Rządy Żydów w Rzeczypospolitej opresyjnej – jak nas będą w szpitalach psychiatrycznych umieszczać

Kraków, dnia 5 sierpnia 2015 r.

Zbigniew Kękuś

Pan

Andrzej Duda

Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

ul. Wiejska 10

00-952 Warszawa

Do wiadomości:

  1. Pan adw. Wojciech Wandzel, Kancelaria Adwokacka, ul. Rakowicka 7, 31-511 Kraków
  2. Pan adw. Robert Bryk, Kancelaria Adwokacka, ul. Kraszewskiego 5, 39-200 Dębica
  3. Państwo: red. Krystyna Górzyńska, red. Marek Podlecki
  4. Pan Piotr Bachurski, Redaktor Naczelny, „Warszawska Gazeta”, ul. M. Konopnickiej 6, lok. 226, 00-491 Warszawa
  5. Pan Janusz Wojciechowski, Biura Poselskie: ul. Kościuszki 18, 96-200 Rawa Mazowiecka, ul. Sienkiewicza 61, 90-009 Łódź; janusz.wojciechowski@europarl.europa.eu, jwojciechowski@europarl.europa.eu
  6. Pan Jarosław Kaczyński, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Prezes Partii Prawo i Sprawiedliwość, ul. Nowogrodzka 84/86, 02-018 Warszawa, biuro@pis.org.pl
  7. Pani Dorota Baranowska, Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, oś. Kościuszkowskie 2, 31-858 Kraków, Sygn. akt: 2 Ds. 542/14
  8. Pani Małgorzata Lipska, Prokurator Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy, oś. Kościuszkowskie 2, 31-858 Kraków, Sygn. akt: 2 Ds. 542/14
  9. Pan adw. Paweł Gieras, Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Krakowie, ul. Batorego 17, 31-135 Kraków
  10. Pan Borys Budka, Minister Sprawiedliwości, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa
  11. Pani Małgorzata Gersdorf, Prezes Sądu Najwyższego, Plac Krasińskich 2/4/6, 00-951 Warszawa
  12. Prokurator Andrzej Seremet, Prokurator Generalny, ul. Rakowiecka 26-30, 02-528 Warszawa
  13. Prokurator Artur Wrona, Prokurator Apelacyjny w Krakowie, ul. Cystersów 18, 31-553 Kraków
  14. Prokurator Lidia Jaryczkowska, Prokurator Okręgowy w Krakowie, ul. Mosiężnicza 2, 30-965 Kraków
  15. Pan insp. Mariusz Dąbek, Małopolski Komendant Wojewódzki Policji, ul. Mogilska 109, 31-571 Kraków
  16. Pan insp. Janusz Barcik, Komendant Miejski Policji w Krakowie ul. Siemiradzkiego 24, 31-137 Kraków
  17. Pan mł. insp. Piotr Morajko, Komendant Komisariatu Policji IV w Krakowie, ul. Królewska 4, 30-045 Kraków
  18. SSA Krzysztof Sobierajski, Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie, ul. Przy Rondzie 3, 31-547 Kraków
  19. SSO Beata Morawiec Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie, ul. Przy Rondzie 7, 31-547 Kraków
  20. Pan Bronisław Komorowski, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 10, 00-952 Warszawa
  21. Państwo: Bogdan Borusewicz, Jan Wyrowiński, Stanisław Karczewski, Maria Pańczyk-Pozdziej – marszałek i wicemarszałkowie Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 6, 00-902 Warszawa
  22. Państwo: Małgorzata Kidawa-Błońska, Elżbieta Radziszewska, Eugeniusz Tomczak – Grzeszczak, Marek Kuchciński, Wanda Nowicka, Jerzy Wenderlich – marszałek i wicemarszałkowie Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 4/6/8, 00-902 Warszawa
  23. Pani Ewa Kopacz, Prezes Rady Ministrów, Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, Al. Ujazdowskie 1/3, 00-583 Warszawa
  24. Pan Marek Cebulak, Dyrektor Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie, ul. Wąwozowa 34, 31-752 Kraków
  25. Pan prof. dr hab. Andrzej Chochół, Rektor Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, ul. Rakowicka 27, 31-510 Kraków
  26. Ks. kard. Stanisław Dziwisz, Metropolita Krakowski, Kuria Metropolitalna, ul. Franciszkańska 3, 31-004 Kraków
  27. Panowie: Dominik Jaśkowiec, Sławomir Pietrzyk, Wiceprzewodniczący Rady Miasta Krakowa, Plac Wszystkich Świętych 3-4, 31-004 Kraków
  28. Pan Jacek Majchrowski, Prezydent Krakowa, Plac Wszystkich Świętych 3-4, 31-004 Kraków
  29. Pan Jerzy Miller, Wojewoda Małopolski, ul. Basztowa 22, 31-156 Kraków
  30. Pan Marek Sowa, Marszałek Województwa Małopolskiego, ul. Racławicka 56, 30-017 Kraków.
  31. Pan Wojciech Harpula, Redaktor Naczelny, „Gazeta Krakowska”, Al. Pokoju 3, 31-548 Kraków
  32. Pan Marek Kęskrawiec, Redaktor Naczelny „Dziennik Polski’, Al. Pokoju 3, 31-548 Kraków
  33. Pan Piotr Mucharski, Redaktor Naczelny, Tygodnik Powszechny, ul. Wiślna 12, 31-007 Kraków
  34. Pan Michał Olszewski, Redaktor Naczelny „Gazeta Wyborcza – Gazeta Kraków”, ul. Cystersów 9, 31-553 Kraków
  35. Pani Edyta Stanek, Redaktor Naczelny „Fakt Kraków”, ul. Grzegórzecka 10, 31-530 Kraków
  36. www.kekusz.pl, www.aferyprawa.eu, www.monitor-polski.pl

 

Dotyczy:

  1. Wniosek o zwrócenie się przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskami do Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta o przeprowadzenie:
    1. przed dniem 8 września 2015 r., rozmowy z Prokuratorem Rejonowym dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyną Kowalczyk na temat cofnięcia aktu oskarżenia przeciwko mnie prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r.,
    2. przed dniem 8 września 2015 r., rozmowy z Prokuratorem Rejonowym dla Krakowa Krowodrzy Małgorzatą Lipską, żeby zamiast umieszczenia mnie w szpitalu psychiatrycznym na etapie postępowania przygotowawczego w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt 2 Ds. 542/14 Prokuratura /prokurator referent Dorota Baranowska/:
      1. przeprowadziła postępowanie przygotowawcze zgodnie z prawem określonym w art. 297 § 1 k.p.k.,
      2. zarządziła przeprowadzenie eksperymentu procesowego na okoliczność, czy było możliwe popełnienie przeze mnie przypisanego mi czynu,
      3. sporządziła akt oskarżenia i przekazała go – na podstawie art. 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.” – do rozpoznania sądowi celem przeprowadzenia przewodu sądowego, w tym postępowania dowodowego.
  2. Wniosek o sporządzenie i doręczenie Pani red. Krystynie Górzyńskiej – za pośrednictwem Pana Piotra Bachurskiego, Redaktora Naczelnego „Warszawskiej Gazety” – odpowiedzi na jej apel do Adresata niniejszego pisma z zamieszczonego w wydaniu z dnia 5-11 czerwca 2015 r. „Warszawskiej Gazety” artykułu pt. „Prokuratorski lincz na dr. Kękusia nadal trwa. Apel do prezydenta elekta Andrzeja Dudy”Załącznik 37.
  3. Informacja o stanie prawnym na dzień złożenia niniejszego pisma:
    1. sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,
    2. sprawy Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza sygn. akt 2 Ds. 542/14.
  4. Zawiadomienie o skierowaniu przeze mnie pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny, sygn. II K 407/13 wniosku o – w przypadku orzeknięcia podczas posiedzenia w dniu 8 września 2015 r. mojej obserwacji psychiatrycznej:
    1. wydanie Policji nakazu zatrzymania mnie w dniu 8 września 2015 r. i przymusowego doprowadzenia na obserwację, lub
    2. wręczenie mi podczas posiedzenia w dniu 8 września 2015 r. Wezwania do stawiennictwa na obserwację.
  1. Zawiadomienie, że po odpowiedź na wnioski, jak w pkt. I niniejszego stawię się osobiście w czwartek 13 sierpnia 2015 r., o godz. 12:00 w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, przy ul. Wiejskiej 10 w Warszawie.
  2. Zawiadomienie, że w przypadku braku odpowiedzi dla mnie w dniu 13 sierpnia 2015 r. na wnioski, jak w pkt. I:
    1. od dnia 13 sierpnia 2015 r. rozpocznę prowadzoną całodobowo pikietę przed Kancelarią Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
    2. od dnia 17 sierpnia 2015 r. prowadził będę przed Kancelarią protest głodowy, będę pił wodę i soki,
    3. od dnia 24 sierpnia 2015 r. do dnia 4 września 2015 r. będę prowadził przed Kancelarią protest głodowy, nie będę jadł ani pił.
  3. Zawiadomienie, że w przypadku ewentualnego umieszczenia mnie w szpitalu psychiatrycznym, będą się z Panem kontaktować w sprawach, jak w pkt. I.1 i I.2 moja matka i dzieci oraz poproszeni o to przeze mnie:
    1. red. Krystyna Górzyńska, publicystka m.in. „Warszawskiej Gazety”
    2. red. Marek Podlecki, właściciel blogu www.monitor-polski.pl.
    3. adw. Robert Bryk, mój obrońca z urzędu w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,
    4. adw. Wojciech Wandzel, mój obrońca z urzędu w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14.
  4. Zawiadomienie, że:
    1. kopie dokumentów poświadczających fakty przedstawione w niniejszym piśmie są umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl,
    2. kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

 

 

Wrażliwość Andrzeja Dudy jest wielkim atutem. A wypływa ona – co jeszcze raz podkreślę

nie z kampanijnej chęci, tylko z autentycznej ludzkiej potrzeby.”

Źródło: http://wpolityce.pl/polityka/244322-andrzej-duda-rusza-z-prezydenckim-biurem-porad-prawnych-duda-pomoc-bedzie-dla-kazdego-kazda-sprawa-kazdego-polaka-jest-wazna; informacja z dnia 13 maja 2015 r.

 

Zaraz po wygranych wyborach powołam w Kancelarii Prezydenta biuro pomocy prawnej.

Poprosiłem pana posła Wojciechowskiego, by sprawował pieczę nad tym biuremzadeklarował Andrzej Duda podczas konferencji prasowej w siedzibie Prawa i Sprawiedliwości.”

Źródło: http://wpolityce.pl/polityka/244322-andrzej-duda-rusza-z-prezydenckim-biurem-porad-prawnych-duda-pomoc-bedzie-dla-kazdego-kazda-sprawa-kazdego-polaka-jest-wazna; informacja z dnia 13 maja 2015 r.

 

Ja dotrzymuję słowa, bo mam swoje słowo za świętość.”

Andrzej Duda

 

Uzasadnienie

 

W dniu 10 czerwca 2013 r. skierował Pan – w wykonaniu obowiązków poselskich wynikających z ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora – pismo do Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta o treści – Załącznik 1: „Kraków, dnia 10 czerwca 2013 r. BP.AD/35/m6/13 Szanowny Pan Prokurator Generalny Andrzej Seremet/adres – ZKE/ Szanowny Panie Prokuratorze Generalny W trakcie mojego dyżuru poselskiego, zwrócił się do mnie Pan Zbigniew Kękuś prosząc o pomoc w uzyskaniu sprawiedliwego rozstrzygnięcia sprawy sądowej. Z przedstawionych przez niego dokumentów oraz udzielonych wyjaśnień wynika, że w jego sprawie toczy się przed Sądem Rejonowym w Dębicy, Wydział II Karny pod sygn. akt II K 854/10 postępowanie w którym Pan Kękuś jest oskarżony o popełnienie czynów zabronionych określonych w art. 226 § 1 k.k. i 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. Trzeba zaznaczyć, że w jego sprawie już raz od skazującego za powyżej określone czyny wyroku karnego z dnia 18 grudnia 2007 roku Prokurator Generalny w dniu 22 sierpnia 2011 roku składał kasację (sygn. PG IV KSK 699.11), która została uznana przez Sąd Najwyższy za w pełni zasadną. Tym samym postępowanie w tej sprawie zostało ponownie skierowane do sądu pierwszej instancji (wskazanego powyżej), jednakże proszący mnie o interwencję obywatel formułuje poważne obawy, czy sprawa ta obecnie prowadzona jest w sposób należyty zarówno ze strony sądu, jak i też podlegającej Panu Prokuratorowi prokuratury. Pan Zbigniew Kękuś przedstawił mi pismo z dnia 15 czerwca 2011 roku, sygn. PG IV KSK 669/11 w którym Pan Prokurator zobowiązał się, oprócz wniesienia w jego sprawie kasacji (co też zostało uczynione) do zwrócenia pisemnie uwagi do Prokuratora Apelacyjnego w Krakowie odnośnie stwierdzonych nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową Śródmieście-Wschód. Jednocześnie wskazuje on, że w chwili obecnej, mimo poważnych wątpliwości co do zasadności aktu oskarżenia sporządzonego w jego sprawie, grozi mu aresztowanie za rzekome utrudnianie przewodu sądowego, co naraziłoby go na poważne straty moralne i ekonomiczne.

Wobec powyższego w wykonaniu swoich obowiązków poselskich wynikających z ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora przedkładam niniejsze pismo uprzejmie prosząc Pana Prokuratora o rozważenie możliwości podjęcia w tej sprawie działań nadzorczych pod katem przestrzegania w opisanym postępowaniu zasad prawidłowej pracy prokuratorów prowadzących sprawę Pana Kękusia, a także o rozważenie zasadności wycofania przez prokuraturę wytoczonego w tej sprawie aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 roku sporządzonego przez prokurator Radosławę Ridan, w szczególności z uwagi na treść orzeczenia wydanego w tej sprawie przez Sąd Najwyższy w wyniku wniesionej wcześniej przez Prokuratora Generalnego kasacji.

Proszę również o ujawnienie do mojej informacji treści pisma wskazującego na nieprawidłowości w zakresie prowadzonego postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Śródmieście-Wschód. Z wyrazami głębokiego szacunku Andrzej Duda

Dowód: Biuro Poselskie Posła „Prawo i Sprawiedliwość” Andrzeja Dudy, sygn. akt BP.AD/35/m6/13, pismo Posła

Andrzeja Dudy do Prokuratora Generalnego z dnia 10 czerwca 2013 r. – Załącznik 1

 

Pismo jak wyżej skierował Pan do Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta po zapoznaniu się z dostarczonymi Panu przeze mnie dokumentami/dowodami w sprawie przeciwko mnie rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S. Doręczyłem Panu kserokopie:

  1. aktu oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. – Załącznik 2
  2. postanowienia sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 3
  3. zażalenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 8 grudnia 2006 r. na postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 30 listopada 2006 r. – Załącznik 4
  4. pisma Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. – Załącznik 5
  5. pisma Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r. – Załącznik 6
  6. wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. skazującego mnie za czyny przypisane mi przez prokurator Radosławę Ridan – Załącznik 7
  7. wyroku wznowieniowego wydanego przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie w dniu 15 września 2010 r. /sygn. akt II Ko 283/10/ na moją korzyść w zakresie szesnastu – spośród osiemnastu – czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. oraz przez sędziego Tomasza Kuczmę wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 8
  8. kasacji Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta wniesionej w dniu 23 sierpnia 2011 r. do Sądu Najwyższego w zakresie pozostałych dwóch czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. oraz przez sędziego Tomasza Kuczmę wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 9
  9. pisma prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Domagały z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 – Załącznik 10
  10. wyroku wznowieniowego wydanego przez Sąd Najwyższy w dniu 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, na moją korzyść w zakresie w.w. dwóch pozostałych, spośród osiemnastu, czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. oraz przez sędziego Tomasza Kuczmę wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 11
  11. postanowienia sędzi referenta w sprawie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 12
  12. zawiadomienia sędzi Beaty Stój z dnia 25 marca 2013 r. i z dnia 20 maja 2013 r. o wyznaczeniu terminu posiedzenia w sprawie wydania postanowienia o zastosowaniu przeciwko mnie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania – Załącznik 13, Załącznik 14.

 

Ad. 1

Aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan sporządziła akt oskarżenia, którym oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl popełniłem osiemnaście przestępstw, tj.:

  1. pkt. I, III-XVI aktu oskarżeniaznieważyłem i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
  2. pkt II aktu oskarżeniazniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt Sądu Okręgowego w Krakowie XI CR 603/04/,
  3. pkt XVII aktu oskarżeniaznieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, rzecznika praw obywatelskich w osobie piastującego ten urząd Andrzeja Zolla
  4. pkt XVIII aktu oskarżenia – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S

 

Zawiadomienie o popełnieniu przeze mnie w.w. przestępstw złożył w dniu 2 czerwca 2004 r. w Prokuraturze Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód ówczesny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie sędzia Włodzimierz Baran. Postępowanie przygotowawcze zarejestrowano w dniu 2 lipca 2004 r.

Od listopada 2005 r. informowałem prokurator Radosławę Ridan oraz jej przełożonych z Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód i Prokuratury Okręgowej w Krakowie, że nie ja byłem sprawcą czynów, za które mnie ścigała.

Sporządzony przez prokurator R. Ridan w dniu 12 czerwca 2006 r. akt oskarżenia Sąd Najwyższy przekazał postanowieniem z dnia 27 października 2006 r. /sygn. akt IV KO 44/06/do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy – przez wzgląd na dobro wymiaru sprawiedliwości.

