Rzeczpospolita opresyjna – pismo do prokuratorów Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Agaty Chmielarczyk-Skiby i Bartłomieja Legutko

Kraków, dnia 1 czerwca 2015 r.

Zbigniew Kękuś
ul. Mazowiecka 55 m. 21
30-019 Kraków

Pan
Tomasz Wojciechowski
Prezes Sądu Okręgowego w Rzeszowie
Plac Śreniawitów 3
35-959 Rzeszów

Sygn. akt Sądu Rejonowego w Dębicy: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

Do wiadomości:

  1. Pan Stanisław Kracik, Dyrektor Szpitala Specjalistycznego im. dr J. Babińskiego ul. Józefa Babińskiego 29, 30-393 Kraków
  2. Pani Agata Chmielarczyk-Skiba, Prokurator Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy, oś. Kościuszkowskie 2, 31-858 Kraków, Sygn. akt: 2 Ds. 542/14
  3. Pan Zbigniew Śnigórski, Prezes Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, Al. Piłsudskiego 28, 35-001 Rzeszów
  4. Sędzia Beata Stój, Prezes Sądu Rejonowego w Dębicy, ul. Słoneczna 3, 39-200 Dębica
  5. Pani Krystyna Kowalczyk, Prokurator Rejonowy dla Krakowa Śródmieścia Wschód, ul. Mosiężnicza 2, 30-965 Kraków
  6. Pan adw. Robert Bryk, Kancelaria Adwokacka, ul. Kraszewskiego 5, 39-200 Dębica
  7. Pan adw. Jarosław Piekar, Kancelaria Adwokacka, ul. św. Gertrudy 24/13, 31-048 Kraków
  8. Prokurator Andrzej Seremet, Prokurator Generalny, ul. Rakowiecka 26-30, 02-528 Warszawa
  9. Prokurator Artur Wrona, Prokurator Apelacyjny w Krakowie, ul. Cystersów 18, 31-553 Kraków
  10. Prokurator Lidia Jaryczkowska, Prokurator Okręgowy w Krakowie, ul. Mosiężnicza 2, 30-965 Kraków
  11. Pan insp. Mariusz Dąbek, Małopolski Komendant Wojewódzki Policji, ul. Mogilska 109, 31-571 Kraków
  12. Pan insp. Janusz Barcik, Komendant Miejski Policji w Krakowie ul. Siemiradzkiego 24, 31-137 Kraków, Sygn. akt: L. dz.MD.5601.40.15
  13. Pan mł. insp. Piotr Morajko, Komendant Komisariatu Policji IV w Krakowie, ul. Królewska 4, 30-045 Kraków
  14. SSA Krzysztof Sobierajski, Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie, ul. Przy Rondzie 3, 31-547 Kraków
  15. SSO Beata Morawiec Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie, ul. Przy Rondzie 7, 31-547 Kraków
  16. SSR Barbara Kursa, Prezes Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy, ul. Przy Rondzie 7, 31-547 Kraków
  17. Pan Bronisław Komorowski, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 10, 00-952 Warszawa
  18. Państwo: Bogdan Borusewicz, Jan Wyrowiński, Stanisław Karczewski, Maria Pańczyk-Pozdziej – marszałek i wicemarszałkowie Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 6, 00-902 Warszawa
  19. Państwo: Radosław Sikorski, Elżbieta Radziszewska, Eugeniusz Tomczak – Grzeszczak, Marek Kuchciński, Wanda Nowicka, Jerzy Wenderlich – marszałek i wicemarszałkowie Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 4/6/8, 00-902 Warszawa
  20. Pan Andrzej Adamczyk, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro Poselskie, ul. Łobzowska 35/4, 31-139 Kraków
  21. Pani Barbara Bubula, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro Poselskie, Os. Centrum B 4 m. 42, 31-926 Kraków
  22. Pani Anna Grodzka, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro Poselskie, ul. Bracka 15, 31-005 Kraków
  23. Pan Jerzy Fedorowicz, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro Poselskie, ul. św. Gertrudy 26/29, 31-048 Kraków
  24. Pani Jagna Marczułajtis-Walczak, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro Poselskie, ul. św. Gertrudy 26-29, 31-048 Kraków
  25. Pani Katarzyna Matusik-Lipiec, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro Poselskie, ul. św. Gertrudy 26-29, 31-048 Kraków
  26. Pan Jacek Osuch, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Łobzowska 35 m. 4, 31-139 Kraków
  27. Pan Łukasz Gibała, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro Poselskie, ul. Zbożowa 2, 30-002 Kraków
  28. Pan Jarosław Gowin, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro Poselskie, ul. Karmelicka 1/3, 31-133 Kraków
  29. Pan Ryszard Terlecki, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Szewska 27, 31-139
  30. Pan prof. Andrzej Białas, Prezes Polskiej Akademii Umiejętności, ul. Sławkowska 17, Kraków
  31. Pan Marek Cebulak, Dyrektor Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie, ul. Wąwozowa 34, 31-752 Kraków
  32. Pan prof. dr hab. Andrzej Chochół, Rektor Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, ul. Rakowicka 27, 31-510 Kraków
  33. Ks. kard. Stanisław Dziwisz, Metropolita Krakowski, Kuria Metropolitalna, ul. Franciszkańska 3, 31-004 Kraków
  34. Pani Ewa Kopacz, Prezes Rady Ministrów, Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, Al. Ujazdowskie 1/3, 00-583 Warszawa
  35. Pan Borys Budka, Minister Sprawiedliwości, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa
  36. Panowie: Dominik Jaśkowiec, Sławomir Pietrzyk, Wiceprzewodniczący Rady Miasta Krakowa, Plac Wszystkich Świętych 3-4, 31-004 Kraków
  37. Pan Jacek Majchrowski, Prezydent Krakowa, Plac Wszystkich Świętych 3-4, 31-004 Kraków
  38. Pan Jerzy Miller, Wojewoda Małopolski, ul. Basztowa 22, 31-156 Kraków
  39. Pan Marek Sowa, Marszałek Województwa Małopolskiego, ul. Racławicka 56, 30-017 Kraków.
  40. Pan Wojciech Harpula, Redaktor Naczelny, „Gazeta Krakowska”, Al. Pokoju 3, 31-548 Kraków
  41. Pan Marek Kęskrawiec, Redaktor Naczelny „Dziennik Polski’, Al. Pokoju 3, 31-548 Kraków
  42. Pan Piotr Mucharski, Redaktor Naczelny, Tygodnik Powszechny, ul. Wiślna 12, 31-007 Kraków
  43. Pan Michał Olszewski, Redaktor Naczelny „Gazeta Wyborcza – Gazeta Kraków”, ul. Cystersów 9, 31-553 Kraków
  44. Pani Edyta Stanek, Redaktor Naczelny „Fakt Kraków”, ul. Grzegórzecka 10, 31-530 Kraków
  45. www.kekusz.pl, www.aferyprawa.eu, www.monitor-polski.pl

 

Dotyczy:

  1. Wniosek – na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 i pkt 4 oraz § 2 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 433 § 1, § 2 k.p.k., art. 437 § 1, § 2 k.p.k., art. 438 pkt 1, pkt 2, art. 439 § 1 k.p.k. – o:
    1. umorzenie:
      1. na podstawie art. 7 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. postępowania przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 w zakresie zarzutów z art. 226 § 1 k.k. przypisanych mi w pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia,
      2. na podstawie art. 7 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., postępowania przeciwko mnie, jak w pkt I.1 w zakresie zarzutów z art. 212 § 2 k.k. przypisanych mi w pkt. I – XVII aktu oskarżenia
      3. na podstawie art. 7 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., postępowania przeciwko mnie, jak w pkt I.1 w zakresie zarzutu z art. 226 § 3 k.k. przypisanego mi w pkt. XVII aktu oskarżenia,
    2. wydanie – na podstawie:
      1. art. 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
      2. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. PG IV KSK 699/11
      3. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11
      4. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. II K 407/13

wyroku uniewinniającego mnie w zakresie zarzutu z art. 241 § 2 k.k., przypisanego mi w punkcie XVIII aktu oskarżenia.

