Rzeczpospolita opresyjna – pismo z dnia 21 maja 2015 r. do prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Bartłomieja Legutko

Szanowni Państwo,

Jak Państwa informowałem, prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Bartłomiej Legutko wezwał mnie do stawiennictwa w dniu 18 maja br. w szpitalu psychiatrycznym, tj. Szpitalu Specjalistycznym im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie, celem poddania mnie tam obserwacji psychiatrycznej.

Z przyczyn podanych w moim piśmie do niego z dnia 21 maja 2015 r. – tekst poniżej – nie stawiłem się w wyznaczonym mi terminie w Szpitalu.

Prokurator B. Legutko – a z nim sędzia Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny SSR Katarzyna Kaczmara oraz sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy, SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka i SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas – zamierza mnie umieścić w szpitalu psychiatrycznym na etapie prowadzonego przeciwko mnie postępowania przygotowawczego. Nie chce dopuścić do przewodu sądowego, a w nim postępowania dowodowego.

Jestem ścigany na podstawie zeznań złożonych w dniu 5 maja 2014 r. przez funkcjonariuszy Wydziału Konwojowania Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie, którzy zatrzymali mnie w dniu 5 maja 2014 r. na polecenie sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój. Sąd Rejonowy w Dębicy rozpoznaje od listopada 2006 r. sprawę przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia sporządzonego w czerwcu 2006 r. przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławę Ridan, która oskarżyła mnie o popełnienie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., w Krakowie, osiemnastu przestępstw polegających głównie na znieważeniu i/lub zniesławieniu za pośrednictwem Internetu piętnaściorga sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie, Rzecznika Praw Obywatelskich prof. Andrzeja Zolla i jego małżonki adw. Wiesławy Zoll.

W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wydał wyrok, którym uznał mnie za winnego popełnienia wszystkich czynów, które przypisała mi prokurator R. Ridan.

Skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy uchyliły następnie – na moją korzyść – w zakresie wszystkich przypisanych mi czynów, Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., w zakresie szesnastu czynów, i Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., w zakresie pozostałych dwóch czynów.

Wyżej wymienione Sądy odwoławcze zarzuciły sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego, w tym, że wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. skazał mnie za czyny, co do których w aktach sprawy są wyłącznie dowody poświadczające, że nie ja byłem ich sprawcą, pomocnikiem lub podżegaczem, w tym z tytułu których ściganie jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r.

Sędzia Beata Stój, która rozpoznaje sprawę po jej wznowieniu uznała po wydaniu wyroków wnzowieniowych, że ja jestem niepoczytalny od … stycznia 2003 r. i z tej przyczyny wydała w dniu 15 marca 2011 r. postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym. Potem wydawała następne i kierowała wezwania dla mnie do stawiennictwa na badania oraz nakazy Policji zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia na nie.

Zatrzymano mnie w dniu 5 maja 2014 r., żeby mnie doprowadzić na badania w dniu 7 maja 2014 r. Ich wyniki miały wykazać, czy byłem poczytalny w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r.

Podczas zatrzymania mnie doszło do niefortunnego zdarzenia – opuszczając samochód, którym mnie konwojowano, potknąłem się i upadłem na jednego z konwojujących mnie policjantów – skutkującego przedstawieniem mi zarzutów w sprawie, której referentem jest prokurator Bartłomiej Legutko.

Nie brak w niej także groteskowych wątków.

Takowym jest na pewno ten, gdy mi trzy sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy, SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka i SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas wyjaśniają mi w postanowieniu, które wydały w dniu 10 kwietnia 2015 r, że umieszczenie mnie na miesiąc w szpitalu nie będzie pozbawieniem mnie wolności, a li tylko czynnością procesową, o której one zdecydowały w moim dobrze pojętym interesie.

Polemizuje z nimi prezes Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój, która w jej komentarzu do postanowienia z dnia 10kwietnia 2015 r. SSO Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej i SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas twierdzi, że tym postanowieniem zdecydowały o pozbawieniu mnie wolności.

Ciekawy jest przypadek prokuratorskiej asymetrii. Gdy ja zgłosiłem zawiadomienie o popełnieniu przez prokuratora Bartłomieja Legutkę przestępstwa niedopełnienia obowiązków i działania na szkodę mojego interesu prywattmego, to mi jego przełożona, prokurator rejonowy Agata Chmielarczyk-Skiba wyjaśniła, że potraktowała je jako skargę, a tę uznała za bezzasadną. Ostatecznie przyznała, że prokurator B. Legutko niedopełnił obowiązku i pozbawił mnie możności skorzystania z konstytucvjnego, określonego w art. 42.2 Konstytucji prawa do obrony podczas pierwszej po przedstawieniu mi zarzutów czynności procesowej z moim udziałem.

Sam uniknąwszy statusu przestępcy dzięki łaskawości swej przełożonej, prokurator B. Legutko ściga mnie z kolei w opisanych w moim piśmie do niego z dnia 21 maja 2015 r. okolicznościach, w tym wzywa do stawiennictwa na obserwację w szpitalu psychiatrycznym.

Co więcej, ja jestem ścigany z oskarżenia publicznego za ścigane z oskarżenia prywatnego znieważenie prokuratora Bartłomieja Legutko, a świadczący mu usługę ścigania mniezatrudniony w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komendy Miejskiej Policji w Krakowie, mł. asp. Patryk Lasota nachodzi mnie w domu, żeby mi osobiście wręczyć wezwanie do stawiennictwa w celu przesłuchania mnie jako podejrzanego.

Tragikomiczne jest to, że w postanowieniu, które sędzia Beata Stój wydała przed miesiącem, w dniu 14 kwietnia 2015 r. po czterech latach kierowania mnie na badania psychiatryczne, przyznała mi rację – informowałem ją o tym wielokrotnie od 2011 roku – że w sprawie, którą przeciwko mnie prowadzi, nie wolno jej skierować mnie na obserwację psychiatryczną.

Po co zatem kierowała mnie na badania psychiatryczne, skoro moja odmowa poddania się im nie mogła skutkować wydaniem orzeczenia o poddaniu mnie obserwacji…?

Upór sędzi Beaty Stój nie poszedł na marne…

Skutkiem zainicjowanych przez nią działań na obserwację psychiatryczną skierował mnie prokurator Bartłomiej Legutko. W okolicznościach opisanych przeze mnie w piśmie do niego z dnia 21 maja 2015 r.

Pragnąc uniknąć kolejnych przykrych dla mnie skutków kolejnego urządzonego na mnie “polowania” z wykorzystaniem Policji, poinformowałem prokuratora B. Legutkę, że stawię się w Prokuraturze w dniu 25 maja 2015 r., prosząc go, żeby w przypadku podtrzymania decyzji o poddaniu mnie obserwacji wydał nakaz Policji zatrzymania mnie w dniu 25.05.2015 r. w Prokuraturze i przymusowego doprowadzenia stamtąd do Szpitala. Nie chciałbym, żeby ewentualne zatrzymania mnie bez świadków skutkowało przedstawieniem mi kolejnych zarzutów.

Jak kiepsko by mi się nie zaprezentował jako prokurator o nieskazitelnym charakterze, zaproponowałem też prokuratorowi Bartłomiejowi Legutce porozumienie dżentelmeńskie: “Umówmy się też proszę, że jeśli nie wyda Pan Policji polecenia zatrzymania mnie w dniu 25 maja 2015 r. w Prokuraturze Rejonowej Kraków Krowodrza i przymusowego doprowadzenia mnie na obserwację do Szpitala, to – nawet jeśli nie potwierdzi mi Pan tego na piśmie, jak w pkt. I, str. 1 niniejszego pisma – definitywnie kończy Pan temat mojej obserwacji.

Umarza Pan sprawę przeciwko mnie, albo kieruje Pan akt oskarżenia do Sądu, który przeprowadzi postępowanie dowodowe. Zapewniając mi możność skorzystania z prawa:

„Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki

przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.”

Artykuł 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

Ciekaw jestem decyzji prokuratora Bartłomieja Legutko…

Zapoznajcie się Państwo, uprzejmie proszę, z dokumentami, w tym dowodami w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje. Poświadczają, że przestępcą może w każdej chwili zostać każdy obywatel Rzeczypospolitej Polskiej. Według widzimisię opresora.

Z poważaniem,

Zbigniew Kękuś

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 21 maja 2015 r.

Zbigniew Kękuś

Bartłomiej Legutko

Prokuratura Rejonowa Kraków – Krowodrza

oś. Kościuszkowskie 2

31-858 Kraków

Sygn. akt: 2 Ds. 542/14

Do wiadomości:

1. Pani Anna Grodzka, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro Poselskie, ul. Bracka 15, 31-005 Kraków

2. Pani Sylwia Rapicka, Dyrektor Biura Poselskiego Posłanki na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Anny Grodzkiej, ul. Bracka 15, 31-005 Kraków

3. Pani Krystyna Górzyńska – dziennikarka „Gazety Obywatelskiej”, publicystka „Warszawskiej Gazety”, członkini Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy

4. Pan Stefan Michał Dembowski – Wiceprezes Stowarzyszenia Demokracja USA w Nowym Jorku

5. Pracownicy instytucji wymiaru sprawiedliwości Krakowa, funkcjonariusze Wydziału Konwojowania Komendy Wojewódzkiej w Krakowie obsługujący te instytucje

6. Pani Agata Chmielarczyk-Skiba, Prokurator Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy, oś. Kościuszkowskie 2, 31-858 Kraków, Sygn. akt: 2 Ds. 542/14

7. Pan nadinsp. Krzysztof Gajewski, Komendant Główny Policji, ul. Puławska 148/150, 02-624 Warszawa

8. Pan insp. Mariusz Dąbek, Małopolski Komendant Wojewódzki Policji, ul. Mogilska 109, 31-571 Kraków

9. Pan insp. Janusz Barcik, Komendant Miejski Policji w Krakowie ul. Siemiradzkiego 24, 31-137 Kraków

10. Pan mł. insp. Piotr Morajko Komendant Komisariatu Policji IV w Krakowie, ul. Królewska 4, 31-045 Kraków

11. Pan Stanisław Kracik, Dyrektor Szpitala Specjalistycznego im. dr J. Babińskiego, ul. Józefa Babińskiego 29, 30-393 Kraków

12. Prokurator Andrzej Seremet, Prokurator Generalny, ul. Rakowiecka 26-30, 02-528 Warszawa

13. Prokurator Artur Wrona, Prokurator Apelacyjny w Krakowie, ul. Cystersów 18, 31-553 Kraków

14. Prokurator Lidia Jaryczkowska, Prokurator Okręgowy w Krakowie, ul. Mosiężnicza 2, 30-965 Kraków

15. inni

16.

Dotyczy:

I. Wniosek o odwołanie przez adresata niniejszego pisma decyzji o badaniu stanu mojego zdrowia psychicznego połączonym z obserwacją w zakładzie leczniczym, Szpitalu Specjalistyczny im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie.

II. Wniosek o wydanie mi w dniu 25 maja 2015 r. kopii zawiadomienia, które złożył Pan do akt sprawy Komendy Miejskiej Policji w Krakowie Wydział Dochodzeniowo-Śledczy, sygn. akt L.dz. MD.5601.40.15, że nie czuje się Pan przeze mnie pokrzywdzony, tj. znieważony, nie jest Pan zainteresowany prowadzeniem postępowania przeciwko mnie i nie chce Pan, żeby z Pana udziałem były prowadzone jakiekolwiek czynności procesowe.

III. Zawiadomienie, że po pisemne odpowiedzi na wnioski, jak w pkt I i II stawię się osobiście w Sekretariacie Prokuratora Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w poniedziałek 25 maja 2015 r. o godz. 14:00.

IV. Wniosek, w przypadku oddalenia przez adresata niniejszego pisma wniosk, jak w pkt. I, o wydanie Policji nakazu zatrzymania mnie w dniu 25 maja 2015 r. i przymusowego doprowadzenia na zarządzoną przez Pana obserwację w Szpitalu Specjalistycznym im. dr. J. Babińskiego w Krakowie.

V. Zawiadomienie, że kopię niniejszego pisma doręczę m.in.:

1. Małopolskiemu Komendantowi Wojewódzkiemu Policji insp. Mariuszowi Dąbkowi

2. Komendantowi Miejskiemu Policji w Krakowie mł. insp. Januszowi Barcikowi

3. Komendantowi Komisariatu Policji IV w Krakowie mł. insp. Piotrowi Morajko

4. Prokuratorowi Apelacyjnemu w Krakowie Arturowi Wronie

5. Prokuratorowi Okręgowemu w Krakowie Lidii Jaryczkowskiej

6. Prokuratorowi Rejonowemu dla Krakowa Krowodrzy Agacie Chmielarczyk-Skibie

7. Rzecznikowi Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie Piotrowi Kosmatemu

8. Rzecznikowi Prokuratury Okręgowej w Krakowie Bogusławie Marcinkowskiej

VI. Zawiadomienie, że pismem z dnia 18 maja 2015 r. skierowanym do Dyrektora Szpitala Specjalistycznego im. dr. J. Babińskiego w Krakowie Stanisława Kracika złożyłem zawiadomienie o mojej zgodzie na udzielanie przez kierownictwo Szpitala wszelkich informacji dotyczących mojego ewentualnego pobytu w Szpitalu oraz na dostęp do wszelkich akt prowadzonych w związku z moim pobytem w Szpitalu mojej matce Wandzie Kękuś oraz synom Michałowi i Tomaszowi, a także Państwu:

1. Anna Grodzka – Posłanka na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej,

2. Sylwia Rapicka – Dyrektor Biura Poselskiego Posłanki na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Anny Grodzkiej,

3. Krystyna Górzyńska – dziennikarka „Gazety Obywatelskiej”, publicystka „Warszawskiej Gazety”, członkini Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy

4. Stefan Michał Dembowski – Wiceprezes Stowarzyszenia Demokracja USA w Nowym Jorku

VII. Zawiadomienie, że kopia niniejszego pisma oraz kopia odpowiedzi na nie zostaną umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

“Nikt nie może być poddany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu i karaniu.”

Artykuł 40 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

„Prokuratorem może być powołany ten, kto (…) 2. jest nieskazitelnego charakteru.”

Artykuł 14.1. ustawy o prokuraturze z dnia 20 czerwca 1985 r.