 

Ad. 2

W dniu 30 listopada 2006 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wydał postanowienie /sygn. II K 451/06/ o zwróceniu sprawy przeciwko mnie Prokuratorowi Rejonowemu dla Krakowa Śródmieścia /Piotr Kosmaty – ZKE/ celem usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego prowadzonego przez prokurator R. Ridan. Sędzia T. Kuczma podał m.in. – Załącznik 3:Sygn. akt II K 451/06 Dnia 30 listopada 2006r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w składzie Przewodniczący: SSR Tomasz Kuczma (…) postanawia zwrócić sprawę przeciwko oskarżonemu Zbigniewowi Kękuś Prokuratorowi Rejonowemu dla Krakowa Śródmieścia-Wschód w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego polegających na – braku ustaleń dotyczących danych osoby, która zamieszczała na stronach internetowych wskazane w akcie oskarżenia pisma i czasu trwania publikacji tych pism (…). Mimo zgromadzenia w czasie prowadzonego postępowania przygotowawczego dużej ilości materiału dowodowego, akta sprawy wskazują na istotne braki tego postępowania. Zgodnie z art. 297 § 1kpk celem postępowania przygotowawczego jest między innymi wykrycie sprawcy, wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym ustalenie osób pokrzywdzonych oraz zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie spełnia warunków określonych w tym przepisie, nie zostały bowiem wykonane podstawowe czynności mogące prowadzić do uzyskania dowodów świadczących o popełnieniu wyżej opisanych czynów przez określoną osobę. (…) Wypełnienie znamion zarzucanych przez Prokuratora występków stanowi nie sam fakt sporządzania przedmiotowych pism, ale publiczne ich rozpowszechnienie. Do przypisania więc sprawcy przestępnego zachowania potrzebne jest wykazanie, że to on takie informacje oraz treści wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 226 § 1kk, 212 § 2 kk lub 226 § 3 kk oraz 241 § 2 kk na stronach internetowych zamieszczał. W zgromadzonym materiale dowodowym brak jest natomiast dowodów dotyczących ustalenia danych osoby, która zamieszczała informacje na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl. (…) Prokurator w czasie prowadzonego postępowania przygotowawczego nie podjął żadnych czynności mających na celu ustalenie, do jakich organizacji czy też osób fizycznych należą domeny internetowe i jakie osoby na tych stronach mogły zamieścić informacje i jaka osoba przedmiotowe pisma zamieściła.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 3

 

Sędzia T. Kuczma podał także we wskazaniach dla Prokuratora Rejonowego Piotra Kosmatego, jakie czynności powinna wykonać Prokuratura w sprawie przeciwko mnie, tj.:

  1. uzyskać informacje od instytucji zajmującej się przyznawaniem domen internetowych,
  2. przesłuchać osoby związane z prowadzeniem strony internetowej Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca,
  3. ustalić, na jakich serwerach prowadzone były strony www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl
  4. ustalić, jakie osoby mogły zamieszczać materiały na stronachwww.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl
  5. ustalić, kto zamieszczał pisma opisane w zarzutach nastrojach www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl
  6. ustalić u operatorów internetowych właścicieli numerów IP komputerów, z których dokonywano zmian na w.w. stronach internetowych,
  7. przeszukać i zatrzymać twarde dyski komputerów i serwerów,
  8. powołać biegłego informatyka, żądając sporządzenia opinii.

 

Ad. 3

Pismem z dnia 8 grudnia 2006 r. prokurator Radosława Ridan zaskarżyła postanowienie sędziego T. Kuczma, odmawiając wykonania czynności wskazanych przez sędziego T. Kuczmę. W uzasadnieniu podała m.in. – Załącznik 4: „Prokurator (…) Zarzuty swe oparł li tylko na publikacjach które osobiście ujawnił i przejrzał na stronach internetowych ZGSOPO i www.zkekus.w.interia.pl. (…) Z informacji Zbigniewa Kękusia (…) należy wysnuć oczywisty wniosek, że tylko Zbigniew Kękuś może być sprawcą zarzuconych mu przestępstw bez żadnej ku temu wątpliwości. Okoliczność, że wymieniony nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu przestępstw nie ma nic do rzeczy, albowiem realizował on w ten sposób swoje prawo do obrony. (…) Natomiast o ile Sąd orzekający powziąłby uzasadnioną wątpliwość co do sprawstwa i winy oskarżonego w toku czynności dowodowych, w trakcie procesu,to ma możliwość wydania wyroku uniewinniającego.

(…) Tak więc czynności w sprawie typu: zabezpieczenie twardych dysków komputerów, ustalenie IP czy też korzystanie z opinii biegłych informatyków etc, zdaniem piszącego te słowa są generowaniem

niepotrzebnych, pracochłonnych i obciążających kosztami Skarb Państwa czynności, które nie wniosą niczego nowego do postępowania.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ zażalenie prokurator

Radosławy Ridan z dnia 8 grudnia 2006 r. – Załącznik 4

 

W dniu 5 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie – w składzie: SSO Jarosław Szaro, SSO Mariusz Sztorc, SSR del. do SO Andrzej Borek, przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie Renaty Stopińskiej-Witkowskiej – uznał stanowisko prokurator Radosławy Ridan za słuszne i uchylił postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 30 listopada 2006 r.

 

Ad. 4

Po odmowie – zaakceptowanej przez w.w. sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie – przez prokurator R. Ridan wykonania czynności wskazanych przez sędziego T. Kuczmę w postanowieniu z dnia 30 listopada 2006 r., sędzia T. Kuczma zwrócił się do operatorów internetowych, Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. z żądaniem podania mu, do jakich organizacji czy też osób fizycznych należały domeny www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl, jakie osoby mogły zamieścić na nich informacje i jaka osoba zamieszczała materiały, których zamieszczenie mnie przypisała prokurator.

Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. podał w piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r. – Załącznik 5: „Wirtualna Polska /adres – ZKE/ sędzia Tomasz Kuczma /adres – ZKE/ dotyczy: II K 451/06 W odpowiedzi na pismo z dnia 2007-07.02 w sprawie II K 451/06 informuję, że: 1. Właścicielem strony www.zgsopo.webpark.pl jest użytkownik portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsosopo posługujący się kontem email zgsopo@wp.pl 2. w zbiorze danych osobowych „Wirtualna Polska” zostały zapisane dane osobowe użytkownika zgsopo (…) Informacje, o których mowa w pkt 2 przesyłam w załączeniu (…) Panel Dostępu do Danych Osobowych: Login: zgsopo Imię:Krzysztof Nazwisko:Łapaj(…) Adres ul. (…)Miasto:Warszawa

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099 – Załącznik 5

 

Zamieszkały w Warszawie Krzysztof Łapaj to z całą pewnością nie ja, Zbigniew Kękuś z Krakowa.

 

Ad. 5

Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 1 października 2007r. – Załącznik 6: „INTERIA.PL S.A. /adres – ZKE/ Kraków, dnia 01.10.2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dot. Sygn. akt II K 451/06 W nawiązaniu do Państwa postanowienia INTERIA.PL S.A. uprzejmie odpowiada, co następuje:

Dane związane z kontem: zkekus@interia.pl

i stroną WWW: http://zkekus.w.interia.pl/

Data założenia: 2004-10-2621:17:23

Numer IP założenia: 62.179.56.131

Data ostatniego połączenia WWW: 2006-07-25 18:53:23

Numer IP ostatniego połączenia WWW: 84.10.15.191

Data ostatniego połączenia FTP: 2006-07-26 07:53:15

Numer IP ostatniego połączenia FTP: 84.10.15.191

Użytkownik nie podał danych osobowych.

Uprzejmie informujemy, że obszerne poszukiwania w logach archiwalnych systemu miasto.interia.pl nie wykazały aktywności użytkownika strony http://zkekus.w.interia.pl/ w okresie od 13 września 2005 roku do dnia 30 września 2005 roku. Logami z okresu wcześniejszego nie dysponujemy, natomiast logi z okresu późniejszego, aż do ostatniego dnia użytkowania konta zawierają zapisy połączeń użytkownika. Z poważaniem, Dział Bezpieczeństwa INTERIA PL S.A.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A., karta 3183 – Załącznik 6

 

Jeśli strona www.zkekus.w.interia.pl nie była aktywna w okresie od 13 do 30 września 2005 r., a Interia.PL S.A. nie dysponowała logami z okresu wcześniejszego, to znaczy, że oprócz tego, że podała, iż: „Użytkownik nie podał danych osobowych.”, to zawiadomiła także Sąd, że … operator internetowy już w październiku 2007 r. nie posiadał danych za cały okres objęty aktem oskarżenia, tj. od stycznia 2003 r. do września 2005 r.

Poza tym numery IP komputerów podanych sędziemu T. Kuczmie przez Interię.PL S.A. należały do osób mieszkających w Warszawie, a jeśli strona www.zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r. to nikt nie mógł umieszczać na niej materiałów od stycznia 2003 r., jak ustaliła prokurator R. Ridan.

 

Ad. 6

Zebrawszy od operatorów internetowych w.w. dowody mojej niewinności, w dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Tomasza Kuczma wydał wyrok, którym skazał mnie za popełnienie wszystkich czynów, które przypisała mi prokurator R. Ridan – Załącznik 7:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 7

 

Nie zaskarżyłem wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. ponieważ nie wiedziałem o jego wydaniu. Sędzia T. Kuczma nie wezwał mnie na rozprawę w dniu 18 grudnia 2007 r. ani o niej nie zawiadomił. O tym, że wydał wyrok dowiedziałem się po tym, gdy na początku stycznia 2008 r. złożyłem wniosek o jego wyłączenie – bo do protokołu rozprawy, którą prowadził w dniu 27 września 2007 r. podał, że mi udzielił pouczenia, mimo że ja nie uczestniczyłem w tej rozprawie – i w odpowiedzi otrzymałem wyjaśnienie, że ten wniosek jest bezzasadny ponieważ sędzia T. Kuczma już wydał wyrok i ten się uprawomocnił.

Złożyłem wniosek o przywrócenie mi terminu na złożenie apelacji od wyroku z dnia 18.12.2007 r., ale go sędzia T. Kuczma w pierwszej instancji, a następnie sędziowie Sądu Okręgowego w Rzeszowie SSO Tomasz Wojciechowski Sędziowie: SSO Zdzisław Kulpa /spraw./ SSR del. do SO Marcin Świerkw drugiej oddalili.

 

Ad. 7

W dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał – na moją korzyść – wyrok wznowieniowy, którym uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie szesnastu z osiemnastu przypisanych mi czynów podając – Załącznik 8: „Sygn. akt II Ko 283/10 Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 15 września 2010r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Moskwa, Sędziowie SSO Andrzej Borek (spraw.) SSR del. do SO Marcin Świerk Protokolant /imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 15 września 2010r. wniosku obrońcy skazanego Zbigniewa Kękusia o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 na podstawie art. 540 § 2 i art. 547 § 2 kpk wznawia postępowanie w sprawie II K 451/06 w punktach I, III – XVII wyroku i uchyla w tej części wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. (…) Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1 kk. (…)”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego w

Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r. – Załącznik 8

 

Sąd Okręgowy poświadczył, że mnie sędzia T. Kuczma skazał wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. za piętnaście czynów z art. 226 § 1 k.k. w zakresie, z którego – znieważenie funkcjonariusza publicznego w związku, a nie podczas pełnienia obowiązków służbowych – ściganie jest niedopuszczalne od dnia 11 października 2006 r. z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 2006 r., sygn. P 3/06 /Dz.U. z dnia 19.10.2006 r., Nr 190, poz. 1409/.

W dniu 11 października 2006 roku Trybunał Konstytucyjny udzielając odpowiedzi na pytanie prawne orzekł (wyrok o sygn. akt P 3/06), że art. 226 § 1 KK ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku – kodeks karny (Dz.U. Nr 88 poz. 553, ze zm.) w zakresie, w jakim penalizuje znieważenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej, dokonane niepublicznie lub dokonane publicznie, lecz nie podczas pełnienia czynności służbowych, jest niezgodny z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 19 października 2006 roku, zatem od tej daty wszedł w życie i niedopuszczalne stało się ściganie z tytułu zniewagi funkcjonariusza publicznego dokonanej czy to publicznie, czy niepublicznie wyłącznie w związku z jego czynnościami służbowymi, a nie podczas wykonywania tych czynności.

 

Ad. 8

W dniu 23 sierpnia 2011 r. Prokurator Generalny Andrzej Seremet wniósł do Sądu Najwyższego kasację na moją korzyść w zakresie pozostałych dwóch czynów, za które skazał mnie sędzia T. Kuczma. Podał – Załącznik 9: „Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Genralnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/6 Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pjt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia.

Na podstawie art. 523 § 1 kpk, art. 526 §1 kpk i art. 537 § 1 i 2 kpk zaskarżam

I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego a mianowicie art. 366 § 1 kpk, (…).

II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, polegające na dokonaniu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, dowolnej oceny dowodów (….).

(…) Na żądanie Sądu Rejonowego w Dębicy portal Interia PL udzielił odpowiedzi, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś portal Wirtualna Polska poinformował, że strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja w Warszawie /adres – ZKE/ (k.3098-3099 i 3183). (…) Sąd Rejonowy w Dębicy w toku dalszego postępowania, na podstawie art. 394 § 2 kpk ujawnił dowody wskazane w akcie oskarżenia oraz pisma oskarżonego i pisma Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca w Warszawie, w tym pismo z dnia 15 marca 2007 r. znajdujące się w aktach (k.2660-2664), podpisane przez Krzysztofa Łapaja, w którym jak wspomniano powyżej, była zawarta informacja, że Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych www.zgsospo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl, nie on je zakładał, ani też nigdy nie administrował.(…)W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy też w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.

W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7 kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy. W tej sytuacji wniesienie kasacji z urzędu na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia jest uzasadnione.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego,

kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 9

 

Ad. 9

Ponad wniesioną przez Prokuratora Generalnego w dniu 23 sierpnia 2011 r. kasację, jej autor, zastępca Prokuratora Generalnego Robert Hernand skierował także pismo do Prokuratora Apelacyjnego w Krakowie Artura Wrony. Poinformował mnie o tym pismem z dnia 15 czerwca 2011 r. prokurator Prokuratury Generalnej Krzysztof Domagała – Załącznik 10: „Prokuratura Generalna Departament Postępowania Sądowego Zespół Kasacji /adres – ZKE/, Warszawa, dnia 15.06.2011 r., PG IV KSK 669/11 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/

Uprzejmie informuję, że po ponownej analizie akt sprawy o sygnaturze II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy oraz przedstawionymi przez Pana argumentami, Prokurator Generalny Pan Andrzej Seremet podjął decyzję o wniesieniu w trybie art. 521 kpk kasacji na Pana korzyść, w zakresie prawomocnie osądzonych czynów z pkt II (czyn z art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk na szkodę Wiesławy Zoll) i XVIII (z art. 241 § 1 kk w zw. z art. 12 kk) wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18.12.2007 r.

Kasacja zostanie wniesiona do Sądu Najwyższego po udostępnieniu akt sprawy przez Sąd Rejonowy w Dębicy, a jeżeli to nie będzie możliwe ze względu na toczący się proces sądowy, to akta te zostaną skopiowane, co z uwagi na ich obszerność (23 tomy) będzie wymagało pewnego czasu.

Nadmieniam jednocześnie, że obecnie w/w Sąd Rejonowy pod sygnaturą II K 87/11 prowadzi postępowanie w przedmiocie orzeczenia kary łącznej w zakresie czynów z pkt II i XVIII, wskazanych powyżej.

Ponadto informuję Pana, że Zastępca Prokuratora Generalnego Pan Robert Hernand podjął decyzję o skierowaniu do Prokuratora Apelacyjnego w Krakowie pisma służbowego, wskazującego na ujawnione nieprawidłowości, w zakresie prowadzonego w tej sprawie postępowania przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście-Wschód.

Krzysztof Domagała prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze delegowany do Prokuratury Generalnej”

Dowód: Prokuratura Generalna, sygn. akt PG IV KSK 669/11, pismo z dnia 15 czerwca 2011 r. Prokuratora Krzysztofa Domagały – Załącznik 10

 

Ad. 10

W dniu 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy wydał wyrok wznowieniowy na moją korzyść w zakresie dwóch pozostałych czynów, które przypisał mi sędzia Tomasz Kuczma wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. Sąd Najwyższy podał w uzasadnieniu m.in. – Załącznik 11: „Sygn. akt IV KK 272/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Barbara Skoczkowska SSA del. do SN Henryk Komisarski (sprawozdawca) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 212 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. (…) Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wszystkich okoliczności, co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), a nadto winien wziąć pod uwagę i prawidłowo ocenić pismo portalu Interia PL”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26

stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 11

 

Wskazać należy, że zarzuty Prokuratora Generalnego i Sądu Najwyższego dotyczą wszystkich czynów – nie tylko z pkt. II i XVIII – które przypisali mi prokurator R. Ridan, a po niej sędzia T. Kuczma. Wszystkie zostały popełnione za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl.

Kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 22 sierpnia 2011 r. nie mogła jednak dotyczyć pełnego zakresu przypisanych mi – osiemnastu – czynów ponieważ art. 521 § 1 k.p.k. stanowi: Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie., a w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wspomniany wyżej wyrok wznowieniowy, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16 czynów z pkt. I, III – XVII.

 

Ad. 11

Ponieważ Wirtualna Polska S.A. zawiadomiła Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 6 sierpnia 2007 r., że strona www.zgsopo.webpark.pl należała do mieszkańca Warszawy, Prezesa Zarządu Głównego SOPO Krzysztofa Łapaja, a komputery, których numery IP przekazała Sądowi Interia.PL S.A. także były zlokalizowane w Warszawie, pismem z dnia 29 listopada 2012 r. skierowanym do sędzi Beaty Stój złożyłem wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznawania właściwemu miejscowo sądowi w Warszawie. W odpowiedzi sędzia Beata Stój sporządziła postanowienie z dnia 11 grudnia 2012 r., w którym podała – Załącznik 12: „Oskarżony Zbigniew Kękuś złożył wniosek o skierowanie sprawy na posiedzenie i wydanie postanowienia o niewłaściwości sądu. Oskarżony podnosił, że sądem właściwym miejscowo jest sąd w Warszawie, gdyż to tam popełniono przestępstwo, jak wynika z pism operatorów internetowych Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. (…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.

(…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 12

 

Ad. 12

Po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2010 r. i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie w.w. szesnastu czynów, na referenta wyznaczono sędzię Beatę Stój. Mimo że Sąd Okręgowy wydał ten wyrok na moją korzyść zarzuciwszy sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k., tj. że mnie skazał wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprzeczności z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, który obowiązywał od dnia 19 października 2006 r., sędzia Beata Stój uznała, że ja jestem niepoczytalny od stycznia 2003 r. i wydała w dniu 15 marca 2011 r. postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym.

Po wydaniu przez Sąd Najwyższy w dniu 26 stycznia 2011 r. drugiego – także na moją korzyść, w tym zarzuciwszy razem z Prokuratorem Generalnym sędziemu T. Kuczmie m.in. dokonanie oceny dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, bo mnie skazał wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. za popełnianie każdego z przypisanych mi czynów za pośrednictwem strony www.zkekus.w.interia.pl w okresie od stycznia 2003 r., mimo że pismem z dnia 1 października 2007 r. /data wpływu 8 października 2007 r. Interia.PL S.A. zawiadomiła go, że strona ta została założona w dniu 26 października 2004 r. – Załącznik 6/ – z w.w. wyroków wznowieniowych sędzia B. Stój utwierdziła się w przekonaniu, że ja jestem niepoczytalny od stycznia 2003 r. i wydała:

  1. w dniu 16 kwietnia 2012 r. – na podstawie art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k.: „§ 1. W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli: (…) 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności. – zarządzenie o wyznaczeniu mi obrońcy z urzędu, adw. Roberta Bryka,
  2. w dniu 29 czerwca 2012 r. kolejne postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym.

