Rządy Żydów w Polsce – Krystyna Kupczyńska, Główny Specjalista Zespołu Prawa Karnego Biura RPO, była studentka Żyda prof. Andrzeja Zolla, bydlę

Szanowni Państwo,

Niniejsze pismo kieruję do Państwa w interesie społecznym. Tak samo jak mnie może Państwa zetknąć los z autorytetami moralnymi o nieskazitelnych charakterach, sędziami i prokuratorami. Rzecznik Praw Obywatelskich jest dla ich ofiary ostatnią nadzieją na uniknięcie konsekwencji okazywanej jej patologii.

Poniżej prezentuję pismo z dnia 20 maja 2015 r. do RPO Ireny Lipowicz zawierające: „Wniosek o dyscyplinarne zwolnienie z pracy zatrudnionej w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich na stanowisku Głównego Specjalisty w Zespole Prawa Karnego mgr Krystyny Kupczyńskiej z powodu wykorzystywania zajmowanego stanowiska w celach prywatnych, tj. w celu ochrony interesu funkcjonariuszy publicznych naruszających prawo i pozbawiających obywatela możności korzystania z praw obywatelskich.”

Jest to streszczenie mojej 8-letniej relacji z Głównym Specjalistą Zespołu Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, byłą studentką byłego m.in. Rzecznika Praw Obywatelskich prof. Andrzeja Zolla mgr Krystyną Kupczyńską. Prezentuje jej dla mnie skutki w postaci wezwania do stawiennictwa na obserwację w szpitalu psychiatrycznym, Szpitalu Specjalistycznym im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie.

W dniu 12 czerwca 2006 r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan zakończyła prowadzone od dnia 2 lipca 2004 r. przeciwko mnie postępowanie przygotowawcze, sporządzając akt oskarżenia, którym oskarżyła mnie o popełnienie „przestępstw”, których rzeczywistymi sprawcami były inne niż ja osoby. Zarzuciła mi, że za pośrednictwem Internetu, tj. stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl – obecnie www.kekusz.pl – w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. znieważyłem i/lub zniesławiłem piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego i Sądu Apelacyjnego w Krakowie, adw. Wiesławę Zoll i konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich w osobie sprawującego ten urząd prof. Andrzeja Zolla.

To w jaki sposób sędziowie i RPO A. Zoll przez kilka lat wypełniali wobec mnie i moich wtedy małoletnich dzieci obowiązki, tj. że podczas sprawy o rozwód pomiędzy mną i moją żoną rozpoznawanej przez Sąd Okręgowy w Krakowie od czerwca 1997 r. naruszali nasze prawa i pozbawiali nas możności korzystania z nich absolutnie nic dla prokurator R. Ridan nie znaczyło.

Tak samo nie interesowały ją dowody w sprawie. Akt oskarżenia sporządziła na podstawie – jak ostatecznie przyznała – li tylko wydruków z w.w. stron. Nie ustaliła, kto był właścicielem tych stron, kto, z jakich komputerów, umieszczał na nich materiały.

Sporządziła niesłuszny akt oskarżenia.

Gdy sprawę zaczął rozpoznawać Sąd Rejonowy w Dębicy – ze względu na to, że „pokrzywdzeni” pracowali w instytucjach wymiaru sprawiedliwości Krakowa Sąd Najwyższy przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi w Dębicy – zwróciwszy się z prośbą o udzielenie mi pomocy do Rzecznika Praw Obywatelskich Janusza Kochanowskiego wszedłem w relację z mgr Krystyną Kupczyńską.

Mgr Krystyna Kupczyńska ewoluuje w jej wobec mnie zachowaniu, niezmiennie broniąc interesu prokuratorów i sędziów, którzy naruszyli prawo.

Na początku prezentowała mi się jako pani „nicniemogąca”, ale robiąca mi nadzieję na udzielenie mi pomocy przez RPO po prawomocnym zakończeniu sprawy. Informowała mnie w kolejnych pismach: „Rzecznik nie jest uprawniony do ingerowania w toczące się postępowania i nie dysponuje środkami prawnymi nakazującymi sądowi orzekającemu dopuszczenie określonych środków dowodowych.

(…) Po prawomocnym zakończeniu postępowania, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, proszę ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich.”

Później mgr K. Kupczyńska weszła w rolę uprzejmej pani „niechcącej”. Gdy sędzia Sądu w Dębicy Tomasz Kuczma wydał w dniu 18 grudnia 2007 r. skazujący mnie wyrok, pomny pouczeń mgr K. Kupczyńskiej kierowałem wnioski do kolejnych Rzeczników Praw Obywatelskich – Janusz Kochanowski, Irena Lipowicz – o skorzystanie z posiadanego uprawnienia i wniesienie kasacji na moją korzyść od tego, z całą pewnością niesłusznego wyroku.

Mgr K. Kupczyńska informowała mnie wtedy dwukrotnie: „uprzejmie informuję, iż po dokonaniu analizy akt Rzecznik nie znalazł podstaw do wniesienia na Pana korzyść kasacji.”

Potem okazało się, że nie tylko zachodziły przesłanki do wniesienia kasacji, ale … z tego samego art. 521 k.p.k., z którego mógł ją wnieść RPO, gdy go o to prosiłem w listopadzie 2009 r. i październiku 2010 r., wniósł kasację do Sądu Najwyższego w dniu 23 sierpnia 2011 r. prokurator generalny Andrzej Seremet.

Po uchyleniu skazującego mnie wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść w zakresie wszystkich przypisanych mi czynów, i przekazaniu sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania sprawę rozpoznaje sędzia Beata Stój, a mgr Krystyna Kupczyńska weszła w rolę narratora.

W wersji „narrator świadek”. Opowiada mi, o tym, o czym… ja informuję Rzecznika Praw Obywatelskich Irenę Lipowicz, prosząc ją o interwencję.

Po tym, gdy:

1. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2015 r., którym zarzucił sędziemu rażące naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k., tj. że mnie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. skazał z tego artykułu zakresie, z którego ściganie jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r. z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r.,

2. Sąd Najwyższy wydał wyrok wznowieniowy w dniu 26 stycznia 2012 r., którym zarzucił sędziemu T. Kuczmie, że mnie skazał będąc w posiadaniu wyłącznie dowodów – dostarczonych mu… przed wydaniem wyroku, w sierpniu i październiku 2007 r. przez operatorów internetowych Wirtualną Polskę S.A. i Interię.PL S.A. – mojej niewinności

sprawę rozpoznaje sędzia Sądu w Dębicy – od dnia 15 czerwca 2012 r. prezes tego Sądu – Beata Stój.

Zaraz po tym, gdy jej przekazano sprawę do rozpoznania nabrała, wątpliwości co do mojej poczytalności i w dniu 15 marca 2011 r. wydała pierwsze postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym.

Potem wydawała kolejne. Ponieważ w.w. Sądy odwoławcze nie dlatego uchyliły skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy, że nabrały we wrześniu 2011 r. i styczniu 2012 r. wątpliwości co do tego, czy ja byłem poczytalny w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., lecz z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia przez sędziego T. Kuczmę prawa materialnego i procesowego, nie stawiałem się na doręczane mi wezwania do stawiennictwa na badania Szpitalu Specjalistycznym im. dr. J. Babińskiego w Krakowie.

Wtedy sędzia Beata Stój zaczęła wydawać Policji nakazy zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia na badania.

Uznawszy, że posiada uzasadnione wątpliwości co do mojej poczytalności wyznaczyła mi obrońcę z urzędu, adw. Jarosława Bryka.

W dniu 6 stycznia 2013 r. – niedziela, jedno z największych Świąt kościelnych, Trzech Króli – dwukrotnie, ok. godz. 08:00 i 14:00 mieszkanie mojej prawie 80-letniej matki naszli poszukujący mnie policjanci.

Nie byłem wtedy u matki.

Natychmiast po poszukiwaniu mnie w niedzielę 6 stycznia 2013 r. przez Policję, pismem z dnia 10 stycznia 2013 r. skierowałem wniosek do Rzecznika Praw Obywatelskich o podjęcie interwencji. Podałem – oparte o przepisy ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o RPO – podstawy prawne mojej prośby.

Poinformowałem Rzecznika, że mnie sędzia Beata Stój kieruje na badania psychiatryczne nie dość, że 10 lat po upływie okresu, w którym popełniono czyny przypisane mi przez prokurator R. Ridan, to także po tym, gdy pierwszy skazujący mnie wyrok został uchylony z powodu rażącego naruszenia prawa przez sędziego. T. Kuczmę, który go wdfał.

W odpowiedzi otrzymałem pismo narratorki mgr K. Kupczyńskiej, którym ta poświadczyła… tak Panie Kękuś, jest Pan kierowany na badania psychiatryczne.

Zakończyła tradycyjnym: „na obecnym etapie Rzecznik Praw Obywatelskich nie podejmie dalszych działań w przedstawionej sprawie. Mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”

Kilka miesięcy później, w kwietniu i maju 2013 r. sędzia Beata Stój groziła mi dwukrotnie, że mnie umieści w areszcie. Po pierwszej z gróźb skierowałem wniosek do Rzecznika Praw Obywatelskich o podjęcie interwencji. W odpowiedzi otrzymałem pismo z dnia 24 maja 2013 r. narratorki mgr Krystyny Kupczyńskiej, którym ta poświadczyłatak Panie Kękuś, Sąd zamierza Pana umieścić w areszcie, a jeśli o tym zdecyduje, Rzecznik Praw Obywatelskich pana o tym poinformuje.

Co doskonale ilustruje kwalifikacje moralne mgr. K. Kupczyńskiej, to że:

1. ona sama, w osobiście przez nią sporządzonym piśmie z dnia 7 stycznia 2010 r. poinformowała mnie, że od dnia 19 października 2006 r. jest niedopuszczalne ściganie mnie z art. 226 § 1 k.k. w zakresie, który przypisała mi prokurator R. Ridan. Ponad trzy lata później, w styczniu 2013 r. nie miała nic przeciwko temu, żeby ścigając mnie – po raz drugi – za te czyny, Sąd Rejonowy w Dębicy, tj. sędzia Beata Stój groził mi umieszczeniem mnie w areszcie.

2. sędzia Beata Stój wydała przed miesiącem, w dniu 14 kwietnia 2015 r. postanowienie, w którym poświadczyła, że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje nie zachodzi określona w art. 259 § 2 k.p.k. przesłanka zezwalająca jej na orzeknięcie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, a zatem, z mocy tego samego przepisu nie zachodzi przesłanka zezwalająca jej na orzeknięcie o pozbawieniu mnie wolności w jakikolwiek sposób, w tym przez aresztowanie mnie.

Po uchyleniu w sierpniu 2011 r. i styczniu 2012 r. skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy, gdy drugi raz jestem ścigany za czyny, które przypisała mi prokurator R. Ridan, mgr Krystyna Kupczyńska wróciła – jakkolwiek wyrok uchylono na moją korzyść – do roli pani „nicniemogącej” i pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. poinformowała mnietak samo, jak w 2007 roku: „Nadmieniam, iż Rzecznik nie może ingerować w tok postępowania, dokonywać oceny zasadności dopuszczenia dowodu, a także nie dysponuje środkami procesowymi zmierzającymi do uchylenia lub zmiany takich postanowień.

W związku z powyższym uprzejmie informuję, iż na obecnym etapie Rzecznik Praw Obywatelskich nie podejmie dalszych działań w przedstawionej sprawie. Mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”

Ostatecznie sędzia Beata Stój i mgr Krystyna Kupczyńska osiągnęły ich cel. Sędzia B. Stój wydała w kwietniu 2014 r. kolejny nakaz Policji zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia na badania psychiatryczne. Wysiadając z nałożonymi na ręce kajdankami samochodu, którym mnie konwojowano potknąłem się i upadłem na jednego z trzech konwojujących mnie policjantów. Skończyło się zarzutem dla mnie… próby samouwolnienia się i spowodowania przy tym obrażeń ciała dwóch policjantów.

Prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Bartłomiej Legutko, który z tego powodu prowadzi postępowanie przeciwko mnie niedopełnił ustawowego obowiązku wyznaczenia mi obrońcy z urzędu i pozbawił mnie podczas pierwszej po przedstawieniu mi zarzutów czynności procesowej, moich badań psychiatrycznych, określonego w art. 42.2 Konstytucji prawa do obrony.

Ostatecznie z pomocą kilku sędzin Sądów z Krakowa postanowił, że mnie na etapie postępowania przygotowawczego – tj. niedopuściwszy do przewodu sądowego, w tym do postępowania dowodowego – podda obserwacji w szpitalu psychiatrycznym, tj. Szpitalu im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie.

Gdy o tym poinformowałem pismem z dnia 13 kwietnia 2015 r. Rzecznika Praw Obywatelskich Irenę Lipowicz, to mnie mgr Krystyna Kupczyńska poinformowała pismem z dnia 23 kwietnia 2015 r.: „Treść nadesłanych dokumentów nie wskazuje również, aby zostały naruszone Pana prawo do obrony lub prawa obywatelskie.”

A przecież fakt niedopełnienia przez prokuratora B. Legutkę obowiązków i pozbawienia mnie możności skorzystania z konstytucyjnego prawa do obrony poświadcza nie tylko chronologia dokumentów wydanych przez niego i przez przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy SSR Sebastiana Mazurka – jakkolwiek mgr K. Kupczyńska twierdzi, że jest inaczej, to przecież dawno już ustalono, że dzień 12 maja następuje po dniu 5 maja … – ale nawet bezpośrednia przełożona prokuratora B. Legutko poświadczyła słuszność mojego stanowiska, podając w piśmie do mnie z dnia 2 grudnia 2014 r.: „W szczególności – prokurator Bartłomiej Legutko niezwłocznie po ujawnieniu okoliczności określonych w art. 79 § 1 pkt 3 wystąpił do Sądu o wyznaczenia Panu obrońcy z urzędu. Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy zarządzeniem z dnia 12.05.2014r ustanowił dla Pana obrońcę z urzędu w osobie adw. Jarosława Piekar. W tym stanie rzeczy w dniu badania, które miało miejsce 7.05.2014r w/w obrońca nie był jeszcze ustanowiony. (…) Prokurator Rejonowy Agata Chmielarczyk-Skiba”

xxx

Gdybyście się Państwo zastanawiali skąd się wzięła mgr Krystyna Kupczyńska w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich, pragnę wyjaśnić, że według mej wiedzy sprowadził ją tam prof. Andrzej Zoll, gdy on był Rzecznikiem.Według mej wiedzy mgr Krystyna Kupczyńska była jego studentką.