 

Uzasadnienie

W dniu 6 maja 2015 r. ok. godz. 19:00 zatrudniony w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komendy Miejskiej Policji w Krakowie mł. asp. Patryk Lasota stawił się z towarzyszącą mu kobietą w mieszkaniu mojej matki i wręczył mi Wezwanie o treści – Załącznik 1: „Komenda Miejska Policji w Krakowie Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ L.dz. MD.5601.40.15 Data 06.05.2015 r. Termin dnia 15.05.2015 r. WEZWANIE Wzywa się Pana do osobistego stawiennictwa w dniu 15 maja 2015 r. o godz. 9.00 w Komenda Miejska Policji w Krakowie Wydział Dochodzeniowo-Śledczy /adres – ZKE/ pokój nr 117 jako podejrzanego w sprawie znieważenia B. Legutko podejrz.) o przestępstwo z art. 216 § 1 kk i inne. mł. asp. Patryk Lasota”

Dowód: Komenda Miejska Policji w Krakowie Wydział Dochodzeniowo-Śledczy, L.dz. MD.5601.40.15, Wezwanie z

dnia 6 maja 2015 r. – Załącznik

Pan się czuje przeze mnie znieważony, albo ktoś inny uznał, że Pana znieważyłem.

Art. 129 § 1 stanowi: „W wezwaniu należy oznaczyć organ wysyłający oraz podać, w jakiej sprawie, w jakim charakterze, miejscu i czasie ma się stawić adresat i czy jego stawiennictwo jest obowiązkowe, a także uprzedzić o skutkach niestawiennictwa.”

Ponieważ mł. asp. Patryk Lasota sporządził w.w. Wezwanie z obrazą prawa określonego w art. 129 § 1 k.p.k. – przez podanie “inne”, zamiast podać, w jakiej sprawie mnie wzywa – nie stawiłem się na w.w. Wezwanie. Pismem złożonym w dniu 14 maja 2015 r. do akt sprawy KMP w Krakowie usprawiedliwiłem moją nieobecność.

W dniu 15 maja br. odebrałem przesyłkę listową poleconą zawierającą Wezwanie o treści – Załącznik 2: „Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza w Krakowie Sygn. akt 2 Ds./542/14 Kraków, dnia 28 kwietnia 2015 r. Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Termin dnia: 18.05.2015 r. Wzywa się Pana do osobistego stawiennictwa w dniu 18.05.2015 r. o godz. 09:00 do Izby Przyjęć Szpitala Specjalistycznego im. J. Babińskiego w Krakowie ul. Babińskiego 29 /obserwacja będzie wykonywana na Oddziale 4 B/ jako podejrzanego w spraie sygn. akt 2 Ds./542/14 podejrz. o przest. z art. 242 § 4 kk.

Wezwany powinien posiadać przy sobie dowód osobisty lub inny ważny dokument stwierdzający jego tożsamość. Starszy referent Prokuratury Rejonowej Jadwiga Zając”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds/542/14, Wezwanie z dnia 28 kwietnia 2015 r. –

Załącznik 2

Wezwanie, jak wyżej zostało sporządzone na Pana, prokuratora referenta w sprawie sygn. 2 Ds/542/14 żądanie.

Z przyczyn podanych w dalszej części niniejszego pisma nie stawiłem się w dniu 18 maja 2015 r. w Szpitalu Specjalistycznym im. dr. J. Babińskiego w Krakowie.

Przypomnę okoliczności, w których sporządził Pan i doręczył mi w.w. Wezwanie.

W dniu 25 kwietnia 2014 r. rozpoznająca sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06 sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój wydała postanowienie, syn. II K 47/13, o zatrzymaniu mnie i przymusowym doprowadzeniu w dniu 7 maja 2014 r., godz. 12:00 na badania psychiatryczne do Aresztu Śledczego w Krakowie, ul. Montelupich 7.

W dniu 5 maja 2014 r. o godz. 15:40 zostałem zatrzymany przez funkcjonariuszy Wydziału Konwojowania Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie, sierż. sztab. Pawła Lewkowicza, sierż. sztab. Michała Dorobę i st. post. Marcina Raka.Policję w sekretariacie Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Zachód, gdy zapoznawałem się z aktami sprawy rozpoznawanej przeciwko mnie przez prokuratora Dariusza Furdzika na podstawie ustnych zawiadomień prof. dr. hab. Andrzeja Zolla i adw. Wiesławy Zoll z dnia 27 września 2013 r. o popełnieniu przeze mnie prywatnoskargowych przestępstw:

1. zniesławienia /art. 212 § 1 k.k./ i znieważenia /art. 216 § 1 k.k./ prof. dr. hab. Andrzeja Zolla

2. zniesławienia /art. 212 § 1 k.k./ i znieważenia /art. 216 § 1 k.k./ adw. Wiesławy Zoll

Ok. godz. 16:00 policjanci przywieźli mnie przed Komisariat Policji IV w Krakowie, przy ul. Królewskiej 4. Tam, gdy z nałożonymi na ręce kajdankami zeskakiwałem z progu samochodu Fiat Ducato potknąłem się i wpadłem na jednego z nich. Wszyscy trzej rzucili się wtedy na mnie i powalili mnie na płyty chodnikowe.

Potem, w godz. 16:45 – 17:00 sporządzono, w mojej i w.w. policjantów obecności „Protokół Zatrzymania Osoby”.

Oto treść “Protokołu”Załącznik 3: „Dyżurny Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji IV w Krakowie JED 56155 K2-321/14 15:40 05.05.2014

Protokół zatrzymania osoby

imię i nazwisko osoby zatrzymanej Zbigniew Kękuś

na podstawie: art. 75 § 2, kpk, art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji miejsce czynności: Prokuratura Rejonowa Kraków ul. Mosiężnicza 2

stopień imię i nazwisko: /stopień, imię i nazwisko – ZKE/

nazwa jednostki Policji: WK KWP Kraków

miejsce sporządzenia protokołu, godzina, data: Kraków, ul. Radzikowskiego 29, 16:45 05.06.2014

Osoby uczestniczące w czynności:

zatrzymał: Zbigniew Kękuś

syn: /imiona rodziców, nazwisko rodowe matki – ZKE/

zam. w /adres – ZKE/

ur. 02.05.1958 w Kraków

1.zajęcie:

Tożsamość zatrzymanego ustalono na podstawie dowód osobisty /numer dowodu osobistego – ZKE/

Numer PESEL /numer – ZKE/

Rysopis:

Oświadczenie zatrzymanego: Zostałem pouczony o przysługującym mi na mocy art. 244 § 2, 245, 246 § 1 i 2, 612 § 2 kpk, art. 47 § 1 kpow prawie: wniesienia do sądu Rejonowego w Dębicy, w terminie 7 dni zażalenia, w którym mogę się domagać zbadania zasadności, legalności oraz prawidłowości zatrzymania (zażalenie na postanowienie sądu rozpoznaje ten sam sąd w składzie trzech sędziów), żądania powiadomienia o zatrzymaniu osoby najbliższej lub innej osoby, pracodawcy lub szkoły, kontaktu z adwokatem/radcą pranym i bezpośredniej z nim rozmowy, nawiązania kontaktu z urzędem konsularnym lub przedstawicielstwem dyplomatycznym.

Podpis zatrzymanego: odmówił podpisu

Po pouczeniu zatrzymany oświadczył co następuje: Nie wnosi zażalenia na prawidłowość zatrzymania.

Oświadczenie osoby w związku z zatrzymaniem: Żąda powiadomienia o zatrzymaniu swojej matki Wandy Kękuś /numer telefonu – ZKE/ nie żąda kontaktu z adwokatem.

Powiadomiono p. Wandę Kękuś 5.05.14, godz. 17:25 st. asp. P. Tarnówko

Oświadczenie zatrzymanego o stanie zdrowia z uwzględnieniem opisu i przyczyn ewentualnych obrażeń, wg. oświadczenia zdrowy.

Policjant nie wnosi o badanie lekarskie.

Omówienie skreśleń oraz poprawek i uzupełnień poczynionych w protokole – nie było

Zgłoszone przez osoby uczestniczące w czynności zarzuty, co do treści protokołu orazoświadczenie policjanta prowadzącego czynnośćnie było

Do protokołu załączono: brak załączników

Czynność zakończono: 17:00 05.05.2014

Podpis policjanta/podpis nieczytelny – ZKE/

Protokół osobiście odczytałem/odczytano mi: odmówił podpisu

Kopię niniejszego protokołu otrzymałem: odmówił podpisu”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, Komisariat IV Policji w Krakowie,

„Protokół zatrzymania osoby” z dnia 5 maja 2014 r. – Załącznik 3

Żaden z policjantów nie zgłosił do „Protokołu” informacji o jakimkolwiek zdarzeniu, które zakłóciłoby konwojowanie mnie. Po sporządzeniu “Protokołu” zawieziono mnie – w realizacji w.w. postanowienia sędzi B. Stój – do Izby Zatrzymań KWP w Krakowie, przy ul. Montelupich 7.

Następnego dnia, 6 maja 2014 r. przewieziono mnie do Komisariatu Policji IV w Krakowie, gdzie mi przedstawiono zarzut – Załącznik 4: „Kraków, dnia 06 maja 2104 r. Komisariat Policji IV w Krakowie L.dz. MKZ-D-1851/14 RSD-#/14 1 Ds. #/14 Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ UZASADNIENIE postanowienia o przedstawieniu zarzutów Asp. Marcin Moń z Komisariatu Policji IV w Krakowie prowadząc dochodzenie l.dz. MKZ-D-1851/14 przeciwko Zbigniewowi Kękuś podejrzanemu o czyn z art. 13 § 1 kk zw. z art. 242 § 4 kk działając na podstawie art. 313 § 1, 314 kpk i zgodnie z art. 313§2 kpk, w dniu 6 maja 2014 r., przedstawił postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 06.05.2014 r., ob. Zbigniewowi Kękuś zarzucając mu, że: W dniu 05 maja 2014 roku w Krakowie, będąc pozbawiony wolności na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt II K 407/13, używając przemocy poprzez kopnięcie kraty zabezpieczającej przedział dla osób zatrzymanych samochodu m-ki Fiat Ducato nr rej. HPHB147, którą z dużą siłą uderzyła konwojującego policjanta sierż. sztab. Pawła Lewkowicza w klatkę piersiową, usiłował się uwolnić, jednak zamierzonego celu nie osiągną z uwagi na obezwładnienia przez konwojujących go funkcjonariuszy Policji.

Na podstawie art. 313§3i4, 314kpk postanowienie o przedstawieniu zarzutów uzasadniam Fakt popełnienia przez Zbigniewa Kękuś zarzuconego mu czynu udokumentowany jest zeznaniami świadków. Podane okoliczności uzasadniają przedstawiony podejrzanemu zarzut asp. Marcin Moń”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, Komisariat Policji IV w Krakowie, L.dz.

MKZ-D-1851/14, uzasadnienie postanowienia z dnia 6 maja 2014 r. o przedstawieniu zarzutów – Załącznik 4

Ponad trzy… miesiące później, w dniu 25 sierpnia 2014 r. został do niego dodany drugi zarzut: „Kraków, dnia 25.08.2014 r. Komisariat Policji IV w Krakowie L.dz. MKZD-1851/14 RSD-1053/14 2 Ds. 542/14 Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ UZASADNIENIE POSTANOWIENIA PRZEDSTAWIENIU ZARZUTU na podstawie art. 313 § 1, 314*kpk i zgodnie z art. 313 § 2 kpk asp. Tomasz Malik z IV KP w Krakowie przedstawił zarzut dnia 21.08.2014r. Zbigniewowi Kękuś

Dokładne określenie zarzucanego czynu czynu(ów) i jego (ich) kwalifikacji prawnej:

w dniu 05 maja 2014 r. w Krakowie będąc pozbawiony wolności na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 407/13, usiłował się samouwolnić używając przemocy polegającej na kopnięciu kraty zabezpieczającej przedział dla osób zatrzymanych samochodu marki Fiat Ducato nr. Rej. HPHB147, która to z dużą siłą uderzyła konwojującego funkcjonariusza policji sierż. sztab. Pawła Lewkowicza powodując stłuczenie powłok klatki piersiowej po stronie prawej z podbiegnięciem krwawym tej okolicy co naruszyło czynności narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu oraz wystawiając nogę z pomieszczenia dla osób zatrzymanych, jednak zamierzonego rezultatu nie osiągnął z uwagi na obezwładnienie przez konwojujących go funkcjonariuszy policji wskutek czego sierż. sztab. Michał Doroba, który podejmując czynności w celu zapobieżenia ucieczki upadł doznając obrzęku lewego nadgarstka i stłuczenie łokcia co naruszyło czynności narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu a okoliczności te miały miejsce podczas lub w związku z wykonywaniem przez w/w funkcjonariuszy obowiązków służbowych tj. o przest. z art. 222par1kk i art.157par2kk w zw. z art. 13par1kk w zw. z art. 242par4kk w zw. z art. 11par2kk

Powyższe postanowienie na podstawie art. 313 § 3 i 4, 314*kpk Uzasadniam

Zebrany materiał w prowadzonym postępowaniu przygotowawczym, a w szczególności zeznania świadków – Pawła Lewkowicz, Marcina Rak, Michała Dobosz – oraz opinia Zakładu medycyny Sądowej, dały merytoryczną podstawę do wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutu. podpis policjanta”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, sporządzone w dniu 25 sierpnia 2014 r. w Komisariacie Policji IV w Krakowie „Dokładne określenie zarzucanego czynu czynu(ów) i jego(ich) kwalifikacji prawnej.”, L.dz. MKZD-1851/14 RSD-1053/14

Okazało się, że po sporządzeniu w godz. 16:45 – 17:00 „Protokołu Zatrzymania Osoby” w.w. policjanci wrócili do Komisariatu Policji IV w Krakowie i w godz. 18:45 – 19:40 złożyli obciążające mnie zeznania.