  1. Zawiadomienie, że kopie dokumentów poświadczających zdarzenia opisane w niniejszym piśmie są umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

„Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.”

Artykuł 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Uzasadnienie

 

Sąd Okręgowy w Rzeszowie miał rozpoznać podczas posiedzenia w dniu 28 maja 2015 r. zażalenie mojego obrońcy z urzędu adw. Roberta Bryka na postanowienie z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II K 407/13, sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój, którym ta orzekła – Załącznik 1: „połączyć badania sądowo-psychiatryczne oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie, na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX. Kp. 300/14/K.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 1

 

Posiedzenie w dniu 28 maja br. nie odbyło się. Zostało odroczone z powodu niezawiadomienia mnie o nim.

 

Sąd Rejonowy w Dębicy rozpoznaje od listopada 2006 r. sprawę przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan, która oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl popełniłem osiemnaście przestępstw, tj. – Załącznik 2:

  1. pkt. I, III-XVI aktu oskarżenia – znieważyłem i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
  2. pkt II aktu oskarżeniazniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt Sądu Okręgowego w Krakowie XI CR 603/04/,
  3. pkt XVII aktu oskarżeniaznieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, rzecznika praw obywatelskich w osobie piastującego ten urząd Andrzeja Zolla
  4. pkt XVIII aktu oskarżenia – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S – Załącznik 2

 

W sprawie jak wyżej raz już zapadł wyrok. Wydał go w dniu 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ sędzia Tomasz Kuczma przypisując mi popełnienie wszystkich wyżej wymienionych czynów. Wyrok ten uchyliły następnie:

  1. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10 – Załącznik 3:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego

w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 3

Sąd Okręgowy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k., uchylił wyrok z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść, wznowił postępowanie do sygn. II K 451/05 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie szesnastu czynów z pkt. I, III – XVII.

  1. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 4:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 4

Sąd Najwyższy wydał wyrok z dnia 26.01.2012 r. na podstawie kasacji prokuratora generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 – Załącznik 5:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora

Generalnego, kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 5

Sąd Najwyższy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. i art. 7 k.p.k., uchylił wyrok z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść, wznowił postępowanie do sygn. II K 451/06 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie pozostałych dwóch czynów z pkt. II i XVIII.

Po uchyleniu wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. i przekazaniu sprawy przeciwko mnie Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania, rozpoznaje ją sędzia Beata Stój.

 

Wnoszę o wydanie podczas posiedzenia Sądu Okręgowego w Rzeszowie w sprawie rozpoznania zażalenia adw. Roberta Bryka na postanowienie sędzi B. Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. orzeczenia, jak w pkt. I.1 i I.2, str. 1 niniejszego pisma.

Poniżej prezentuję uzasadnienie dla tego wniosku.

 

Ad. pkt. I.1.1, str. 1

W pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia prokurator R. Ridan przypisała mi z art. 226 § 1 k.k. szesnaście czynów, które opisała jako „znieważenie sędziego (funkcjonariusza publicznego) w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.”

W dacie złożenia niniejszego pisma sędzia Beata Stój ściga mnie na podstawie aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z art. 226 § 1 k.k., co poświadczyła podając w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 1: „Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: st. sekr. sąd. Marcin Foryński-Kastoris w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód w Krakowie Ewy Sachy w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne (…) Zbigniew Kękuś oskarżony jest o popełnienie (…) piętnastu występków z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II. K. 451/06, Sąd Rejonowy w Dębicy skazał Zbigniewa Kękusia za zarzucane mu czyny (…).”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 1

 

Wskazać należy, że w dniu 11 października 2006 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok, sygn. P 3/06/, którym orzekł: „1. Art. 226 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.) w zakresie, w jakim penalizuje znieważenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej dokonane niepublicznie lub dokonane publicznie, lecz nie podczas pełnienia czynności służbowych, jest niezgodny z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu do wyroku z dnia 11.10.2006 r. TK podał m.in.: „Rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że od momentu wejścia w życie wyroku niedopuszczalne staje się ściganie z tytułu zniewagi funkcjonariusza publicznego dokonanej, czy to publicznie, czy niepublicznie, wyłącznie w związku z jego czynnościami służbowymi, a nie podczas wykonywania tych czynności. Utrzymany w mocy zakres kwestionowanego przepisu umożliwia więc ściganie z oskarżenia publicznego zniewagi funkcjonariusza dokonanej podczas wykonywania czynności służbowych. Poza hipotezą tego przepisu pozostają natomiast znieważające wypowiedzi publiczne i niepubliczne formułowane poza czasem pełnienia funkcji służbowych, bez względu na to, czy pozostają one w związku czy też nie z pełnieniem tych funkcji.”

Źródło: Uzasadnienie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006r., P 3/06; OTK Z.U. z 2006r., Nr 9A, poz. 121

 

Art. 190 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi: „1. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. (…) 3. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. (…) ”

W sytuacji, gdy nie został przez Trybunał określony inny termin utraty mocy obowiązującej artykułu 226 § 1 k.k., orzeczenie weszło w życie z dniem ogłoszenia /Dz. U., z dnia 19 października 2006 r., Nr 190, poz. 1409/, tj. w dniu 19 października 2006 r. Było to zatem 14 miesięcy… przed wydaniem w dniu 18 grudnia 2007 r. skazującego mnie wyroku przez sędziego T. Kuczmę.

Z tej przyczyny Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał w dniu 15 września 2010 r. wyżej wymieniony wyrok wznowieniowy, którym zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k.Załącznik 3:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego w

Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 3

 

Sędzia Beata Stój w czerwcu 2013 r. poświadczyła, że wie, iż ściganie mnie w sprawie do sygn. akt II K 407/13 z art. 226 § 1 k.k. w zakresie przypisanym mi aktem oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12.06.2006 r. jest niedopuszczalne. Podała w postanowieniu sporządzonym przez nią w dniu 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 6: „Sygn. akt II K 854/10 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój (…) Zbigniew Kękuś został skazany wyrokiem SR w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. za piętnaście czynów zakwalifikowanych z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., niemniej w opisie tych czynów nie wskazano jednego ze znamion przestępstwa z art. 226 § 1 k.k., a mianowicie znieważenia funkcjonariusza publicznego podczas pełnienia obowiązków służbowych.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. –

Załącznik 6

 

Wskazać należy, że Sąd Okręgowy w Rzeszowie w dwóch orzeczeniach wydanych do sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ poświadczył, że ściganie mnie z art. 226 § 1 k.k. w zakresie przypisanym mi przez prokurator R. Ridan jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r. Orzeczeniami tymi są:

  1. wyżej wymieniony wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2010 r., w którym Sąd podał m.in. – Załącznik 3: „Sygn. akt II Ko 283/10 Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 15 września 2010r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Moskwa, Sędziowie SSO Andrzej Borek (spraw.) SSR del. do SO Marcin Świerk Protokolant /imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 15 września 2010r. wniosku obrońcy skazanego Zbigniewa Kękusia o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 na podstawie art. 540 § 2 i art. 547 § 2 kpk wznawia postępowanie w sprawie II K 451/06 w punktach I, III – XVII wyroku i uchyla w tej części wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. (…)

Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1 kk. (…)”