 

Potem sędzia Beata Stój wydawała kolejne postanowienia o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym oraz kierowała wezwania do mnie do stawiennictwa na badania.

Nie stawiałem się na doręczane mi wezwania ponieważ nie z powodu domniemanej u mnie niepoczytalności w.w. Sądy odwoławcze, tj. Sąd Okręgowy w Rzeszowie i Sąd Najwyższy wydały na moją korzyść w.w. wyroki wznowieniowe od skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., lecz z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia przez sędziego T. Kuczmę prawa materialnego i prawa procesowego.

Kierowanymi do sędzi B. Stój pismami usprawiedliwiałem moje niestawiennictwo oraz składałem wnioski o podporządkowanie się przez nią wskazaniom, które Sądowi Rejonowemu w Dębicy udzieliły Sąd Okręgowy w Rzeszowie i Sąd Najwyższy w wyrokach wznowieniowych. Sędzia Beata Stój zaczęła mi wtedy grozić umieszczeniem mnie w areszcie celem tam poddania mnie badaniu sądowo-psychiatrycznemu. Poinformowała mnie:

  1. zawiadomieniem z dnia 25 marca 2013 r. – Załącznik 13: „Dnia 25/03/2013 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, które odbędzie się dnia 18 kwietnia 2013 r. o godz. 09:00 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sekretarz Sądowy”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/, zawiadomienie z dnia 25 marca 2013 r. – Załącznik 13

  1. zawiadomieniem z dnia 20 maja 2013 r. – Załącznik 14: „Dnia 20/05/2013 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, które odbędzie się dnia 14 czerwca 2013 r. o godz. 08:30 sala 113 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sekretarz Sądowy”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/, zawiadomienie z dnia 20 maja 2013 r. – Załącznik 14

 

Po doręczeniu mi drugiego z w.w. zawiadomień, groźby umieszczenia mnie w areszcie, zwróciłem się do Pana, wtedy posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, z prośbą o udzielenie mi pomocy prawnej. Doręczyłem Panu kserokopie wszystkich w.w. dokumentów/dowodów, a Pan skierował do Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta zacytowane wyżej w całości pismo z dnia 10 czerwca 2013 r.

Odpowiedzi na nie udzieliła zastępca dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Prokuratury Generalnej Halina Niemiec pismem z dnia 3 lipca 2013 r., w którym podała – Załącznik 15: Rzeczpospolita Polska Prokuratura Generalna Departament Postępowania Sądowego PG IV KSK 699/11 Warszawa, dnia 3 lipca 2013 r. Pan Andrzej Duda Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Szanowny Panie Pośle,

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze prokurator przy wykonywaniu czynności określonych w ustawach jest niezależny, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 oraz art. 8a i 8b. Prokurator jest obowiązany wykonywać zarządzenia, wytyczne i polecenia przełożonego prokuratora, które nie mogą dotyczyć treści czynności procesowej. Art. 8a ust. 1 wskazanej ustawy o prokuraturze przewiduje, że prokurator bezpośrednio przełożony uprawniony jest do zmiany lub uchylenia decyzji prokuratora podległego.

Z powyższego zapisu ustawy wynika, że postulowane przez Pana Posła w piśmie z dnia 10 czerwca 2013 r. wydanie przez Prokuratora Generalnego polecenia prokuratorowi, który wniósł akt oskarżenia w tej sprawie do odstąpienia od oskarżenia, zgodnie z art. 14 § 2 k.p.k. nie znajduje umocowania ustawowego i mogłoby stanowić nieuprawnioną ingerencję w niezależność prokuratora. Nadmienić należy, że nawet gdyby prokurator odstąpił od oskarżenia, to nie wiąże ono sądu orzekającego, który może nadal procesować i wydać wyrok.

W polskim prawie procesowym nie istnieje instytucja cofnięcia aktu oskarżenia, odmiennie niż przy środku zaskarżenia, który można skutecznie cofnąć.

(…) W tej sytuacji zostało skierowane w dniu 03 lipca 2013 r., zgodnie z § 18 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury pismo do Prokuratora Apelacyjnego w Krakowie o zbadanie w ramach nadzoru udziału prokuratora we wskazanym postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Dębicy, zgodnie z § 27 pkt 3 wymienionego Regulaminu.

Zastępca Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Halina Niemiec

Dowód: Prokuratura Generalna, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PG IV KSK 699/11, pismo z

dnia 3 lipca 2013 r. zastępcy dyrektora Departamentu Haliny Niemiec do Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy – Załącznik 15

 

Okazało się, że Pan, doktor nauk prawnych, były wiceminister sprawiedliwości złożył – po konsultacji z prawnikiem zatrudnionym przez Pana biuro poselskie – niewłaściwy wniosek do niewłaściwego adresata.

Nie istniała wtedy instytucja wycofania aktu oskarżenia. Prokuratura mogła odstąpić od aktu oskarżenia. Nie mógł od niego odstąpić Prokurator Generalny lecz prokurator bezpośrednio sprawujący nadzór nad prokuratorem autorem aktu oskarżenia.

Skierowałem wtedy pismo do Pana z dnia 17 lipca 2013 r., a w nim wniosek – Załącznik 16: – „Kraków, dnia 17 lipca 2013 r. Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Pan Andrzej Duda Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Sygn. akt: Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście-Wschód – 1 Ds. 39/06/S, Sądu Rejonowego w Dębicy – II K 854/10 Dotyczy: I. Prośba o wystąpienie z wnioskiem do Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód o odstąpienie przez Prokuraturę od oskarżenia wniesionego przeciwko mnie przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/.”

Dowód: Biuro poselskie Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy, pismo Z. Kękusia z dnia 17 lipca

2013 r. – Załącznik 16

Przypomniałem Panu w piśmie doskonale znane Panu fakty. Prosiłem, żeby Pan skierował wniosek, jak wyżej przed urlopem, który miał Pan rozpocząć w sierpniu.

Pan nie uczynił zadość mojej prośbie. Spotkaliśmy się w wyznaczonym mi terminie we wrześniu 2013 r. Przedstawiłem osobiście prośbę, jak w piśmie z dnia 17 lipca 2013 r. Poprosiłem, żeby Pan skierował wniosek do Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk o odstąpienie od aktu oskarżenia przeciwko mnie prokurator R. Ridan. Pan powiedział: „Ja tego nie zrobię.”

Zapytany dlaczego… przeprosił mnie Pan wyjaśniając, że musi Pan iść, bo jest Pan spóźniony na uroczystą mszę świętą.

Wiedział Pan, informowałem Pana o tym, że mam troje dzieci, że mi grozi ze strony sędzi B. Stój umieszczenie mnie w areszcie. W piśmie z dnia 10.06.2013 r. do Prokuratora Generalnego A. Szeremeta podał Pan, przypomnę – Załącznik 1: „(…) Jednocześnie wskazuje on, że w chwili obecnej, mimo poważnych wątpliwości co do zasadności aktu oskarżenia sporządzonego w jego sprawie, grozi mu aresztowanie za rzekome utrudnianie przewodu sądowego, co naraziłoby go na poważne straty moralne i ekonomiczne.”

Do dnia zrzeknięcia się – po tym, gdy został Pan posłem do Parlamentu Europejskiego – mandatu Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej nie udzielił Pan odpowiedzi na moje pismo z dnia 17 lipca 2013 r. Nie udzielił odpowiedzi na moje kolejne pisma do Pana w tej sprawie. Nigdy nie udzielił Pan odpowiedzi na moje prośby, wnioski o złożenie interpelacji poselskiej lub zapytania poselskiego w zgłoszonej Panu przeze mnie sprawie.

Nie wiem, co Panem powoduje. Strach przed byłymi kolegami partyjnymi z żydowskiej Unii Wolności, teściem Żydem polonofobem Julianem Kornhauserem, małżonką Żydówką, czy też partyjnym przełożonym, Żydem Jarosławem Kaczyńskim. A może świadomość, że udzielenie pomocy ofierze judeofaszystów zakończyłaby Pana karierę polityczną. A Pan jest przecież karierowiczem.

Wiem, że lansowany na ultrakatolika zaprezetował mi się Pan jako sprzymierzeniec i obrońca interesów łajdaków z judeoferajny, tchórz i obrzydliwy oportunista. Czego się zresztą spodziewać po protegowanym tchórza i obrzydliwego oportunisty, cwanego Żyda Jarosława Kaczyńskiego.

 

xxx

 

Sędzia Beata Stój kontynuując rozpoznawanie sprawy przeciwko mnie, ścigając mnie w znanych Panu okolicznościach wydawała Policji kolejne nakazy zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia na badania psychiatryczne.

Po tym, gdy mnie policjanci poszukiwali w mieszkaniu mojej matki w niedzielę 23 marca 2014 r. ok. godz. 20:00, chcąc oszczędzić prawie 80-letniej matce kolejnych tego rodzaju przykrych przeżyć, pismem z dnia 31 marca 2014 r. skierowanym do sędzi B. Stój złożyłem: „Sędzia Beata Stój Prezes Sądu Rejonowego w Dębicy Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Sygn. akt: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:

I. Zawiadomienie o moim zamiarze stawiennictwa w dniu 7 maja 2014 r., o godz. 11:00 na pełnionym cotygodniowo dyżurze Adresatki niniejszego pisma, prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy, referenta w sprawie sygn. II K 407/13.

II. Wniosek o przygotowanie dla mnie do dnia 7 maja 2014 r. wezwania do stawiennictwa na badania psychiatryczne, zgodnie z postanowieniem z dnia 24 stycznia 2014 r. – Załącznik 15.

III. Wniosek o przygotowanie dla mnie na dzień 7 maja 2014 r. do wglądu akt sprawy sygn. II K 407/13.

IV. Wniosek o wyznaczenie terminu rozprawy głównej w sprawie sygn. II K 407/13 w celu wydania wyroku uniewinniającego mnie od wszystkich czynów, przypisanych mi aktem oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/.”

Poinformowałem sędzię B. Stój, że stawię się na badania w wyznaczonym przez nią terminie i miejscu.

Sędzia B. Stój nie uwierzyła mi i w dniu 25 kwietnia 2014 r. wydała postanowienie – Załącznik 17: „(…) SSR Beata Stój (…) po rozpoznaniu sprawy Zbigniewa Kękusia oskarżonego o przestępstwa z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia na podstawie art. 75 § 2 k.k. postanawia zarządzić zatrzymanie oskarżonego Zbigniewa Kękusia na czas nieprzekraczający 48 godzin i doprowadzenie go do biegłych sądowych Mariusza Patli, Katarzyny Bilskiej-Zarmeby i Ryszarda Janczura na badanie, które odbędzie się w dniu 7 maja 2014 r. o godz. 12.00 w Areszcie Śledczym w Krakowie, przy ul. Montelupich 7.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r. –

Załącznik 17

 

W ślad za zacytowanym wyżej postanowieniem sędzia B. Stój wydała w dniu 28 kwietnia 2014 r. nakaz o treści – Załącznik 18: „Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny stosownie do zarządzenia z dnia 25/04/2014 poleca doprowadzić przymusowo na termin badania w dniu 7 maja 2014 r. godz. 12.00 do Aresztu śledczego w Krakowie do biegłego lek. med. Mariusza Patli, Zbigniewa Kękusia, syna (…) jako oskarżony w sprawie z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, Nakaz sędzi Beaty Stój z dnia 28 kwietnia 2014 r. – Załącznik

18

 

Zostałem zatrzymany przez Policję w dniu 5 maja 2014 r. ok. godz. 15:30, gdy w sekretariacie Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Zachód zapoznawałem się z aktami sprawy rozpoznawanej przeciwko mnie przez prokuratora w.w. Prokuratury Dariusza Furdzika na podstawie złożonych w dniu 27 września 2013 r. przez byłego RPO Andrzeja Zolla i jego małżonkę adw. Wiesławę Zoll ustnie zawiadomień o popełnieniu przeze mnie ściganych w trybie prywatnoskargowym przestępstw ich zniesławienia i znieważenia.

Podczas konwojowania mnie, gdy z nałożonymi na ręce kajdankami zeskakiwałem z progu samochodu Fiat Ducato, którym mnie konwojowano, potknąłem się i upadłem na stojącego na wprost mnie policjanta. Wszyscy trzej policjanci, którzy mnie konwojowali rzucili się wtedy na mnie i powalili mnie na płyty chodnikowe. Jakkolwiek to ja byłem z całą pewnością najbardziej poturbowany, to mnie przedstawiono zarzut… próby samouwolnienia się i spowodowania przy tym obrażeń ciała dwóch policjantów.

Policjanci nie poinformowali o mojej rzekomej próbie samouwolnienia st. asp. Romana Tarnówko, który w ich i mojej obecności sporządzał w dniu 5 maja 2014 r. w godz. 16:45 – 17:00 „Protokół Zatrzymania Osoby”. Nie zgłosili jej do Protokołu – Załącznik 19:

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, Komisariat IV Policji w Krakowie,

Protokół zatrzymania osoby” z dnia 5 maja 2014 r. – Załącznik 19

 

Gdyby poinformowali w mojej obecności policjanta sporządzającego Protokół o mojej rzekomej próbie samouwolnienia się, ja zgłosiłbym do Protokołu rzeczywisty przebieg zdarzenia.

Policjanci wrócili potem do Komisariatu i w godz. 18:45 – 19:40 zeznali:

  1. Zeznania sierż. sztab. Pawła Lewkowicza – przesłuchująca st. Sierż. Anna Pękala-Rossa, zeznania złożone w dniu 5 maja 2014 r., godz. 18:45 – 19:30 – Załącznik 20: „(…) Kiedy dojechaliśmy na miejsce, tj. do Komisariatu Policji IV w Krakowie na ul. Królewską 4 około godz. 16:00 zaparkowaliśmy radiowóz przed Komisariatem IV. Wszyscy wyszliśmy z radiowozu. Następnie za pomocą pilota kierowca odblokował drzwi tylne zamykające przedział dla przewozu osób zatrzymanych, po czym zbliżyłem się do tych drzwi będąc po prawej stronie i zacząłem otwierać skrzydła drzwi. W tym czasie st. post. Marcin Rak otwierał zamek w kracie zabezpieczającej oraz listwę (skobla) blokującej ten zamek. Marcin stał wówczas z lewej strony drzwi. Michał Doroba stał centralnie przed drzwiami pomieszczenia do przewozu osób zatrzymanych w odległości ok. 1 m. od krawędzi drzwi by zachować bezpieczną odległość i w razie chęci ucieczki asekurować zatrzymanego. W tym momencie – kiedy stałem przy prawym skrzydle zatrzymany Zbigniew Kękuś kopnął w kratę zabezpieczającą, krata z dużą siłą uderzyła mnie w klatkę piersiową na wysokości prawego ramienia (staw barkowy).Poczułem silny ból w tym miejscu. Z urzędu stwierdza się, że świadek okazał miejsce uderzenia, gdzie widać zaczerwienienie skóry w okolicy ramienia na klatce piersiowej. W tym czasie zatrzymany Zbigniew Kękuś wysunął nogę z pomieszczenia dla zatrzymanych i przyjął pozycję jak do ucieczki, zrobił ruch do przodu z zamiarem ucieczki. Widząc to obydwaj policjanci towarzyszący mi zainterweniowali. Sierż. sztab. Michał Doroba i st. post. Marcin Rak użyli wobec Zbigniewa Kuś siły fizycznej, ponieważ zatrzymany wykonywał gwałtowne ruchy, chcąc się uwolnić. W trakcie obezwładniania zatrzymanego obydwaj policjanci upadli wraz z zatrzymanym na płyty chodnika. W trakcie obezwładniania Zbigniewa Kękusia sierż. sztab. Michał Doroba doznał urazu lewego nadgarstka oraz lewego łokcia. Zatrzymany mężczyzna został obezwładniony, jednak przy wprowadzaniu do Komisariatu IV Policji stawiał czynny opór. W związku z niebezpieczeństwem ucieczki oraz agresywnym zachowaniem zatrzymanemu zostały założone kajdanki na ręce trzymane z tyłu. Na miejscu mężczyznę przejęli Policjanci IV Kp w Krakowie z Wydz. Prewencji. Na koniec nadmieniam, że już po zdarzeniu odczuwam coraz większy ból w okolicy stawu barkowego, boli mnie całe prawe ramię. Po złożeniu zawiadomienia udam się do lekarza by wykonać stosowne badania. To wszystko, co mam do zeznania i po osobistym odczytaniu, jako zgodne podpisuję. /podpis osoby zawiadamiającej – ZKE/ Czynność zakończono 19.40 dn.05.05.2014 r.”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania sierż. sztab. Pawła

Lewkowicza, k. 4 – Załącznik 20

  1. Zeznania st. post. Marcina Raka – przesłuchująca nadkom. Ewa Styczeń, zeznania złożone w dniu 5 maja 2014 r., godz. 18:45 – 19.10 – Załącznik 21: „(…) Po przyjeździe pod Komisariat IV w Krakowie na ul. Królewskiej, ja zaparkowałem radiowóz frontem do budynku, zgasiłem silnik i wszyscy w trójkę wysiedliśmy z radiowozu kierując się pod tył pojazdu. Ja otworzyłem drzwi radiowozu, z tyłu za mną stali sierż. Doroba z mojej prawej strony, a sierż. Lewkowicz z lewej mojej strony. Po otwarciu drzwi radiowozu z kieszeni munduru wyciągnąłem klucz do kraty połączony z kluczem do radiowozu. Włożyłem klucz do zamka i go przekręciłem otwierając zamek w kratownicy. Zbigniew Kękuś siedział po lewej stronie wnętrza pomieszczenia, miał ręce skute kajdankami z przodu. Jak otwierałem siedział spokojnie. Po odsunięciu zabezpieczenia nagle Zbigniew Kękuś kopnął nogą w kratę, która otwierając się gwałtownie uderzyła w drzwi pojazdu i odbijając uderzyła w bark sierż. Lewkowicza, w tym czasie Zbigniew Kękuś próbował wyskoczyć z radiowozu, ale my go w trójkę trzymaliśmy i trzymając go on się przewrócił na chodnik trzymany cały czas przez sierż. Lewkowicza. Ja zastosowałem chwyt obezwładniający na prawę rami, sierż. Doroba założył chwyt obezwładniający na drugie ramię i w ten sposób Zbigniew Kęsku został doprowadzony do wnętrza budynku KP Iv Krakowie. Ja nie odniosłem obrażeń, z tego co wiem sierż. Doroba i sierż. Lewkowicz odnieśli jakieś obrażenia, ale nie znam szczegółów, radiowóz w wyniku powyższych wydarzeń nie doznał uszkodzenia. Na Komisariacie została sporządzona dokumentacja służbowa związana z zaistniałym zdarzeniem, próbą samouwolnienia się zatrzymanego Zbigniewa Kękusia. To wszystko co mam do zeznania w tej sprawie i po osobistym odczytaniu, jako zgodne z prawdą własnoręcznie podpisuję Przesłuchanie świadka zakończono dnia 05 maja 2014 r. godz. 19.10 /podpis świadka – ZKE/

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania st. post. Marcina Raka, k.

