyrok sędziego Tomasza Kuczmy, znajdują się wyłącznie dowody poświadczające, że nie ja popełniłem przypisane mi czyny oraz że nie w Krakowie zostały popełnione lecz w Warszawie, ściga mnie za nie – w tym nawet te nie będące przestępstwami oraz których karalność ustała… półtora roku temu – kieruje mnie na badania psychiatryczne, rujnuje mi i tak zniszczoną na rynku pracy opinię.

Pozbawia mnie Pani możliwości podjęcia pracy.

Wskazać zatem należy, że laureat Nagrody Nobla, prof. Edmund Phelps takie prezentuje stanowisko odnośnie osób pozostających bez pracy:

 

Człowiek bez pracy szybko się degraduje. Człowiek, który nie może utrzymać siebie i rodziny, zadbać o swoje dzieci, czuje się zbędny i bezużyteczny.

Ale to nie jest tylko kwestia dobrego samopoczucia. Ludzie bez pracy pozwalającej utrzymać siebie i rodzinę więcej chorują i wcześniej umierają. Praca jest konieczna nie tylko po to, żebyśmy się mogli utrzymać, ale też po to, żebyśmy byli zdrowi. Człowiek pozostający w domu traci nie tylko pieniądze. Traci ważną część życia.

I społeczeństwo też traci nie tylko pracę, którą mógłby wykonać. Traci też pomysły, które mogłyby przyjść mu do głowy pod wpływem kontaktów z innymi, a także pomysły, które innym mogłyby przyjść do głowy pod wpływem kontaktów z nim.

Edmund S. Phelps, profesor ekonomii politycznej Uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii w 2006 roku, w: „Niezbędnik inteligenta”, „Polityka” nr 42 (2676), 18 października 2008r.

 

Stanowicie Państwo, funkcjonariusze publiczni rzekomo demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, wspaniałe źródło inspiracji…

Dzięki Wam przynajmniej pomysłów mi nie brakuje…

Ze środkami do pokrywania kosztów utrzymania jest dużo gorzej.

Z winy prokurator Radosławy Ridan, prokuratorów, którzy nadzorowali prowadzone przez nią postępowanie przygotowawcze przeciwko mnie straciłem pracę po raz pierwszy. Potem z ich oraz sędziego T. Kuczmy, który po tym, gdy w sierpniu i październiku 2007 r. zebrał od operatorów internetowych dowody mojej niewinności, w dniu 18 grudnia 2007 r. wydał skazujący mnie wyrok, straciłem pracę po raz drugi.

Od tego czasu nie pracuję. Po tym, gdy skończyły mi się oszczędności, żyję z tego, co… pożyczę. Kiedyś płaciłem alimenty w kwocie kilku tysięcy złotych miesięcznie i dodatkowo w różny sposób z własnej woli uczestniczyłem w kosztach utrzymania dzieci.

Teraz, od lat, nie uczestniczę w nich w żaden sposób.

Moi synowie, kiedyś spędzający wakacje i ferie zimowe za granicą, od lat spędzają je w… Krakowie. Nie stać mnie nawet na zakup zabawek – nie mówiąc o innych zakupach – dla mojej kilkuletniej córki.

Nie mam pieniędzy na zakup lekarstw dla dzieci i siebie, gdy chorujemy.

Mam szczęście, że matki moich dzieci nie kierują roszczeń finansowych wobec mnie, bo bym skończył w więzieniu.

 

Prokuratorom, sędziom powodzi się natomiast doskonale…

Każdy z prokuratorów, którzy uczestniczyli w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przeciwko mnie… awansował. Niektórzy, jak obecna Prokurator Okręgowy w Krakowie Lidia Jaryczkowska i obecny rzecznik Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie Piotr Kosmaty nawet dwukrotnie.

Jak wspomniałem, sędzia Tomasz Kuczma został zaraz po wydaniu skazującego mnie wyroku z 18.12.2007 r. powołany przez ministra Zbigniewa Ćwiąkalskiego na prezesa Sądu Rejonowego w Leżajsku.

Pani też awansowała…

Po tym, gdy w następstwie wydania przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie, a potem przez Sąd Najwyższy wyroków wznowieniowych, którymi uchyliły w zakresie wszystkich przypisanych mi czynów skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2008 r. z powodu zarzuconego mu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, Pani uznała mnie za niepoczytalnego i wydawała kolejne postanowienia o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym oraz Zarządzenie z dnia 16 kwietnia 2012 r. o wyznaczeniu mi – jako Pani zdaniem niepoczytalnemu – obrońcy z urzędu, prezes Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, sędzia Zbigniew Śnigórski powołał Panią pismem z dnia 14 czerwca 2012 r. z dniem 15 czerwca 2012 r. na… prezesa Sądu Rejonowego w DębicyZałącznik 11:

Dowód: Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, sygn. KD-1115-7/12, pismo prezesa Sądu Zbigniewa Śnigórskiego z dnia

14 czerwca 2012 r. – Załącznik 11

 

I… zachowuje się Pani prezes w sposób zgodny z tezą J. E. Actona:

 

Władza demoralizuje, a władza absolutna demoralizuje absolutnie.”

John Emerich Acton

 

Jak dowodzę w niniejszym e-mail’u oraz jak udowodniłem w piśmie do Pani z dnia 30 stycznia 2015 r. /Załącznik 12/ nie zachodzą już żadne przesłanki, które uniemożliwiałyby Pani wydanie orzeczenia kończącego sprawę przeciwko mnie.

Pani przesłuchiwała mnie w sprawie w dniu 15 marca 2011 r. Poświadczyli to biegli sądowi w dokumencie, o którym poniżej.

W dniu 5 maja 2014 r. funkcjonariusze Policji zatrzymali mnie na Pani polecenie i doprowadzili do Izby Zatrzymań Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie, skąd w dniu 7 maja 2014 r. doprowadzono mnie na zarządzone przez Panią badania psychiatryczne do Aresztu Śledczego w Krakowie, ul. Montelupich 7.

Po trwającym kilka minut spotkaniu ze mną, wyznaczeni przez Panią biegli sądowi z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, lekarze psychiatrzy Mariusz Patla i Katarzyna Bilska-Zaremba sporządzili w dniu 5 czerwca 2014 r. Opinię sądowo-psychiatryczną – Załącznik 3.

 

Nie zachodzą już zatem żadne przesłanki, z powodu których nie mogła by Pani wydać orzeczenia kończącego sprawę przeciwko mnie rozpoznawaną przez Sąd Rejonowy w Dębicy od dnia 14 listopada 2006 roku.