  1. postanowienie z dnia 27 sierpnia 2013 r., którym Sąd Okręgowy uchylił w.w. postanowienie z dnia 14 czerwca 2013 r. sędzi Beaty Stój podając w uzasadnieniu – Załącznik 7: „W dniu 11 października 2006 roku Trybunał Konstytucyjny udzielając odpowiedzi na pytanie prawne orzekł (wyrok o sygn. akt P 3/06), że art. 226 § 1 KK ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku – kodeks karny (Dz.U. Nr 88 poz. 553, ze zm.) w zakresie, w jakim penalizuje znieważenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej, dokonane niepublicznie lub dokonane publicznie, lecz nie podczas pełnienia czynności służbowych, jest niezgodny z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 19 października 2006 roku, zatem od tej daty wszedł w życie i niedopuszczalne stało się ściganie z tytułu zniewagi funkcjonariusza publicznego dokonanej czy to publicznie, czy niepublicznie wyłącznie w związku z jego czynnościami służbowymi, a nie podczas wykonywania tych czynności. (…) Zmiana stanu prawnego skutkowała wznowieniem postępowania o czyny z pkt. I, III – XVII, uchyleniem wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt II K 451/06 w tej części i przekazaniem sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania (wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt II Ko 283/10, który zapadł na skutek wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez obrońcę Zbigniewa Kękusia.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r. /sygn. II Kz 246/13/ – Załącznik 4

 

Artykuł 439 § 1 k.p.k. stanowi: „Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli: (…) 9) zachodzi jedna z okoliczności wyłączających postępowanie, określonych w art. 17 § 1 pkt 5, 6 i 8-11,

Artykuł 17 k.p.k. stanowi: „§ 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: (…) 2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionegoalbo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa.”

W sprawie do sygn. akt II K 407/13 zachodzi określona w art. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k. przesłanka umorzenia postępowania.

Sędzia Beata Stój ściga mnie w dacie złożenia niniejszego pisma za piętnaście przestępstw z art. 226 § 1 k.k. w zakresie, z którego według opisów w akcie oskarżenia ściganie jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r.

 

Jakkolwiek sędzia B. Stój ściga mnie w dacie złożenia niniejszego pisma z art. 226 § 1 k.k., co poświadczyła w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r., to z ostrożności procesowej wskazać należy, iż ewentualna zmiana kwalifikacji prawnej czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 226 § 1 k.k. w zarzuty z art. 216 § 2 k.k. – jak uczyniła sędzia B. Stój w w.w. postanowieniu z dnia 14 czerwca 2013 r. – także musi skutkować umorzeniem postępowania wobec mnie w zakresie tych zarzutów z powodu ustania ich karalności w 2013 roku. Więcej na ten temat poniżej.

 

Ad. pkt I.1.2, str. 1

W pkt. I – XVII aktu oskarżenia prokurator R. Ridan przypisała mi czyny z art. 212 § 2 k.k., tj. zniesławienie funkcjonariuszy publicznych wymienionych na str. 2 niniejszego pisma oraz adw. Wiesławy Zoll. Sędzia Beata Stój ściga mnie w dacie złożenia niniejszego pisma z art. 212 § 2 k.k. co poświadczyła w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 1: Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój (…) Zbigniew Kękuś oskarżony jest o popełnienie czynów z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz piętnastu występków z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II. K. 451/06, Sąd Rejonowy w Dębicy skazał Zbigniewa Kękusia za zarzucane mu czyny (…)”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 1

 

Ściga mnie za czyny popełnione z art. 212 § 2 k.k.:

  1. samoistnie – pkt. II aktu oskarżenia
  2. w zbiegu z art. 226 § 1 k.k. – pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia
  3. w zbiegu z art. 223 § 3 k.k. – pkt XVII aktu oskarżenia

 

Wskazać należy, że prokurator R. Ridan podała w akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. w opisie każdego z w.w. czynów przypisanych mi z art. 212 § 2 k.k. jako czas ich popełnienia okres „od stycznia do maja lub września 2005 r.

Czyn z art. 212 § 2 k.k. jest ścigany z oskarżenia prywatnego. Artykuł 212 § 4 Kodeksu karnego stanowi: „Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Do czynów, które prokurator R. Ridan przypisała mi z art. 212 § 2 k.k. stosuje się przepisy o przedawnieniu ścigania obowiązujące w sprawach z oskarżenia prywatnego, czyli art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k..

Sędzia Beata Stój poświadczyła jej o tym wiedzę w w.w. postanowieniu z dnia 14 czerwca 2013 r., podając – Załącznik 6: „Do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzuconych czynów konieczne jest wypełnienie wszystkich znamion danego przestępstwa, tymczasem Zbigniewowi Kękusiowi, bez względu na wskazaną w orzeczeniu kwalifikację prawną przypisano popełnienie przestępstw wypełniających jedynie znamiona występków z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. W ponownym postępowaniu sąd nie może, zgodnie z zakazem reformationis in peius, uzupełnić opisu czynów o wskazane wyżej znamię, co oznacza, że Zbigniew Kękuś może odpowiadać w toku postępowania jedynie za przestępstwa z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Ściganie takich czynów odbywa się z oskarżenia prywatnego (art. 216 § 5 k.k. i art. 212 § 4 k.k.).

(…) Na posiedzeniu w dniu 14 czerwca 2013 r. prokurator objął pozostałe sprawy ściganiem z urzędu, co nie zmienia faktu, iż do czynów tych nadal stosuje się przepisy o przedawnieniu ścigania obowiązujące w sprawach z oskarżenia prywatnego, czyli art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. (wyrok SN z dnia 13 grudnia 2000 r., II KKN 199/98). Z treści tych przepisów wynika, że karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później niż z upływem trzech lat od jego dokonania, przy czym, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowania przeciwko osobie, karalność przestępstwa ustaje z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 6

 

Podkreślić należy, że Sąd Okręgowy w Rzeszowie podał w zapatrywaniach prawnych i wskazaniach dla Sądu Rejonowego w Dębicy w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 2013 r., którym uchylił w.w. postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 7: Zadaniem Sądu Rejonowego będzie ponowne zbadanie kwestii przedawnienia karalności zarzucanych czynów zgodnie z art. 101§2 kk i art. 102 kk, po uprzednim ustaleniu na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego czasu popełnienia czynów i czasu, kiedy pokrzywdzeni dowiedzieli się o domniemanej osobie sprawcy i w razie stwierdzenia ustania karalności – wskazanie, kiedy w odniesieniu do poszczególnych czynów to nastąpiło. Rozważając ewentualne umorzenie postępowania Sąd Rejonowy właściwie uzasadni swoją decyzję, wskazując również dlaczego nie widział możliwości uniewinnienia oskarżonego.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. II Kz 246/13 – Załącznik 7

 

Artykuł 442 § 3 k.p.k. stanowi – „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.”

Sędzia Beata Stój nie zbadała przed wydaniem postanowienia z dnia 14 kwietnia 2015 r. – tj. przez ponad półtora roku – kwestii przedawnienia karalności zarzucanych mi czynów, zgodnie z art. 101§2 kk i art. 102 k.k.

Wskazać należy, że:

  1. Artykuł 101 Kodeksu karnego stanowi: „§ 1. Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat:1) 30 – gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa, 2) 20 – gdy czyn stanowi inną zbrodnię, 2a) 15 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat, 3) 10 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata, 4) 5 – gdy chodzi o pozostałe występki, 5) (uchylony). § 2. Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.
  2. Artykuł 102 Kodeksu karnego stanowi: – „Jeżeli w okresie przewidzianym w art. 101 wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa określonego w § 1 pkt 1-3 ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych wypadkach – z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.

 

Prokurator R. Ridan podała jako czas popełniania przestępstw popełnionych z art. 212 § 2 k.k.:

  1. czyny z pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia: styczeń 2003 r. do maj 2005 r.”
  2. czyny z pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia – styczeń 2003 r. do wrzesień 2005 r.”

