Rzeczpospolita opresyjna – sędziowie psychopaci: SSR Beata Stój, SSO Waldemar Nycz, SSO Dariusz Zrębiec, SSO Bożena Przysada

„PATOLOGIA”: «nieprawidłowe zjawiska występujące w życiu społecznym»

Słownik Języka Polskiego PWN

Szanowni Państwo,

Niniejszego e-mail’a kieruję do Państwa w interesie społecznym. Szczególnie do tych spośród Państwa, którzy mieszkając lub działając na terenie objętym właściwością miejscową Sądu Rejonowego w Dębicy lub Sądu Okręgowego w Rzeszowie jesteście narażani na usługi świadczone przez sędzię, prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój oraz sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie, Waldemara Nycza, Dariusza Zręba i Bożenę Przysadę.

Traktowanie mnie przez w.w. sędziów, jak w soczewce ukazuje coraz powszechniejszą w Polsce relację: władza – obywatel, tj. stosunek absolutnie zdemoralizowanych posiadaną władzą absolutną funkcjonariuszy publicznych do uczciwe i ciężko pracujących na ich pensje obywateli.

Jeśli w niniejszym e-mail’u opisuję, na co sobie wobec mnie pozwalają tylko SSR Beata Stój oraz SSO Waldemar Nycz, SSO Dariusz Zrębiec, SSO Bożena Przysada, to wyłącznie celem ograniczenia jego objętości. Ludzi zachowujących się w równie patologiczny, jak oni sposób nie brak w instytucjach wymiaru sprawiedliwości innych niż Dębica i Rzeszów miast. Jeśli chodzi o Kraków, na przykład, wydaje się, że takowi są w większości. Prokuratura w Krakowie pod wodzą Prokuratora Apelacyjnego, okrutnego i niedouczonego –a także, jak wskazał dziennikarz tygodnika „Przegląd” Marek Czarkowski wykorzystującego sprawowany urząd w celach prywatnych [1] – Żyda Artura Wrony i pod protektoratem jego przyjaciela Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta, jest moim zdaniem jedną z lepiej funkcjonujących w Polsce południowej zorganizowanych grup przestępczych. Podwładni Artura Wrony niszczą swoich przeciwników tak samo, jak niektórzy przestępcy, ale z większą od nich skutecznością, bo … w imieniu prawa.

Oby los Państwa nie zetknął z takimi autorytetami moralnymi o nieskazitelnych charakterach.

Bo jeśli tak się stanie… Oto, co może Państwa, prawych, uczciwych i w przeciwieństwie do niektórych sponsorowanych przez Państwa funkcjonariuszy w służbie publicznej zdrowych psychicznie, spotkać…

Niszczenie metodą: „na chorego psychicznie”, z naruszeniem wszystkich możliwych norm państwa prawnego.

Jeśli sami sobie nie radzą prokuratorzy i sędziowie, jak ostatniej deski ratunku chwytają się Policji…

Jak sędzia Beata Stój z Dębicy i podążający jej tropem sędziowie z Rzeszowa Waldemar Nycz, Dariusz Zrębiec i Bożena Przysada.

Oceńcie Państwo, proszę – na podstawie załączonych do niniejszego e-mail’a dowodów – czy prawidłowe są ich zachowania, czy też nie jest to jednak, jak ja twierdzę, patologia. Czy to normalni ludzie, czy też, jak ja twierdzę… indywidua zachowujące się zgodnie ze słownikową definicją psychopaty.

xxx

W ostatnich dniach doręczono mi Wezwanie w sprawie przeciwko mnie rozpoznawanej przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy – z dniem 15 czerwca 2012 r. powołaną przez prezesa Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie Zbigniewa Śnigórskiego na prezesa Sądu – Beatę Stój – Załącznik 1: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Data 10/07/2015 Sygn. akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ WEZWANIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny wzywa Pana do obowiązkowego stawiennictwa charakterze oskarżonego na posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 8 września 2015 r. o godz. 09:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy przy ul. Słonecznej 3 w sprawie z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Na mocy zarządzenia Sędziego Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”

Z pozoru nic w tym Wezwaniu dziwnego.

Celem postawionym przed organami ścigania przez ustawodawcę jest aby przez trafne zastosowanie środków przewidzianych w prawie karnym oraz ujawnienie okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstwa osiągnięte zostały zadania postępowania karnego nie tylko w zwalczaniu przestępstw, lecz również w zapobieganiu im oraz w umacnianiu poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego. Funkcjonariuszka publiczna, sędzia Beata Stój mogła więc uznać, że leży w interesie społecznym poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

Rzecz jednak w tym, że… nie mogła.

Ba, poświadczyła, że wie, iż jej nie wolno. Posiadaną przez nią w tym zakresie wiedzę ujawniła w osobiście, przez nią samą sporządzonym orzeczeniu, tj. postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. Podała w nim – Załącznik 2: (…) Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.

Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną.

Daty 14 kwietnia i 10 lipca 2015 r. dzielą zaledwie trzy miesiące.

Wprawdzie z dniem 1 lipca 2015 r. wszedł w życie znowelizowany Kodeks postępowania karnego, ale nowy nie zmienił treści przepisów, na które powołała się sędzia Beata Stój w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r., tj. art. 203 § 1 k.p.k. i art. 259 § 2 k.p.k. Wciąż brzmią:

1. artykuł 203 § 1 k.p.k.: „W razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Przepis art. 259 § 2 stosuje się odpowiednio, chyba że oskarżony wnosi o poddanie go obserwacji.”

2. artykuł 259 § 2 k.p.k.: „Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo że okres tymczasowego aresztowania przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia.”

Dlaczego zatem sędzia Beata Stój podała, że nie wolno orzec obserwacji psychiatrycznej w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje? Z tej przyczyny, że art. 443 k.p.k. stanowił przed nowelizacją: „§ 1. Sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego tylko wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, a także tylko w granicach zaskarżenia, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika, sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego ponadto tylko w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym lub podlegających uwzględnieniu z urzędu.”

Co do istoty nic się w art. 443 § 1 k.p.k. nie zmieniło po nowelizacji: „W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego albo na korzyść oskarżonego w warunkach określonych w art. 434 § 4. Nie dotyczy to orzekania o środkach zabezpieczających wymienionych w art. 93a § 1 Kodeksu karnego.”

 

Sąd rozpoznając drugi raz tę samą sprawę, w sytuacji, gdy pierwszy wyrok skazujący uchylono na korzyść skazanego, nie może orzec kary surowszej niż orzeczona wyrokiem, który został uchylony.

A tak jest właśnie w moim przypadku.

Jak Państwa wcześniej informowałem, sędzia Beata Stój rozpoznaje sprawę przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/ jestem ścigany za to, że wokresieodstycznia2003r.do maja lub września2005r.,w Krakowie, za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl popełniłem osiemnaście przestępstw, tj.:

1. pkt.I,III-XVI aktu oskarżenia – znieważyłem i wzwiązkuzpełnieniemobowiązkówsłużbowych/art.226§1k.k./izniesławiłem/art.212§2k.k./piętnaściorosędziówSąduOkręgowegowKrakowieiSąduApelacyjnegowKrakowie-SSOMajaRymar /byłaPrezesSąduOkręgowegowKrakowie/SSOEwaHańderek,SSOTeresaDyrga,SSRAgataWasilewska-Kawałek,SSOAgnieszkaOklejak,SSODanutaKłosińska,SSRIzabelaStrózik,SSOAnnaKarcz-Wojnicka,SSOJadwigaOsuch,SSOMałgorzataFerek,SSAWłodzimierzBaran/byłyPrezesSąduApelacyjnegowKrakowie/,SSAJanKremer,SSAMariaKuś-Trybek,SSAAnnaKowacz-Braun,SSAKrzysztofSobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,

2. pkt II aktu oskarżeniazniesławiłem/art.212§2kk/adwokataWiesławęZoll,pełnomocnikamojejżonywprowadzonymprzezSądOkręgowywKrakowieiSądApelacyjnywKrakowiewlatach1997-2006postępowaniuzmojegopowództwaorozwód/sygn.akt Sądu Okręgowego w Krakowie XICR603/04/,

3. pktXVII aktu oskarżeniaznieważyłem /art.226§3k.k./izniesławiłem/art.212§2k.k./konstytucyjnyorganRzeczypospolitejPolskiej,rzecznikaprawobywatelskichwosobiepiastującegotenurządAndrzejaZolla

4. pkt XVIII aktu oskarżenia –rozpowszechniałemwiadomościzrozprawysądowejprowadzonejzwyłączeniemjawności-art.241§2k.k.

Dowód: SądRejonowywDębicy,sygn.aktIIK407/13/uprzednioIIK451/06/aktoskarżeniaprokuratorRadosławyRidanzdnia12czerwca2006r., sygn. 1 Ds. 39/06/S

W sprawie jak wyżej raz już zapadł wyrok. Wydał go w dniu 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma przypisując mi popełnienie wszystkich wyżej wymienionych czynów.

Wyrok sędziego T. Kuczmy uchyliły następnie:

1. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10 – Załącznik 3.

Sąd Okręgowy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k., uchylił wyrok z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść, wznowił postępowanie do sygn. II K 451/05 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie szesnastu czynów z pkt. I, III – XVII.

2. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 4.

Sąd Najwyższy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. i art. 7 k.p.k., uchylił wyrok z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść, wznowił postępowanie do sygn. II K 451/06 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie pozostałych dwóch czynów z pkt. II i XVIII.