Słusznie mówią. Że: „niedaleko pada jabłko od jabłoni”. Prof. Andrzej Zoll to ignorant, tuman mściwy, który po kilku latach pozbawienia – jako solidarny z sędziowską dziczą z Krakowie Rzecznik Praw Obywatelskich – mojego wtedy małoletniego syna do ochrony zdrowia, narażając go na kalectwo… uczynił mnie przestępcą w.w. wyrokiem sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r.

Prof. dr hab. Andrzej Zoll jest z całą pewnością jedynym na świecie Rzecznikiem Praw Obywatelskich, który uczynił obywatela przestępcą za słowa. Co więcej, uczynił to w moim przypadku wbrew prawu, którego sam naucza od kilkunastu lat. Obciążył mnie dwukrotnie zeznaniami w sprawie, w której prokurator R. Ridan przypisała mi z art. 226 § 3 k.k. czyn, opisany przez nią jako „znieważenie konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich, w osobie piastującego ten urząd prof. Andrzeja Zolla.”

A przecież on sam naucza z kolejnych edycji wydawanego od kilkunastu lat pod jego redakcją naukową „Komentarza do kodeksu karnego”, że Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym, nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej. A zatem czyn, który przypisała mi prokurator R. Ridan z art.226 § 3 k.k…. nie wypełnia znamion czynu określonego jako przestępstwo w art. 226 § 3 k.k., który stanowi: „Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”

Rozgoryczony, że skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy został uchylony z powodu rażącego przez sędziego naruszenia prawa, nie mogąc się doczekać od życzliwej mu sędzi Beaty Stój następnego skazującego mnie wyroku, prof. A. Zoll złożył we wrześniu 2013 r. w Prokuraturze Rejonowej Kraków Śródmieście Zachód ustne zawiadomienie o popełnieniu przeze mnie przestępstw jego znieważenia i zniesławienia. Takie samo, tego samego dnia złożyła jego małżonka adw. Wiesława Zoll.

Jakkolwiek zniesławienie i znieważenie to czyny ścigane z oskarżenia prywatnego, państwo Zoll znaleźli sprzymierzeńca w prokuraturze Dariuszu Furdziku, który świadczy im usługę ścigania mnie za nie z oskarżenia publicznego.

Ściga mnie z takim zapamiętaniem, że nawet wtedy, gdy był wyłączony wydał Policji polecenie zatrzymania mnie, co tym skutkowało, że w dniu 6 marca 2014 r. zaraz po godz. 06:00 w mieszkaniach mojej matki i moich dzieci stawili się poszukujący mnie policjanci. Byłem u matki. Policjanci nałożyli mi w jej obecności na ręce kajdanki i zawieźli na przesłuchanie, a następnie na zarządzone przez prokuratora D. Furdzika badania psychiatryczne.

Prof. Andrzej Zoll to bydlę: „BYDLĘ”«osoba o niskiej wartości moralnej»; Słownik Języka Polskiego.

Takim samym bydłem jest mgr Krystyna Kupczyńska.

Pragnę wyjaśnić, że używanie wobec człowieka określenia bydlę nie jest – jak długo myślałem – przejawem zdziczenia obyczajów. Bydłem nazwał przecież Władysław Bartoszewski m.in. Jarosława Kaczyńskiego:

„Są sytuacje, w których milczeć po prostu nie wolno. W kraju za rządów braci Kaczyńskich działo się coraz gorzej. Koszmarna koalicja Prawa i Sprawiedliwości z Samoobroną i Ligą Polskich Rodzin przynosiła skandal za skandalem. Polityczne wiarołomstwo stało się normą. Kolejne obietnice wyborcze Jarosława Kaczyńskiego rozwiewały się w pył. Stało się dla mnie jasne, że jego wizja budowy lepszej Polski, której zaufały miliony Polaków, okazała się jednym wielkim oszustwem. Dlatego też postanowiłem nazwać rzeczy po imieniu i – jak to ujął jeden z przedwojennych satyryków „przestać uważać bydło za niebydło.”

Źródło: blog Władysława Bartoszewskiego, 22 października 2007

Ja bym nie nazwał Jarosława Kaczyńskiego bydłem. Prezes Prawo i Sprawiedlwość oraz promotor podobnego mu osobowościowo Andrzeja Dudy na urząd Prezydenta Polski to według mnie Żyd ortodoks o mentalności typowej dla – jak także W. Bartoszewski zwrócił kiedyś uwagę – hodowcy zwierząt futerkowych. Z całą pewnością więcej serca ma dla swojego kota niż dla dzieci Polaka nie-Żyda krzywdzonych przez Żyda. I to Żyda, o którym sam ma najgorsze z możliwych zdanie. Nazwał przecież mojego przeciwnika Andrzeja Zolla w 2006 r. tchórzem i obrzydliwym oportunistą. W konflikcie tego okrutnego tchórza ze mną stanął jednak po jego stronie, robiąc mi przez półtora roku nadzieję, że mi udzieli mieszczącej się w ramach jego, posła, uprawnień.

Co wszak najważniejsze, to że W. Bartoszewski i jego zwolennicy dokonali przewartościowania w mojej ocenie posługiwania się wobec człowieka określeniem bydlę. Myślałem, że ten, kto go używa to – po prostu – cham.

Tymczasem okazał się, że nie tylko sam W. Bartoszewski uważał się za człowieka przyzwoitego – o czym sam często mówił i pisał – ale za takowego uznało go jego środowisko. Ba, portal Newsweek.pl opublikował w dniu 24 kwietnia 2015 r. artykuł anonimowego autora, który nazwał W. Bartoszewskiego „gigantem przyzwoitości”:

„Prof. Władysław Bartoszewski – gigant przyzwoitości”

Źródło: http://polska.newsweek.pl/wladyslaw-bartoszewski-biografia-sylwetka-bartoszewskiego,artykuly,361828,1.html,

ŁR/PAP, 24-04-2015

Skoro gigantowi przyzwoitości wolno nazywać ludzi bydłem, ja, także przyzwoity, choć nie gigantycznie, też mam do tego prawo. Czerpię z najlepszych.

Raz jeszcze zatem oświadczam… zatrudniona na stanowisku Głównego Specjalisty Zespołu Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich mgr Krystyna Kupczyńska jest bydłem, w podanym wyżej tego słowa znaczeniu.

Dla niej zawsze jest nie w porę, nie ten etap, żeby wypełnić swoje obowiązki wobec Polaka krzywdzonego przez bydło, jak Żyd ortodoks radykalny prof. dr hab. Andrzej Zoll.

xxx

Zapewne zastanawiacie się Państwo, co robi Rzecznik Praw Obywatelskich Irena Lipowicz, że jej podwładna mgr Krystyna Kupczyńska zachowuje się w opisany w niniejszym e-mailu sposób.

Otóż Irena Lipowicz… wojażuje po całym świecie – żeby zbierać nagrody i opowiadać o tym między innymi, jakie jest jej zdanie na temat: „znaczenia instytucji rzecznika praw obywatelskich w państwie prawa.”

W załączeniu przesyłam sporządzony na moją prośbę przez Dyrektora Zespołu Współpracy Międzynarodowej i Kontaktów z Mediami Biura RPO Wojciecha Soczewicy zestawienie służbowych podróży zagranicznych Rzecznika Praw Obywatelskich Iremny Lipowicz w okresie od dnia objęcia przez nią stanowiska Rzecznika do dnia 31 grudnia 2014 r.

Sporo tego…

A tu trzeba by w Warszawie nad mgr Krystyną Kupczyńską popracować, obowiązku nadzoru dopełnić, bo – „nicniemogąca”, „niechcąca” i narratorka – zachowuje się z całą pewnością w sposób odmienny od tego, co zapisano w ustawie z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich, a i zapewne inny od tego, co RPO Irena Lipowicz prezentuje w jej dla świata opowieściach o znaczeniu instytucji rzecznika praw obywatelskich w państwie prawa.

Ja, po moich doświadczeniach z mgr Krystyną Kupczyńską od 2007 roku uważam, że ona jest niereformowalna i z tej przyczyny złożyłem pismem z dnia 21 maja 2015 r. skierowanym do RPO Ireny Lipowicz wniosek o jej dyscyplinarne zwolnienie z pracy.

xxx

Jeśli Państwo, Adresaci niniejszego e-miala posiadacie informację o jednym choćby przypadku, gdy przełożona mgr Krystyny Kupczyńskiej, okrutna Żydówka Rzecznik Praw Obywatelskich polonofob Irena Lipowicz pomogła Polakowi, gdy ten w konflikcie z Żydem, uprzejmie proszę o poinformowanie mnie o tym. Kosztuje nas, Polaków, ten pasożyt społeczny chroniący interesów Żydów ortodoksów pseudoautorytetów prawie 40 mln zł rocznie. Po co nam taki urząd…?

To takich jak Irena Lipowicz i jej podwładna mgr Krystyna Kupczyńska oraz ich protegowany prof. dr hab. Andrzej Zoll przestrzega prof. Marcin Król z łamów „Gazety Wyborczej”:

„Musimy się ruszyć, odzyskać ideę równości. Inaczej przyjdzie to „coś” i będziemy wisieć na latarniach

– mówi Marcin Król* w rozmowie z Grzegorzem Sroczyńskim.”

Źródło: Prof. Marcin Król, w: „Byliśmy głupi”; „Gazeta Wyborcza”, 8-9 lutego 2014 r., s. 12, 13

Z poważaniem,

Zbigniew Kękuś

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 20 maja 2015 r.

Zbigniew Kękuś

Irena Lipowicz

Rzecznik Praw Obywatelskich

Al. Solidarności 77

00-090 Warszawa

Do wiadomości:

1. Sędzia Beata Stój, Sąd Rejonowy w Dębicy, ul. Słoneczna 3, 39-200 Dębica

2. Prokurator Krystyna Kowalczyk, Prokurator Rejonowy dla Krakowa Śródmieścia Wschód, ul. Mosiężnicza 2, 30-965 Kraków, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S

3. Prokurator Andrzej Seremet, Prokurator Generalny, ul. Rakowiecka 26-30, 02-528 Warszawa

4. Prokurator Artur Wrona, Prokurator Apelacyjny w Krakowie, ul. Cystersów 18, 31-553 Kraków

5. Prokurator Lidia Jaryczkowska, Prokurator Okręgowy w Krakowie, ul. Mosiężnicza 2, 30-965 Kraków

6. Prokurator Agata Chmielarczyk-Skiba Prokurator Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy, oś. Kościuszkowskie 2, 31-858 Kraków

7. SSA Krzysztof Sobierajski, Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie, ul. Przy Rondzie 3, 31-547 Kraków

8. SSO Beata Morawiec Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie, ul. Przy Rondzie 7, 31-547 Kraków

9. inni

Dotyczy:

I. Wniosek o dyscyplinarne zwolnienie z pracy zatrudnionej w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich na stanowisku Głównego Specjalisty w Zespole Prawa Karnego mgr Krystyny Kupczyńskiej z powodu wykorzystywania zajmowanego stanowiska w celach prywatnych, tj. w celu ochrony interesu funkcjonariuszy publicznych naruszających prawo i pozbawiających obywatela możności korzystania z praw obywatelskich.

II. Zawiadomienie, że kopia niniejszego pisma oraz kopia odpowiedzi na nie zostaną umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

„Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji oraz w innych aktach normatywnych.”

Artykuł 208.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

„Rzecznik Praw Obywatelskich, zwany dalej „Rzecznikiem”, stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innych aktach normatywnych, w tym również na straży realizacji zasady równego traktowania.”

Artykuł 2 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

Uzasadnienie

W dniu 12 czerwca 2006 r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan sporządziła akt oskarżenia, którym oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w Krakowie, za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl popełniłem osiemnaście przestępstw, tj. że:

1. pkt. I, III-XVI aktu oskarżenia znieważyłem w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,

2. pkt II aktu oskarżenia zniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu o rozwód /sygn. akt XI CR 603/04/,

3. pkt XVII aktu oskarżenia znieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich w osobie piastującego ten urząd prof. Andrzeja Zolla,

4. pkt XVIII aktu oskarżenia – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.

Dowód: SądRejonowywDębicy,sygn.akt II K 407/13 /uprzednioIIK451/06, IIK854/10/aktoskarżeniaprokuratorRadosławyRidanzdnia12czerwca2006r.

Wyżej wymienione czyny miałem popełnić w związku ze sprawą o rozwód pomiędzy mną i moją żoną rozpoznawaną w okresie od dnia 16 czerwca 1997 r. do dnia 10 kwietnia 2006 r. przez Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział XI Cywilny-Rodzinny.

Ponieważ wśród pokrzywdzonych byli sędziowie zatrudnieni w Sądach krakowskich, Sąd Najwyższy przekazał sprawę przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia prokurator R. Ridan do rozpoznania Sądowi spoza Krakowa, tj. Sądowi Rejonowemu w Dębicy. Sąd w Dębicy – a nim sędzia Tomasz Kuczma – prowadził je do sygnatury akt II K 451/06.

Wiedząc, że nie jestem sprawcą żadnego z w.w. czynów, bo nie ja zamieszczałem na stronach www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl materiały, których zamieszczanie mnie przypisała prokurator R. Ridan, w w styczniu 2007 r. skierowałem pismo do Rzecznika Praw Obywatelskich z prośbą o interwencję. W odpowiedzi otrzymałem pismo z dnia 16 lutego 2007 r. Głównego Specjalisty w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Krystyny Kupczyńskiej o treści – Załącznik 1: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 16 II 07 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/

W odpowiedzi na Pana pismo, działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich, uprzejmie informuję, iż Rzecznik nie jest uprawniony do ingerowania w toczące się postępowania i nie dysponuje środkami prawnymi nakazującymi sądowi orzekającemu dopuszczenie określonych środków dowodowych.