 

W związku z powyższym, z mocy prawa określonego w art. 101 § 2 k.k. i 102 k.k., karalność czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 212 § 2 k.k.:

  1. w pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 czerwca 2013 r.
  2. w pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 października 2013 r.

 

Napisałem „najpóźniej”, ponieważ art. 101 § 2 k.k. stanowi: „Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.

Wymienione na str. 2 niniejszego pisma osoby uważające się za pokrzywdzone, tj. zniesławione przeze mnie oraz uznane za takowe przez prokurator Radosławę Ridan nie składały zeznań przed prokuratorem w ostatnich dniach okresów wskazanych w akcie oskarżenia jako czas popełniania przypisanych mi czynów. Sędzia B. Stój poświadczyła w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 6: „Postępowanie przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi wszczęto w tej sprawie w dniu 2 listopada 2005 r. Pokrzywdzonych przesłuchano w toku postępowania przygotowawczego w dniach 27.08.2004 r., 8.09.2004 r. 10.09.2004 r., 13.09.2004 r., 21.09.2004, 25.10.2004 r., 10.11.2004 r., 20.12.2004 r. 18.02.2005 r. i 21.06.2006 r. Nie wskazali oni dokładnie, kiedy dowiedzieli się o umieszczonych na stronach internetowych treściach ich znieważających i osobie domniemanego sprawcy, niemniej większość wiedziała o tym przed przesłuchaniem, a tylko nieliczne osoby zapoznano z tymi treściami dopiero w czasie przesłuchania.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 6

 

Karalność czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 212 § 2 k.k. mogła zatem ustać już w 2012 roku.

To samo dotyczy przestępstw przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 226 § 1 k.k., gdyby Sąd dokonał zmiany ich kwalifikacji prawnej w zarzuty z art. 216 § 2 k.k., co sędzia B. Stój uczyniła w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2013 r. uchylonym przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r.

Artykuł 216 § 5 k.k. stanowi: „Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Sędzia B. Stój podała w postanowieniu z dnia 14.06.2014 r. – Załącznik 6: Zbigniew Kękuś został skazany wyrokiem SR w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. za piętnaście czynów zakwalifikowanych z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., niemniej w opisie tych czynów nie wskazano jednego ze znamion przestępstwa z art. 226 § 1 k.k., a mianowicie znieważenia funkcjonariusza publicznego podczas pełnienia obowiązków służbowych. Do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzuconych czynów konieczne jest wypełnienie wszystkich znamion danego przestępstwa, tymczasem Zbigniewowi Kękusiowi, bez względu na wskazaną w orzeczeniu kwalifikację prawną przypisano popełnienie przestępstw wypełniających jedynie znamiona występków z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. W ponownym postępowaniu sąd nie może, zgodnie z zakazem reformationis in peius, uzupełnić opisu czynów o wskazane wyżej znamię, co oznacza, że Zbigniew Kękuś może odpowiadać w toku postępowania jedynie za przestępstwa z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Ściganie takich czynów odbywa się z oskarżenia prywatnego (art. 216 § 5 k.k. i art. 212 § 4 k.k.). Na marginesie należy zauważyć, że czyn z punktu I.2 postanowienia /zniesławienie wykonującej wolny zawód adwokata Wiesławy Zoll – ZKE/ od początku był czynem z oskarżenia prywatnego, ściganym przez prokuratora z urzędu.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 6

 

W związku z powyższym, z mocy prawa określonego w art. 101 § 2 k.k. i 102 k.k., karalność czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 226 § 1 k.k. po ewentualnej zmianie ich kwalifikacji prawnej w zarzuty z art. 216 § 2 k.k.:

  1. w pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 czerwca 2013 r.
  2. w pkt. III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 października 2013 r.

 

Artykuł 439 § 1 k.p.k. stanowi: „Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli: (…) 9) zachodzi jedna z okoliczności wyłączających postępowanie, określonych w art. 17 § 1 pkt 5, 6 i 8-11,”

Artykuł 17 § 1 k.p.k. stanowi: „Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy:

(…) 6) nastąpiło przedawnienie karalności,

W sprawie do sygn. akt II K 407/13 zachodzi określona w art. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k. przesłanka umorzenia postępowania.

Sędzia Beata Stój ściga mnie w dacie złożenia niniejszego pisma za siedemnaście przestępstw z art. 212 § 2 k.k. których karalność ustała najpóźniej z dniem 1 czerwca 2013 r. i 1 października 2013 r.

 

Ad. pkt. I.1.3, str. 1

W pkt. XVII aktu oskarżenia prokurator R. Ridan przypisała mi czyn z art. 226 § 3 k.k., który opisała jako – Załącznik 2: „Akt oskarżenia przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi o przest. z art. (…) 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk (…). Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a to zeznań świadków (…) Andrzeja Zolla (k:256-257) Oskarżam Zbigniewa Kękusia (…) ojca dwojga dzieci w wieku 19 i 15 lat pozostających na jego utrzymaniu, z zawodu ekonomistę, zatrudnionego jako Dyrektor Obszaru Zarządzania Zakupami, Nieruchomościami i Kosztami Banku Zachodniego WBK SA (…) o to, że: (…) XVII. w okresie od stycznia 2003r. do maja 2005r. – w Krakowie działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgsopo.webpark.pl i założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl znieważył Andrzeja Zolla piastującego urząd Rzecznika Praw Obywatelskich używając wobec niego słów obraźliwych i pomówił go o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć go w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla piastowanego urzędu to jest o przest. z art. 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S – Załącznik 2

 

Sędzia Beata Stój ściga mnie w dacie złożenia niniejszego pisma z art. 226 § 3 k.k. co poświadczyła w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 1: Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój (…) Zbigniew Kękuś oskarżony jest o popełnienie czynów z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz piętnastu występków z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II. K. 451/06, Sąd Rejonowy w Dębicy skazał Zbigniewa Kękusia za zarzucane mu czyny (…)”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 1

 

Artykuł 226 § 3 k.k. stanowi: Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”

Tymczasem sam prof. Andrzej Zoll podaje od kilkunastu lat, w kolejnych wydaniach wydawanego pod jego redakcją naukową Komentarza do kodeksu karnego: „Przedmiotem czynności wykonawczej typu czynu zabronionego opisanego w art. 226 § 3 są konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres znaczeniowy tego terminu jest sporny w doktrynie (por. A. Zoll (w: ) Kodeks Karny …, red. A. Zoll, s. 736. (…) W doktrynie słusznie jednak wskazano, iż nie każdy organ konstytucyjny jest jednocześnie organem Rzeczypospolitej Polskiej, tzn. takim, który jest powiązany z wykonywaniem jednego z trzech rodzajów władzy w odniesieniu do państwa. Według tego poglądu organami RP są zatem tylko: Sejm, Senat, Prezydent RP, Rada Ministrów, ministrowie, Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny. – Źródło: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1131.

Jako słuszne to wskazanie doktryny prawnej – że RPO nie jest konstytucyjnym organem RP – prezentujeobok prof. Andrzeja Zollawiększość ekspertów w dziedzinie prawa karnego, w tym między innymi Andrzej Marek1, Marek Mozgawa2.

Jeśli Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym, nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej, to czyn przypisany mi przez prokurator Radosławę Ridan z art. 226 § 3 k.k. i opisany, jak wyżej nie wypełnia znamion czynu określonego jako przestępstwo w art. 226 § 3 k.k.

Jestem zatem ścigany – w tym byłem skazany – z rażącym naruszeniem prawa określonego w:

  1. artykule 42.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego”.
  2. artykule 7.1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności:Nikt nie może być uznany za winnego popełnienia czynu polegającegona działaniu lub zaniechaniu działania, którego według prawawewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowił czynu zagrożonego karą w czasie jego popełnienia”.
  3. artykule 15.1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych:Nikt nie może być skazany za czyn lub zaniechanie, które w myśl prawa wewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowiły przestępstwa w chwili ich popełnienia.

