08.10.2015 – Pismo Z. Kękusia do Recznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara

08.10.2015 – Pismo Z. Kękusia do Recznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara
08.10.2015 – Pismo Z. Kękusia do Recznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara

Kraków, dnia 8 października 2015 r.

Zbigniew Kękuś

Pan

Adam Bodnar

Rzecznik Praw Obywatelskich

Al. Solidarności 77

00-090 Warszawa

Sygn. akt:

  1. Sądu Rejonowego w Dębicy: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/
  2. Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód: 1 Ds. 39/06/S

Dotyczy:

  1. Zawiadomienie o realizowaniu wobec mnie i moich dzieci przez niektórych funkcjonariuszy publicznych, w tym sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój działań wypełniających definicję ludobójstwa zamieszczoną w Konwencji ONZ z dnia 9 grudnia 1948 r. w sprawie Zapobiegania i Karania Zbrodni Ludobójstwa.
  2. Wniosek – na podstawie art. 12.1 i art. 1.4 ustawy z dnia 15.07.1987 r. o RPO – o:
    1. wydanie mi w dniu 22 października 2015 r. w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich kserokopii dokumentów poświadczających, że prof. Andrzej Zoll gdy był Rzecznikiem Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej, zanim obciążył mnie zeznaniami uczynił mnie przestępcą, rozpoznał zgłoszoną mu przeze mnie pismami z dnia 21 stycznia 2002 r. i 20 kwietnia 2002 r., a następnie, do końca sprawowania przez niego kadencji RPO, wielokrotnie ponawianą przeze mnie kolejnymi pismami sprawę pozbawienia przez sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Ewa Hańderek, SSR del. Agata Wasilewska-Kawałek, SSA Jan Kremer, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Maria Kus –Trybek – mojego wtedy małoletniego, chorego na choroby okresu dojrzewania, skoliozę, lordozę i garba żebrowego syna Michała Kękuś możności korzystania z konstytucyjnych i ustawowych praw do ochrony zdrowia, lub
    2. wydanie mi w dniu 22 października 2015 r. w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich oświadczenia, że w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich brak dokumentów, jak w pkt. II. 1.
  3. Wniosek – na podstawie art. 12.1 i art. 1.4 ustawy z dnia 15.07.1987 r. o RPO – o przeprowadzenie przez Rzecznika Praw Obywatelskich postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy:
    1. najpóźniej z dniem 1 czerwca 2013 r. i z dniem 1 października 2013 r. ustała karalność czynów z art. 212 § 2 k.k., które aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, przypisała mi prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan i za które od dnia 14 listopada 2006 r. ściga mnie Sąd Rejonowy w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,
    2. najpóźniej z dniem 1 października 2015 r. ustała karalność pozostałych czynów, które prokurator Radosława Ridan przypisała mi aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S,
    3. w dacie wpływu niniejszego pisma do Biura Rzecznika Praw obywatelskich Sąd Rejonowy w Dębicy ściga mnie za czyny przypisane mi przez prokurator Radosławę Ridan w akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S.
  4. Wniosek – na podstawie art. 12.1 i art. 1.4 ustawy z dnia 15.07.1987 r. o RPO – o przeprowadzenie przez Rzecznika Praw Obywatelskich postępowań wyjaśniających w sprawach:
    1. legalności1 i zasadności2 wyznaczenia przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój, w sprawie do sygn. akt II K 407/13, posiedzeń w dniach 18 kwietnia 2013 r. /Załącznik 14/ i 14 czerwca 2013 r. /Załącznik 15/ w przedmiocie zastosowania wobec mnie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania,
    2. legalności3 i zasadności4wyznaczenia przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój, w sprawie do sygn. akt II K 407/13, posiedzeń w dniach, 30 grudnia 2014 r. /Załącznik 18/, 3 lutego 2015 r. /Załącznik 19/, 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 20/ i 8 września 2015 r. /Załącznik 21/ w przedmiocie orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej
    3. legalności5postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 9/ o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej,
    4. zasadności6– wydanych przez sędzię Beatę Stój w sprawie do sygn. akt II K 407/13:
      1. postanowienia z dnia 15 marca 2011 r. o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym i psychologicznym – Załącznik 23,
      2. postanowienia z dnia 29 czerwca 2012 r. o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym – Załącznik 24,
      3. postanowienia z dnia 8 października 2012 r. o poddaniu mnie badaniom psychologicznym – Załącznik 25,
      4. postanowienia z dnia 19 września 2013 r. o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym – Załącznik 26,
      5. postanowienia z dnia 23 września 2013 r. o poddaniu mnie badaniom psychologicznym – Załącznik 27,
      6. postanowienia z dnia 24 stycznia 2014 r. o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym i psychologicznym – Załącznik 28,
      7. postanowienia z dnia 25 kwietnia 2014 r. o zatrzymaniu mnie przez Policję na czas nieprzekraczający 48 godzin i przymusowym doprowadzenie w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne i psychologiczne do Aresztu Śledczego w Krakowie, ul. Montelupich 7 – Załącznik 29,
    5. oczywistego i rażącego naruszenia przez Sąd Rejonowy w Dębicy prawa określonego w:
      1. art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. i art. 7 k.p.k. przez ściganie mnie przez sędzię Beatę Stój w dacie złożenia niniejszego pisma za czyny, co do których:
          1. prokurator generalny Andrzej Seremet poświadczył w kasacji z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 – Załącznik 13,
          2. Sąd Najwyższy poświadczył w wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 12,
          3. sędzia Beata Stój poświadczyła w postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 32,

że w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ znajdują się wyłącznie dowody mojej niewinności, tj.:

  1. pismo Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. – Załącznik 30,
  2. pismo Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r. – Załącznik 31,

poświadczające, że nie ja byłem sprawcą czynów, które przypisała mi prokurator Radosława Ridan i nie w Krakowie zostały popełnione, jak ustaliła prokurator Radosława Ridan, lecz w Warszawie,

      1. art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. przez ściganie mnie po dniu 19 października 2006 r. przez sędziów Tomasza Kuczmę i Beatę Stój – w tym skazanie mnie przez sędziego T. Kuczmę wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. – za 15 czynów z art. 226 § 1 k.k. w zakresie, z którego ściganie jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r. z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt P 3/06 /Dz. U. z dnia 19.10.2006 ., Nr 190, poz. 1409/,
      2. art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. przez ściganie mnie przez sędziów Tomasza Kuczmę i Beatę Stój – w tym skazanie mnie przez sędziego T. Kuczmę wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. – z art. 226 § 3 k.k. za czyn, który według wskazań doktryny prawnej prezentowanych jako słuszne przez m.in. byłego prezesa Trybunału Konstytucyjnego i byłego Rzecznika Praw Obywatelskich prof. dr. hab. Andrzeja Zolla nigdy nie był i nie jest przestępstwem,
      3. art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. i art. 442 § 3 k.p.k. przez ściganie mnie przez sędzię Beatę Stój za 17 czynów z art. 212 § 2 k.k. po tym gdy ich karalność ustała z dniem 1 czerwca 2013 r. i z dniem 1 października 2013 r.,
      4. art. 7 k.p.k. przez ściganie mnie przez sędzię Beatę Stój po wydaniu przez Sąd Najwyższy wyroku wznowieniowego z dnia 26 stycznia 2012 r., za czyny, co do których:
        1. prokurator generalny Andrzej Seremet poświadczył w kasacji z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 – Załącznik 13,
        2. Sąd Najwyższy poświadczył w wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 12,

że sędzia Tomasz Kuczma dokonał w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. oceny dowodów z rażącym i mającym wpływ na treść wyroku naruszeniem nałożonego na organy ścigania prawem określonym w art. 7 k.p.k. obowiązku dokonania oceny dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania,

    1. pozbawienia mnie przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój możności skorzystania z prawa określonego w art. 45.1 Konstytucji do rozpoznania sprawy do sygn. akt II K 407/13 bez zbędnej zwłoki, w tym:
      1. ustalenie przez RPO, czy ustała karalność czynów, za które ściga mnie sędzia B. Stój, jak w pkt. III, str. 1 niniejszego pisma,
      2. ustalenie przez RPO, czy legalne było wyznaczenie przez sędzię Beatę Stój posiedzeń w dniach 18 kwietnia 2013 r. i 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 14, Załącznik 15w przedmiocie zastosowania wobec mnie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania
      3. skierowanie przez RPO – na podstawie art. 13 pkt. 1 ust. 3 ustawy z dnia 15.07.1987 r. – do prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy, a zarazem sędzi referenta w sprawie sygn. II K 407/13 Beaty Stój żądania sporządzenia i doręczenia wyjaśnienia Rzecznikowi, dlaczego nie odbyło się posiedzenie wyznaczone przez nią na dzień 18 kwietnia 2013 r.,
      4. potwierdzenie przez RPO, że sędzia Beata Stój wydała w dniu 14 czerwca 2013 r. nielegalne, dotknięte nieważnością – uchylone przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/13 /Załącznik 38/ – postanowienie o umorzeniu postępowania przeciwko mnie w zakresie czynów z pkt. I – XVI aktu oskarżenia,
      5. ustalenie przez RPO, czy legalne było wyznaczenie przez sędzię Beatę Stój posiedzeń w dniach 30 grudnia 2014 r. /Załącznik 18/, 3 lutego 2015.r. /Załącznik 19/,14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 20/, 8 września 2015 r. /Załącznik 21/w przedmiocie orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej,
      6. skierowanie przez RPO żądania do sędzi Beaty Stój sporządzenia i doręczenia Rzecznikowi wyjaśnienia, dlaczego odwołała posiedzenia w sprawie sygn. akt II K 407/13 wyznaczone przez nią w przedmiocie orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej na dzień:
        1. 30 grudnia 2014 r. – Załącznik 18,
        2. 3 lutego 2015 r. – Załącznik 19,
        3. 8 września 2015 r. – Załącznik 21,
      7. skierowanie przez RPO żądania do sędzi Beaty Stój sporządzenia i doręczenia Rzecznikowi wyjaśnienia, dlaczego odwołała posiedzenia w sprawie sygn. akt II K 407/13 wyznaczone przez nią na dzień:
        1. 23 września 2014 r. – Załącznik 35,
        2. 12 listopada 2014 r. – Załącznik 36,
        3. 12 grudnia 2014 r. – Załącznik 17,
      8. ustalenie przez RPO czy legalne jest postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 9/ o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej,
      9. ustalenie przez RPO, czy sędzia Beata Stój prawidłowo – w zgodzie z art. 249 § 3 k.p.k. – sporządziła zawiadomienia o posiedzeniach w dniach 30 grudnia 2014 r., 3 lutego 2015 r. i 14 kwietnia 2015 r. w przedmiocie orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej,
      10. ustalenie przez RPO, czy zasadne było kierowanie mnie przez sędzię Beatę Stój na badania psychiatryczne w okresie od dnia 15 marca 2011 r. do dnia 7 maja 2014 r.,
      11. skierowanie przez RPO – na podstawie art. 13 pkt. 1 ust. 3 ustawy z dnia 15.07.1987 r. – do sędzi Beaty Stój żądania sp orządzenia i doręczenia wyjaśnienia Rzecznikowi, dlaczego po wpłynięciu w dniu 9 czerwca 2014 r. do akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 407/13 Opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 5 czerwca 2014 r., nie zorganizowała posiedzenia/rozprawy przez 10 miesięcy, tj. do dnia 14 kwietnia 2015 r.,
      12. potwierdzenie przez RPO, że postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 9/ o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej zostało uchylone przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15, /Załącznik 22/ z powodu rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia przez sędzię Beatę Stój prawa określonego w art. 249 § 3 k.p.k.,
      13. Potwierdzenie przez RPO, że sędzia Beata Stój wydała w dniu 14 czerwca 2013 r. nielegalne, dotknięte nieważnością – postanowienie /Załącznik 14/ o umorzeniu postępowania przeciwko mnie w zakresie czynów z pkt. I – XVI aktu oskarżenia, uchylone przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/13 – Załącznik 41.
    2. niedopełnienia przez dwoje kolejnych prezesów Sądu Rejonowego w Dębicy, sędziego Dariusza Różańskiego i sędzię Beatę Stój do co najmniej maja 2014 r. obowiązku zawiadomienia Krajowego Rejestru Karnego o wydanym przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie w dniu 15 września 2010 r. wyroku wznowieniowym, sygn. akt II Ko 283/10, od prawomocnego wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06; wnoszę o ustalenie przez RPO, czy prezes Sądu Rejonowego w Dębicy zawiadomił Krajowy Rejestr Karny o wyroku wznowieniowym Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10, a jeśli tak, z jaką datą.
  1. Wniosek o sporządzenie przez Rzecznika Praw Obywatelskich odpowiedzi na wnioski, jak w pkt. II, III i IV do dnia 21 października 2015 r.
  2. Zawiadomienie, że po odpowiedź na wnioski, jak w pkt. II, III, IV stawię się osobiście w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 22 października 2015 r. o godz. 12:00.
  3. Zawiadomienie, że w przypadku odmowy wydania mi przez Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 22 października 2015 r. odpowiedzi na wnioski, jak w pkt. II, III. IV:
    1. rozpocznę w dniu 22 października 2015 r. prowadzone całodobowo oczekiwanie na nie przed Biurem RPO,
    2. od dnia 27 października 2015 r. rozpocznę prowadzony całodobowo protest głodowy – nie będę jadł, będę pił wodę i soki,
    3. w dniu 3 listopada 2015 r. poinformuję Rzecznika o formie prowadzonego przeze mnie od tego dnia protestu.
  4. Zawiadomienie, że:
    1. kopie dokumentów poświadczających fakty przedstawione w niniejszym piśmie są umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl,
    2. kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

xxx

Ludobójstwo” – «(…) b. powodowanie (…) rozstroju psychicznego członków grupy,

c. rozmyślne stworzenie dla członków grupy warunków życia, obliczonych na spowodowanie

ich całkowitego lub częściowego zniszczenia fizycznego»

Źródło: Konwencja ONZ z dnia 9 grudnia 1948 r. w sprawie Zapobiegania i Karania Zbrodni Ludobójstwa

Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji

oraz w innych aktach normatywnych.”

Artykuł 208.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

xxx

Uzasadnienie

Celem uzasadnienia mojego stanowiska, że niektórzy funkcjonariusze publiczni realizują wobec mnie i moich dzieci rozmyślnie działania wypełniające zacytowaną wyżej definicję ludobójstwa zamieszczoną w Konwencji ONZ z dnia 9 grudnia 1948 r. w sprawie Zapobiegania i Karania Zbrodni Ludobójstwa, w niniejszym piśmie prezentuję sprawę przeciwko mnie rozpoznawaną dziewiąty rok, tj. od dnia 14 listopada 2006 r. przez Sąd Rejonowy w Dębicy – kolejno: SSR Tomasz Kuczma, SSR Beata Stój – do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S.

Od kilku lat Sąd Rejonowy w Dębicy rozpoznaje w.w. sprawę przeciwko mnie przy udziale prokuratora rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk.

Wnioski, jak w pkt. III i IV kieruję do Rzecznika Praw Obywatelskich ponieważ w odpowiedzi na skierowany na moją prośbę przez mojego obrońcę z urzędu w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 adw. Roberta Bryka pismem z dnia 31 sierpnia 2015 r. wniosek do Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wchód o cofnięcie aktu oskarżenia przeciwko mnie prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. podwładna:

  1. prokuratora rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk
  2. prokuratora okręgowego w Krakowie Lidii Jaryczkowkiej
  3. prokuratora apelacyjnego w Krakowie Artura Wrony
  4. prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta

prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Ewa Sacha odpowiedziała pismem z dnia 4 września 2015 r. o treści – Załącznik 44: „Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód /adres – ZKE/ 1 Ds. 39/06/ (II K 407/13) Kraków, dnia 4 wrzesień 2015 r. Pan Adw. Robert Bryk /adres – ZKE/ W nawiązaniu do pisma z dnia 31 sierpnia 2015 roku – wniosek o cofnięcie aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 roku przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi oskarżonemu o popełnienie czynów z art. 226 § 1 k.k. i inne – uprzejmie informuję, że nie znajduję podstaw do cofnięcia aktu oskarżenia w sprawie II K 407/13 albowiem w realiach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z taką sytuacją, by wyniki postępowania sądowego nie potwierdzały zarzutów aktu oskarżenia. Prokurator Ewa Sacha”
Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/ (II K 407/13), pismo prokurator

Ewy Sacha z dnia 4 września 2015 r. do adw. Roberta Bryka – Załącznik 44

Prokurator Ewa Sacha prezentuje odosobniony pogląd. Wszak:

  1. w uznanej przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. za zasadną kasacji wniesionej w dniu 23 sierpnia 2011 r. na moją korzyść przez prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta od skazującego mnie wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. wydanego na podstawie aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S, autor podał na podstawie materiału dowodowego zebranego przez Sąd w Dębicy – Załącznik 13: „(…) Na żądanie Sądu Rejonowego w Dębicy portal Interia PL udzielił odpowiedzi, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś portal Wirtualna Polska poinformował, że strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja w Warszawie/adres – ZKE/ (k.3098-3099 i 3183).(…) Sąd Rejonowy w Dębicy w toku dalszego postępowania, na podstawie art. 394 § 2 kpk ujawnił dowody wskazane w akcie oskarżenia oraz pisma oskarżonego i pisma Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca w Warszawie, w tym pismo z dnia 15 marca 2007 r. znajdujące się w aktach (k.2660-2664), podpisane przez Krzysztofa Łapaja, w którym jak wspomniano powyżej, była zawarta informacja, że Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych www.zgsospo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl, nie on je zakładał, ani też nigdy nie administrował.
    (…) W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy też w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.”
  2. rozpoznając sprawę przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S, po uchyleniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie i przez Sąd Najwyższy wydanymi na moją korzyść wyrokami wznowieniowymi w.w. wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy – z dniem 15 czerwca 2012 r. powołana przez prezesa Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie Zbigniewa Śnigórskiego na prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy – Beata Stój poświadczyła w postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r. na podstawie materiału dowodowego zebranego przez Sąd w Dębicy – Załącznik 32: „Oskarżony Zbigniew Kękuś złożył wniosek o skierowanie sprawy na posiedzenie i wydanie postanowienia o niewłaściwości sądu. Oskarżony podnosił, że sądem właściwym miejscowo jest sąd w Warszawie, gdyż to tam popełniono przestępstwo, jak wynika z pism operatorów internetowych Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. (…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.
    (…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.