Z informacji uzyskanej z Sądu Rejonowego w Dębicy wynika, że postępowanie karne w sprawie ozn. I K 451/06 dot. Pana nie zostało prawomocnie zakończone. Po prawomocnym zakończeniu postępowania, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, proszę ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich, a do tego czasu nie zostaną podjęta dalsze działania w przedstawionej przez Pana sprawie. Mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo

Głównego Specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 16 lutego 2007 r. – Załącznik 1

Pismem z dnia 15 marca 2007 r. Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca z Warszawy Krzysztof Łapaj zawiadomił ministra sprawiedliwości, że nie ja byłem sprawcą czynów, które przypisała mi prokurator Radosława Ridan i za które ścigał mnie sędzia Tomasz Kuczma.

Wcześniej w dniu 30 listopada 2006 r. sędzia Tomasz Kuczma wydał postanowienie o zwróceniu sprawy przeciwko mnie Prokuratorowi Rejonowemu dla Krakowa Krowodrzy Piotrowi Kosmaetmu w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego. W uzasadnieniu zarzucił prokurator Radosławie Ridan między innymi: „(…) Mimo zgromadzenia w czasie prowadzonego postępowania przygotowawczego dużej ilości materiału dowodowego, akta sprawy wskazują na istotne braki tego postępowania. Zgodnie z art. 297 § 1kpk celem postępowania przygotowawczego jest między innymi wykrycie sprawcy, wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym ustalenie osób pokrzywdzonych oraz zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie spełnia warunków określonych w tym przepisie, nie zostały bowiem wykonane podstawowe czynności mogące prowadzić do uzyskania dowodów świadczących o popełnieniu wyżej opisanych czynów przez określoną osobę. (…) Wypełnienie znamion zarzucanych przez Prokuratora występków stanowi nie sam fakt sporządzania przedmiotowych pism, ale publiczne ich rozpowszechnienie. Do przypisania więc sprawcy przestępnego zachowania potrzebne jest wykazanie, że to on takie informacje oraz treści wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 226 § 1kk, 212 § 2 kk lub 226 § 3 kk oraz 241 § 2 kk na stronach internetowych zamieszczał. W zgromadzonym materiale dowodowym brak jest natomiast dowodów dotyczących ustalenia danych osoby, która zamieszczała informacje na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl. (…)

Prokurator w czasie prowadzonego postępowania przygotowawczego nie podjął żadnych czynności mających na celu ustalenie, do jakich organizacji czy też osób fizycznych należą domeny internetowe i jakie osoby na tych stronach mogły zamieścić informacje i jaka osoba przedmiotowe pisma zamieściła.”

W związku z powyższym, pismem z dnia 22 marca 2007 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich Janusza Kochanowskiego złożyłem: „Szanowny Pan Janusz Kochanowski Rzecznik Praw Obywatelskich RP /adres – ZKE/ Dotyczy: Wniosek o spowodowanie wstrzymania przez Rzecznika Praw Obywatelskich RP, Pana Janusza Kochanowskiego postępowania karnego przeciwko mnie – w tym rozprawy głównej, przewidzianej na dzień 27 marca 2007r. – prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Dębicy, Wydział II Karny /sygn. akt II K 451/06/ oraz – na podstawie art. art. 9, 11, 12 Ustawy o Rzeczniku Praw Obywatelskich z dnia 15 lipca 1987r. /Dz. U. z 2001r. nr 14, poz. 147/ – o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie przyczyn zorganizowania przez Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w dniu 27 marca 2007r. rozprawy głównej w postępowaniu przeciwko mnie mimo, przez sam Sąd, postanowieniem z dnia 30.11.2006r. /Załącznik 1/ potwierdzonego braku dowodów świadczących o popełnieniu przeze mnie czynów przedstawionych w akcie oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód z dnia 13 czerwca 2006r. oraz nie podjęcia przez prokuratora żadnych czynności, mających na celu ustalenie, czy ja jestem sprawcą czynów, o których popełnienie oskarżył mnie prokurator.”

W odpowiedzi otrzymałem pismo od mgr Krystyny Kupczyńskiej z dnia 23 kwietnia 2007 r. o treści – Załącznik 2: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 16 II 07 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W odpowiedzi na Pana pismo, działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich, uprzejmie wyjaśniam, co następuje: Z treści Pana pisma wynika, iż przeciwko Panu toczy się przed Sądem Rejonowym w Dębicy postępowanie karne w sprawie ozn. sygn. II K 451/06 i sprawa nie została prawomocnie zakończona.

Nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest uprawniony do ingerowania w toczące się postępowanie i nie podejmie postulowanych przez Pana działań.

Po prawomocnym zakończeniu postępowania w powyższej sprawie, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, może Pan ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich. mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo

Głównego Specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 23 kwietnia 2007 r. – Załącznik x

W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Tomasz Kuczma wydał wyrok, którym uznał mnie za winnego popełnienia wszystkich czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan. W związku z jego wydaniem pouczony przez mgr Krystynę Kupczyńską:

1. pismem z dnia 16 lutego 2007 r. – Załącznik 1: „Po prawomocnym zakończeniu postępowania, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, proszę ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich, a do tego czasu nie zostaną podjęta dalsze działania w przedstawionej przez Pana sprawie. Mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista

2. pismem z dnia 23 kwietnia 2007 r. – Załącznik 2: „Po prawomocnym zakończeniu postępowania w powyższej sprawie, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, może Pan ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich. mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”

pismem z dnia 6 listopada 2009r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich złożyłem między innymi:

I. Wniosek o podjęcie przez Rzecznika Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej zgodnych z przepisami obowiązującego prawa działań – na podstawie art. 17 § 1, p. 11 KPK, art. 439 § 1, p.11, art. 521 KPK – na rzecz wzruszenia prawomocnego:

1. skazującego mnie za popełnienie czynów, których sprawcami były w rzeczywistości inne niż ja osoby,

2. wydanego z oczywistym i rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. w sprzeczności z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006r. /Dziennik Ustaw nr 190 z dnia 19 października 2006r. poz. 1409/,

3. wydanego zaocznie, tj. z pozbawieniem mnie możności obrony moich praw

wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy, Tomasza Kuczma z dnia 18 grudnia 2007r. /sygn. akt II K 451/06/. (…)”

W odpowiedzi na mój wniosek z dnia 6 listopada 2009 r. otrzymałem pismo mgr Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 stycznia 2010 r. – Załącznik 3: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 7.01.10 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/Działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, iż po dokonaniu analizy akt Rzecznik nie znalazł podstaw do wniesienia na Pana korzyść kasacji od : – prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06, którym za popełnienie czynów z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk został Pan skazany na karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przy określeniu 1 stawki na kwotę 100 złotych.

(…) Jednocześnie wyjaśniam, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenie i w myśl art. 523 § 1 kpk może być wniesiona tylko wówczas, jeżeli orzeczenia sądów dotknięte są rażącymi wadami prawnymi, tj. gdy „naruszone zostały przez sądy rozpoznające sprawę przepisy prawa o takim znaczeniu dla prawidłowego jej rozpoznania i w taki sposób, że mogło to mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, orzeczenie wydane zostało z uchybieniami stanowiącymi bezwzględne podstawy zaskarżenia wskazanymi w art. 439 § 1 kpk.

Analiza akt sprawy wskazuje, iż nie zaistniały powyżej wskazane przesłanki.

We wniosku poodnosi Pan zarzut naruszenia przez sąd prawa materialnego a to art. 226 § 1 k, skoro został Pan skazany za czyn z art. 226 § 2 kk, który to przepis prawa karnego w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., uznany został za niezgodny z Konstytucją, RP, ponadto podnosi Pan zarzut braku skargi uprawnionego oskarżyciela wskazując, iż przestępstwo z art. 212 § 2 kk ścigane jest z oskarżenia prywatnego, a zatem, w Pana ocenie, w przedmiotowej sprawie prokurator nie był organem uprawnionym do wniesienia aktu oskarżenia o taki czyn. Pozostałe zarzuty dotyczą kwestionowania przez Pana ustaleń faktycznych i oceny dowodów poprzez niezasadne przyjęcie przez sąd, iż zebrany materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenia Pana winy.

Otóż, Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 11 października 2006 r. w sprawie o sygn, akt P 3/06, orzekł, że art. 226 § 1 Kodeksu karnego (w brzmieniu sprzed 25 lipca 2008 r.) jest niezgodny z art. 54 ust.1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W wyroku tym wskazano jednoznacznie, że „rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że od momentu wejścia w życie wyroku niedopuszczalne staje się ściganie z tytułu zniewagi funkcjonariusza publicznego dokonanej, czy to publicznie, czy niepublicznie, wyłącznie w związku z jego czynnościami służbowymi,a nie podczas wykonywania tych czynności.

Zgodnie zaś z dyspozycją art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, a w sytuacji, gdy nie został przez Trybunał określony inny termin utraty mocy obowiązującej omawianego aktu normatywnego, orzeczenie weszło w życie z dniem ogłoszenia (dnia 19 października 2006 r.). Nastąpiło to zatem jeszcze przed wydaniem wyroku przed Sądem I instancji. Z tym też dniem brak było podstaw prawnych do ścigania w oparciu o art. 226 § 1 k.k. czynów innych, niż stanowiących zniewagę funkcjonariusza publicznego popełnioną podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych.

Z opisu przypisanych Panu czynów jednoznacznie wynika, że zarzucono Panu znieważenie funkcjonariuszy publicznych jedynie w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych. Tak więc, w świetle omówionego judykatu Trybunału Konstytucyjnego, nie można przyjąć, że zachowanie, w dniu orzekania w sprawie zawierało znamiona czynu zabronionego z art. 226 § 1 k.k. (choć wyraz ustawowy treść tego wyroku znalazła dopiero w zmianach dokonanych przez art. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz. U. z 2008r., Nr 122, poz. 782). Stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 października 2008r., sygn. V KK 127/08 publ. Biuletynie PK 2008/13/30, Lex 4668651 wskazuje, iż nieprawidłowe przyjęcie kwalifikacji prawnej z art. 226 § 1 nie może skutkować uniewinnieniem w sytuacji, gdy zachowanie będące przedmiotem przedstawionego zarzutu może wyczerpywać znamiona również innego przestępstwa, mianowicie art. 212 § 2 kk, a taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Wprawdzie brak jest pisemnego uzasadnienia wydanego orzeczenia a Pan nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu, jednakże pozostały zebrany w sposób wyczerpujący, materiał dowodowy wskazuje, iż zachowanie Pana wyczerpuje znamiona czynu z art. 212 § 2 kk. Analiza publikowanych przez Pana wpisów na podanych w akcie oskarżenia stronach internetowych pod adresem wskazanych personalnie sędziów sądów, prezesa, piastującego w tym czasie urząd Rzecznika Praw Obywatelskich /Andrzej Zoll – ZKE/, a także adwokata /adw. Wiesława Zoll – ZKE/ reprezentującego stronę przeciwną w postępowaniu rozwodowym nie budzi wątpliwości, iż mają one charakter zniesławiający, stanowiący pomówienia o takie postępowanie i właściwości, które mogły ich poniżyć w opinii publicznej a także narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu. Sąd Najwyższy wskazał, iż środkami masowego komunikowania są wszystkie środki, których działanie sprowadza się do masowego przekazywania rozmaitych treści, a Internet jest środkiem masowego komunikowania, o jakim mowa w art. 212 § 2 kk, za pomocą którego sprawca może dopuścić się zniesławienia (por. postanowienie SN z dnia 07 maja 2008r., sygn. III KK 234/07 publ. Biul. PK 2008/1/33.Nie nasuwa wątpliwości również Pana wina odnośnie zarzucanego Panu czynu z art. 241 § 2 kk, skoro również za pośrednictwem strony internetowej rozpowszechniał Pan wiadomości z rozprawy rozwodowej, która toczyła się z wyłączeniem jawności. (…).”

W ocenie Rzecznika brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości ustalenia pana winy, podstawy wymiaru kary, a wymiar kary nie narusza przepisów prawa materialnego.

W związku z powyższym informuję, iż nie zostaną podjęte dalsze działania w powyższej sprawie.

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty

w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 7 stycznia 2010 r. – Załącznik 3

Dziewięć miesięcy po sporządzeniu przez mgr Krystynę Kupczyńską w.w. pisma z dnia 7 stycznia 2010 r., w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie… wydał wyrok wznowiewniowy /sygn. akt II Ko 283/10/, którym… przyznał mi rację. Orezkł: „Sygn. akt II Ko 283/10 Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 15 września 2010r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Moskwa, Sędziowie SSO Andrzej Borek (spraw.) SSR del. do SO Marcin Świerk Protokolant /imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/ po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 15 września 2010r. wniosku obrońcy skazanego Zbigniewa Kękusia o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 na podstawie art. 540 § 2 i art. 547 § 2 kpk wznawia postępowanie w sprawie II K 451/06 w punktach I, III – XVII wyroku i uchyla w tej części wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. Pieczęć Okrągła Sądu Okręgowego w Rzeszowie.

UZASADNIENIE

(…) Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1 kk.

(…) Tym samym niewątpliwie w przedmiotowej sprawie zachodzi potrzeba uchylenia wyroku i wznowienia postępowania w żądanym zakresie.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego

w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.

Wyrok wznowieniowy Sądu Okręgowego w Rzeszowie jest dowodem, że Rzecznik mógł wnieść kasację, wtedy, gdy o nią prosiłem pismem w.w. pismem z dnia 6 listopada 2009 r. Sąd Okręgowy podał: „Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1 kk.”

Artykuł 523 § 1 k.p.k. stanowi: „Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.”

Artykuł 521 § 1 k.p.k. stanowi: „Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.”

Mgr Krystyna Kupczyńska poinformowała mnie pismem z dnia 7 stycznia 2010 r. – z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich – że nie wniesie kasacji.