Zeznania sierż. sztab. Michała Doroby, sierż. sztab. Pawła Lewkowicza, st. post. Marcina Raka przeczą sobie, są niespójne, nielogiczne i nawzajem się wykluczają. Co wszak najważniejsze, nie mają potwierdzenia w dokumencie/dowodzie, tj. “Protokole Zatrzymania Osoby”. Policjanci zeznali:

1. Zeznania sierż. sztab. Pawła Lewkowicza – przesłuchująca st. sierż Anna Pękala-Rossa, zeznania złożone w dniu 5 maja 2014 r., godz. 18:45 – 19:30 – Załącznik 5: „(…) Kiedy dojechaliśmy na miejsce, tj. do Komisariatu Policji IV w Krakowie na ul. Królewską 4 około godz. 16:00 zaparkowaliśmy radiowóz przed Komisariatem IV. Wszyscy wyszliśmy z radiowozu. Następnie za pomocą pilota kierowca odblokował drzwi tylne zamykające przedział dla przewozu osób zatrzymanych, po czym zbliżyłem się do tych drzwi będąc po prawej stronie i zacząłem otwierać skrzydła drzwi. W tym czasie st. post. Marcin Rak otwierał zamek w kracie zabezpieczającej oraz listwę (skobla) blokującej ten zamek. Marcin stał wówczas z lewej strony drzwi. Michał Doroba stał centralnie przed drzwiami pomieszczenia do przewozu osób zatrzymanych w odległości ok. 1 m. od krawędzi drzwi by zachować bezpieczną odległość i w razie chęci ucieczki asekurować zatrzymanego. W tym momencie – kiedy stałem przy prawym skrzydle zatrzymany Zbigniew Kękuś kopnął w kratę zabezpieczającą, krata z dużą siłą uderzyła mnie w klatkę piersiową na wysokości prawego ramienia (staw barkowy).”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania sierż. sztab. Pawła Lewkowicza, k. 3-4 – Załącznik 5

2. Zeznania st. post. Marcina Raka – przesłuchująca nadkom. Ewa Styczeń, zeznania złożone w dniu 5 maja 2014 r., godz. 18:45 – 19.10 – Załącznik 6: „(…) Po przyjeździe pod Komisariat IV w Krakowie na ul. Królewskiej, ja zaparkowałem radiowóz frontem do budynku, zgasiłem silnik i wszyscy w trójkę wysiedliśmy z radiowozu kierując się pod tył pojazdu. Ja otworzyłem drzwi radiowozu, z tyłu za mną stali sierż. Doroba z mojej prawej strony, a sierż. Lewkowicz z lewej mojej strony. Po otwarciu drzwi radiowozu z kieszeni munduru wyciągnąłem klucz do kraty połączony z kluczem do radiowozu. Włożyłem klucz do zamka i go przekręciłem otwierając zamek w kratownicy. Zbigniew Kękuś siedział po lewej stronie wnętrza pomieszczenia, miał ręce skute kajdankami z przodu. Jak otwierałem siedział spokojnie. Po odsunięciu zabezpieczenia nagle Zbigniew Kękuś kopnął nogą w kratę, która otwierając się gwałtownie uderzyła w drzwi pojazdu i odbijając uderzyła w bark sierż. Lewkowicza”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania st. post. Marcina Raka,

k. 7-8 – Załącznik 6

3. Zeznania sierż. sztab. Michała Doroby – przesłuchująca st. post. Joanna Pacułt, zeznania złożone w dniu 5 maja 2014 r., godz. 18:45 – 19:40 – Załącznik 7: „(…) Po przybyciu pod budynek Komisariatu Policji IV w Krakowie przy ul. Królewskiej 4, w trakcie gdy st. post. Marcin Rak otwierał drzwi przedziału dla osób zatrzymanych do pojazdu służbowego m-ki Fiat Ducato konwojowany Zbigniew Kękuś celowo kopnął w kratę, która uderzyła w drzwi pojazdu, a następnie drzwi te uderzyły w klatkę piersiową sierż. sztab. Pawła Lewkowicza.”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania sierż. sztab. Michała Doroby, k. 9 – Załącznik 7

Poniżej – Tabela 1 – przedstawiam zbiorcze zestawienie prezentujące podsumowanie zeznań policjantów w najważniejszych wątkach zdarzenia skutkującego przedstawieniem mi w dniu 6 maja 2014 r. w.w. zarzutu, tj. co zeznali w dniu 5 maja 2014 r. policjanci w kwestii:

1. co ja kopnąłem

2. co uderzyło policjanta,

3. w co policjant otrzymał uderzenie.

Imię i nazwisko funkcjonariusza Policji Co kopnął Z. Kękuś? Co uderzyło sierż. sztab. Pawła Lewkowicza W co otrzymał uderzenie sierż. sztab. Paweł Lewkowicz
Sierż. sztab. Paweł Lewkowicz Kratę Bezpośrednio krata W klatkę piersiową
St. post. Marcin Rak Kratę Krata, po odbiciu się od drzwi W bark
Sierż. sztab. Michał Doroba Kratę Drzwi W klatkę piersiową

Tabela 1: Podsumowanie zeznań policjantów złożonych w dniu 5 maja 2014 r.

Wskazać także należy, że:

1. sierż. sztab. Paweł Lewkowicz zeznał także – Załącznik 5: „(…) W tym czasie zatrzymany Zbigniew Kękuś wysunął nogę z pomieszczenia dla zatrzymanych i przyjął pozycję jak do ucieczki, zrobił ruch do przodu z zamiarem ucieczki. Widząc to obydwaj policjanci towarzyszący mi zainterweniowali. Sierż. sztab. Michał Doroba i st. post. Marcin Rak użyli wobec Zbigniewa Kuś siły fizycznej, ponieważ zatrzymany wykonywał gwałtowne ruchy, chcąc się uwolnić. W trakcie obezwładniania zatrzymanego obydwaj policjanci upadli wraz z zatrzymanym na płyty chodnika.(…)”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania sierż. sztab. Pawła Lewkowicza, k. 4 – Załącznik 5

2. st. post. Marcin Rak zeznał także – Załącznik 6: „(…) w tym czasie Zbigniew Kękuś próbował wyskoczyć z radiowozu, ale my go w trójkę trzymaliśmy i trzymając go on się przewrócił na chodnik trzymany cały czas przez sierż Lewkowicza.”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania st. post. Marcina Raka,

k. 7 – Załącznik 6

3. sierż. sztab. Michał Doroba zeznał także – Załącznik 7: „(…) Gdy zauważyliśmy, że konwojowany wystawił nogę z pomieszczenia dla osób zatrzymanych obezwładniliśmy go używając siły fizycznej w postaci chwytów obezwładniających w celu zapobieżenia jego ucieczce oraz upadliśmy wraz z konwojowanym na chodnik przed Komisariatem Policji IV w Krakowie.”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania sierż. sztab. Michała Doroby, k. 9 – Załącznik 7

Pomijając, że te zeznania, tak samo, jak zacytowane wcześniej, nawzajem się wykluczają – sierż. sztab. P. Lewkowicz zeznał: „W trakcie obezwładniania zatrzymanego obydwaj policjanci upadli wraz z zatrzymanym na płyty chodnika.”, podczas gdy z zeznań st. post. M. Raka wynika, że to sierż. sztab. P. Lewkowicz musiał upaść razem ze mną, bo byłem: „trzymany cały czas przez sierż Lewkowicza.”, z zeznań sierż. sztab. Marcina Doroby wniosek, że upadli razem ze mną na chodnik wszyscy trzej policjanci, albo dwóch, ale nie wiadomo którzy: „(…) oraz upadliśmy wraz z konwojowanym na chodnik przed Komisariatem Policji IV w Krakowie.”– to z zeznań:

1. sierż. sztab. Pawła Lewkowicza: Załącznik 5: „W tym czasie zatrzymany Zbigniew Kękuś wysunął nogę z pomieszczenia dla zatrzymanych (…).”

2. sierż. sztab. Michała Doroby – Załącznik 6: „Gdy zauważyliśmy, że konwojowany wystawił nogę z pomieszczenia dla osób zatrzymanych obezwładniliśmy go (…).”

wynika oczywiście, że w.w. funkcjonariusze wyciągnęli mnie z samochodu i obezwładnili. Przyjęli założenie, że ja wysunąwszy nogę chciałem im uciekać.

Sierż. sztab. P. Lewkowicz zeznał – Załącznik 5: „W tym czasie zatrzymany Zbigniew Kękuś wysunął nogę z pomieszczenia dla zatrzymanych i przyjął pozycję jak do ucieczki, zrobił ruch do przodu z zamiarem ucieczki.

To interpretacja sierż. sztab. P. Lewkowicza. Taka sama sierż. sztab. M. Doroby.

A przecież, żeby opuścić samochód, ja musiałem… wystawić z niego nogę.

W rzeczywistości, jak wspomniałem, zeskakując z nałożonymi na ręce kajdankami z progu samochodu, którym mnie konwojowano potknąłem się i upadłem na stojącego na mnie policjanta, co tym skutkowało, że wszyscy trzej powalili mnie na płyty chodnikowe i położyli się na mnie.

Na podstawie zeznań policjantów, jak wyżej, Pan wybrał jeden z trzech wariantów zaproponowanych przez policjantów i przedstawił mi Pan zarzut – Załącznik 4: “W dniu 05 maja 2014 roku w Krakowie, będąc pozbawiony wolności na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt II K 407/13, używając przemocy poprzez kopnięcie kraty zabezpieczającej przedział dla osób zatrzymanych samochodu m-ki Fiat Ducato nr rej. HPHB147, którą z dużą siłą uderzyła konwojującego policjanta sierż. sztab. Pawła Lewkowicza w klatkę piersiową,”

Nabrał Pan także wątpliwości co do mojej poczytalności i natychmiast w dniu 6 maja 2105 r.:

1. wydał Pan „Postanowienie o powołaniu biegłych lekarzy psychiatrów” , tj. postanowienie o powołaniu biegłych sądowych z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, lekarzy psychiatrów Katarzyny Bilskiej Zaremby i Mariusza Patli oraz o poddaniu mnie przez nich badaniom – Załącznik 8

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków – Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie prokuratora

Bartłomieja Legutko z dnia 6 maja 2014 roku – Załącznik 8

2. wydał Pan „Postanowienie o powołaniu biegłego – zasięgnięciu opinii”, tj. postanowienie o powołaniu biegłego sądowego z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, psychologa Ryszarda Janczury oraz o poddaniu mnie przez niego badaniom – Załącznik 9:

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków – Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie prokuratora

Bartłomieja Legutko z dnia 6 maja 2014 roku – Załącznik 9

3. wyznaczył Pan jako miejsce i termin moich badań, tak samo, jak sędzia B. Stój, 7 maja 2014 r., godz. 12:00, Areszt Śledczy w Krakowie, przy ul. Montelupich 7.

4. skierował Pan wniosek do Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział II Karny o wyznaczenie mi z mocy zacytowanego wyżej art. 79 § 1 pkt 3 k.pk. obrońcy z urzędu.

Doprowadzony w dniu 7 maja 2014 r. przez Policję do Aresztu Śledczego na spotkanie z biegłymi Katarzyną Bilską-Zaremba i Mariuszem Patlą i R. Janczurą, przekonany, że nasze spotkanie dotyczy sprawy rozpoznawanej przez sędzię B. Stój poinformowałem ich, że – z podanych wyżej przyczyn – nie poddam się badaniom. Złożyłem oświadczenie do protokołu. Po jego zaprotokołowaniu trwające kilka minut spotkanie, zakończyło się.

W dniu 26 maja 2014 r. odebrałem na poczcie w.w. dwa sporządzone przez Pana w dnia 6 maja 2014 r. postanowienia o powołaniu biegłych sądowych i poddaniu mnie badaniom.

Potem Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza doręczyła mi zawiadomienie, że „w dniu 17 czerwca 2014 r. skierowany został do Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie Wydział II Karny wniosek o przeprowadzenie badań i badań psychiatrycznych połączonych z obserwacją psychiatryczną podejrzanego Zbigniewa Kękusia w sprawie sygn. 2 Ds. 542/14.”

Następnie otrzymałem wezwanie z Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny do stawiennictwa w dniu 21 lipca 2014 r. na posiedzenie w przedmiocie rozpoznanie Pana wniosku z w.w. pisma z dnia 17.06.2014 r.

Dowiedziałem się wtedy od sędzi Katarzyny Kaczmary, że mnie podczas w.w. spotkania w dniu 7 maja 2014 r. biegli Katarzyna Bilska-Zaremba i Mariusz Patla badali w sprawie, w której przedstawiono mi w.w. zarzut w związku ze zdarzeniem w dniu 5 maja 2014 r. ok. godz. 16:00 przed Komisariatem Policji IV w Krakowie oraz że sporządzili opinię, w której zamieścili wniosek o poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

Okazuje się, że Pan zarządził w dniu 6 maja 2014 r. moje badania psychiatryczne w dniu 7 maja 2014 r. nie doręczywszy mi przed badaniami nie tylko wezwania na nie, ale nawet sporządzonych w dniu 6 maja 2014 r. postanowień o poddaniu mnie badaniom.

Po tym, gdy poinformowałem sędzię K. Kaczmarę, że moje spotkanie z biegłymi w dniu 7 maja 2014 r. trwało kilka, mniej niż 10, minut i poza przywitaniem i pożegnaniem polegało na podyktowaniu przeze mnie do protokołu oświadczenia prezentującego przyczyny odmowy poddania się przeze mnie badaniom w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 407/13, sędzia odroczyła posiedzenie i zarządziła przesłuchanie biegłych.

Podczas kolejnego posiedzenia, w dniu 16 października 2014 r. biegli K. Bilska-Zaremba i M. Patla podtrzymali wniosek o poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej. Poinformowali mnie i Sąd, że nic już nie pamiętają z naszego spotkania w dniu 7 maja 2014 r. – sędzia K. Kaczmara oddaliła moje wnioski o przeprowadzenie dowodów z protokołu mojego spotkania z biegłymi w dniu 7.05.2014 r. oraz z notatek, które wtedy sporządzili – oraz wyjaśnili, że opinię i wniosek sporządzili na podstawie obserwacji mojej mimiki i gestów.