Sprawa naruszania moich praw obywatelskich oraz pozbawiania mnie możności korzystania z nich przez sędzię Beatę Stój przy udziale prokuratora rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk – w tym m.in. ścigania mnie za czyny, których karalność ustała przed dwoma laty oraz za czyny, które według opisów sporządzonych przez prokurator R. Ridan nie są przestępstwami od dnia 19 października 2006 r. – wymaga zbadania przez Rzecznika Praw Obywatelskich i zaprezentowania stanowiska w niej Rzecznika.

Oto uzasadnienie dla moich wniosków, jak w pkt. II, III, IV, str. 1, 2 niniejszego pisma.

Ad. pkt II, str. 1

Pismami z dnia 21 stycznia 2002 r. i 20 kwietnia 2002 r. zgłosiłem Rzecznikowi Praw Obywatelskich prof. Andrzejowi Zollowi wielokrotnie ponawianą przeze mnie potem kolejnymi pismami sprawę naruszenia przez sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Ewa Hańderek, SSR del. Agata Wasilewska-Kawałek, SSA Jan Kremer, SSA Anna Kowacz – Braun i SSA Maria Ku – Trybek – rozpoznających sprawę o rozwód pomiędzy mną i moją żoną, konstytucyjnych i ustawowych praw mojego wtedy małoletniego, chorego na choroby okresu dojrzewania, skoliozę lordozę i garb żebrowy syna Michała Kękuś do ochrony zdrowia. Poinformowałem RPO A. Zolla, że w.w. sędziowie nie wyrazili zgody na to, żebym mógł zabierać syna – wtedy 13 lat – na jeden raz w tygodniu 45-minutowe zalecone dla niego przez lekarza, specjalistę rehabilitacji-pediatrę, zajęcia rehabilitacyjne.

Do pism kierowanych do RPO A. Zolla złączałem kopie zaświadczeń lekarskich i wyników prześwietleń rtg kręgosłupa syna, poświadczających występowanie u niego skoliozy, lordozy i garba żebrowego – Załącznik 1:

  1. „Historia Choroby” Wojewódzkiego Ośrodka Rehabilitacyjnego dla Dzieci w Krakowie, w której podano między innymi: „18.03.97 Skolioza pierś. Prawoskrętna z prawdopodob. garbu żebr.”

Dowód: „Historia Choroby” Wojewódzkiego Ośrodka Rehabilitacyjnego dla Dzieci w Krakowie – Załącznik

1

  1. Karta Badania Radiologicznego z dnia 31 stycznia 2001 r., w której podano – Załącznik 2: „Nazwisko i imię /imię dziecka – ZKE/ Kękuś lat 13 Wynik Badania Zdjęcie boczne kręgosłupa lędźwiowego wykazuje pogłębienie fizjologicznej lordozy oraz prawie poziome ustawienie kości krzyżowej.”
    Dowód: Lekarska Spółdzielnia Pracy Pracownia Rentgenowska w Krakowie, Karta Badania

Radiologicznego, wynik badania z dnia 31.01.2001 r. – Załącznik 2

Prosiłem RPO A. Zolla o podjęcie działań mających na celu zapewnienie mojemu synowi możności korzystania z praw, jak:

Władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (…)”

Artykuł 68.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją.”
Artykuł 72.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

We wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przezpubliczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą nadrzędną będzie najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka.”

Artykuł 3.1 ustawy Konwencja o Prawach Dziecka, Dziennik Ustaw z 1991 r. Nr 120, poz. 526

W odpowiedzi na kilka pism skierowanych przeze mnie do RPO A. Zolla w 2002 r. otrzymałem pismo z dnia 20 sierpnia 2002 r. o treści – Załącznik 3: „Warszawa 20 sierpnia 2002r. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-398574-XI/02/MK Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/Szanowny PanieZ upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich /prof. Andrzej Zoll – ZKE/ w odpowiedzi na Pana pisma z dn. 21.01.2002r., 20.04.2002r., 29.04.2002r., 03.06.2002r., 19.06.2002r. i 18.07.2002r., opierając się o wyjaśnienia Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie dotyczące sprawy z Pana udziałem – sygn. I 1 C 1115/97/R /w 2004r. zmienione na XI CR 603/04 – ZKE/ uzyskane w dn. 15.04.2002r., uprzejmie wyjaśniam, że akta sprawy rozwodowej od dn.20.02.2002r. były w dyspozycji Sądu Apelacyjnego w Krakowie, któremu zostały przekazane celem rozpoznania Pana zażalenia. W związku z powyższym Prezes Sądu Okręgowego udzielił oczekiwanych informacji żądanych pismem z dn.06.03.2002r. dopiero w dn. 08.05.2002r. Do pisma zawierającego wyjaśnienia załączył dokumentację dotyczącą tej sprawy.

Uprzejmie informuję, że ani Minister Sprawiedliwości, ani Rzecznik Praw Obywatelskich, czy Prezes Sądu Okręgowego nie są powołani do ścigania sprawców przestępstw. Doniesienia, czy skargi dotyczące zasadności wszczęcia postępowania karnego należy zaadresować do prokuratora właściwego ze względu na miejsce zdarzenia, w opisanej sprawie – do Prokuratora Rejonowego, w okręgu którego jest siedziba RODK.

Uprzejmie wyjaśniam, że zgodnie z art. 173 i następnymi Konstytucji RP sądy są władzą odrębną i niezależną od innych władz a sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu podlegają wyłącznie ustawom. Orzecznicza działalność Sądu podlega wyłącznie kontroli judykacyjnej, sprawowanej przez sąd wyższej instancji w trybie postępowania przewidzianym przepisami prawa. Jakakolwiek inna ingerencja w czynności orzecznicze sądu jest niedopuszczalna, albowiem stanowiłaby naruszenie konstytucyjnych gwarancji niezależności sądu i sędziowskiej niezawisłości.

Uprzejmie informuję, że niezależnie od zabezpieczonych kontaktów bezpośrednich z synami konieczne jest utrzymywanie kontaktów pośrednich, tj. telefonicznych. Ubolewać należy, że w postanowieniu zabezpieczającym Pana kontakty bezpośrednie pominięto okres wakacji i świąt. Wszak oczywiste jest, że synowie część wolnego od nauki czasu powinni spędzać z ojcem i krewnymi z ojca strony.

Zgodnie z art. 43 § 1 prawa o ustroju sądów powszechnych sąd może ukarać winnego „ciężkiego naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych, albo ubliżenia sądowi, innemu organowi państwowemu lub osobom biorącym udział w sprawie”, podobnie – za ubliżenie sądowi w piśmie lub użycie wyrazów obraźliwych.

Uprzejmie informuję, że wnioski o wyłączenie sędziego również mogą skutkować ukaraniem grzywną. Zgodnie bowiem z art. 53 Kpc sąd ukarze zgłaszającego w złej wierze wniosek o wyłącznie sędziego grzywną w wysokości 500 zł.

Pismo z dn. 20.40.2002r. zawierające krytyczne uwagi dotyczące wydanej opinii oraz sposobu przeprowadzenia badań i kompetencji biegłych powinno stanowić uzasadnienie ewentualnego wniosku Pana o dopuszczenie dowodu z opinii innego rodzinnego ośrodka diagnostyczno-konsultacyjnego lub biegłych sądowych z listy Prezesa Sądu Okręgowego.

Generalnie nadmienić należy, że podniesione przez Pana twierdzenia i argumenty w istocie stanowią polemikę z wnioskami złożonymi przez pełnomocnika żony /adw. Wiesława Zoll – ZKE/ Ocena zasadności wniosków, jak i zebranego w sprawie materiału dowodowego – jak również odmowy poddania się przeprowadzenia dowodu – należy do niezawisłego sądu. W tym miejscu ubolewać należy, że cofnął Pan wcześniej wyrażoną zgodę na poddanie się badaniom psychiatrycznym i tym samym uniemożliwił przeprowadzenie dowodu tak istotnego dla tej sprawy.

Zarzuty dotyczące rzekomych uchybień proceduralnych należy podnieść w ewentualnej apelacji od wyroku, zostaną one ocenione przez Sąd II instancji.

W związku z żądaniem zawartym w piśmie z dn. 18.07.2002r. wyjaśniam, że nie strona lub jej pełnomocnik, ale Sąd doręcza stronie przeciwnej lub jej pełnomocnikowi odpisy złożonych pisma procesowych i załączników.Przepisy nie mówią nic o obowiązku doręczenia przez stronę drugiej stronie odpisów pism, zwłaszcza pism, których nie przedstawiła Sądowi, a jedynie na treść których w piśmie się powołuje, nie odnosi się to zwłaszcza do pism autorstwa drugiej strony, czy dokumentów doręczonych stronie wcześniej.

Reasumując, należy wyrazić nadzieję po 17 terminach rozpraw wyznaczonych w tej sprawie, że postępowanie wkrótce się zakończy przed Sądem I instancji i wszelkie zastrzeżenia do postępowania tego Sądu będzie mógł Pan przedstawić Sądowi Apelacyjnemu w ewentualnej apelacji.

Uprzejmie informuję, że Rzecznik Praw Obywatelskich nie oczekuje od Pana dalszej korespondencji w tej sprawie i ewentualne kolejne pisma pozostaną bez odpowiedzi.

Z poważaniemDyrektor Zespołu Grażyna Rdzanek-Piwowar”

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt RPO-398574-XI/02/MK, pismo Dyrektora Zespołu, Grażyny Rdzanek-Piwowar z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Załącznik 3

Rzecznik Praw Obywatelskich Andrzej Zoll nie rozpoznał zgłoszonej mu przeze mnie sprawy. Zamiast tego rekomendował mi utrzymywanie z chorym synem kontaktów pośrednich czyli telefonicznych oraz poddanie się badaniom psychiatrycznym, pogroził mi możliwymi do nałożenia na mnie karami i poinformował mnie: „Uprzejmie informuję, że Rzecznik Praw Obywatelskich nie oczekuje od Pana dalszej korespondencji w tej sprawie i ewentualne kolejne pisma pozostaną bez odpowiedzi.”

W tym stanowisku wytrwał prof. Andrzej Zoll do lutego 2006 r., gdy zakończył kadencję RPO.

Następnie obciążył mnie zeznaniami w sprawie, w której z zawiadomienia z dnia 2 czerwca 2004 r. prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie sędziego Włodzimierza Barana prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieścia Wschód Radosława Ridan przedstawiła mi zarzut z art. 226 § 3 k.k., opisany przez nią jako – Załącznik 7: „Akt oskarżenia przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi o przest. z art. (…) 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk (…). Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a to zeznań świadków (…) Andrzeja Zolla (k:256-257) Oskarżam Zbigniewa Kękusia (…) ojca dwojga dzieci w wieku 19 i 15 lat pozostających na jego utrzymaniu, z zawodu ekonomistę, zatrudnionego jako Dyrektor Obszaru Zarządzania Zakupami, Nieruchomościami i Kosztami Banku Zachodniego WBK SA (…) o to, że: (…) XVII. w okresie od stycznia 2003r. do maja 2005r. – w Krakowie działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgsopo.webpark.pl i założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl znieważył Andrzeja Zolla piastującego urząd Rzecznika Praw Obywatelskich używając wobec niego słów obraźliwych i pomówił go o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć go w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla piastowanego urzędu to jest o przest. z art. 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.

Ponieważ zanim mnie obciążył zeznaniami w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez prokurator R. Ridan, prof. Andrzej Zoll nie rozpoznał do zakończenia w lutym 2006 r. kadencji RPO zgłoszonej mu przeze mnie po raz pierwszy w styczniu 2002 r. sprawy naruszenia przez w.w. sędziów praw mojego małoletniego syna do ochrony zdrowia, a mnie z powodu jego zeznań groziła kara pozbawienia mnie wolności do lat dwóch, pismem z dnia 15 czerwca 2007 r. skierowanym do RPO Janusza Kochanowskiego złożyłem: „Wniosek o rozpoznanie przez Rzecznika Praw Obywatelskich RP, Pana dr Janusza Kochanowskiego zgłoszonej przeze mnie jego poprzednikowi na stanowisku RPO, prof. A. Zoll w 2002r. i nie rozpoznanej przez Rzecznika sprawy obrazy przez sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie konstytucyjnych i ustawowych praw mojego małoletniego chorego dziecka do ochrony zdrowia.

Wniosek, aby wymieniony w p. 2 wniosek rozpoznał osobiście Rzecznik Praw Obywatelskich RP, Pan dr Janusz Kochanowski.

W odpowiedzi otrzymałem pismo z dnia 10 lipca 2007r. o treści: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, RPO-398574-XI/02/JA, Zespół Prawa Rodzinnego i Ochrony Praw Osób Niepełnosprawnych; Szanowny Panie, Z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich, na podstawie art. 11 pkt 4 ustawy o ROPO z dnia 15 lipca 1987r. (t. jedn. Ogłoszony w Dz.U. z 2001r. Nr 14, poz 147 ze zm.) – w odpowiedzi na Pana list z dnia z dnia 15 czerwca 2007r. (data wpływu do BRPO 15.06.2007r.) uprzejmie wyjaśniam, iż brak jest przesłanek do weryfikacji stanowiska Rzecznika wyrażonego w dotychczasowej korespondencji kierowanej do Pana z Biura RPO.

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RP, sygn. akt: RPO-398574-XI/02/JA, pismo Ireny Kowalskiej, Pełnomocnik Rzecznika ds. Rodziny, p.o. Dyrektora Zespołu z 10 lipca 2007r.

Ponieważ nigdy nie otrzymałem od Rzecznika Praw Obywatelskich stanowiska w zgłoszonej mu w 2002r. sprawie obrazy konstytucyjnych i ustawowych praw mojego dziecka, pismem z dnia 27 sierpnia 2007r. złożyłem kolejny wniosek do RPO J. Kochanowskiego: „Wniosek o doręczenie mi przez Rzecznika Praw Obywatelskich RP, Pana Janusza Kochanowskiego odpisu pisma Rzecznika Praw Obywatelskich, w którym ten przedstawił jego stanowisko w zgłoszonej mu przeze mnie w 2002r. sprawie obrazy przez sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie konstytucyjnych i ustawowych praw mojego małoletniego chorego dziecka do ochrony zdrowia.”

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RP, sygn. akt RPO-398574-IV/02/MN, pismo Z. Kękuś z dnia 27 sierpnia 2007r.

W odpowiedzi otrzymałem pismo z dnia 11 września 2007r. Dyrektora Zespołu Prawa Cywilnego i Gospodarki Nieruchomościami z Biura RPO Dariusza Chacińskiego o treści – Załącznik 4: „Warszawa, 11 wrzesień 2007r. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, RPO-398574-IV/02/MN Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/. Szanowny Panie W związku z Pana pismem z dnia 27.08.2007r. zawierającym prośbę o przesłanie kserokopii pisma Rzecznika Praw Obywatelskich, dotyczącego zgłoszonej przez Pana w 2002r. sprawy obrazy przez sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie konstytucyjnych i ustawowych praw pana dziecka do ochrony zdrowia,Rzecznik Praw Obywatelskich załącza kserokopie odpowiedzi z dnia 20.08.2002r.Chciałbym Pana poinformować, iż podtrzymuję moje stanowisko odnośnie odmowy podjęcia niniejszej sprawy, czego powody zostały Panu przedstawione w poprzednich pismach. Ponadto pragnę zwrócić Pana uwagę, iż wszelkie odpisy dokumentów składanych przez Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawach sądowych z Pana udziałem, może Pan uzyskać we właściwych sądach.Z poważaniem Dyrektor Zespołu Dariusz Chaciński. Załącznik: Pismo z dnia 20.08.2002r. /Załącznik 3 – ZKE/„

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt RPO-398574-IV/02/MN, pismo Dyrektora Zespołu, Dariusza Chacińskiego z dnia 11 września 2007r. – Załącznik 4

D. Chaciński doręczył mi zatem… kopię pisma z dnia 20 sierpnia 2002 r. /Załączniki 3/, którym RPO Andrzej Zoll… nie rozpoznał zgłoszonej mu przeze mnie sprawy naruszenia praw mojego syna do ochrony zdrowia.