 

Z podanego wyżej powodu, pismami z dnia 3.07.2013 r. i 11.07.2013 r. skierowałem wniosek do Prokuratora Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk o modyfikację aktu oskarżenia z dnia 12.06.2006 r. prokurator R. Ridan, przez wyeliminowanie z niego zarzutu z art. 226 § 3 k.k. W odpowiedzi Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł sporządziła pismo z dnia 12.07.2013 r., w którym podała między innymi – Załącznik 8: Interpretacja art. 226 § 3 k.k. wskazana przez Pana w pismach jest jednym z poglądów doktryny, którego nie podzielił autor aktu oskarżenia. Problem interpretacji przepisu będzie aktualnie przedmiotem oceny prawnej, której dokona niezawisły Sąd.(…) Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek – Padoł”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo Zastępcy

Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek – Padoł z dnia 12 lipca 2013 r. – Załącznik 8
Wskazać zatem należy, że prokurator Radosława Ridan nie wskazała w akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. żadnego z poglądów doktryny w sprawie zakresu ścigania z art. 226 § 3 k.k., ani nie wykazała, dlaczego nie podziela poglądu, który jako słuszny prezentuje od wielu lat uznany przez nią za pokrzywdzonego prof. dr hab. A. Zoll. Co wszak najważniejsze, jeśli wskazana przeze mnie interpretacja art. 226 § 3 k.k. jest jednym z poglądów doktryny, to w sprawie przeciwko mnie ma zastosowanie norma art. 5 k.p.k.: Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.

Artykuł 439 § 1 k.p.k. stanowi: „Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli: (…) 9) zachodzi jedna z okoliczności wyłączających postępowanie, określonych w art. 17 § 1 pkt 5, 6 i 8-11,

Artykuł 17 k.p.k. stanowi: „§ 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: (…) 2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionegoalbo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa.”

W sprawie do sygn. akt II K 407/13 zachodzi określona w art. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k. przesłanka umorzenia postępowania.

Sędzia Beata Stój ściga mnie w dacie złożenia niniejszego pisma za czyn z art. 226 § 3 k.k., który według opisu sporządzonego przez prokurator Radosławę Ridan nie wypełnia znamion czynu opisanego jako przestępstwo w art. 226 § 3 k.k.

 

Ad. pkt. I.2, str. 1

Prokurator R. Ridan oskarżyła mnie o popełnienie w Krakowie, w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., za pośrednictwem Internetu, tj. stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl osiemnastu przestępstw wymienionych na stronie 2 niniejszego pisma. W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wydał wyrok, którym uznał mnie za winnego popełnienia wszystkich przypisanych mi czynów.

Wyrok sędziego T. Kuczmy uchyliły, na moją korzyść, w zakresie wszystkich przypisanych mi nim czynów wymienionymi wyżej wyrokami wznowieniowymi Sąd Okręgowy w Rzeszowie i Sąd Najwyższy.

W dacie złożenia niniejszego pisma sędzia Beata Stój ściga mnie za nie po raz drugi, co poświadczyła podając w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 1: „Zgodnie z treścią art. 203 § 1 k.p.k. w razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane materiały dowodowe wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo.

Z akt sprawy wynika, że takie prawdopodobieństwo zachodzi, gdyż na stronie internetowej Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl oraz na stronie zkekus.w.interia.pl umieszczane były pisma Zbigniewa Kękusia, adresowane głównie do sądów, ale także do organów państwowych, w których obrażał on sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie, a także adwokata Wiesławę Zoll oraz ówczesnego Rzecznika Praw Obywatelskich Andrzeja Zolla, a także umieszczał informacje z postępowania ze swojego powództwa o rozwód, które toczyło się z wyłączeniem jawności.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 1

Sędzia Beata Stój zachowuje się, jakby w sprawie przeciwko mnie sędzia T. Kuczma nie wydał już raz skazującego mnie wyroku, który został uchylony na moją korzyść.

Wskazać zatem należy, że w kasacji z dnia 23 sierpnia 2011 r. prokurator generalny Andrzej Seremet podał – Załącznik 5: „(…) Na żądanie Sądu Rejonowego w Dębicy portal Interia PL udzielił odpowiedzi, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś portal Wirtualna Polska poinformował, że strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja w Warszawie /adres – ZKE/ (k.3098-3099 i 3183). (…) Sąd Rejonowy w Dębicy w toku dalszego postępowania, na podstawie art. 394 § 2 kpk ujawnił dowody wskazane w akcie oskarżenia oraz pisma oskarżonego i pisma Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca w Warszawie, w tym pismo z dnia 15 marca 2007 r. znajdujące się w aktach (k.2660-2664), podpisane przez Krzysztofa Łapaja, w którym jak wspomniano powyżej, była zawarta informacja, że Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych www.zgsospo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl, nie on je zakładał, ani też nigdy nie administrował.(…)W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy też w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.

W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7 kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy. W tej sytuacji wniesienie kasacji z urzędu na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia jest uzasadnione.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego,

kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 5

 

W wydanym na moją korzyść wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r. na podstawie kasacji prokuratora generalnego Sąd Najwyższy podał – Załącznik 4: „Sygn. akt IV KK 272/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Barbara Skoczkowska SSA del. do SN Henryk Komisarski (sprawozdawca) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 212 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. (…) Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wszystkich okoliczności, co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26

stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 4

 

Prokurator Generalny Andrzej Seremet i Sąd Najwyższy sformułowali zarzuty pod adresem wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. na podstawie dowodów złożonych do akt sprawy sygn. II K 451/06 /następnie II K 854/10, obecnie II K 407/13/ przez: Bezpieczeństwa operatorów internetowych:

  1. Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. – pismo z dnia 6 sierpnia 2007 r. /Załącznik 9/
  2. Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. – pismo z dnia 1 października 2007 r. /Załącznik 10/.

 

Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. podał w piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r. – Załącznik 9: „Wirtualna Polska /adres – ZKE/ sędzia Tomasz Kuczma /adres – ZKE/ dotyczy: II K 451/06 W odpowiedzi na pismo z dnia 2007-07.02 w sprawie II K 451/06 informuję, że: 1. Właścicielem strony www.zgsopo.webpark.pl jest użytkownik portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsosopo posługujący się kontem email zgsopo@wp.pl 2. w zbiorze danych osobowych „Wirtualna Polska” zostały zapisane dane osobowe użytkownika zgsopo (…) Informacje, o których mowa w pkt 2 przesyłam w załączeniu (…) Panel Dostępu do Danych Osobowych: Login: zgsopo Imię:Krzysztof Nazwisko:Łapaj(…) Adres ul. (…)Miasto:Warszawa

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099 – Załącznik 9

 

Krzysztof Łapaj zamieszkały w Warszawie, to nie Zbigniew Kękuś z Krakowa.

 

Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 1 października 2007r. – Załącznik 10: „INTERIA.PL S.A. /adres – ZKE/ Kraków, dnia 01.10.2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dot. Sygn. akt II K 451/06 W nawiązaniu do Państwa postanowienia INTERIA.PL S.A. uprzejmie odpowiada, co następuje:

Dane związane z kontem: zkekus@interia.pl

i stroną WWW: http://zkekus.w.interia.pl/

Data założenia: 2004-10-2621:17:23

Numer IP założenia: 62.179.56.131

Data ostatniego połączenia WWW: 2006-07-25 18:53:23

Numer IP ostatniego połączenia WWW: 84.10.15.191

Data ostatniego połączenia FTP: 2006-07-26 07:53:15

Numer IP ostatniego połączenia FTP: 84.10.15.191

Użytkownik nie podał danych osobowych.