7 – Załącznik 21

  1. Zeznania sierż. sztab. Michała Doroby – przesłuchująca st. post. Joanna Pacułt, zeznania złożone w dniu 5 maja 2014 r., godz. 18:45 – 19:40 – Załącznik 22: „(…) Po przybyciu pod budynek Komisariatu Policji IV w Krakowie przy ul. Królewskiej 4, w trakcie gdy st. post. Marcin Rakotwierał drzwi przedziału dla osób zatrzymanych do pojazdu służbowego m-ki Fiat Ducato konwojowany Zbigniew Kękuś celowo kopnął w kratę, która uderzyła w drzwi pojazdu, a następnie drzwi te uderzyły w klatkę piersiową sierż. sztab. Pawła Lewkowicza. 

    Ja wraz z st. Post. Marcinem Rakiem staliśmy zaraz za sierż. Szt. Pawłem Lewkowiczem. Gdy zauważyliśmy, że konwojowany wystawił nogę z pomieszczenia dla osób zatrzymanych obezwładniliśmy go używając siły fizycznej w postaci chwytów obezwładniających w celu zapobieżenia jego ucieczce oraz upadliśmy wraz z konwojowanym na chodnik przed Komisariatem Policji IV w Krakowie.Następnie założyliśmy konwojowanemu kajdanki na ręce z tyłu i doprowadziliśmy Zbigniewa Kękuś na Komisariat Policji IV Krakowie. O zaistniałym zdarzeniu poinformowaliśmy Dyżurnego Wydziału Konwojowego. W wyniku uderzenia drzwiami sierż. Szt. Paweł Lewkowicz uskarża się na ból w kletce klatki piersiowej. Ja w wyniku upadku podczas obezwładniania konwojowanego odczuwam ból w nadgarstku oraz łokciu lewej ręki. Z urzędu stwierdza się u świadka Michała Doroby lekko opuchnięty lewy nadgarstek.

    To wszystko co mam do zeznania w tej sprawie i po osobistym odczytaniu, jako zgodne z prawdą własnoręcznie podpisuję. Przesłuchanie świadka zakończono dnia 05.05.2014 r., godz. 19:30. /podpis świadka – ZKE/.”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania sierż. sztab. Michała

Doroby, k. 9 – Załącznik 22

 

Z zeznań policjantów wnioski m.in., że sierż. sztab Paweł Lewkowicz stał w tym samym czasie – jednocześnie – po prawej i po lewej stronie samochodu, którym mnie konwojowano oraz że to policjanci mnie wyciągnęli mnie, wywlekli z samochodu…

Z trzech różnych, zaproponowanych przez policjantów wersji zdarzenia w dniu 5 maja 2014 r. wybrano tę sierż. sztab. Pawła Lewkowicza i w dniu 6 maja 2014 r. przewieziono mnie z Izby Zatrzymań KWP w Krakowie, gdzie przebywałem od dnia 5 maja 2014 r., do Komisariatu Policji IV w Krakowie, gdzie mi odczytano zarzut, jak w doręczonym mi później uzasadnienie postanowienia z dnia 6 maja 2014 r. o przedstawieniu zarzutów – Załącznik 23: „Kraków, dnia 06 maja 2104 r. Komisariat Policji IV w KrakowieL.dz. MKZ-D-1851/14 RSD-#/14 1 Ds. #/14 Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ UZASADNIENIE postanowienia o przedstawieniu zarzutów Asp. Marcin Moń z Komisariatu Policji IV w Krakowie prowadząc dochodzenie l.dz. MKZ-D-1851/14 przeciwko Zbigniewowi Kękuś podejrzanemu o czyn z art. 13 § 1 kk zw. z art. 242 § 4 kk działając na podstawie art. 313 § 1, 314 kpk i zgodnie z art. 313§2 kpk, w dniu 6 maja 2014 r., przedstawił postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 06.05.2014 r., ob. Zbigniewowi Kękuś zarzucając mu, że: W dniu 05 maja 2014 roku w Krakowie, będąc pozbawiony wolności na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt II K 407/13, używając przemocy poprzez kopnięcie kraty zabezpieczającej przedział dla osób zatrzymanych samochodu m-ki Fiat Ducato nr rej. HPHB147, którą z dużą siłą uderzyła konwojującego policjanta sierż. sztab. Pawła Lewkowiczaw klatkę piersiową, usiłował się uwolnić, jednak zamierzonego celu nie osiągną z uwagi na obezwładnienia przez konwojujących go funkcjonariuszy Policji.

Na podstawie art. 313§3i4, 314kpk postanowienie o przedstawieniu zarzutów uzasadniam Fakt popełnienia przez Zbigniewa Kękuś zarzuconego mu czynu udokumentowany jest zeznaniami świadków. Podane okoliczności uzasadniają przedstawiony podejrzanemu zarzut asp. Marcin Moń”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, Komisariat Policji IV w

Krakowie, L.dz. MKZ-D-1851/14, uzasadnienie postanowienia z dnia 6 maja 2014 r. o przedstawieniu zarzutów – Załącznik 23

 

Także w dniu 6 maja 2014 r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Bartłomiej Legutko wydał postanowienia o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym i psychologicznym. Ten sam wyznaczył, co sędzia B. Stój termin badań – następny dzień, tj. 7 maja 2014 r., godz. 12:00 – to samo miejsce i tych samych biegłych.

W dniu 7 maja 2014 r. Policja doprowadziła mnie do Aresztu Śledczego w Krakowie na spotkanie z wyznaczonymi przez sędzię Beatę Stój biegłymi z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, lekarzami psychiatrami, Katarzyną Bilską-Zarembą i Mariuszem Patlą oraz psychologiem Ryszardem Janczurą.

Przekonany, że spotkanie dotyczy sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, złożyłem do protokołu oświadczenie, w którym zaprezentowałem przyczyny – przedstawione wyżej – mojej odmowy poddania się badaniom. Po jego zakończeniu, nasze trwające kilka minut i polegające, poza przywitaniem i pożegnaniem, na złożeniu przeze mnie w.w. oświadczenia, spotkanie także się zakończyło.

Po dwóch miesiącach, w lipcu 2014 r. dowiedziałem się, że biegli Katarzyna Bilska-Zaremba i Mariusz Patla jednak mnie badali. Równocześnie w dwóch sprawach, tj. w sprawie rozpoznawanej przez sędzię B. Stój i w sprawie rozpoznawanej przez prokuratora Bartłomieja Legutkę.

Wskazać należy, że biegli Katarzyna Bilska-Zaremba i Mariusz Patla po spotkaniu ze mną w dniu 7 maja 2014 r. sporządzili dwie identycznej treści – poza prezentacją zarzutów, przedstawionych mi w sprawach, do których prowadzili moje badania – Opinie sądowo-psychiatryczne, tj.:

  1. Opinię sądowo-psychiatryczną z dnia 3 czerwca 2014 r. w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza do sygn. akt 2 Ds. 542/14 – Załącznik 24:

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, Opinia sądowo-psychiatryczna

biegłych Katarzyny Bilskiej-Zaremby z dnia 3 czerwca 2014 r. – Załącznik 24

  1. Opinię sądowo-psychiatryczną z dnia 5 czerwca 2014 r. w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 – Załącznik 25:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn.. akt II K 407/13, Opinia sądowo-psychiatryczna biegłych Katarzyny

Bilskiej-Zaremby z dnia 3 czerwca 2014 r. – Załącznik 25.

 

Podkreślić należy, że wydawszy w dniu 6 maja 2014 r. postanowienia o poddaniu mnie następnego dnia, 7 maja 2014 r., badaniom psychiatrycznym i psychologicznym, prokurator Bartłomiej Legutko:

  1. nie doręczył mi przed badaniami postanowień, doręczono mi je dopiero pocztą, w dniu 26 maja 2014 r.,
  2. nie doręczył mi przed badaniami wezwania na nie,
  3. naruszył prawo, nakazując biegłym przeprowadzenie badań psychiatrycznych równoczesnych, w dwóch różnych sprawach,
  4. uznawszy mnie w dniu 6 maja 2014 r. za niepoczytalnego, pozbawił mnie możności skorzystania podczas badań w dniu 7 maja 2014 r. z prawa do obrony określonego w art. 79 § 1 pkt. 3 k.p.k.: „W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli: (…) 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności.”

 

Artykuł 42.2 Konstytucji stanowi: „Każdy, przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania. Może on w szczególności wybrać obrońcę lub na zasadach określonych w ustawie korzystać z obrońcy z urzędu.”

Na podstawie zacytowanego wyżej prawa określonego w art. 42.2 Konstytucji:

  1. Trybunał Konstytucyjny orzekł wyrokiem z dnia 17 lutego 2004 r., Sygn. akt SK 39/02, OTK 2004, Nr 2 poz. 7: „Konstytucyjne prawo do obrony należy rozumieć szeroko, jest ono bowiem nie tylko fundamentalną zasadą procesu karnego, ale też elementarnym standardem demokratycznego państwa prawnego. Prawo to przysługuje każdemu od chwili wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego (w praktyce od chwili przedstawienia zarzutów).”
  2. Sąd Najwyższy podał w uchwale z dnia 20 września 2007 r., I KZP 26/07, Prok. i Pr., 2007, Nr 12 – „(…) Stwierdzić należy, że prawo do obrony jest fundamentalnym prawem obywatelskim gwarantowanym Konstytucją R. P. oraz przepisami konwencji międzynarodowych, które Polska podpisała i ratyfikowała, a które przez to stały się częścią wewnętrznego porządku prawnego (art. 8 ust. 2 Konstytucji R. P.). Przepis art. 42 ust. 2 Konstytucji R. P. gwarantuje każdemu przeciwko komu jest prowadzone postępowanie karne prawo do obrony, we wszystkich stadiach tego postępowania. W piśmiennictwie podkreśla się doniosłość tego uprawnienia, które w istocie swej jest ,,prawem do ochrony jednostki przed wszelkimi ingerencjami w sferę wolności i praw, jakim zagraża bądź ze swej natury powoduje proces karny. Jest to zatem prawo do obrony człowieka, a nie jego roli czy statusu w procesie karnym.”

 

Sąd wyznaczył mi obrońcę z urzędu w sprawie rozpoznawanej od dnia 6 maja 2014 r. przez prokuratora B. Legutkę w dniu 12 maja 2014 r. Prokurator B. Legutko pozbawił mnie możności skorzystania z prawa do obrony podczas czynności moich badań psychiatrycznych, przeprowadzonych dzień po wydaniu przez niego 6 maja 2014 r. postanowień o poddaniu mnie badaniom, tj. w dniu 7 maja 2014 r.

A potem:

  1. prokurator Bartłomiej Legutko skierował pismem z dnia 17 czerwca 2014 r. wniosek do Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny o wydanie postanowienia o badaniu stanu mojego zdrowia psychicznego połączonym z obserwacją w zakładzie leczniczym przez okres nie dłużej niż 4 cztery tygodnie w Szpitalu Specjalistycznym im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie przy ul. J. Babińskiego 29
  2. w dniu 16 października 2014 r. sędzia Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzyna Kaczmara wydała postanowienie o badaniu stanu mojego zdrowia psychicznego połączonym z obserwacją w zakładzie leczniczym przez okres nie dłużej niż cztery tygodnie w Szpitalu Specjalistycznym im. dra Józefa Babińskiego w Krakowie przy ul. J. Babińskiego 29 – Załącznik 26:Dowód: Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie, sygn. akt IX Kp 300/14, postanowienie sędzi

Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r. – Załącznik 26

  1. W dniu 10 kwietnia 2015 r. sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy, SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas wydały postanowienie, którym uchyliły moje oraz mojego obrońcy z urzędu zażalenia na postanowienie sędzi Katarzyny Kaczmary – Załącznik 27:Dowód: Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny – Odwoławczy, sygn. IV Kz 718/14, postanowienie

SSO Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas z dnia 10 kwietnia 2015 r. – Załącznik 27

 

W dniu 15 maja 2015 r. odebrałem przesyłkę listową poleconą wyekspediowaną przez Prokuraturę Rejonową Kraków Krowodrza i zawierającą Wezwanie o treści – Załącznik 28: „Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza w Krakowie Sygn. akt 2 Ds./542/14 Kraków, dnia 28 kwietnia 2015 r. Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Termin dnia: 18.05.2015 r. Wzywa się Pana do osobistego stawiennictwa w dniu 18.05.2015 r. o godz. 09:00 do Izby Przyjęć Szpitala Specjalistycznego im. J. Babińskiego w Krakowie ul. Babińskiego 29 /obserwacja będzie wykonywana na Oddziale 4 B/ jako podejrzanego w spraie sygn. akt 2 Ds./542/14 podejrz. o przest. z art. 242 § 4 kk.

Wezwany powinien posiadać przy sobie dowód osobisty lub inny ważny dokument stwierdzający jego tożsamość. Starszy referent Prokuratury Rejonowej Jadwiga Zając”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds/542/14, Wezwanie z dnia 28 kwietnia 2015 r. –

Załącznik 28

 

Z podanych wyżej przyczyn nie stawiłem się w Szpitalu w dniu 18 maja 2015 r.

Od tego czasu czterokrotnie, w czerwcu i lipcu – dwukrotnie w czwartki i dwukrotnie w piątki – poszukiwali mnie policjanci celem doprowadzenia mnie do Szpitala.

 

xxx

 

Sędzia Beata Stój czekała na uprawomocnienie się postanowienia sędzi Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r. Czekała przez… 10 miesięcy, od dnia 9 czerwca 2014 r., gdy do Sądu Rejonowego w Dębicy wpłynęła Opinia sądowo-psychiatryczna biegłych K. Bilskiej-Zaremby i M. Patli z dnia 5 czerwca 2014 r.

W dniu 14 kwietnia 2015 r. wydała postanowienie, w którego uzasadnieniu podała, że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje jest niedopuszczalne orzeczenie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej i którego sentencją orzekła o … poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej Załącznik 29: „Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: st. sekr. sąd. Marcin Foryński-Kastoris w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód w Krakowie Ewy Sachy w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej na podstawie art. 203 § 1, 2 i 3 k.p.k. postanawia połączyć badania sądowo-psychiatryczne oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie, na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX. Kp. 300/14/K.

Uzasadnienie

Zbigniew Kękuś oskarżony jest o popełnienie czynów z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz piętnastu występków z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II. K. 451/06, Sąd Rejonowy w Dębicy skazał Zbigniewa Kękusia za zarzucane mu czyny na karę łączną grzywny, eliminując z opisu wszystkich czynów stwierdzenie, iż oskarżony założył stronę internetową zkekus.w.interia.pl. oraz uzupełniając opisy czynów o stwierdzenie, iż oskarżony dopuścił się ich wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Wyrok uprawomocnił się w dniu 27 grudnia 2007 r.

W dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie (II.Ko. 283/10) wznowił postępowanie w sprawie Zbigniewa Kękusia odnośnie czynów opisanych w postanowieniu w punktach 1, 3-17, uchylił wyżej opisany wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej tych czynów i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. Z kolei wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. IV. K.K. 272/11, Sąd Najwyższy uchylił wyrok SR w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. w części dotyczącej dwóch pozostałych czynów i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Sąd zważył, co następuje:

W toku prowadzonego postępowania po analizie pism składanych do akt przez oskarżonego, Sąd powziął wątpliwości co do jego stanu psychicznego. Zbigniew Kękuś w piśmie z dnia 9 kwietnia 2010 r. (k. 3644-3657, t. XXIII) zapowiadał popełnienie samobójstwa przez podcięcie sobie żył w siedzibie Prokuratora Generalnego, jeśli ten nie wyrazi zgody na spotkanie w terminie ustalonym przez oskarżonego, zaś w piśmie z dnia 28 lutego 2011 r. (k. 3583-3592, t. XXII) rozpoczęcie głodówki protestacyjnej (w kolejnym piśmie z dnia 8 marca 2011 r., k. 3607-3616, t. XXII, także przez dwóch jego synów) w przypadku niewydania w zakreślonym przez niego terminie prawomocnego wyroku uniewinniającego. Już wcześniej w pismach z dnia 9 grudnia 2005 r., złożonych w Ministerstwie Sprawiedliwości (k. 2253 – 2256, t. XV) i w Prokuraturze Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód (k. 2258-2266), t. XV), oskarżony zapowiadał popełnienie samobójstwa w przypadku jego przymusowego zatrzymania i doprowadzenia do prokuratury.

Celem wyjaśnienia tych wątpliwości Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych psychiatrów, który udało się przeprowadzić dopiero w maju 2014 roku. W złożonej opinii z dnia 5 czerwca 2014 r. biegli Mariusz Patla i Katarzyna Bilska-Zaremba zgłosili potrzebę poddania oskarżonego obserwacji psychiatrycznej, uznając badania ambulatoryjne za niewystarczające do wydania opinii o stanie jego zdrowia i poczytalności w odniesieniu do zarzucanych czynów. Na posiedzeniu w dniu 12 listopada 2014 r. biegli potwierdzili swoje stanowisko, uznając, iż całość materiału, jakim dysponowali w dniu badania, może sugerować występowanie u oskarżonego zaburzeń psychotycznych, czego jednak nie można potwierdzić ani wykluczyć bez pełnej diagnostyki psychologicznej i neuroobrazowej.

Zgodnie z treścią art. 203 § 1 k.p.k. w razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane materiały dowodowe wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo.