D. Chaciński potwierdził pismem z dnia 11 września 2007 r., że RPO odmówił podjęcia zgłoszonej przeze mnie sprawy. Wyjaśnił mi – Załącznik 4: Chciałbym Pana poinformować, iż podtrzymuję moje stanowisko odnośnie odmowy podjęcia niniejszej sprawy, czego powody zostały Panu przedstawione w poprzednich pismach.”

Te powody to była zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich niedopuszczalna forma moich pism. Pismem z dnia 2 października 2003 r.,poinformował mnie zastępca RPO Stanisław Trociuk: „Podobnie niedopuszczalna jest forma licznych Pańskich pism kierowanych do Rzecznika. Nie może Pan zatem oczekiwać odpowiedzi na tego typu pisma..

Dowód:Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RP, akta sprawy RPO-398574-XI/02/MK, pismo zastępcy RPO, S. Trociuka z dnia 2 października 2003 r.

Wskazać zatem należy, że w piśmie z dnia 20 sierpnia 2002 r. nie skarżył się Rzecznik Praw Obywatelskich na formę moich pism z , jak podał – Załącznik 3: „21.01.2002r., 20.04.2002r., 29.04.2002r., 03.06.2002r., 19.06.2002r. i 18.07.2002r.” , a jednak też nie rozpoznał sprawy, którą mu zgłosiłem.

W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wydał wyrok, którym skazał mnie na karę grzywny w kwocie 4.000,00 zł za czyn na szkodę A. Zolla według przedstawionego wyżej opisu prokurator R. Ridan.

Podejmowałem liczne starania na rzecz jego wzruszenia, w tym po raz kolejny, pismem z dnia 26 lutego 2010 r. skierowałem wniosek do RPO Janusza Kochanowskiego: „Szanowny Pan Janusz Kochanowski Rzecznik Praw Obywatelskich RP Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Sygn. akt: RPO-398574-XI/02/MK, RPO-398574-IV/02/MN Dotyczy: Zawiadomienie o mym stawiennictwie w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 12 marca o godzinie 14:00 w celu odebrania wyjaśnień o wynikach postępowań w zgłoszonej przeze mnie Rzecznikowi Praw Obywatelskich pismami z dnia 21.01.2002r. i 20.04.2002r. sprawie obrazy konstytucyjnych i ustawowych praw mojego małoletniego chorego dziecka do ochrony zdrowia przez sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie SSO Ewę Hańderek i SSR del. do SO Agatę Wasilewską-Kawałek, sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie SSA Jana Kremer, SSA Annę Kowacz-Braun i SSA Marię Kuś-Trybek.

W odpowiedzi otrzymałem pismo z dnia 7 kwietnia 2010r. radcy w Zespole Prawa Cywilnego i Gospodarki Nieruchomościami Biura RPO Moniki Nowak, którym ta poinformowała mnie – Załącznik 5: „Warszawa, 07.04.2010r. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-398574/IV/02/MN /adres – ZKE/ Zespół Prawa Cywilnego i Gospodarki Nieruchomościami Szanowny Panie W związku z Pana wizytą z dnia 12.03.2010r., dotyczącą pisma z dnia 26.02.2010r., z przykrością informuję, iż Rzecznik odmawia podjęcia postulowanych przez Pana działań. Stanowisko Rzecznika było Panu wielokrotnie przedstawiane w dotychczasowej korespondencji.

Pragnę podkreślić, iż w wyniku zbadania Pana sprawy nie stwierdzono naruszenia konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela przez organ władzy publicznej.

W celu ponownego zapoznania się z uzasadnieniem stanowiska odsyłam Pana do wcześniejszych odpowiedzi. W konkluzji chciałabym podnieść, iż Rzecznik odmawia podjęcia danej sprawy zgodnie z art. 11 pkt 4 ustawy z dnia 15.07.1987r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz. U z 2001r., Nr 124, poz. 147) uznając ją za wyjaśnioną. Dalsza Pana korespondencja oraz wizyty w BRPO nie przyczynią się do zmiany stanowiska Rzecznika w niniejszej sprawie, dlatego też będą bezcelowe. Z poważaniem mgr Monika Nowak Radca”

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt: RPO 398574-IV/02/MN, pismo Radcy w Zespole Prawa

Cywilnego i Gospodarki Moniki Nowak z dnia 7 kwietnia 2010 r. – Załącznik 5

Sygnatura akt podana przez radcę M. Nowak – „RPO-398574” – ta sama, którą RPO podał w piśmie z dnia 20 sierpnia 2002 r. /Załącznik 3/, a także podana przez dyrektora Zespołu Prawa Cywilnego i Gospodarki Nieruchomościami Dariusza Chacińskiego w piśmie z dnia 11 września 2007 r. /Załącznik 4/ jest dowodem, że pismo radcy Moniki Nowak dotyczy sprawy zgłoszonej przeze mnie RPO A. Zollowi w 2002 roku.

Ponieważ radca M. Nowak podała w piśmie z dnia 7 kwietnia 2010 r., że – Załącznik 5: „Pragnę podkreślić, iż w wyniku zbadania Pana sprawy nie stwierdzono naruszenia konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela przez organ władzy publicznej.”, a dyrektor D. Chaciński poinformował mnie pismem sporządzonym trzy lata wcześniej, tj. w dniu 11 września 2007 r. – Załącznik 4: „W związku z Pana pismem z dnia 27.08.2007r. zawierającym prośbę o przesłanie kserokopii pisma Rzecznika Praw Obywatelskich, dotyczącego zgłoszonej przez Pana w 2002r. sprawy obrazy przez sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie konstytucyjnych i ustawowych praw pana dziecka do ochrony zdrowia, Rzecznik Praw Obywatelskich załącza kserokopie odpowiedzi z dnia 20.08.2002r. Chciałbym Pana poinformować, iż podtrzymuję moje stanowisko odnośnie odmowy podjęcia niniejszej sprawy, czego powody zostały Panu przedstawione w poprzednich pismach. kierowałem pisma do RPO Ireny Lipowicz, w tym. m.in. z dnia 27 czerwca 2011 r. zawierające – Załącznik 6: „Pani Irena Lipowicz Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Sygn. akt: RPO 398574-IV/02/MN Dotyczy:

  1. wniosek o sporządzenie i doręczenie mi – w terminie miesiąca od daty złożenia przeze mnie niniejszego pisma – wyjaśnienia, który z pracowników Biura Rzecznika Praw Obywatelskich /wnoszę o podanie imienia i nazwiska oraz stanowisko, jakie zajmuje/ i kiedy /wnoszę o podanie daty/ zbadał zgłoszoną przeze mnie RPO Andrzejowi Zollowi pismem z dnia 20 kwietnia 2002 roku i zarejestrowaną do sygn. akt RPO 398574-IV/02/MK sprawę obrazy konstytucyjnych i ustawowych praw mojego małoletniego chorego dziecka do ochrony zdrowia przez sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie /SSO Ewa Hańderek, SSR A. Wasilewska-Kawałek/ i sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie /SSA Jan Kremer, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Maria Kuś Trybek/ oraz stwierdził, że – jak mnie poinformowała pismem z dnia 07.04.2010 Radca w Zespole Prawa Cywilnego i Gospodarki Nieruchomościami Biura RPO mgr Monika Nowak: „Pragnę podkreślić, iż w wyniku zbadania Pana sprawy nie stwierdzono naruszenia konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela przez organ władzy publicznej”
  2. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, czy urzędnik Biura RPO, który badał zgłoszoną przeze mnie RPO Andrzejowi Zollowi pismem z dnia 20 kwietnia 2002 roku i zarejestrowaną przez Biuro RPO do sygnatury akt RPO 398574-IV/02/MK sprawę obrazy konstytucyjnych i ustawowych praw mojego małoletniego chorego dziecka do ochrony zdrowia przez sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie /SSO Ewa Hańderek, SSR A. Wasilewska-Kawałek/ i sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie/SSA Jan Kremer, SSA Anna Kowacz—Braun, SSA Maria Kuś Trybek/ i nie stwierdził „ naruszenia konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela przez organ władzy publicznej”, badał także zgłoszoną przeze mnie RPO A. Zollowi w 2002 roku sprawę naruszenia przez w.w. sędziów art. 3.1 Ustawy Konwencja o Prawach Dziecka, a jeśli tak, jakie zajął w tej sprawie stanowisko.
  3. Wniosek – na podstawie art. 51.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – o doręczenie mi odpisu dokumentu, w którym Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił uzasadnienie dla stanowiska, że w zgłoszonej przeze mnie RPO Andrzejowi Zollowi w 2002 roku i zarejestrowanej przez Biuro RPO do sygnatury akt RPO 398574-IV/02/MK sprawie obrazy konstytucyjnych i ustawowych praw mojego małoletniego chorego dziecka do ochrony zdrowia przez sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie /SSO Ewa Hańderek, SSR A. Wasilewska-Kawałek/ i sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie/SSA Jan Kremer, SSA Anna Kowacz—Braun, SSA Maria Kuś Trybek/ „nie stwierdzono naruszenia konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela przez organ władzy publicznej”, jak mnie poinformowała w piśmie do mnie z dnia 07.04.2010 mgr Monika Nowak Radca w Zespole Prawa Cywilnego i Gospodarki Nieruchomościami Biura RPO.
  4. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, że Rzecznik Praw Obywatelskich nie rozpoznał sprawy, jak w. p. 1, jeśli w aktach sprawy RPO 398574-IV/02/MN brak dowodów poświadczających jej rozpoznanie.

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt RPO 398574-IV/02/MN, pismo Z. Kękusia z dnia 27

czerwca 2011 r. do RPO Ireny Lipowicz – Załącznik 6

W dniu 27 czerwca 2011 r. uczestniczyłem w zorganizowanym przez RPO Irenę Lipowicz i Prezesa Stowarzyszenia „Przeciw Bezprawiu” Jerzego Jachnika spotkaniu w Biurze RPO z Rzecznik I. Lipowicz oraz czworgiem dyrektorów zespołów Biura RPO, w tym dyrektorem Zespołu Prawa Cywilnego i Gospodarki Nieruchomościami Kamilą Dołowską. Przedstawiłem osobiście wnioski, jak w w.w. piśmie /Załącznik 6/ złożonym tego samego dnia w Biurze Podawczym RPO. Dyrektor Kamila Dołowska zobowiązała się w obecności kilkunastu uczestników spotkania do sporządzenia i doręczenia mi odpowiedzi na nie. Na jej prośbę podyktowałem jej sygnaturę akt sprawy. Dyrektor K. Dołowska zapisała. Odpowiedzi nie otrzymałem – mimo że potem kilkukrotnie ponawiałem wnioski, jak w piśmie z dnia 27.06.2011 r. – do dnia złożenia niniejszego pisma.

W związku z powyższym wnoszę, jak w pkt. II, str. 1.

Ad. pkt III, str. 1, 2

W dniu 12 czerwca 2006 r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan sporządziła akt oskarżenia przeciwko mnie, którym oskarżyła mnie o to, że wokresieodstycznia2003r.do maja lub września2005r.,wKrakowie, za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl popełniłem osiemnaście przestępstw, tj. – Załącznik 7:

  1. pkt.I,III-XVI aktu oskarżenia – znieważyłem i wzwiązkuzpełnieniemobowiązkówsłużbowych/art.226§1k.k./izniesławiłem/art.212§2k.k./piętnaściorosędziówSąduOkręgowegowKrakowieiSąduApelacyjnegowKrakowie-SSOMajaRymar/byłaPrezesSąduOkręgowegowKrakowie/SSOEwaHańderek,SSOTeresaDyrga,SSRAgataWasilewska-Kawałek,SSOAgnieszkaOklejak,SSODanutaKłosińska,SSRIzabelaStrózik,SSOAnnaKarcz-Wojnicka,SSOJadwigaOsuch,SSOMałgorzataFerek,SSAWłodzimierzBaran/byłyPrezesSąduApelacyjnegowKrakowie/,SSAJanKremer,SSAMariaKuś-Trybek,SSAAnnaKowacz-Braun,SSAKrzysztofSobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
  2. pkt IIaktu oskarżeniazniesławiłem/art.212§2kk/adwokataWiesławęZoll,pełnomocnikamojejżonywprowadzonymprzezSądOkręgowywKrakowieiSądApelacyjnywKrakowiewlatach1997-2006postępowaniuzmojegopowództwaorozwód/sygn.akt Sądu Okręgowego w Krakowie XICR603/04/,
  3. pktXVII aktu oskarżeniaznieważyłem/art.226§3k.k./izniesławiłem/art.212§2k.k./konstytucyjnyorganRzeczypospolitejPolskiej,rzecznikaprawobywatelskichwosobiepiastującegotenurządAndrzejaZolla
  4. pkt XVIIIaktu oskarżenia –rozpowszechniałemwiadomościzrozprawysądowejprowadzonejzwyłączeniemjawności-art.241§2k.k.

Dowód:SądRejonowywDębicy,sygn.aktIIK407/13/uprzednioIIK451/06/aktoskarżeniaprokuratorRadosławyRidanzdnia12czerwca2006r., sygn. 1 Ds. 39/06/S – Załącznik 7

Czyny, jak wyżej miałem popełnić w związku z w.w. sprawą o rozwód pomiędzy mną i moją żoną, rozpoznawaną przez Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział XI Cywilny-Rodzinny przy udziale Sądu Apelacyjnego w Krakowie.

Sąd Najwyższy przekazał postanowieniem z dnia 27.10.2006 r., sygn. akt IV KO 44/06, sprawę na podstawie aktu oskarżenia prokurator R. Ridan do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy. Akta sprawy wpłynęły do tego Sądu w dniu 14 listopada 2006 r.

Sąd Rejonowy w Dębicy rozpoznaje sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 pod rządami ustaw Kodeks karny i Kodeks postępowania karnego sprzed ich nowelizacji z dnia 1 lipca 2015 r.

Wskazać należy, że artykuł 17 § 1 Kodeksu postępowania karnego stanowi: „Nie wszczyna się postępowania,a wszczęte umarza, gdy: (…) 6) nastąpiło przedawnienie karalności,

Pragnę zatem poinformować, że:

  1. Ściganie z art. 226 § 1 k.k. w zakresie przypisanym mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12.06.2006 r. jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r. z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 ., sygn. akt P 3/06 – więcej na ten temat na str. 20 niniejszego pisma i w wyroku wznowieniowym Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r., sygn. akt II Ko 283/10 – Załącznik 11.
  2. W przypadku zmiany kwalifikacji prawnej zarzutów z art. 226 § 1 k.k. w zarzuty z art. 216 § 2 k.k. – co sędzia Beata Stój uczyniła w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2013 r. /Załącznik 8/ – ich ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego. Art. 216 § 5 k.k. stanowi: „Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.
  3. Ściganie czynów z art. 212 § 2 k.k. odbywa się z oskarżenia prywatnego. Artykuł 212 § 4 k.k. stanowi: „Ściganie przestęps20twa określonego w § 1 lub 2odbywa się z oskarżenia prywatnego.
  4. Artykuł 101 Kodeksu karnego stanowi: „§ 1. Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat: 1) 30 – gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa, 2) 20 – gdy czyn stanowi inną zbrodnię, 2a) 15 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat, 3) 10 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata, 4) 5 – gdy chodzi o pozostałe występki. 5) (uchylony).§ 2. Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.
    § 3. W wypadkach przewidzianych w § 1 lub 2, jeżeli dokonanie przestępstwa zależy od nastąpienia określonego w ustawie skutku, bieg przedawnienia rozpoczyna się od czasu, gdy skutek nastąpił.”
  5. Artykuł 102 Kodeku karnego stanowi: „Jeżeli w okresie przewidzianym w art. 101 wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa określonego w § 1 pkt 1-3 ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych wypadkach – z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.
  6. W pkt. I – XVII aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. prokurator Radosława Ridan przypisała mi popełnienie:
    1. samoistnie – pkt. II aktu oskarżenia
    2. w zbiegu z art. 226 § 1 k.k. – pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia
    3. w zbiegu z art. 223 § 3 k.k. – pkt XVII aktu oskarżenia

przestępstwa z art. 212 § 2 k.k., tj. zniesławienia wymienionych wyżej 15 sędziów oraz adw. Wiesławy Zoll i konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich w osobie pełniącego ten urząd Andrzeja Zolla.

Jako okresy popełnienia tych czynów prokurator Radosława Ridan ustaliła i podała w akcie oskarżenia:

    1. czyny z pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia: styczeń 2003 r. do maj 2005 r.”
    2. czyny z pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia – styczeń 2003 r. do wrzesień 2005r.”