Sędzia Tomasz Kuczma skazał mnie pierwszym wyrokiem – z dnia 18.12.200 r. – wydanym w sprawie, którą po uchyleniu tego wyroku rozpoznaje sędzia B. Stój na karę grzywny w kwocie 15.000,00 zł. Ponieważ wyrok ten uchylono na moją korzyść, z powodu rażącego naruszenia prawa przez sędziego T. Kuczmę, Sąd nie może orzec kary surowszej niż kara grzywny w kwocie 15.000,00 zł, w tym nie może orzec kary pozbawienia mnie wolności w jakiejkolwiek formie.

Nie może zatem – z mocy prawa określonego w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. – orzec wobec mnie obserwacji psychiatrycznej. Co poświadczyli:

1. sędzia referent w sprawie Beata Stój w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 2,

2. adw. Robert Bryk w zażaleniu z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 5.

xxx

Jak Państwa informowałem, Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał w dniu 15 września 2010 r. pierwszy z w.w. wyroków wznowieniowych zarzuciwszy sędziemu Tomaszowi Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego. Zarzucił sędziemu, że mnie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. skazał za 15 czynów z art. 226 § 1 k.k. w zakresie, z którego ściganie jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r. z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., sygn.. P 3/06. Sędzia Tomasz Kuczma skazał mnie w dniu 18 grudnia 2007 r. za znieważenie piętnaściorga wyżej wymienionych sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Tymczasem w.w. wyrokiem z dnia 11 października 2006 r. /Dz. U. z dnia 19 października 2006 r., Nr 190, poz. 1407/ Trybunał Konstytucyjny orzekł: „1. Art. 226 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.) w zakresie, w jakim penalizuje znieważenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej dokonane niepublicznie lub dokonane publicznie, lecz nie podczas pełnienia czynności służbowych, jest niezgodny z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.”

W uzasadnieniu do wyroku z dnia 11.10.2006r. TK podał między innymi: „Rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że od momentu wejścia w życie wyroku niedopuszczalne staje się ściganie z tytułu zniewagi funkcjonariusza publicznego dokonanej, czy to publicznie, czy niepublicznie, wyłącznie w związku z jego czynnościami służbowymi, a nie podczas wykonywania tych czynności. Utrzymany w mocy zakres kwestionowanego przepisu umożliwia więc ściganie z oskarżenia publicznego zniewagi funkcjonariusza dokonanej podczas wykonywania czynności służbowych. Poza hipotezą tego przepisu pozostają natomiast znieważające wypowiedzi publiczne i niepubliczne formułowane poza czasem pełnienia funkcji służbowych, bez względu na to, czy pozostają one w związku czy też nie zpełnieniem tych funkcji.”

Źródło: Uzasadnienie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006r., P 3/06; OTK Z.U. z 2006r., Nr 9A, poz. 121.

2. Artykuł 190 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi: „1. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. (…) 3. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. (…)”

Ponieważ Trybunał Konstytucyjny nie określił terminu utraty mocy art. 226 § 1 k.k., wyrok z dnia 11 października 2006 r. wszedł w życie z dniem jego ogłoszenia, tj. 19 października 2006 r.

Co oznacza, że sędzia Tomasz Kuczma wydał skazujący mnie wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprzeczności z prawem obowiązującym od 14 /czternaście/ miesięcy wcześniej.

 

Po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2010 r. i przekazał sprawę przeciwko mnie Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania, na referenta wyznaczono sędzię Beatę Stój.

A ta uznała, że to ja jestem niepoczytalny od początku okresu popełniania przypisanych mi czynów, tj. od stycznia 2003 r., że to ja – a nie sędzia Tomasz Kuczma, który w dniu 18 grudnia 2007 r. wydał skazujący mnie wyrok w sprzeczności z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego obowiązującym wtedy od ponad… 14 miesięcy – nie posiadam zdolności do rozpoznawania znaczenia moich czynów i wydała w dniu 15 marca 2011 r. postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym, w celu ustalenia, czy byłem zdrowy psychicznie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r.

Jakkolwiek Sąd Najwyższy uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. zarzuciwszy mu, że mnie skazał będąc w posiadaniu dowodów, tj. pisma z dnia 6 sierpnia 2007 r. Wirtualnej Polski S.A. oraz pisma z dnia 1 października 2007 r. Interii.PL S.A., w których operatorzy internetowi poświadczyli, że nie ja byłem sprawcą czynów, które przypisali mi prokurator Radosława Ridan, to sędzia Beata Stój zakwalifikowała także ten wyrok jako dowód mojej niepoczytalności i wydała:

1. w dniu 16 kwietnia 2012 r., na podstawie art. „W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli: (…) 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności.” – zarządzenie o wyznaczeniu mi obrońcy z urzędu, adw. Roberta Bryka,

2. w dniu 29 czerwca 2012 r. kolejne postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym.

Potem wydawała kolejne, a że z podanych wyżej przyczyn – skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy uchylono z powodu rażącego przez sędziego naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego – nie stawiałem się na nie, sędzia B. Stój groziła mi dwukrotnie wydaniem postanowienia o umieszczeniu mnie w areszcie oraz wydawała Policji kolejne nakazy zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia na badania.

Jeden z nich, wydany w dniu 25 kwietnia 2014 r. okazał się skuteczny.

W dniu 5 maja 2014 r. zostałem zatrzymany w związku z wykonywaniem przez funkcjonariuszy Wydziału Konwojowania Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie, sierż. sztab. Pawła Lewkowicza, sierż. sztab. Michała Doroby i st. post. Marcina Raka postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. II K 407/13 o zatrzymaniu mnie przez Policję i przymusowym doprowadzeniu w dniu 7 maja 2014 r., godz. 12:00 do Aresztu Śledczego na badania psychiatryczne, które przeprowadzić mieli wyznaczeni przez nią biegli z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, lekarze psychiatrzy Katarzyna Bilska-Zaremba i Mariusz Patla oraz psycholog Ryszard Janczura.

W czasie konwojowania mnie, gdy przed Komisariatem Policji IV w Krakowie przy ul. Królewskiej 4, wysiadając z samochodu, którym mnie konwojowano, tj. zeskakując z progu samochodu Fiat Ducato, potknąłem się i wpadłem na jednego z trzech konwojujących mnie policjantów. Wszyscy rzucili się wtedy na mnie i powalili mnie na płyty chodnika i położyli się na mnie.

Jakby to nie policjanci mnie potłukli, skończyło się na… mnie przedstawionych – na podstawie sprzecznych, wykluczających się zeznań policjantów – zarzucie próby samouwolnienia się i spowodowania obrażeń ciała dwóch policjantów.

Informowałem już Państwa o tym, przypomnę zatem tylko, że ostatecznie, w związku z przedstawionymi mi, opisanymi wyżej zarzutami, sędzia Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzyna Kaczmara wydała w dniu 16 października 2014 r. – na wniosek z pisma z dnia 17 czerwca 2014 r. prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Bartłomieja Legutko, złożony na wniosek z Opinii z dnia 3 czerwca 2014 r. biegłych z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie lekarzy psychiatrów Katarzyny Bilskiej-Zaremby i Mariusza Patli – postanowienie, sygn. akt IX Kp 300/14/K, o badaniu stanu mojego zdrowia psychicznego połączonym z obserwacją w zakładzie leczniczym, Szpitalu Specjalistyczny im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie.

W dniu 10 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas wydał postanowienie, którym oddalił wniesione przeze mnie oraz przez mojego obrońcę z urzędu adw. Jarosława Piekara zażalenia na postanowienie sędzi Katarzyny Kaczmary.

Na to tylko czekała sędzia Beata Stój i wydała w dniu 14 kwietnia 2015 r. postanowienie o poddaniu mnie… przy okazji badaniom psychiatrycznym – Załącznik 2: „Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: st. sekr. sąd. Marcin Foryński-Kastoris w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód w Krakowie Ewy Sachy w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej na podstawie art. 203 § 1, 2 i 3 k.p.k. postanawia połączyć badania sądowo-psychiatryczne oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie, na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX. Kp. 300/14/K.

Uzasadnienie

Zbigniew Kękuś oskarżony jest o popełnienie czynów z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz piętnastu występków z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II. K. 451/06, Sąd Rejonowy w Dębicy skazał Zbigniewa Kękusia za zarzucane mu czyny na karę łączną grzywny, eliminując z opisu wszystkich czynów stwierdzenie, iż oskarżony założył stronę internetową zkekus.w.interia.pl. oraz uzupełniając opisy czynów o stwierdzenie, iż oskarżony dopuścił się ich wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Wyrok uprawomocnił się w dniu 27 grudnia 2007 r.

W dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie (II.Ko. 283/10) wznowił postępowanie w sprawie Zbigniewa Kękusia odnośnie czynów opisanych w postanowieniu w punktach 1, 3-17, uchylił wyżej opisany wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej tych czynów i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. Z kolei wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. IV. K.K. 272/11, Sąd Najwyższy uchylił wyrok SR w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. w części dotyczącej dwóch pozostałych czynów i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Sąd zważył, co następuje:

(…) Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.

Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną. Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.

Jednak w dniu 16 października 2014 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie postanowieniem wydanym na wniosek prokuratora w sprawie 2 Ds. 542/14 (IX. Kp. 300/14/K), orzekł badanie stanu zdrowia psychicznego Zbigniewa Kękusia połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym przez okres nie dłużej niż cztery tygodnie i wyznaczył Szpital Specjalistyczny im. J. Babińskiego w Krakowie na miejsce przeprowadzenia obserwacji. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV.Kz. 718/14, Sąd Okręgowy w Krakowie, rozpoznając zażalenie Zbigniewa Kękusia, utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Rejonowego.