Sędzia Katarzyna Kaczmara wydała w dniu 16 października 2014 r. postanowienie o treści – Załącznik 10: „Sygn. akt IX Kp 300/14/K POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2014 roku Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w IX Wydziale Karnym, w składzie: Przewodniczący: SSR Katarzyna Kaczmara Protokolant: /imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/ przy udziale Prokuratora Bartłomieja Legutki po rozpoznaniu w dniu 21.07.2014 r. i 16.10.2014 r. w Krakowie w sprawie Zbigniewa Kękusia (Kękuś) syna Czesława i Wandy urodzonego dnia 2 maja 1958 roku w Krakowie podejrzanego o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 242 § 4 k.k. wniosku Prokuratora o orzeczenie obserwacji psychiatrycznej na okres do czterech tygodni w warunkach zakładu leczniczego postanawia:

I. na zasadzie art. 203 § 1, § 2 oraz § 3 k.p.k. orzec wobec Zbigniewa Kękusia (Kękuś), syna /imiona i nazwiska, nazwisko panieńskie matki – ZKE/ ur. Dnia 2 maja 1958 roku w Krakowie, badanie stanu zdrowia psychicznego, połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym przez okres nie dłużej niż 4 (cztery) tygodnie, określając jako miejsce przeprowadzenia obserwacji wymienionego – Szpital Specjalistyczny im. dra Józefa Babińskiego w Krakowie przy ul. J. Babińskiego 29,

II. na zasadzie art. 98 § 2 odroczyć sporządzenie uzasadnienia na czas 7 dni,

III. na zasadzie art. 462 § 1 kpk wstrzymać wykonanie postanowienia do czasu prawomocności

Sygn. akt IX Kp 300/14/K

Uzasadnienie

Zbigniew Kękuś podejrzany jest o to, że w dniu 5 maja 2014 roku Krakowie, będąc pozbawionym wolności na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, używając przemocy poprzez kopnięcie kraty zabezpieczającej przedział dla osób zatrzymanych samochodu marki Fiat Ducato nr rej. HPHB147, która z dużą siłą uderzyła konwojującego policjanta sierż. sztab. Pawła Lewkowicza w klatkę piersiową, usiłował się uwolnić, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na obezwładnienie przez konwojujących go funkcjonariuszy Policji, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 242 § 4 k.k.

W toku postępowania przygotowawczego, powołani do wydania pisemnej opinii sądowo-psychiatrycznej dwaj biegli psychiatrzy zawnioskowali o przeprowadzenie badań psychiatrycznych w warunkach obserwacji psychiatrycznej. Biegli podali, iż na podstawie jednorazowego, ambulatoryjnego badania w oparciu o uzyskane w ten sposób dane anamnestyczne, nie są w stanie wydać pełnej i ostatecznej opinii o stanie psychicznym i poczytalności podejrzanego, wobec czego Zbigniew Kękuś wymaga umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym i poddania go w tych warunkach obserwacji psychiatrycznej, co jest niezbędne dla ustalenia pełnego, ostatecznego rozpoznania jego stanu psychicznego i wydania opinii o jego poczytalności w odniesieniu do zarzucanego mu czynu (opinia sądowo-psychiatryczna z dnia 3 czerwca 2014 roku – k. 46 akt postępowania przygotowawczego). Wobec powyższego Prokurator w dniu 18 czerwca 2014 roku złożył wniosek o poddanie Zbigniewa Kękusia obserwacji psychiatrycznej w warunkach zakładu leczniczego – Szpitala Specjalistycznego im. dra Józefa Babińskiego w Krakowie przez okres 4 tygodni.

W toku posiedzenia przed Sądem podejrzany Zbigniew Kękuś podniósł, że jego zdaniem w ogóle nie był badany do sprawy Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza, gdyż na badanie został doprowadzony w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Dębicy. Nadto podejrzany wskazał, że spotkanie z biegłymi trwało zaledwie 7 minut i odnośnie niniejszej sprawy biegli poprzestali na oświadczeniu podejrzanego, że nie będzie z nimi w tej sprawie rozmawiał.

Analiza akt o sygn. 2 Ds. 542/14 wskazuje, że badanie podejrzanego w dniu 07 maja 2014 r. dotyczyło również tej sprawy, a biegli zostali prawidłowo (przy użyciu dostępnych środków komunikowania się) powiadomieni o powołaniu ich do opiniowania oraz zapoznania się z dostępnymi materiałami.

Mając jednak na uwadze stanowisko podejrzanego Sąd dopuścił dowód z uzupełniającej opinii biegłych.

Biegli Mariusz Patla i Katarzyna Bilska-Zaremba w opinii uzupełniającej powtórzyli iż w oparciu o badanie ambulatoryjne, nawet gdyby odbyło się ponownie i było pełne, nie są w stanie wydać opinii (k. 177-178).

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 203 § 1 k.p.k. w razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego (podejrzanego) może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym wówczas, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że popełnił zarzucane mu przestępstwo.

W ocenie Sądu zgromadzony dotąd w postępowaniu przygotowawczym w postaci zeznań świadków (k. 4, 7-8, 9, 41), zaświadczenia lekarskiego (k. 39), dokumentacji medycznej – karty informacyjnej Izby Przyjęć i Pomocy Doraźnej (k. 40) wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo, iż podejrzany dopuścił się zarzuconego mu czynu. W tej fazie postępowania (postępowanie przygotowawcze) Sąd nie jest uprawniony do rozstrzygania o tym czy podejrzany popełnił zarzucany mu czyn i nie jest to zresztą możliwie. Wystarczającym jest aby zachodziło wysokie prawdopodobieństwo popełnienia zarzucanego czynu, a takie w ocenie Sądu zachodzi w niniejszej sprawie i przyjęciu tego nie stoi na przeszkodzie fakt, że podejrzany do winy się nie przyznaje, bowiem jego wyjaśnienia są jednym z kilku dowodów zgromadzonych dotąd przez Prokuratora.

Jak wynika z przedłożonej do akt sprawy pisemnej opinii biegłych psychiatrów (k. 44-46 akt 2 Ds. 542/14) uzupełnionej następnie ustnie na posiedzeniu (k. 176-177 akt IX Kp 300/14/K) na podstawie jednorazowego badania psychiatrycznego, wymienieni nie są w stanie wydać pełnej i ostatecznej opinii o stanie psychicznym i poczytalności Zbigniewa Kękusia.

W szczególności biegli podkreślili, iż obraz psychopatologiczny uzyskany w trakcie jednorazowego, ambulatoryjnego badania psychiatrycznego jak też analiza akt sprawy, sugerują psychotyczne zaburzenia psychiczne być może z kręgu schizofrenii lub ograniczone zaburzenia psychiczne. Jednakże nie mogą oni wykluczyć reakcji sytuacyjnej lub przyjęcia przez opiniowanego postawy celowo obronnej. Biegli wskazali, iż celem rozstrzygnięcia nasuwających się wątpliwości, mających podstawowe znaczenie dla poczytalności badanego niezbędne jest przeprowadzenie stosownych badań (obserwacji zachowań opiniowanego, szeregu badań psychologicznych, EEG, TK głowy) w warunkach szpitala psychiatrycznego, obserwacji psychiatrycznej. Badania te pozwolą, w ocenie biegłych, określić poziom zmian organicznych w OUN, sposób funkcjonowania społecznego opiniowanego. Uzupełniając opinię ustnie biegli podali, że kontakt z podejrzanym w dniu 07 maja 2014 r. ma wagę badania ambulatoryjnego, bowiem mieli możliwość obserwowania zachowania podejrzanego, odebrali wywiad i zapoznali się z materiałami sprawy udostępnionymi przez Prokuraturę. Właśnie obserwacja zachowania podejrzanego, jego mimiki, emocji, gestykulacji dały podstawy do stwierdzenia podejrzenia psychotycznych lub organicznych zaburzeń psychicznych. Jednocześnie biegli zastrzegli, że zachowanie podejrzanego podczas badania mogło być wynikiem reakcji sytuacyjnej lub przyjęcia postawy celowo obronnej. Dlatego też do wydania opinii ostatecznej koniecznym jest zebranie pełnych danych klinicznych, które zebrane mogą zostać jedynie w czasie obserwacji psychiatrycznej (badanie ambulatoryjne jest tu niewystarczające) w trakcie której podejrzany badany będzie przez psychiatrów, psychologa oraz wykonane zostaną badania typu EEG czy TK głowy.

Reasumując, biegli podtrzymali wnioski opinii co do konieczności umieszczenia podejrzanego w szpitalu psychiatrycznym i poddania go obserwacji psychiatrycznej.

W ocenie Sądu nie zachodzi w sprawie negatywna przesłanka o jakiej mowa w art. 203 § 1 kpk zdanie ostatnie która oznacza, że obserwacji w zakładzie leczniczym nie orzeka się jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą. Podejrzany Zbigniew Kękuś stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 kk zw. z art. 241 § 4 kk grozi kara pozbawienia wolności do lat 3.

W ocenie Sądu na obecnym etapie postępowania nie sposób powiedzieć z całą pewnością jaką karę wymierzy Sąd rozpoznający sprawę. Natomiast na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że będzie to kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia postępowania. Wskazuje na to dobro, które podejrzany miał naruszyć (przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości) i okoliczności w jakich podejrzany miał się dopuścić zarzuconego mu czynu, a także skutki jakie swoim zachowaniem miał spowodować (obrażenia ciała jednego z funkcjonariuszy policji). Nadto podejrzany był już karany (informacja z KRK, k. 21-22 akt 2 Ds. 542/14; wyrok w sprawie II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy został uchylony tylko w części-kopia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11-k. 131 –załącznik do pisma podejrzanego).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż koniecznym jest przeprowadzenie badania podejrzanego połączonego z obserwacją w zakładzie leczniczym. Jest to niezbędne dla ustalenia pełnego i ostatecznego rozpoznania jego stanu psychicznego oraz do wydania opinii o jego poczytalności w odniesieniu do zarzucanego mu czynu i możliwości brania udziały w postępowaniu karnym.

Tym samym dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie konieczne jest uwzględnienie wniosku Prokuratora, bowiem z przyczyn podanych przez biegłych psychiatrów a opisanych wyżej badanie ambulatoryjne nie jest wystarczające.

Z powyższych względów orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.

POUCZENIE na niniejsze postanowienie przysługuje prawo wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od daty doręczenia. /pieczęć okrągła Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie – ZKE/”

Dowód: Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie, sygn. akt IX Kp 300/14/K, postanowienie sędzi Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r. – Załącznik 10

Zaskarżyłem postanowienie sędzi K. Kaczmary. Zaskarżył je także mój – wyznaczony mi w okolicznościach opisanych poniżej – obrońca z urzędu adw. Jarosław Piekar.

Ja podałem w zażaleniu m.in., że sędzia Katarzyna Kaczmara wydała postanowienie bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, w tym m.in.:

1. niedopuściła jako dowodu w sprawie „Protokołu Zatrzymania Osoby” sporządzonego w dniu 5 maja 2014 r., niespełna godzinę po zdarzeniu, które skutkuje przedstawieniem mi zarzutów w sprawie rozpoznawanej przeciwko mnie przez Pana i dwie godziny przed tym, zanim sierż. sztab. Paweł Lewkowicz, sierż. sztab. Michał Doroba, st. post. Marcin Rak złożyli obciążające mnie zeznania.

2. dokonała oceny dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania przez podanie, że ja byłem karany ponieważ skazujący mnie wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18.12.2007 r., sygn. II K 451/06 został uchylony tylko częściowo, wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r., podczas gdy ja pismem procesowym złożonym w dniu 6 października 2014 r. złożyłem wniosek o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy sygn II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, w tym z w.w. wyroku wznowieniowego Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. oraz załączyłem do pisma z dnia 06.10.2014 r. kserokopię tego wyroku.

3. zaakceptowała niedopełnienie przez prokuratora ustawowego obowiązku określonego w art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. przed pierwszą czynnością procesową z moim udziałem po przedstawieniu mi zarzutów w dniu 6 maja 2014 r., tj. pozbawienie mnie możności skorzystania z konstytucyjnego prawa do obrony określonego w art. 42.2 Konstytucji.

W dniu 10 kwietnia 2015 r. odbyło się przed Sądem Okręgowym w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy – w składzie: SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas posiedzenie w przedmiocie rozpoznania zażaleń na postanowienie sędzi K. Kaczmary. Wydały postanowienie, sygn. IV Kz 718/14 o utrzymaniu w mocy postanowienia sędzi Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r. – Załącznik 11: “Sygn. akt IV Kz 718/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny Odwoławczy, w składzie: Przewodniczący SSO Lidia Haj, Sędziowie SSO Jadwiga Żmudzka SSR (del.) Agnieszka Sułowska-Gibas (spr.) Protokolant /imię i nazwisko – ZKE/ przy udziale Zbigniewa Grzesika Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie po rozpoznaniu w sprawie Zbigniewa Kękusia podejrzanego o przestępstwo z art. 222 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 242 § 4 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek zażaleń podejrzanego oraz obrońcy podejrzanego na punkt I postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX KP 300/14/K w przedmiocie orzeczenia wobec podejrzanego Zbigniewa Kękusia badania stanu zdrowia psychicznego połączonego z obserwacją w zakładzie leczniczym na zasadzie art. 437 § 1 kpk postanawia: postanowienie w zaskarżonej części tj. w jego punkcie I utrzymać w mocy.

Uzasadnienie

Zbigniew Kękuś jest podejrzany o to, że w dniu 05 maja 2014 r. w Krakowie, będąc pozbawionym wolności na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt II K 407/13, usiłował się samouwolnić używając przemocy polegającej na kopnięciu kraty zabezpieczającej przedział dla osób zatrzymanych samochodu Fiat Ducato nr rej. HPHB 147, która to z dużą siłą uderzyła konwojującego funkcjonariusza policji sierż. sztab. Pawła Lewkowicza powodując u niego stłuczenie powłok klatki piersiowej po stronie prawej z podbiegnięciem krwawym tej okolicy, co naruszyło czynności narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu oraz wystawiając nogę z pomieszczenia dla osób zatrzymanych, jednak zamierzonego rezultatu nie osiągnął z uwagi na obezwładnienie przez konwojujących go funkcjonariuszy policji, wskutek czego sierż. sztab.. Michał Doroba, który podejmując czynności w celu zapobieżenia jego ucieczki upadł doznając obrzęku lewego nadgarstka i stłuczenia lewego łokcia, co naruszyło czynności narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu, a okoliczności te miały miejsce, podczas lub w związku z wykonywaniem przez w/w funkcjonariuszy obowiązków służbowych, tj. o przestępstwo z art. 222 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 242 § 4 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Postanowieniem z dnia 16 października 2014 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie orzekł (w punkcie I) wobec Zbigniewa Kękusia badanie stanu zdrowia psychicznego, połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym przez okres trwający nie dłużej niż 4 tygodnie, określając jako miejsce przeprowadzenia obserwacji Szpital Specjalistyczny im. dr Józefa Babińskiego w Krakowie.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli, w dniu 30 października 2014 roku podejrzany Zbigniew Kękuś oraz w dniu 04 listopada 2104 roku obrońca podejrzanego.