 

xxx

 

W dniu 3 lutego 2015 r. odbędzie się posiedzenie, o którym poinformowano mnie Zawiadomieniem z dnia 9 stycznia 2015 r. – Załącznik 1: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 09/01/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 3 lutego 2015 r. o godz. 10:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy Z upoważnienia Kierownika Sekretariatu Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 9 stycznia 2015 r.

Załącznik 1

 

Już 5 raz straszy mnie Pani wydaniem orzeczenia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

Poprzednie posiedzenia w przedmiocie „umorzenia postępowania lub orzeczenia obserwacji psychiatrycznej” zorganizowała Pani, sędzia referent w sprawie sygn. II K 407/13, w dniach: 23 września 2014 r., 12 listopada 2014 r., 12 grudnia 2014 r. i 30 grudnia 2014 r. Nie wydała Pani orzeczenia.

 

Co do treści Zawiadomienia wskazać należy, że nie podano w nim innych, poza art. 226 §1 k.k., kwalifikacji prawnych przypisanych mi czynów.

Wskazać zatem należy, że Sąd Rejonowy w Dębicy prowadzi od listopada 2006 r. postępowanie przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan, którym ta oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl popełniłem 18 „przestępstw”, tj. – Załącznik 2:

  1. pkt. I, III-XVI aktu oskarżeniaznieważyłem w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
  2. pkt II aktu oskarżeniazniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt XI CR 603/04/,
  3. pkt XVII aktu oskarżenia znieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich w osobie piastującego ten urząd prof. Andrzeja Zolla,
  4. pkt XVIII aktu oskarżenia – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10 / akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. – Załącznik 2

 

Zawiadomienie złożył w dniu 2 czerwca 2004 r. ówczesny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie sędzia Baran Włodzimierz.

Postanowieniem z dnia 27 października 2006 r. Sąd Najwyższy przekazał sprawę przeciwko mnie do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy. Władze tego Sądu powierzyły jej rozpoznanie sędziemu Tomaszowi Kuczmie.

W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Tomasz Kuczma wydał wyrok, którym uznał mnie za winnego popełnienia wszystkich wyżej wymienionych czynów.

Wyrok sędziego T. Kuczmy uchyliły następnie:

  1. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. /sygn. II Ko 283/15/ zarzuciwszy sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k. Sąd Okręgowy uchylił wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r., wznowił postępowanie sygn. II K 451/06 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie 16 czynów z pkt. I, III – XVII wyroku,
  2. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. /sygn. IV KK 272/11/ – wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta z dnia 22 sierpnia 2011 r. /sygn. PG IV KSK 699/11/ – zarzuciwszy sędziemu rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego określonego w art. 7 k.p.k. i art. 366 § 1 k.k. Sąd Najwyższy uchylił wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r., wznowił postępowanie sygn. II K 451/06 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie pozostałych 2 czynów, z pkt. II i XVIII wyroku.

 

Po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy z dnia 15.09.2010 r., sprawę przeciwko mnie rozpoznaje Pani. Pierwszą rozprawę główną zorganizowała Pani w dniu 15 marca 2011 r. Ja przedstawiłem najważniejsze wady prawne aktu oskarżenia prokurator R. Ridan, a Pani zamiast podporządkować się prawu określonemu w art. 442 § 3 k.p.k.: „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.”, wydała Postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym. Postanowił Pani: „(…) zwrócić się do biegłych sądowych lek. med. Ewy Burzyńskiej-Rzucidło i lek. med. Krystyny Sosińskiej-Stępniewskiej oraz mgr Magdaleny Palkij o przebadanie oskarżonego Zbigniewa Kękusia i wydanie na podstawie akt sprawy i wyników badań opinii w jego sprawie, w szczególności o udzielenie w terminie 21 dni odpowiedzi na następujące pytania:

  1. Czy w chwili popełniania czynów zarzucanych mu aktem oskarżenia (pkt I, III-XVII) /styczeń 2003 r. do wrzesień 2005 r. – ZKE/ miał zdolność rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, czy zdolność ta była w znacznym stopniu ograniczona lub zniesiona całkowicie?
  2. Jaki jest aktualny stan zdrowia oskarżonego, czy może on brać udział w toczącym się postępowaniu i stawać przed Sądem?”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2011 r.

 

Odmówiła mi Pani sporządzenia uzasadnienia dla Postanowienia, wyjaśniając mi pismem z dnia 18 marca 2011 r. „Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny /adres – ZKE/ Dnia 18/03/2011 Sygn. akt II K 854/10 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny w załączeniu doręcza Panu odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15.03.2011 r., informując, iż postanowienie o dopuszczeniu dowodu nie wymaga uzasadnienia i jest niezaskarżalne. SSR Beata Stój

 

Po tym, gdy Sąd Najwyższy wydał w styczniu 2012 r. drugi wyrok wznowieniowy, Pani nabrała jeszcze większego przekonania, że ja jestem niepoczytalny i ponownie zamiast prowadzić postępowanie w zgodzie z zacytowanym wyżej art. 442 § 3 k.p.k. Pani:

  1. wydała w dniu 16 kwietnia 2012 r. Zarządzenie o wyznaczeniu mi obrońcy z urzędu: „Sygn. akt II.K.854/10 ZARZĄDZENIE Dnia 16 kwietnia 2012 r. Sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój w sprawie z urzędu w przedmiocie wyznaczenia obrońcy z urzędu na podstawie art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. i art. 81 § 1 k.p.k.zarządza wyznaczyć oskarżonemu Zbigniewowi Kękusiowi obrońcę z urzędu w osobie adw. Roberta Bryka z Kancelarii Adwokackiej przy ulicy Kraszewskiego 5 w Dębicy.”

Artykuł 79 § 1 3 k.p.k. stanowi: „§ 1. W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę jeżeli: (…) 3. zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności.

Odmówiła mi Pani sporządzenia uzasadnienia dla Zarządzenia z dnia 16.04.2012 r.

  1. wydała w dniu 29 czerwca 2012 r. kolejne Postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym.

 

Na podstawie Pani decyzji wskazać można prawidłowość… im poważniejsze zarzuty organy odwoławcze – Sąd Okręgowy w Rzeszowie, Prokurator Generalny, Sąd Najwyższy – stawiały Pani koledzeii, sędziemu Tomaszowi Kuczmie, tym większego Pani nabierała przekonania, że ja jestem niepoczytalny.

Tym bardziej zatem należy wskazać, że Prokurator Generalny w kasacji z dnia 22.08.2011 r. i Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26.01.2012 r. zarzucili sędziemu Tomaszowi Kuczmie m.in. rażące i mające wpływ na treść wyroku z dnia 18.12.2007 r. naruszenie prawa procesowego określonego w art. 7 k.p.k. – „Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.”