W tej sytuacji, skoro wobec oskarżonego orzeczono prawomocnie obserwację psychiatryczną, w związku z czym zostanie on pozbawiony wolności i umieszczony w szpitalu w celu wykonania postanowienia sądu, nic nie stoi na przeszkodzie, aby przy tej okazji biegli wydali opinię o jego stanie zdrowia także w niniejszej sprawie.

Takie rozwiązanie dopuszcza Sąd Najwyższy stwierdzając w orzeczeniu z dnia 31 maja 2011 r., V KK 402/10, OSNKW 2011/9/81, że w takim przypadku „nie istnieje ratiuo legis niestosowania wobec niego [oskarżonego] obserwacji psychiatrycznej, gdyż postanowienie sądu w tym przedmiocie nie stwarza wówczas samodzielnej podstawy prawnej dla pozbawienia oskarżonego wolności. W tych warunkach ‘odpowiednie’ stosowanie art. 259 § 2 k.p.k. przemawia w istocie za niestosowaniem zawartego w nim zakazu jako bezprzedmiotowego”.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia, uzależniając okres obserwacji w niniejszej sprawie od okresu obserwacji w sprawie 2 Ds. 542/14.”

Mój obrońca z urzędu adw. Robert Bryk i ja złożyliśmy zażalenia na Postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. Adw. Robert Bryk podał w zażaleniu z dnia 21 kwietnia 2015 r. – Załącznik 5: „Kancelaria Adwokacka adw. Robert Bryk /adres – ZKE/ Dębica, 21 kwiecień 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie /adres – ZKE/ Sygn. akt: II K 407/13 Oskarżony: Zbigniew Kękuś – zast. przez obrońcę adw. Roberta Bryk /adres – ZKE/

ZAŻALENIE na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. II K 407/13

Działając imieniem oskarżonego Zbigniewa Kękuś, jako jego obrońca z urzędu, zaskarżam całości postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. II K 407/13 w przedmiocie połączenia badań sądowo-psychiatrycznych oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie, na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza w Krakoie o sygnaturze 2 Ds. 542/14 postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygnatura akt IX Kp.300/14/K.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucam:

1. Naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 203 § 1 i § 2 kpk w z. z art. 259 § 2 kpk i w zw. z art. 249 § 3 kpk poprzez połączenie badań sądowo-psychiatrycznych oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym w Krakowie, podczas gdy takie połączenie nie znajduje podstawy prawnej, a nadto skierowanie oskarżonego na badania i obserwację psychiatryczną jest niedopuszczalne i bezzasadne z uwagi na brak zaistnienia odpowiednich przesłanek, w tym wobec braku przesłuchania oskarżonego – wskazanych w art. 203 § 1 kpk i 259 § 2 kpk i art. 249 § 3 kpk.

2. Naruszenie przepisów postępowania

– art. 5 § 1 i 2 kpk poprzez orzeczenie przymusowych badań i obserwacji psychiatrycznych celem zbadania poczytalności oskarżonego, podczas gdy sprawstwo, a dokładniej sam fakt popełnienia czynu przez oskarżonego nie zostało należycie wykazane dowodowo, a okoliczności sprawy budzą poważne wątpliwości,

– art. 8 § 1 kpk poprzez połączenie badań sądowo psychiatrycznych z obserwacją w szpitalu z badaniami psychiatrycznymi orzeczonymi w innym postępowaniu,

– art. 2 § 1 pkt 1 i 4 oraz § 2 kpk poprzez prowadzenie postępowania sądowego w sposób, który uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy w rozsądnym terminie.

Wobec powyższego w oparciu o art. 437 § 1 i art. 438 pkt 2 k.p.k. wnoszę o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania ewentualnie przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14.04.2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy, Wydział II Karny w sprawie pod sygnaturą akt: II K 40-7/13 połączył badania sądowo-psychiatryczne oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie,na okres nie dłuższy niż obserwacją sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 16.10.2014 r., sygnatura akt: IX Kp 300/14/K.

Zaskarżonemu postanowieniu obrona zarzuca obrazę prawa przepisów postępowania, które to naruszenia miały wpływ na treść orzeczenia.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż połączenie badań sądowo-psychiatrycznych oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie na okres nie dłuższy nić obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 16.10.2014 r., sygnatura akt: IX Kp 300/14/K nie znajduje podstaw prawnych. Sąd I instancji połączył badania psychiatryczne w niniejszej sprawie z obserwacją orzeczoną w innym postępowaniu. Postanowienie Sądu nie znajduje podstaw prawnych. Nie ma przepisu prawa dozwalającego sądowi na tego rodzaju decyzję. Badanie psychiatryczne połączone z obserwacją, jako środkiem pozbawienia wolności, zastosowano w konkretnej sprawie i tylko w takim zakresie dopuszczalne jest naruszenie wolności i swobody oskarżonego.

Prowadzenie obserwacji psychiatrycznej nie może być „okazją” do innych czynności ponad te, które wynikają z decyzji mocą której obserwację psychiatryczną zarządzono. Wbrew poglądom wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a to przez odwołanie się do postanowienia SN z dnia 31 maja 2011 roku sygn. akt YV KK 402/10 poglądy tam wyrażone nie uprawniają do interpretacji zastosowanej przez Sąd Rejonowy Dębicy, a jedynie Sąd Najwyższy stwierdził, że obserwacja osób już pozbawionych wolności możliwa jest bez ograniczeń przewidzianych art. 259 § 2 kpk, albowiem nie dochodzi do odrębnego pozbawienia wolności, lecz osoby te poddane są oddziaływaniu kary czy środka już stosowanego.

Nie oznacza to jednak uprawnienie do jakiegoś „dublwania” obserwacji psychiatrycznej i obchodzenia normy art. 259 § 2 w zw. z art. 203 § 1 kpk.

Obrona zgadza się z ustaleniem SR, że oskarżony Zbigniew Kękuś nie może co do zasady być poddany obserwacji psychiatrycznej z powodu ograniczenia zawartego w przepisie art. 259 § 2 kpk.

Ponadto uważam, że zastosowany tryb nie jest dopuszczalny z uwagi na jedną z głównych zasad procesu karnego, a to zasadę bezpośredniości. Sąd I instancji wydał zaskarżone postanowienie na podstawie art. 203 par 1 kpk, który nie przewiduje instytucji połączenia obserwacji psychiatrycznej z innymi badaniami, ani też z inną sprawą. W sposób oczywisty takie działanie Sądu grozi w zasadę bezpośredniości. Obserwacja musi być orzeczona w sprawie, która jest przedmiotem rozpoznania, a już orzeczona w innej sprawie nie może być „używana” do innych postępowań.

Zachodzi nieuprawniona ingerencja w dobra osobiste oskarżonego: musi on znosić tylko to ograniczenie, jakie prawnie zostało na niego nałożone, a tymczasem w wersji przyjętej przez Sąd instancji musiałby tolerować badania dotyczące innego okresu czynu, innych sytuacji itp.

Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 203 par 2 w zw. z art. 249 par 3 kpk albowiem przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie przesłuchał oskarżonego. Oskarżony nie ukrywa się i jest obecny w kraju. Wymóg określony w w/w przepisach jest konieczny. Tak też orzekł Sąd Apelacyjny w Katowicach w postanowieniu z dnia 10.07.2013 r., II AKz 373/13: „Zgodnie z art. 249 § 3 k.p.k., do stosowania którego odsyła art. 203 § 2 zdanie trzecie k.p.k., sąd przed zarządzeniem badań psychiatrycznych połączonych z obserwacją w zakładzie leczniczym przesłuchuje oskarżonego. Brzmienie cytowanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż sąd obligatoryjnie musi przesłuchać podejrzanego (oskarżonego) przed podjęciem decyzji w przedmiocie przeprowadzenia badań psychiatryczno-sądowych połączonych z obserwacją w odpowiednim zakładzie leczniczym. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy podejrzany (oskarżony) ukrywa się lub jest nieobecny w kraju.”

W następnej kolejności wskazać należy, iż postanowienie w przedmiocie orzeczenia przymusowej obserwacji psychiatrycznej wiąże się z pozbawieniem oskarżonego wolności, a więc przesłanki takiego orzeczenia powinny być skrupulatnie zbadane i wykazane przez sąd. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 203 § 1 kpk, który wyraźnie stanowi, iż badanie stanu zdrowia oskarżonego połączone z obserwacją psychiatryczną w zakładzie leczniczym może być orzeczone tylko i wyłącznie w przypadku, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Ponadto przy zastosowaniu tegoż przepisu na względzie należy mieć przesłanki negatywne takiego orzeczenia określone w art. 259 § 2 kpk.

Sąd I instancji prezentuje tezę, że ograniczenie wynikające z art. 259 § 2 kpk ma zastosowanie, a jednocześnie stosuje „połączenie” badań sądowo-psychiatrycznych w oparciu o przepis art. 203 kpk, w istocie rzeczy stosując po prostu obserwację psychiatryczną (powiedzmy, że równoległą), a w uzasadnieniu twierdząc, że obserwacji nie stosuje. Jeżeli jednak nie stosuje, to czemu powołuje podstawę prawną z art. 203 kpk ewidentnie niewłaściwą. Działania na podstawie art. 203 kpk są obserwacją psychiatryczną i Sąd nie ma do niej podstaw z tego przepisu, a innych podstaw prawnych do zaplanowanej czynności Sąd nie odnalazł ponieważ ich nie ma.