Z akt sprawy wynika, że takie prawdopodobieństwo zachodzi, gdyż na stronie internetowej Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl oraz na stronie zkekus.w.interia.pl umieszczane były pisma Zbigniewa Kękusia, adresowane głównie do sądów, ale także do organów państwowych, w których obrażał on sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie, a także adwokata Wiesławę Zoll oraz ówczesnego Rzecznika Praw Obywatelskich Andrzeja Zolla, a także umieszczał informacje z postępowania ze swojego powództwa o rozwód, które toczyło się z wyłączeniem jawności.

Zbigniew Kękuś w swoich wyjaśnieniach złożonych w dniu 15 marca 2011 r. zaprzeczył, aby umieszczał na stronach internetowych swoje pisma. Według oskarżonego czyniły to inne osoby ze Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca bez jego wiedzy i zgody. Oskarżony wyjaśnił też, iż nie on był założycielem strony zkekus.w.interia.pl i nie on był jej użytkownikiem, a osoby za Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca (k. 3680, t. XXIII), niemniej w piśmie z dnia 30 października 2006 r. oskarżony nazywa ją swoją stroną, składając niektórym z pokrzywdzonych „propozycję”, jak sam to określa, że w przypadku złożenia oświadczeń, iż nie czują się oni pokrzywdzeni w tej sprawie, w ciągu tygodnia usunięte zostaną ze strony Zarządu Głównego Obrony Praw Ojca i z jego strony nazwiska pokrzywdzonych i od daty przekazania tych oświadczeń w żadnym z pism przekazanych przez oskarżonego do publicznej wiadomości, a dotyczących jego relacji z sądem, Zbigniew Kękuś nie wymieni już nigdy ich nazwisk (k. 2876-2877, tj. XIX).

Ponadto oskarżony w końcowej części powyższego pisma pisze: „Nie miejcie mi za złe – jeśli znajdziecie niniejsze pismo na znanych Wam stronach internetowych – Państwo [tu wymienionych jest szóstka pokrzywdzonych] za złe, że Państwu nie składam takiej samej, jak Adresatom niniejszego pisma propozycji. Z Wami z ogromną radością spotkam się w Sądzie.” (k. 2877, t. XIX). Stawia to w innym świetle wyjaśnienia oskarżonego, który twierdził: „Pisma były umieszczane bez mojej wiedzy i zgody” (k. 3680, t. XXIII). Stwierdzeniu temu przeczy sam oskarżony w piśmie z dnia 20 lipca 2004 r. (k. 119/2, t. I) pisząc: „Informuję, że elektroniczna wersja niniejszego wniosku , oraz wszystkich – do końca trwania, toczącego się przed hołdującym patologii i bezprawiu Wydziałem XI Cywilnym – Rodzinnym Sądu Okręgowego w Krakowie postępowania z mego powództwa – moich pism i odpowiedzi na nie umieszczane będą na internetowych stronach Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgosopo.z.pl lub www.zgsopo.webpark.pl”.

Strona http://zkekus.w.interia.pl zaczynała się od słów: „Nazywam się Zbigniew Kękuś. Mam 46 lat.” (k. 268, t. II), po czym następowała historia sprawy z powództwa oskarżonego o rozwód, a kończyła się stwierdzeniem, że to, iż każdy może być „przez urząd przeczołgany” (k. 269, t. II), potwierdzają przedstawione pisma. Były to pisma, w których oskarżony zniesławiał ustalonych w sprawie pokrzywdzonych.

We wszystkich pismach umieszczonych na stronach internetowych widnieje rozdzielnik, komu, oprócz adresata, zostały przekazane do wiadomości. W rozdzielniku zazwyczaj umieszczone są obydwie strony internetowe.

Powyższe dowody wskazują na istnienie dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów.

Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.

Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną. Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.

Jednak w dniu 16 października 2014 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie postanowieniem wydanym na wniosek prokuratora w sprawie 2 Ds. 542/14 (IX. Kp. 300/14/K), orzekł badanie stanu zdrowia psychicznego Zbigniewa Kękusia połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym przez okres nie dłużej niż cztery tygodnie i wyznaczył Szpital Specjalistyczny im. J. Babińskiego w Krakowie na miejsce przeprowadzenia obserwacji. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV.Kz. 718/14, Sąd Okręgowy w Krakowie, rozpoznając zażalenie Zbigniewa Kękusia, utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Rejonowego.

W tej sytuacji, skoro wobec oskarżonego orzeczono prawomocnie obserwację psychiatryczną, w związku z czym zostanie on pozbawiony wolności i umieszczony w szpitalu w celu wykonania postanowienia sądu, nic nie stoi na przeszkodzie, aby przy tej okazji biegli wydali opinię o jego stanie zdrowia także w niniejszej sprawie.

Takie rozwiązanie dopuszcza Sąd Najwyższy stwierdzając w orzeczeniu z dnia 31 maja 2011 r., V KK 402/10, OSNKW 2011/9/81, że w takim przypadku „nie istnieje ratiuo legis niestosowania wobec niego [oskarżonego] obserwacji psychiatrycznej, gdyż postanowienie sądu w tym przedmiocie nie stwarza wówczas samodzielnej podstawy prawnej dla pozbawienia oskarżonego wolności. W tych warunkach ‘odpowiednie’ stosowanie art. 259 § 2 k.p.k. przemawia w istocie za niestosowaniem zawartego w nim zakazu jako bezprzedmiotowego”.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia, uzależniając okres obserwacji w niniejszej sprawie od okresu obserwacji w sprawie 2 Ds. 542/14.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 29

 

Zaskarżyliśmy, mój obrońca z urzędu adw. Robert Bryk i ja postanowienie sędzi B. Stój. Adw. Robert Bryk podał – Załącznik 30: „Kancelaria Adwokacka adw. Robert Bryk /adres – ZKE/ Dębica, 21 kwiecień 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie /adres – ZKE/ Sygn. akt: II K 407/13 Oskarżony: Zbigniew Kękuś – zast. przez obrońcę adw. Roberta Bryk /adres – ZKE/ ZAŻALENIE na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. II K 407/13

Działając imieniem oskarżonego Zbigniewa Kękuś, jako jego obrońca z urzędu, zaskarżam całości postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. II K 407/13 w przedmiocie połączenia badań sądowo-psychiatrycznych oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie, na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza w Krakoie o sygnaturze 2 Ds. 542/14 postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygnatura akt IX Kp.300/14/K.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucam:

  1. Naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 203 § 1 i § 2 kpk w z. z art. 259 § 2 kpk i w zw. z art. 249 § 3 kpk poprzez połączenie badań sądowo-psychiatrycznych oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym w Krakowie, podczas gdy takie połączenie nie znajduje podstawy prawnej, a nadto skierowanie oskarżonego na badania i obserwację psychiatryczną jest niedopuszczalne i bezzasadne z uwagi na brak zaistnienia odpowiednich przesłanek, w tym wobec braku przesłuchania oskarżonego – wskazanych w art. 203 § 1 kpk i 259 § 2 kpk i art. 249 § 3 kpk.
  2. Naruszenie przepisów postępowania

– art. 5 § 1 i 2 kpk poprzez orzeczenie przymusowych badań i obserwacji psychiatrycznych celem zbadania poczytalności oskarżonego, podczas gdy sprawstwo, a dokładniej sam fakt popełnienia czynu przez oskarżonego nie zostało należycie wykazane dowodowo, a okoliczności sprawy budzą poważne wątpliwości,

– art. 8 § 1 kpk poprzez połączenie badań sądowo psychiatrycznych z obserwacją w szpitalu z badaniami psychiatrycznymi orzeczonymi w innym postępowaniu,

– art. 2 § 1 pkt 1 i 4 oraz § 2 kpk poprzez prowadzenie postępowania sądowego w sposób, który uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy w rozsądnym terminie.

Wobec powyższego w oparciu o art. 437 § 1 i art. 438 pkt 2 k.p.k. wnoszę o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania ewentualnie przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14.04.2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy, Wydział II Karny w sprawie pod sygnaturą akt: II K 40-7/13 połączył badania sądowo-psychiatryczne oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie,na okres nie dłuższy niż obserwacją sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 16.10.2014 r., sygnatura akt: IX Kp 300/14/K.

Zaskarżonemu postanowieniu obrona zarzuca obrazę prawa przepisów postępowania, które to naruszenia miały wpływ na treść orzeczenia.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż połączenie badań sądowo-psychiatrycznych oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 16.10.2014 r., sygnatura akt: IX Kp 300/14/K nie znajduje podstaw prawnych. Sąd I instancji połączył badania psychiatryczne w niniejszej sprawie z obserwacją orzeczoną w innym postępowaniu. Postanowienie Sądu nie znajduje podstaw prawnych. Nie ma przepisu prawa dozwalającego sądowi na tego rodzaju decyzję. Badanie psychiatryczne połączone z obserwacją, jako środkiem pozbawienia wolności, zastosowano w konkretnej sprawie i tylko w takim zakresie dopuszczalne jest naruszenie wolności i swobody oskarżonego.

Prowadzenie obserwacji psychiatrycznej nie może być „okazją” do innych czynności ponad te, które wynikają z decyzji mocą której obserwację psychiatryczną zarządzono. Wbrew poglądom wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a to przez odwołanie się do postanowienia SN z dnia 31 maja 2011 roku sygn. akt YV KK 402/10 poglądy tam wyrażone nie uprawniają do interpretacji zastosowanej przez Sąd Rejonowy Dębicy, a jedynie Sąd Najwyższy stwierdził, że obserwacja osób już pozbawionych wolności możliwa jest bez ograniczeń przewidzianych art. 259 § 2 kpk, albowiem nie dochodzi do odrębnego pozbawienia wolności, lecz osoby te poddane są oddziaływaniu kary czy środka już stosowanego.

Nie oznacza to jednak uprawnienie do jakiegoś „dublwania” obserwacji psychiatrycznej i obchodzenia normy art. 259 § 2 w zw. z art. 203 § 1 kpk. Obrona zgadza się z ustaleniem SR, że oskarżony Zbigniew Kękuś nie może co do zasady być poddany obserwacji psychiatrycznej z powodu ograniczenia zawartego w przepisie art. 259 § 2 kpk.

Ponadto uważam, że zastosowany tryb nie jest dopuszczalny z uwagi na jedną z głównych zasad procesu karnego, a to zasadę bezpośredniości. Sąd I instancji wydał zaskarżone postanowienie na podstawie art. 203 par 1 kpk, który nie przewiduje instytucji połączenia obserwacji psychiatrycznej z innymi badaniami, ani też z inną sprawą. W sposób oczywisty takie działanie Sądu grozi w zasadę bezpośredniości. Obserwacja musi być orzeczona w sprawie, która jest przedmiotem rozpoznania, a już orzeczona w innej sprawie nie może być „używana” do innych postępowań.

Zachodzi nieuprawniona ingerencja w dobra osobiste oskarżonego: musi on znosić tylko to ograniczenie, jakie prawnie zostało na niego nałożone, a tymczasem w wersji przyjętej przez Sąd instancji musiałby tolerować badania dotyczące innego okresu czynu, innych sytuacji itp.

Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 203 par 2 w zw. z art. 249 par 3 kpk albowiem przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie przesłuchał oskarżonego. Oskarżony nie ukrywa się i jest obecny w kraju. Wymóg określony w w/w przepisach jest konieczny. Tak też orzekł Sąd Apelacyjny w Katowicach w postanowieniu z dnia 10.07.2013 r., II AKz 373/13: „Zgodnie z art. 249 § 3 k.p.k., do stosowania którego odsyła art. 203 § 2 zdanie trzecie k.p.k., sąd przed zarządzeniem badań psychiatrycznych połączonych z obserwacją w zakładzie leczniczym przesłuchuje oskarżonego. Brzmienie cytowanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż sąd obligatoryjnie musi przesłuchać podejrzanego (oskarżonego) przed podjęciem decyzji w przedmiocie przeprowadzenia badań psychiatryczno-sądowych połączonych z obserwacją w odpowiednim zakładzie leczniczym. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy podejrzany (oskarżony) ukrywa się lub jest nieobecny w kraju.”

W następnej kolejności wskazać należy, iż postanowienie w przedmiocie orzeczenia przymusowej obserwacji psychiatrycznej wiąże się z pozbawieniem oskarżonego wolności, a więc przesłanki takiego orzeczenia powinny być skrupulatnie zbadane i wykazane przez sąd. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 203 § 1 kpk, który wyraźnie stanowi, iż badanie stanu zdrowia oskarżonego połączone z obserwacją psychiatryczną w zakładzie leczniczym może być orzeczone tylko i wyłącznie w przypadku, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Ponadto przy zastosowaniu tegoż przepisu na względzie należy mieć przesłanki negatywne takiego orzeczenia określone w art. 259 § 2 kpk.

Sąd I instancji prezentuje tezę, że ograniczenie wynikające z art. 259 § 2 kpk ma zastosowanie, a jednocześnie stosuje „połączenie” badań sądowo-psychiatrycznych w oparciu o przepis art. 203 kpk, w istocie rzeczy stosując po prostu obserwację psychiatryczną (powiedzmy, że równoległą), a w uzasadnieniu twierdząc, że obserwacji nie stosuje. Jeżeli jednak nie stosuje, to czemu powołuje podstawę prawną z art. 203 kpk ewidentnie niewłaściwą. Działania na podstawie art. 203 kpk są obserwacją psychiatryczną i Sąd nie ma do niej podstaw z tego przepisu, a innych podstaw prawnych do zaplanowanej czynności Sąd nie odnalazł ponieważ ich nie ma.

Dalsze zarzuty procesowe, prócz naruszenia zasady bezstronności wiążą się z kwestiami reguł postępowania karnego.

Ocena poczytalności dotyczy tylko sprawcy, a przynajmniej sprawcy wysoce prawdopodobnego. Jeżeli oskarżony nie był sprawcą czynu, to kwestia poczytalności jest bez znaczenia. Oskarżony, nawet niepoczytalny ma prawo do procesu i postępowania dowodowego, gdzie może wykazać, że jest niewinny.

Po uwzględnieniu wskazań SN w postępowaniu kasacyjnym niemożliwe jest w tej sprawie umorzenie postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy bez postępowania dowodowego, np. na posiedzeniu. Pan Z. Kękuś uważa, że jest niewinny i postępowanie dowodowe co do jego winy nie może być pominięte, niezależnie od tego, jaki jest jego stan psychiczny.

Jeżeli już sama sensowność badania poczytalności oskarżonego po 10 latach od czynów w formie nie zwykłej opinii, ale obserwacji psychiatrycznej budzi wątpliwości co do merytorycznej celowości, to nie sposób dopuścić możliwości umorzenia postępowania w tej sprawie bez postępowania dowodowego.

Jednak w tej sprawie przez ostatnie 3 lata Sąd I instancji nie podjął nawet prób merytorycznego rozpoznania sprawy i wszczęcia postępowania rozpoznawczego. Zaniedbanie to jest tak daleko idące, że zdaniem obrony doszło już do naruszenia prawa oskarżonego do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym czasie, a obrona nie może uzyskać od Sądu wszczęcia procesu.

Wynik obserwacji psychiatrycznej nie zwolni Sądu od przeprowadzenia postępowania dowodowego, a zwłaszcza w świetle wskazań udzielonych przez SN przy rozpoznaniu kasacji.

W tym stanie rzeczy zażalenie uważam za zasadne i wnoszę, jak na wstępie. za oskarżonego – obrońca Adwokat Robert Bryk”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zażalenie adw. Roberta Bryka na postanowienie SSR

Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /podkreślenia moje – ZKE/ – Załącznik 30

 

W dniu 30 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał postanowienie, którym uchylił postanowienie sędzi B. Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 31: „Sygn. akt II Kz 174/15 P O S T A N O W I E N I E Dnia 30 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Waldemar Nycz Sędziowie: SSO Dariusz Zrębiec SSO Bożena Przysada (spraw.) Protokolant: protokolant Beata Szczotkowska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie – Renaty Stopińskiej – Witkowskiej ~ po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 czerwca 2015 r. z a z a l e n i a oskarżonego Zbigniewa Kękuś i jego obrońcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II. K. 407/13 w przedmiocie orzeczenia obserwacji sądowo-psychiatrycznej

na podstawie art. 437 § 2 kpk p o s t a n a w i au c h y l i ć zaskarżone postanowienie i sprawę p r z e k a z a ć do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

U Z A S A D N I E N IE

Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II. K. 407/13 Sąd Rejonowy w Dębicy orzekając o przeprowadzeniu badania sądowo-psychiatrycznego oskarżonego Zbigniewa Kękusia połączonego z obserwacją w zakładzie leczniczym, połączył je z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie orzeczoną w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza w Krakowie o sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX. Kp. 300/14/K. Wskazane powyżej rozstrzygnięcie zaskarżył w całości obrońca oskarżonego. Postanowieniu temu zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 203 §1 i §2 kpk w zw. z art. 259 §2 kpk i w zw. z art. 249 §3 kpk poprzez połączenie badan sądowo-psychiatrycznych oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym; w Krakowie, podczas gdy takie połączenie nie znajduje podstawy prawnej, a nadto skierowanie oskarżonego na badania i obserwację psychiatryczną jest niedopuszczalne i bezzasadne z uwagi na brak zaistnienia odpowiednich przesłanek, w tym wobec braku przesłuchania oskarżonego – wskazanych w art. 203 §112 kpk i art. 259 §2 kpk i art. 249 §3 kpk.

2) naruszenie przepisów. postepowania: – art. 5 §1 i 2 kpk poprzez orzeczenie przymusowych badan i obserwacji

psychiatrycznych celem zbadania poczytalności oskarżonego, podczas gdy sprawstwo, a dokładniej sam fakt popełnienia czynu przez oskarżonego nie zostało należycie wykazane dowodowo, a okoliczności sprawy budzą poważne wątpliwości,

– art. 8 §1 kpk poprzez połączenie badan sądowo psychiatrycznych z obserwacji w szpitalu z badaniami psychiatrycznymi orzeczonymi w innym postępowaniu,

– art. 2 §1 pkt 1 i 4 oraz §2 kpk poprzez prowadzenie postępowania sądowego w sposób, który uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy w rozsądnym terminie.

Wobec powyższych zarzutów obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postepowania, ewentualnie przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zażalenie na w/w postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy wniósł również oskarżony Zbigniew Kękuś. Zarzucił w nim rażące i mające wpływ na

jego treść naruszenie:

  1. prawa materialnego określonego w:

– art. 226 §1 kk

– art. 226 §3 kk

  1. prawa procesowego określonego w:– art. 40 §1 pkt 7 kpk

    – art. 7 kpk

    – 366 §1 kpk

    – art. 17 §1 pkt 6 kpk w zw. z art. 101 §2kk iart. 102 kk

    – art. 442 §3 kk

W oparciu o przytoczone w zażaleniu przepisy, oskarżony wniósł o uchylenie postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. i umorzenie postepowania w zakresie objętym tym postanowieniem. Ponadto, oskarżony wniósł przedstawienie przez Sąd Okręgowy w

Rzeszowie w postanowieniu wydanym w przedmiocie niniejszego zażalenia stanowiska w sprawie każdego z zarzutu przedstawionego przez niego postanowieniu sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.