A przecież w piśmie z dnia 7 stycznia 2010 r. poświadczyła jej wiedzę, że… zachodzi określona w art. 523 § 1 k.p.k. przesłanka do jej wniesienia. Podała – Załącznik 3: „Otóż, Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 11 października 2006 r. w sprawie o sygn, akt P 3/06, orzekł, że art. 226 § 1 Kodeksu karnego (w brzmieniu sprzed 25 lipca 2008 r.) jest niezgodny z art. 54 ust.1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W wyroku tym wskazano jednoznacznie, że „rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że od momentu wejścia w życie wyroku niedopuszczalne staje się ściganie z tytułu zniewagi funkcjonariusza publicznego dokonanej, czy to publicznie, czy niepublicznie, wyłącznie w związku z jego czynnościami służbowymi,a nie podczas wykonywania tych czynności.

Po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie uchylił skazujący mnie wyrok w zakresie szesnastu z przypisanych mi czynów. Pozostały jeszcze dwa. Pismem z dnia 28 października 2010 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich złożyłem: „Szanowna Pani Irena Lipowicz Rzecznik Praw Obywatelskich /adres – ZKE/ Dotyczy:

Wniosek o wniesienie przez Rzecznika Praw Obywatelskich – na podstawie art. art. 521; 523 § 1; 439 § 1 ust. 11, 524 § 2 Kodeksu Postępowania Karnego – kasacji na moją korzyść od prawomocnego wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy, Tomasza Kuczma z dnia 18 grudnia 2007r.

Uzasadnienie

(…) Wydał SSR T. Kuczma w dniu 18 grudnia 2007r. skazujący mnie wyrok mimo, że nie tylko nie posiadał dowodów poświadczających, że ja jestem sprawcą czynów, o popełnienie których oskarżyła mnie aktem oskarżenia z dnia 12.06.2006r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/, ale wręcz posiadał w dniu orzekania, tj. 18 grudnia 2007r. dowody poświadczające, że ja nie jestem sprawcą tych czynów, tj. czynów, za popełnienie których w.w. wyrokiem uczynił mnie przestępcą.

A przecież WIRTUALNA POLSKA oraz INTERIA.Pl S.A. nie dostarczyły sędziemu T. Kuczma dowodów, że ja byłem użytkownikiem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony www.zkekus.w.interia.pl, podanych przez prokurator R. Ridan w akcie oskarżenia przeciwko mnie z dnia 12.06.2006r. oraz, że ja byłem osobą, która administrowała nimi lub zamieszczała materiały na nich.

Wręcz przeciwnie WIRTUALNA POLSKA dostarczyła nawet sędziemu Tomaszowi Kuczma materiały dowodowe poświadczające, że ja nie byłem użytkownikiem strony www.zgsopo.webpark.pl.

Podała, kto był użytkownikiem tego portalu.

Żaden z materiałów dowodowych dostarczonych sędziemu Tomaszowi Kuczma przez WIRTUALNĄ POLSKĘ oraz INTERIA.PL S.A. nie potwierdza, że ja założyłem portal lub stronę, jak wyżej, że nimi administrowałem lub zamieszczałem na nich jakiekolwiek informacje we wskazanym przez prokurator R. Ridan w akcie oskarżenia oraz przez sędziego T. Kuczmę w wyroku z dnia 18.12.2007r. okresie popełniania przestępstw, za popełnienie których zostałem skazany, tj. od stycznia 2003r. do września 2005r.”

Do pisma z dnia 28 października 2010 r., załączyłem kopie pism Działów Bezpieczeństwa operatorów internetowych, Wirtualnej Polski S.A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. i Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r.

W odpowiedzi z dnia 4 stycznia 2011 r. na wniosek z pisma z dnia 28 października 2010 r. do Rzecznika Praw Obywatelskich Ireny Lipowicz o wniesienie kasacji na moją korzyść od wyroku z dnia 18.12.2007 r. sędziego T. Kuczma mgr Krystyna Kupczyńska zawiadomiła mnie – Załącznik 4: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 4.0.11 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/

W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 28 października 2010 r., działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, co następuje: Otóż, z dołączonych do pisma kserokopii dokumentów wynika, iż Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10 wznowił postępowania w sprawie ozn. sygn. II K 451/06 w pkt. I, III-XVII, wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy w tej części uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Tak więc, we wskazanym wyżej zakresie, postępowanie będzie toczyło się od początku.

Natomiast, odnośnie pozostałych zarzutów (pkt. II, XVIII) postępowanie nie zostało wznowione, a zatem postępowanie jest prawomocnie zakończone.

Uprzejmie nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie wniesie kasacji na Pana korzyść od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 451/06, (w części, w jakiej wyrok tej nie został uchylony w toku postępowania o wznowienie – art. 540 § 2 kpk).

Nadmieniam, iż powyższe akta były przedmiotem analizy w tut. Biurze, został Pan poinformowany o stanowisku zajętym przez Rzecznika, a zatem kolejne pisma pozostaną bez odpowiedzi. Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska”

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty w Zespole

Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 4 stycznia 2011 r. – Załącznik 4

W dniu 23 sierpnia 2011 r. prokurator generalny Andrzej Seremet… wniósł kasację, sygn. IV KSK 699/11 do Sądu Najwyższego w zakresie czynów z pkt. II i XVIII skazującego mnie wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18.12.2007 r. W uzasadnieniu podał m.in.:„Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Genralnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/6 Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pjt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia. Na podstawie art. 523 § 1 kpk, art. 526 §1 kpk i art. 537 § 1 i 2 kpk zaskarżam

I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego a mianowicie art. 366 § 1 kpk, (…)

II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, (…) ,

„(…) Na żądanie Sądu Rejonowego w Dębicy portal Interia PL udzielił odpowiedzi, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś portal Wirtualna Polska poinformował, że strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja w Warszawie /adres – ZKE/ (k.3098-3099 i 3183).

(…) Sąd Rejonowy w Dębicy w toku dalszego postępowania, na podstawie art. 394 § 2 kpk ujawnił dowody wskazane w akcie oskarżenia oraz pisma oskarżonego i pisma Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca w Warszawie, w tym pismo z dnia 15 marca 2007 r. znajdujące się w aktach (k.2660-2664), podpisane przez Krzysztofa Łapaja, w którym jak wspomniano powyżej, była zawarta informacja, że Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych www.zgsospo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl, nie on je zakładał, ani też nigdy nie administrował.(…)W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy też w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.

W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7 kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy. W tej sytuacji wniesienie kasacji z urzędu na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia jest uzasadnione.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego,

kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06

W dniu 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy wydał wyrok, sygn. IV KSK 699/11, którym uznał kasację prokuratora generalną za zasadną. Podał: „Sygn. akt IV KK 272/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Barbara Skoczkowska SSA del. do SN Henryk Komisarski (sprawozdawca) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 212 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. (…) Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wszystkich okoliczności, co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia

26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11

Skoro prokurator generalny wniósł w dniu 23 sierpnia 2011 r. kasację – a Sąd Najwyższy uznał ją za zasadną – w zakresie czynów z pkt. II i XVIII skazującego minie wyroku z dnia 18.12.2007 r., to Rzecznik Praw Obywatelskich też mógł – art. 521 § 1 k.p.k. – w styczniu 2011 r. Mgr K. Kupczyńska poinformowała mnie jednak uprzejmie pismem z dnia 4 stycznia 2011 r. – Załącznik 4: „Uprzejmie nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie wniesie kasacji na Pana korzyść od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 451/06, (w części, w jakiej wyrok tej nie został uchylony w toku postępowania o wznowienie – art. 540 § 2 kpk).

Nadmieniam, iż powyższe akta były przedmiotem analizy w tut. Biurze, został Pan poinformowany o stanowisku zajętym przez Rzecznika, a zatem kolejne pisma pozostaną bez odpowiedzi.”

Po uchyleniu skazującego mnie wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. na moją korzyść w zakresie wszystkich przypisanych mi nim czynów i przekazaniu jej do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy rozpoznaje ją – po raz drugi, na podstawie aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12.06.2006 r. – sędzia Beata Stój.

Rozpoznaje ją obecnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/6, II K 854/10/.

Mimo że obydwa w.w. Sądy odwoławcze uchyliły skazujący mnie wyrok na moją korzyść, sędzia Beata Stój uznała mnie za niepoczytalnego od stycznia 2003 r. i kierowała mnie na badania psychiatryczne.

Po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyroku wznowieniowego z dnia 15 września 2010 r. sędzia Beata Stój wydała podczas pierwszej prowadzonej przez nią w dniu 15 marca 2011 r. rozprawy głównej postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym.

Po tym, gdy Sąd Najwyższy wydał wyrok wznowieniowy z dnia 26 stycznia 2012 r. sędzia Beata Stój:

1. wydała w dniu 16 kwietnia 2012 r. – na podstawie art. „W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli: (…) 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności.” – zarządzenie o wyznaczeniu mi obrońcy z urzędu, adw. Roberta Bryka,

2. wydała w dniu 29 czerwca 2012 r. kolejne postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym.

Ponieważ art. 442 § 3 k.p.k. stanowi: „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.”, a w.w. Sądy odwoławcze wydały wyroki wznowieniowe nie z powodu domniemanej przez nie mojej niepoczytalności, lecz z powodu rażącego naruszenia prawa przez sędziego T. Kuczmę, nie stawiałem się na doręczane mi wezwania do stawiennictwa na badania psychiatryczne. Informowałem sędzię B. Stój o przyczynach mojego niestawiennictwa.

W związku z powyższym, sędzia B. Stój wydała nakaz Policji zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia na badania.

W niedzielę, 6 stycznia 2013 r. – Święto Trzech Króli – w mieszkaniu mojej matki stawili się dwukrotnie, ok. godz. 08:00 i ok. 14:00, poszukujący mnie policjanci.

W związku z powyższym, pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich złożyłem: „Pani Irena Lipowicz Rzecznik Praw Obywatelskich, Sygn. akt Sądu Rejonowego w Dębicy II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/ Dotyczy:

I. Wniosek – na podstawie art. 2, art. 7, art. 208 i art 210 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1.2, art. 1.3, art. 2, art. 4, art. 8.1, art. 9, art. 11.1, art. 12, art. 13.1, art. 14, art. 15, art. 16.1, art, 17.1 – o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/, rozpoznawanej przez prezesa Sądu, sędzię Beatę Stój.

II. Zawiadomienie, że w związku z postanowieniem sędzi Beaty Stój jestem poszukiwany przez Policję, celem doprowadzenia mnie pod przymusem na badania psychiatryczne.”

 

W odpowiedzi otrzymałem pismo z dnia 17 stycznia 2013 r. Krystyny Kupczyńskiej o treści – Załącznik 5: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 17.01.13 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/W odpowiedzi na Pana pisma z dnia 10.01.2013 r. oraz 11.01.2013 r. (daty wpływu do tut Biura), działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich informuję, co następuje: Otóż w toku postępowania sądowego Sądu Rejonowego w Dębicy prowadzonego w sprawie ozn. sygn. II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/17 – ZKE/, został dopuszczony dowód z opinii biegłych psychiatrów na okoliczności podane w treści postanowienia. Sąd wskazał podstawę prawną tego postanowienia. Ustanowił również dla Pana obrońcę z urzędu.

Nadmieniam, iż Rzecznik nie może ingerować w tok postępowania, dokonywać oceny zasadności dopuszczenia dowodu, a także nie dysponuje środkami procesowymi zmierzającymi do uchylenia lub zmiany takich postanowień.

W związku z powyższym uprzejmie informuję, iż na obecnym etapie Rzecznik Praw Obywatelskich nie podejmie dalszych działań w przedstawionej sprawie. Mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty w Zespole

Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 17 stycznia 2013 r. – Załącznik 5

Zawiadomieniem z dnia 25 marca 2013 r. sędzia B. Stój poinformowała mnie, że zamierza wydać postanowienie w przedmiocie zastosowania wobec mnie… tymczasowego aresztowania: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 25/03/2013 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, które odbędzie się dnia 18 kwietnia 2013 r. o godz. 09:00 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy.”

W związku z powyższym, pismem z dnia 16 maja 2013 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich złożyłem wniosek: „Pani Irena Lipowicz Rzecznik Praw Obywatelskich, Dotyczy: Wniosek – na podstawie art. 8.1, art. 9 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich – o przeprowadzenie przez Rzecznika Praw Obywatelskich postępowania wyjaśniającego w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/ na okoliczność naruszania przez sędzię Beatę Stój mojego prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, określonego w art. 45.1 Konstytucji.”

W uzasadnieniu przedstawiłem prawo – art. 292 § 2 k.p.k. – uniemożliwiające sędzi Beacie Stój zastosowanie w sprawie przeciwko mnie tymczasowego aresztowania.

W odpowiedzi otrzymałem pismo z dnia 24 maja 2013 r. Krystyny Kupczyńskiej o treści – Załącznik 6: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 24.05.13 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/

W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 16 maja 2013 r., działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich informuję, iż Rzecznik zwrócił się do Sądu Rejonowego w Dębicy z prośbą o nadesłanie informacji, dotyczącej stanu prowadzonej przeciwko Panu sprawy ozn. sygn. II K 854/10, a także, czy ma Pan wyznaczonego obrońcę oraz czy zakończyło się postępowanie w przedmiocie zastosowania wobec Pana tymczasowego aresztowania, a jeżeli tak, to nadesłanie kserokopii orzeczenia w tym zakresie. (…) Mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty

w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 24 maja 2013 r. – Załącznik 6

Mgr K. Kupczyńska poświadczyła zatem jej wiedzę o tym, że sędzia Beata Stój zamierzała zastosować wobec mnie środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania.

Poinformowała mnie, że Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Sądu Rejonowego w Dębicy z prośbą o nadesłanie informacji: „czy zakończyło się postępowanie w przedmiocie zastosowania wobec Pana tymczasowego aresztowania, a jeżeli tak, to nadesłanie kserokopii orzeczenia w tym zakresie.”

A przecież w sprawie przeciwko mnie sędzia Beata Stój nie mogła wydać postanowienia w przedmiocie zastosowania wobec mnie tymczasowego aresztowania.

Wrócę do tego wątku na str. 15 niniejszego pisma.

xxx

Sędzia Beata Stój potem jeszcze raz, zawiadomieniem z dnia 20 maja 2013 r. poinformowała mnie o jej kolejnym zamiarze wydania postanowienia w przedmiocie aresztowania mnie, a potem zrezygnowała z umieszczenia mnie w areszcie.

Wydawała jednak Policji kolejne nakazy zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia na badania psychiatryczne.