Dalsze zarzuty procesowe, prócz naruszenia zasady bezstronności wiążą się z kwestiami reguł postępowania karnego.

Ocena poczytalności dotyczy tylko sprawcy, a przynajmniej sprawcy wysoce prawdopodobnego. Jeżeli oskarżony nie był sprawcą czynu, to kwestia poczytalności jest bez znaczenia. Oskarżony, nawet niepoczytalny ma prawo do procesu i postępowania dowodowego, gdzie może wykazać, że jest niewinny.

Po uwzględnieniu wskazań SN w postępowaniu kasacyjnym niemożliwe jest w tej sprawie umorzenie postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy bez postępowania dowodowego, np. na posiedzeniu. Pan Z. Kękuś uważa, że jest niewinny i postępowanie dowodowe co do jego winy nie może być pominięte, niezależnie od tego, jaki jest jego stan psychiczny.

Jeżeli już sama sensowność badania poczytalności oskarżonego po 10 latach od czynów w formie nie zwykłej opinii, ale obserwacji psychiatrycznej budzi wątpliwości co do merytorycznej celowości, to nie sposób dopuścić możliwości umorzenia postępowania w tej sprawie bez postępowania dowodowego.

Jednak w tej sprawie przez ostatnie 3 lata Sąd I instancji nie podjął nawet prób merytorycznego rozpoznania sprawy i wszczęcia postępowania rozpoznawczego. Zaniedbanie to jest tak daleko idące, że zdaniem obrony doszło już do naruszenia prawa oskarżonego do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym czasie, a obrona nie może uzyskać od Sądu wszczęcia procesu.

Wynik obserwacji psychiatrycznej nie zwolni Sądu od przeprowadzenia postępowania dowodowego, a zwłaszcza w świetle wskazań udzielonych przez SN przy rozpoznaniu kasacji.

W tym stanie rzeczy zażalenie uważam za zasadne i wnoszę, jak na wstępie. za oskarżonego – obrońca Adwokat Robert Bryk”

W dniu 30 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie w składzie trzyosobowym – SSO Waldemar Nycz, SSO Dariusz Zrębiec, SSO Bożena Przysada – wydał postanowienie /sygn. II Kz 174/15/ o uchyleniu Postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.

Co zdumiewające, to że we wskazaniach prawnych w.w. sędziowie polecili sędzi Beacie Stój wysłużyć się przeciwko mnie Policją. Podali – Załącznik 6:„ (…) Jak wynika z protokołu rozprawy Sądu Rejonowego w Dębicy w niniejszej sprawie, mającego miejsce w dniu 14 kwietnia 2015 r., na którym postanowiono o obserwacji psychiatrycznej oskarżonego-Zbigniewa Kękusia, oskarżony ten nie był na niej obecny, a zatem Sąd nie przesłuchał go przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie, wskazać należy, iż Sąd I instancji zaniechując przesłuchania

oskarżonego przez zastosowaniem badania sądowo-psychiatrycznego połączonego z obserwacją nie wskazał na

żadną z wyjątkowych okoliczności wyłączających konieczność przesłuchania oskarżonego określonej w art. 249 §3

kpk, której zaistnienie legitymowałoby Sąd do orzeczenia wspomnianego badania bez uprzedniego przesłuchania

oskarżonego.

Fakt prawidłowego doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy oskarżonemu, świadczy o tym, iż miejsce pobytu oskarżonego jest dla Sądu znane i nie ukrywa się on. Tak więc w realiach niniejszego postępowania nie zachodzi okoliczność, która by wyłączała konieczność przesłuchania oskarżonego w myśl art. 249 §3 kpk.

Wobec powyżej stwierdzonego formalnego uchybienia Sądu I instancji należało zaskarżone postanowienie uchylić i przekazać sprawę Temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd procedując ponownie w sprawie w kwestii orzeczenia badan sądowo-psychiatrycznych połączonych z obserwacją oskarżonego winien rozważyć potrzebę wydania nakazu zatrzymania i doprowadzenia oskarżonego na rozprawę, a następnie przesłuchać go przed podjęciem decyzji w tym przedmiocie oumieszczeniu w zakładzie leczniczym w związku z koniecznością przeprowadzenia w stosunku do niego badan psychiatryczno-psychologicznych policzonych z obserwacją, jeżeli tylko oskarżony nie wyrazi woli skorzystania z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień.

Mając na uwadze powyższe, odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych przez obrońcę oskarżonego, jak i samego oskarżonego należało uznać za bezprzedmiotowe, które to ograniczenie zakresu rozpoznania środka odwoławczego jest możliwe w oparciu o art. 436 kpk.

W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.

Pouczenie: Niniejsze postanowienie jest niezaskarżalne.

Sprawiedliwi ponoć i podobno bezstronni SSO Waldemar Nycz, SSO Dariusz Zrębiec, SSO Bożena Przysada rekomendowali sędzi Beacie Stój w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2015 r. wdanie Policji nakazu zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia do Sądu, żeby … „przesłuchać go przed podjęciem decyzji w tym przedmiocie oumieszczeniu w zakładzie leczniczym w związku z koniecznością przeprowadzenia w stosunku do niego badan psychiatryczno-psychologicznych policzonych z obserwacją,” , mimo że:

1. sędzia Beata Stój poświadczyła, że w sprawie, którą przeciwko mnie prowadzi nie zachodzi określona w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. przesłanka uprawniająca ją do orzeknięcia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, a jeśli ją orzekła postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2015 r. to li tylko „przy okazji”,

2. sędzia Beata Stój nie wzywała mnie do stawiennictwa w Sądzie przed wydaniem postanowienia z dnia 14 kwietnia 2015 r.

Okoliczności poświadczenia przez sędzię B. Stój w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r., że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje nie wolno jej orzec o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej opisałem powyżej.

Co się tyczy niedopełnienia przez sędzię B. Stój obowiązku przesłuchania mnie przed wydaniem postanowienia z dnia 14 kwietnia 2015 r. o poddaniu mnie obserwacji – mimo że wyjaśniła w tym postanowieniu, że jej nie wolno oraz podała tego przyczyny – wskazać należy, że sędzia B. Stój nie wezwała mnie celem przesłuchania. Sędzia B. Stój zawiadamiała mnie o kolejnych posiedzeniach oraz o tym, że moja obecność nie jest obowiązkowa. Podawała:

złożeniu przeze mnie oświadczenia z dnia 1 grudnia 2014 r. – trzykrotnie, że zamierza wydać postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej. Podała:

1. w zawiadomieniu z dnia 8 grudnia 2014 r. – Załącznik 7: „ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub jego zawieszenia albo orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 30 grudnia 2014 r. POUCZENIE Stawiennictwo nie jest obowiązkowe.”

2. w zawiadomieniu z dnia 9 stycznia 2015 r. – Załącznik 8: „ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 3 lutego 2015 r. POUCZENIE Stawiennictwo nieobowiązkowe, kosztów przejazdu nie

3. w zawiadomieniu z dnia 26 lutego 2015 r. – Załącznik 9: „ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej lub umorzenia postępowania, które odbędzie się dnia 14 kwietnia 2015 r. Pouczenie Stawiennictwo jest nieobowiązkowe.”

Co więcej, sędzia B. Stój poświadczyła nawet, że odwoływała w.w. posiedzenia czekając na postanowienie, które miała wydać sędzia Katarzyna Kaczmara. Zawiadomiła mnie pismem z dnia 14 stycznia 2015 r. – Załącznik 10: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 14/01/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w odpowiedzi na pismo z dnia 9.01.2015 r. informuje, że posiedzenie wyznaczone na dzień 30.12.2014 r. zostało odwoła z uwagi na brak rozstrzygnięcia w sprawie Pana zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn.. akt IX Kp. 300/14/K, które miało zapaść przed Sądem Okręgowym w Krakowie w dniu 19 października 2014 r. Na zarządzenie sędziego referenta Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”

Z tej samej przyczyny sędzia Beata Stój odwołała także posiedzenie w dniu 3 lutego 2015 r.

Dlaczego zatem SSO Waldemar Nycz, SSO Dariusz Zrębiec, SSO Bożena Przysada we wskazaniach w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2015 r. rekomendowali sędzi B. Stój wydanie Policji nakazu zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia na przesłuchanie przed wydaniem postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej jeśli sędzia Beata Stój:

1. sędzia B. Stój niedopełniała przez… 10 miesięcy – Opinia sądowo-psychiatryczna z dnia 5 czerwca 2014 r. biegłych z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, lekarzy psychiatrów Katarzyny Bilskiej-Zaremby i Mariusza Patli wpłynęła do Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 9 czerwca 2015 r. – obowiązku wezwania mnie na przesłuchanie,

2. poświadczyła w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r., że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje… nie ma prawa wydać orzeczenia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej

3. z podanej w pkt 2 przyczyny nie miała zamiaru wydać postanowienia o poddaniu mnie obserwacji przed tym, zanim postanowienie wyda sędzia Katarzyna Kaczmara?

Z tej oto przyczyny, że wszyscy – tj. SSR Beata Stój, SSO Waldemar Nycz, SSO Dariusz Zrębiec, SSO Bożena Przysada – są psychopatami w podanym wyżej tego słowa znaczeniu, a ich zachowanie doskonale czyni zadość zaprezentowanej wyżej definicji patologii.