Czyn z art. 212 § 2 K.k. jest z mocy prawa określonego w art. 212 § 4 K.k. ścigany z oskarżenia prywatnego. Do czynów z oskarżenia prywatnego stosuje się przepisy o przedawnieniu ścigania obowiązujące w sprawach z oskarżenia prywatnego, czyli art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. Z mocy prawa określonego w tych przepisach karalność czynów przypisanych mi w:

    1. w pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia ustała nie później – w zależności od tego, z jakimi datami osoby uznane za pokrzywdzone powzięły informacje o materiałach zamieszczanych na stronach www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.plniż zdniem 1 czerwca 2013 r.
    2. w pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia ustała nie później – w zależności od tego, z jakimi datami osoby uznane za pokrzywdzone powzięły informacje o materiałach zamieszczanych na stronach www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl niż z dniem 1 października 2013 r.
  1. Jej wiedzę o tym, że ściganie czynów z art. 212 § 2 k.k. i art. 216 § 2 k.k odbywa się z oskarżenia prywatnego sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój poświadczyła w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2013 r. – uchylonym przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/13 /Załącznik 41/ -o umorzeniu postępowania przeciwko mnie w zakresie czynów z pkt. I – XVI aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. z powodu ustania ich karalnościZałącznik 8: „Zbigniew Kękuś został skazany wyrokiem SR w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. za piętnaście czynów zakwalifikowanych z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., niemniej w opisie tych czynów nie wskazano jednego ze znamion przestępstwa z art. 226 § 1 k.k., a mianowicie znieważenia funkcjonariusza publicznego podczas pełnienia obowiązków służbowych. Do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzuconych czynów konieczne jest wypełnienie wszystkich znamion danego przestępstwa, tymczasem Zbigniewowi Kękusiowi, bez względu na wskazaną w orzeczeniu kwalifikację prawną przypisano popełnienie przestępstw wypełniających jedynie znamiona występków z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. W ponownym postępowaniu sąd nie może, zgodnie z zakazem reformationis in peius, uzupełnić opisu czynów o wskazane wyżej znamię, co oznacza, że Zbigniew Kękuś może odpowiadać w toku postępowania jedynie za przestępstwa z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Ściganie takich czynów odbywa się z oskarżenia prywatnego (art. 216 § 5 k.k. i art. 212 § 4 k.k.). Na marginesie należy zauważyć, że czyn z punktu I.2 postanowienia/zniesławienie wykonującej wolny zawód adwokata Wiesławy Zoll – ZKE/od początku był czynem z oskarżenia prywatnego, ściganym przez prokuratora z urzędu. Na posiedzeniu w dniu 14 czerwca 2013 r. prokurator objął pozostałe sprawy ściganiem z urzędu, co nie zmienia faktu, iż do czynów tych nadal stosuje się przepisy o przedawnieniu ścigania obowiązujące w sprawach z oskarżenia prywatnego, czyli art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. (wyrok SN z dnia 13 grudnia 2000 r., II KKN 199/98). Z treści tych przepisów wynika, że karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później niż z upływem trzech lat od jego dokonania, przy czym, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowania przeciwko osobie, karalność przestępstwa ustaje z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 8

  1. art. 226 § 3 k.k. stanowi: „Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
  2. Art. 241 k.k. stanowi: „§ 1. Kto bez zezwolenia rozpowszechnia publicznie wiadomości z postępowania przygotowawczego, zanim zostały ujawnione w postępowaniu sądowym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. § 2. Tej samej karze podlega, kto rozpowszechnia publicznie wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności.

W związku z powyższym wnoszę o ustalenie przez Rzecznika Praw Obywatelskich – na podstawie podanych przez prokurator R. Ridan w akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. okresów popełniania przypisanych mi przez nią czynów oraz prawa określonego w art. 212 § 2, art. 212 § 4 k.k., art. 226 § 3 k.k., art. 241 § 2 k.k. oraz w art. 101 k.k. i 102 k.k. – czy:

  1. najpóźniej z dniem 1 czerwca 2013 r. i z dniem 1 października 2013 r. ustała karalność czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 212 § 2 k.k.,
  2. najpóźniej z dniem 1 października 2015 r. ustała karalność pozostałych czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan.

Wnoszę także o ustalenie przez Rzecznika Praw Obywatelskich, czy w dacie wpływu niniejszego pisma do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Sąd Rejonowy w Dębicy ściga mnie w sprawie do sygn. akt II K 407/13 za czyny przypisane mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S.

Ad. pkt IV.1, str. 2

W dniu 14 kwietnia 2015 r., sędzia Beata Stój wydała postanowienie, w którego uzasadnieniu podała, że w sprawie, którą Sąd Rejonowy w Dębicy rozpoznaje przeciwko mnie dziewiąty rok nie zachodzi określona w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. przesłanka uprawniająca Sąd do orzeknięcia mojej obserwacji psychiatrycznej. Podała – Załącznik 9: „Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój (…) Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.

Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną. Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 9

W sprawie przeciwko mnie rozpoznawanej przez sędzię Beatę Stój od listopada 2010 r. nie zachodzi przesłanka określona w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. ponieważ raz już został w niej wydany prawomocny wyrok. Wydał go w dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Tomasz Kuczma, uznając mnie za winnego popełnienia wszystkich czynów, które przypisała mi prokurator Radosława Ridan aktem oskarżenia z dnia 12.06.2006 r. Orzekł wobec mnie karę grzywny w kwocie 15.000,00 zł, podając – Załącznik 10: „Sygn. akt II K 451/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Tomasz Kuczma (…) w obecności Prokuratora Rejonowego w Dębicy Jacka Żaka (…) XIX na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 i 2 kk w miejsce orzeczonych jednostkowych kar grzywny orzeka wobec oskarżonego Zbigniewa Kękusia łączną karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) jednostek.
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10 /, wyrok sędziego

Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 10

Wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. uchyliły następnie:

  1. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10 – Załącznik 11:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego

w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 11

Sąd Okręgowy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k., uchylił wyrok z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść, wznowił postępowanie do sygn. II K 451/05 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie szesnastu czynów z pkt. I, III – XVII.

  1. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 12:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 12

Sąd Najwyższy wydał wyrok z dnia 26.01.2012 r. na podstawie kasacji prokuratora generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 – Załącznik 13:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora

Generalnego, kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 13

Sąd Najwyższy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. i art. 7 k.p.k., uchylił wyrok z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść, wznowił postępowanie do sygn. II K 451/06 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie pozostałych dwóch czynów z pkt. II i XVIII.

W związku z powyższym wskazać należy, że:

  1. art. 203 § 1 stanowi7: „W razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Przepis art. 259 § 2 stosuje się odpowiednio, chyba że oskarżony wnosi o poddanie go obserwacji.”
  2. art. 259 § 2 k.p.k. stanowi: Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo że okres tymczasowego aresztowania przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia.”
  3. art. 443 k.p.k. stanowi: W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego albo na korzyść oskarżonego w warunkach określonych w art. 434 § 3 lub 4. Nie dotyczy to orzekania o środkach wymienionych w art. 93 i 94 Kodeksu karnego.

Ponieważ:

  1. sędzia Tomasz Kuczma skazał mnie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. na karę grzywny w kwocie 15.000,00 zł,
  2. skazujący mnie wyrok z dnia 18.12.2007 r. uchyliły Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydanym na moją korzyść wyrokiem z dnia 15.09.2010 r. i Sąd Najwyższy wydanym na moją korzyść wyrokiem z dnia 26.01.2012 r.,
  3. wyroki wznowieniowe, jak w pkt. 1 i 2 nie zostały wydane w warunkach określonych w art. 434 § 3 lub 48, lecz z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia przez sędziego T. Kuczmę prawa materialnego i prawa procesowego,

po przekazaniu przez w.w. Sądy odwoławcze sprawy przeciwko mnie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy, ten – a w nim sędzia Beata Stój – nie może orzec kary surowszej niż kara grzywny w kwocie 15.000,00 zł.

Sędzia Beata Stój nie mogła zatem orzec kary bezwzględnego pozbawienia mnie wolności.

Nie mogąc orzec kary bezwzględnego pozbawienia mnie wolności, sędzia Beata Stój nie mogła także wydać orzeczenia o zastosowaniu wobec mnie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania.

Sędzia Beata Stój doręczyła mi jednak:

  1. zawiadomienie z dnia 25 marca 2013 r. o treści – Załącznik 14: „Dnia 25/03/2013 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, które odbędzie się dnia 18 kwietnia 2013 r. o godz. 09:00 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sekretarz Sądowy”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/, zawiadomienie z dnia 25 marca 2013 r. – Załącznik 14

  1. zawiadomienie z dnia 20 maja 2013 r. o treści – Załącznik 15: „Dnia 20/05/2013 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, które odbędzie się dnia 14 czerwca 2013 r. o godz. 08:30 sala 113 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sekretarz Sądowy”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/, zawiadomienie z dnia 20 maja 2013 r. – Załącznik 15

Ostatecznie, jak mi już pogroziła sędzia Beata Stój, zmieniła zamiar i zawiadomiła mnie pismem z dnia 31 maja 2013 r. – Załącznik 16: „ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o zmianie przedmiotu posiedzenia,o zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na posiedzenie w przedmiocie umorzenia w części postępowania karnego, które odbędzie się dnia 14 czerwca o godz. 08:30 sala 113 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sekretarz Sądowy”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

zawiadomienie z dnia 31 maja 2013 r. – Załącznik 16

W związku z powyższym wnoszę, jak w pkt. IV.1, str. 2, tj. o sporządzenie i doręczenie mi przez Rzecznika Praw Obywatelskich wyjaśnienia, czy opisane wyżej czynności procesowe sędzi Beaty Stój, polegające na wyznaczaniu posiedzeń w przedmiocie zastosowania wobec mnie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania były – w świetle prawa określonego w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. i art. 443 k.p.k., wyroków wznowieniowych Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. /Załącznik 11/, sygn. akt II Ko 283/10 i Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 /Załącznik 12/, postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 9/ – legalne i zasadne.

Ad. pkt IV.2, str. 2

Z podanych wyżej powodów sędzia Beata Stój nie mogła także orzec o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej. W postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. poświadczyła, że o tym wie. Podała – Załącznik 9: „(…) Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną.

Sędzia B. Stój poświadczyła w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. stan faktyczny. Wskazać bowiem należy, że pismem z dnia 14 listopada 2014 r. wezwała mnie – na podstawie art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. – do złożenia oświadczenia – Załącznik 17: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 14/11/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub jego zawieszenia, które odbędzie się dnia 12 grudnia 2014 r. o godz. 10:00 sala 113 Sądzie Rejonowym w Dębicy.
W związku z treścią art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 k.p.k. Sąd zwraca się do Pana o złożenie w terminie 7 dni oświadczenia, czy wnosi Pan o poddanie Pana obserwacji sądowo-psychiatrycznej w tej sprawie, w celu przeprowadzenia badania staniu zdrowia psychicznego. Jednocześnie Sąd poucza, iż brak odpowiedzi w tym terminie potraktowany zostanie, jak brak zgody na poddanie Pana obserwacji.

Jednocześnie w odpowiedzi na pismo z dnia 12.11.2014 r.) Sąd informuje, iż w dniu 12.11.2014 r. nie wydano postanowienia w sprawie II K 407/13. Starszy sekretarz sądowy Magdalena Jedynak”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia

14 listopada 2014 r. – Załącznik 17

W odpowiedzi z dnia 1 grudnia 2014 r. na wezwanie sędzi B. Stój z zawiadomienia z dnia 14.11.2014 r. podałem „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 14/11/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 /ciąg dalszy zawiadomienia – ZKE/Oświadczam, że nie wnoszę o poddanie mnie obserwacji sądowo-psychiatrycznej w celu przeprowadzenia badania stanu zdrowia psychicznego. dr Zbigniew KękuśZałączniki: 1. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 14.11.2014 r.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, pismo Z. Kękusia z dnia

1 grudnia 2014 r.

Moje pismo z dnia 1 grudnia 2014 r. wpłynęło do Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 2 grudnia 2014 r. Mimo jednak jej wiedzy, że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje nie zachodzi określona w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. przesłanka uprawniająca ją do orzeczenia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej oraz mimo mojego oświadczenia z pisma z dnia 1 grudnia 2014 r.Oświadczam, że nie wnoszę o poddanie mnie obserwacji sądowo-psychiatrycznej w celu przeprowadzenia badania stanu zdrowia psychicznego.” sędzia Beata Stój doręczyła mi:

  1. zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2014 r. o treści – Załącznik 18: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 08/12/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub jego zawieszenia albo orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 30 grudnia 2014 r.POUCZENIEStawiennictwo na posiedzeniu jest nieobowiązkowe.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,

Zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2014 r. – Załącznik 18

  1. zawiadomienie z dnia 9 stycznia 2015 r. o treści – Załącznik 19: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 09/01/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 3 lutego 2015 r. o godz. 10:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy POUCZENIE Stawiennictwo nieobowiązkowe, kosztów przejazdu nie zwraaca się.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,

Zawiadomienie z dnia 9 stycznia 2015 r. – Załącznik 19

  1. zawiadomienie z dnia 26 lutego 2015 r. o treści – Załącznik 20: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 26/02/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej lub umorzenia postępowania, które odbędzie się dnia 14 kwietnia 2015 r. o godz. 10:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy Na zarządzenie sędziego referenta Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris Pouczenie Stawiennictwo jest nieobowiązkowe.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,

Zawiadomienie z dnia 26 lutego 2015 r. – Załącznik 20

  1. wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r. – Załącznik 21: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Data 10/07/2015 Sygn. akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ WEZWANIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny wzywa Pana do obowiązkowego stawiennictwa w charakterze oskarżonego na posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 8 września 2015 r. o godz. 09:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy przy ul. Słonecznej 3 w sprawie z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Na mocy zarządzenia Sędziego Starszy Sekretarz Sądowy Marcun Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r. – Załącznik 21

W związku z powyższym wnoszę, jak w pkt. IV.2, str. 2, tj. o sporządzenie i doręczenie mi przez Rzecznika Praw Obywatelskich wyjaśnienia, czy opisane wyżej czynności procesowe sędzi Beaty Stój, polegające na wyznaczaniu posiedzeń w przedmiocie orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej były – w świetle prawa określonego w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. i art. 443 k.p.k., wyroków wznowieniowych Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. /Załącznik 11/, sygn. akt II Ko 283/10 i Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 /Załącznik 12/, postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 9/ – legalne i zasadne.

Ad. pkt IV. 3, str. 2

W dniu 14 kwietnia 2015 r. sędzia Beata Stój wydała – na podstawie art. 203 § 1 k.p.k. – postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej – Załącznik 9: „Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: st. sekr. sąd. Marcin Foryński-Kastoris w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód w Krakowie Ewy Sachy w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej na podstawie art. 203 § 1, 2 i 3 k.p.k. postanawia połączyć badania sądowo-psychiatryczne oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie, na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX. Kp. 300/14/K.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 9

Sędzia B. Stój wydała postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej na podstawie art. 203 § 1 k.p.k., mimo że w uzasadnieniu do tego postanowienia podała, że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje nie zachodzi określona w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. uprawniająca Sąd do wydania orzeczenia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

W uzasadnieniu dla… oczywiście sprzecznego z prawem postanowienia z dnia 14.04.2015 r. sędzia B. Stój podała, że kieruje mnie na obserwację psychiatryczną przy okazji oraz bo nic nie stoi na przeszkodzie” – Załącznik 9: „Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.

Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną. Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.

Jednak w dniu 16 października 2014 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie postanowieniem wydanym na wniosek prokuratora w sprawie 2 Ds. 542/14 (IX. Kp. 300/14/K), orzekł badanie stanu zdrowia psychicznego Zbigniewa Kękusia połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym przez okres nie dłużej niż cztery tygodnie i wyznaczył Szpital Specjalistyczny im. J. Babińskiego w Krakowie na miejsce przeprowadzenia obserwacji. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV.Kz. 718/14, Sąd Okręgowy w Krakowie, rozpoznając zażalenie Zbigniewa Kękusia, utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Rejonowego.

W tej sytuacji, skoro wobec oskarżonego orzeczono prawomocnie obserwację psychiatryczną, w związku z czym zostanie on pozbawiony wolności i umieszczony w szpitalu w celu wykonania postanowienia sądu, nic nie stoi na przeszkodzie, aby przy tej okazji biegli wydali opinię o jego stanie zdrowia także w niniejszej sprawie.

Takie rozwiązanie dopuszcza Sąd Najwyższy stwierdzając w orzeczeniu z dnia 31 maja 2011 r., V KK 402/10, OSNKW 2011/9/81, że w takim przypadku „nie istnieje ratiuo legis niestosowania wobec niego [oskarżonego] obserwacji psychiatrycznej, gdyż postanowienie sądu w tym przedmiocie nie stwarza wówczas samodzielnej podstawy prawnej dla pozbawienia oskarżonego wolności. W tych warunkach ‘odpowiednie’ stosowanie art. 259 § 2 k.p.k. przemawia w istocie za niestosowaniem zawartego w nim zakazu jako bezprzedmiotowego”.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia, uzależniając okres obserwacji w niniejszej sprawie od okresu obserwacji w sprawie 2 Ds. 542/14.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 9

Sędzia B. Stój postanowiła połączyć obserwację w sprawie, którą ona rozpoznaje z obserwacją orzeczoną w sprawie przeciwko mnie Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza do sygn. akt 2 Ds. 542/14 – więcej na temat sprawy przeciwko mnie Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza do sygn. akt 2 ds. 542/14 w moim piśmie z dnia 5 października 2015 r. do Rzecznika Praw Obywatelskich.