W uzasadnieniu do stanowiska, że Pani kolega ocenił zebrane przez siebie dowody z rażącym naruszeniem określonej w art. 7 k.p.k. zasady prawidłowego rozumowania Prokurator Generalny podał w kasacji: „Na podstawie art. 523 § 1 kpk, art. 526 §1 kpk i art. 537 § 1 i 2 kpk zaskarżam(…) II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, polegające na dokonaniu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, dowolnej oceny dowodów, wskutek ustalenia, że czyny opisane w pkt II i XVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, polegające na zamieszczaniu na stronie internetowej pod domeną zkekus.w.interia.pl, pism znieważających pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechnianiu okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, miały miejsce w okresie od stycznia 2003 r. do maja 2005 r. w Krakowie, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona ta została utworzona dopiero w dniu 26 października 2004 r. (…) Innymi słowy nie było możliwie, aby oskarżony od stycznia 2003 r. do dnia 26.10.2004 r., to jest dnia założenia strony internetowej www.zkekus.w.interia.pl, zamieszczał na niej jakiekolwiek dokumenty, czy też pisma o treści znieważającej, skoro strona ta po prostu jeszcze nie istniała.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ kasacja Prokuratura

Generalnego z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11

 

Sąd Najwyższy w składzie trzech sędziów zgodził się z surową oceną Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta możliwości intelektualnych sędziego Tomasza Kuczmy.

Jeśli operator internetowy zawiadomił sędziego Tomasza Kuczmę w doręczonym mu dowodzie, tj. piśmie z dnia 1 października 2007 r. – data wpływu do Sądu Rejonowego w Dębicy 8 października 2007 r. /Załącznik 5/, tj. ponad dwa miesiące… przed wydaniem przez sędziego T. Kuczmę skazującego mnie wyroku z dnia 18.12.2007 r. – że strona www.zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., to zarzucając mi, że ja popełniałem za pośrednictwem tej strony 18 przypisanych mi czynów w okresie od stycznia 2003 r., rzeczywiście źle świadczy o poziomie rozwoju intelektualnego sędziego Tomasza Kuczmy.

 

Pani jednak stanowczo stoi na stanowisku, że to ja jestem niepoczytalny od stycznia 2003 r. i:

  1. wydawała Pani kolejne postanowienia o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym oraz kierowała Pani do mnie wezwania do stawiennictwa na nie,
  2. wydawała Pani kolejne nakazy Policji doprowadzenia mnie pod przymusem na badania psychiatryczne,
  3. dwukrotnie, w kwietniu i maju 2013 r. poinformowała mnie Pani o zamiarze wydania Postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania mnie celem poddania – w areszcie – badaniom sądowo-psychiatrycznym.

 

Ponieważ Sądy odwoławcze, tj. Sąd Okręgowy w Rzeszowie i Sąd Najwyższy wydały w.w. wyroki wznowieniowe od skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia przez niego prawa materialnego i prawa procesowego, a nie z powodu ich – oraz Prokuratora Generalnego, na podstawie którego kasacji Sąd Najwyższy wydał wyrok wznowieniowy z dnia 26.01.2012 r. – wątpliwości co do stanu mojego zdrowia psychicznego, nie stawiałem się na doręczane mi wezwania na badania. Informowałem Panią o przyczynach mojego niestawiennictwa.

Pani wydawała zatem Policji kolejne – łącznie sześć – nakazy zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem na badania psychiatryczne.

Ponieważ policjanci poszukiwali mnie w mieszkaniu mojej matki, w tym dwukrotnie nawet w niedziele, po drugim z takich zdarzeń, skierowanym do Pani pismem z dnia 31 marca 2014 r. złożyłem wniosek o sporządzenie i doręczenie mi wezwania do stawiennictwa na badania. Poinformowałem Panią: Informuję, że stawię się w wyznaczonym przez Panią czasie i miejscu, lecz nie poddam się badaniom. Wybranym przez Panią biegłym wyjaśnię dlaczego, tj. że z powodu podanych wyżej przyczyn.”

Pani zdecydowała jednak inaczej…

Wydała Pani w dniu 25 kwietnia 2014 r. Postanowienie: „(…) SSR Beata Stój (…) po rozpoznaniu sprawy Zbigniewa Kękusia oskarżonego o przestępstwa z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia na podstawie art. 75 § 2 k.k. postanawia zarządzić zatrzymanie oskarżonego Zbigniewa Kękusia na czas nieprzekraczający 48 godzin i doprowadzenie go do biegłych sądowych Mariusza Patli, Katarzyny Bilskiej-Zarmeby i Ryszarda Janczura na badanie, które odbędzie się w dniu 7 maja 2014 r. o godz. 12.00 w Areszcie Śledczym w Krakowie, przy ul. Montelupich 7.”

W dniu 5 maja 2014 r. zostałem zatrzymany przez Policję, gdy w Prokuraturze Rejonowej Kraków Śródmieście Zachód zapoznawałem się z aktami sprawy prowadzonej przeciwko mnie na podstawie ustnych zawiadomień złożonych w dniu 27 września 2013 r. przez Andrzeja Zolla i Wiesławę Zoll. Zawieziono mnie do Izby Zatrzymań Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie, a następnie w dniu 7 maja 2014 r. doprowadzono na badania do Aresztu Śledczego w Krakowie.

Moje spotkanie z wyznaczonymi przez Panią biegłymi z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, lekarzami psychiatrami Mariuszem Patlą i Katarzyną Bilską-Zaremba oraz psychologiem Ryszardem Janczurą odbyło się w Biurze Przepustek Aresztu Śledczego.

Poinformowałem biegłych, że nie poddam się badaniom i złożyłem do protokołu oświadczenie, którym zaprezentowałem uzasadnienie dla mojego stanowiska. Po złożeniu przeze mnie oświadczenia nasze spotkanie zakończyło się.

Jak się potem okazało, biegli jednak mnie zbadali i w dniu 5 czerwca 2014 r. sporządzili Opinię sądowo-psychiatryczną, w której podali – Załącznik 3: Sygn. akt II K 407/13 Opinia sądowo – psychiatryczna Wydana na polecenie Sądu Rejonowego w Dębicy II Wydział Karny, dotycząca aktualnego stanu zdrowia psychicznego, poczytalności i zdolności do udziału w toczącym się postępowaniu badanej w warunkach ambulatoryjnych oskarżonego Zbigniewa Kękusia s. /imię ojca – ZKE/ ur. 02.05.1958, w Krakowie, zameldowanego w Krakowie /adres – ZKE/ podającego adres pobytu Kraków /adres – ZKE/ obywatela polskiego o wykształceniu wyższym, stanu wolnego, żonatego ojca trojga dzieci, z zawodu ekonomisty, bez majątku, niekaranego.