No i – co oczywiste – ujawnili SSO Waldemar Nycz, SSO Dariusz Zrębiec, SSO Bożena Przysada – jak bardzo wierzą w Policję, jako ostatnią dla psychopatów w sędziowskich i prokuratorskich togach deskę ratunku.

xxx

Jak wspomniałem, z przyczyn leżących po stronie sędzi Beaty Stój, tj. z powodu jej także głębokiej wiary w Policję, sędzia Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Katarzyna Kaczmara wydała w dniu 16 października 2014 r. postanowienie, sygn. akt IX Kp 300/14/K , o badaniu stanu mojego zdrowia psychicznego połączonym z obserwacją w zakładzie leczniczym, Szpitalu Specjalistyczny im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie.

Utrzymały je w mocy postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015 r, IV Kz 718/14, sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy, SSO Lidia Haj, SSO Jadwiga Żmudzka i SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas.

Otrzymałem już Wezwanie do stawiennictwa – w dniu 18 maja 2015 r. – na obserwację. Z przyczyn podanych we wcześniej kierowanych do Państwa e-mail’ach nie stawiłem się na w.w. Wezwanie.

Ponad mnóstwo innych wad prawnych postanowień SSR K. Kaczmary i SSO Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej i SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas, wskazać należy, że – o czym Państwa informowałem – SSR K. Kaczmara jest zatrudniona w Sądzie niewłaściwym miejscowo do orzekania w sprawie rozpoznawanej przeciwko mnie przez Prokuraturę Rejonową Kraków Krowodrza do sygn.. akt 2 Ds. 542/14. Do zdarzenia, które skutkuje przedstawieniem mi zarzutów doszło w dniu 5 maja 2014 r. przed Komisariatem Policji IV w Krakowie, przy ul. Królewskiej 4.

Cała ulica Królewska w Krakowie mieści się we właściwości terytorialnej Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział II Karny. Ten właśnie Sąd – przewodniczący Wydziału II Karnego SSR Sebastian Mazurek – wydał dwa zarządzenia o wyznaczeniu mi obrońcy z urzędu.

W tej samej sprawie nie może być – co oczywiste – dwóch sądów właściwych miejscowo.

To jedna tylko z kilku wad prawnych orzeczenia sędzi Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r.

xxx

W związku z Wezwaniem dla mnie do stawiennictwa w dniu 8 września 2015 r. w Sądzie Rejonowym w Dębicy celem przesłuchania mnie przed wydaniem postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, pismem z dnia 30 lipca 2015 r. skierowanym do prokuratora referenta w sprawie przeciwko mnie Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza 2 Ds. 542/14 Doroty Baranowskiej oraz do Prokuratora Rejonowego Małgorzaty Lipskiej złożyłem – Załącznik 11: Do:

1. Pani Dorota Baranowska, Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, oś. Kościuszkowskie 2, 31-858 Kraków

2. Pani Małgorzata Lipska, Prokurator Rejonowy, Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, oś. Kościuszkowskie 2, 31-858 Kraków

Sygn. akt: 2 Ds. 542/14 Dotyczy:

I. Wniosek o przeprowadzenie dowodu z wyjaśnienia sędziego referenta w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, z jakich przyczyn w sprawie tej jest niedopuszczalne wydanie postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

II. Wniosek o przeprowadzenie dowodu z Postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 2/ na okoliczność potwierdzenia, że:

1. w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ jest niedopuszczalne wydanie postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej,

2. autorka tego Postanowienia, sędzia Beata Stój jest psychopatką.

III. Wniosek o odroczenie wykonania postanowienia sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K, o badaniu stanu mojego zdrowia psychicznego połączonym z obserwacją w Szpitalu Specjalistyczny im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie, do dnia 8 września 2015 r., gdy Sąd Rejonowy w Dębicy przeprowadzi posiedzenie w przedmiocie orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej w sprawie do sygn. akt II K 407/13.

IV. Wniosek o uczestnictwo prokuratora referenta w sprawie do sygn. akt 2 Ds. 542/14 w posiedzeniu Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 8 września 2015 r. w sprawie do sygn. akt II K407/13.

V. Zawiadomienie, że w przypadku zatrzymania mnie przez Policję i przymusowego doprowadzenia do Szpitala Specjalistycznego im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie celem wykonania postanowienia sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K, natychmiast po umieszczeniu mnie w Szpitalu rozpocznę protest głodowy, nie będę jadł ani pił, i będę go kontynuował do dnie wypisania mnie ze Szpitala.”

Skoro sędzia Beata Stój w osobiście przez nią sporządzonym postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. poświadczyła, że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje nie wolno jej orzec o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, to – co oczywiste, nie orzeknie o niej.

Sędzia psychopatka Beata Stój grozi mi tak samo wydaniem postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, jak mi groziła w 2013 roku, że mnie umieści w areszcie. Zawiadamiała mnie:

1. zawiadomieniem z dnia 25 marca 2013 r. – Załącznik 12: „Dnia 25/03/2013 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, które odbędzie się dnia 18 kwietnia 2013 r. o godz. 09:00 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sekretarz Sądowy”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/, zawiadomienie z dnia 25 marca 2013 r. – Załącznik 12

2. zawiadomieniem z dnia 20 maja 2013 r. – Załącznik 13: „Dnia 20/05/2013 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, które odbędzie się dnia 14 czerwca 2013 r. o godz. 08:30 sala 113 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sekretarz Sądowy”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/, zawiadomienie z dnia 20 maja 2013 r. – Załącznik 13

A dwa lata później, w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 2/ poświadczyła, że jej nie wolno było grozić mi, bo jej nie wolno – z podanych wyżej przyczyn – orzec o zastosowaniu wobec mnie tymczasowego aresztowania.

Psychopatka z sędzi Beaty Stój?

Oczywiście, że psychopatka.

Jeśli nie orzeknie psychopatka podczas posiedzenia w dniu 8 września 2015 r. mojej obserwacji psychiatrycznej, będzie to oznaczało, że – z przyczyn podanych w moim piśmie z dnia 30 lipca 2015 r. do prokurator Doroty Baranowskiej i prokurator Małgorzaty Lipskiej – nielegalne i bezpodstawne było jej postanowienie o zatrzymaniu mnie przez Policję i przymusowym doprowadzeniu na badania psychiatryczne w dniu 7 maja 2014 r. Ze skutkiem dla mnie w postaci sprawy rozpoznawanej przeciwko mnie przez Prokuraturę Rejonową Kraków Krowodrza do sygn.. akt 2 Ds. 542/14.

Pomyślcie Państwo, na kogo pracujecie ….?

Nazwanie ich li tylko pasożytami społecznymi nie oddaje całej o nich prawdy.

Z poważaniem,

Zbigniew Kękuś

Załączniki:

1. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r.

2. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.

3. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.

4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11

5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zażalenie adw. Roberta Bryka na postanowienie SSR Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.

6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15

7. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2014 r.

8. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zawiadomienie z dnia 9 stycznia 2015 r.

9. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zawiadomienie z dnia 26 lutego 2015 r.

10. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, Pismo z dnia 14 stycznia 2015 r.

11. Pismo Z. Kękusia z dnia 30 lipca 2015 r,. do prokurator Doroty Baranowskiej i prokurator Małgorzaty Lipskiej

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 30 lipca 2015 r.

Zbigniew Kękuś

Do:

  1. Pani Dorota Baranowska, Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, oś. Kościuszkowskie 2, 31-858 Kraków
  2. Pani Małgorzata Lipska, Prokurator Rejonowy, Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, oś. Kościuszkowskie 2, 31-858 Kraków

Sygn. akt: 2 Ds. 542/14

Do wiadomości:

1. Pan adw. Wojciech Wandzel, Kancelaria Adwokacka, ul. Rakowicka 7, 31-511 Kraków

2. Pan adw. Robert Bryk, Kancelaria Adwokacka, ul. Kraszewskiego 5, 39-200 Dębica

3. Prokurator Andrzej Seremet, Prokurator Generalny, ul. Rakowiecka 26-30, 02-528 Warszawa

4. Prokurator Artur Wrona, Prokurator Apelacyjny w Krakowie, ul. Cystersów 18, 31-553 Kraków

5. Prokurator Lidia Jaryczkowska, Prokurator Okręgowy w Krakowie, ul. Mosiężnicza 2, 30-965 Kraków

6. Pani Krystyna Kowalczyk, Prokurator Rejonowy dla Krakowa Śródmieścia Wschód, ul. Mosiężnicza 2, 30-965 Kraków

7. Pan nadinsp. Krzysztof Gajewski, Komendant Główny Policji, ul. Puławska 148/150, 02-624 Warszawa

8. Pan insp. Mariusz Dąbek, Małopolski Komendant Wojewódzki Policji, ul. Mogilska 109, 31-571 Kraków

9. Pan insp. Janusz Barcik, Komendant Miejski Policji w Krakowie ul. Siemiradzkiego 24, 31-137 Kraków, Sygn. akt: L. dz.MD.5601.40.15

10. Pan mł. insp. Piotr Morajko, Komendant Komisariatu Policji IV w Krakowie, ul. Królewska 4, 30-045 Kraków

11. Pan Stanisław Kracik, Dyrektor Szpitala Specjalistycznego im. dr J. Babińskiego ul. Józefa Babińskiego 29, 30-393 Kraków

12. PanZbigniewŚnigórski,PrezesSąduApelacyjnegowRzeszowie,Al.Piłsudskiego28,35-001Rzeszów

13. Pan Tomasz Wojciechowski, Prezes Sądu Okręgowego w Rzeszowie, Plac Śreniawitów 3, 35-959 Rzeszów

14. Pani Beata Stój, Prezes Sądu Rejonowego w Dębicy, ul. Słoneczna 3, 39-200 Dębica

15. SSA Krzysztof Sobierajski, Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie, ul. Przy Rondzie 3, 31-547 Kraków

16. SSO Beata Morawiec Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie, ul. Przy Rondzie 7, 31-547 Kraków

17. SSR Barbara Kursa, Prezes Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy, ul. Przy Rondzie 7, 31-547 Kraków

18. inni

19. www.kekusz.pl, www.aferyprawa.eu, www.monitor-polski.pl

Dotyczy:

I. Wniosek o przeprowadzenie dowodu z wyjaśnienia sędziego referenta w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, z jakich przyczyn w sprawie tej jest niedopuszczalne wydanie postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

II. Wniosek o przeprowadzenie dowodu z wyjaśnienia sędziego referenta w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, z jakich przyczyn w sprawie tej jest niedopuszczalne wydanie postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

1. w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ jest niedopuszczalne wydanie postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej,

2. autorka tego Postanowienia, sędzia Beata Stój jest psychopatką.