W zażaleniu z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie sędzi B. Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. mój obrońca z urzędu – utwierdziwszy się po wydaniu przez Sąd Najwyższy wyroku wznowieniowego z dnia 26.01.2012 r. w przekonaniu o mojej niepoczytalności sędzia B. Stój wydała w dniu 16 kwietnia 2012 r., z mocy prawa określonego w art. 79 § 1 k.p.k.: „§ 1. W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli: (…) 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności.”zarządzenie o wyznaczeniu mi obrońcy z urzędu – adw. Robert Bryk podał m.in.: „(…) Zaskarżonemu postanowieniu obrona zarzuca obrazę prawa przepisów postępowania, które to naruszenia miały wpływ na treść orzeczenia.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż połączenie badań sądowo-psychiatrycznych oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 16.10.2014 r., sygnatura akt: IX Kp 300/14/K nie znajduje podstaw prawnych. Sąd I instancji połączył badania psychiatryczne w niniejszej sprawie z obserwacją orzeczoną w innym postępowaniu. Postanowienie Sądu nie znajduje podstaw prawnych. Nie ma przepisu prawa dozwalającego sądowi na tego rodzaju decyzję. Badanie psychiatryczne połączone z obserwacją, jako środkiem pozbawienia wolności, zastosowano w konkretnej sprawie i tylko w takim zakresie dopuszczalne jest naruszenie wolności i swobody oskarżonego.

Prowadzenie obserwacji psychiatrycznej nie może być „okazją” do innych czynności ponad te, które wynikają z decyzji mocą której obserwację psychiatryczną zarządzono. Wbrew poglądom wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a to przez odwołanie się do postanowienia SN z dnia 31 maja 2011 roku sygn. akt YV KK 402/10 poglądy tam wyrażone nie uprawniają do interpretacji zastosowanej przez Sąd Rejonowy Dębicy, a jedynie Sąd Najwyższy stwierdził, że obserwacja osób już pozbawionych wolności możliwa jest bez ograniczeń przewidzianych art. 259 § 2 kpk, albowiem nie dochodzi do odrębnego pozbawienia wolności, lecz osoby te poddane są oddziaływaniu kary czy środka już stosowanego.

Nie oznacza to jednak uprawnienie do jakiegoś „dublwania” obserwacji psychiatrycznej i obchodzenia normy art. 259 § 2 w zw. z art. 203 § 1 kpk. Obrona zgadza się z ustaleniem SR, że oskarżony Zbigniew Kękuś nie może co do zasady być poddany obserwacji psychiatrycznej z powodu ograniczenia zawartego w przepisie art. 259 § 2 kpk.

Ponadto uważam, że zastosowany tryb nie jest dopuszczalny z uwagi na jedną z głównych zasad procesu karnego, a to zasadę bezpośredniości. Sąd I instancji wydał zaskarżone postanowienie na podstawie art. 203 par 1 kpk, który nie przewiduje instytucji połączenia obserwacji psychiatrycznej z innymi badaniami, ani też z inną sprawą. W sposób oczywisty takie działanie Sądu grozi w zasadę bezpośredniości. Obserwacja musi być orzeczona w sprawie, która jest przedmiotem rozpoznania, a już orzeczona w innej sprawie nie może być „używana” do innych postępowań.

Zachodzi nieuprawniona ingerencja w dobra osobiste oskarżonego: musi on znosić tylko to ograniczenie, jakie prawnie zostało na niego nałożone, a tymczasem w wersji przyjętej przez Sąd instancji musiałby tolerować badania dotyczące innego okresu czynu, innych sytuacji itp.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zażalenie adw. Roberta Bryka na postanowienie SSR

Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /podkreślenia moje – ZKE/

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie uchylił postanowienie sędzi B. Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. zarzuciwszy jej naruszenie prawa określonego w art. 249 § 3 k.p.k. W uzasadnieniu do postanowienia z dnia 30.06.2015 r. Sąd Okręgowy podał m.in. – Załącznik 22: : „Sygn. akt II Kz 174/15 P O S T A N O W I E N I E

Dnia 30 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Waldemar Nycz Sędziowie: SSO Dariusz Zrębiec SSO Bożena Przysada (spraw.) Protokolant: protokolant Beata Szczotkowska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie – Renaty Stopińskiej – Witkowskiej ~ po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 czerwca 2015 r. z a z a l e n i a oskarżonego Zbigniewa Kękuś i jego obrońcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II. K. 407/13 w przedmiocie orzeczenia obserwacji sądowo-psychiatrycznej

na podstawie art. 437 § 2 kpk p o s t a n a w i au c h y l i ć zaskarżone postanowienie i sprawę p r z e k a z a ć do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

(…) Jak wynika z protokołu rozprawy Sądu Rejonowego w Dębicy w niniejszej sprawie, mającego miejsce w dniu 14 kwietnia 2015 r., na którym postanowiono o obserwacji psychiatrycznej oskarżonego-Zbigniewa Kękusia, oskarżony ten nie był na niej obecny, a zatem Sąd nie przesłuchał go przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie, wskazać należy, iż Sąd I instancji zaniechując przesłuchania oskarżonego przez zastosowaniem badania sądowo-psychiatrycznego połączonego z obserwacją nie wskazał na żadną z wyjątkowych okoliczności wyłączających konieczność przesłuchania oskarżonego określonej w art. 249 §3 kpk, której zaistnienie legitymowałoby Sąd do orzeczenia wspomnianego badania bez uprzedniego przesłuchania oskarżonego.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15 – Załącznik 22

W związku z powyższym wnoszę, jak w pkt IV.3, str. 2, tj. o sporządzenie i doręczenie mi przez Rzecznika Praw Obywatelskich wyjaśnienia, czy wydane przez sędzię Beatę Stój w oparciu o przepis art. 203 § 1 k.p.k. postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej jest – w świetle prawa określonego w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. i art. 443 k.p.k., wyroków wznowieniowych Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. /Załącznik 11/, sygn. akt II Ko 283/10 i Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 /Załącznik 12/, postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 9/ – legalne.

Ad. pkt. IV.4, str. 2

Sędzia Beata Stój poświadczyła w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r., że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje było niedopuszczalne orzeknięcie obserwacji psychiatrycznej. Oznacza to, że bezzasadne było także kierowanie mnie na badania psychiatryczne i psychologiczne. Było bezzasadne ponieważ:

  1. Sąd Okręgowy w Rzeszowie:
    1. wydał wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10 /Załącznik 11/ od wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. na moją korzyść, z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia przez sędziego T. Kuczmę prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k.
    2. nie podał we wskazaniach w wyroku wznowieniowym z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 11 – że Sąd Rejonowy w Dębicy powinien poddać mnie badaniom psychiatrycznym, gdy będzie ponownie rozpoznawał sprawę przeciwko mnie w zakresie czynów z pkt. I, III – XVII wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2008 r., a zarazem aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r.
  2. Sąd Najwyższy:
    1. wydał wyrok wznowieniowy z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 od wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. na moją korzyść, z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia przez sędziego T. Kuczmę prawa procesowego określonego w art. 7 k.p.k. i w art. 366 § 1 k.p.k.
    2. nie podał we wskazaniach w wyroku wznowieniowym z dnia 26.01.2012 r., że Sąd Rejonowy w Dębicy powinien poddać mnie badaniom psychiatrycznym, gdy będzie ponownie rozpoznawał sprawę przeciwko mnie w zakresie czynów z pkt. II i XVIII wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2008 r., a zarazem aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r.
  3. sędzia Tomasz Kuczma, gdy po raz pierwszy – w okresie od dnia 14 listopada 2006 r. do dnia 18 grudnia 2007 r. – rozpoznawał sprawę przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r.:
    1. nie miał wątpliwości co do mojej poczytalności i nie kierował mnie na badania psychiatryczne,
    2. wydał w dniu 18 grudnia 2007 r. skazujący mnie wyrok, tj. nie zastosował wobec mnie prawa określonego w art. 31 k.k.: „§ 1. Nie popełnia przestępstwa, kto, z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem. § 2. Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.”

Sędzia Beata Stój wydała pierwsze z kontynuowanej przez nią przez kolejne lata serii postanowień o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym i psychologicznym w dniu 15 marca 2011 r. – Załącznik 23: „Sygn. akt II K 854/10 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2011 r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: st. sekr. sądowy /imię i nazwisko sekretarza – ZKE/ rozpoznał sprawę Zbigniewa Kękusia oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i inne na podstawie art. 202 § 1 i 2 kpk postanawia

zwrócić się do biegłych sądowych lek. med. Ewy Burzyńskiej-Rzucidło i lek. med. Krystyny Sosińskiej-Stępniewskiej oraz mgr Magdaleny Palkij o przebadanie oskarżonego Zbigniewa Kękusia i wydanie na podstawie akt sprawy i wyników badań opinii w jego sprawie, w szczególności o udzielenie w terminie 21 dni odpowiedzi na następujące pytania:

  1. Czy w chwili popełniania czynów zarzucanych mu aktem oskarżenia (pkt I, III-XVII) /styczeń 2003 r. do wrzesień 2005 r. – ZKE/ miał zdolność rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, czy zdolnośc ta była w znacznym stopniu ograniczona lub zniesiona całkowicie?
  2. Jaki jest aktualny stan zdrowia oskarżonego, czy może on brać udział w toczącym się postępowaniu i stawać przed Sądem?”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2011 r. – Załącznik 23

Po tym, gdy sędzia B. Stój wydała w.w. postanowienie z dnia 15.03.2011 r. poinformowałem ją, że – z przyczyn, które podałem wyżej – nie poddam się badaniom.

Gdy sędzia Beata Stój wydawała kolejne postanowienia o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym i psychologicznym oraz doręczała mi od sierpnia 2012 r. – tj. po wydaniu przez Sąd Najwyższy wyroku wznowieniowego z dnia 26 stycznia 2012 r. – wezwania do stawiennictwa na nie, informowałem ją, że nie poddam się badaniom. W kierowanych do niej pismach usprawiedliwiałem moje niestawiennictwo. Wyjaśniałem sędzi B. Stój, że moje badania psychiatryczne są bezzasadne nie tylko dlatego, że Sąd Okręgowy w Rzeszowie i Sąd Najwyższy wydały w.w. wyroki wznowieniowe nie z powodu domniemanej przez nie mojej niepoczytalności od stycznia 2003 r. lecz z powodu rażącego naruszenia prawa przez sędziego T. Kuczmę prawa materialnego i prawa procesowego i z tej przyczyny nie podały we wskazaniach do wyroków wznowieniowych, że Sąd Rejonowy w Dębicy ma mnie, ponownie rozpoznając sprawę, poddać badaniom psychiatrycznym, ale i z tego powodu, że wyniki moich badań psychiatrycznych pozostają bez wpływu na dalsze procedowanie w sprawie przeciwko mnie, bo Sąd nie może wydać orzeczenia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej. Powoływałem się nie tylko na – ostatecznie poświadczone przez sędzię B. Stój w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 9/ – prawo określone w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k., ale także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2007 r., sygn. akt sygn. SK 50/06, w którym TK podał: Umieszczenie oskarżonego na obserwacji w zakładzie leczniczym stanowi niewątpliwie formę rzeczywistego pozbawienia go wolności i stąd też na mocy art. 63 § 1 k.k. podlega zaliczeniu na poczet kary pozbawienia wolności (zob. wyrok SA w Krakowie z 24 sierpnia2000 r., sygn. akt II AKa 141/00, KZS nr 9/2000, poz. 33; postanowienie SN z 17 września2002 r., sygn. akt II KK 227/02, Lex nr 55534).” Nie sposób bowiem podzielić wyrażanego niekiedy w orzecznictwie sądowym poglądu, że poddanie oskarżonego obserwacji psychiatrycznej dla stwierdzenia jego poczytalności nie jest działaniem naruszającym prawo do wolności osobistej, lecz jest jedynie czynnością procesową o charakterze dowodowym (zob. wyrok SA w Katowicach z 16 maja 2002 r., sygn. akt II AKa 114/02,„Wokanda” nr 5/2003, poz. 43; postanowienie SA w Krakowie z 23 października 2003 r., sygn. akt II AKz 408/03, „Krakowskie Zeszyty Sądowe” nr 11/2003, poz. 35). Przebywanie oskarżonego na obserwacji w zakładzie leczniczym z reguły nie stanowi formy jedynie chwilowego pozbawienia go wolności, gdyż zgodnie z art. 203 § 3 k.p.k. obserwacja taka może trwać 6 tygodni, a następnie ten termin może być przedłużony, przy czym ustawodawca nie określa maksymalnego czasu jej trwania. Jest to zatem forma pozbawienia wolności często co najmniej tak dolegliwa dla oskarżonego jak tymczasowe aresztowanie.

W postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. sędzia B. Stój poświadczyła, że ja przez trzy lata – od marca 2011 r. do kwietnia 2014 r. – odmawiałem poddania mnie badaniom, a nawet doprowadzony na nie przez Policję, w dniu 7 maja 2014 r., także odmówiłem poddania się im. Podała – Załącznik 9: „Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną. Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 9

Mimo moich przez trzy lata odmów poddania się badaniom i kierowanych do sędzi B. Stój uzasadnień dla mojego stanowiska sędzia doręczała mi kolejne – po pierwszym z dnia 15 marca 2011 r. /Załącznik 23/ – postanowienia o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym i psychologicznym. Były to:

  1. postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 29 czerwca 2012 r. o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym i psychologicznym – Załącznik 24:
    Dowód
    : Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie

sędzi Beaty Stój z dnia 29 czerwca 2012 r. – Załącznik 24

  1. postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 8 października 2012 r. o poddaniu mnie badaniom psychologicznym – Załącznik 25:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie

sędzi Beaty Stój z dnia 8 października 2012 r. – Załącznik 25

  1. postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 19 września 2013 r. o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym – Załącznik 26:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie

sędzi Beaty Stój z dnia 19 września 2013 r. – Załącznik 26

  1. postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 23 września 2013 r. o poddaniu mnie badaniom psychologicznym – Załącznik 27:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie

sędzi Beaty Stój z dnia 23 września 2013 r. – Załącznik 27

  1. postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 24 stycznia 2014 r. o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym i psychologicznym – Załącznik 28:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie

sędzi Beaty Stój z dnia 24 stycznia 2014 r. – Załącznik 28

W związku z powyższym wnoszę, jak w pkt IV.4, str. 2, tj. o sporządzenie i doręczenie mi przez Rzecznika Praw Obywatelskich wyjaśnienia, czy opisane wyżej czynności procesowe sędzi Beaty Stój, tj. wydawanie w.w. postanowień o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym i psychologicznym były – w świetle prawa określonego w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. i art. 443 k.p.k., wyroków wznowieniowych Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. /Załącznik 11/, sygn. akt II Ko 283/10 i Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 /Załącznik 12/, postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 9/ oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2006 r., sygn. SK 50/06 – zasadne.

Ad. pkt IV.5.1, str. 2

Artykuł 17 Kodeksu postępowania karnego stanowi: „§ 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: 11) zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie.

We wspomnianym wyżej, wydanym na moją korzyść na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23.08.2011 r. wyroku wznowieniom z dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy podał – Załącznik 12: „Sygn. akt IV KK 272/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Barbara Skoczkowska SSA del. do SN Henryk Komisarski (sprawozdawca) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 212 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.”Wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06, Zbigniew Kękuś został uznany winnym popełnienia osiemnastu przestępstw, przy czym:

– w punkcie II przypisano mu przestępstwo z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegające na tym, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w Krakowie, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, znieważył publicznie używając wobec niej słów obraźliwych – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowe pod domeną www.zkekus.w.interia.pl – Wiesławę Zoll i pomówił ją o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu adwokata” i za to na podstawie art. 212 § 2 k.k. wymierzono mu karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 100 zł każda,

– w punkcie XVIII przypisano mu przestępstwo z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegające na tym, że „w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w Krakowie, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, znieważył publicznie używając wobec niej słów obraźliwych – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowe pod domeną www.zkekus.w.interia.pl – rozpowszechniał wiadomości z rozpraw sądowych prowadzonych z wyłączeniem jawności przed Sądem Okręgowym w Krakowie w sprawie I CR 603/04, z powództwa o rozwód” i za to na podstawie art. 241 § 2 k.k. wymierzono mu karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 100 zł każda.

Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 kk, Sąd Rejonowy połączył wymierzone Zbigniewowi Kękusiowi kary grzywny za poszczególne przestępstwa (osiemnaście) i sprowadził je do kary łącznej grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 100 złotych każda.

Żadna ze stron nie zaskarżyła powyższego wyroku i uprawomocnił się on w dniu 27 grudnia 2007 r.

Wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10, Sąd Okręgowy w Rzeszowue wznowił postępowanie odnośnie szesnastu przypisanych Zbigniewowi Kękusiowi przedmiotowym wyrokiem przestępstw (rozstrzygnięcia w tym względzie zawarte były w punktach I oraz od III do XVII) i sprawę w tej części przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Z kolei, w zakresie punktu II i XVIII wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, kasację na korzyść Zbigniewa Kękusia, wniósł Prokurator Generalny, który podniósł następujące zarzuty:

I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego a mianowicie art. 366 § 1 kpk, polegające na niezasadnym odstąpieniu od przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja posiadającego informacje dotyczące tego, czy Zbigniew Kękuś zakładał stronę internetową www.zgsopo.webpark.pl i stronę pod domeną zkekus.w.inetria.pl, a także czy umieszczał na nich oraz w jakim czasie swoje pisma znieważające pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechniał okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, czy też współdziałał w tym zakresie z inną nieustaloną osobą, w następstwie czego doszło do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, polegające na dokonaniu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, dowolnej oceny dowodów, wskutek ustalenia, że czyny opisane w pkt II i XVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, polegające na zamieszczaniu na stronie internetowej pod domeną zkekus.w.interia.pl, pism znieważających pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechnianiu okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, miały miejsce w okresie od stycznia 2003 r. do maja 2005 r. w Krakowie, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona ta została utworzona dopiero w dniu 26 października 2004 r.

Ostatecznie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i przekazanie sprawy w tej części Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wszystkich okoliczności, co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.

Zgodnie z utrwalonymi już poglądami Sądu Najwyższego, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., jeśli tylko jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 149/08, OSNwSK 2008/1/1419’ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 208/06, LEX nr 445353).

W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy nie sprostał wyżej wyrażonym zasadom.

Na wstępie podkreślić należy, że Zbigniew Kękuś nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów o odmówił składania wyjaśnień. Przesłuchani w sprawie pokrzywdzeni nie posiadali żadnych informacji, kto i w jakich okolicznościach zamieścił na stronach internetowych znieważające ich pisma.

W tej sytuacji bardzo ważnego znaczenia nabierają uzyskane od portali Interia PL i Wirtualna Polska informacje, z których wynika, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja zamieszkałego w Warszawie /…/.

Dysponując takimi informacjami Sąd Rejonowy słusznie dopuścił dowód z zeznań świadka Krzysztofa Łapaja, ale mimo dwukrotnego wysłania mu wezwania na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca /…/ nie stawił się na rozprawę. Nadesłał jednak pismo, opatrzone datą 15 marca 2007 r., z którego wynikało, że stan zdrowia nie pozwala mu stawić się przed Sądem Rejonowym w Dębicy, przy czym zaznaczył, iż Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych zkekus.w.interia.pl i www.zgosopo.webpark.pl – nie on je zakładał i nie on nimi administrował.

Sąd Rejonowy w Dębicy zwrócił się do Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z wnioskiem o przesłuchanie Krzysztofa Łapaja w ramach pomocy prawnej.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa w Warszawie wezwał świadka na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca. Wezwanie zostało zwrócone z uwagi na nieodebranie w terminie, a świadek nie stawił się na przesłuchanie. W konsekwencji odezwę zwrócono Sądowi Rejonowemu w Dębicy bez wykonania wnioskowanej czynności.

Sąd Rejonowy w Dębicy odstąpił od przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja, a swoją decyzję uzasadnił brakiem możliwości doręczenia mu wezwania, jak tez brakiem informacji o miejscu zamieszkania.

W realiach sprawy decyzja Sądu Rejonowego w Dębicy była przedwczesna. Sąd ten nie podjął bowiem żadnej próby ustalenia prywatnego adresu świadka (wszystkie wezwania wysyłano na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca). Tymczasem sprawdzenie w bazie PESEL CEL, które prokurator przeprowadził w dniu 13 czerwca 2011 r. wykazało, że Krzysztof Łapaj od 17 sierpnia 1988 r. zameldowany jest w Warszawie ul. /adres – ZKE/. Tym adresem Sąd Rejonowy w Dębicy nie dysponował, ponieważ nie podjął jakichkolwiek działań w celu jego uzyskania.

Odstępując od przesłuchania w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja, w świetle poczynionych wyżej uwag, Sąd Rejonowy w Dębicy dopuścił się naruszenia art. 366 § 1 k.p.k., który obligował ten Sąd do podjęcia wszelkich starań do wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Przesłuchanie Krzysztofa Łapaja było konieczne ponieważ w swoim piśmie z dnia 15 marca 2007 r. wskazał on, iż Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych zkekus.w.interia.pl i www.zgsopo.webparl.pl – nie on je zakładał i nie on nimi administrował. Ewentualne potwierdzenie tych informacji może mieć podstawowe znaczenie dla odpowiedzialności Zbigniewa Kękusia.

Idąc dalej, przyjęcie w opisie obu cytowanych na wstępie czynów (pkt Ii i XVIII wyroku), że Zbigniew Kękuś swoją przestępczą działalność prowadził za pośrednictwem strony zkekus.w.interia.pl w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. nie znajduje oparcia w zgromadzonych dowodach, a wręcz jest z nimi sprzeczne. Jak już bowiem wspomniano, z informacji portalu Interia PL wynika, że strona zkekus.w.interia.pl została założona dopiero w dniu 26 października 2004r. Czyniąc przedmiotowe ustalenie Sąd Rejonowy niewątpliwie dopuścił się obrazy art. 7 k.p.k.

Także dowolnym i poczynionym z obrazą art. 7 k.p.k. jest ustalenie, że Zbigniew Kękuś realizując znamiona czynów przypisanych mu w punktach II i XVIII wyroku działał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Na takie współdziałanie nie wskazuje żaden z zebranych w sprawie dowodów.

Uchybienia jakich dopuściła się Sąd Rejonowy mogły albo wręcz miały wpływ na treść wyroku. Nie można przecież wykluczyć, że zeznania Krzysztofa Łapaja doprowadziłyby do zgoła odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei błędna ocena pisma portalu Interia PL wprost decyduje o tym, że przyjęty w opisie obu czynów (pkt II i XVIII wyroku) okres przestępczej działalności jest nieprawidłowy.

Majac powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), a nadto winien wziąć pod uwagę i prawidłowo ocenić pismo portalu Interia PL.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 12

Sąd Najwyższy oparł wydany na moją korzyść wyrok wznowieniowy z dnia 26.01.2012 r. na – tak samo, jak prokurator generalny Andrzej Seremet kasację z dnia 23.08.2011 r. – dowodach złożonych do akt sprawy przez właścicieli domen www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl, operatorów internetowych:

  1. Wirtualną Polskę S.A. pismem z dnia 6 sierpnia 2007 r. – Załącznik 30:
  2. Interię.PL S.A. pismem z dnia 1 października 2007 r. – Załącznik 31.

Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. podał w piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r. – Załącznik 30: „Wirtualna Polska /adres – ZKE/ sędzia Tomasz Kuczma /adres – ZKE/ dotyczy: II K 451/06 W odpowiedzi na pismo z dnia 2007-07.02 w sprawie II K 451/06 informuję, że: 1. Właścicielem strony www.zgsopo.webpark.pl jest użytkownik portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsosopo posługujący się kontem email zgsopo@wp.pl 2. w zbiorze danych osobowych „Wirtualna Polska” zostały zapisane dane osobowe użytkownika zgsopo (…) Informacje, o których mowa w pkt 2 przesyłam w załączeniu (…) Panel Dostępu do Danych Osobowych: Login: zgsopo Imię: Krzysztof Nazwisko: Łapaj (…) Adres ul. (…) Miasto: Warszawa

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099 – Załącznik 30

Ja, Zbigniew Kękuś z Krakowa oskarżony przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. o popełnienie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w.w. przestępstw za pośrednictwem z całą pewnością nie jestem Krzysztofem Łapajem z Warszawy – Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca z siedzibą w Warszawie – o którym więcej w zacytowanym wyżej wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r. – patrz: str. 16 oraz Załącznik 12.

Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 1 października 2007r. – Załącznik 31: „INTERIA.PL S.A. /adres – ZKE/ Kraków, dnia 01.10.2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dot. Sygn. akt II K 451/06 W nawiązaniu do Państwa postanowienia INTERIA.PL S.A. uprzejmie odpowiada, co następuje:
Dane związane z kontem:
zkekus@interia.pl

i stroną WWW: http://zkekus.w.interia.pl/

Data założenia: 2004-10-2621:17:23

Numer IP założenia: 62.179.56.131

Data ostatniego połączenia WWW: 2006-07-25 18:53:23

Numer IP ostatniego połączenia WWW: 84.10.15.191

Data ostatniego połączenia FTP: 2006-07-26 07:53:15

Numer IP ostatniego połączenia FTP: 84.10.15.191

Użytkownik nie podał danych osobowych.

Uprzejmie informujemy, że obszerne poszukiwania w logach archiwalnych systemu miasto.interia.pl nie wykazały aktywności użytkownika strony http://zkekus.w.interia.pl/ w okresie od 13 września 2005 roku do dnia 30 września 2005 roku. Logami z okresu wcześniejszego nie dysponujemy, natomiast logi z okresu późniejszego, aż do ostatniego dnia użytkowania konta zawierają zapisy połączeń użytkownika. Z poważaniem, Dział Bezpieczeństwa INTERIA PL S.A.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A., karta 3183 – Załącznik 31

Z pisma Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r. oczywisty wniosek, że już w dacie sporządzenia tego pisma – czyli… przed wydaniem przez sędziego T. Kuczmę skazującego mnie wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. – firma nie dysponowała danymi za cały okres objęty aktem oskarżenia prokurator R. Ridan, tj. „styczeń 2003 r. do wrzesień 2005 r.”

Według mej wiedzy numery IP, które podała Interia.PL S.A. w piśmie z dnia 1.10.2007 r. należały do komputerów zlokalizowanych w Warszawie.

Sędzia T. Kuczma wydał skazujący mnie wyrok z dnia 18.12.2007 r. nie dokonawszy oceny dowodów w postaci numerów IP podanych przez Interię.PL S.A. w piśmie z dnia 1.10.2007 r.

Po tym, gdy Sąd Najwyższy wydał – oparty na w.w. dowodach złożonych do akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy przez Działy Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. i poświadczających, że czyny, które prokurator R. Ridan przypisała mnie jako popełnione w Krakowie zostały popełnione w Warszawie – wyrok wznowieniowy z dnia 26.01.2012 r., skierowałem do sędzi B. Stój oparty na przepisie art. 31 § 1 k.p.k. „Miejscowo właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd, w którego okręgu popełniono przestępstwo.” wniosek o przekazanie sprawy przeciwko mnie do rozpoznania właściwemu miejscowo sądowi w Warszawie.

W odpowiedzi na ten wniosek sędzia B. Stój wydała w dniu 11 grudnia 2012 r. postanowienei, którym przyznała – Załącznik 32: „Oskarżony Zbigniew Kękuś złożył wniosek o skierowanie sprawy na posiedzenie i wydanie postanowienia o niewłaściwości sądu. Oskarżony podnosił, że sądem właściwym miejscowo jest sąd w Warszawie, gdyż to tam popełniono przestępstwo, jak wynika z pism operatorów internetowych Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. (…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.

(…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 32

Dane i informacje zamieszczone przez Działy Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. i Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r. omówiłem powyżej. W odniesieniu do twierdzenia sędzi B. Stój z postanowienia z dnia 11 grudnia 2012 r. Załącznik 32: „(…) niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.” wskazać należy, że:

  1. sędzia Beata Stój zamieściła je w postanowieniu sporządzonym w… siódmym roku ścigania mnie za czyny popełnione za pośrednictwem strony www.zkekus.w.interia.pl, w tym po wydaniu przez:
    1. sędziego Tomasza Kuczmę skazującego mnie wyroku z dnia 18.12.2007 r.
    2. Sąd Najwyższy wyroku wznowieniowego z dnia 26 stycznia 2012 r., którym ten uchylił na moją korzyść wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r.
  2. sędzi B. Stój: „nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.” oznacza, że nie ustalili przez łącznie… 7 lat:
    1. prokurator Radosława Ridan w postępowaniu przygotowawczym, które prowadziła w okresie od 2 lipca 2004 r. do 12 czerwca 2006 r. pod nadzorem jej wtedy przełożonych z Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wchód, Lidii Jaryczkowskiej, Piotra Kosmatego, Krystyny Kowalczyk i Edyty Kuśnierz oraz p.o. prokuratora okręgowego Bogdana Karpia,
    2. sędzia Tomasz Kuczma w postępowaniu prowadzonym w okresie od dnia 14 listopada 2006 r. i zakończonym wydaniem w dniu 18 grudnia 2007 r. prawomocnego… niesłusznego, uchylonego przez Sąd Najwyższy z podanych wyżej przyczyn wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., skazującego mnie wyroku,
    3. sędzia Beata Stój w okresie po zwróceniu akt sprawy przeciwko mnie Sądowi Rejonowemu w Dębicy przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie po wydaniu pierwszego z w.w. wyroków wznowieniowych z dnia 15 września do dnia 11 grudnia 2012 r.do dnia 11 grudnia 2012 r., gdy wydała w.w. postanowienie.

Ponieważ sędzia B. Stój po poświadczeniu w postanowieniu z dnia 11.12.2012 r. jej wiedzy o tym, że – Załącznik 32: „Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie., w dalszym ciągu ścigała mnie – i ściga w dacie złożenia niniejszego pisma – za w.w. czyny opisane przez prokurator R. Ridan jako popełnione przeze mnie w Krakowie, pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r. skierowanym do Prezesa Zarządu Grupa Wirtualna Polska S.A. Jacka Świderskiego złożyłem: „Pan Jacek ŚwiderskiPrezes Zarządu Grupa Wirtualna Polska Sp. z o.o. ul. Jutrzenki 137 A 02-231 Warszawa Dotyczy: I. Prośba o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, czy Grupa Wirtualna Polska Sp. z o.o. sprostowała po dniu 11 grudnia 2012 r. przesłane Sądowi Rejonowemu w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ pismem z dnia 6 sierpnia 2007 r. informacje o koncie www.zgsopo.webpark.pl oraz o stronie www.zgsopo.webpark.pl.”

Tylko bowiem sprostowanie przez Grupę Wirtualna Polska S.A. po dniu 11 grudnia 2012 r. – gdy sędzia B. Stój sporządziła w.w. postanowienie /Załącznik 32/ – informacji podanej przez Wirtualną Polskę S.A. w piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r. /Załącznik 30/ uprawniałoby kontynuację ścigania mnie za czyny popełnione za pośrednictwem strony www.zgsopo.webpark.pl.

W odpowiedzi na moje w.w. pismo z dnia 5 sierpnia 2015 r. do Prezesa Zarządu Grupa Wirtualna Polska S.A. otrzymałem pismo z dnia 19 sierpnia 2015 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. o treści – Załącznik 33: „Grupa Wirtualna Polska sp. z o.o. /adres – ZKE/ Dział Bezpieczeństwa Informacji Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ SYGNATURA: brak SPRAWA: SPR/285/08/2015 NR.REJESTRU; PWY/000270/08/2015 METRYKA REJESTRU SPRAW Sprawa: SPR/285/08/2015 METRYKA REJESTRU KORESPONDENCJI PRZYCHODZĄCEJ Numer rejestru: PP/011749/2015 Nadawca korespondencji: Zbigniew Kękuś Odbiorca korespondencji: Grupa Wirtualna Polska sp. z o.o. Sygnatura/y korespondencji brak Data korespondencji: 05/08/2015 Data doręczenia korespondencji: 10/08/2015 Klasyfikacja korespondencji: INNE METRYKA REJESTRU KORESPONDENCJI WYCHODZĄCEJ Numer rejestru: PWY/000270/08/2015 Nadawca korespondencji: Grupa Wirtualna Polska sp. z o.o. Odbiorca korespondencji: Zbigniew Kękuś Data opracowania odpowiedzi: 12/08/2015 Oznaczenie autora opracowania: DBI.439 INFORMACJE W odpowiedzi na pismo z dnia 05 sierpnia 2015 roku Grupa Wirtualna Polska sp,. z o.o. informuje, że z końcem maja 2011 roku serwis webpark.pl został zamknięty, po zamknięciu zostały usunięte dane dotyczące kont w tym serwisie – w tym dotyczące www.zgsopo.webpark.pl

Dowód: Grupa Wirtualna Polska sp. z o.o.,sprawa: SPR/285/08/2015, Nr Rejestru: PWY/000270/08/2015, pismo

z dnia 12 sierpnia 2015 r. – Załącznik 33

Jeśli: z końcem maja 2011 roku serwis webpark.pl został zamknięty, po zamknięciu zostały usunięte dane dotyczące kont w tym serwisie – w tym dotyczące www.zgsopo.webpark.pl, to znaczy, że Wirtualna Polska S.A. nie mogła… od końca maja 2011 r. zmienić stanu znanego sędzi Beacie Stój na dzień 11 grudnia 2012 r. i potwierdzonego przez sędzię B. Stój podaniem w tym postanowieniu – Załącznik 32:Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie,

W związku z powyższym, tj. z powodu ścigania mnie w dacie złożenia niniejszego pisma za czyny przypisane mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. jako popełnione w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl, wnoszę o sporządzenie przez Rzecznika Praw Obywatelskich i doręczenie mi wyjaśnienia, czy ściganie mnie za te czyny przez Sąd Rejonowy w Dębicy po:

  1. wydaniu przez Sąd Najwyższy wyroku wznowieniowego z dnia 26 stycznia 2012 r.
  2. wydaniu przez sędzię Beatę Stój postanowienia z dnia 11 grudnia 2012 r., w którym poświadczyła stan faktyczny ustalony na podstawie dowodów zebranych przez Sąd Rejonowy w Dębicy – Załącznik 32: „Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.

było – i jest, bo Sąd w Dębicy w dalszym ciągu rozpoznaje sprawę przeciwko mnie – zasadne.