Jeden z nich okazał się skuteczny. W dniu 25 kwietnia 2014 r. wydała postanowienie w przedmiocie zatrzymania mnie na czas nieprzekraczający 48 godzin i przymusowego doprowadzenia na badania w dniu psychiatryczne z dniu 7 maja 2014 r. do Aresztu Śledczego w Krakowie, przy ul. Montelupich 7.

Zostałem zatrzymany przez Policję w dniu 5 maja 2014 r. Gdy przed Komisariatem Policji IV Krakowie zeskakiwałem – z nałożonymi na ręce kajdankami – z progu samochodu Fiat Ducato, którym mnie konwojowano, potknąłem się i wpadłem na jednego z trzech konwojujących mnie policjantów. Wszyscy trzej policjanci, którzy mnie konwojowali rzucili się wtedy na mnie i powalili mnie na płyty chodnikowe.

Następnego dnia, 6 maja 2014 r. przedstawiono mi, zatrzymanemu od dnia 5 maja 2014 r. na podstawie w.w. postanowienia sędzi B. Stój z dnia 25.04.2014 r., zarzut próby samouwolnienia się i spowodowania przy tym obrażeń ciała dwóch policjantów.

Tego samego dnia prokurator referent w sprawie przeciwko mnie prokurator Prokurtury Rejonowej Kraków Krowodrza Bartłomiej Legutko nabrał uzasadnionych wątpliwości co do mojej poczytalności i wydał dwa postanowienia o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym. Jako termin ich przeprowadzenia wyznaczył następny dzień tj. 7 maja 2015 r., jako biegłych wyznaczył, tych samych, których wyznaczyła sędzia B. Stój – biegli sądowi z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, leakrze psychiatrzy, Katarzyna Bilska-Zaremba i Mariusz Patla – oraz to samo, co ona miejsce badań.

Po trwającym kilka minut spotkaniu ze mną w dniu 7 maja 2014 r. biegli uznali – jak wyjaśnili sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzynie Karczmarze, na podstawie mojej, gdy im dyktowałem oświadczenie prezentujące przyczyny odmowy poddania mnie badaniom, mimiki i gestów – że należy mnie poddać obserwacji psychiatrycznej.

Prokurator Bartłomiej Legutko złożył wniosek w tej sprawie do Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny. W dniu 16 października 2014 r. sędzia tego Sądu Katarzyna Kaczmara wydała postanowienie o badaniu stanu mojego zdrowia psychicznego połączonym z obserwacją w zakładzie leczniczym, Szpitalu Specjalistyczny im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie.

Ja oraz wyznaczony mi przez Sąd w dniu 12 maja 2014 r. jako uznanemu za niepoczytalnego obrońca z urzędu złożyliśmy zażalenia na postanowienie sędzi K. Kaczmary.

W dniu 10 kwietnia 2015 r. sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie, SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas wydały postanowienie, którym utrzymał w mocy postanowienie sędzi Katarzyny Kaczmary. Wyjaśniły mi, między innymi, że umieszczenie mnie w szpitalu psychiatrycznym jest działaniem dla mojego dobra oraz że… nie jest pozbawieniem mnie wolności – Załącznik 7: „Sygn. akt IV Kz 718/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny Odwoławczy, w składzie: Przewodniczący SSO Lidia Haj, Sędziowie SSO Jadwiga Żmudzka SSR (del.) Agnieszka Sułowska-Gibas (spr.) Protokolant /imię i nazwisko – ZKE/ przy udziale Zbigniewa Grzesika Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie po rozpoznaniu w sprawie Zbigniewa Kękusia podejrzanego o przestępstwo z art. 222 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 242 § 4 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek zażaleń podejrzanego oraz obrońcy podejrzanego na punkt I postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX KP 300/14/K w przedmiocie orzeczenia wobec podejrzanego Zbigniewa Kękusia badania stanu zdrowia psychicznego połączonego z obserwacją w zakładzie leczniczym na zasadzie art. 437 § 1 kpk postanawia: postanowienie w zaskarżonej części tj. w jego punkcie I utrzymać w mocy.

Uzasadnienie

Zbigniew Kękuś jest podejrzany o to, że w dniu 05 maja 2014 r. w Krakowie, będąc pozbawionym wolności na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt II K 407/13, usiłował się samouwolnić używając przemocy polegającej na kopnięciu kraty zabezpieczającej przedział dla osób zatrzymanych samochodu Fiat Ducato nr rej. HPHB 147, która to z dużą siłą uderzyła konwojującego funkcjonariusza policji sierż. sztab. Pawła Lewkowicza powodując u niego stłuczenie powłok klatki piersiowej po stronie prawej z podbiegnięciem krwawym tej okolicy, co naruszyło czynności narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu oraz wystawiając nogę z pomieszczenia dla osób zatrzymanych, jednak zamierzonego rezultatu nie osiągnął z uwagi na obezwładnienie przez konwojujących go funkcjonariuszy policji, wskutek czego sierż. sztab.. Michał Doroba, który podejmując czynności w celu zapobieżenia jego ucieczki upadł doznając obrzęku lewego nadgarstka i stłuczenia lewego łokcia, co naruszyło czynności narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu, a okoliczności te miały miejsce, podczas lub w związku z wykonywaniem przez w/w funkcjonariuszy obowiązków służbowych, tj. o przestępstwo z art. 222 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 242 § 4 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Postanowieniem z dnia 16 października 2014 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie orzekł (w punkcie I) wobec Zbigniewa Kękusia badanie stanu zdrowia psychicznego, połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym przez okres trwający nie dłużej niż 4 tygodnie, określając jako miejsce przeprowadzenia obserwacji Szpital Specjalistyczny im. dr Józefa Babińskiego w Krakowie.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli, w dniu 30 października 2014 roku podejrzany Zbigniew Kękuś oraz w dniu 04 listopada 2104 roku obrońca podejrzanego.

Podejrzany zarzucił postanowieniu:

– naruszenie art. 45.1 – zasady bezstronności i art. 42 Konstytucji RP, art. 366 § 1 kpk – polegające na wydaniu postanowienia bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, art. 318 kpk oraz art. 79 § 1 pkt 3 kpk – poprzez pozbawienie możności skorzystania z prawa określonego w tym przepisie. Nadto oczywiste i rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 7 kpk, poprzez pominięcie w sprawie najważniejszego dowodu „Protokołu Zatrzymania Osoby”, art. 7 w zw. z art. 2 § pkt 1 i § 2 kpk – dokonanie dowolnej oceny dowodów z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania i wskazań wiedzy, podanie sprzecznej ze stanem faktycznym informacji, iż podejrzany był karany oraz oczywiste i rażące naruszenie prawa procesowego poprzez ocenę materiału dowodowego wbrew zasadom prawidłowego rozumowania i wskazań wiedzy, a w szczególności bezkrytyczną ocenę opinii biegłych lekarzy psychiatrów, a także oczywiste i rażące naruszenie art. 424 § 1 kpk, polegające na sporządzeniu uzasadnienia postanowienia opartego na zdawkowych, arbitralnych wzmiankach pozorujących uzasadnienie.

Obrońca podejrzanego zaskarżył postanowienie w zakresie punktu I, zarzucając mu mającą wpływ na treść zaskarżonego postanowienia obrazę przepisów, a to:

1. art. 203 § 1 zd. 1 kpk – wskutek błędnego uznania w oparciu o dostępne dowody, iż zachodzi przesłanka warunkująca dopuszczalność stosowania badania staniu zdrowia psychicznego podejrzanego z obserwacją w zakładzie leczniczym, polegająca na dużym prawdopodobieństwie popełnienia przez podejrzanego zarzucanego mu przestępstwa,

2. art. 203 § 1 zd. 2 kpk w zw. z art. 259 § 2 kpk – poprzez błędne przyjęcie, że w przypadku ewentualnego uznania podejrzanego za winnego popełnienia zarzuconego mu przestępstwa orzeczona zostanie wobec niego kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania,

3. art. 92 kpk w zw. z art. 4 kpk – przez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia, a w tym ustaleń w zakresie rzekomo zachodzącego dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez podejrzanego zarzuconego mu przestępstwa, na fragmentarycznym materiale dowodowym, w szczególności poprzez pominięcie zawartych w przedłożonych do akt sprawy przez podejrzanego pismach zawierających jego opis zdarzenia z zarzuconym mu czynem.

Skarżący, podejrzany oraz jego obrońca wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Odwoławczy zważył co następuje:

Zażalenia podejrzanego oraz jego obrońcy nie zasługują na uwzględnienie.

Podejmując krytykę rozstrzygnięcia o konieczności przeprowadzenia badania zdrowia psychicznego Zbigniewa Kękusia w warunkach izolacji w zakładzie leczniczym, obrońca podejrzanego uzasadnił swoje wątpliwości w zakresie powyższej decyzji przede wszystkim brakiem zaistnienia dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez podejrzanego zarzucanego mu przestępstwa, a także błędne przyjęcia, iż zostanie wobec niego orzeczona kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia.

Przypomnieć należy, iż stosownie do treści art. 203 § 1 kpk w razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo, a nadto wskazanej obserwacji nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo, iż okres obserwacji przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia (odpowiednio przepis art. 259 § 2 kpk). W przekonaniu Sądu Odwoławczego wszystkie powyższe przesłanki zastosowania wobec podejrzanego obserwacji sądowo-psychiatrycznej w zakładzie leczniczym zostały spełnione (przy braku zaistnienia przesłanki negatywnej).

Po pierwsze zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy wskazuje na duże prawdopodobieństwo, że podejrzany Zbigniew Kękuś dopuścił się zarzucanego mu czynu. Świadczą o tym zeznania naocznych świadków zdarzenia z dnia 05 maja 2014 roku Pawła Lewkowicza, Marcina Raka oraz Michała Doroby, a także opinia sądowo-medyczna w zakresie doznanych obrażeń przez policjantów (k.73). Nie sposób stwierdzić, iż spójna i konsekwentna relacja tychże świadków, jest gołosłowna i nie ma żadnego pokrycia w rzeczywistości.

Osoby te jako funkcjonariusze publiczni, jasno i logicznie przedstawili przebieg zdarzenia, które miało miejsce w trakcie wykonywania przez nich obowiązków służbowych. W obecnej chwili nie ma żadnych podstaw, by w całości odmówić im wiarygodności. A zatem niewątpliwie zachodzi duże prawdopodobieństwo dokonania przez Zbigniewa Kękusia zarzuconego mu czynu.

Należy podkreślić, iż podejrzany na niniejszym etapie postępowania przygotowawczego, nie przyznając się do stawianego mu zarzutu, odmówił składania wyjaśnień (k.14,84). Zatem zarzut obrońcy podejrzanego, co do braku analizy przez Sąd I instancji stanowiska podejrzanego wyrażonego w formułowanych przez niego pismach, należy uznać za całkowicie chybiony. Kodeks postępowania karnego nie przewiduje takiej formy składania wyjaśnień przez podejrzanego, jedynie zgodnie z art. 176 § 1 kpk, na jego wyraźne żądanie przesłuchujący mógłby umożliwić mu spisanie swojego stanowiska, jednakże w warunkach zapobiegających porozumieniu się podejrzanego z innymi osobami w czasie spisywania wyjaśnień. Pisma Zbigniewa Kękusia załączone do akt sprawy nie stanowią żadnego dowodu w rozumieniu procedury karnej i dopiero w postępowaniu przed sądem ewentualnie będzie on mógł się do nich ustosunkować składając wyjaśnienia do protokołu,.

Podsumowując uznać należy, iż w niniejszym stanie sprawy, zaistniało duże prawdopodobieństwo popełnienia przez Zbigniewa Kękusia zarzucanego mu czynu, które jednak nie jest równoznaczne z pewnością możliwą do osiągnięcia dopiero po rozpatrzeniu sprawy przed sądem.

Kolejny zarzut podniesiony przez obrońcę podejrzanego – naruszenia art. 259 § 2 kpk w zw. z art. 203 § 1 zd. 2 kpk, tj. przyjęcia, iż wobec podejrzanego możliwe jest orzeczenie kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia – również nie jest zasadny. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia omówił wskazaną kwestię i podniósł, iż w niniejszej sprawie można przewidywać wymierzenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Za takim rozstrzygnięciem przemawia rodzaj naruszonego dobra prawnego (przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości), okoliczności popełnienia czynu oraz jego skutki (obrażenia ciała funkcjonariuszy), a nadto wcześniejsza karalność podejrzanego (wbrew temu co w zażaleniu podejrzany podnosił, iż nie był karany, w aktach sprawy znajdują się dane o karalności podejrzanego, w których widnieje skazanie podejrzanego z art. 226 § 1 kk, art. 212 § 1 kk i innych). Niniejsza ocena co do wymiaru kary za zarzucone podejrzanemu przestępstwo, dokonywana odpowiednio wcześniej, jest jedynie prognozą, a zatem musi zawierać w sobie odpowiednio szerokie spektrum możliwej sankcji karnej. W przedmiotowej sprawie nie można wykluczyć orzeczenia przez Sąd wobec Zbigniewa Kękusia kary pozbawienia wolności bez jej warunkowego zawieszenia. Przyjęta kwalifikacja czynu, stopień społecznej szkodliwości, a także inne czynniki, które mają znaczenia przy wymiarze kary, przemawiają za możliwością orzeczenia wobec podejrzanego bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Przepis art. 242 § 4 kk przewiduje orzeczenie kary pozbawienia wolności do lat 3. Czyn Zbigniewa Kękusia uznać należy za znacznie społecznie szkodliwy, gdyż godzi w prawidłowe działanie organów wymiaru sprawiedliwości, a także spowodował realne obrażenia ciała u dwóch osób. Nadto wymaga podkreślenia fakt, iż do zatrzymania podejrzanego doszło wskutek braku dobrowolnego wykonania przez niego obowiązku nałożonego przez Sąd Rejonowy w Dębicy o poddaniu się badaniu sądowo – psychiatrycznemu. Niniejsze okoliczności, w powiązaniu z wcześniejszą karalnością oskarżonego prowadzą do konkluzji, iż zachodzi możliwość orzeczenia wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności.