III. Wniosek o odroczenie wykonania postanowienia sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K, o badaniu stanu mojego zdrowia psychicznego połączonym z obserwacją w Szpitalu Specjalistyczny im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie, do dnia 8 września 2015 r., gdy Sąd Rejonowy w Dębicy przeprowadzi posiedzenie w przedmiocie orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej w sprawie do sygn. akt II K 407/13.

IV. Wniosek o uczestnictwo prokuratora referenta w sprawie do sygn. akt 2 Ds. 542/14 w posiedzeniu Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 8 września 2015 r. w sprawie do sygn. akt II K407/13.

V. Zawiadomienie, że w przypadku zatrzymania mnie przez Policję i przymusowego doprowadzenia do Szpitala Specjalistycznego im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie celem wykonania postanowienia sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K, natychmiast po umieszczeniu mnie w Szpitalu rozpocznę protest głodowy, nie będę jadł ani pił, i będę go kontynuował do dnie wypisania mnie ze Szpitala.

VI. Zawiadomienie, że:

1. kopie dokumentów poświadczających fakty przedstawione w niniejszym piśmie są umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl,

2. kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.”

„Prokuratorem może być powołany ten, kto (…) 2. jest nieskazitelnego charakteru.”

Artykuł 14.1.2 Ustawy o Prokuraturze z dnia 20 czerwca 1985 r.

Uzasadnienie

Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza prowadzi postępowanie przeciwko mnie jako podejrzanego o popełnienie przestępstw przedstawionych mi w postanowieniu z dnia 6 maja 2014 r. o przedstawieniu zarzutów, w którym podano: „Kraków, dnia 06 maja 2104 r. Komisariat Policji IV w Krakowie L.dz. MKZ-D-1851/14 RSD-#/14 1 Ds. #/14 Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ UZASADNIENIE postanowienia o przedstawieniu zarzutów Asp. Marcin Moń z Komisariatu Policji IV w Krakowie prowadząc dochodzenie l.dz. MKZ-D-1851/14 przeciwko Zbigniewowi Kękuś podejrzanemu o czyn z art. 13 § 1 kk zw. z art. 242 § 4 kk działając na podstawie art. 313 § 1, 314 kpk i zgodnie z art. 313§2 kpk, w dniu 6 maja 2014 r., przedstawił postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 06.05.2014 r., ob. Zbigniewowi Kękuś zarzucając mu, że: W dniu 05 maja 2014 roku w Krakowie, będąc pozbawiony wolności na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt II K 407/13, używając przemocy poprzez kopnięcie kraty zabezpieczającej przedział dla osób zatrzymanych samochodu m-ki Fiat Ducato nr rej. HPHB147, którą z dużą siłą uderzyła konwojującego policjanta sierż. sztab. Pawła Lewkowicza w klatkę piersiową, usiłował się uwolnić, jednak zamierzonego celu nie osiągną z uwagi na obezwładnienia przez konwojujących go funkcjonariuszy Policji.

Na podstawie art. 313§3i4, 314kpk postanowienie o przedstawieniu zarzutów uzasadniam Fakt popełnienia przez Zbigniewa Kękuś zarzuconego mu czynu udokumentowany jest zeznaniami świadków. Podane okoliczności uzasadniają przedstawiony podejrzanemu zarzut asp. Marcin Moń”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, Komisariat Policji IV w Krakowie, L.dz.

MKZ-D-1851/14, uzasadnienie postanowienia z dnia 6.05.2014 r. o przedstawieniu zarzutów

W dniu 25 sierpnia 2014 r. do zarzutu, jak wyżej dołożono jeszcze jeden, tj., że: „sierż. sztab. Michał Doroba, który podejmując czynności w celu zapobieżenia ucieczki upadł doznając obrzęku lewego nadgarstka i stłuczenie łokcia co naruszyło czynności narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu a okoliczności te miały miejsce podczas lub w związku z wykonywaniem przez w/w funkcjonariuszy obowiązków służbowych tj. o przest. z art. 222par1kk i art.157par2kk w zw. z art. 13par1kk w zw. z art. 242par4kk w zw. z art. 11par2kk.”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, sporządzone w dniu 25 sierpnia 2014 r. w Komisariacie Policji IV w Krakowie „Dokładne określenie zarzucanego czynu czynu(ów) i jego(ich) kwalifikacji prawnej.”, L.dz. MKZD-1851/14 RSD-1053/14

Do zdarzenia skutkującego przedstawieniem mi podanych wyżej zarzutów doszło w dniu 5 maja 2014 r. w związku z wykonywaniem przez funkcjonariuszy Wydziału Konwojowania Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie, sierż. sztab. Pawła Lewkowicza, sierż. sztab. Michała Doroby i st. post. Marcina Raka postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. II K 407/13 o zatrzymaniu mnie przez Policję i przymusowym doprowadzeniu w dniu 7 maja 2014 r., godz. 12:00 do Aresztu Śledczego na badania psychiatryczne, które przeprowadzić mieli wyznaczeni przez nią biegli z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, lekarze psychiatrzy Katarzyna Bilska-Zaremba i Mariusz Patla oraz psycholog Ryszard Janczura.

xxx

W dniu 29 lipca br. doręczono mi wezwanie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 10 lipca 2015 r. o treści – Załącznik 1: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Data 10/07/2015 Sygn. akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ WEZWANIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny wzywa Pana do obowiązkowego stawiennictwa charakterze oskarżonego na posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 8 września 2015 r. o godz. 09:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy przy ul. Słonecznej 3 w sprawie z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Na mocy zarządzenia Sędziego Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Wezwanie z dnia 10 lipca 2015

r. – Załącznik 1

Wskazać należy, że w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 jest niedopuszczalne orzeknięcie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej. Poświadczyła to sędzia referent w tej sprawie – od dnia 15 lipca 2012 r. prezes Sądu Rejonowego w Dębicy – Beata Stój podając w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 2: „Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: st. sekr. sąd. Marcin Foryński-Kastoris w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód w Krakowie Ewy Sachy w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej na podstawie art. 203 § 1, 2 i 3 k.p.k. postanawia połączyć badania sądowo-psychiatryczne oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie, na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX. Kp. 300/14/K.

Uzasadnienie

(…) Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.

Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną. Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.

Jednak w dniu 16 października 2014 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie postanowieniem wydanym na wniosek prokuratora w sprawie 2 Ds. 542/14 (IX. Kp. 300/14/K), orzekł badanie stanu zdrowia psychicznego Zbigniewa Kękusia połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym przez okres nie dłużej niż cztery tygodnie i wyznaczył Szpital Specjalistyczny im. J. Babińskiego w Krakowie na miejsce przeprowadzenia obserwacji. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV.Kz. 718/14, Sąd Okręgowy w Krakowie, rozpoznając zażalenie Zbigniewa Kękusia, utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Rejonowego.

W tej sytuacji, skoro wobec oskarżonego orzeczono prawomocnie obserwację psychiatryczną, w związku z czym zostanie on pozbawiony wolności i umieszczony w szpitalu w celu wykonania postanowienia sądu, nic nie stoi na przeszkodzie, aby przy tej okazji biegli wydali opinię o jego stanie zdrowia także w niniejszej sprawie.