Sqd Okregowy mial na uwadze, co następuje:

Zażalenia zasługują na uwzględnienie w wyniku czego należało uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Analiza akt niniejszej sprawy przeprowadzona przez Sąd Odwoławczy wykazała, iż w trakcie procedowania przez Sąd orzekający w przedmiocie obserwacji psychiatrycznej oskarżonego Zbigniewa Kękuś doszło do naruszenia art. 249 §3 kpk w zw. z 203 §2 kpk, na co zasadnie wskazuje obrońca oskarżonego we wniesionym środku odwoławczym.

Orzekając o umieszczeniu w/w podejrzanego w zakładzie leczniczym w celu przeprowadzenia badan psychiatryczno-psychologicznych połączonych z obserwacją zgodnie z brzmieniem art. 203 §2 zd. 2 kpk przepisy art. 249 §3 i §5 kpk stosuje się odpowiednio. Oznacza to, iż Sąd obligatoryjnie musi przesłuchać podejrzanego przed podjęciem decyzji w przedmiocie przeprowadzenia badań psychiatryczno-sądowych połączonych z obserwacją w odpowiednim zakładzie leczniczym. Wyjątek stanowić może jedynie sytuacja, w której podejrzany ukrywa się lub jest nieobecny w kraju.

Jak wynika z protokołu rozprawy Sądu Rejonowego w Dębicy w niniejszej sprawie, mającego miejsce w dniu 14 kwietnia 2015 r., na którym postanowiono o obserwacji psychiatrycznej oskarżonego-Zbigniewa Kękusia, oskarżony ten nie był na niej obecny, a zatem Sąd nie przesłuchał go przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie, wskazać należy, iż Sąd I instancji zaniechując przesłuchania oskarżonego przez zastosowaniem badania sądowo-psychiatrycznego połączonego z obserwacją nie wskazał na żadną z wyjątkowych okoliczności wyłączających konieczność przesłuchania oskarżonego określonej w art. 249 §3 kpk, której zaistnienie legitymowałoby Sąd do orzeczenia wspomnianego badania bez uprzedniego przesłuchania oskarżonego.

Fakt prawidłowego doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy oskarżonemu, świadczy o tym, iż miejsce pobytu oskarżonego jest dla Sądu znane i nie ukrywa się on. Tak więc w realiach niniejszego postępowania nie zachodzi okoliczność, która by wyłączała konieczność przesłuchania oskarżonego w myśl art. 249 §3 kpk.

Wobec powyżej stwierdzonego formalnego uchybienia Sądu I instancji należało zaskarżone postanowienie uchylić i przekazać sprawę Temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd procedując ponownie w sprawie w kwestii orzeczenia badan sądowo-psychiatrycznych połączonych z obserwacją oskarżonego winien rozważyć potrzebę wydania nakazu zatrzymania i doprowadzenia oskarżonego na rozprawę, a następnie przesłuchać go przed podjęciem decyzji w tym przedmiocie oumieszczeniu w zakładzie leczniczym w związku z koniecznością przeprowadzenia w stosunku do niego badan psychiatryczno-psychologicznych policzonych z obserwacją, jeżeli tylko oskarżony nie wyrazi woli skorzystania z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień.

Mając na uwadze powyższe, odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych przez obrońcę oskarżonego, jak i samego oskarżonego należało uznać za bezprzedmiotowe, które to ograniczenie zakresu rozpoznania środka odwoławczego jest możliwe w oparciu o art. 436 kpk.

W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.

Pouczenie: Niniejsze postanowienie jest niezaskarżalne.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15 – Załącznik 31

 

Ponieważ Sąd Okręgowy w Rzeszowie zarzucił sędzi B. Stój, że oczywiście i rażąco naruszyła prawo procesowe, tj. że mnie nie przesłuchała przed wydaniem postanowienia z dnia 14 kwietnia 2015 r., przypomnieć należy, że zastępca dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Prokuratury Generalnej Halina Niemiec poinformowała Pana pismem z dnia 3 lipca 2013 r. – Załącznik 15: „(…) W tej sytuacji zostało skierowane w dniu 03 lipca 2013 r., zgodnie z § 18 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury pismo do Prokuratora Apelacyjnego w Krakowie o zbadanie w ramach nadzoru udziału prokuratora we wskazanym postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Dębicy, zgodnie z § 27 pkt 3 wymienionego Regulaminu.’

Prokuratorem Apelacyjnym w Krakowie jest Artur Wrona.

Jak wspomniałem, sporządzona przez biegłych sądowych, lekarzy psychiatrów, Katarzynę Bilską-Zarembę i Mariusza Patlę w dniu 5 czerwca 2014 r. Opinia sądowo-psychiatryczna wpłynęła do Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 9 czerwca 2014 r.

Prokurator Apelacyjny w Krakowie Artur Wrona niedopełnił zatem przez 10 miesięcy – tj. w okresie od dnia 9 czerwca 2014 r. do dnia 14 kwietnia 2015 r. – nałożonego na niego przez Prokuratora Generalnego obowiązku nadzoru udziału uczestniczącej w sprawie przeciwko mnie Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk. Prokurator Krystyna Kowalczyk, przy której udziale sędzia B. Stój prowadzi postępowanie przeciwko mnie nie zorientowała się, że sędzia B. Stój przez okres 10 miesięcy kierowała do mnie zawiadomienia o kolejnych wyznaczanych przez nią terminach posiedzeń rażąco naruszające prawo, bo mnie informowała, że moje stawiennictwo jest nieobowiązkowe.

Nadzorujący prokurator Krystynę Kowalczyk Prokurator Apelacyjny w Krakowie Artur Wrona też się nie zorientował.

Znaczy spowodował, razem z sędzią Beatą Stój i prokurator Krystyną Kowalczyk, trwającą 10 miesięcy przewłokę w postępowania.

O miesiąc krócej – bo od dnia 27 marca 2007 r. – sędzia Tomasz Kuczma prowadził pierwszą rozprawę główną w sprawie przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., zakończoną wydaniem wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. Nie kierował mnie też na badania psychiatryczne.

 

Co się tyczy postanowienia z dnia 30 czerwca 2015 r. Sądu Okręgowego w Rzeszowie, podkreślić należy, że sędziowie Waldemar Nycz, Dariusz Zrębiec, Bożena Przysada rekomendowali sędzi B. Stój we wskazaniach dla niej… posłużenie się przeciwko mnie Policją, celem przymusowego doprowadzenia mnie do Sądu w Dębicy.

A ja przecież nie ukrywałem się przed Sądem. To sędzia Beata Stój nieprawidłowo wzywała mnie przez kilka miesięcy. Zawiadamiała mnie o kolejno wyznaczanych przez nią terminach posiedzeń w celu wydania postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej. Informowała mnie, że moje stawiennictwo jest nieobowiązkowe. A następnie zawiadamiała mnie, że wyznaczone przez nią posiedzenie nie odbyło się, bo… czekała na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie w sprawie mojego i mojego obrońcy z urzędu zażaleń na w.w. postanowienie sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzyny Kaczmary w sprawie do sygn. akt IX Kp 300/14.

 

Po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie zwrócił Sądowi Rejonowemu w Dębicy akta sprawy wraz z uchylonym postanowieniem sędzi B. Stój, w dniu 10 lipca 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy sporządził wezwanie dla mnie o treści – Załącznik 32: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Data 10/07/2015 Sygn. akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ WEZWANIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny wzywa Pana do obowiązkowego stawiennictwa charakterze oskarżonego na posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 8 września 2015 r. o godz. 09:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy przy ul. Słonecznej 3 w sprawie z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Na mocy zarządzenia Sędziego Starszy Sekretarz Sądowy Marcun Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Wezwanie z dnia 10 lipca 2015

r. – Załącznik 32

 

W związku z powyższym, pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r. skierowanym do Sądu Rejonowego w Dębicy złożyłem – Załącznik 33: „Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny ul. Słoneczna 3 39-200 Dębica Sygn. akt II K 407/13 Dotyczy:

I. Wniosek, w przypadku orzeknięcia podczas posiedzenia w dniu 8 września 2015 r. mojej obserwacji psychiatrycznej, o:

1. wydanie Policji nakazu zatrzymania mnie w dniu 8 września 2015 r. i przymusowego doprowadzenia na obserwację, lub

2. wręczenie mi podczas posiedzenia w dniu 8 września 2015 r. Wezwania do stawiennictwa na obserwację.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo Z. Kękusia z dnia 5 sierpnia 2015 r. – Załącznik 33

 

Jak wspomniałem, sędzia T. Kuczma prowadził za pierwszym razem rozprawę główną w tej samej sprawie przez… 10 miesięcy i nie kierował mnie badania psychiatryczne.

Sędzia B. Stój prowadzi rozprawę główną już piąty rok, w opisany wyżej sposób, z opisanymi wyżej dla mnie skutkami. Udało się jej doprowadzić do przedstawienia mi nowych zarzutów.

Nawet jednak, gdy była już – od dnia 9 czerwca 2014 r. – w posiadaniu Opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 5 czerwca 2014 r., to mnie przez 10 miesięcy nie wzywała na posiedzenie, celem wydania postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

Jak wyjaśniła w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 29/, było to w sprawie przeciwko mnie niedopuszczalne.

Po co zatem kierowała mnie przez trzy lata na badania psychiatryczne skoro jaki by nie był ich wynik, nie wolno jej było skierować mnie na obserwację psychiatryczną?

Chodziło jej wyłącznie o powodowanie przewłoki w postępowaniu oraz obciążenie mnie winą za nią. Bo nie stawiałem się na badania.

Gdy ją jednak poinformowałem, że się stawię i złożyłem wniosek o doręczenie mi wezwania, to wydała Policji nakaz zatrzymania mnie i doprowadzenia na badania pod przymusem.

Postępowanie sędzi Beaty Stój w ostatnich miesiącach – nie wzywanie mnie na posiedzenia, lecz sprzeczne z prawem zawiadamianie o nich z pouczeniem, że moja obecność jest nieobowiązkowa, a ostatecznie z ich… odwoływaniem – inną miało jeszcze przyczynę.

Sędzia Beata Stój czekała na wejście w życie z dniem 1 lipca 2015 r. znowelizowanego Kodeksu postępowania karnego.

Zmianie uległa treść art. 443 k.p.k.

Do dnia 30 czerwca 2015 r. brzmiał: „W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego albo na korzyść oskarżonego w warunkach określonych w art. 434 § 3 lub 4. Nie dotyczy to orzekania o środkach wymienionych w art. 93 i 94 Kodeksu karnego”

Na podstawie tego przepisu oraz prawa określonego w art. 203 § 1 k.p.k. i art. 259 § 2 k.p.k. było niedopuszczalne w sprawie przeciwko mnie orzeknięcie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

Wskazać bowiem należy, że:

  1. artykuł 203 § 1 k.p.k. stanowi: „W razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Przepis art. 259 § 2 stosuje się odpowiednio, chyba że oskarżony wnosi o poddanie go obserwacji.”
  2. artykuł 259 § 2 k.p.k. stanowi: „Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo że okres tymczasowego aresztowania przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia.”

 

Ponieważ sędzia Tomasz Kuczma skazał mnie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. na karę grzywny w kwocie 15.000,00 zł, sędzia B. Stój rozpoznając drugi raz tę samą sprawę nie mogła, z mocy art. 443 k.p.k., orzec wobec mnie kary surowszej niż kara grzywny w kwocie 15.000,00 zł, tj. żadnej kary izolacyjnej.

Od dnia 1 lipca 2015 r. już jednak może…

Oto treść art. 443 k.p.k. obowiązująca od dnia 1 lipca 2015 r.:„W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego albo na korzyść oskarżonego w warunkach określonych w art. 434 § 4. Nie dotyczy to orzekania o środkach zabezpieczających wymienionych w art. 93a § 1 Kodeksu karnego.

Artykuł 434 § 4 k.p.k. stanowi: W przypadku skazania z zastosowaniem art. 60 § 3 lub 4 Kodeksu karnego lub art. 36 § 3 Kodeksu karnego skarbowego sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego, i to niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, także wówczas, jeżeli środek odwoławczy wniesiono wyłącznie na korzyść oskarżonego, który po wydaniu wyroku odwołał lub w istotny sposób zmienił swoje wyjaśnienia lub zeznania. Nie dotyczy to jednak przypadku zasadnego podniesienia zarzutu obrazy prawa materialnego lub stwierdzenia przez sąd odwoławczy okoliczności uzasadniających uchylenie orzeczenia, określonych w art. 439 § 1.”

Ten mnie nie dotyczy.

Wprowadzony z dniem 1 lipca 2015 r. do Kodeksu karnego art. 93a § 1 k.k. stanowi: „§ 1. Środkami zabezpieczającymi są: 1) elektroniczna kontrola miejsca pobytu, 2) terapia, 3) terapia uzależnień, 4) pobyt w zakładzie psychiatrycznym.

Od dnia 1 lipca 2015 r., z mocy prawa określonego w art. 443 k.p.k. w zw. z art. 93a § 1 k.k. sędzia może umieścić w szpitalu psychiatrycznym każdego, najbardziej nawet pokrzywdzonego wcześniej przez innego sędziego obywatela.

Na to najwyraźniej czekała sędzia Beata Stój.

Ciekaw jestem jednak, jak mi zamierza udowodnić sprawstwo czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan…

Dlatego właśnie, mimo iż w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 29/ podała, że w sprawie przeciwko mnie jest niedopuszczalne – bo nie zachodzi przesłanka określona w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. – orzeknięcie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, po uchyleniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie jej postanowienia z dnia 14 kwietnia 2015 r. o… poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej Sąd Rejonowy w Dębicy doręczył mi wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r. na przesłuchanie mnie w celu wydania orzeczenia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

 

Wskazać należy, że uchylony – tj. zastąpiony nowo wprowadzonym artykułem 93a § 1 k.k. – nowelizacją wprowadzoną z dniem 1 lipca 2015 r. art. 93 k.k. stanowił:Sąd może orzec przewidziany w tym rozdziale środek zabezpieczający związany z umieszczeniem w zakładzie zamkniętym tylko wtedy, gdy jest to niezbędne, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego związanego z jego chorobą psychiczną, upośledzeniem umysłowym lub uzależnieniem od alkoholu lub innego środka odurzającego; przed orzeczeniem tego środka sąd wysłuchuje lekarzy psychiatrów oraz psychologa.”

Od dnia 1 lipca 2015 r. organy ścigania nie muszą udowodnić, że jest to niezbędne. Mogą to uczynić z mocy art. 443 k.p.k. w zw. z art. 93a § 1 k.k.

xxx

 

Z podanych wyżej przyczyn przedstawię okoliczności ścigania mnie oraz obecny stan prawny dwóch najważniejszych spraw prowadzonych obecnie przeciwko mnie – oprócz nich jestem ponadto ścigany przez prokuratora Dariusza Furdzika z oskarżenia publicznego za ścigane z oskarżenia prywatnego zniesławienie /art. 212 § 1 k.k./ i znieważenie /art. 216 § 1 k.k./ adw. Wiesławy Zoll i prof. dr. hab. Andrzeja Zolla oraz przez Prokuraturę Rejonową Kraków Podgórze, także z oskarżenia publicznego, za ścigane z oskarżenia prywatnego znieważenie /art. 216 § 1 i § 2 k.k./ prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Bartłomieja Legutko – tj.:

  1. sprawy rozpoznawanej do sygn. akt 2 Ds. 542/14 przez prokuratura Dorotę Baranowską – prokurator Bartłomiej Legutko został wyłączony w związku z w.w. prowadzonym przeciwko mnie przez Prokuraturę Rejonową Kraków Podgórze postępowaniem o jego znieważenie /art. 216 § 1 i § 2 k.k./ z kierowanej przez prokurator Małgorzatę Lipską Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza
  2. sprawy rozpoznawanej do sygn. akt II K 407/13 przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój, przy udziale Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk.

 

Ad. I

W sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza do sygn. akt 2 Ds. 542/14:

  1. Jestem ścigany z przyczyn leżących po stronie sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój, która rozpoznając po raz drugi – po uchyleniu na moją korzyść wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. – sprawę przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. wydała w dniu 25 kwietnia 2014 r. postanowienie o zatrzymaniu mnie przez Policję na czas nieprzekraczający 48 godzin i przymusowym doprowadzeniu w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne,
  2. Prokurator Bartłomiej Legutko przedstawił mi zarzuty na podstawie sprzecznych, nielogicznych, niekonsekwentnych, niespójnych, wykluczających się nawzajem zeznań sierż. sztab. Pawła Lewkowicza, sierż. sztab. Michała Doroby, st. post. Michała Raka. Oparł zarzuty na zeznaniach sierż. sztab. Pawła Lewkowicza. Zeznania sierż. sztab. Michała Doroby i st. post. Marcina Raka całkowicie je wykluczają. Zeznania sierż. sztab. Michała Doroby wykluczają zeznania st. post. Marcina Raka.
  3. Prokurator Bartłomiej Legutko, SSR Katarzyna Kaczmara, SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas odmówili mi, a prokurator Dorota Baranowska i prokurator Małgorzata Lipska odmawia przeprowadzenia eksperymentu procesowego na okoliczność ustalenia, czy było możliwe popełnienie czynu przypisanego mi przez prokuratora B.Legutkę.
  4. Prokurator Bartłomiej Legutko pozbawił mnie możności skorzystania z konstytucyjnego prawa do obrony podczas pierwszej czynności procesowej z moim udziałem, którą były przeprowadzone w dniu 7 maja 2014 r. przez biegłych z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie lekarzy psychiatrów, Katarzynę Bilską-Zarembę i Mariusza Patlę badania psychiatryczne. Uznawszy mnie w dniu 6 maja 2014 r. za niepoczytalnego, prokurator B. Legutko tego dnia skierował wniosek do Sądu o wyznaczenie mi – na podstawie art. 79 § 1 pkt. 3 k.p.k.: „W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli: (…) 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności.” – obrońcy z urzędu. Wyznaczono mi go w dniu 12 maja 2014 r. Kilka dni po badaniach w dniu 7 maja 2014 r.
  5. Biegli Katarzyna Bilska-Zaremba i Mariusz Patla badali mnie nie tylko bez mojej zgody, ale nie informując mnie o tym, że mnie badają.
  6. Sąd I instancji, tj. sędzia Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzyna Kaczmara i Sąd II instancji, tj. sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy, SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas oparły ich orzeczenia na założeniu, że ja byłem karany. Podały, że byłem karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06. To nieprawda. Wyrok ten został uchylony na moją korzyść dwoma wyrokami wznowieniowymi, tj. wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10 /w zakresie 16 czynów/ oraz wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 /w zakresie pozostałych 2 czynów/.
  7. Postanowienie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14, o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej zostało wydane przez Sąd niewłaściwy miejscowo. W tej samej sprawie nie mogą był właściwe miejscowo dwa sądy. Tymczasem dwa sądy – tj. Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy Wydział II Karny oraz Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny – zaangażował w sprawę przeciwko mnie sygn. 2 Ds. 542/14 prokurator Bartłomiej Legutko. Ponieważ do zdarzenia, skutkiem którego prokurator B. Legutko przedstawił mi zarzuty doszło przed Komisariatem Policji IV w Krakowie przy ul. Królewskiej 4, właściwym miejscowo do rozpoznawania sprawy jest Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy Wydział II Karny. Według informacji na stronie internetowej tego Sądu, w jego właściwości miejscowej znajduje się cała ulica Królewska w Krakowie.
  8. Sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka i SSR Agnieszka Sułowska-Gibas podały w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2015 r. – Załącznik 27: „Wreszcie zauważyć należy, iż poddanie podejrzanego obserwacji psychiatrycznej nie można oceniać, ani w kategoriach zastosowania środka zabezpieczającego, ani jako tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie. Nie jest to forma pozbawienia wolności, lecz jest to czynność procesowa o charakterze dowodowym.”