Uprzejmie informujemy, że obszerne poszukiwania w logach archiwalnych systemu miasto.interia.pl nie wykazały aktywności użytkownika strony http://zkekus.w.interia.pl/ w okresie od 13 września 2005 roku do dnia 30 września 2005 roku. Logami z okresu wcześniejszego nie dysponujemy, natomiast logi z okresu późniejszego, aż do ostatniego dnia użytkowania konta zawierają zapisy połączeń użytkownika. Z poważaniem, Dział Bezpieczeństwa INTERIA PL S.A.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A., karta 3183 – Załącznik 10

 

Jeśli strona www.zkekus.w.interia.pl nie była aktywna w okresie od 13 do 30 września 2005 r., a Interia.PL S.A. nie dysponowała logami z okresu wcześniejszego, to znaczy, że oprócz tego, że podała, iż: „Użytkownik nie podał danych osobowych.”, to zawiadomiła także Sąd, że … operator internetowy już w październiku 2007 r. nie posiadał danych za cały okres objęty aktem oskarżenia, tj. od stycznia 2003 r. do września 2005 r.

Poza tym numery IP komputerów podanych sędziemu T. Kuczmie przez Interię.PL S.A. należały do osób mieszkających w Warszawie, a jeśli strona www.zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r. to nikt nie mógł umieszczać na niej materiałów od stycznia 2003 r. do dnia 25 października 2004 r.

Z tej przyczyny Prokurator Generalny zarzucił sędziemu Tomaszowi Kuczmie, że dokonał oceny materiału dowodowego z rażącym naruszeniem prawa określonego w art. 7 k.p.k., tj. wbrew zasadom prawidłowego rozumowania. Podał – Załącznik 5: „Zarzucam (…) II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, polegające na dokonaniu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania (…) nie było możliwie, aby oskarżony od stycznia 2003 r. do dnia 26.10.2004 r., to jest dnia założenia strony internetowej www.zkekus.w.interia.pl, zamieszczał na niej jakiekolwiek dokumenty, czy też pisma o treści znieważającej, skoro strona ta po prostu jeszcze nie istniała.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego,

kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 5

 

Zarzut Prokuratora Generalnego i Sądu Najwyższego dotyczy wszystkich czynów – nie tylko z pkt. II i XVIII – które przypisali mi prokurator R. Ridan, a po niej sędzia T. Kuczma. Wszystkie zostały popełnione za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl.

Kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 22 sierpnia 2011 r. nie mogła jednak dotyczyć pełnego zakresu przypisanych mi – osiemnastu – czynów ponieważ art. 521 § 1 k.p.k. stanowi: „Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie., a w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wspomniany wyżej wyrok wznowieniowy, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16 czynów z pkt. I, III – XVII.

 

We wskazaniach dla Sądu Rejonowego w Dębicy co do dalszego postępowania, które z mocy prawa określonego w art. 442 § 3 k.p.k. są dlań wiążące – art. 442 § 3 k.p.k.: „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania” – Sąd Najwyższy podał w wyroku wyznowieniowym z dnia 26.01.2012 r. – Załącznik 4: Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), a nadto winien wziąć pod uwagę i prawidłowo ocenić pismo portalu Interia PL”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26

stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 4

 

Uczestniczący w rozprawie kasacyjnej przed Sądem Najwyższym w dniu 26 stycznia 2012 r. prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztof Łapaj skierował w dniu 7 maja 2012 r. pismo do Sądu Rejonowego w Dębicy, w którym podał – Załącznik 11: „Stowarzyszenie Obrony Praw Ojca Zarząd Główny /adres – ZKE/ Warszawa, 2012.05.07 Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Sygn. akt II K 854/10 Dotyczy:

  1. Wniosek o nieangażowanie mnie w żaden sposób w sprawę sygn. II K 854/10 ze względu na bardzo zły stan mojego zdrowia.
  2. Zawiadomienie, że nie pamiętam, kto był sprawcą czynów popełnianych 9, 8 i 7 lat temu, tj. w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowej www.zkekus.w.interia.pl, przypisanych Panu dr Zbigniewowi Kękusiowi wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06.
  3. Wniosek o niekierowanie żadnej korespondencji do mnie na adres /adres – ZKE/ , gdzie nie mieszkam od kilkunastu lat.

Wysoki Sądzie, W dniu 26 stycznia 2012 r. uczestniczyłem w rozprawie kasacyjnej prowadzonej przez Sąd Najwyższy /sygnatura akt IV KK 272/11/ w sprawie kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta na korzyść Pana dr Zbigniewa Kękusia od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygnatura akt II K 451/06/, którym Sąd skazał Pana dr Z. Kękusia za kilkanaście czynów polegających na umieszczaniu materiałów w Internecie wiele lat temu, tj. – jak przypomniał Sąd Najwyższy – w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r.

Sąd Najwyższy wydał wyrok, którym uchylił wyżej wymieniony wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r., wznowił sprawę przeciwko Panu dr Zbigniewowi Kękusiowi i przekazał ją Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu do wyroku Sąd Najwyższy podał, że Sąd Rejonowy w Dębicy powinien przesłuchać mnie w charakterze świadka oraz że powinien wysłać wezwanie dla mnie na adres /adres – ZKE/ w Warszawie. W związku z powyższym informuję, że jestem bardzo ciężko chory – m.in. zaawansowana cukrzyca. W ostatnim czasie przeszedłem dwukrotnie operacje amputacji nogi. Być może z powodu choroby nie pamiętam, kto umieszczał 9, 8 i 7 lat temu na portalu www.zgsopo.webpark.pl i na stronie internetowej www.zkekus.w.interia.pl materiały, za których umieszczanie Sąd Rejonowy w Dębicy skazał kilka lat temu Pana dr Z. Kękusia. Gdyby pytał mnie o to prokurator prowadzący przed laty postępowanie przygotowawcze w sprawie przeciwko Panu dr Z. Kękusiowi zakończone wydaniem przeciwko niemu aktu oskarżenia, być może bym pamiętał. Obecnie już nie pamiętam. Nie posiadam już także dokumentacji ZG SOPO z tak bardzo odległego okresu.

Pragnę przypomnieć, że o mojej chorobie informowałem Sąd Rejonowy w Dębicy pismami skierowanymi do Sądu i usprawiedliwiającymi moje niestawiennictwo na kierowane do mnie wezwania w czasie prowadzenia w 2007 roku rozprawy głównej w sprawie przeciwko Panu dr Z. Kękusiowi. W związku z tym dziwią mnie sprzeczne ze stanem faktycznym poświadczonym dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy przeciwko Panu dr Z. Kękusiowi ustalenia Sądu Najwyższego, że Sąd Rejonowy w Dębicy nie przesłuchał mnie w 2007 roku dlatego, że źle adresował kierowane do mnie przesyłki listowe.

Adres był właściwy. Dowodem na to udzielenie przeze mnie odpowiedzi na wezwania dla mnie, w tym – mających uzasadnienie w chorobie – usprawiedliwień mojego niestawiennictwa. Obecnie stan mojego zdrowia znacznie się pogorszył. W związku z powyższym proszę, by Sąd uszanował mój wniosek i nie wzywał mnie w sprawie przeciwko Panu dr Z. Kękusiowi po jej wznowieniu. Tym bardziej, że jak wspomniałem, nie pamiętam kto umieszczał materiały na www.zgsopo.webpark.pl i na stronie www.zkekus.w.interia.pl 7, 8 i 9 lat temu. W sprawie przeciwko Panu dr Zbigniewowi Kękusiowi wznowionej po kilku latach od wydania skazującego go wyroku nie mam zupełnie nic do powiedzenia, a nałożony na mnie ewentualnie przez Sąd obowiązek stawiennictwa w Sądzie może być wyłącznie ze szkodą dla mojego zdrowia. Proszę mi zatem tego oszczędzić.