Ad. pkt IV.5.2 str. 2

Wskazać należy, że art. 17 k.p.k. stanowi: „§ 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: (…) 2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa.”

W pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. prokurator Radosława Ridan przypisała mi czyny z art. 226 § 1 k.k., które opisała jako znieważenie 15 w.w. sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. W związku z ich pełnieniem – a nie podczas pełnienia – bo za pośrednictwem Internetu, tj. stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl.

Ściganie z art. 226 § 1 k.k. w zakresie przypisanym mi przez prokurator Radosławę Ridan w pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. – Załącznik 7 – jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r. – czyli było niedopuszczalne już czternaście miesięcy przed wydaniem przez sędziego Tomasza Kuczmę skazującego mnie wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. – z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt P 3/06 /Dz. U. z dnia 19.10.2006 r., Nr 190, poz. 1409/. Z tego powodu Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał w.w. wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2015 r. – Załącznik 11.

W dacie złożenia niniejszego pisma Sąd Rejonowy w Dębicy – sędzia Beata Stój – wciąż ściga mnie za w.w. 15 czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan z art. 226 § 1 k.k.

W przypadku dokonania zmiany kwalifikacji prawnej zarzutów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan z art. 226 § 1 k.k. w zarzuty z art. 216 § 2 k.k. – co sędzia Beata Stój dokonała w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2013 r.; patrz: pkt „Ad. pkt III, str. 1, 2”str. 8 oraz Załącznik 8 – ich karalność ustała z dniem 1 czerwca 2013 r. i 1 października 2013 r. z mocy prawa o ściganiu czynów prywatnoskargowych.

Na str. 8 – 10 przedstawiłem fakty, dowody oraz przepisy prawa, z powodu których na dzień 1 października 2015 r. ustała karalność wszystkich – w tym ściganych z oskarżenia prywatnego – czynów, które prokurator Radosława Ridan przypisała mi aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r.

Ad. pkt IV.5.3, str. 3

Artykuł 17 k.p.k. stanowi: „§ 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: (…) 2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa.”

Czyn przypisany mi przez prokurator Radosławę Ridan w pkt. XVII aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 z art. 226 § 3 k.k. nigdy nie był i nie jest przestępstwem.

Prokurator R. Ridan opisała go jako znieważenie konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich, w osobie sprawującego ten urząd Andrzeja Zolla – patrz: str. 6 niniejszego pisma oraz akt oskarżenia, pkt. XVII, Załącznik 7.

Wskazać zatem należy, że prof. dr hab. Andrzej Zoll podaje od kilkunastu lat, w kolejnych edycjach wydawanego pod jego redakcją naukową Komentarza do kodeksu karnego: „Przedmiotem czynności wykonawczej typu czynu zabronionego opisanego w art. 226 § 3 są konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres znaczeniowy tego terminu jest sporny w doktrynie (por. A. Zoll (w: ) Kodeks Karny …, red. A. Zoll, s. 736. (…) W doktrynie słusznie jednak wskazano, iż nie każdy organ konstytucyjny jest jednocześnie organem Rzeczypospolitej Polskiej, tzn. takim, który jest powiązany z wykonywaniem jednego z trzech rodzajów władzy w odniesieniu do państwa. Według tego poglądu organami RP są zatem tylko: Sejm, Senat, Prezydent RP, Rada Ministrów, ministrowie, Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny.– Źródło: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1131.

Jeśli Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym, nie jest – według wskazania doktryny prawnej prezentowanego przez prof. Andrzeja Zolla, a także innych ekspertów w dziedzinie prawa karnego, w tym między innymi Andrzeja Marka9 i Marka Mozgawę10 .jako słuszne – konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej, to czyn przypisany mi przez prokurator Radosławę Ridan z art. 226 § 3 k.k. i opisany, jak wyżej nie wypełnia znamion czynu określonego jako przestępstwo w art. 226 § 3 k.k.

Jestem zatem ścigany… dziewiąty rok – w tym skazał mnie sędzia T. Kuczma wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. – z rażącym naruszeniem prawa określonego w artykule 42.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego”.

Ad. pkt IV.5.4, str. 3

Wskazać należy, że:

  1. artykuł 17 § 1 k.p.k.stanowi: „Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: 6) nastąpiło przedawnienie karalności.
  2. artykuł 442 § 3 k.p.k. stanowi: „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

Na str. 8 – 10 przedstawiłem dowody i przepisy prawa poświadczające, że z dniem 1 czerwca 2013 r. i z dniem 1 października 2013 r. ustała karalność czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan z art. 212 § 2 k.k. Wskazać należy, że po tym, gdy sędzia Beata Stój wydała postanowienie z dnia 14 czerwca 2013 r. o umorzeniu postępowania przeciwko mnie z zakresie czynów z pkt. I – XVI aktu oskarżenia z art. 212 § 2 k.k. z powodu ustania ich karalności, uchylił je postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie podając w uzasadnieniu – Załącznik 1: Sygn. akt II Kz 246/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Marcin Świerk Sędziowie: SSO Piotr Popek SSR del. do SO Anna Romańska /spraw. /Protokolant /imię i nazwisko – ZKE/przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie – Renaty Stopińskiej-Witkowskiej po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013 r. zażalenia oskarżonego Zbigniewa Kękusia na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt II K 854/10 w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 2 kpk postanawia uchylić zaskarżone postanowienie w pkt I i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy miał na uwadze co następuje:

Zażalenie oskarżonego jest zasadne o tyle,o ile skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania kwestii umorzenia postępowania z powodu przedawnienia karalności poszczególnych zarzucanych w pkt. I – XVI czynów.

(…) Zadaniem Sądu Rejonowego będzie ponowne zbadanie kwestii przedawnienia karalności zarzucanych czynów zgodnie z art. 101§2 kk i art. 102 kk, po uprzednim ustaleniu na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego czasu popełnienia czynów i czasu, kiedy pokrzywdzeni dowiedzieli się o domniemanej osobie sprawcy i w razie stwierdzenia ustania karalności – wskazanie, kiedy w odniesieniu do poszczególnych czynów to nastąpiło. Rozważając ewentualne umorzenie postępowania Sąd Rejonowy właściwie uzasadni swoją decyzję, wskazując również dlaczego nie widział możliwości uniewinnienia oskarżonego.

Pouczenie: Postanowienie niniejsze jest niezaskarżalne”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. II Kz 246/13 – Załącznik 41

Sędzia Beata Stój nie zastosowała się do wskazań Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r. – mimo, że są dla niej wiążące /art. 442 § 3 k.p.k./ – i nie zbadała „kwestii przedawnienia karalności zarzucanych mi czynów zgodnie z art. 101§2 kk i art. 102 kk,” , co taki ma skutek, że mnie w dacie złożenia niniejszego pisma ściga za 17 czynów z art. 212 § 2 k.k., których karalność ustała z dniem 1 czerwca 2013 r. i z dniem 1 października 2013 r.

Ad. pkt IV.5.5, str. 3

Artykuł 7 k.p.k. stanowi: „Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.”

Prokurator Radosława Ridan przypisała mi w pkt. I – XVIII aktu oskarżenia z dnia 12.06.2006 r. popełnienie 18 przestępstw, w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl.

Prokurator R. Ridan sporządziła akt oskarżenia na podstawie – jak sama przyznała – li tylko wydruków ze stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl.

W sporządzonym przez nią zażaleniu z dnia 8 grudnia 2006 r. na postanowienie z dnia 30.11.2006 r. sędziego T. Kuczmy w przedmiocie zwrócenia jej sprawy w celu usunięcia istotnych braków prowadzonego przez nią w okresie od 2 lipca 2004 r. do dnia 12 czerwca 2006 r. postępowania przygotowawczego przyznała się do tegooraz odmówiła wykonania czynności wskazanych przez Sąd do wykonania. Podała – Załącznik 34: „Prokurator (…) Zarzuty swe oparł li tylko na publikacjach które osobiście ujawnił i przejrzał na stronach internetowych ZGSOPO i www.zkekus.w.interia.pl. (…) Z informacji Zbigniewa Kękusia (…) należy wysnuć oczywisty wniosek, że tylko Zbigniew Kękuś może być sprawcą zarzuconych mu przestępstw bez żadnej ku temu wątpliwości. Okoliczność, że wymieniony nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu przestępstw nie ma nic do rzeczy, albowiem realizował on w ten sposób swoje prawo do obrony. (…) Natomiast o ile Sąd orzekający powziąłby uzasadnioną wątpliwość co do sprawstwa i winy oskarżonego w toku czynności dowodowych, w trakcie procesu,to ma możliwość wydania wyroku uniewinniającego.

Tak więc czynności w sprawie typu: zabezpieczenie twardych dysków komputerów, ustalenie IP czy też korzystanie z opinii biegłych informatyków etc,zdaniem piszącego te słowa/prokurator Radosławy Ridan – ZKE/są generowaniem niepotrzebnych, pracochłonnych i obciążających kosztami Skarb Państwa czynności, które nie wniosą niczego nowego do postępowania.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ zażalenie prokurator

Radosławy Ridan z dnia 8 grudnia 2006 r. – Załącznik 34

Z w.w. linią rozumowania prokurator Radosławy Ridan zgodził się Sąd Okręgowy w Rzeszowie, tj. SSO Jarosław Szaro, SSO Mariusz Sztorc, SSR del. do SO Andrzej Borek, którzy przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie Renaty Stopińskiej-Witkowskiej Uchylili postanowienie sędziego T. Kuczmy z dnia 30.11.2006 r.

Ten zwrócił się zatem do operatorów internetowych, Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. z żądaniem podania mu, do jakich organizacji czy też osób fizycznych należały domeny www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl, jakie osoby mogły zamieścić na nich informacje i jaka osoba zamieszczała materiały, których zamieszczenie mnie przypisała prokurator R. Ridan na podstawie li tylko wydruków z tych stron.

Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 1 października 2007r. m.in. – Załącznik 31:„INTERIA.PL S.A. /adres – ZKE/ Kraków, dnia 01.10.2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dot. Sygn. akt II K 451/06 W nawiązaniu do Państwa postanowienia INTERIA.PL S.A. uprzejmie odpowiada, co następuje:
Dane związane z kontem:
zkekus@interia.pli stroną WWW: http://zkekus.w.interia.pl/

Data założenia: 2004-10-2621:17:23”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A., karta 3183 – Załącznik 31

Zawiadomiony przez Interię.PL S.A. pismem z dnia 1 października 2007 r. – data wpływu do Sądu Rejonowego w Dębicy 9 października 2007 r. /Załącznik 31/ – że strona www.zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r. sędzia Tomasz Kuczma skazał mnie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. za popełnienie wszystkich czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan jako popełnione za pośrednictwem tej strony w okresie od … stycznia 2003 r., tj. w zgodzie z opartymi na li tylko wydrukach ustaleniami prokurator R. Ridan.

Z tego – między innymi – powodu, w dniu 23 sierpnia 2011 r. prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł do Sądu Najwyższego kasację na moją korzyść w zakresie czynów z pkt. II i XVIII wyroku sędziego T. Kuczmy zarzuciwszy mu dokonanie oceny dowodów z rażącym i mającym wpływ na treść wyroku naruszeniem prawa określonego w art. 7.k.p.k. tj. wbrew zasadom prawidłowego rozumowania. Podał – Załącznik 13: „Zarzucam (…) II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, polegające na dokonaniu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania (…) nie było możliwie, aby oskarżony od stycznia 2003 r. do dnia 26.10.2004 r., to jest dnia założenia strony internetowej www.zkekus.w.interia.pl, zamieszczał na niej jakiekolwiek dokumenty, czy też pisma o treści znieważającej, skoro strona ta po prostu jeszcze nie istniała.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego,

kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 13

W wydanym w dniu 26 stycznia 2012 r. na podstawie w.w. kasacji wyroku wznowieniowym na moją korzyść – sygn. akt IV KK 272/11 – Sąd Najwyższy podał – Załącznik 12: „(…) Idąc dalej, przyjęcie w opisie obu cytowanych na wstępie czynów (pkt Ii i XVIII wyroku), że Zbigniew Kękuś swoją przestępczą działalność prowadził za pośrednictwem strony zkekus.w.interia.pl w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. nie znajduje oparcia w zgromadzonych dowodach, a wręcz jest z nimi sprzeczne. Jak już bowiem wspomniano, z informacji portalu Interia PL wynika, że strona zkekus.w.interia.pl została założona dopiero w dniu 26 października 2004r. Czyniąc przedmiotowe ustalenie Sąd Rejonowy niewątpliwie dopuścił się obrazy art. 7 k.p.k.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 12

Zarzut Prokuratora Generalnego i Sądu Najwyższego dotyczy wszystkich czynów – nie tylko z pkt. II i XVIII – które przypisali mi prokurator R. Ridan, a po niej sędzia T. Kuczma. Wszystkie zostały popełnione za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl.

Kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 22 sierpnia 2011 r. nie mogła jednak dotyczyć pełnego zakresu przypisanych mi – osiemnastu – czynów ponieważ art. 521 § 1 k.p.k. stanowił: Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie., a w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wspomniany wyżej wyrok wznowieniowy, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16 czynów z pkt. I, III – XVII – Załącznik 11.

Jak wspomniałem pismem z dnia 1 października 2007 r. Dział Bezpieczeństwa Interii.PL. S.A. zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy – Załącznik 31: „Uprzejmie informujemy, że obszerne poszukiwania w logach archiwalnych systemu miasto.interia.pl nie wykazały aktywności użytkownika strony http://zkekus.w.interia.pl/ w okresie od 13 września 2005 roku do dnia 30 września 2005 roku. Logami z okresu wcześniejszego nie dysponujemy, natomiast logi z okresu późniejszego, aż do ostatniego dnia użytkowania konta zawierają zapisy połączeń użytkownika. Z poważaniem, Dział Bezpieczeństwa INTERIA PL S.A.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A., karta 3183 – Załącznik 31

Z zacytowanej wyżej informacji: „obszerne poszukiwania w logach archiwalnych systemu miasto.interia.pl nie wykazały aktywności użytkownika strony http://zkekus.w.interia.pl/ w okresie od 13 września 2005 roku do dnia 30 września 2005 roku. Logami z okresu wcześniejszego nie dysponujemy,” oczywisty wniosek, że skoro Interia.PL S.A. nie dysponowała już na dzień sporządzenia w.w. pisma, tj. 1 października 2007 r. danymi za okres objęty aktem oskarżenia przeciwko mnie, tj. od stycznia 2003 r. do dnia 13 września 2005 r., to znaczy, że nie mogła po dniu wydania przez Sąd Najwyższy wyroku wznowieniowego z dnia 26 stycznia 2012 r. zawiadomić Sądu Rejonowego w Dębicy o innej niż podana w piśmie z dnia 1.10.2007 r. dacie założenia strony www.zkekus.w.interia.pl, tj. – Załącznik 31: 26 października 2004 r.

W związku z powyższym wnoszę o ustalenie przez Rzecznika Praw Obywatelskich, czy ściganie mnie przez Sąd Rejonowy w Dębicy – po zwróceniu temu Sądowi akt sprawy przeciwko mnie przez Sąd Najwyższy po wydaniu wznowieniowego z dnia 26 stycznia 2012 r. – za popełnienie w okresie od stycznia 2003 r.czynów, które prokurator Radosława Ridan przypisała mi aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. i opisała jako popełnione przeze mnie za pośrednictwem założonej według informacji Interii.PL S.A. z pisma z dnia 1 października 2007 r. w dniu 26 października 2004 r. strony www.zkekus.w.interia.pl jest w zgodzie z prawem określonym w art. 7 k.p.k.

Ad. pkt IV.6, str. 3

Artykuł 45.1 Konstytucji stanowi:

Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.”

Artykuł 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

Wskazać należy, że gdy sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma po raz pierwszy rozpoznawał sprawę przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., prowadził postępowanie przez 13 miesięcy, w okresie od 14 listopada 2006 r. do 18 grudnia 2007 r., z tego rozprawę główną przez 9 miesięcy, w okresie od 27 marca 2007 r. do 18 grudnia 2007 r., gdy wydał skazujący mnie – niesłuszny, bo uchylony następnie z powodu rażącego przez sędziego T. Kuczmę naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego – w zakresie wszystkich 18 przypisanych mi czynów.

Sędzia Beata Stój rozpoznaje tę samą sprawę przez prawie pięć lat, od listopada 2010 r., tj. po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2010 r.