Dane z akt sprawy:

Zbigniew Kękuś dnia 12.06.2006 roku został oskarżony o to, że /zarzuty – ZKE/

Podczas Rozprawy Głównej dnia 15 marca 2011 roku nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Zeznawał: „Nie przyznaję się do popełnienia zarzuconych mi czynów. Chcę poinformować, iż nie jestem sprawcą czynów, o które zostałem oskarżony. (…).

Biegli zapoznali się z licznymi pasmami, które opiniowany wysyłał do różnych instytucji, się z protokołem przyjęcia ustnego zawiadomienia o wykroczeniu.

Dane od opiniowanego:

Zbigniew Kękuś został doprowadzony na badanie sądowo-psychiatryczne dnia 07.05.2014 r. przez konwój policji. Badanie miało miejsce w gabinecie badań Oddziału Psychiatrii Sądowej, ul. Montelupich 7 w Krakowie.

Opiniowany odmówił odpowiedzi na zadawane przez biegłych pytania.

Podał (prosił o dokładne zanotowanie jego słów): Z przyczyn, które w tej chwili podaję, a to z faktu, że jestem ścigany za czyny popełnione za pośrednictwem Internetu w okresie od stycznia 2003 roku do września 2005 roku i byłem za nie skazany wyrokiem z dnia 18.12.2007 roku, który to wyrok został uchylony wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 roku z powodu rażącego naruszenia prawa materialnego przez Sędziego oraz przez Sąd najwyższy wyrokiem z dnia 26.01.2012 roku na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 22.08.2011 roku z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia przez Sędziego prawa procesowego nie wyrażam zgody na poddanie mnie badaniom psychiatrycznym.

Chcę dodać, że fakt, iż nie jestem sprawcą przypisanych mi czynów poświadczyła Sędzia referent w sprawie po jej wznowieniu Beata Stój w postanowieniu z dnia 11.12.2012 roku. W chwili obecnej jestem ścigany za 18 czynów popełnionych za pośrednictwem Internetu, których nie byłem sprawcą, z tytułu których wobec opisów prokuratora ściganie jest niedopuszczalne od dnia 19.10.2006 roku (15 czynów z art. 226 § 1 kk) a ponadto karalność 17 czynów (z art. 212 § 2 kk – zniesławienie) ustała z dniem 01.062013r (9 czynów) oraz z dniem 01.10.2013 (8 czynów).

Wszystkie fakty które przedstawiłem znajdują potwierdzenie w dokumentach, dowodach, znajdujących się w aktach spray SR w Dębicy II K 407/13, oraz w prawie stanowionym kodeksem karnym.

Stan psychiczny:

W kontakcie słownym logicznym, rozmawia niechętnie, nie odpowiada na zadawane pytania, monologujący, wypowiedzi wielowątkowe, sugerujące przeżywanie doznań urojeniowych z kręgu urojeń prześladowczych. Postawa opiniowanego wskazuje na nieuzasadniony lęk (psychotyczny?) że informacje przez niego podane zostaną użyte przeciwko niemu.

W zachowaniu – napięty, drażliwy, podejrzliwy, nieufny, nieadekwatny, chwilami przesadnie ugrzeczniony. Reakcje emocjonalne i afektywne żywe, często nadmierne i nieadekwatne, z tendencjami do spiętrzeń afektu.

Wnioski

1/ Na podstawie jednorazowego, ambulatoryjnego badania psychiatrycznego w oparciu o uzyskane w ten sposób dane anamnestyczne nie jesteśmy w stanie wydać pełnej i ostatecznej opinii o stanie psychicznym i poczytalności Zbigniewa Kękusia.

2/ Obraz psychopatologiczny uzyskany w trakcie badania, analiza akt sprawy i uprzednio podejmowanego leczenia sugeruje psychotyczne zaburzenia psychiczne być może z kręgu schizofrenii lub organicznych zaburzeń psychicznych. Nie można jednak wykluczyć reakcji sytuacyjnej lub przyjęcia przez opiniowanego postawu celowo obronnej.

3/ Celem rozstrzygnięcia nasuwających się wątpliwości podstawowe znaczenia dla poczytalności badanego niezbędne jest przeprowadzenie stosownych badań (obserwacji zachowań opiniowanego, szeregu badań psychologicznych, EEG, TK głowy) w warunkach szpitala psychiatrycznego, obserwacji psychiatrycznej. Badania te pozwolą określić m.in. poziom zmian organicznych w OUN, sposób funkcjonowania społecznego opiniowanego.

OPINIA

Opiniowany Zbigniew Kękuś wymaga umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym i poddania go w tych warunkach obserwacji psychiatrycznej co jest niezbędne dla ustalenia pełnego ostatecznego rozpoznania jego stanu psychicznego i wydania opinii o jego poczytalności w odniesieniu do zarzucanego mu czynu.

BIEGLI

Biegły Sądu Okręgowego w Krakowie lek. Mariusza Patla SPECJALISTA PSYCHIATRA

Biegły Sądu Okręgowego w Krakowie lek. Katarzyna Bilska-Zaremba SPECJALISTA PSYCHIATRA”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Opinia sądowo-

psychiatryczna sporządzona przez biegłych Katarzynę Bilską-Zarembę i Mariusza Patlę – Załącznik 3

 

Okazuje się, że biegli poddali mnie badaniom nie tylko bez mojej zgody, ale nie informując mnie, że mnie badają.

Nasze spotkanie trwało kilka – z całą pewnością mniej niż 10 – minut. Po przywitaniu się z biegłymi podyktowałem zaprotokołowane przez nich i zacytowane w Opinii oświadczenie. Po zakończeniu jego dyktowania nasze spotkanie zakończyło się.

Wskazać należy, że biegli Mariusz Patla i Katarzyna Bilska-Zaremba złożyli w dniu 5 czerwca 2014 r. wniosek o poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej celem ustalenia stanu mojego zdrowia psychicznego… 12, 11 i 10 lat temu, w okresie „od stycznia 2003 r. do września 2005 r., gdy popełniano czyny przypisane mi przez prokurator Radosławę Ridan, a sami na pytanie zadane im przez Sąd w dniu 16 października 2014 r. o czym ze mną rozmawiali w dniu 7 maja 2014 r. odpowiedzieli, że… już nie pamiętają.

Wyjaśnili, że Opinię sporządzili na podstawie… obserwacji mojej mimiki i gestów, gdy im dyktowałem – przez około 5 minut – zacytowane w Opinii oświadczenie.

 

xxx

 

Wskazać należy, że po tym, gdy biegli sporządzili Opinię z dnia 5 czerwca 2014 r. /data wpływu 9 czerwca 2014 r. – Załącznik 3/ nic już nie stoi na przeszkodzie do wydania przez Sąd orzeczenia w sprawie sygn. II K 407/13.