Wreszcie zauważyć należy, iż poddanie podejrzanego obserwacji psychiatrycznej nie można oceniać, ani w kategoriach zastosowania środka zabezpieczającego, ani jako tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie. Nie jest to forma pozbawienia wolności, lecz jest to czynność procesowa o charakterze dowodowym. Pierwszorzędnym celem tej instytucji jest ustalenie, czy podejrzany w ogóle zdolny jest do ponoszenia odpowiedzialności karnej za zarzucony mu czyn z racji swojego stanu zdrowia psychicznego. Biegli wskazali bowiem na możliwość występowania u niego psychotycznych zaburzeń psychicznych z kręgu schizofrenii lub organicznych zaburzeń psychicznych, przy czym niemożliwe jest wydanie jednoznacznej opinii na podstawie badania psychiatrycznego przeprowadzonego w warunkach ambulatoryjnych. Wobec takich zapatrywań biegłych przedstawionych w sporządzonej przez nich ekspertyzie, skierowanie podejrzanego na badanie psychiatryczne w warunkach obserwacji w szpitalu psychiatrycznym jest nieodzowne ze względu na konieczność ustalenia właśnie, czy zachowanie opisane w stawianym mu zarzucie w ogóle może zostać uznane za zawinione, a zatem przestępne. Rezygnacja natomiast z obserwacji sądowo – psychiatryczne mogłaby stworzyć ryzyko wydania wobec Zbigniewa Kękusia wyroku skazującego pomimo, iż wyniki przeprowadzonej obserwacji jego winę mogą wyłączyć. Powyższe wywody dotyczą również zarzutów wywiedzionych przez podejrzanego w złożonym przez niego zażaleniu, zwłaszcza w zakresie oceny materiału dowodowego, w tym opinii biegłych lekarzy psychiatrów oraz uprzedniej karalności podejrzanego – k. 21. Nie znajduje także podstaw zarzut podejrzanego naruszenia art. 318 kpk (podejrzany miał możliwość zapoznania się z opinią biegłych i brał udział w postępowaniu) i art. 79 § 1 pkt 3 kpk (podejrzany w postępowaniu występował z obrońcą wyznaczonym mu z urzędu). Nietrafny również pozostaje zarzut podejrzanego co do sporządzenia uzasadnienia postanowienia, opartego na zdawkowych, arbitralnych wzmiankach pozorujących uzasadnienie. Sąd Rejonowy zawarł w uzasadnieniu wszystkie elementy wymagane przy sporządzaniu uzasadnienia, jak również podjętą przez siebie decyzję we właściwy sposób uzasadnił.

Wobec przytoczonych argumentów Sąd Odwoławczy podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż w przypadku podejrzanego Zbigniewa Kękusia słusznym jest zastosowanie badania staniu zdrowia psychicznego połączonego z obserwacją w zakładzie leczniczym – wszystkie bowiem przesłanki stanowiące warunek konieczny takiego rozstrzygnięcia zostały spełnione.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Odwoławczy orzekł jak w sentencji postanowienia. SSO Jadwiga Żmudzka SSO Lidia haj SSR (del.) Agnieszka Sułowska-Gibas”

Dowód: Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny – Odwoławczy, sygn. IV Kz 718/14, postanowienie SSO

Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas z dnia 10 kwietnia 2015 r. – Załącznik 7

SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka i SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas przekonują mnie, że umieszczenie mnie na cztery tygodnie w szpitalu psychiatrycznym jest w moim dobrze pojętym interesie.

Wyjaśniają mi także, że… nie jest pozbawieniem mnie wolności. Osobliwe.

Pismem z dnia 13 kwietnia 2015 r., skierowałem – na podstawie art. 521 § 1 k.p.k.: „Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.” – wnioski do ministra sprawiedliwości Cezarego Grabarczyka, prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta i Adresatki niniejszego pisma rzecznika praw obywatelskich wnioski o wniesienie kasacji od w.w. postanowienia z dnia 10 kwietnia 2015 r. Pierwsza odpowiedziała mgr Krystyna Kupczyńska z Biura RPO. Poinformowała mnie pismem z dnia 23 kwietnia 2015 r. – Załącznik 8: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, II.511.408.2015.K.Ku Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Do Rzecznika Praw Obywatelskich zwrócił się Pan z wnioskiem o wniesienie kasacji od prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie /SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas – ZKE/ z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. IV Kz 718/14, utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie /SSR Katarzyna Kaczmara – ZKE/ z dnia 16 października 2014 r., sygn. IX Kp 300/14/K, którym w oparciu o art. 203 § 1, 2, 3 Kpk orzeczono zbadanie Pana zdrowia psychicznego połączonego z obserwacją w szpitalu na okres nie dłuższy niż 4 tygodnie.

Działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich informuję, iż kwestionowane przez Pana prawomocne postanowienie nie należy do kategorii orzeczeń wskazanych art. 521 kpk, od których przysługuje kasacja. Zatem Rzecznik Praw Obywatelskich nie posiada środka prawnego zmierzającego do uchylenia lub zmiany takiego postanowienia. Treść nadesłanych dokumentów nie wskazuje również, aby zostały naruszone Pana prawo do obrony lub prawa obywatelskie.

W związku z powyższym informuję, że Rzecznik Praw Obywatelskich na obecnym etapie postępowania nie podejmie dalszych działań. Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska”

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. II.511.408.2015.K.Ku, pismo

Głównego Specjalisty mgr Krystyny Kupczyńskiej z dnia 23 kwietnia 2015 r. – Załącznik 8

Podwładna Adresatki niniejszego pisma, Główny Specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO mgr Krystyna Kupczyńska powinna koniecznie zapoznać się opracowaniem Marty Kolendowskiej-Matejczuk pt. „Konstytucyjneprawo do obrony w działalności Rzecznika Praw Obywatelskich”. We wprowadzeniu podano: „Monografia przybliża działalność Rzecznika Praw Obywatelskich w zakresie ochrony i umacniania konstytucyjnie chronionego prawa do obrony. Porusza kwestie związane ze standardami rzetelnego postępowania, którego warunkiem sine qua non jest respektowanie prawa do obrony zarówno w aspekcie materialnym, jak i formalnym.”

Jak podano w stopce: „Recenzje: Dr hab. Irena Lipowicz, prof. UKSW, prof. dr hab. Piotr Kruszyński Stanisław Trociuk; Wydawca:Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Warszawa 2013”.

Rozdział 2.1.1 tego opracowania nosi tytuł: „Wystąpienie RPO w sprawie naruszenia prawa do obrony i rzetelnego procedowania w postępowaniu wykonawczym w sprawach, w których sąd orzekł wobec sprawców czynów zabronionych środek zabezpieczający w postaci umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym.”

O ile uznanie przez mgr K. Kupczyńską, że prawomocne postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie obserwacji jest kwestią interpretacji i mgr K. Kupczyńska prezentuje – bez podania podstaw prawnych i orzecznictwa – tę, że „kwestionowane przez Pana prawomocne postanowienie nie należy do kategorii orzeczeń wskazanych art. 521 kpk, od których przysługuje kasacja.”, to z całą pewnością nie można się z nią zgodzić, że: „Treść nadesłanych dokumentów nie wskazuje również, aby zostały naruszone Pana prawo do obrony lub prawa obywatelskie.”

Zostały naruszone moje prawa obywatelskie oraz prawo do obrony, co wskazałem w piśmie z dnia 13 maja 2015 r. do RPO.

Wolnościom, prawom i obowiązkom człowieka i obywatela został poświęcony rozdział II Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Prawa i wolności objęte rozdziałem ujęte są w trzech grupach: wolności i prawa osobiste, wolności i prawa polityczne, wolności i prawa ekonomiczne, socjalne i kulturalne.

Do wolności i praw osobistych należą m.in.:

1. prawo do obrony – w tym z urzędu – we wszystkich stadiach postępowania karnego,

2. prawo do sprawiedliwego procesu.

Mgr K. Kupczyńska nadto pospiesznie sporządziła pismo do mnie z dnia 23.04.2015 r.. Nie zapoznała się nie tylko z aktami sprawy rozpoznawanej przeciwko mnie przez prokuratora B. Legutkę, przed tym, zanim sporządziła pismo do mnie z dnia 23.04.2015 r., ale nawet nieuważnie przeczytała moje pismo do RPO z dnia 13 kwietnia 2015 r.

Ponad wszelką wątpliwość prokurator Bartłomiej Legutko pozbawił mnie możności skorzystania z konstytucyjnego prawa do obrony.

Prokurator B. Legutko niedopełnił ustawowego obowiązku określonego w art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. i pozbawił mnie możności skorzystania z prawa do obrony określonego w art. 42.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Niedopełnił przed pierwszą czynnością procesową z moim udziałem po przedstawieniu mi – w dniu 6 maja 2014 r. – zarzutów tj. podczas moich badań psychiatrycznych wyznaczonych przez niego na dzień 7 maja 2014 r., ustawowego, określonego w art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. obowiązku zapewnienia mi obrońcy.

A jednak SSO Lida Haj, SSO Jadwiga Żmudzka SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas podały: „Nie znajduje także podstaw zarzut podejrzanego naruszenia (…) . 79 § 1 pkt 3 kpk (podejrzany w postępowaniu występował z obrońcą wyznaczonym mu z urzędu).”

Sąd dokonał oceny materiału dowodowego z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania.

Mnie przedstawił – osobiście odczytał – zarzuty w dniu 6 maja 2014 r. w Komisariacie Policji IV w Krakowie asp. Marcin Moń, czego dowodem sporządzone tego dnia „Uzasadnienie postanowienia o przedstawieniu zarzutów – Załącznik 9:

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds 542/14, Komisariat Policji IV w Krakowie, L.dz.

MKZ-D-1851/14 RSD-#14 1 Ds. #/14, Uzasadnienie z dnia 6 maja 2014 r. postanowienia o przedstawieniu zarzutów – Załącznik 9

Wspomniany wyżej art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. stanowi: „W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli: (…) 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności.”

Artykuł 42.2 Konstytucji stanowi: „Każdy, przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania. Może on w szczególności wybrać obrońcę lub na zasadach określonych w ustawie korzystać z obrońcy z urzędu.”

Na podstawie zacytowanego wyżej prawa określonego w art. 42.2 Konstytucji:

1. Trybunał Konstytucyjny orzekł wyrokiem z dnia 17 lutego 2004 r., Sygn. akt SK 39/02, OTK 2004, Nr 2 poz. 7 – „Konstytucyjne prawo do obrony należy rozumieć szeroko, jest ono bowiem nietylko fundamentalną zasadą procesu karnego, ale też elementarnym standardemdemokratycznego państwa prawnego. Prawo to przysługuje każdemu od chwili wszczęciaprzeciwko niemu postępowania karnego (w praktyce od chwili przedstawienia zarzutów).”

2. Sąd Najwyższy podał w uchwale z dnia 20 września 2007 r., I KZP 26/07, Prok. i Pr., 2007, Nr 12 – „(…) Stwierdzić należy, że prawo do obrony jest fundamentalnym prawem obywatelskim gwarantowanym Konstytucją R. P. oraz przepisami konwencji międzynarodowych, które Polska podpisała i ratyfikowała, a które przez to stały się częścią wewnętrznego porządku prawnego (art. 8 ust. 2 Konstytucji R. P.). Przepis art. 42 ust. 2 Konstytucji R. P. gwarantuje każdemu przeciwko komu jest prowadzone postępowanie karne prawo do obrony, we wszystkich stadiach tego postępowania. W piśmiennictwie podkreśla się doniosłość tego uprawnienia, które w istocie swej jest ,,prawem do ochrony jednostki przed wszelkimi ingerencjami w sferę wolności i praw, jakim zagraża bądź ze swej natury powoduje proces karny. Jest to zatem prawo do obrony człowieka, a nie jego roli czy statusu w procesie karnym.”

Skoro mnie przedstawiono zarzuty w dniu 6 maja 2014 r., tood tego dnia – bo… „we wszystkich stadiach postępowania”, „w praktyce od chwili przedstawienia zarzutów” – przysługiwało mi prawo do obrony.

Prokurator B. Legutko nabrał jego zdaniem uzasadnionych wątpliwości co do mojej poczytalności także w dniu 6 maja 2014 r. i tego dnia:

1. wydał postanowienie o powołaniu biegłych sądowych z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, lekarzy psychiatrów Katarzyny Bilskiej Zaremby i Mariusza Patli oraz o poddaniu mnie przez nich badaniom,

2. wydał postanowienie o powołaniu biegłego sądowego z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, psychologa Mariusza Patli oraz o poddaniu mnie przez niego badaniom,

3. wyznaczył jako miejsce i termin moich badań, tak samo, jak sędzia B. Stój, 7 maja 2014 r., godz. 12:00, Areszt Śledczy w Krakowie, przy ul. Montelupich 7,

4. skierował wniosek do Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział II Karny o wyznaczenie mi z mocy zacytowanego wyżej art. 79 § 1 pkt 3 k.pk. obrońcy z urzędu.

Skoro prokurator B. Legutko nabrał w dniu 6 maja 2014 r. uzasadnionych jego zdaniem wątpliwości co do mojej poczytalności, było jego ustawowym, określonym w art. 79 § 1 pkt 3 k.pk. obowiązkiem zapewnić mi od dnia 6 maja 2014 r. – bo tego dnia przedstawiono mi zarzuty – obrońcę z urzędu.

Termin pierwszej czynności procesowej z moim udziałem, tj. badania psychiatryczne, wyznaczył na dzień 7 maja 2014 r.

Przewodniczący Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy SSR Sebastian Mazurek wydał zarządzenie o wyznaczeniu mi obrońcy w dniu 12 maja 2014 r.

Co zatem oczywiste, ja nie miałem… nawet wyznaczonego, obrońcy w dniu 7 maja 2014 r., gdy mnie poddano badaniom.