To stanowisko sprzeczne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sprzed ośmiu… lat. W wyroku z dnia 10 lipca 2007 r.,. sygn. akt SK 50/06 Trybunał Konstytucyjny podał: „W ramach niniejszego postępowania problematyka wolnościowa rozpatrywana będzie w kontekście przymusowego umieszczenia oskarżonego w zakładzie leczniczym celem poddania go obserwacji psychiatrycznej, a zatem w kontekście pozbawienia go wolności osobistej na czas obserwacji psychiatrycznej. (…) Umieszczenie oskarżonego na obserwacji w zakładzie leczniczym stanowi niewątpliwie formę rzeczywistego pozbawienia go wolności i stąd też na mocy art. 63 § 1 k.k. podlega zaliczeniu na poczet kary pozbawienia wolności (zob. wyrok SA w Krakowie z 24 sierpnia2000 r., sygn. akt II AKa 141/00, KZS nr 9/2000, poz. 33; postanowienie SN z 17 września2002 r., sygn. akt II KK 227/02, Lex nr 55534). Nie sposób bowiem podzielić wyrażanego niekiedy w orzecznictwie sądowym poglądu, że poddanie oskarżonego obserwacji psychiatrycznej dla stwierdzenia jego poczytalności nie jest działaniem naruszającym prawo do wolności osobistej, lecz jest jedynie czynnością procesową o charakterze dowodowym (zob. wyrok SA w Katowicach z 16 maja 2002 r., sygn. akt II AKa 114/02,„Wokanda” nr 5/2003, poz. 43; postanowienie SA w Krakowie z 23 października 2003 r., sygn. akt II AKz 408/03, „Krakowskie Zeszyty Sądowe” nr 11/2003, poz. 35). Przebywanie oskarżonego na obserwacji w zakładzie leczniczym z reguły nie stanowi formy jedynie chwilowego pozbawienia go wolności, gdyż zgodnie z art. 203 § 3 k.p.k. obserwacja taka może trwać 6 tygodni, a następnie ten termin może być przedłużony, przy czym ustawodawca nie określa maksymalnego czasu jej trwania. Jest to zatem forma pozbawienia wolności często co najmniej tak dolegliwa dla oskarżonego jak tymczasowe aresztowanie.

Wyrok TK z dnia 10 lipca 2007 r. był przyczyną nowelizacji art. 203 k.p.k.

  1. Wymienieni wyżej prokuratorzy i sędziowie chcą mnie umieścić w szpitalu psychiatrycznym bez przeprowadzenia przewodu sądowego, w tym postępowania dowodowego, tj. na etapie postępowania przygotowawczego. Chcą uniknąć sporządzenia aktu oskarżenia. Tymczasem w postanowieniu z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt IV KK 306/08 Sąd Najwyższy podał: „Żaden przepis prawa nie zwalnia sądu z obowiązku ustalenia, czy oskarżony, który według opinii biegłych psychiatrów jest niepoczytalny w rozumieniu art. 31 § 1 KK, popełnił zarzucany mu czyn. Użyte sformułowania w art. 31 § 1 KK „w czasie czynu” oraz w art. 414 § 1 KPK „w chwili czynu”, wskazują jednoznacznie, iż musi zachodzić zbieżność w czasie dwóch zaszłości, a więc czynu oskarżonego oraz jego niepoczytalności.

 

Ad. II

W sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/:

  1. Jestem obecnie ścigany po raz drugi – sprawę rozpoznawała do dnia 14 kwietnia 2015 r. sędzia Beata Stój przy udziale Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk – na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. Pierwszy, skazujący mnie wyrok wydał w dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Tomasz Kuczma.
  2. Prokurator Generalny w kasacji z dnia 23 sierpnia 2011 r. /Załącznik 9/, Sąd Najwyższy w wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r. /Załącznik 11/ oraz sędzia Beata Stój w postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r. /Załącznik 12/ poświadczyli – na podstawie dowodów złożonych do akt sprawy w sierpniu i październiku 2007 r. przez operatorów internetowych, Wirtualną Polskę S.A. i Interię.PL S.A. – że nie ja jestem sprawcą czynów, które przypisała mi prokurator R. Ridan i nie w Krakowie, jak ustaliła na podstawie li tylko wydruków ze stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl, lecz w Warszawie zostały popełnione.
  3. Sąd ściga mnie za popełnienie każdego z 18 przypisanych mi czynów za pośrednictwem strony www.zkekus.w.interia.pl w okresie od stycznia 2003 r., mimo że Interia.PL S.A. zawiadomiła Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 1 października 2007 r., że strona ta została założona w dniu 26 października 2004 r., a Prokurator Generalny w kasacji i Sąd Najwyższy w wyroku wznowieniowym zarzucili sędziemu T. Kuczmie, że skazawszy mnie wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. za popełnienie przypisanych mi czynów za pośrednictwem strony www.zkekus.w.interia.pl W okresie od stycznia 2003 r. potwierdził, że dokonał oceny dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania.
  4. Sąd ściga mnie z art. 226 § 1 k.k. za 15 czynów /pkt. I, III – XVII aktu oskarżenia/, z tytułu których ściganie według opisów prokurator R. Ridan – znieważenie funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych – jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r. z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., sygn. P 3/06 /Dz. U. z dnia 19.10.2006 r., Nr 190, poz. 1409/, co poświadczył Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem wznowieniowym z dnia 15 września 2010 r. – Załącznik 8.
  5. Sąd ściga mnie z art. 212 § 2 k.k. za siedemnaście czynów polegających na zniesławieniu /pkt. I – XVII aktu oskarżenia/, mimo że ich – popełnionych w okresie od stycznia 2003 r. do maja i września 2005 r. – karalność ustała z mocy prawa określonego w art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. ustała przed dwoma laty, tj. z dniem 31 maja i 31 września… 2013 r. roku.
  6. Sąd ściga mnie z art. 226 § 3 k.k. za czyn /pkt. XVII aktu oskarżenia/ opisany przez prokurator R. Ridan jako „znieważenie konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich, w osobie sprawującego ten urząd prof. Andrzeja Zolla”, mimo że sam A. Zoll, uznany w kwietniu 2014 r. przez „Dziennik Gazetę Prawną” „prawnikiem XX-lecia”, prezentuje od wielu lat, w kolejnych edycjach wydawanego pod jego redakcją naukową „Komentarza do kodeksu karnego”, jako słuszne wskazanie doktryny prawnej, według którego RPO będąc organem konstytucyjnym, nie jest – bo mu Konstytucja nie nadaje żadnego z trzech rodzajów władzy /ustawodawcza, wykonawcza, sądownicza/ – konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej. Jeśli tak – stanowisko zbieżne z tym A. Zolla prezentuje także wielu ekspertów w dziedzinie prawa karnego – to czyn przypisany mi przez prokurator R. Ridan nie wyczerpuje znamion przestępstwa określonego w art. 226 § 3 k.k.
  7. Ścigając mnie w opisanych wyżej okolicznościach, Sąd Rejonowy w Dębicy wezwał mnie do stawiennictwa w dniu 8 września 2015 r. na posiedzenie, podczas którego ma zamiar przesłuchać mnie, celem wydania postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

 

Przecież to patologia.

xxx

 

Zwany przez dziennikarzy niemieckich „łatwym w hodowli”, „jedzącym z ręki”, „oswojonym” dezerter Donald Tusk zanim w listopadzie ubiegłego roku uciekł z Polski – wbrew asekuracyjnym deklaracjom z czerwca 2014 r., że nie odda Polski bez walki /Donald Tusk: „Nie oddam Polski bez walki”; „Polityka”, Nr 23, 5-6 czerwca 2013, s. 1/ – uszczęśliwił nas „prawem Boniego-Kwiatkowskiego” pt. „mowa nienawiści. Nikt nie wie, o co chodzi, ale jest przesłanka, żeby upychać Polaków do zakładów karnych lub szpitali psychiatrycznych.

Za nienawistne wobec Polaków uczynki judeofaszyści zbierają pochwały i nagrody. W Polsce i na świecie. Kto rozpowszechnia informacje o czynach nienawiści… staje przed propagatorami „mowy miłości”, tj. autorytetami moralnymi o nieskazitelnych charakterach z prokuratur i sądów.

Ponieważ mnóstwo mam kłopotów z powodu zakochanych w sobie z wzajemnością, nabzdyczonych purystów ortodoksów i nie chciałbym mieć znowu do czynienia z prokuratorami i sędziami oraz biegłymi z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie lekarzami psychiatrami – na przykład m.in. cierpiącymi na urojenia, przejęzyczającymi się na piśmie i nie odróżniającymi świetlicy Biura Przepustek Aresztu Śledczego w Krakowie od gabinetu lekarskiego Katarzyną Bilską-Zarembą i Mariuszem Patlą – uprzejmie informuję, że ja Pana ani trochę, w najmniejszym nawet stopniu nie nienawidzę po tym, gdy mnie i moją rodzinę zostawił Pan na pastwę ortodoksyjnego, durnego, mściwego żydostwa. Ja Pana, po prostu „trafnie użyty wulgaryzm jest doskonałym instrumentem opisu świata1.pierdolę2, Znaczy lekceważę.

Tak samo, jak Pan mnie zlekceważył we wrześniu 2013 r, spóźniwszy się na umówione ponad miesiąc wcześniej spotkanie ze mną, a następnie po odmówieniu udzielenia mi pomocy, uciekając przede mną z wyjaśnieniem, że jest Pan spóźniony na uroczystą mszę świętą. Wiedząc, że mi – ojcu trojga dzieci – grozi ze strony psychopatek, sędzi Beaty Stój i prokurator Krystyny Kowalczyk umieszczenie mnie w areszcie w sprawie, w której po zapoznaniu się z doręczonymi Panu przeze mnie dowodami skierował Pan wniosek do Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta o rozważenie wycofania aktu oskarżenia przeciwko mnie.

Myślę, że jednemu z Pana promotorów, kard. Stanisławowi Dziwiszowi więcej dałby Pan – lansowany na ultrakatolika – powodów do dumy z Pana, gdyby mi Pan udzielił pomocy, niż z tego, że na czas stawia się Pan na msze święte. Z najpewniej przypadkiem uczestniczącymi w nich dziennikarzami, robiącymi Panu, rozmodlonemu, na kolanach, z ładnie złożonymi rękami, zdjęcia i potem publikującymi je na pierwszych stronach gazet o największych w Polsce nakładach.

Przypomnę, że gdy wiosną 2007 roku okazało się, że reżyser Marek Piwowski był prawdopodobnie agentem SB, prowadzący go oficer, Tadeusz Zakrzewski stwierdził, że – „Z niego taki był agent, jak z koziej dupy trąba.” /T. Ziomkowski, „Ja i mój ubek”, Newsweek, 11.03.2007r./. Z Pana taki właśnie jest – „Jak z koziej dupy trąba” – katolik. Jak bardzo rozmodlony nie pozował by Pan do fotografii.

 

Gdyby któryś z Pana fanów lub Pana promotor Jarosław Kaczyński postanowił stanąć w Pana obronie i w związku z niniejszym pismem złożyć zawiadomienie o popełnieniu przeze mnie przestępstwa znieważenia konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, uprzejmie zauważam, że w dniu jego sporządzenia i wysyłki przeze mnie, tj. 5 sierpnia 2015 r., jest Pan – poza tym, że zerem; „ZERO”: «potocznie: człowiek nieprzedstawiający sobą żadnej wartości» – osobą prywatną, nie bierze Pan formalnie udziału w życiu publicznym. Posłem już Pan nie jest, a prezydentem jeszcze nie.

Gdyby ktoś mi zarzucił używanie wulgaryzmów, pragnę zauważyć, że używam ich, gdyż trafnie użyty wulgaryzm jest doskonałym instrumentem opisu świata, a język, którym się posługuję ani trochę nie przypomina knajackiego, którym posługują się podczas spotkań służbowych – tj. takich podczas których drogo żrą i chleją za publiczne pieniądze – politycy z najwyższej półki, ministrowie, marszałek Sejmu itp.

 

Może mnie Pan ewentualnie skarżyć z oskarżenia prywatnego. Jest Pan jednak tak kiepskim prawnikiem, że na pewno sobie poradzę, gdyby przyszło Panu do głowy skorzystać przeciwko mnie z usług prokuratorów i sędziów, z którymi Pan w ortodoksyjnej symbiozie. Skoro z karnistą, „prawnikiem XX-lecia” „Dziennika Gazety Prawnej” prof. dr hab. Andrzejem Zollem i gromadą współdziałających z nim w niszczeniu mnie i wspierających go prawników sobie poradziłem, to i Panu trudno będzie ze mną wygrać.

À propos… Wie Pan, że życzliwy Panu Prokurator Apelacyjny w Krakowie Artur Wrona schował do szuflady złożone przeze mnie pismem z dnia 8 maja 2015 r. – Załącznik 35: „Artur Wrona Prokurator Apelacyjny w Krakowie ul. Cystersów 18 31-553 Kraków Dotyczy: Zawiadomienie o popełnieniu przez Andrzeja Dudę, gdy był Posłem na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, w okresie od dnia 17 lipca 2013 r. do dnia złożenia mandatu Posła, w Krakowie, przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., niedopełnienia obowiązków wynikających z ustawy z dnia 9 marca 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła, i działania na szkodę mojego interesu prywatnego.”

Dowód:Prokuratura Apelacyjna w Krakowie, pismo Z. Kękusia z dnia 8 maja 2015 r. do Prokuratora Apelacyjnego Artura Wrony – Załącznik 35

Pan, chroniąc interesu ferajny, w tym zasłaniając się koniecznością uczestnictwa w uroczystej mszy świętej bronił interesu ferajny. Przy okazji popełnił Pan przestępstwo niedopełnienia obowiązków i działania na szkodę mojego interesu prywatnego. W piśmie z dnia 10 czerwca 2013 r. poświadczył Pan, że udzielał mi pomocy w wykonywaniu obowiązków posła. Podał Pan – Załącznik 1: „Wobec powyższego w wykonaniu swoich obowiązków poselskich wynikających z ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (…).”

Potem, gdy zastępca dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Prokuratury Generalnej Halina Niemiec pouczyła Pana, że skierował Pan wadliwy prawnie wniosek do niewłaściwego adresata Pan, wiedząc, że jestem ścigany w okolicznościach, które uprawniały Pana do złożenia wniosku do Prokuratora Generalnego o „rozważenie zasadności wycofania przez prokuraturę wytoczonego w tej sprawie aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 roku sporządzonego przez prokurator Radosławę Ridan (…).” odmówił mi Pan wykonania obowiązków poselskich wynikających z ustawy z dnia 9 maja 1006 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora.

A żeście w symbiozie, to ferajna broni Pana interesu. Dawno powinienem otrzymać postanowienie w zgłoszonej przeze mnie sprawie. Czekają na… uwięzienie mnie w szpitalu psychiatrycznym. Przekonując mnie – SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas, prokurator Zbigniew Grzesik – przy tym że to dla mojego dobra.

 

xxx

Jak mówią, co się odwlecze, to nie uciecze.

Czego Pan nie zrobił dla mnie w okresie od września 2013 r. do dnia złożenia niniejszego pisma, zrobi Pan teraz. W ramach „Duda pomocy”. Jeśli szefem Biura Pomocy Prawnej uczyni Pan Janusza Wojciechowskiego, ten będzie miał okazję udowodnić, że krzywdzą go ci – ja też się do nich zaliczam – którzy mówią o nim, że pomaga wtedy, gdy jego pomoc nie narusza interesów członków establishmentu, klasy politycznej, elity politycznej, czy jakby jeszcze samych siebie nie uwielbiali niektórzy z Was, w istocie bardzo często barachło o ogromnie zawyżonej samoocenie, po prostu, nazywać.

 

Ma Pan chyba czego żałować…

W 2013 roku mógł mi Pan pomóc. Pokazałby się Pan, jako prawy, uczciwy, odważny człowiek.

Teraz, po tym, gdy już mi się Pan zaprezentował jako kiepski poseł, karierowicz, tchórz i miernota – jak poznałem podobnego Panu Jarosława Kaczyńskiego uważam, że właśnie dlatego Pana wybrał jako swojego kandydata na prezydenta Polski, a także dlatego, że Pan, były członek żydowskiej Unii Wolności, uczestnik w styczniu 2014 r. spotkania Knesetu w Krakowie, mówi o Lechu Kaczyńskim w pozycji „na kolanach”, a on przecież według licznych źródeł internetowych /m.in. http://www.bibula.com/?p=71616/ reaktywował 9 września 2007 r. zdelegalizowaną przez Prezydenta Ignacego Mościckiego dekretem z dnia 22 listopada 1938 r. jako antypolska organizację masońską B’nai B’rith – Loża Polin /„POLIN” «hebr. Polska; miejsce spoczynku»/; po co to Polsce i Polakom, mało nam rodzimego antypolskiego żydostwa…? – musi Pan, jako prezydent Rzeczypospolitej Polskiej udzielić mi pomocy.