Biegli poświadczyli, że Sąd przesłuchiwał mnie w dniu 15 marca 2011 r. – Załącznik 3: „Podczas Rozprawy Głównej dnia 15 marca 2011 roku nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Zeznawał: „Nie przyznaję się do popełnienia zarzuconych mi czynów. Chcę poinformować, iż nie jestem sprawcą czynów, o które zostałem oskarżony. (…).

Zwracam na to uwagę ponieważ sędzia Tomasz Kuczma wydał pierwszy wyrok w tej sprawie – z dnia 18.12.2007 r. – bez uprzedniego przesłuchania mnie.

 

W związku z powyższym, tj. ponieważ spełnione są wszystkie warunki do wydania orzeczenia kończącego sprawę sygn. II K 407/13 pragnę raz jeszcze przypomnieć, że co się tyczy:

  1. wszystkich 18 czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12.06.2006 r. jako popełnione w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w Krakowie, za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl, wskazać należy, że:
    1. Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. podał w piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r. – Załącznik 4: „Wirtualna Polska /adres – ZKE/ sędzia Tomasz Kuczma /adres – ZKE/ dotyczy: II K 451/06 W odpowiedzi na pismo z dnia 2007-07.02 w sprawie II K 451/06 informuję, że: 1. Właścicielem strony www.zgsopo.webpark.pl jest użytkownik portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsosopo posługujący się kontem email zgsopo@wp.pl 2. w zbiorze danych osobowych „Wirtualna Polska” zostały zapisane dane osobowe użytkownika zgsopo (…) Informacje, o których mowa w pkt 2 przesyłam w załączeniu (…) Panel Dostępu do Danych Osobowych: Login: zgsopo Imię:Krzysztof Nazwisko:Łapaj(…) Adres ul. (…)Miasto:Warszawa

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 451/06, pismo „Wirtualna

Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., dane osobowe użytkownika portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsopo, karty 3098, 3099 – Załącznik 4

    1. Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 1 października 2007r. – Załącznik 5:„INTERIA.PL S.A. /adres – ZKE/ Kraków, dnia 01.10.2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dot. Sygn. akt II K 451/06 W nawiązaniu do Państwa postanowienia INTERIA.PL S.A. uprzejmie odpowiada, co następuje:Dane związane z kontem:

      zkekus@interia.pl

i stroną WWW: http://zkekus.w.interia.pl/

Data założenia: 2004-10-2621:17:23

Numer IP założenia: 62.179.56.131

Data ostatniego połączenia WWW: 2006-07-25 18:53:23

Numer IP ostatniego połączenia WWW: 84.10.15.191

Data ostatniego połączenia FTP: 2006-07-26 07:53:15

Numer IP ostatniego połączenia FTP: 84.10.15.191

Użytkownik nie podał danych osobowych.

Uprzejmie informujemy, że obszerne poszukiwania w logach archiwalnych systemu miasto.interia.pl nie wykazały aktywności użytkownika strony http://zkekus.w.interia.pl/ w okresie od 13 września 2005 roku do dnia 30 września 2005 roku. Logami z okresu wcześniejszego nie dysponujemy, natomiast logi z okresu późniejszego, aż do ostatniego dnia użytkowania konta zawierają zapisy połączeń użytkownika. Z poważaniem, Dział Bezpieczeństwa INTERIA PL S.A.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06, pismo z dnia 1 października 2007r.

INTERIA.PL.S.A., karta 3183 – Załącznik 5

 

Jeśli strona www.zkekus.w.interia.pl nie była aktywna w okresie od 13 do 30 września 2005 r., a Interia.PL S.A. nie dysponowała logami z okresu wcześniejszego, to znaczy, że oprócz tego, że podała, iż: „Użytkownik nie podał danych osobowych.”, to zawiadomiła także Sąd, że … nie posiadała danych za cały okres objęty aktem oskarżenia, tj. od stycznia 2003 r. do września 2005 r.

Poza tym numery IP komputerów podanych sędziemu T. Kuczmie przez Interię.PL S.A. należały do osób mieszkających w Warszawie.

    1. Jeśli Interia.PL S.A. zawiadomiła Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 1 października 2007r. – Załącznik 5:„INTERIA.PL S.A. /adres – ZKE/ Kraków, dnia 01.10.2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dot. Sygn. akt II K 451/06 W nawiązaniu do Państwa postanowienia INTERIA.PL S.A. uprzejmie odpowiada, co następuje:Dane związane z kontem:

      zkekus@interia.pl

i stroną WWW: http://zkekus.w.interia.pl/

Data założenia: 2004-10-2621:17:23”

to znaczy, że nikt nie mógł zamieszczać materiałów na niej od … stycznia 2003 r. – jak „ustaliła” prokurator R. Ridan – do dnia 25 października 2004 r., za co ściga mnie adresatka niniejszego e-mail’a w dacie jego złożenia.

Zwrócili już na to uwagę Prokurator Generalny w kasacji z dnia 22.08.2011 r. od wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. oraz Sąd Najwyższy w wyroku wznowieniowym z dnia 26.01.2012 r., ale … Pani nie przekonali.

    1. Po tym, gdy z przyczyn podanych powyżej pismem z dnia 29 listopada 2012 r. skierowałem wniosek do prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy o przekazanie sprawy przeciwko mnie do rozpoznania właściwemu miejscowo sądowi rejonowemu w Warszawie, adresatka niniejszego e-maila wydała w dniu 11 grudnia 2012 r. Postanowienie, w którym podała – Załącznik 6: „Oskarżony Zbigniew Kękuś złożył wniosek o skierowanie sprawy na posiedzenie i wydanie postanowienia o niewłaściwości sądu. Oskarżony podnosił, że sądem właściwym miejscowo jest sąd w Warszawie, gdyż to tam popełniono przestępstwo, jak wynika z pism operatorów internetowych Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. (…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 6