Podejrzany zarzucił postanowieniu:

– naruszenie art. 45.1 – zasady bezstronności i art. 42 Konstytucji RP, art. 366 § 1 kpk – polegające na wydaniu postanowienia bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, art. 318 kpk oraz art. 79 § 1 pkt 3 kpk – poprzez pozbawienie możności skorzystania z prawa określonego w tym przepisie. Nadto oczywiste i rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 7 kpk, poprzez pominięcie w sprawie najważniejszego dowodu “Protokołu Zatrzymania Osoby”, art. 7 w zw. z art. 2 § pkt 1 i § 2 kpk – dokonanie dowolnej oceny dowodów z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania i wskazań wiedzy, podanie sprzecznej ze stanem faktycznym informacji, iż podejrzany był karany oraz oczywiste i rażące naruszenie prawa procesowego poprzez ocenę materiału dowodowego wbrew zasadom prawidłowego rozumowania i wskazań wiedzy, a w szczególności bezkrytyczną ocenę opinii biegłych lekarzy psychiatrów, a także oczywiste i rażące naruszenie art. 424 § 1 kpk, polegające na sporządzeniu uzasadnienia postanowienia opartego na zdawkowych, arbitralnych wzmiankach pozorujących uzasadnienie.

Obrońca podejrzanego zaskarżył postanowienie w zakresie punktu I, zarzucając mu mającą wpływ na treść zaskarżonego postanowienia obrazę przepisów, a to:

1. art. 203 § 1 zd. 1 kpk – wskutek błędnego uznania w oparciu o dostępne dowody, iż zachodzi przesłanka warunkująca dopuszczalność stosowania badania staniu zdrowia psychicznego podejrzanego z obserwacją w zakładzie leczniczym, polegająca na dużym prawdopodobieństwie popełnienia przez podejrzanego zarzucanego mu przestępstwa,

2. art. 203 § 1 zd. 2 kpk w zw. z art. 259 § 2 kpk – poprzez błędne przyjęcie, że w przypadku ewentualnego uznania podejrzanego za winnego popełnienia zarzuconego mu przestępstwa orzeczona zostanie wobec niego kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania,

3. art. 92 kpk w zw. z art. 4 kpk – przez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia, a w tym ustaleń w zakresie rzekomo zachodzącego dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez podejrzanego zarzuconego mu przestępstwa, na fragmentarycznym materiale dowodowym, w szczególności poprzez pominięcie zawartych w przedłożonych do akt sprawy przez podejrzanego pismach zawierających jego opis zdarzenia z zarzuconym mu czynem.

Skarżący, podejrzany oraz jego obrońca wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Odwoławczy zważył co następuje:

Zażalenia podejrzanego oraz jego obrońcy nie zasługują na uwzględnienie.

Podejmując krytykę rozstrzygnięcia o konieczności przeprowadzenia badania zdrowia psychicznego Zbigniewa Kękusia w warunkach izolacji w zakładzie leczniczym, obrońca podejrzanego uzasadnił swoje wątpliwości w zakresie powyższej decyzji przede wszystkim brakiem zaistnienia dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez podejrzanego zarzucanego mu przestępstwa, a także błędne przyjęcia, iż zostanie wobec niego orzeczona kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia.

Przypomnieć należy, iż stosownie do treści art. 203 § 1 kpk w razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo, a nadto wskazanej obserwacji nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo, iż okres obserwacji przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia (odpowiednio przepis art. 259 § 2 kpk). W przekonaniu Sądu Odwoławczego wszystkie powyższe przesłanki zastosowania wobec podejrzanego obserwacji sądowo-psychiatrycznej w zakładzie leczniczym zostały spełnione (przy braku zaistnienia przesłanki negatywnej).

Po pierwsze zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy wskazuje na duże prawdopodobieństwo, że podejrzany Zbigniew Kękuś dopuścił się zarzucanego mu czynu. Świadczą o tym zeznania naocznych świadków zdarzenia z dnia 05 maja 2014 roku Pawła Lewkowicza, Marcina Raka oraz Michała Doroby, a także opinia sądowo-medyczna w zakresie doznanych obrażeń przez policjantów (k.73). Nie sposób stwierdzić, iż spójna i konsekwentna relacja tychże świadków, jest gołosłowna i nie ma żadnego pokrycia w rzeczywistości.

Osoby te jako funkcjonariusze publiczni, jasno i logicznie przedstawili przebieg zdarzenia, które miało miejsce w trakcie wykonywania przez nich obowiązków służbowych. W obecnej chwili nie ma żadnych podstaw, by w całości odmówić im wiarygodności. A zatem niewątpliwie zachodzi duże prawdopodobieństwo dokonania przez Zbigniewa Kękusia zarzuconego mu czynu.

Należy podkreślić, iż podejrzany na niniejszym etapie postępowania przygotowawczego, nie przyznając się do stawianego mu zarzutu, odmówił składania wyjaśnień (k.14,84). Zatem zarzut obrońcy podejrzanego, co do braku analizy przez Sąd I instancji stanowiska podejrzanego wyrażonego w formułowanych przez niego pismach, należy uznać za całkowicie chybiony. Kodeks postępowania karnego nie przewiduje takiej formy składania wyjaśnień przez podejrzanego, jedynie zgodnie z art. 176 § 1 kpk, na jego wyraźne żądanie przesłuchujący mógłby umożliwić mu spisanie swojego stanowiska, jednakże w warunkach zapobiegających porozumieniu się podejrzanego z innymi osobami w czasie spisywania wyjaśnień. Pisma Zbigniewa Kękusia załączone do akt sprawy nie stanowią żadnego dowodu w rozumieniu procedury karnej i dopiero w postępowaniu przed sądem ewentualnie będzie on mógł się do nich ustosunkować składając wyjaśnienia do protokołu,.

Podsumowując uznać należy, iż w niniejszym stanie sprawy, zaistniało duże prawdopodobieństwo popełnienia przez Zbigniewa Kękusia zarzucanego mu czynu, które jednak nie jest równoznaczne z pewnością możliwą do osiągnięcia dopiero po rozpatrzeniu sprawy przed sądem.

Kolejny zarzut podniesiony przez obrońcę podejrzanego – naruszenia art. 259 § 2 kpk w zw. z art. 203 § 1 zd. 2 kpk, tj. przyjęcia, iż wobec podejrzanego możliwe jest orzeczenie kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia – również nie jest zasadny. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia omówił wskazaną kwestię i podniósł, iż w niniejszej sprawie można przewidywać wymierzenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Za takim rozstrzygnięciem przemawia rodzaj naruszonego dobra prawnego (przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości), okoliczności popełnienia czynu oraz jego skutki (obrażenia ciała funkcjonariuszy), a nadto wcześniejsza karalność podejrzanego (wbrew temu co w zażaleniu podejrzany podnosił, iż nie był karany, w aktach sprawy znajdują się dane o karalności podejrzanego, w których widnieje skazanie podejrzanego z art. 226 § 1 kk, art. 212 § 1 kk i innych). Niniejsza ocena co do wymiaru kary za zarzucone podejrzanemu przestępstwo, dokonywana odpowiednio wcześniej, jest jedynie prognozą, a zatem musi zawierać w sobie odpowiednio szerokie spektrum możliwej sankcji karnej. W przedmiotowej sprawie nie można wykluczyć orzeczenia przez Sąd wobec Zbigniewa Kękusia kary pozbawienia wolności bez jej warunkowego zawieszenia. Przyjęta kwalifikacja czynu, stopień społecznej szkodliwości, a także inne czynniki, które mają znaczenia przy wymiarze kary, przemawiają za możliwością orzeczenia wobec podejrzanego bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Przepis art. 242 § 4 kk przewiduje orzeczenie kary pozbawienia wolności do lat 3. Czyn Zbigniewa Kękusia uznać należy za znacznie społecznie szkodliwy, gdyż godzi w prawidłowe działanie organów wymiaru sprawiedliwości, a także spowodował realne obrażenia ciała u dwóch osób. Nadto wymaga podkreślenia fakt, iż do zatrzymania podejrzanego doszło wskutek braku dobrowolnego wykonania przez niego obowiązku nałożonego przez Sąd Rejonowy w Dębicy o poddaniu się badaniu sądowo – psychiatrycznemu. Niniejsze okoliczności, w powiązaniu z wcześniejszą karalnością oskarżonego prowadzą do konkluzji, iż zachodzi możliwość orzeczenia wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności.

Wreszcie zauważyć należy, iż poddanie podejrzanego obserwacji psychiatrycznej nie można oceniać, ani w kategoriach zastosowania środka zabezpieczającego, ani jako tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie. Nie jest to forma pozbawienia wolności, lecz jest to czynność procesowa o charakterze dowodowym. Pierwszorzędnym celem tej instytucji jest ustalenie, czy podejrzany w ogóle zdolny jest do ponoszenia odpowiedzialności karnej za zarzucony mu czyn z racji swojego stanu zdrowia psychicznego. Biegli wskazali bowiem na możliwość występowania u niego psychotycznych zaburzeń psychicznych z kręgu schizofrenii lub organicznych zaburzeń psychicznych, przy czym niemożliwe jest wydanie jednoznacznej opinii na podstawie badania psychiatrycznego przeprowadzonego w warunkach ambulatoryjnych. Wobec takich zapatrywań biegłych przedstawionych w sporządzonej przez nich ekspertyzie, skierowanie podejrzanego na badanie psychiatryczne w warunkach obserwacji w szpitalu psychiatrycznym jest nieodzowne ze względu na konieczność ustalenia właśnie, czy zachowanie opisane w stawianym mu zarzucie w ogóle może zostać uznane za zawinione, a zatem przestępne. Rezygnacja natomiast z obserwacji sądowo – psychiatryczne mogłaby stworzyć ryzyko wydania wobec Zbigniewa Kękusia wyroku skazującego pomimo, iż wyniki przeprowadzonej obserwacji jego winę mogą wyłączyć. Powyższe wywody dotyczą również zarzutów wywiedzionych przez podejrzanego w złożonym przez niego zażaleniu, zwłaszcza w zakresie oceny materiału dowodowego, w tym opinii biegłych lekarzy psychiatrów oraz uprzedniej karalności podejrzanego – k. 21. Nie znajduje także podstaw zarzut podejrzanego naruszenia art. 318 kpk (podejrzany miał możliwość zapoznania się z opinią biegłych i brał udział w postępowaniu) i art. 79 § 1 pkt 3 kpk (podejrzany w postępowaniu występował z obrońcą wyznaczonym mu z urzędu). Nietrafny również pozostaje zarzut podejrzanego co do sporządzenia uzasadnienia postanowienia, opartego na zdawkowych, arbitralnych wzmiankach pozorujących uzasadnienie. Sąd Rejonowy zawarł w uzasadnieniu wszystkie elementy wymagane przy sporządzaniu uzasadnienia, jak również podjętą przez siebie decyzję we właściwy sposób uzasadnił.

Wobec przytoczonych argumentów Sąd Odwoławczy podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż w przypadku podejrzanego Zbigniewa Kękusia słusznym jest zastosowanie badania staniu zdrowia psychicznego połączonego z obserwacją w zakładzie leczniczym – wszystkie bowiem przesłanki stanowiące warunek konieczny takiego rozstrzygnięcia zostały spełnione.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Odwoławczy orzekł jak w sentencji postanowienia. SSO Jadwiga Żmudzka SSO Lidia haj SSR (del.) Agnieszka Sułowska-Gibas”

Dowód: Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny – Odwoławczy, sygn. IV Kz 718/14, postanowienie SSO

Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas z dnia 10 kwietnia 2015 r. – Załącznik 11

SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka i SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas przekonują mnie, że umieszczenie mnie na cztery tygodnie w szpitalu psychiatrycznym jest w moim dobrze pojętym interesie.

Wyjaśniają mi także, że… nie jest pozbawieniem mnie wolności. Osobliwe.

Tym bardziej, że sprawczyni zdarzeń skutkujących przedstawieniem mi przez Pana zarzutów, autorka postanowienia z dnia 25 kwietnia 2014 r. o zatrzymaniu mnie przez Policję na czas nieprzekraczający 48 godzin i przymusowym doprowadzeniu na badania psychiatryczne w dniu 7 maja 2014 r. sędzia Beata Stój wydała cztery dni po wydaniu przez SSO Lidię Haj, SSO Jadwigę Żmudzką i SSR del. Agnieszkę Sułowską-Gibas postanowienie z dnia 14 kwietnia 2015 r., w którym powołując się na w.w. postanowienie z dnia 10.04.2015 r. orzekła o poddaniu mnie… “przy okazji”, “bo nic nie stoi na przeszkodzie” obserwacji psychiatrycznej w sprawie, którą ona rozpoznaje. Podała – Załącznik 12:„Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: st. sekr. sąd. Marcin Foryński-Kastoris w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód w Krakowie Ewy Sachy w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej na podstawie art. 203 § 1, 2 i 3 k.p.k. postanawia połączyć badania sądowo-psychiatryczne oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie, na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX. Kp. 300/14/K.

Uzasadnienie

Zbigniew Kękuś oskarżony jest o popełnienie czynów z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz piętnastu występków z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

(…) Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.

Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną. Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.

Jednak w dniu 16 października 2014 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie postanowieniem wydanym na wniosek prokuratora w sprawie 2 Ds. 542/14 (IX. Kp. 300/14/K), orzekł badanie stanu zdrowia psychicznego Zbigniewa Kękusia połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym przez okres nie dłużej niż cztery tygodnie i wyznaczył Szpital Specjalistyczny im. J. Babińskiego w Krakowie na miejsce przeprowadzenia obserwacji. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV.Kz. 718/14, Sąd Okręgowy w Krakowie, rozpoznając zażalenie Zbigniewa Kękusia, utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Rejonowego.