Poświadczyła to zresztą przełożona prokuratora B. Legutko, Prokurator Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy Agata Chmielarczyk-Skiba podając w piśmie do mnie z dnia 2 grudnia 2014 r. Załącznik 10: „W szczególności – prokurator Bartłomiej Legutko niezwłocznie po ujawnieniu okoliczności określonych w art. 79 § 1 pkt 3 wystąpił do Sądu o wyznaczenia Panu obrońcy z urzędu. Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy zarządzeniem z dnia 12.05.2014r ustanowił dla Pana obrońcę z urzędu w osobie adw. Jarosława Piekar. W tym stanie rzeczy w dniu badania, które miało miejsce 7.05.2014r w/w obrońca nie był jeszcze ustanowiony. (…) Prokurator Rejonowy Agata Chmielarczyk-Skiba”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrzy, sygn.. RA 051/4/14 (2 Ds. 542/14), pismo prokuratora

rejonowego Agaty Chmielarczyk-Skiby z dnia 2 grudnia 2014 r. – Załącznik 10

Z przyczyn leżących wyłącznie po stronie prokuratora B. Legutko zachodzi zatem bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 k.p.k.: „Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli: (…) 10) oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy,”.

Wskazać także należy, że art. 542 k.p.k. stanowi: „ § 1. Wznowienie postępowania może nastąpić na wniosek strony lub z urzędu. (…) § 3. Postępowanie wznawia się z urzędu tylko w razie ujawnienia się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1, przy czym wznowienie postępowania jedynie z powodów określonych w pkt 9-11 może nastąpić tylko na korzyść oskarżonego.”

Jest zatem ustawowym, określonym w art.542 k.p.k. w związku z art. 439 § 1 k.p.k. obowiązkiem Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny-Odwoławczy wznowić z urzędu postępowanie zakończone postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015 r.

Umknęło to uwadze mgr Krystyny Kupczyńskiej.

Wbrew stanowisku mgr Krystyny Kupczyńskiej sprawie rozpoznawanej przeciwko mnie przez prokuratora Barłomieja Legutkę zostałem pozbawiony także możności skorzystania z prawa do sprawiedliwego procesu.

Sąd I instancji, tj. SSR Katarzyna Kaczmara, oraz Sąd II instancji, tj. SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka i SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas oparły sporządzone przez nie orzeczenia na istotnym błędzie w ustaleniach faktycznych, tj. na założeniu, że ja byłem karany.

SSR Katarzyna Kaczmara podała Załącznik 11„Nadto podejrzany był już karany (informacja z KRK, k. 21-22 akt 2 Ds. 542/14; wyrok w sprawie II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy został uchylony tylko w części-kopia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11-k. 131 –załącznik do pisma podejrzanego).

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie sędzi Sądu

Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K – Załącznik 11

Gdy w zażaleniu na postanowienie SSR K. Kaczmary podałem, że ja nie byłem karany i wyjaśniłem, że zanim SSR K. Kaczmara wydała postanowienie z dnia 16 października 2014 r. ja przy piśmie z dnia 6 października 2014 r. złożonej do akt rozpoznawanej przez nią sprawy złożyłem kserokopie obydwóch w.w. wyroków wznowieniowych od skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., tj. wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. i Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r., to mi SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka i SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas zarzuciły w postanowieniu, które wydały w dniu 10.04.2015 r…. poświadczenie nieprawdy. Podały – Załącznik 7: „Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia omówił wskazaną kwestię i podniósł, iż w niniejszej sprawie można przewidywać wymierzenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Za takim rozstrzygnięciem przemawia rodzaj naruszonego dobra prawnego (przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości), okoliczności popełnienia czynu oraz jego skutki (obrażenia ciała funkcjonariuszy), a nadto wcześniejsza karalność podejrzanego (wbrew temu co w zażaleniu podejrzany podnosił, iż nie był karany, w aktach sprawy znajdują się dane o karalności podejrzanego, w których widnieje skazanie podejrzanego z art. 226 § 1 kk, art. 212 § 1 kk i innych).”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie Sądu Okręgowego w

Krakowie Wydział IV Karny-Odwoławczy, w składzie: SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. do SO Agnieszki Sułowskiej – Gibas z dnia 10 kwietnia 2015 r. – Załącznik 7

SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. do SO Agnieszki Sułowskiej – Gibas to nie jest sprawiedliwy i rzetelny Sąd.

Co się zaś tyczy mgr Krystyny Kupczyńskiej, to przecież ona doskonale wie o tym, że skazujący mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. został uchylony w całości dwoma wyrokami wznowieniowymi, tj. wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. i wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r.

Zna tę sprawę od 2006 roku. Znajomość jej stanu prawnego po wydaniu wyroków wznowieniowych od wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. poświadczyła podając w zacytowanym wyżej w całości piśmie do mnie z dnia 17 stycznia 2013 r. – Załącznik 5:„W odpowiedzi na Pana pisma z dnia 10.01.2013 r. oraz 11.01.2013 r. (daty wpływu do tut Biura), działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich informuję, co następuje: Otóż w toku postępowania sądowego Sądu Rejonowego w Dębicy prowadzonego w sprawie ozn. sygn. II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/17 – ZKE/, został dopuszczony dowód z opinii biegłych psychiatrów na okoliczności podane w treści postanowienia.”

Główny Specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO mgr K. Kupczyńska zaakceptowała pozbawienie mnie przez:

1. prokratora Bartłomieja Legutkę możności skorzystania z konstytucyjnego prawa do obrony,

2. SSR Katarzynę Kaczmarę oraz SSO Lidię Haj, SSO Jadwigę Żmudzką i SSR del. Agnieszką Sułowską-Gibas możności skorzystania z obywatelskiego, konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego, rzetelnego Sądu.

xxx

Cztery dni po wydaniu w.w. postanowienia z dnia 10 kwietnia 2015 r., w dniu 14 kwietnia 2015 r. sędzia Beata Stój wydała postanowienie w sprawie, którą ona rozpoznaje i w ramach której wydała Policji polecenie mnie zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne, z opisanymi wyżej dla mnie skutkami.

Oto treść postanowienia sędzi B. Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 12: „Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: st. sekr. sąd. Marcin Foryński-Kastoris w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód w Krakowie Ewy Sachy w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej na podstawie art. 203 § 1, 2 i 3 k.p.k. postanawia połączyć badania sądowo-psychiatryczne oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie, na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX. Kp. 300/14/K.

Uzasadnienie

Zbigniew Kękuś oskarżony jest o popełnienie czynów z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz piętnastu występków z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II. K. 451/06, Sąd Rejonowy w Dębicy skazał Zbigniewa Kękusia za zarzucane mu czyny na karę łączną grzywny, eliminując z opisu wszystkich czynów stwierdzenie, iż oskarżony założył stronę internetową zkekus.w.interia.pl. oraz uzupełniając opisy czynów o stwierdzenie, iż oskarżony dopuścił się ich wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Wyrok uprawomocnił się w dniu 27 grudnia 2007 r.

W dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie (II.Ko. 283/10) wznowił postępowanie w sprawie Zbigniewa Kękusia odnośnie czynów opisanych w postanowieniu w punktach 1, 3-17, uchylił wyżej opisany wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej tych czynów i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. Z kolei wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. IV. K.K. 272/11, Sąd Najwyższy uchylił wyrok SR w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. w części dotyczącej dwóch pozostałych czynów i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Sąd zważył, co następuje:

W toku prowadzonego postępowania po analizie pism składanych do akt przez oskarżonego, Sąd powziął wątpliwości co do jego stanu psychicznego. Zbigniew Kękuś w piśmie z dnia 9 kwietnia 2010 r. (k. 3644-3657, t. XXIII) zapowiadał popełnienie samobójstwa przez podcięcie sobie żył w siedzibie Prokuratora Generalnego, jeśli ten nie wyrazi zgody na spotkanie w terminie ustalonym przez oskarżonego, zaś w piśmie z dnia 28 lutego 2011 r. (k. 3583-3592, t. XXII) rozpoczęcie głodówki protestacyjnej (w kolejnym piśmie z dnia 8 marca 2011 r., k. 3607-3616, t. XXII, także przez dwóch jego synów) w przypadku niewydania w zakreślonym przez niego terminie prawomocnego wyroku uniewinniającego. Już wcześniej w pismach z dnia 9 grudnia 2005 r., złożonych w Ministerstwie Sprawiedliwości (k. 2253 – 2256, t. XV) i w Prokuraturze Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód (k. 2258-2266), t. XV), oskarżony zapowiadał popełnienie samobójstwa w przypadku jego przymusowego zatrzymania i doprowadzenia do prokuratury.

Celem wyjaśnienia tych wątpliwości Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych psychiatrów, który udało się przeprowadzić dopiero w maju 2014 roku. W złożonej opinii z dnia 5 czerwca 2014 r. biegli Mariusz Patla i Katarzyna Bilska-Zaremba zgłosili potrzebę poddania oskarżonego obserwacji psychiatrycznej, uznając badania ambulatoryjne za niewystarczające do wydania opinii o stanie jego zdrowia i poczytalności w odniesieniu do zarzucanych czynów. Na posiedzeniu w dniu 12 listopada 2014 r. biegli potwierdzili swoje stanowisko, uznając, iż całość materiału, jakim dysponowali w dniu badania, może sugerować występowanie u oskarżonego zaburzeń psychotycznych, czego jednak nie można potwierdzić ani wykluczyć bez pełnej diagnostyki psychologicznej i neuroobrazowej.

Zgodnie z treścią art. 203 § 1 k.p.k. w razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane materiały dowodowe wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo.

Z akt sprawy wynika, że takie prawdopodobieństwo zachodzi, gdyż na stronie internetowej Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl oraz na stronie zkekus.w.interia.pl umieszczane były pisma Zbigniewa Kękusia, adresowane głównie do sądów, ale także do organów państwowych, w których obrażał on sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie, a także adwokata Wiesławę Zoll oraz ówczesnego Rzecznika Praw Obywatelskich Andrzeja Zolla, a także umieszczał informacje z postępowania ze swojego powództwa o rozwód, które toczyło się z wyłączeniem jawności.

Zbigniew Kękuś w swoich wyjaśnieniach złożonych w dniu 15 marca 2011 r. zaprzeczył, aby umieszczał na stronach internetowych swoje pisma. Według oskarżonego czyniły to inne osoby ze Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca bez jego wiedzy i zgody. Oskarżony wyjaśnił też, iż nie on był założycielem strony zkekus.w.interia.pl i nie on był jej użytkownikiem, a osoby za Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca (k. 3680, t. XXIII), niemniej w piśmie z dnia 30 października 2006 r. oskarżony nazywa ją swoją stroną, składając niektórym z pokrzywdzonych „propozycję”, jak sam to określa, że w przypadku złożenia oświadczeń, iż nie czują się oni pokrzywdzeni w tej sprawie, w ciągu tygodnia usunięte zostaną ze strony Zarządu Głównego Obrony Praw Ojca i z jego strony nazwiska pokrzywdzonych i od daty przekazania tych oświadczeń w żadnym z pism przekazanych przez oskarżonego do publicznej wiadomości, a dotyczących jego relacji z sądem, Zbigniew Kękuś nie wymieni już nigdy ich nazwisk (k. 2876-2877, tj. XIX).

Ponadto oskarżony w końcowej części powyższego pisma pisze: „Nie miejcie mi za złe – jeśli znajdziecie niniejsze pismo na znanych Wam stronach internetowych – Państwo [tu wymienionych jest szóstka pokrzywdzonych] za złe, że Państwu nie składam takiej samej, jak Adresatom niniejszego pisma propozycji. Z Wami z ogromną radością spotkam się w Sądzie.” (k. 2877, t. XIX). Stawia to w innym świetle wyjaśnienia oskarżonego, który twierdził: „Pisma były umieszczane bez mojej wiedzy i zgody” (k. 3680, t. XXIII). Stwierdzeniu temu przeczy sam oskarżony w piśmie z dnia 20 lipca 2004 r. (k. 119/2, t. I) pisząc: „Informuję, że elektroniczna wersja niniejszego wniosku , oraz wszystkich – do końca trwania, toczącego się przed hołdującym patologii i bezprawiu Wydziałem XI Cywilnym – Rodzinnym Sądu Okręgowego w Krakowie postępowania z mego powództwa – moich pism i odpowiedzi na nie umieszczane będą na internetowych stronach Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgosopo.z.pl lub www.zgsopo.webpark.pl”.

Strona http://zkekus.w.interia.pl zaczynała się od słów: „Nazywam się Zbigniew Kękuś. Mam 46 lat.” (k. 268, t. II), po czym następowała historia sprawy z powództwa oskarżonego o rozwód, a kończyła się stwierdzeniem, że to, iż każdy może być „przez urząd przeczołgany” (k. 269, t. II), potwierdzają przedstawione pisma. Były to pisma, w których oskarżony zniesławiał ustalonych w sprawie pokrzywdzonych.

We wszystkich pismach umieszczonych na stronach internetowych widnieje rozdzielnik, komu, oprócz adresata, zostały przekazane do wiadomości. W rozdzielniku zazwyczaj umieszczone są obydwie strony internetowe.

Powyższe dowody wskazują na istnienie dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów.

Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.

Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną. Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.

Jednak w dniu 16 października 2014 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie postanowieniem wydanym na wniosek prokuratora w sprawie 2 Ds. 542/14 (IX. Kp. 300/14/K), orzekł badanie stanu zdrowia psychicznego Zbigniewa Kękusia połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym przez okres nie dłużej niż cztery tygodnie i wyznaczył Szpital Specjalistyczny im. J. Babińskiego w Krakowie na miejsce przeprowadzenia obserwacji. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV.Kz. 718/14, Sąd Okręgowy w Krakowie, rozpoznając zażalenie Zbigniewa Kękusia, utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Rejonowego.

W tej sytuacji, skoro wobec oskarżonego orzeczono prawomocnie obserwację psychiatryczną, w związku z czym zostanie on pozbawiony wolności i umieszczony w szpitalu w celu wykonania postanowienia sądu, nic nie stoi na przeszkodzie, aby przy tej okazji biegli wydali opinię o jego stanie zdrowia także w niniejszej sprawie.