  1. czynów przypisanych mi w pkt. I, III –XVI aktu oskarżenia z art. 226 § 1 k.k. i opisanych przez prokurator R. Ridan w każdym przypadku jako „znieważenie sędziego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych” – tj. za pośrednictwem Internetu, stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl – ściganie za nie jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r. z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., sygn. P 3/06iii /Dz. U. z dnia 19.10.2006 r., Nr 190, poz. 1409/. Z tej przyczyny Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2010 r. – Załącznik 7:Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r. – Załącznik 7
  2. czynu przypisanego mi w pkt. XVII aktu oskarżenia z art. 226 § 3 k.k. – „Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.” – i opisanego przez prokurator R. Ridan jako: „Znieważenie konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich, w osobie sprawującego ten urząd Andrzeja Zolla” wskazać należy, że sam były Rzecznik Praw Obywatelskich prof. Andrzej Zoll podaje od kilkunastu lat w kolejnych edycjach wydawanego pod jego redakcją naukową Komentarza do kodeksu karnego, że:
    1. Przedmiotem czynności wykonawczej typu czynu zabronionego opisanego w art. 226 § 3są konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres znaczeniowy tego terminu jest sporny w doktrynie (por. A. Zoll (w: ) Kodeks Karny …, red. A. Zoll, s. 736. (…) W doktrynie słusznie jednak wskazano, iż nie każdy organ konstytucyjny jest jednocześnie organem Rzeczypospolitej Polskiej, tzn. takim, który jest powiązany z wykonywaniem jednego z trzech rodzajów władzy w odniesieniu do państwa. Według tego poglądu organami RP są zatem tylko: Sejm, Senat, Prezydent RP, Rada Ministrów, ministrowie, Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny.Źródło: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1131.Tożsame z zacytowanym wyżej stanowiskiem prof. A. Zolla – że RPO będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej – prezentują inni eksperci w dziedzinie prawa karnego, w tym między innymi: Andrzej Marek, Marek Mozgawa,
    2. Podkreśla się w doktrynie iż § 3 ma zastosowanie tylko do znieważania organu, nie zaś jego pracowników czy też grupy pracowników, chyba że zniewaga została skierowana przeciwko wszystkim pracującym dla tego organu i przez to dotyka go niejako pośrednio (L. Gardocki, Prawo, s. 272).” – Źródło: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1130.Stanowisko tożsame z tym zacytowanym wyżej prof. Andrzeja Zolla prezentują wszyscy

Jeśli:

    1. rzecznik praw obywatelskich nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej,
    2. par. 3 art. 226 k.k. ma zastosowanie tylko do znieważenia organu nie zaś jego pracowników,

to działanie przypisane mi przez prokurator R. Ridan w pkt. XVII aktu oskarżenia nie wypełnia znamion czynu określonego jako przestępstwo w art. 226 § 3 k.k.

Wskazać także należy, że gdy pismem z dnia 4 lipca 2013 r. skierowałem wniosek do Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk wniosek o wyeliminowanie – z podanych wyżej przyczyn – z przypisanej mi kwalifikacji prawnej czynów zarzutu z art. 226 § 3 k.k., w odpowiedzi z dnia 12 lipca 2013 roku poinformowała mnie zastępca Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Edyta Frączek-Padoł – Załącznik 8: „Interpretacja art. 226 § 3 k.k. wskazana przez Pana w pismach jest jednym z poglądów doktryny, którego nie podzielił autor aktu oskarżenia. Problem interpretacji przepisu będzie aktualnie przedmiotem oceny prawnej, której dokona niezawisły Sąd. Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek – Padoł”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo Zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek – Padoł – Załącznik 8

Wskazać zatem należy, że:

Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.”

Artykuł 5 § 2 Kodeksu postępowania karnego

 

Poza tym,

    1. o ile wskazanie doktryny prawnej, że RPO będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem RP jako słuszne prezentuje większość ekspertów w dziedzinie prawa karnego, w tym A. Zoll, to wskazanie, że par. art. 226 k.k. za zastosowanie tylko do znieważenia organu, a nie osoby prezentują jako słuszne… wszyscy eksperci w dziedzinie prawa karnego, a prokurator A. Ridan opisała przypisany mi czyn jako „znieważenie (…) w osobie sprawującego ten urząd A. Zolla”. A. Zoll także zeznawał, że ja znieważałem jego, a nie urząd RPO,
    2. prokurator Radosława Ridan nie powołała się w akcie oskarżenia na żadne poglądy doktryny i nie wykazała, dlaczego podanych przeze mnie za w.w. autorami, w tym A. Zollem, nie uznała za słuszne,
    3. Sąd Rejonowy w Dębicy raz już skazał mnie za ten czyn i Sąd Okręgowy w Rzeszowie uchylił wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. skazujący mnie wyrok, zarzuciwszy sędziemu T. Kuczmie rażące naruszenie prawa materialnego.

 

Z podanych wyżej powodów wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r., którym sędzia T. Kuczma skazał mnie na podstawie zeznań Rzecznika Praw Obywatelskich prof. Andrzeja Zolla z art. 226 § 3 k.k. za „znieważenie konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich, w osobie sprawującego ten urząd prof. Andrzeja Zolla” został wydany z oczywistym i rażącym naruszeniem prawa polskiego i konwencji, które Polska ratyfikowała, tj. prawa określonego w:

    1. artykule 42.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego”,
    2. artykule 7.1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności:Nikt nie może być uznany za winnego popełnienia czynu polegającegona działaniu lub zaniechaniu działania, którego według prawawewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowił czynu zagrożonego karą w czasie jego popełnienia”,
    3. artykule 15.1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych:Nikt nie może być skazany za czyn lub zaniechanie, które w myśl prawa wewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowiły przestępstwa w chwili ich popełnienia.

 

Po uchyleniu skazującego mnie wyroku adresatka niniejszego e-mail’a ściga mnie drugi raz – piąty rok! – za ten czyn.

  1. W pkt. I – XVII aktu oskarżenia prokurator Radosława Ridan przypisała mi z art. 212 § 2 k.k. czyn zniesławienia:
    1. w pkt. I, III–XVI – w zbiegu z art. 226 § 1 k.k. – zniesławienia wymienionych wyżej 15 sędziów,
    2. w pkt. II zniesławienie adw. Wiesławy Zoll,
    3. w pkt. XVII – w zbiegu z art. 226 § 3 k.k. – zniesławienie konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich w osobie sprawującego ten urząd Andrzeja Zolla.

Wskazać należy, że:

    1. Zniesławienie, czyn z art. 212 § 2 k.k., jest z mocy prawa określonego w art. 212 § 4 k.k. – „Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego. – ścigany z oskarżenia prywatnego.

W uzasadnieniu do w.w. wyroku z dnia 11.10.2006 r. Trybunał Konstytucyjny podał: „Na marginesie należy dodać, że ewentualna odpowiedzialność za przekroczenie granic dozwolonej prawem krytyki osób publicznych oceniana jest na płaszczyźnie zniesławienia (art. 212 k.k.), ściganego w trybie prywatnoskargowym. Oznacza to – przy odrzuceniu zniewagi jako formy wyrażania krytyki – że wszyscy funkcjonariusze publiczni, jak i osoby prywatne są traktowani równo w zakresie ochrony czci i dobrego imienia.” Źródło: Uzasadnienie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006r., P 3/06; OTK Z.U. z 2006r., Nr 9A, poz. 121.