Informuję ponadto, że pod adresem /adres – ZKE/ w Warszawie nie mieszkam od kilkunastu lat i kierowanie przez Sąd na ten adres korespondnmecji do mnie jest bezcelowe. Nikt jej tam nie odbierze, a Sąd marnował będzie środki wydatkowane na sporządzanie wezwań dla mnie i pokrycie związanych z ich wysyłką opłat pocztowych.

Ewentualną korespondencję do mnie proszę kierować na adres P. dr Kękuś Zbigniewa /adres – ZKE/ Z poważaniem, Łapaj Krzysztof Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo Prezesa Zarządu

Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 7 maja 2012 r. – Załącznik 7

 

Zacytowane wyżej pismo K. Łapaja z dnia 7 maja 2012 r. zostało doręczone Sądowi Rejonowemu w Dębicy w dniu 8 maja 2012 r., czego dowodem Potwierdzenie Odbioru – Załącznik 12:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 854/10, Potwierdzenie Odbioru w dniu 8 maja 2012 r. przesyłki

listowej poleconej numer (00)659007734199510011 – Załącznik 12

 

Ponieważ Wirtualna Polska S.A. zawiadomiła Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 6 sierpnia 2007 r., że strona www.zgsopo.webpark.pl należała do mieszkańca Warszawy, Prezesa Zarządu Głównego SOPO Krzysztofa Łapaja, a komputery, których numery IP przekazała Sądowi Interia.PL S.A. także były zlokalizowane w Warszawie, pismem z dnia 29 listopada 2012 r. skierowanym do sędzi Beaty Stój złożyłem wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznawania właściwemu miejscowo sądowi w Warszawie. W odpowiedzi sędzia Beata Stój sporządziła postanowienie z dnia 11 grudnia 2012 r., w którym podała – Załącznik 13: „Oskarżony Zbigniew Kękuś złożył wniosek o skierowanie sprawy na posiedzenie i wydanie postanowienia o niewłaściwości sądu. Oskarżony podnosił, że sądem właściwym miejscowo jest sąd w Warszawie, gdyż to tam popełniono przestępstwo, jak wynika z pism operatorów internetowych Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. (…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.

(…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 13

 

W podsumowaniu przedstawionych wyżej faktów poświadczonych dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – w tym sporządzonymi przez sędzię Beatę Stój – wskazać należy, że:

  1. Prokurator Radosława Ridan oskarżyła mnie aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. o popełnienie w Krakowie, w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.plosiemnastu przestępstw przedstawionych na stronie 2 niniejszego pisma.
  2. Sąd Najwyższy przekazał postanowieniem z dnia 27 października 2006 r., sygn. akt IV KO 44/06, sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy, a tam rozpoznawał ją sędzia Tomasz Kuczma.
  3. W dniu 30 listopada 2006 r. sędzia Tomasz Kuczma wydał postanowienie o zwróceniu sprawy przeciwko mnie Prokuratorowi Rejonowemu dla Krakowa Śródmieścia Wschód Piotrowi Kosmatemu, w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko mnie przez prokurator R. Ridan. W uzasadnieniu podał między innymi – Załącznik 14: Sygn. akt II K 451/06 Dnia 30 listopada 2006r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w składzie Przewodniczący: SSR Tomasz Kuczma (…) postanawia zwrócić sprawę przeciwko oskarżonemu Zbigniewowi Kękuś Prokuratorowi Rejonowemu dla Krakowa Śródmieścia-Wschód w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego polegających na – braku ustaleń dotyczących danych osoby, która zamieszczała na stronach internetowych wskazane w akcie oskarżenia pisma i czasu trwania publikacji tych pism

(…) Mimo zgromadzenia w czasie prowadzonego postępowania przygotowawczego dużej ilości materiału dowodowego, akta sprawy wskazują na istotne braki tego postępowania.

Zgodnie z art. 297 § 1kpk celem postępowania przygotowawczego jest między innymi wykrycie sprawcy, wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym ustalenie osób pokrzywdzonych oraz zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie spełnia warunków określonych w tym przepisie, nie zostały bowiem wykonane podstawowe czynności mogące prowadzić do uzyskania dowodów świadczących o popełnieniu wyżej opisanych czynów przez określoną osobę.

Należy przede wszystkim podkreślić, że zarzuty stawiane oskarżonemu dotyczą znieważenia, pomówienia i rozpowszechniania wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności dokonanego za pomocą środków masowego komunikowania, (…)

Wypełnienie znamion zarzucanych przez Prokuratora występków stanowi nie sam fakt sporządzania przedmiotowych pism, ale publiczne ich rozpowszechnienie. Do przypisania więc sprawcy przestępnego zachowania potrzebne jest wykazanie, że to on takie informacje oraz treści wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 226 § 1kk, 212 § 2 kk lub 226 § 3 kk oraz 241 § 2 kk na stronach internetowych zamieszczał. W zgromadzonym materiale dowodowym brak jest natomiast dowodów dotyczących ustalenia danych osoby, która zamieszczała informacje na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl. (…)

Prokurator w czasie prowadzonego postępowania przygotowawczego nie podjął żadnych czynności mających na celu ustalenie, do jakich organizacji czy też osób fizycznych należą domeny internetowe i jakie osoby na tych stronach mogły zamieścić informacje i jaka osoba przedmiotowe pisma zamieściła. Dopiero takie czynności pozwolą jednoznacznie ustalić sprawcę zarzucanych w akcie oskarżenia czynów, a także w prawidłowy sposób ustalić formę sprawstwa.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 30 listopada 2006 r. – Załącznik 15

  1. prokurator R. Ridan sporządziła akt oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. na podstawie li tylko wydruków ze stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl, do czego przyznała się podając w zażaleniu z dnia 8 grudnia 2006 r. na w.w. postanowienie sędziego T. Kuczmy z dnia 30 listopada 2006 r. Podała – Załącznik 15: Prokurator (…) Zarzuty swe oparł li tylko na publikacjach które osobiście ujawnił i przejrzał na stronach internetowych ZGSOPO i www.zkekus.w.interia.pl. (…) Z informacji Zbigniewa Kękusia (…) należy wysnuć oczywisty wniosek, że tylko Zbigniew Kękuś może być sprawcą zarzuconych mu przestępstw bez żadnej ku temu wątpliwości. Okoliczność, że wymieniony nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu przestępstw nie ma nic do rzeczy, albowiem realizował on w ten sposób swoje prawo do obrony. (…) Natomiast o ile Sąd orzekający powziąłby uzasadnioną wątpliwość co do sprawstwa i winy oskarżonego w toku czynności dowodowych, w trakcie procesu,to ma możliwość wydania wyroku uniewinniającego.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/