Takie rozwiązanie dopuszcza Sąd Najwyższy stwierdzając w orzeczeniu z dnia 31 maja 2011 r., V KK 402/10, OSNKW 2011/9/81, że w takim przypadku „nie istnieje ratiuo legis niestosowania wobec niego [oskarżonego] obserwacji psychiatrycznej, gdyż postanowienie sądu w tym przedmiocie nie stwarza wówczas samodzielnej podstawy prawnej dla pozbawienia oskarżonego wolności. W tych warunkach ‘odpowiednie’ stosowanie art. 259 § 2 k.p.k. przemawia w istocie za niestosowaniem zawartego w nim zakazu jako bezprzedmiotowego”.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia, uzależniając okres obserwacji w niniejszej sprawie od okresu obserwacji w sprawie 2 Ds. 542/14.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 12

Sędzia Beata Stój nie podała w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r.

1. w jakim okresie miałem popełnić przypisane mi czyny,

2. gdzie miałem popełnić przypisane mi czyny

3. miejsca popełnienia przypisanych mi czynów

Chodzi o czyny przypisane mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. i przedstawione przeze mnie na str. 2 niniejszego pisma.

Wskazać należy, że

1. o ile sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy, SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas podały w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2015 r., że – Załącznik 7: „Wreszcie zauważyć należy, iż poddanie podejrzanego obserwacji psychiatrycznej nie można oceniać, ani w kategoriach zastosowania środka zabezpieczającego, ani jako tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie. Nie jest to forma pozbawienia wolności, lecz jest to czynność procesowa o charakterze dowodowym.”, to…

2. prezes Sądu Rejonowego w Dębicy SSR Beata Stój prezentuje w tej samej sprawie stanowisko… całkowicie przeciwne, podając – Załącznik 12: „(…) W tej sytuacji, skoro wobec oskarżonego orzeczono prawomocnie obserwację psychiatryczną, w związku z czym zostanie on pozbawiony wolności i umieszczony w szpitalu w celu wykonania postanowienia sądu, (…).”

Według Słownika Języka Polskiego:

„WOLNOŚĆ” to: «wolna wola, możliwość samodzielnego podejmowania decyzji, brak przymusu»

Słownik Języka Polskiego

Według sędzin SSO Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas, podwładnych prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie SSO Beaty Morawiec oraz przewodniczącego Wydziału IV Karnego-Odwoławczego SSO Andrzeja Almerta, umieszczenie mnie w szpitalu psychiatrycznym nie pozbawi mnie możności działania według mej woli, możliwości samodzielnego podejmowania decyzji, nie będzie formą stosowania wobec mnie przymusu. Będzie li tylko… czynnością procesową o charakterze dowodowym.

Wprawdzie moje od lat obcowanie z sędziami przyzwyczaiło mnie do tego, że jedni z nich całkowicie odmienne prezentują stanowiska w tej samej sprawie od innych, ale stanowisko SSO Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas zaskakuje…

Wydaje się, że sędzia Beata Stój chyba jednak bliższa jest prawdzie, że ewentualne umieszczenie mnie w szpitalu psychiatrycznym będzie jednak pozbawieniem mnie wolności.

W kontekście wniosku złożonego przeze mnie niniejszym pismem i dotyczącego mgr Krystyny Kupczyńskiej, dużo ważniejsze znaczenie ma jednak to stanowisko sędzi B. Stój z jej postanowienia z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 12:„Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.

Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną. (…) W tej sytuacji, skoro wobec oskarżonego orzeczono prawomocnie obserwację psychiatryczną, w związku z czym zostanie on pozbawiony wolności i umieszczony w szpitalu w celu wykonania postanowienia sądu, nic nie stoi na przeszkodzie, aby przy tej okazji biegli wydali opinię o jego stanie zdrowia także w niniejszej sprawie.”

Sędzia Beata Stój poświadczyła zatem, że sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje od listopada 2010 r. – tj. po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyroku wznowieniowego z dnia 15.09.2010 r. od skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. – nie wolno jej orzec wobec mnie obserwacji psychiatrycznej.

Orzekła ją „przy okazji”, bo „nic nie stoi na przeszkodzie”.

Oto treść przepisów prawa, które sędzia B. Stój przedstawia w uzasadnieniu dla stanowiska, że w sprawie przeciwko mnie nie zachodzi przesłanka uprawniająca ją do orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej:

1. art. 203 § 1 k.p.k.: „W razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Przepis art. 259 § 2 stosuje się odpowiednio, chyba że oskarżony wnosi o poddanie go obserwacji.”

2. art. 259 § 2 k.p.k. stanowi: „Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo że okres tymczasowego aresztowania przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia.”

Wskazać także należy, że art. 443 Kodeksu postępowania karnego stanowi: „W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego albo na korzyść oskarżonego w warunkach określonych w art. 434 § 3 lub 4. Nie dotyczy to orzekania o środkach wymienionych w art. 93 i 94 Kodeksu karnego.”

Sędzia Tomasz Kuczma orzekł wobec mnie pierwszym wyrokiem w sprawie przeciwko mnie karę… grzywny w kwocie 15.000,00 zł. Podał: „Sygn. akt II K 451/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Tomasz Kuczma (…) w obecności Prokuratora Rejonowego w Dębicy Jacka Żaka (…)

(…) XIX na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 i 2 kk w miejsce orzeczonych jednostkowych kar grzywny orzeka wobec oskarżonego Zbigniewa Kękusia łączną karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) jednostek.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10 /, wyrok sędziego

Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.

Było zatem oczywiste, że po uchyleniu na moją korzyść skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie wszystkich przypisanych mi nim czynów przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie, a następnie przez Sąd Najwyższy, sędzi referentowi w sprawie po jej przekazaniu do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy, Beacie Stój nie będzie wolno orzec wobec mnie kary surowszej niż… kara grzywny w kwocie 15.000,00 zł.

Było oczywiste, że sędzia Beata Stój nie będzie mogła zastosować wobec mnie tymczasowego aresztowania.

Informowałem o tym Adresatkę niniejszego pisma, Rzecznika Praw Obywatelskich w w.w. piśmie z dnia 16 maja 2013 r. W odpowiedzi K. Kupczyńska poinformowała mnie pismem z dnia 24 maja 2013 r. , że: „Rzecznik zwrócił się do Sądu Rejonowego w Dębicy z prośbą o nadesłanie informacji, (…) czy zakończyło się postępowanie w przedmiocie zastosowania wobec Pana tymczasowego aresztowania, a jeżeli tak, to nadesłanie kserokopii orzeczenia w tym zakresie.”

Czyli – poinformowana przeze mnie pismem z dnia 16 maja 2013 r., że sędzi B. Stój nie wolno zastosować wobec mnie środka zapobiegawczego w postaci aresztowania mnie, mgr Krystyna Kupczyńska… akceptowała, z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich, możliwość sprzecznego z prawem pozbawienia mnie przez sędzię Beatę Stój wolności przez zastosowania wobec mnie aresztowania.

xxx

Przypomnę, że:

„Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji oraz w innych aktach normatywnych.”

Artykuł 208.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

W podsumowaniu przedstawionych wyżej faktów, mających potwierdzenie w pismach sporządzonych i doręczanych mi przez Głównego Specjalistę w Zespole Prawa Karnego Biura RPO mgr Krystynę Kupczyńską wniosek, że dla niej prowadzone przeciwko obywatelowi postępowanie karne nigdy nie jest na takim etapie, na którym Rzecznik Praw Obywatelskich mógłby podjąć interwencję w obronie obywatela. Otóż:

1. gdy w 2006 roku dwukrotnie prosiłem Rzecznika o interwencję, informując go, że w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 451/06 jestem ścigany za czyny, które popełniły inne niż ja osoby, to mnie dwukrotnie informowała:

1. pismem z dnia 16 lutego 2007 r. – Załącznik 1: „Rzecznik nie jest uprawniony do ingerowania w toczące się postępowania i nie dysponuje środkami prawnymi nakazującymi sądowi orzekającemu dopuszczenie określonych środków dowodowych. Z informacji uzyskanej z Sądu Rejonowego w Dębicy wynika, że postępowanie karne w sprawie ozn. I K 451/06 dot. Pana nie zostało prawomocnie zakończone. Po prawomocnym zakończeniu postępowania, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, proszę ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich, Mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”

2. pismem z dnia 23 kwietnia 2007 r. – Załącznik 2: „Nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest uprawniony do ingerowania w toczące się postępowanie i nie podejmie postulowanych przez Pana działań. Po prawomocnym zakończeniu postępowania w powyższej sprawie, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, może Pan ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich. Mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”

2. po tym, gdy sędzia Tomasz Kuczma wydał w dniu 18 grudnia 2007 r. niesłuszny skazujący mnie wyrok, pouczony przez mgr Krystynę Kupczyńską jak wyżej, pismami z dnia 6 listopada 2009 r. i 28 października 2010 r. skierowanymi do RPO złożyłem wnioski o wniesienie kasacji na moją korzyść od tego wyroku. Mgr K. Kupczyńska odmówiła mi pismami z dnia 7 stycznia 2010 r. /Załącznik 3/ i 4 stycznia 2011 r. /Załącznik 4/, mimo że zachodziły prawem określone przesłanki do wniesienia kasacji – patrz: str. 3 do 6,

3. po tym, gdy Sądy odwoławcze, tj. Sąd Okręgowy w Rzeszowie i Sąd Najwyższy wydały wyroki wznowieniowe od niesłusznego wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia18.12.2007 r. i uchyliły go na moją korzyść, a sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój nie tylko ściga mnie drugi raz za te same czyny, ale grozi mi umieszczeniem mnie w areszcie – mimo że jak sama podała w postanowieniu z dnia 14.04.2015 r. /Załącznik 12/ nie zachodzi określona w art. 259 § 2 k.p.k. zastosowania wobec mnie tymczasowego aresztowania – proszony przeze mnie o interwencję RPO poinformował mnie pismem mgr Krystyny Kupczyńskiej z dnia 24 maja 2013 r., że Załącznik 6: „W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 16 maja 2013 r., działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich informuję, iż Rzecznik zwrócił się do Sądu Rejonowego w Dębicy z prośbą o nadesłanie informacji, dotyczącej stanu prowadzonej przeciwko Panu sprawy ozn. sygn. II K 854/10, a także, czy ma Pan wyznaczonego obrońcę oraz czy zakończyło się postępowanie w przedmiocie zastosowania wobec Pana tymczasowego aresztowania, a jeżeli tak, to nadesłanie kserokopii orzeczenia w tym zakresie. (…) Mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”

4. mimo że w piśmie z dnia 7 stycznia 2010 r. /patrz: str. 3 oraz Załącznik 3/ poświadczyła mgr K. Kupczyńska jej wiedzę o tym, że od dnia 19 października 2006 r. jest niedopuszczalne ściganie z art. 226 § 1 k.k. w zakresie przypisanym mi przez prokurator R. Ridan oraz mimo że z tego powodu Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy z dnia 15.09.2010 r. mgr K. Kupczyńska odmówiła mi interwencji, gdy poinformowałem Rzecznika Praw Obywatelskich, że ścigając mnie drugi raz za te czyny sędzia B. Stój groziła mi umieszczeniem mnie w areszcie oraz kierowała mnie na badania psychiatryczne – patrz: str. 6, 7 oraz Załącznik 5, Załącznik 6.

5. gdy pismem z dnia 13 kwietnia 2015 r. prosiłem Rzecznika Praw Obywatelskich o wniesienie kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy z dnia 10 kwietnia 2013 r., to mi pismem z dnia 23 kwietnia 2015 r. nie tylko odmówiła mgr K. Kupczyńska nie podając podstawy prawnej jej stanowiska, ale mnie poinformowała, że – Załącznik 6: „Treść nadesłanych dokumentów nie wskazuje również, aby zostały naruszone Pana prawo do obrony lub prawa obywatelskie.”

A przecież nawet bezpośrednia przełożona prokuratora Bartłomieja Lgutko, prokurator rejonowy dla Krakowa Krowodrzy Agata Chmielarczyk-Skiba poświadczyła w piśmie do mnie z dnia 2 grudnia 2014 r. – „W szczególności – prokurator Bartłomiej Legutko niezwłocznie po ujawnieniu okoliczności określonych w art. 79 § 1 pkt 3 wystąpił do Sądu o wyznaczenia Panu obrońcy z urzędu. Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy zarządzeniem z dnia 12.05.2014r ustanowił dla Pana obrońcę z urzędu w osobie adw. Jarosława Piekar. W tym stanie rzeczy w dniu badania, które miało miejsce 7.05.2014r w/w obrońca nie był jeszcze ustanowiony. (…) Prokurator Rejonowy Agata Chmielarczyk-Skiba”– że podczas pierwszej – po przedstawieniu mi w dniu 6 maja 2014 r. zarzutów oraz po nabraniu przez prokuratora B. Legutkę w dniu 6 maja 2014 r. wątpliwości co do mojej poczytalności – czynności procesowej z moim udziałem, tj. badań psychiatrycznych w dniu 7 maja 2014 r., ja nie miałem obrońcy z urzędu w wypadku określonym w art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k.

Główny Specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich mgr Krystyna Kupczyńska wykorzystuje zajmowane stanowisko w celach prywatnych, świadcząc usługę obrony funkcjonariuszom publicznym oczywiście i rażąco naruszającym prawo oraz pozbawiającym mnie możności korzystania z praw obywatelskich.

W związku z powyższym wnoszę, jak na wstępie.

dr Zbigniew Kękuś

Załączniki od 1 do 12 w ilości plików od 0 do 47:

1. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 16 lutego 2007 r.

2. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 23 kwietnia 2007 r.

3. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 7 stycznia 2010 r.

4. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 4 stycznia 2011 r.

5. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 17 stycznia 2013 r.

6. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 24 maja 2013 r.

7. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny – Odwoławczy, sygn. IV Kz 718/14, postanowienie SSO Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas z dnia 10 kwietnia 2015 r.

8. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. II.511.408.2015.K.Ku, pismo Głównego Specjalisty mgr Krystyny Kupczyńskiej z dnia 23 kwietnia 2015 r.

9. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds 542/14, Komisariat Policji IV w Krakowie, L.dz. MKZ-D-1851/14 RSD-#14 1 Ds. #/14, Uzasadnienie z dnia 6 maja 2014 r. postanowienia o przedstawieniu zarzutów

10. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrzy, sygn. RA 051/4/14 (2 Ds. 542/14), pismo prokuratora rejonowego Agaty Chmielarczyk-Skiby z dnia 2 grudnia 2014 r.

11. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K

12. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K