Ściganie za czyn z art. 212 § 2 k.k. z oskarżenia publicznego jest możliwe tylko wtedy, gdy prokurator dopełni obowiązku określonego w art. 60 § 1 k.p.k.: „W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie albo wstępuje do postępowania już wszczętego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.” Prokurator R. Ridan nie wykazała, że zachodzi interes społeczny w ściganiu mnie z oskarżenia publicznego za zniesławienie wskazanych w akcie oskarżenia osób.

    1. Jako okres zniesławiania przeze mnie w.w. osób prokurator Radosława Ridan wskazała:
      1. czyny z pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia: styczeń 2003 r. do maj 2005 r.”
      2. czyny z pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia – styczeń 2003 r. do wrzesień 2005 r.”

Do czynów z oskarżenia prywatnego stosuje się przepisy o przedawnieniu ścigania obowiązujące w sprawach z oskarżenia prywatnego, czyli art. 101 § 2 k.k.iv i art. 102 k.k.v Z mocy prawa określonego w tych przepisach karalność czynów przypisanych mi w:

      1. w pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia ustała z dniem 1 czerwca 2013 r.
      2. w pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia ustała z dniem 1 października 2013 r.

Półtora roku temu.

Dość dawno…

A Pani prezes, sędzi o nieskazitelnym charakterzevi to nie przeszkadza.

 

xxx

 

Ponieważ adresatka niniejszego e-mail’a grozi mi piątym z kolei doręczonym mi Zawiadomieniem, że zamierza wydać Postanowienie o „umorzeniu postępowania lub orzeczeniu obserwacji psychiatrycznej, pragnę przypomnieć – informowałem już o tym Panią kilkukrotnie – że w sprawie do sygn. akt II K 407/13 jest niedopuszczalne wydanie orzeczenia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej. Wskazać bowiem należy, że w dniu 10 lipca 2007 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok, sygn. SK 50/06, którym orzekł, że skierowanie na obserwację psychiatryczną musi być uzasadnione przez sąd wysokim prawdopodobieństwem popełnienia przez oskarżonego czynu karalnego: „- art. 203 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego w zakresie, w jakim nie stwarza wystarczających gwarancji procesowych zapewniających sądową weryfikację zgłoszonej przez biegłych koniczności połączenia badania psychiatrycznego oskarżonego z obserwacją w zakładzie leczniczym, jest niezgodny z art. 41 ust. 1 w związku z art. 30, art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji,

Uzasadnienie

Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że warunkiem do zastosowania kwestionowanego przepisu k.p.k. umożliwiającego pozbawienie wolności na czas trwania obserwacji psychiatrycznej powinno być ustalenie wysokiego prawdopodobieństwa popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu. Pozbawienie wolności osoby, wobec której prawdopodobieństwo takie nie zachodzi, nawet jeśli służyłoby ustaleniu stanu jej zdrowia psychicznego, stanowi nadmierną ingerencję w sferę konstytucyjnie gwarantowanych praw i wolności. Narusza godność człowieka, gdyż pozbawia go wolności w stopniu, który nie jest konieczny w demokratycznym państwie.”

 

A przecież – pomijając wszystkie inne, opisane wyżej okoliczności, w których Pani ściga mnie za czyny przypisane mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. – podała Pani, sędzia referent w sprawie sygn. II K 407/13, a zarazem prezes Sądu Rejonowego w Dębicy w Postanowieniu z dnia 11 grudnia 2011 r. – Załącznik 6:

 

Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 6

 

Wskazać należy, że w Postanowieniu z dnia 30 listopada 2006 r. sędzia Tomasz Kuczma podał – Załącznik 9:

 

Wypełnienie znamion zarzucanych przez Prokuratora występków stanowi nie sam fakt sporządzania przedmiotowych pism, ale publiczne ich rozpowszechnienie. Do przypisania więc sprawcy przestępnego zachowania potrzebne jest wykazanie, że to on takie informacje oraz treści wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 226 § 1kk, 212 § 2 kk lub 226 § 3 kk oraz 241 § 2 kk na stronach internetowych zamieszczał.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, Postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 30 listopada 2006r. – Załącznik 9

 

Poza tym… jak może Pani myśleć o skierowaniu mnie na obserwację psychiatryczną ścigając mnie za czyny, których – między innymi – karalność ustała przed półtora rokiem /czyny z art. 212 § 2 k.k/, które według opisów prokurator R. Ridan nie są przestępstwami od 19 października 2006 r. /czyny z art. 226 § 1 k.k. – jeśli „przekwalifikuje” Pani je na 216 § 2 k.k., to ich, jako prywatnoskargowych, karalność ustała tak samo, jak tych z art. 212 § 2 k.k./, czy też, który według wskazań doktryny prawnej prezentowanych m.in. przez prof. dr. hab. Andrzeja Zolla nigdy nie był i nie jest przestępstwem…?

 

Jeśli po sporządzeniu Postanowienia z dnia 11 grudnia 2011 r. nie tylko kontynuuje Pani ściganie mnie za czyny, które aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. przypisała mi prokurator Radosława Ridan, ale wydała Pani Policji sześć nakazów zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem na badania psychiatryczne – co skutkowało m.in. poszukiwaniem mnie przez Policję w mieszkaniu mojej prawie 80-letniej matki oraz ostatecznie zatrzymaniem mnie w dniu 5 maja 2014 r. na 48 godzin i doprowadzeniem na badania, poprzedzonym upokarzającym mnie przymusem rozebrania się do naga przed policjantami i robienia przysiadów /w ramach procedury przyjęcia do Izby Zatrzymań/ – oraz groziła mi dwukrotnie umieszczeniem mnie w areszcie celem tam poddania mnie badaniom, to wyłącznie dlatego, że jest z Pani nie tylko wyjątkowy tuman, ale i rzadkie bydlę w podanym tego słowa w przypisie I znaczeniu.

Z tej samej przyczyny straszy mnie Pani od kilku miesięcy wydaniem orzeczenia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej. Niech Pani – jeśli Pani wolno zawodowa i moralne miernoto – wyda, a nie straszy.

Uważam, że to Panią należałoby poddać obserwacji psychiatrycznej.

Niestety, jako sędzia jest Pani nie tylko nieusuwalnavii, ale i … „niebadalna”. Z ogromną szkodą dla wymiaru sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej oraz z ogromnym zagrożeniem dla interesu społecznego.

 

Z podanych w niniejszym e-mail’u przyczyn wnoszę, jak na wstępie.

 

W załączeniu przesyłam skany dokumentów poświadczających fakty przedstawione przeze mnie w niniejszym e-mail’u.