zażalenie prokurator Radosławy Ridan z dnia 8 grudnia 2006 r. – Załącznik 15

  1. Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie uchylił postanowienie sędziego T. Kuczmy z dnia 30 listopada 2006 r.
  2. Pismem z dnia 6 sierpnia 2007 r. /Załącznik 9/ Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy, że właścicielem i użytkownikiem portalu www.zgsopo.webpark.pl jest mieszkaniec Warszawy Krzysztof Łapaj.
  3. Pismem z dnia 1 października 2007 r. /Załącznik 10/ Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy, że:
    1. strona www.zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r.,
    2. nie posiada danych za cały okres objęty aktem oskarżenia, tj. że nie posiada już logów z okresu od dnia założenia stronywww.zkekus.w.interia.pl do dnia 15 września 2005 r., a w okresie od dnia 15.09 do 30.09.2005 r. strona nie wykazywała aktywności,
  4. W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Tomasz Kuczma wydał wyrok, którym uznał mnie za winnego popełnienia wszystkich czynów, które przypisała mi prokurator R. Ridan.
  5. w dniu 23 sierpnia 2011 r. Prokurator Generalny wniósł opartą na w.w. pismach operatorów internetowych kasację /Załącznik 5/ do Sądu Najwyższego na moją korzyść w zakresie czynów z pkt. II i XVIII skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., zarzucając sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa określonego w art. 366 § 1 k.p.k. i art. 7 k.p.k., w tym dokonanie oceny dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania.
  6. w dniu 26 stycznia 2011 r. Sąd Najwyższy wydał wyrok /Załącznik 4/, którym uznał kasację Prokuratora Generalnego za zasadną, uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy na moją korzyść, wznowił postępowanie do sygn. II K 451/06 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie czynów z pkt. II i XVIII
  7. zarzuty Prokuratora Generalnego z kasacji z dnia 23.08.2011 r. oraz Sądu Najwyższego z wyroku wznowieniowego z dnia 26.01.2012 r. dotyczyły wszystkich osiemnastu zarzutów przypisanych mi przez sędziego T. Kuczmę wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. ponieważ wszystkie zostały popełnione za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl. Kasacja i wyrok wznowieniowy nie mogły objąć swym zakresem czynów z pkt. I, III – XVI wyroku z dnia 18.12.2007 r. ponieważ wcześniej Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy, którym uchylił wyrok z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść w zakresie tych czynów, zarzuciwszy sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k.
  8. Po wydaniu pierwszego z w.w. wyroków przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie w dniu 15.09.2010 r. i przekazaniu sprawy przeciwko mnie Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania, sędzią referentem jest sędzia Beata Stój.
  9. W dniu 11 grudnia 2012 r. sędzia Beata Stój wydała postanowienie, w którym na podstawie w.w. pism operatorów internetowych podała – Załącznik 16: „(…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.

(…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 16

  1. W dniu 14 kwietnia 2015 r. sędzia Beata Stój wydała postanowienie, w którym podała – Załącznik 1: „Zgodnie z treścią art. 203 § 1 k.p.k. w razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane materiały dowodowe wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Z akt sprawy wynika, że takie prawdopodobieństwo zachodzi, (…).”

 

A przecież po dniu 11 grudnia 2012 r., gdy wydała postanowienie, w którym podała, że – Załącznik 16: „(…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści. nie mogła już zebrać nowych dowodów w sprawie, w której ściga mnie za przestępstwa popełnione okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl. Było niemożliwe, żeby je zebrała ponieważ:

  1. pismem z dnia 6 sierpnia 2007 r. Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A.zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy, że właścicielem i użytkownikiem strony www.zgsopo.webpark.pl jest mieszkający w Warszawie Krzysztof Łapaj,
  2. pismem z dnia 1 października 2007 r. Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy, że nie dysponuje już danymi za cały okres objęty aktem oskarżenia, tj. od dnia założenia strony www.zkekus.w.interia.pl., 26 października 2004 r., do dnia 30 września 2005 r..
  3. Krzysztof Łapaj, którego przesłuchanie zalecił Sądowi Rejonowemu w Dębicy Sąd Najwyższy wyrokiem wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r. zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 8 maja 2012 r. /data wpływu/ – Załącznik 11: „Zawiadomienie, że nie pamiętam, kto był sprawcą czynów popełnianych 9, 8 i 7 lat temu, tj. w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowej www.zkekus.w.interia.pl, przypisanych Panu dr Zbigniewowi Kękusiowi wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06.”

 

W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że podając w postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 16: (…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści. (…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów. sędzia Beata Stój przedstawiła ostateczne wyniki przeprowadzonego przez nią postępowania dowodowego.

Z podanych wyżej przyczyn ustalenia te – oparte na dowodach złożonych do akt sprawy przez operatorów internetowych, Wirtualną Polskę S.A. i Interię.PL S.A. są zgodne z ustaleniami Prokuratora Generalnego z kasacji z dnia 23 sierpnia 2011 r. i wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r. – nie mogły już później ulec zmianie.

 

xxx

 

Z przyczyn podanych w niniejszym piśmie, na podstawie przedstawionych w nim faktów, poświadczonych dokumentami zalegającymi w aktach sprawy sygn. II K 407/13, w tym wydanymi na moją korzyść wyrokami wznowieniowymi Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r. i Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r. od prawomocnego skazującego mnie wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. oraz na podstawie postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., w którym ta poświadczyła: „Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści. (…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów. Wnoszę – w łącznie dziewiątym roku ścigania mnie przez Sąd Rejonowy w Dębicy za czyny przypisane mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. – jak na wstępie, tj. jak w pkt I.1, I.2, str. 1 niniejszego pisma.

Zbigniew Kękuś

Załączniki:

Wszystkie – oprócz przedstawionych w pkt. 8, 11, 12 – dokumenty przedstawione przeze mnie jako Dowody/Załączniki, znajdują się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 407/13.

  1. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.
  2. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, akt oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S
  3. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.
  4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
  5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18.12.2007 r., sygn. akt II K 451/06
  6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r.
  7. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r.
  8. Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo Zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek – Padoł z dnia 12 lipca 2013 r.
  9. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6.08.2007r., karty 3098, 3099
  10. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A., karta 3183
  11. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo Prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 7 maja 2012 r.
  12. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 854/10, Potwierdzenie Odbioru w dniu 8 maja 2012 r. numer (00)659007734199510011
  13. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r.
  14. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 30 listopada 2006 r.
  15. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ zażalenie prokurator Radosławy Ridan z dnia 8 grudnia 2006 r.
  16. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r.

Załączniki od 1..59 tutaj

1 „Przedmiotem ochrony art. 128 są jedyniekonstytucyjne organy RP, których ustrój i kompetencje zostały określone w Konstytucji.Są nimi niewątpliwie Prezydent, Sejm, Senat oraz Rząd (Rada Ministrów). W literaturze wyrażono pogląd, że ochronie z art. 128 nie podlegają inne organy państwowe, do których zadań nie należy reprezentowanie Rzeczypospolitej, jak Trybunał Konstytucyjny,Rzecznik Praw Obywatelskich, Najwyższa Izba Kontroli, Sąd Najwyższy i sądy powszechne, a także poszczególni ministrowie i kierownicy rządowych organów administracji (por. J. Wojciechowski, Komentarz, s. 245; S. Hoc (w:) O. Górniok i in. Komentarz, t. II. s. 44.).” Źródło:Andrzej Marek, Kodeks karny. Komentarz. 5 wydanie, Lex a Wolter Kluwer business, 2010 r. s. 343

2 „Głównym przedmiotem ochrony są organy konstytucyjne RP – ich istnienie i niezakłócone funkcjonowanie. Nie budzi wątpliwości, że ochroną objęty jest Sejm, Senat, Prezydent, Rada Ministrów.Kontrowersyjne jest objęcie ochroną wynikającą z tego przepisu innych organów państwowych (RPO,Trybunał Konstytucyjny, SN, sądy powszechne, ministrowie). Marek uważa, że nie korzystają one z tej ochrony, ponieważ nie reprezentują Państwa(Marek, Komentarz, s. 360). Kardas natomiast uważa, iż TK, SN, NSA i TS powinny z tej ochrony korzystać, ponieważ wynika to z zasady trójpodziału władzy. Nie podlegają natomiast RPO, NIK, sądy powszechne, administracyjne i wojskowe, wojewodowie oraz organy samorządu terytorialnego (Kardas (w:) Zoll II, s. 69-70; tak też Stefański II, s. 64).”Źródło: Komentarz do art.128 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] M. Mozgawa (red.), M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, Kodeks karny. Komentarz praktyczny, Oficyna, 2010, wyd. III., s. 289.