Takie rozwiązanie dopuszcza Sąd Najwyższy stwierdzając w orzeczeniu z dnia 31 maja 2011 r., V KK 402/10, OSNKW 2011/9/81, że w takim przypadku „nie istnieje ratiuo legis niestosowania wobec niego [oskarżonego] obserwacji psychiatrycznej, gdyż postanowienie sądu w tym przedmiocie nie stwarza wówczas samodzielnej podstawy prawnej dla pozbawienia oskarżonego wolności. W tych warunkach ‘odpowiednie’ stosowanie art. 259 § 2 k.p.k. przemawia w istocie za niestosowaniem zawartego w nim zakazu jako bezprzedmiotowego”.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia, uzależniając okres obserwacji w niniejszej sprawie od okresu obserwacji w sprawie 2 Ds. 542/14.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 2

Ze stanowiskiem sędzi Beaty Stój zgodził się mój, wyznaczony mi przez nią zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2015 r. – wydane na podstawie art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k.: „W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli: (…) 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności.” – obrońca z urzędu, adw. Robert Bryk. W zażaleniu z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. podał: „Kancelaria Adwokacka adw. Robert Bryk /adres – ZKE/ Dębica, 21 kwiecień 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie /adres – ZKE/ Sygn. akt: II K 407/13 Oskarżony: Zbigniew Kękuś – zast. przez obrońcę adw. Roberta Bryk /adres – ZKE/

ZAŻALENIE na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. II K 407/13

Działając imieniem oskarżonego Zbigniewa Kękuś, jako jego obrońca z urzędu, zaskarżam całości postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. II K 407/13 w przedmiocie połączenia badań sądowo-psychiatrycznych oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie, na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza w Krakoie o sygnaturze 2 Ds. 542/14 postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygnatura akt IX Kp.300/14/K.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucam:

1. Naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 203 § 1 i § 2 kpk w z. z art. 259 § 2 kpk i w zw. z art. 249 § 3 kpk poprzez połączenie badań sądowo-psychiatrycznych oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym w Krakowie, podczas gdy takie połączenie nie znajduje podstawy prawnej, a nadto skierowanie oskarżonego na badania i obserwację psychiatryczną jest niedopuszczalne i bezzasadne z uwagi na brak zaistnienia odpowiednich przesłanek, w tym wobec braku przesłuchania oskarżonego – wskazanych w art. 203 § 1 kpk i 259 § 2 kpk i art. 249 § 3 kpk.

(…) W następnej kolejności wskazać należy, iż postanowienie w przedmiocie orzeczenia przymusowej obserwacji psychiatrycznej wiąże się z pozbawieniem oskarżonego wolności, a więc przesłanki takiego orzeczenia powinny być skrupulatnie zbadane i wykazane przez sąd. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 203 § 1 kpk, który wyraźnie stanowi, iż badanie stanu zdrowia oskarżonego połączone z obserwacją psychiatryczną w zakładzie leczniczym może być orzeczone tylko i wyłącznie w przypadku, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Ponadto przy zastosowaniu tegoż przepisu na względzie należy mieć przesłanki negatywne takiego orzeczenia określone w art. 259 § 2 kpk.

Sąd I instancji prezentuje tezę, że ograniczenie wynikające z art. 259 § 2 kpk ma zastosowanie, a jednocześnie stosuje „połączenie” badań sądowo-psychiatrycznych w oparciu o przepis art. 203 kpk, w istocie rzeczy stosując po prostu obserwację psychiatryczną (powiedzmy, że równoległą), a w uzasadnieniu twierdząc, że obserwacji nie stosuje. Jeżeli jednak nie stosuje, to czemu powołuje podstawę prawną z art. 203 kpk ewidentnie niewłaściwą. Działania na podstawie art. 203 kpk są obserwacją psychiatryczną i Sąd nie ma do niej podstaw z tego przepisu, a innych podstaw prawnych do zaplanowanej czynności Sąd nie odnalazł ponieważ ich nie ma.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zażalenie adw. Roberta Bryka na postanowienie SSR

Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /podkreślenia moje – ZKE/

 

Wskazać należy, że w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 orzeknięcie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej jest niedopuszczalne ponieważ:

I. artykuł 203 § 1 k.p.k. stanowi: „W razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Przepis art. 259 § 2 stosuje się odpowiednio, chyba że oskarżony wnosi o poddanie go obserwacji.”

II. Artykuł 259 § 2 k.p.k. stanowi: „Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo że okres tymczasowego aresztowania przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia.”

III. art. 443 k.p.k. stanowi:

1. brzmienie przed nowelizacją od dnia 1.07.2015 r.: „W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego albo na korzyść oskarżonego w warunkach określonych w art. 434 § 3 lub 4. Nie dotyczy to orzekania o środkach wymienionych w art. 93 i 94 Kodeksu karnego.”

2. brzmienie po nowelizacji z dnia dnia 1.07.2015 r.: „W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego albo na korzyść oskarżonego w warunkach określonych w art. 434 § 4. Nie dotyczy to orzekania o środkach zabezpieczających wymienionych w art. 93a § 1 Kodeksu karnego.”

Sąd Rejonowy w Dębicy rozpoznaje sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 od listopada 2006 r. na podstawie aktu

oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca

2006 r. /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/ jestem ścigany za to, że wokresieodstycznia2003r.do maja lub września2005r.,w

Krakowie, za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl popełniłem

osiemnaście przestępstw, tj.:

1. pkt.I,III-XVI aktu oskarżenia – znieważyłem i wzwiązkuzpełnieniemobowiązkówsłużbowych/art.226§1k.k./izniesławiłem/art.212§2k.k./piętnaściorosędziówSąduOkręgowegowKrakowieiSąduApelacyjnegowKrakowie-SSOMajaRymar /byłaPrezesSąduOkręgowegowKrakowie/SSOEwaHańderek,SSOTeresaDyrga,SSRAgataWasilewska-Kawałek,SSOAgnieszkaOklejak,SSODanutaKłosińska,SSRIzabelaStrózik,SSOAnnaKarcz-Wojnicka,SSOJadwigaOsuch,SSOMałgorzataFerek,SSAWłodzimierzBaran/byłyPrezesSąduApelacyjnegowKrakowie/,SSAJanKremer,SSAMariaKuś-Trybek,SSAAnnaKowacz-Braun,SSAKrzysztofSobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,

2. pkt II aktu oskarżeniazniesławiłem/art.212§2kk/adwokataWiesławęZoll,pełnomocnikamojejżonywprowadzonymprzezSądOkręgowywKrakowieiSądApelacyjnywKrakowiewlatach1997-2006postępowaniuzmojegopowództwaorozwód/sygn.akt Sądu Okręgowego w Krakowie XICR603/04/,

3. pktXVII aktu oskarżeniaznieważyłem /art.226§3k.k./izniesławiłem/art.212§2k.k./konstytucyjnyorganRzeczypospolitejPolskiej,rzecznikaprawobywatelskichwosobiepiastującegotenurządAndrzejaZolla

4. pkt XVIII aktu oskarżenia –rozpowszechniałemwiadomościzrozprawysądowejprowadzonejzwyłączeniemjawności-art.241§2k.k.

Dowód: SądRejonowywDębicy,sygn.aktIIK407/13/uprzednioIIK451/06/aktoskarżeniaprokuratorRadosławyRidanzdnia12czerwca2006r., sygn. 1 Ds. 39/06/S

W sprawie jak wyżej raz już zapadł wyrok. Wydał go w dniu 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma przypisując mi popełnienie wszystkich wyżej wymienionych czynów.

Wyrok sędziego T. Kuczmy uchyliły następnie:

  1. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. Załącznik 3

Sąd Okręgowy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k., uchylił wyrok z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść, wznowił postępowanie do sygn. II K 451/05 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie szesnastu czynów z pkt. I, III – XVII.

  1. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 4

Sąd Najwyższy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. i art. 7 k.p.k., uchylił wyrok z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść, wznowił postępowanie do sygn. II K 451/06 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie pozostałych dwóch czynów z pkt. II i XVIII.

Sędzia Tomasz Kuczma skazał mnie pierwszym wyrokiem – z dnia 18.12.200 r. – wydanym w sprawie, którą po uchyleniu tego wyroku rozpoznaje sędzia B. Stój na karę grzywny w kwocie 15.000,00 zł. Ponieważ wyrok ten uchylono na moją korzyść, z powodu rażącego naruszenia prawa przez sędziego T. Kuczmę, Sąd nie może orzec kary surowszej niż kara grzywny w kwocie 15.000,00 zł, w tym nie może orzec kary pozbawienia mnie wolności w jakiejkolwiek formie.

Nie może zatem – z mocy prawa określonego w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. – orzec wobec mnie obserwacji psychiatrycznej. Co poświadczyli:

  1. sędzia referent w sprawie Beata Stój w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 2,
  2. adw. Robert Bryk w zażaleniu z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 3.

xxx

Sędzia B. Stój została wyznaczona do rozpoznawania sprawy przeciwko mnie po wydaniu pierwszego z w.w. wyroków wznowieniowych, tj. wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r.

Pierwsze postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym wydała podczas pierwszej prowadzonej przez nią rozprawy głównej w dniu 15 marca 2011 r.

Zaraz potem poinformowałem ją, że nie poddam się badaniom psychiatrycznym, co sędzia B. Stój poświadczyła podając w Postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 2: „(…) Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.”

Odmawiałem poddania się badaniom psychiatrycznym z podanych wyżej przyczyn, tj. ponieważ w.w. Sądy odwoławcze, tj. Sąd Okręgowy w Rzeszowie i Sąd Najwyższy wydały w.w. wyroki wznowieniowe od skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść, z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia przez sędziego T. Kuczmę prawa materialnego i prawa procesowego. Przyczyną ich wydania nie była domniemana przez Sądy moja – od stycznia 2003 r., jak uznała sędzia B. Stój w marcu 2011 r. – niepoczytalność.

Skoro już wiosną 2011 roku poinformowałem sędzię B. Stój pierwszy raz, że nie poddam się badaniom psychiatrycznym i nie stawiałem się na kolejne przez nią doręczane mi wezwania do stawiennictwa na badania, a sędzia B. Stój przyznała w osobiście przez nią sporządzonym Postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r., że – Załącznik 2: „(…) Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną.”, to bezzasadne oraz nielegalne było wydawanie przez nią Policji kolejnych, przez kilka lat, nakazów zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia na badania psychiatryczne.