W tej sytuacji, skoro wobec oskarżonego orzeczono prawomocnie obserwację psychiatryczną, w związku z czym zostanie on pozbawiony wolności i umieszczony w szpitalu w celu wykonania postanowienia sądu, nic nie stoi na przeszkodzie, aby przy tej okazji biegli wydali opinię o jego stanie zdrowia także w niniejszej sprawie.

Takie rozwiązanie dopuszcza Sąd Najwyższy stwierdzając w orzeczeniu z dnia 31 maja 2011 r., V KK 402/10, OSNKW 2011/9/81, że w takim przypadku „nie istnieje ratiuo legis niestosowania wobec niego [oskarżonego] obserwacji psychiatrycznej, gdyż postanowienie sądu w tym przedmiocie nie stwarza wówczas samodzielnej podstawy prawnej dla pozbawienia oskarżonego wolności. W tych warunkach ‘odpowiednie’ stosowanie art. 259 § 2 k.p.k. przemawia w istocie za niestosowaniem zawartego w nim zakazu jako bezprzedmiotowego”.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia, uzależniając okres obserwacji w niniejszej sprawie od okresu obserwacji w sprawie 2 Ds. 542/14.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 12

Dlaczego zatem, w jakim celu kierowała mnie sędzia Beata Stój przez … cztery lata, od marca 2011 r,. na badania psychiatryczne, dlaczego wydała Policji sześć nakazów, w tym ostatni, z dnia 25 kwietnia 2014 r. skuteczny, zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia na badania, jeśli wiedziała, że nawet, gdy doprowadzony na nie odmówię poddania się im, jej nie wolno orzec o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej…?

Wskazać należy, że

1. o ile sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy, SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas podały w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2015 r., że – Załącznik 11: “Wreszcie zauważyć należy, iż poddanie podejrzanego obserwacji psychiatrycznej nie można oceniać, ani w kategoriach zastosowania środka zabezpieczającego, ani jako tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie. Nie jest to forma pozbawienia wolności, lecz jest to czynność procesowa o charakterze dowodowym.”, to…

2. prezes Sądu Rejonowego w Dębicy SSR Beata Stój prezentuje w tej samej sprawie stanowisko… całkowicie przeciwne, podając – Załącznik 12: “(…) W tej sytuacji, skoro wobec oskarżonego orzeczono prawomocnie obserwację psychiatryczną, w związku z czym zostanie on pozbawiony wolności i umieszczony w szpitalu w celu wykonania postanowienia sądu, (…).”

Przypomnę, że:

“WOLNOŚĆ” to: «wolna wola, możliwość samodzielnego podejmowania decyzji, brak przymusu»

Słownik Języka Polskiego

Umieszczenie mnie w szpitalu psychiatrycznym z całą pewnością będzie pozbawieniem mnie wolności.

Pan mnie jej pozbawi, razem z SSR Katarzyną Kaczmarą, SSO Lidią Haj, SSO Jadwigą Żmudzką i SSR Agnieszką Sułowską-Gibas.

Zaprezentuję zatem okoliczności, w których chce mnie Pan pozbawić wolności i umieścić w szpitalu psychiatrycznym. Otóż:

1. Sąd I instancji, tj. SSR Katarzyna Kaczmara, oraz Sąd II instancji, tj. SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas, niedopuściły najważniejszego dowodu w sprawie, tj. sporządzonego w dniu 5 maja 2014 r. przez st. asp. Romana Tarnówko w mojej oraz sierż. sztab. Pawła Lewkowicza, sierż. sztab. Michała Dorobę i st. post. Marcina Raka obecności “Protokołu Zatrzymania Osoby”Załącznik 3,

2. Pan niedopełnił obowiązku określonego w art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. oraz pozbawił mnie możności skorzystania z określonego w art. 42.2 Konstytucji prawa do obrony,

3. Sąd I instancji, tj. SSR Katarzyna Kaczmara, oraz Sąd II instancji, tj. SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas popełniły błąd w ustaleniach faktycznych i błąd ten ma istioten znaczenie dla treści wydanych przez nie orzeczeń, tj. ustaliły, że ja byłem karany, mimo że ja nie byłem karany.

Ad. 1

Do zdarzenia, które skutkuje przedstawieniem mi zarzutu z jego dla mnie konsekwencjami w postaci wezwania mnie przez Pana do stawiennictwa na obserwację w Szpitalu Specjalistycznym im. dr. Józefa Babińskiego doszło w dniu 5 maja 2014 r. ok. godz. 16:00 przed Komisariatem Policji IV w Krakowie, przy ul. Królewskiej 4. “Protokół Zatrzymania Osoby” sporządzono w dniu 5 maja 2014 r. w godz. 16:45 – 17:00 – Załącznik 3.

Został sporządzony w mojej oraz konwojujących mnie policjantów – sierż. sztab. Pawła Lewkowicza, sierż. sztab. Michała Dorobę i st. post. Marcina Raka – obecności. Policjanci nie podali do “Protokołu” informacji o jakimkolwiek zdarzeniu, które zakłóciłoby konwojowanie mnie. “Protokół” podpisał kierujący konwojem sierż. sztab. Paweł Lewkowicz.

Obciążające mnie zeznania policjanci złożyli prawie dwie godziny później – patrz: str. 4, 5 oraz Załącznik 5, Załącznik 6, Załącznik 7 – Każdy z policjantów zeznał co innego. Pan i asp. Marcin Moń wybraliście jeden z trzech zgłoszonych przez nich opisów zdarzeń i z niego uczyniliście mi zarzut, jak w sporządzonym i odczytanym mi w dniu 6 maja 2014 r. Uzasadnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów – patrz: str. 3 oraz Załącznik 4.

Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny-Odwoławczy podał w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 10 kwietnia 2015 r. – Załącznik 11: „Należy podkreślić, iż podejrzany na niniejszym etapie postępowania przygotowawczego, nie przyznając się do stawianego mu zarzutu, odmówił składania wyjaśnień (k.14,84). Zatem zarzut obrońcy podejrzanego, co do braku analizy przez Sąd I instancji stanowiska podejrzanego wyrażonego w formułowanych przez niego pismach, należy uznać za całkowicie chybiony.”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie Sądu Okręgowego w

Krakowie Wydział IV Karny-Odwoławczy, w składzie: SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas, z dnia 10 kwietnia 2015 r.,sygn. IV Kz 718/14 – Załącznik 11

Pragnę przypomnieć, że podczas prowadzonego przez sędzię Katarzynę Kaczmarę w dniu 16 października 2014 r. posiedzenia Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny w sprawie Pana wniosku z pisma z dnia 17 czerwca 2014 r. o przeprowadzenie moich badań i badań psychiatrycznych połączonych z obserwacją psychiatryczną przez okres 4 tygodni w Szpitalu Specjalistycznym im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie, przedstawiłem – w Pana obecności – przebieg zdarzenia w dniu 5 maja 2014 r. ok. godz. 16:00 przed Komisariatem Policji IV w Krakowie, przy ul. Królewskiej 4, które stało się następnie przyczyną przedstawienia mi w dniu 6 maja 2014 r. zacytowanych wyżej zarzutów.

Przebieg posiedzenia w dniu Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy w dniu 16 października 2014 r., podczas którego złożyłem w.w. wyjaśnienie, był rejestrowany kamerą cyfrową. Potwierdzają to zapisy protokołu posiedzenia: ”Sygn. akt IX Kp 300/14/K PROTOKÓŁ POSIEDZENIA Dnia 16 października 2014 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie Wydział IX Karny w składzie: Przewodniczący SSR Katarzyna Kaczmara Protokolant /imię i nazwisko – ZKE/ Prokurator: Bartłomiej Legutko (…) Przewodniczący zarządził na zasadzie art. 147 § 1 kpk utrwalenie przebiegu posiedzenia za pomocą urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk. Z urzędu stwierdza się iż włączono kamerę cyfrową i przebieg posiedzenia jest rejestrowany. (…) Zarządzenia: (…) 3. nagranie z kamery proszę przekazać informatykom tut. Sądu celem zgrania na płytę 4. płytę następnie zabezpieczyć w kopercie w aktach IX Kp 300/14/K – zgodnie z art. 147 § 3 kpk nagranie nie może być udostępniane stronom do kopiowania.”

Dowód: Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie Wydział IX Karny, sygn. akt IX Kp 300/14/K, protokół

posiedzenia w dniu 16 października 2014 r.

Ad. 2

Pan niedopełnił ustawowego obowiązku określonego w art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. i pozbawił mnie Pan możności skorzystania z prawa do obrony określonego w art. 42.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Niedopełnił Pan przed pierwszą czynnością procesową z moim udziałem po przedstawieniu mi – w dniu 6 maja 2014 r. – zarzutów tj. podczas moich badań psychiatrycznych wyznaczonych na dzień 7 maja 2014 r., ustawowego, określonego w art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. obowiązku zapewnienia mi obrońcy.

A jednak SSO Lida Haj, SSO Jadwiga Żmudzka SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas podały: „Nie znajduje także podstaw zarzut podejrzanego naruszenia (…) . 79 § 1 pkt 3 kpk (podejrzany w postępowaniu występował z obrońcą wyznaczonym mu z urzędu).”

Sąd dokonał oceny materiału dowodowego z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania.

Mnie przedstawił – odczytał – zarzuty w dniu 6 maja 2014 r. w Komisariacie Policji IV w Krakowie asp. Marcin Moń, czego dowodem sporządzone tego dnia “Uzasadnienie postanowienia o przedstawieniu zarzutów”Załącznik 4:

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds 542/14, Komisariat Policji IV w Krakowie, L.dz.

MKZ-D-1851/14 RSD-#14 1 Ds. #/14, Uzasadnienie z dnia 6 maja 2014 r. postanowienia o przedstawieniu zarzutów – Załącznik 4

Wspomniany wyżej art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. stanowi: „W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli: (…) 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności.”

Artykuł 42.2 Konstytucji stanowi: „Każdy, przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania. Może on w szczególności wybrać obrońcę lub na zasadach określonych w ustawie korzystać z obrońcy z urzędu.”

Na podstawie zacytowanego wyżej prawa określonego w art. 42.2 Konstytucji:

1. Trybunał Konstytucyjny orzekł wyrokiem z dnia 17 lutego 2004 r., Sygn. akt SK 39/02, OTK 2004, Nr 2 poz. 7 – „Konstytucyjne prawo do obrony należy rozumieć szeroko, jest ono bowiem nietylko fundamentalną zasadą procesu karnego, ale też elementarnym standardemdemokratycznego państwa prawnego. Prawo to przysługuje każdemu od chwili wszczęciaprzeciwko niemu postępowania karnego (w praktyce od chwili przedstawienia zarzutów).”

2. Sąd Najwyższy podał w uchwale z dnia 20 września 2007 r., I KZP 26/07, Prok. i Pr., 2007, Nr 12 – „(…) Stwierdzić należy, że prawo do obrony jest fundamentalnym prawem obywatelskim gwarantowanym Konstytucją R. P. oraz przepisami konwencji międzynarodowych, które Polska podpisała i ratyfikowała, a które przez to stały się częścią wewnętrznego porządku prawnego (art. 8 ust. 2 Konstytucji R. P.). Przepis art. 42 ust. 2 Konstytucji R. P. gwarantuje każdemu przeciwko komu jest prowadzone postępowanie karne prawo do obrony, we wszystkich stadiach tego postępowania. W piśmiennictwie podkreśla się doniosłość tego uprawnienia, które w istocie swej jest ,,prawem do ochrony jednostki przed wszelkimi ingerencjami w sferę wolności i praw, jakim zagraża bądź ze swej natury powoduje proces karny. Jest to zatem prawo do obrony człowieka, a nie jego roli czy statusu w procesie karnym.”

Skoro mnie przedstawiono zarzuty w dniu 6 maja 2014 r., tood tego dnia – bo… “we wszystkich stadiach postępowania”, “w praktyce od chwili przedstawienia zarzutów” – przysługiwało mi prawo do obrony.

Pan nabrał Pana zdaniem uzasadnionych wątpliwości co do mojej poczytalności także w dniu 6 maja 2014 r. i tego dnia:

1. wydał Pan postanowienie o powołaniu biegłych sądowych z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, lekarzy psychiatrów Katarzyny Bilskiej Zaremby i Mariusza Patli oraz o poddaniu mnie przez nich badaniom,

2. wydał Pan postanowienie o powołaniu biegłego sądowego z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, psychologa Mariusza Patli oraz o poddaniu mnie przez niego badaniom

3. wyznaczył Pan jako miejsce i termin moich badań, tak samo, jak sędzia B. Stój, 7 maja 2014 r., godz. 12:00, Areszt Śledczy w Krakowie, przy ul. Montelupich 7,

4. skierował Pan wniosek do Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział II Karny o wyznaczenie mi z mocy zacytowanego wyżej art. 79 § 1 pkt 3 k.pk. obrońcy z urzędu.

Skoro nabrał Pan w dniu 6 maja 2014 r. uzasadnionych Pana zdaniem wątpliwości co do mojej poczytalności, było Pana ustawowym, określonym w art. 79 § 1 pkt 3 k.pk. obowiązkiem zapewnić mi od dnia 6 maja 2014 r. – bo tego dnia przedstawiono mi zarzuty – obrońcę z urzędu.

Termin pierwszej czynności procesowej z moim udziałem, tj. badania psychiatryczne, wyznaczył Pan na dzień 7 maja 2014 r.

Przewodniczący Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy SSR Sebastian Mazurek wydał zarządzenie o wyznaczeniu mi obrońcy w dniu 12 maja 2014 r.

Co zatem oczywiste, ja nie miałem… nawet wyznaczonego, obrońcy w dniu 7 maja 2014 r., gdy mnie poddano badaniom.