Szczególnej uwadze Adresatów jego kopii niniejszego polecam Załącznik 2, tj. akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r.. Polecam go Państwa uwadze ponieważ:

  1. jest dowodem słuszności zarzutów przedstawionych przeze mnie w niniejszym e-mail’u jego adresatce, że ściga mnie w dacie wysłania niniejszego e-mail’a nie tylko za czyny, co do których w osobiście sporządzonym Postanowieniu z dnia 11.12.2012 r. poświadczyła, że Sąd zebrał wyłącznie dowody /pisma Działów Bezpieczeństwa operatorów internetowych, Wirtualnej Polski S.A. z dnia 06.08.2007 r. /Załącznik 4/ i Interii.PL S.A. z dnia 01.10.2007 r. /Załącznik 5/ mojej niewinności – prokurator Radosława Ridan… nic nie zebrała, poza, li tylko, stosem wydrukowanej przez nią ze stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl makulatury /Załącznik 2: karty 2435 – 2438/ – ale za czyny, które od lat nie są przestępstwami, z których jeden nigdy nie był i nie jest przestępstwem oraz których karalność w 17 na 18 przypisanych mi z art. 212 § 2 k.k ustała przed… półtora rokiem /Załącznik 2: karty 2417 – 2422/,
  2. prezentuje /Załącznik 2: karty 2425 – 2434/, z jakich przyczyn 15 sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie poczuli się pokrzywdzeni przeze mnie i razem z prokurator Radosławą Ridan i sędzią Tomaszem Kuczmą uznali, że mnie z tego powodu trzeba uczynić przestępcą i zniszczyć mi – oraz mojej rodzinie, dzieciom, matce – życie, a adresatka niniejszego e-mail’a ściga mnie drugi raz, piąty rok po uchyleniu skazującego mnie wyroku, za te czyny.Podkreślić należy, że słowa, zwroty, określenia, które umieściła prokurator R. Ridan w akcie oskarżenia pochodzą z pism z okresu prawie trzech lat, tj. „styczeń 2003 r. do wrzesień” 2005 r.”, podczas gdy sędziowie naruszali prawa moich małoletnich dzieci i moje od 1998 roku a potem także Rzecznik Praw Obywatelskich Andrzej Zoll pozbawiał jednego z moich synów możności korzystania z konstytucyjnych i ustawowych praw do ochrony zdrowia i chronił interesu sędziów, którzy naruszali prawa mojego syna, od sierpnia 2002 r. do zakończenia, w lutym 2006 r. kadencji Rzecznika.

 

Innymi słowy dowodzi – nie pozostawiając najmniejszych wątpliwości po jego skonfrontowaniu z Postanowieniem adresatki niniejszego e-mail’a z dnia 11 grudnia 2012 r. /Załącznik 6/ – że ani trochę się nie mylę nazywając Panią, „sędzię”, prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój bydłem. W podanym tego słowa w przypisie I znaczeniu.

 

Załączniki:

  1. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 9 stycznia 2015 r.
  2. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10 / akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r.
  3. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Opinia sądowo-psychiatryczna sporządzona przez biegłych Katarzynę Bilską-Zarembę i Mariusza Patlę
  4. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 451/06, pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., dane osobowe użytkownika portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsopo, karty 3098, 3099
  5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A., karta 3183
  6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r.
  7. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r.
  8. Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo Zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek – Padoł
  9. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, Postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 30 listopada 2006r.
  10. ING Bank Śląski S.A. Oferta pracy z dnia 29 września 2006 r.
  11. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, sygn. KD-1115-7/12, pismo prezesa Sądu Zbigniewa Śnigórskiego z dnia 14 czerwca 2012 r.
  12. Sąd Rejonowy w Dębicy, pismo Z. Kękusia z dnia 30 stycznia 2015 r.

 

dr Zbigniew Kękuś

 

iBYDLĘ”«o człowieku z podkreśleniem jego stron ujemnych»; Słownik Języka Polskiego PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 75

ii Gdy w październiku 2012 r. złożyłem wniosek o Pani wyłączenie ze względu na Pani znajomość z sędzią T. Kuczmą, potwierdzoną w osobiście przez Panią sporządzonym oświadczeniu, które złożyła Pani do akt sprawy sygn. II K 854/10 w dniu 4 listopada 2010 r., rozpoznający mój wniosek, Pani podwładny, sędzia Artur Mielecki podał w postanowieniu z dnia 25 października 2012 r.:„(…) W pisemnym oświadczeniu, SSR Beata Stój wskazała, iż zarzuty Zbigniewa Kękusia są całkowicie bezzasadne, gdyż co prawda zna i utrzymuje koleżeńskie stosunki z Tomaszem Kuczma, lecz nie ma żadnego interesu w tym by sprawa ta była rozpoznana w określony sposób, jak też trudno wyobrazić sobie, by Tomasz Kuczma był zainteresowany konkretnym rozstrzygnięciem sprawy.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 854/10, postanowienie SSR Artura Mieleckiego z dnia 25 października 2012 r.

iii Trybunał Konstytucyjny orzekł wyrokiem z dnia 11 października 2006 r., sygn. P 3/06: „1. Art. 226 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.) w zakresie, w jakim penalizuje znieważenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej dokonane niepublicznie lub dokonane publicznie, lecz nie podczas pełnienia czynności służbowych, jest niezgodny z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Art. 226 § 1 ustawy powołanej w punkcie 1 nie jest niezgodny z art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji.

(…) Uzasadnienie (…) „Rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że od momentu wejścia w życie wyroku niedopuszczalne staje się ściganie z tytułu zniewagi funkcjonariusza publicznego dokonanej, czy to publicznie, czy niepublicznie, wyłącznie w związku z jego czynnościami służbowymi, a nie podczas wykonywania tych czynności. Utrzymany w mocy zakres kwestionowanego przepisu umożliwia więc ściganie z oskarżenia publicznego zniewagi funkcjonariusza dokonanej podczas wykonywania czynności służbowych. Poza hipotezą tego przepisu pozostają natomiast znieważające wypowiedzi publiczne i niepubliczne formułowane poza czasem pełnienia funkcji służbowych, bez względu na to, czy pozostają one w związku czy też nie z pełnieniem tych funkcji.Źródło: Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006r., P 3/06; OTK Z.U. z 2006r., Nr 9A, poz. 121

ivArtykuł 101 Kodeksu karnego: „§ 1. Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat:1) 30 – gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa, 2) 20 – gdy czyn stanowi inną zbrodnię, 2a) 15 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat, 3) 10 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata, 4) 5 – gdy chodzi o pozostałe występki, 5) (uchylony).

§ 2. Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.”

v Artykuł 102 Kodeksu karnego – „Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.”

vi Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych: „Na stanowisko sędziego sądu rejonowego może być powołany ten, kto: (…) 2) jest nieskazitelnego charakteru

vii Artykuł 180.1 Konstytucji: „Sędziowie są nieusuwalni.”