Skutkiem mojej odmowy poddania się badaniom, sędzi B. Stój nie mogło – nie może – być przecież orzeczenie mojej obserwacji psychiatrycznej.

Sędzia B. Stój orzekła ją Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014 r. … przy okazji, bo uznała, że tak wolno i nic nie stoi na przeszkodzie. Podała – Załącznik 2: „(…) W tej sytuacji, skoro wobec oskarżonego orzeczono prawomocnie obserwację psychiatryczną, w związku z czym zostanie on pozbawiony wolności i umieszczony w szpitalu w celu wykonania postanowienia sądu, nic nie stoi na przeszkodzie, aby przy tej okazji biegli wydali opinię o jego stanie zdrowia także w niniejszej sprawie.

Sąd Okręgowy w Rzeszowie w składzie trzech sędziów, SSO Waldemar Nycz, SSO Dariusz Zrębiec, SSO Bożena Przysada, uchylił postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Następne posiedzenie w sprawie odbędzie się w dniu 8 września 2015 r., jak w Wezwaniu dla mnie z dnia 10 lipca 2015 r. – Załącznik 1.

Z podanych wyżej przyczyn Sąd nie wyda podczas tego posiedzenia postanowienia w przedmiocie orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej.

Sąd nie może wydać kolejnego postanowienia o poddaniu mnie obserwacji, ponieważ…. sędzia referent w sprawie sygn. II K 407/13 Beata Stój poświadczyła w Postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r., że orzeknięcie obserwacji jest w sprawie przeciwko mnie niedopuszczalne.

Ponieważ nie wyda takowego, będzie to potwierdzeniem słuszności mojego stanowiska, że postanowienie sędzi B. Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r. o zatrzymaniu mnie przez Policję na czas nieprzekraczający 48 godzin i przymusowym doprowadzeniu w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne było bezzasadne i nielegalne.

Oznacza to, że w dniu 5 maja 2014 r. ok. godz. 16:00 doszło przed Komisariatem Policji IV w Krakowie przy ul. Królewskiej 4 , do zdarzenia spowodowanego rażącym naruszeniem prawa przez sędzię Beatę Stój.

Funkcjonariusze Wydziału Konwojowania Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie, sierż. sztab. Paweł Lewkowicz, sierż. sztab. Michał Doroba i st. post. Marcin Rak realizowali wobec mnie działania sprzeczne z prawem i nielegalne.

Jeśli sierż. sztab. Paweł Lewkowicz, sierż. sztab. Michał Doroba doznali podczas ich wykonywania obrażeń, jest to wyłącznie winą sędzi Beaty Stój. Gdyby nie jej bezzasadne i nielegalne postanowienie z dnia 25 kwietnia 2014 r. nie doszło by w ogóle do zatrzymania mnie.

Pomijając, że sierż. sztab. Paweł Lewkowicz, sierż. sztab. Michał Doroba i st. post. Marcin Rak skłamali zeznając, że ja, konwojowany przez nich w dniu 5 maja 2014 r. próbując się uwolnić kopnąłem kratę zabezpieczającą przedział dla osób zatrzymanych samochodu Fiat Ducato, którym mnie konwojowali, to zatrzymanie ich przeze mnie w dniu 5 maja 2014 r. w wykonaniu postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r. było bezzasadne i nielegalne.

Ja nie mogę ponosić konsekwencji rażącego naruszenia prawa przez sędzię Beatę Stój.

Podczas posiedzenia w dniu 8 września 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy poświadczy ostatecznie, że sędzia Beata Stój jest psychopatką:

„PSYCHOPATA”«o kimś, kto zachowuje się niezgodnie z przyjętymi normami i budzi lęk w otoczeniu»

Słownik Języka Polskiego PWN

Sędzia Beata Stój już potwierdziła, że jest psychopatką.

Świadomie zachowała się niezgodnie z obowiązującymi, znanymi jej normami prawnymi.

W uzasadnieniu do postanowienia z dnia 14 kwietnia 2015 r. poświadczyła, że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje nie zachodzi przesłanka określona w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. uprawniająca Sąd do orzeknięcia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, a umieszczoną na początku tego postanowienia sentencją orzekła o… poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

To patologia – „PATOLOGIA”: «nieprawidłowe zjawiska występujące w życiu społecznym»; Słownik Języka Polskiego PWN. Potwierdzona przez mojego obrońcę z urzędu, adw. Roberta Bryka, który, przypomnę, w taki sposób skomentował postępowanie sędzi B. Stój – Załącznik 3: „Sąd I instancji prezentuje tezę, że ograniczenie wynikające z art. 259 § 2 kpk ma zastosowanie, a jednocześnie stosuje „połączenie” badań sądowo-psychiatrycznych w oparciu o przepis art. 203 kpk, w istocie rzeczy stosując po prostu obserwację psychiatryczną (powiedzmy, że równoległą), a w uzasadnieniu twierdząc, że obserwacji nie stosuje. Jeżeli jednak nie stosuje, to czemu powołuje podstawę prawną z art. 203 kpk ewidentnie niewłaściwą. Działania na podstawie art. 203 kpk są obserwacją psychiatryczną i Sąd nie ma do niej podstaw z tego przepisu, a innych podstaw prawnych do zaplanowanej czynności Sąd nie odnalazł ponieważ ich nie ma.”

Podczas posiedzenia w dniu 8 września 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy potwierdzi – bez względu na to, który sędzia je będzie prowadził i jakie wyda orzeczenie – że sędzia Beata Stój jest psychopatką w podanym wyżej tego słowa znaczeniu. Jeśli referentem nie będzie sędzia Beata Stój, jej następca w postępowaniu także może ewentualnie potwierdzić, że jest psychopatą.

Takowym będzie bowiem sędzia, który wobec stanowiska zaprezentowanego przez sędzię Beatę Stój w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 2/ – uznanym za zgodne z prawem przez adw. Roberta Bryka /Załącznik 3/- wyda w sprawie do sygn. akt II K 407/13 postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

Jeśli podczas posiedzenia w dniu 8 września 2015 r. sędzia referent w sprawie do sygn. akt II K 407/13 zachowa się zgodnie z prawem określonym w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. i w art. 443 k.p.k. i nie wyda postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, poświadczy, że:

1. psychopatką jest sędzia B. Stój, bo w dniu 14 kwietnia 2015 r. wydała, świadomie, sprzeczne ze znanym jej prawem postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej,

2. psychopatą jest sędzia, na Zarządzenie którego Starszy Sekretarz Sądowy Sądu Rejonowego w Dębicy Marcin Foryński-Kastoris sporządził Wezwanie dla mnie do stawiennictwa w dniu 8 września 2015 r. /Załącznik 1/, którym sędzia grozi mi – bezzasadnie i nielegalnie – że zamierza wydać postanowienie w przedmiocie orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej.

Jeśli podczas posiedzenia Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 8 września 2015 r. Sąd nie orzeknie – wbrew treści Wezwania z dnia 10 lipca 2015 r. /Załącznik 1/ o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, oznaczać to będzie – z podanych wyżej przyczyn – że bezzasadne i nielegalne było postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r., na podstawie którego zostałem zatrzymany w dniu 5 maja 2014 r. przez funkcjonariuszy Wydziału Konwojowania KWP w Krakowie, sierż. sztab. Pawła Lewkowicza, sierż. sztab. Michała Dorobę i st. post. Marcina Raka, skutkiem czego doszło do zdarzenia skutkującego przedstawieniem mi zarzutów przez Prokuraturę Rejonową Kraków Krowodrza w sprawie do sygn. akt 2 Ds. 542/14.

Podczas posiedzenia Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 8 września 2015 r. Sąd potwierdzi, że ja byłem w dniu 5 maja 2014 r. ofiarą wykonania przez w.w. funkcjonariuszy Policji nielegalnego i bezzasadnego postanowienia sędzi psychopatki Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r.

W związku z powyższym informuję i wnoszę, jak na wstępie.

dr Zbigniew Kękuś

Załączniki: od 1 do 34 do ściągnięcia

1. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r.

2. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.

3. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.

4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11

 


[1]„Osobnym problemem jest polityka kadrowa w prokuraturze. Jak ona wygląda, warto pokazać na przykładzie Krakowa. Niezależność w Prokuraturze Apelacyjnej w Krakowie wyraża się powiązaniami między „kolegami”. Prokuratorem apelacyjnym w Krakowie jest były prokurator IPN (tzw. zrzut z Tarnowa) – Artur Wrona.

Jego zastępcą – Dariusz Makowski, też prokurator z Tarnowa (nie ma tytułu prokuratora apelacyjnego, jako zastępca ma jedynie tytuł prokuratora Prokuratury Okręgowej w Tarnowie). Nawet kierowniczką sekretariatu została pani

z Tarnowa. Dawniej w prokuraturze krakowskiej zasadą było, że najlepsi aplikanci zostawali asesorami.

W Krakowie (tylko?) mamy sytuację, że najlepsi odpadli, asesorami zaś zostali ostatnio Eryk Stasielak (Prokuratura Rejonowa Kraków-Prądnik Biały) – prywatnie zięć Artura Wrony, oraz Anna Wrona-Stasielak (Prokuratura Rejonowa Kraków-Nowa Huta) – prywatnie córka Artura Wrony.

Źródło: Marek Czarkowski, „Prokuratorze, kim jesteś?”; „Przegląd”, 29 stycznia 2012 r.