Ogłosił Pan w maju 2015 r. „Dudę pomoc”, bo się Pan wtedy dowiedział, że „Ludzie nie mają dostępu do sprawiedliwości.”, nie może Pan się teraz wycofać. Tym bardziej, że ja nie proszę o nic ponad to, co Pan zrobił jako poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej w czerwcu 2013 r.

Gdy wtedy skierował Pan wniosek do Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta o „rozważenie zasadności wycofania przez prokuraturę wytoczonego w tej sprawie aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 roku sporządzonego przez prokurator Radosławę Ridan (…).” okazało się, że nie istnieje instytucja wycofania, cofnięcia aktu oskarżenia.

Z dniem 1 lipca 2015 r. weszła w życie nowelizacja Kodeksu postępowania karnego, po której art. 14 § 2 k.p.k. ma brzmienie: Oskarżyciel publiczny może cofnąć akt oskarżenia do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej. W toku przewodu sądowego przed sądem pierwszej instancji cofnięcie aktu oskarżenia dopuszczalne jest jedynie za zgodą oskarżonego. Ponowne wniesienie aktu oskarżenia przeciwko tej samej osobie o ten sam czyn jest niedopuszczalne.”

Oznacza to, że prokurator zyskuje władztwo nad skargą w postępowaniu sądowym – w wypadku pojawienia się okoliczności uzasadniających cofnięcie aktu oskarżenia sąd jest związany decyzją prokuratora, co jest równoznaczne z obowiązkiem umorzenia postępowania. Decyzja prokuratora jest dla sądu wiążąca, a nie – jak dotąd – jedynie niezobowiązującą przesłanką.

Wskazać także należy, że art. 32.2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o Prokuraturze stanowi: Jeżeli wyniki postępowania sądowego nie potwierdzają zarzutów oskarżenia, prokurator cofa akt oskarżenia.

Jeśli Prokurator Rejonowy dla Krakowa Śródmieścia Wschód cofnie – z podanych w niniejszym piśmie przyczyn – akt oskarżenia przeciwko mnie prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój obowiązana będzie umorzyć postępowanie przeciwko mnie, które rozpoznaje do sygn. akt II K 407/13. Wobec stosunku do mnie tej psychopatki, cofnięcie aktu oskarżenia jest jedyną dla mnie szansą na sprawiedliwe rozstrzygnięcie sprawy.

Proszę zatem, żeby Pan – teraz już jako prezydent Rzeczypospolitej Polskiej – skierował pismo do Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta. Tym razem, z wnioskiem o przeprowadzenie, przed dniem 8 września 2015 r., rozmowy z Prokuratorem Rejonowym dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyną Kowalczyk na temat cofnięcia aktu oskarżenia przeciwko mnie prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r.

Wyjaśniam, dlaczego musi je Pan złożyć. Otóż dlatego, że… nie znajdzie Pan usprawiedliwienia dla ewentualnej odmowy udzielenia mi pomocy w formie, o którą proszę, po tym, gdy dwa lata temu złożył Pan wniosek do Prokuratora Generalnego „o rozważenie zasadności wycofania przez prokuraturę wytoczonego w tej sprawie aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 roku sporządzonego przez prokurator Radosławę Ridan (…).”, a obecnie uruchomił Pan projekt „Duda pomoc” z towarzyszącymi mu deklaracjami:

 

Zaraz po wygranych wyborach powołam w Kancelarii Prezydenta biuro pomocy prawnej.

Poprosiłem pana posła Wojciechowskiego, by sprawował pieczę nad tym biuremzadeklarował Andrzej Duda podczas konferencji prasowej w siedzibie Prawa i Sprawiedliwości.”

Źródło: http://wpolityce.pl/polityka/244322-andrzej-duda-rusza-z-prezydenckim-biurem-porad-prawnych-duda-pomoc-bedzie-dla-kazdego-kazda-sprawa-kazdego-polaka-jest-wazna; informacja z dnia 13 maja 2015 r.

 

Ja dotrzymuję słowa, bo mam swoje słowo za świętość.”

Andrzej Duda

 

Tak Pan dotrzymuje słowa, że przed tym – ani po tym – gdy w dniu 13 maja 2015 r. ogłosił Pan uruchomienie „Duda pomocy” nie udzielił Pan odpowiedzi na moje pismo z dnia 3 marca 2015 r. zawierające – Załącznik 36: „Pan Andrzej Duda Poseł do Parlamentu Europejskiego Kandydat Partii Prawo i Sprawiedliwość na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Biuro Poselskie ul. Podwale 3/6 31-118 Kraków Sygnatura akt: BP.AD/35/m6/13 Dotyczy:

  1. Wniosek o sporządzenie wyjaśnienia, z jakich przyczyn:
    1. po oddaleniu przez prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta pismem z dnia Pana wniosku do niego z pisma z dnia 10 czerwca 2013 r., sygn. BP.AD/35/m6/13 /Załącznik 1/, o wycofanie aktu oskarżenia przeciwko mnie z dnia 12 czerwca 2006 r. /sygn. 1 Ds. 39/06/S/ prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan, nie skierował Pan – proszony o to przeze mnie pismem z dnia 17 lipca 2013 r. /Załącznik 3/ oraz osobiście – wniosku do Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk o odstąpienie od oskarżenia przeciwko mnie,
    2. nie udzielił Pan odpowiedzi na moje pismo z dnia 17 lipca 2013 r. – Załącznik 3.
  2. Prośba o skierowanie do Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk wniosków o:
    1. odstąpienie od oskarżenia przeciwko mnie wniesionego przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S, z podaniem uzasadnienia, jak na str. 7, 8 niniejszego pisma,
    2. sporządzenie – w przypadku odmowy przez prokurator K. Kowalczyk odstąpienie od oskarżenia, jak w pkt. II. 1 – i doręczenie Panu i mnie, wyjaśnienia prezentującego przyczynę/przyczyny odmowy.
  3. Wniosek – w przypadku odmowy przez Adresata niniejszego pisma złożenia wniosków do prokuratora Rejonowego Krystyny Kowalczyk, jak w pkt. I i II – o sporządzenie wyjaśnienia prezentującego przyczynę/przyczyny odmowy.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 3 marca 2015 r. do posła Andrzeja Dudy – Załącznik 36

 

Celem przekonania Pana do zasadności skierowania do Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta wniosku nie tylko w doskonale Panu znanej sprawie ścigania mnie przez sędzię B. Stój przy udziale Prokuratora Rejonowego Krystyny Kowalczyk za czyny, co do których nawet A. Seremet poświadczył w kasacji z dnia 23.08.2011 r., że Sąd zgromadził wyłącznie dowody mojej niewinności, ale także wniosku o przeprowadzenie, możliwie jak najszybciej, najpóźniej przed dniem 8 września 2015 r., rozmowy z Prokuratorem Rejonowym dla Krakowa Krowodrzy Małgorzatą Lipską, jak w pkt. I.1 str. 1 niniejszego pisma, tj. celem zwrócenia raz jeszcze Pana, pomysłodawcy projektu „Duda pomoc”, uwagi na jedną z okoliczności, w jakich prokurator Dorota Baranowska oraz jej przełożona z Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Małgorzata Lipska pragną mnie umieścić na obserwację w szpitalu psychiatrycznym, tj. w Szpitalu im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie, w załączeniu przesyłam pismo z dnia 3 sierpnia 2015 r. mojego obrońcy z urzędu w sprawie do sygn. akt 2 Ds. 542/14, adw. Wojciecha Wandzla zawierające – Załącznik 34: „KANCELARIA ADWOKACKA ADWOKAT WOJCIECH WANDZEL Adwokat Wojciech Wandzel /adres – ZKE/

Kraków, dnia 3 sierpnia 2015 roku

PANI PROKURATOR Dorota Baranowska PROKURATURA REJONOWA KRAKOW KROWODRZA

31-858 Kraków, oś. Kościuszkowskie 2

Sygn. akt: 2 Ds 542/14 Podejrzany: Zbigniew Kękuś („Podejrzany”) reprezentowany przez obrońcę z urzędu – adwokata Wojciecha Wandzela,Kancelaria Adwokacka, ul. Rakowicka 7, Kraków 31-511

WNIOSEK DOWODOWY O PRZEPROWADZENIE EKSPERYMENTU PROCESOWEGO

Działając w imieniu Podejrzanego Zbigniewa Kękusia, jako jego obrońca z urzędu wykazany w aktach sprawy, na podstawie art. 167 § 2 kodeksu postępowania karnego w związku z art. 211 kodeksu postępowania karnego niniejszym wnoszę o:

I. przeprowadzenie eksperymentu procesowego poprzez odtworzenie przebiegu zdarzenia z dnia 5 maja 2014 roku, w trakcie którego Podejrzany miał rzekomo usiłować się samouwolnić, używając rzekomo przemocy polegającej na kopnięciu kraty zabezpieczającej przedział dla osób zatrzymanych samochodu marki Fiat Ducato, która to z dużą siłą rzekomo uderzyła konwojującego funkcjonariusza policji Pawła Lewkowicza celem ustalenia, iż niemożliwe było popełnienie przez Podejrzanego przypisywanych mu czynów z dnia 5 maja 2014 roku w okolicznościach przedstawionych w protokołach przesłuchań świadków Pawła Lewkowicza, Marcina Raka, Michała Doroby z dnia 5 maja 2014 roku, a także na okoliczność prawdziwego przebiegu zdarzeń z dnia 5 maja 2014 roku,

II. przeprowadzenie dowodu z eksperymentu procesowego przed poddaniem Podejrzanego badaniom stanu zdrowia psychicznego połączonego z obserwacją w zakładzie leczniczym orzeczonym przez postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie IX Wydział Karny z dnia 16 października 2014 roku (sygn. akt IX Kp 300/14/K), utrzymanym w mocy przez Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy z dnia 10 kwietnia 2015 roku (sygn. akt IV Kz 718/14) (…)”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, pismo adw. Wojciecha Wandzla z dnia

3 sierpnia 2015 r. /podkreślenia moje – ZKE/ – Załącznik 34

 

Adw. Wojciech Wandzel zupełnie inne prezentuje stanowisko w sprawie, w której prokurator Bartłomiej Legutko, SSR Katarzyna Kaczmara, SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka i SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas postanowili umieścić mnie w szpitalu psychiatrycznym, a prokurator Dorota Baranowska razem z prokurator Małgorzatą Lipską chcą t postanowienie wprowadzić w życie. W tym wmawiając mi, że to dla mojego dobra oraz że nie będzie to pozbawieniem mnie wolności.

 

Pana małżonka Agata Kornhauser-Duda mówi o Panu:

Nigdy mnie nie zawiódł”

Źródło: „Agata Duda o mężu”; „Fakt”, 13.05.2015, s. 12

Dobrze, że przynajmniej żony Pan nie zawiódł.

Bo mnie – a ze mną moje dzieci i moją matkę – zawiódł Pan ogromnie.

Nie wiadomo też, jakie Pana małżonka, córka Żyda polonofoba zwanego polakożercą Juliana Kornhausera, ma wobec Pana oczekiwania.

W dniu 6 sierpnia 2015 r. złoży Pan przed Zgromadzeniem Narodowym przysięgę:

 

Prezydent Rzeczypospolitej obejmuje urząd po złożeniu wobec Zgromadzenia Narodowego następującej przysięgi: Obejmując z woli Narodu urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, uroczyście przysięgam, że dochowam wierności postanowieniom Konstytucji, będę strzegł niezłomnie godności Narodu, niepodległości i bezpieczeństwa Państwa, a dobro Ojczyzny oraz pomyślność obywateli będą dla mnie zawsze najwyższym nakazem”.

Przysięga może być złożona z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg”.

Artykuł 130 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Po jej złożeniu wzrośnie – do około 38 milionów – grono tych, których przez najbliższych pięć lat nie będzie Pan mógł zawieść. Ja też się do ich zaliczam. Może mnie Pan nie lubić, ale musi Pan – jakby rodzimy „Sanhedryn”, czyli ferajna nabzdyczonych degeneratów polonofobów, judeofaszytów, nie miał tego Panu za złe – zapewniać mi możność korzystania z moich praw. Skoro uruchomił Pan projekt „Duda pomoc”, to nie może mnie Pan dyskryminować i kontynuować. nieudzielanie mi pomocy. Nie proszę wszak o nic więcej ponad Pana działanie w niniejszym zgłoszonych sprawach w formie zaprezentowanej przez Janusza Wojciechowskiego jako jeden – podstawowy – ze sposobów funkcjonowania Biura Pomocy Prawnej.

Może nie uduszę się ze śmiechu, gdy 6 sierpnia 2015 r. Pan, cynik, sprzymierzeniec i obrońca interesów judeofaszystów zakończy składaną przez Zgromadzeniem Narodowym przysięgę zdaniem: „Tak mi dopomóż Bóg”. Uważam, że powinien Pan się powstrzymać.

Wnoszę, jak na wstępie.

dr Zbigniew Kękuś

Załączniki: od 1 do 26 do ściągnięcia

Ponieważ dokumenty przedstawione jako Załączniki 2 – 15 doręczyłem już Panu w czerwcu 2013 r., gdy był Pan posłem na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej i na ich podstawie sporządził Pan pismo z dnia 10 czerwca 2013 r. do Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta /Załącznik 1/, do niniejszego pisma załączam dokumenty przedstawione jako Załączniki 16 – 36. Załączam także postanowienie sędzi B. Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 12.

  1. Biuro Poselskie Posła „Prawo i Sprawiedliwość” Andrzeja Dudy, sygn. akt BP.AD/35/m6/13, pismo Posła Andrzeja Dudy do Prokuratora Generalnego z dnia 10 czerwca 2013 r.
  2. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S
  3. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.
  4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ zażalenie prokurator Radosławy Ridan z dnia 8 grudnia 2006 r.
  5. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6.08.2007r., karty 3098, 3099
  6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A., karta 3183
  7. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.
  8. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.
  9. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06
  10. Prokuratura Generalna, sygn. akt PG IV KSK 669/11, pismo z dnia 15 czerwca 2011 r. Prokuratora Krzysztofa Domagały
  11. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
  12. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r.
  13. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zawiadomienie z dnia 25 marca 2013 r.
  14. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zawiadomienie z dnia 20 maja 2013 r.
  15. Prokuratura Generalna, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PG IV KSK 699/11, pismo z dnia 3 lipca 2013 r. zastępcy dyrektora Departamentu Haliny Niemiec do Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy
  16. Biuro poselskie Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy, pismo Z. Kękusia z dnia 17 lipca 2013 r.
  17. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r.
  18. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, Nakaz sędzi Beaty Stój z dnia 28 kwietnia 2014 r.
  19. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, Komisariat IV Policji w Krakowie, „Protokół zatrzymania osoby” z dnia 5 maja 2014 r.
  20. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania sierż. sztab. Pawła Lewkowicza, k. 4
  21. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania st. post. Marcina Raka, k. 7
  22. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. 2 Ds. 542/14, zeznania sierż. sztab. Michała Doroby, k. 9
  23. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, Komisariat Policji IV w Krakowie, L.dz. MKZ-D-1851/14, uzasadnienie postanowienia z dnia 6 maja 2014 r. o przedstawieniu zarzutów
  24. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, Opinia sądowo-psychiatryczna biegłych Katarzyny Bilskiej-Zaremby z dnia 3 czerwca 2014 r.
  25. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn.. akt II K 407/13, Opinia sądowo-psychiatryczna biegłych Katarzyny Bilskiej-Zaremby z dnia 5 czerwca 2014 r.
  26. Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie, sygn. akt IX Kp 300/14, postanowienie sędzi Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r.
  27. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny – Odwoławczy, sygn. IV Kz 718/14, postanowienie SSO Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas z dnia 10 kwietnia 2015 r.
  28. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds/542/14, Wezwanie z dnia 28 kwietnia 2015 r.
  29. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.
  30. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zażalenie adw. Roberta Bryka na postanowienie SSR Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.
  31. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15
  32. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r.
  33. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo Z. Kękusia z dnia 5 sierpnia 2015 r.
  34. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, pismo adw. Wojciecha Wandzla z dnia 3 sierpnia 2015 r.
  35. Prokuratura Apelacyjna w Krakowie, pismo Z. Kękusia z dnia 8 maja 2015 r. do Prokuratora Apelacyjnego Artura Wrony
  36. Pismo Z. Kękusia z dnia 3 marca 2015 r. do posła Andrzeja Dudy
  37. Krystyna Górzyńska, „Prokuratorski lincz na dr. Kękusia nadal trwa. Apel do prezydenta elekta Andrzeja Dudy”; „Warszawska Gazeta”, 5-11 czerwca 2015, s. 14

1 Gdy kreujący nowe wzorce kulturowe red. Marcin Meller w prowadzonym przez niego w porze największej oglądalności – w niedzielne przedpołudnie, gdy telewizję oglądają dzieci razem z rodzicami – programie TVN „Drugie śniadanie mistrzów, powiedział: „Jeśli liberałowie PiS-owscy przystąpiliby do Platformy, mielibyśmy, kurwa (…).” /Marcin Meller, w: „Drugie śniadanie mistrzów”, TVN, 14 listopada 2010 r./ Mariusz Cieślik perswadował czytelnikom „Newsweeka”, że Marcin Meller nie jest chamem ale … inteligentem.

Sporządził mowę obronną, której nadał tytuł „O wyższości k … nad kuźwą” i w której powołał się nawet na … Jana Kochanowskiego. Obwieścił: „K …, którą rzucił w telewizji Marcin Meller /w programie TVN „Drugie śniadanie mistrzów” – ZKE/, stała się już chyba sprawą wagi państwowej. (…) Wiem, że się teraz narażę na oskarżenie, że popieram schamianie polszczyzny, ale naprawdę k … Mellera zupełnie mi nie przeszkadza. Liczne przykłady literackie (od Kochanowskiego po Rymkiewicza) i filmowe (od Pasikowskiego po „Miasteczko South Park”) dowodzą, że trafnie użyty wulgaryzm jest doskonałym instrumentem opisu świata. Prawdziwy inteligent wie, kiedy rzucić k …, ćwierćinteligenci rzucają kuźwami.” Źródło: Mariusz Cieślik, „O wyższości k … nad kuźwą”; „Newsweek”, 5.12.2010 r., s. 12/.

2 Pierdoli攫lekceważyć»; Słownik Języka Polskiego