Poświadczyła to zresztą Pana przełożona Prokurator Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy Agata Chmielarczyk-Skiba podając w piśmie do mnie z dnia 2 grudnia 2014 r. Załącznik 13: „W szczególności – prokurator Bartłomiej Legutko niezwłocznie po ujawnieniu okoliczności określonych w art. 79 § 1 pkt 3 wystąpił do Sądu o wyznaczenia Panu obrońcy z urzędu. Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy zarządzeniem z dnia 12.05.2014r ustanowił dla Pana obrońcę z urzędu w osobie adw. Jarosława Piekar. W tym stanie rzeczy w dniu badania, które miało miejsce 7.05.2014r w/w obrońca nie był jeszcze ustanowiony. (…) Prokurator Rejonowy Agata Chmielarczyk-Skiba”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrzy, sygn.. RA 051/4/14 (2 Ds. 542/14), pismo prokuratora

rejonowego Agaty Chmielarczyk-Skiby z dnia 2 grudnia 2014 r. – Załącznik 13

Z przyczyn leżących wyłącznie po Pana stronie zachodzi zatem bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 k.p.k.: „Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli: (…) 10) oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy,”.

Wskazać także należy, że art. 542 k.p.k. stanowi: „ § 1. Wznowienie postępowania może nastąpić na wniosek strony lub z urzędu. (…) § 3. Postępowanie wznawia się z urzędu tylko w razie ujawnienia się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1, przy czym wznowienie postępowania jedynie z powodów określonych w pkt 9-11 może nastąpić tylko na korzyść oskarżonego.”

Jest zatem ustawowym, określonym w art.542 k.p.k. w związku z art. 439 § 1 k.p.k. obowiązkiem Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny-Odwoławczy wznowić z urzędu postępowanie zakończone postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015 r.

xxx

Jeśli wziąć pod uwagę, że na wyznaczony przez Pana w dniu 6 maja 2014 r. dzień 7 maja 2014 r. jako termin moich badań psychiatrycznych, od razu 6 maja 2014 r., niedopełnił Pan obowiązku określonego w art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. i pozbawił mnie Pan możności w dniu 7 maja 2014 r. możności skorzystania z określonego w art. 42.2 Konstytucji prawa do obrony należnego mi we wszystkich stadiach postępowania od chwili przedstawienia zarzutów – w moim przypadku 6 maja 2014 r. – nie ma Pan powodów czuć się przeze mnie znieważony.

Pan popełnił przestępstwo z art. 231 § 1 k.k., niedopełnienia obowiązku określonego w art. 79 § 3 k.p.k. i działania w dniu 7 maja 2014 r. na szkodę mojego interesu prywatnego. Jeśli nie został Pan przestępcą, to tylko dlatego, że zamiast rozpoznać w trybie procesowym moje zawiadomienie z dnia 3 listopada 2014 r. o popełnieniu przez Pana przestępstwa, Pana przełożona, prokurator rejonowy Agata Chmielarczyk-Skiba rozpoznała go jako … skargę, a tę skargę uznała za… bezzasadną. Wyjaśniła mi pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. – Załącznik 13: “Odpowiadając na Pana pismo z dnia 3 listopada 2014 r. stanowiące w swej istocie skargę na czynności prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza Bartłomieja Legutkę informuję, że przeprowadziłam analizę materiałów z postępowania przygotowawczego o sygnaturze 2 DS 542/14 pod kątem podnoszonych przez Pana w powyższym piśmie zarzutów odnoszących się do naruszenia przez prokuratora referenta w trakcie w/w postępowania Pana prawa do obrony. Po analizie materiałów uznaję powyższą skargę za niezasadną.”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrzy, sygn.. RA 051/4/14 (2 Ds. 542/14), pismo prokuratora

rejonowego Agaty Chmielarczyk-Skiby z dnia 2 grudnia 2014 r. – Załącznik 13

Tak jakbym ja miał obrońcę w dniu 7 maja 2014 r. …

Pismo z dnia 3 listopada 2014 r. nie było “w swej istocie” skargą. Było zawiadomieniem o popełnieniu przez Pana przestępstwa. Podałem w nim: „Pani Agata Chmielarczyk-Skiba Prokurator Rejonowy Prokuratura Rejonowa Kraków-Krowodrza /adres – ZKE/ Sygn. akt: 2 Ds. 542/14 Dotyczy: I. Zawiadomienie o popełnieniu przez prokuratora Bartłomieja Legutkę przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., tj. niedopełnienia obowiązków w postępowaniu do sygn. 2 Ds. 542/14 i działania na szkodę mojego interesu prywatnego przez pozbawienie mnie możności skorzystania z fundamentalnego, gwarantowanego przez Konstytucję oraz przez przepisy konwencji, które Polska ratyfikowała prawa do obrony.”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14 zawiadomienie Z. Kękusia z dnia 3 listopada 2014 r.

Państwo, niektórzy prokuratorzy, jesteście w “swej istocie”, czyli – po prostu – grupie, samowystarczalni. Indywidualnie wielu z Was nic nie znaczy.

Jeśli dodatkowo wziąć pod uwagę, w jaki sposób na podstawie tego samego artykułu 318 k.p.k. wydał Pan dwa … różne zarządzenia o doręczeniu stanowiące integralne części postanowień z dnia 6 maja 2014 r. o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym, tym bardziej nie ma powodów po temu, żeby Pan czuł się przeze mnie znieważony. Pan mi się naprawdę zaprezentował nimi jako – jak Pana informowałem pismem z dnia 13 maja br. – jako idiota: „IDIOTA”: «człowiek upośledzony umysłowo, pozbawiony inteligencji»; Słownik Języka Polskiego PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 271 łajdak: „ŁAJDAK”: «człowiek niegodziwy, postępujący haniebnie, godny potępienia»; Słownik Języka Polskiego PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 424.

Gdyby Pan wydał w dniu 6 maja 2014 r. jedno tylko postanowienie, tj. to „o powołaniu biegłego – zasięgnięciu opinii” można by Pana uważać za li tylko ignoranta.

Ponieważ jednak wydał Pan dwa postanowienia, tym pierwszym poświadczając, że znany jest Panu obowiązek określony w art. 318 k.p.k., którego niedopełnił Pan w drugim, wydanym tego samego dnia postanowieniu, stwierdzić należy, że jest Pan idiotą w podanym wyżej tego słowa znaczeniu.

Jest Pan pozbawiony inteligencji o ile nie upośledzony umysłowo, bo poświadczywszy w obydwóch postanowieniach wydanych w dniu 6 maja 2014 r., że posiada Pan wiedzę o art. 318 k.p.k., jedno z nich zarządził Pan doręczyć mnie, mojemu obrońcy i wyznaczonym przez Pana biegłym, a drugie tylko mnie.

A ponieważ jest Pan także łajdakiem, to mi go Pan doręczył… po tym, gdy mnie biegli “zbadali” w dniu 7 maja 2014 r.

Pana nikt jednak nie skieruje na badania, które miałby zweryfikować poziom Pana rozwoju intelektualnego i zdolność do rozpoznawania znaczenia czynów, które Pan popełnia.

Niech się Pan zatem nie kompromituje i zwolni organy ścigania ze ścigania mnie z oskarżenia publicznego za Pana – ścigane z oskarżenia prywatnego znieważenie.

Niech Pan złoży, wnoszę, wniosek, jak w pkt II str. 1 niniejszego pisma.

Przypomnę, że po tym, gdy mi w dniu 6 maja 2015 r. świadczący Panu usługę prawną zatrudniony w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komendy Miejskiej Policji w Krakowie mł. asp. Patryk Lasota przyniósł do domu wezwanie do stawiennictwa w dniu 15 maja 2015 r. w KMP w Krakowie w charakterze podejrzanego o popełnienie prywatnoskargowego przestępstwa Pana znieważenia /art. 216 k.k./, pismem do Pana z dnia 13 maja 2015 r. złożyłem: “Bartłomiej Legutko Prokuratura Rejonowa Kraków – Krowodrza /adres – ZKE/ Wniosek o złożenie do dnia 14 maja 2015 r. do akt sprawy Komendy Miejskiej Policji w Krakowie Wydział Dochodzeniowo-Śledczy, sygn. akt L.dz. MD.5601.40.15, zawiadomienia, że nie czuje się Pan przeze mnie pokrzywdzony, tj. znieważony, nie jest Pan zainteresowany prowadzeniem postępowania przeciwko mnie i nie chce Pan, żeby z Pana udziałem były prowadzone jakiekolwiek czynności procesowe.”

Mam nadzieję, że uczynił Pan zadość mojemu wnioskowi. Przecież jako prokurator potrafi Pan sporządzić prywatny akt oskarżenia.

Ad. 3

Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny-Odwoławczy podał w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 10 kwietnia 2015 r. – Załącznik 11: „(…) Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia omówił wskazaną kwestię i podniósł, iż w niniejszej sprawie można przewidywać wymierzenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Za takim rozstrzygnięciem przemawia rodzaj naruszonego dobra prawnego (przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości), okoliczności popełnienia czynu oraz jego skutki (obrażenia ciała funkcjonariuszy), a nadto wcześniejsza karalność podejrzanego (wbrew temu co w zażaleniu podejrzany podnosił, iż nie był karany, w aktach sprawy znajdują się dane o karalności podejrzanego, w których widnieje skazanie podejrzanego z art. 226 § 1 kk, art. 212 § 1 kk i innych).

(…) Niniejsze okoliczności, w powiązaniu z wcześniejszą karalnością oskarżonego prowadzą do konkluzji, iż zachodzi możliwość orzeczenia wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności.

(…) Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Odwoławczy orzekł jak w sentencji postanowienia. SSO Jadwiga Żmudzka SSO Lidia haj SSR (del.) Agnieszka Sułowska-Gibas”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie Sądu Okręgowego w

Krakowie Wydział IV Karny-Odwoławczy, w składzie: SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas, z dnia 10 kwietnia 2015 r.,sygn. IV Kz 718/14 – Załącznik 11

Sąd powołał się na uzasadnienie, które dla zaskarżonego przeze mnie postanowienia z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K podała SSR Katarzyna Kaczmara – Załącznik 10: „W ocenie Sądu na obecnym etapie postępowania nie sposób powiedzieć z całą pewnością jaką karę wymierzy Sąd rozpoznający sprawę. Natomiast na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że będzie to kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia postępowania. Wskazuje na to dobro, które podejrzany miał naruszyć (przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości) i okoliczności w jakich podejrzany miał się dopuścić zarzuconego mu czynu, a także skutki jakie swoim zachowaniem miał spowodować (obrażenia ciała jednego z funkcjonariuszy policji). Nadto podejrzany był już karany (informacja z KRK, k. 21-22 akt 2 Ds. 542/14; wyrok w sprawie II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy został uchylony tylko w części-kopia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11-k. 131 –załącznik do pisma podejrzanego).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż koniecznym jest przeprowadzenie badania podejrzanego połączonego z obserwacją w zakładzie leczniczym. (…)”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K – Załącznik 10

Ja nie byłem karany.

Skazujący mnie wyrok sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. II K 451/06 został uchylony przez:

1. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. sygn. II Ko 283/10. Sąd Okręgowy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, wznowił postępowanie do sygn. akt II K 451/06 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie czynów z pkt. I, III – XVII – Załącznik 14:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego

w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r. – Załącznik 14

2. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11, wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. PG IV KSK 699/11. Sąd Najwyższy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego, wznowił postępowanie do sygn. akt II K 451/06 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie czynów z pozostałych dwóch czynów, z pkt. II i XVIII – Załącznik 15:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 15

W zażaleniu z dnia 30 października 2014 r. na postanowienie SSR Katarzyny Kaczmary z dnia 16.10.2014 r. podałem: „SSO Barbara Baran Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie /adres – ZKE/ za pośrednictwem: Sędzia Katarzyna Kaczmara Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny /adres – ZKE/ Sygn. akt: IX Kp 300/14/K Dotyczy: (…) II. Zawiadomienie, że postanowieniu sędzi Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r. zarzucam: (…) 5. oczywiste i rażące naruszenie prawa procesowego określonego w art. 7 k.p.k., skutkujące popełnieniem przez sędzię Katarzynę Kaczmarę przestępstwa z art. 271 § 1 k.k. i § 3 k.k., przez podanie w uzasadnieniu do postanowienia sprzecznej ze stanem faktycznym informacji, że ja byłem karany,

(…) Uzasadnienie (…) Sędzia Katarzyna Kaczmara poświadczyła nieprawdę.

Skazujący mnie wyrok sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. II K 451/06 został uchylony w całości wyrokami:

1.Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września n2010 r., sygn. II Ko 283/10, w zakresie 16 z 18 przypisanych mim czynów,

2.Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11, w zakresie pozostałych 2 czynów.

Wskazać należy, że w aktach sprawy rozpoznawanej przez sędzię K. Kaczmarę zalegają: (…) 2. Moje pismo z dnia 6 października 2014 r., w którym podałem: „Dotyczy: I. Wniosek o dopuszczenie – na okoliczność ustalenia bezstronności biegłych sądowych Sądu Okręgowego w Krakowie, lekarzy psychiatrów, Katarzyny Bilskiej-Zaremby i dr. Mariusza Patli – dowodu z akt sprawy przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 407/13, z tego z:

(…) 2. prawomocnego skazującego mnie wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. (…) 3. wyroku wznowieniowego Sądu Okręgowego w Rzeszowie, sygn. II Ko 283/10, od wyroku, jak w pkt. I.2 (…) 5. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11, od wyroku jak w pkt. I.2”

Dowód: Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny, IX. Kp. 300/14/K, zażalenie z dnia 30

października 2014 r. na postanowienie z dnia 16 października 2014 r.

Z uzasadnień SSR Katarzyny Kaczmary do postanowienia z dnia 16.10.2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K oraz Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny-Odwoławczy do postanowienia z dnia 10 kwietnia 2015 r. oczywiste wnioski, że:

1. dwoje kolejnych prezesów Sądu Rejonowego w Dębicy, SSR Dariusz Różański i – od dnia 15 czerwca 2012 r. – SSR Beata Stój, niedopełnili obowiązku zawiadomienia Krajowego Rejestru Karnego, że skazujący mnie wyrok sędziego tego Sądu Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. II K 451/06 przestał istnieć – stracił moc prawną – po tym, gdy uchyliły go w zakresie wszystkich przypisanych mi nim czynów Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem wznowieniom z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10 i Sąd Najwyższy wyrokiem wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11,

2. SSR Katarzyna Kaczmara niedopuściła dowodu z wyroku wznowieniowego Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r., którym ten uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., sygn. II K 451/06 w zakresie czynów z pkt. I, III – XVII, i którego kserokopię ja załączył do akt sprawy sygn. IX. Kp. 300/14/K przy w.w. piśmie z dnia 06.10.2014 r.,

3. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny-Odwoławczy także nie dopuścił dowodu z wyroku wznowieniowego Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r., którego kserokopia zalega od dnia 6 października 2014 r. w aktach sprawy Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy Wydział IX Karny, sygn. IX. Kp. 300/14/K.

Postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy IX Karny z dnia 16.10.2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K oraz postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny-Odwoławczy z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. IV Kz 718/14 są oparte na błędzie w ustaleniach faktycznych, że ja byłem karany. Błąd ten ma wpływ na treść tych postanowień.

Przypomnę, że art. 438 k.p.k. stanowi: „Orzeczenie ulega uchyleniu lub zmianie w razie stwierdzenia: (…) 3) błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia,”

xxx

Z podanych wyżej przyczyn nie stawiłem się w dniu 18 maja 2015 r. w Szpitalu Specjalistycznym im. dr. J. Babińskiego na doręczone mi przez Pana wezwanie z dnia 28 kwietnia 2015 r. – Załącznik 2.

Stawię się natomiast w dniu 25 maja 2015 r. o godz. 14:00 w Sekretariacie Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Agaty Chmielarczyk-Skiby celem odebrania Pana odpowiedzi na wnioski, jak w pkt. I i II niniejszego pisma.

Jeśli jest Pan przekonany o słuszności Pana stanowiska, że trzeba mnie umieścić w szpitalu psychiatrycznym, tj. Szpitalu im. dr. J. Babińskiego w Krakowie, proszę wydać Policji polecenie zatrzymania mnie w dniu 25.05.2015 r. i przymusowego doprowadzenia mnie do Szpitala.

Poza tym, że jest Pan prokuratorem o nieskazitelnym charakterze, jest Pan także mężczyzną. Niech Pan zatem na mnie nie “poluje”, jak np. prokurator Prokuratury Rejonowej dla Krakowa Śródmieścia Zachód Dariusz Furdzik, który w sprawie do sygn. akt 4 Ds. 292/14 /uprzednio 4 Ds. 256/13/ świadczy na koszt państwa usługę prawną prof. Andrzejowi Zollowi i adw. Wiesławie Zoll i ściga mnie od października 2013 r. z oskarżenia publicznego za ich ścigane z oskarżenia prywatnego zniesławienia i znieważenia.

Wzywał mnie nieprawidłowo na przesłuchanie, a gdy złożyłem wniosek o jego wyłączenie, to… będąc wyłączony wydał Policji w dniu 3 marca 2014 r. nakaz zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia w dniu 6 marca 2014 r. nie tylko na przesłuchanie, ale i na badania psychiatryczne.

I od tego czasu korzysta z “parasola ochronnego” rozłożonego nad nim przez trzódkę prokuratorek – Lucyna Czechowicz, Anna Rokicka-Lis, Anna Jedynak – i sędziego Dariusza Stachurskiego z Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia.

Sędzia Beata Stój z kolei nie wiadomo, po co wydawała Policji nakazy – łącznie sześć, z tym ostatnim z dnia 25 kwietnia 2014 r. skutecznym – zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia na badania, skoro wreszcie w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. przyznała, że… miałem rację od 2011 roku, gdy ją informowałem, że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje… nie ma prawa wydać orzeczenia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

Mogłem zatem nie poddać się badaniom, a sędzia B. Stój nie mogła orzec o mojej obserwacji. Skoro zatem nie stawiałem się na badania w wyznaczanych przez sędzię B. Stój terminach, bezzasadne było angażowanie Policji, żeby mnie przymusowo na nie doprowadziła.

Jeśli wziąć pod uwagę moje od wielu lat relacje z wymiarem sprawiedliwości, to okazuje się, że ja zachowuję się w sposób, który skutkuje Pana zamiarem pozbawienia mnie wolności wyłącznie w sytuacjach, gdy występuję sam, mając przeciwko sobie kilkoro pracowników w.w. instytucji.

Oto bowiem w dniu 5 maja 2014 r. miałem próbować się samouwolnić i zamierzać z rękami skutymi kajdankami uciekać trzem – dużo młodszym ode mnie – policjantom. Potem z kolei, skierowany przez Pana w dniu 6 maja 2014 r. na badania psychiatryczne w dniu 7 maja 2014 r. miałem takie przez kilka minut – mniej niż 10 – trwającego spotkania z biegłymi Katarzyną Bilską-Zaremba i Mariuszem Patla, stroić miny i wykonywać gesty, że jak podały SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka i SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas w postanowieniu z dnia 10.04.2015 r. – Załącznik 11: “Biegli wskazali bowiem na możliwość występowania u niego psychotycznych zaburzeń psychicznych z kręgu schizofrenii lub organicznych zaburzeń psychicznych, przy czym niemożliwe jest wydanie jednoznacznej opinii na podstawie badania psychiatrycznego przeprowadzonego w warunkach ambulatoryjnych.”

Wcześniej, w postanowieniu z dnia 16 października 2014 r. SSR Katarzyna Kaczmara podała za biegłymi, na jakiej podstawie oni sporządzili opinię – Załącznik 10: „Właśnie obserwacja zachowania podejrzanego, jego mimiki, emocji, gestykulacji dały podstawy do stwierdzenia podejrzenia psychotycznych lub organicznych zaburzeń psychicznych.”

A przecież poza powitaniem i pożegnaniem spotkanie biegłych ze mną w dniu 7 maja 2014 r. polegało wyłącznie na podyktowaniu przeze mnie oświadczenia, prezentującego przyczyny mojej odmowy poddania się badaniom psychiatrycznym. Biegła K. Bilska-Zaremba nawet mnie za bardzo nie mogła obserwować, ponieważ to ona zapisywała treść dyktowanego przeze mnie oświadczenia. Co wręcz groteskowe, to biegli K. Bilska-Zaremba i M. Patla zarzucili mi w opinii z dnia 3 czerwca 2014 r., że byłem wobec nich w dniu 7 maja 2014 r. … nadmiernie ugrzeczniony. Może to – “nadmierna ugrzecznioność” – też jakaś jednostka chorobowa.

Ta moja “nadmierna ugrzecznioność” na tym polegała, że przepuściłem biegłą K. Bilską-Zarembę przed sobą, gdy wchodziliśmy i wychodzili ze świetlicy Biura Przepustek Aresztu Śledczego w Krakowie, gdzie się spotkaliśmy w dniu 7 maja 2014 r. oraz nie usiadłem, przed tym, zanim usiadła biegła K. Bilska-Zaremba. Niedobre, okazuje się, odebrałem wychowanie…

Pan dlatego właśnie wydawszy w dniu 6 maja 2014 r. w.w. postanowienia o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym, wyznaczył ich termin na następny dzień, tj. 7 maja 2014 r., tj. dlatego nie wyznaczył mi Pan obrońcy z urzędu przed moimi badaniami – ba, nawet nie doręczył mi Pan postanowień o poddaniu mnie badaniom przed badaniami – żeby moje spotkanie z biegłymi odbyło się bez świadków, żeby biegli mogli potem napisać w opinii, co im się rzewnie podobało.

xxx

Oczywistym Państwa, tj. Pana, sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzyny Kaczmary oraz sędzin Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy, SSO Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej i SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas jest niedopusczenie w sprawie, którą Pan przeciwko mnie rozpoznaje do przewodu sądowego, do postępowania dowodowego.

Państwo wiecie, że Pan nie jest w stanie obronić przed Sądem stawianego mi zarzutu, bo nie dość, że jest oparty na sprzecznych, nawzajem wykluczających się, niespójnych i nielogicznych zeznaniach policjantów – patrz: str. 4, 5 oraz Załącznik 5, Załącznik 6, Załącznik 7 – to przypisanego mi przez Pana czynu nie można popełnić.

Płaska krata nie mogła uderzyć policjanta w klatkę piersiową. Z powodu budowy anatomicznej człowieka. Mogłaby go uderzyć tylko wtedy, gdyby stał przed samochodem pod kątem otwierania się kraty, z opuszczonymi wzdłuż tułowia rękami, nienaturalnie cofniętą głową i równie nienaturalnie wypchniętą do przodu klatką piersiową. A przecież policjanci wykonywali czynności przed samochodem, które opisali w złożonych przez nich zeznaniach.

Państwo, tj. Pan i w.w. sędziny, wymyśliliście “historię” o… “dużym prawdopodobieństwie popełnienia przeze mnie przypisanego mi czynu” – w tym opierając ja na ustaleniu, że ja byłem karany przez Sąd Rejonowy w Dębicy wyrokiem z dnia 18.12.2007 r., sygn. II K 451/06, mimo że nie byłem karany, bo wyrok ten został uchylony na moją korzyść w zakresie wszystkich przypisanych mi nim czynów, a ja do akt sprawy rozpoznawanej przez sędzię Katarzynę Kaczmarę do sygn. IX Kp 300/14/K złożyłem przy piśmie z dnia 6 października 2014 r., tj. zanim sędzia K. Kaczmara wydała postanowienie z dnia 16 października 2014 r., w uzasadnieniu do którego powołała się na moją uprzednią karalność, kserokopie obydwóch wyroków wnzowieniowych, którymi wyrok ten został uchylony, tj. wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. /Załącznik 14/ i Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r. /Załącznik 15/ – żeby mnie umieścić w szpitalu psychiatrycznym na etapie prowadzonego przez Pana postępowania przygotowawczego.

Skoro wezwany przez Pana wezwaniem z dnia 28 kwietnia 2015 r. nie stawiłem się w Szpitalu Specjalistycznym im. dr. J. Babińskiego w dniu 18 maja 2015 r., niech Pan, proszę – jeśli wciąż Pan przekonany o słuszności Pana decyzji – wyda Policji polecenie zatrzymania mnie w dniu 25.05.2015 r., gdy o godz. 14:00 stawię się w Prokuraturze Rejonowej Kraków Krowodrza, i przymusowego doprowadzenia do Szpitala.

Niech Pan, proszę, na mnie nie “poluje” z wykorzystaniem Policji. Nie chciałbym, żeby się znowu okazało, że zatrzymany przez Policję, gdy będę sam, a policjantów kilku, będę próbował uciekać, wyrządzę komuś krzywdę itp.

Ja nie mam powodów, żeby uciekać przed funkcjonariuszami organów ścigania. W sytuacji skutkującej prowadzeniem przez Pana postępowania przeciwko mnie okazało się przecież, tj. sędzia Beata Stój sama przyznała w osobiście sporządzonym przez nią postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. /patrz: str. 10 oraz Załącznik 12/, że bezzasadne było korzystanie przez nią z Policji w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje.

Pragnę zauważyć, że jakkolwiek to Pan oraz SSR Katarzyna Kaczmara, SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka i SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas chcecie mnie Państwo – w opisanych w niniejszym piśmie okolicznościach – umieścić w szpitalu psychiatrycznym, to ja posiadam sporządzone przez Pana dowody poświadczające, że Pan jest idiotą. A do tego łajdakiem.

Proponuję jednak Panu zawarcie ze mną dżentelmeńskiego porozumienia…

Ja deklaruję, że stawię się w poniedziałek, 25 maja 2015 r. o godz. 14:00 w Sekretariacie Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Agaty Chmielarczyk-Skiby.

Skoro zatem od poniedziałku 25 maja 2015 r. mogę – jeśli Pan tak zdecyduje – rozpocząć pobyt w Szpitalu Specjalistycznym im. dr. J. Babińskiego w Krakowie – Pan niech, proszę, do tego dnia nie wysyła po mnie Policji. Będzie to wszak ostatni dla mnie weekend przed moją ewentualną hospitalizacją, a poza tym od około 25 lat – tj. gdy w Polsce nastała “wolność” – w okresie weekendów grasuje tzw. “seryjny samobójca”. Nie chciałbym się z nim spotkać. Mam troje dzieci, znaczy, mam dla kogo żyć a przykład śp. Claudiu Crulica nie wystawia instytucjom wymiaru sprawiedliwości Krakowa dobrego świadectwa.

Umówmy się też proszę, że jeśli nie wyda Pan Policji polecenia zatrzymania mnie w dniu 25 maja 2015 r. w Prokuraturze Rejonowej Kraków Krowodrza i przymusowego doprowadzenia mnie na obserwację do Szpitala, to – nawet jeśli nie potwierdzi mi Pan tego na piśmie, jak w pkt. I, str. 1 niniejszego pisma – definitywnie kończy Pan temat mojej obserwacji.

Umarza Pan sprawę przeciwko mnie, albo kieruje Pan akt oskarżenia do Sądu, który przeprowadzi postępowanie dowodowe. Zapewniając mi możność skorzystania z prawa:

„Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki

przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.”

Artykuł 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

Zbigniew Kękuś

Załączniki od 1 do 15 w ilości od 0..47

1. Komenda Miejska Policji w Krakowie Wydział Dochodzeniowo-Śledczy, L.dz. MD.5601.40.15, Wezwanie z dnia 6 maja 2015 r.

2. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds/542/14, Wezwanie z dnia 28 kwietnia 2015 r.

3. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, Komisariat IV Policji w Krakowie, „Protokół zatrzymania osoby” z dnia 5 maja 2014 r.

4. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, Komisariat Policji IV w Krakowie, L.dz. MKZ-D-1851/14, uzasadnienie postanowienia z dnia 6 maja 2014 r. o przedstawieniu zarzutów

5. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania sierż. sztab. Pawła Lewkowicza, k. 3-4

6. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania st. post. Marcina Raka, k. 7-8

7. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania sierż. sztab. Michała Doroby, k. 9

8. Prokuratura Rejonowa Kraków – Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie prokuratora Bartłomieja Legutko z dnia 6 maja 2014 roku

9. Prokuratura Rejonowa Kraków – Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie prokuratora Bartłomieja Legutko z dnia 6 maja 2014 roku

10. Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie, sygn. akt IX Kp 300/14/K, postanowienie sędzi Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r.

11. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny – Odwoławczy, sygn. IV Kz 718/14, postanowienie SSO Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas z dnia 10 kwietnia 2015 r.

12. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.

13. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrzy, sygn.. RA 051/4/14 (2 Ds. 542/14), pismo prokuratora rejonowego Agaty Chmielarczyk-Skiby z dnia 2 grudnia 2014 r.

14. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r.

15. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11