W związku z powyższym wnoszę o przeprowadzenie przez Rzecznika Praw Obywatelskich postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy sędzia Beata Stój pozbawiła mnie możności skorzystania z określonego w art. 45.1 Konstytucji prawa do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, w tym o:

  1. Ustalenie przez RPO, czy z dniem 1 października 2015 r. ustała karalność wszystkich czynów, za które ściga mnie Sąd Rejonowy w Dębicy, w tym, czy karalność czynów przypisanych mi z art. 212 § 2 k.k. ustała nie później niż z dniem 1 czerwca 2013 r. i z dniem 1 października 2013 r. – więcej na ten temat na str. 8 – 10 oraz 20 niniejszego pisma.
  2. Ustalenie przez RPO – na podstawie faktów przedstawionych na str. 10 – 12 niniejszego pisma mających potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy sygn. II K 407/13 – czy legalne było wyznaczenie przez sędzię Beatę Stój posiedzeń w dniach 18 kwietnia 2013 r. i 14 czerwca 2013 r.Załącznik 14, Załącznik 15w przedmiocie zastosowania wobec mnie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Jeśli były nielegalne, sędzia Beata Stój ponosi winę za przewłokę w postępowaniu spowodowaną organizowaniem nielegalnych posiedzeń.
  3. Skierowanie przez RPO – na podstawie art. 13 pkt. 1 ust. 3 ustawy z dnia 15.07.1987 r. – do prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy sędzi Beaty Stój żądania sporządzenia i doręczenia wyjaśnienia Rzecznikowi, dlaczego nie odbyło się posiedzenie wyznaczone przez nią na dzień 18 kwietnia 2013 r.
  4. Potwierdzenie przez RPO, że sędzia Beata Stój wydała w dniu 14 czerwca 2013 r. nielegalne, dotknięte nieważnością – uchylone przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/13 /Załącznik 41/ – postanowienie o umorzeniu postępowania przeciwko mnie w zakresie czynów z pkt. I – XVI aktu oskarżenia.
  5. Ustalenie przez RPO – na podstawie faktów przedstawionych na str. 12 – 15 niniejszego pisma mających potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy sygn. II K 407/13 i załączonych w kserokopiach do niniejszego pisma – czy legalne było wyznaczenie przez sędzię Beatę Stój posiedzeń w dniach 30 grudnia 2014 r. /Załącznik 18/, 3 lutego 2015 r. /Załącznik 19/, 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 20/ i 8 września 2015 r. /Załącznik 21/ – w przedmiocie orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej.
  6. Skierowanie przez RPO żądania do sędzi Beaty Stój wyjaśnienia, dlaczego odwołała posiedzenia w przedmiocie orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej wyznaczone przez nią na dzień:
    1. 30 grudnia 2014 r. – Załącznik 18
    2. 3 lutego 2015 r. – Załącznik 19
    3. 8 września 2015 r. – Załącznik 21

Sędzia Beata Stój zawiadomiła mnie:

    1. zawiadomieniem z dnia 19 grudnia 2014 r. – Załącznik 38: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 19/12/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ZAWIADOMIENIE O ODWOŁANIU POSIEDZENIA SądRejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana, że posiedzenie wyznaczone na dzień 30 grudnia 2014 r., godz. 10:30, nie odbędzie się. O nowym terminie posiedzenia zostania Pan powiadomiony odrębnym pismem.. Z upoważnienia Kierownika Sekretariatu Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,

Zawiadomienie z dnia 19 grudnia 2014 r. – Załącznik 38

    1. pismem z dnia 26 lutego 2015 r. – Załącznik 39: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 26/02/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w odpowiedzi na Pana pisma z dnia 2.02.2015 r. i z dnia 10.02.2015 r. informuje, że posiedzenie wyznaczone na dzień 3.02.2015 r. nie odbyło się. Na zarządzenie sędziego referenta Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, pismo

z dnia 26 lutego 2015 r. – Załącznik 39

    1. pismem z dnia 1 września 2015 r. – Załącznik 40: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 01/09/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś ZAWIADOMIENIE O ODWOŁANIU POSIEDZENIA Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny zawiadamia, że posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej w Pana sprawie, wyznaczone na dzień 08.09.2015 r., godz. 9:30, nie odbędzie się. Na mocy zarządzenia Sędziego. Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”
      Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 1

września 2015 r. – Załącznik 40

  1. Skierowanie przez RPO żądania do sędzi Beaty Stój sporządzenia i doręczenia Rzecznikowi wyjaśnienia, dlaczego odwołała posiedzenia w sprawie sygn. akt II K 407/13 wyznaczone przez nią na dzień: 23 września 2014 r., 12 listopada 2014 r., 12 grudnia 2014 r.
    Przed tym, zanim powzięła zamiar wydania postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, a po doręczeniu jej w dniu 9 czerwca 2014 r. Opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 5 czerwca 2014 r. sędzia Beata Stój zorganizowała posiedzenia w dniach:

    1. 23 września 2014 r. informując mnie o nim zawiadomieniem z dnia 29 lipca 2014 r. – Załącznik 35: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 29/07/2014 Sygnatura akt II K 417/13 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub jego zawieszenia, które odbędzie się dnia 23 września 2014 r. o godz. 10:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,

Zawiadomienie z dnia 29 lipca 2014 r. – Załącznik 35

    1. 12 listopada 2014 r. informując mnie o nim zawiadomieniem z dnia 6 października 2014 r. – Załącznik 36: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 06/10/2014 Sygnatura akt II K 417/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub jego zawieszenia, które odbędzie się dnia 12 listopada 2014 r. o godz. 10:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris POUCZENIE Stawiennictwo nie jest obowiązkowe.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 6 października 2014 r. – Załącznik 36

    1. 12 grudnia 2014 r. informując mnie o nim zawiadomieniem z dnia 14 listopada 2014 r. – Załącznik 17: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 14/11/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub jego zawieszenia, które odbędzie się dnia 12 grudnia 2014 r. o godz. 10:00 sala 113 Sądzie Rejonowym w Dębicy. (…).”
      Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,

Zawiadomienie z dnia 14 listopada 2014 r. – Załącznik 17

Sędzia B. Stój odwołała w.w. posiedzenia. Poinformowała mnie m.in.:

    1. zawiadomieniem z dnia 14 listopada 2014 r. – Załącznik 17: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 14/11/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE (…) Jednocześnie w odpowiedzi na pismo z dnia 12.11.2014 r.) Sąd informuje, iż w dniu 12.11.2014 r. nie wydano postanowienia w sprawie II K 407/13. Starszy sekretarz sądowy Magdalena Jedynak”
      Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,

Zawiadomienie z dnia 14 listopada 2014 r. – Załącznik 17

    1. zawiadomieniem z dnia 8 grudnia 2014 r. – Załącznik 37: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 08/12/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ZAWIADOMIENIE O ODWOŁANIU POSIEDZENIA SądRejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana, że posiedzenie wyznaczone na dzień 12 grudnia 2014 r., godz. 10:30, nie odbędzie się. W załączeniu zawiadomienie o nowym terminie posiedzenia. Z upoważnienia Kierownika Sekretariatu Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,

Zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2014 r. – Załącznik 37

  1. Ustalenie przez RPO – na podstawie faktów przedstawionych na str. 12 – 15 niniejszego pisma mających potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy sygn. II K 407/13 i w kserokopiach załączonych do niniejszego pisma – czy legalne jest postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 9/ o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej skoro:
    1. sama sędzia B. Stój podała w uzasadnieniu do tego samego postanowienia, że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje nie zachodzi przesłanka określona w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. uprawniająca Sąd do orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej,
    2. mój obrońca z urzędu adw. Robert Bryk w zażaleniu z dnia 21.04.2015 r. na postanowienie z dnia 14.04.2015 r.: „W pierwszej kolejności wskazać należy, iż połączenie badań sądowo-psychiatrycznych oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 16.10.2014 r., sygnatura akt: IX Kp 300/14/K nie znajduje podstaw prawnych.
      W pierwszej kolejności wskazać należy, iż połączenie badań sądowo-psychiatrycznych oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 16.10.2014 r., sygnatura akt: IX Kp 300/14/K nie znajduje podstaw prawnych. Sąd I instancji połączył badania psychiatryczne w niniejszej sprawie z obserwacją orzeczoną w innym postępowaniu.
      Postanowienie Sądu nie znajduje podstaw prawnych. Nie ma przepisu prawa dozwalającego sądowi na tego rodzaju decyzję. Badanie psychiatryczne połączone z obserwacją, jako środkiem pozbawienia wolności, zastosowano w konkretnej sprawie i tylko w takim zakresie dopuszczalne jest naruszenie wolności i swobody oskarżonego.

Prowadzenie obserwacji psychiatrycznej nie może być „okazją” do innych czynności ponad te, które wynikają z decyzji mocą której obserwację psychiatryczną zarządzono. Wbrew poglądom wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a to przez odwołanie się do postanowienia SN z dnia 31 maja 2011 roku sygn. akt YV KK 402/10 poglądy tam wyrażone nie uprawniają do interpretacji zastosowanej przez Sąd Rejonowy Dębicy, a jedynie Sąd Najwyższy stwierdził, że obserwacja osób już pozbawionych wolności możliwa jest bez ograniczeń przewidzianych art. 259 § 2 kpk, albowiem nie dochodzi do odrębnego pozbawienia wolności, lecz osoby te poddane są oddziaływaniu kary czy środka już stosowanego.

Nie oznacza to jednak uprawnienie do jakiegoś „dublwania” obserwacji psychiatrycznej i obchodzenia normy art. 259 § 2 w zw. z art. 203 § 1 kpk. Obrona zgadza się z ustaleniem SR, że oskarżony Zbigniew Kękuś nie może co do zasady być poddany obserwacji psychiatrycznej z powodu ograniczenia zawartego w przepisie art. 259 § 2 kpk.

Ponadto uważam, że zastosowany tryb nie jest dopuszczalny z uwagi na jedną z głównych zasad procesu karnego, a to zasadę bezpośredniości. Sąd I instancji wydał zaskarżone postanowienie na podstawie art. 203 par 1 kpk, który nie przewiduje instytucji połączenia obserwacji psychiatrycznej z innymi badaniami, ani też z inną sprawą. W sposób oczywisty takie działanie Sądu grozi w zasadę bezpośredniości. Obserwacja musi być orzeczona w sprawie, która jest przedmiotem rozpoznania, a już orzeczona w innej sprawie nie może być „używana” do innych postępowań.

Zachodzi nieuprawniona ingerencja w dobra osobiste oskarżonego: musi on znosić tylko to ograniczenie, jakie prawnie zostało na niego nałożone, a tymczasem w wersji przyjętej przez Sąd instancji musiałby tolerować badania dotyczące innego okresu czynu, innych sytuacji itp.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zażalenie adw. Roberta Bryka na postanowienie SSR Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /podkreślenia moje – ZKE/

  1. Ustalenie przez RPO, czy mnie sędzia Beata Stój prawidłowo – w zgodzie z art. 249 § 3 k.p.k. – wzywała na posiedzenia w dniach 30 grudnia 2014 r. /Załącznik 18/, 3 lutego 2015 r. /Załącznik 19/ i 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 20/ w przedmiocie orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej.
    Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie uchylił postanowienie sędzi B. Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. zarzucając jej, że mnie nie przesłuchała przed wydaniem postanowienia. Sąd Okręgowy podał – Załącznik 22: „Sygn. akt II Kz 174/15 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Waldemar Nycz Sędziowie: SSO Dariusz Zrębiec SSO Bożena Przysada (spraw.) Protokolant: protokolant Beata Szczotkowska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie – Renaty Stopińskiej – Witkowskiej – po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 czerwca 2015 r. z a z a l e n i a oskarżonego Zbigniewa Kękuś i jego obrońcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II. K. 407/13 w przedmiocie orzeczenia obserwacji sądowo-psychiatrycznej

na podstawie art. 437 § 2 kpk postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

U Z A S A D N I E N IE

Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II. K. 407/13 Sąd Rejonowy w Dębicy orzekając o przeprowadzeniu badania sądowo-psychiatrycznego oskarżonego Zbigniewa Kękusia połączonego z obserwacją w zakładzie leczniczym, połączył je z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie orzeczoną w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza w Krakowie o sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX. Kp. 300/14/K. Wskazane powyżej rozstrzygnięcie zaskarżył w całości obrońca oskarżonego. Postanowieniu temu zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 203 §1 i §2 kpk w zw. z art. 259 §2 kpk i w zw. z art. 249 §3 kpk poprzez połączenie badan sądowo-psychiatrycznych oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym; w Krakowie, podczas gdy takie połączenie nie znajduje podstawy prawnej, a nadto skierowanie oskarżonego na badania i obserwację psychiatryczną jest niedopuszczalne i bezzasadne z uwagi na brak zaistnienia odpowiednich przesłanek, w tym wobec braku przesłuchania oskarżonego – wskazanych w art. 203 §112 kpk i art. 259 §2 kpk i art. 249 §3 kpk.

(…) Sąd Okregowy mial na uwadze, co następuje:

Zażalenia zasługują na uwzględnienie w wyniku czego należało uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Analiza akt niniejszej sprawy przeprowadzona przez Sąd Odwoławczy wykazała, iż w trakcie procedowania przez Sąd orzekający w przedmiocie obserwacji psychiatrycznej oskarżonego Zbigniewa Kękuś doszło do naruszenia art. 249 §3 kpk w zw. z 203 §2 kpk, na co zasadnie wskazuje obrońca oskarżonego we wniesionym środku odwoławczym.

`Orzekając o umieszczeniu w/w podejrzanego w zakładzie leczniczym w celu przeprowadzenia badan psychiatryczno-psychologicznych połączonych z obserwacją zgodnie z brzmieniem art. 203 §2 zd. 2 kpk przepisy art. 249 §3 i §5 kpk stosuje się odpowiednio. Oznacza to, iż Sąd obligatoryjnie musi przesłuchać podejrzanego przed podjęciem decyzji w przedmiocie przeprowadzenia badań psychiatryczno-sądowych połączonych z obserwacją w odpowiednim zakładzie leczniczym. Wyjątek stanowić może jedynie sytuacja, w której podejrzany ukrywa się lub jest nieobecny w kraju.

Jak wynika z protokołu rozprawy Sądu Rejonowego w Dębicy w niniejszej sprawie, mającego miejsce w dniu 14 kwietnia 2015 r., na którym postanowiono o obserwacji psychiatrycznej oskarżonego-Zbigniewa Kękusia, oskarżony ten nie był na niej obecny, a zatem Sąd nie przesłuchał go przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie, wskazać należy, iż Sąd I instancji zaniechując przesłuchania oskarżonego przez zastosowaniem badania sądowo-psychiatrycznego połączonego z obserwacją nie wskazał na żadną z wyjątkowych okoliczności wyłączających konieczność przesłuchania oskarżonego określonej w art. 249 §3 kpk, której zaistnienie legitymowałoby Sąd do orzeczenia wspomnianego badania bez uprzedniego przesłuchania oskarżonego.

Fakt prawidłowego doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy oskarżonemu, świadczy o tym, iż miejsce pobytu oskarżonego jest dla Sądu znane i nie ukrywa się on. Tak więc w realiach niniejszego postępowania nie zachodzi okoliczność, która by wyłączała konieczność przesłuchania oskarżonego w myśl art. 249 §3 kpk.

Wobec powyżej stwierdzonego formalnego uchybienia Sądu I instancji należało zaskarżone postanowienie uchylić i przekazać sprawę Temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd procedując ponownie w sprawie w kwestii orzeczenia badan sądowo-psychiatrycznych połączonych z obserwacją oskarżonego winien rozważyć potrzebę wydania nakazu zatrzymania i doprowadzenia oskarżonego na rozprawę, a następnie przesłuchać go przed podjęciem decyzji w tym przedmiocie oumieszczeniu w zakładzie leczniczym w związku z koniecznością przeprowadzenia w stosunku do niego badan psychiatryczno-psychologicznych policzonych z obserwacją, jeżeli tylko oskarżony nie wyrazi woli skorzystania z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień. (…)”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15 – Załącznik 22

Wskazać zatem należy, że ja nie stawiłem się na posiedzeniu w dniu 14 kwietnia 2015 r. w przedmiocie orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej ponieważ mnie sędzia Beata Stój nieprawidłowo o nim zawiadomiła. Zamiast wezwać mnie na nie sędzia B. Stój doręczyła mi Zawiadomienie z dnia 26 lutego 2015 r., w którym pouczyła mnie, że moje stawiennictwo jest nieobowiązkowe – patrz: str. 13 oraz Załącznik 20:

Tak samo nieprawidłowo – zawiadamiając mnie, że moje stawiennictwo jest nieobowiązkowe – zawiadamiała mnie sędzia Beata Stój Zawiadomieniem z dnia 8 grudnia 2014 r. o posiedzeniu w dniu 30 grudnia 2014 r. oraz Zawiadomieniem z dnia 9 stycznia o posiedzeniu w dniu 3 lutego 2015 r. wyznaczanych przez nią w przedmiocie orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej na dzień 30 grudnia 2014 r. i 3 lutego 2014 r.

– patrz: str. 12, 13 niniejszego pisma oraz Załącznik 18 i Załącznik 19.

Prawidłowo wezwała mnie sędzia Beata Stój dopiero na posiedzenie w dniu 8 września 2015 r. W tym przypadku – po uchyleniu jej postanowienia z dnia 14.04.2015 r. przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 30.06.2015 r. /Załącznik 22/ z powodu nieprzesłuchania mnie przed jego wydaniem – sędzia B. Stój doręczyła mi Wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r. o treści – patrz: str. 13 oraz Załącznik 21.

  1. Ustalenie przez RPO – na podstawie faktów przedstawionych na str. 15, 16 niniejszego pisma mających potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy sygn. II K 407/13 i w kserokopiach załączonych do niniejszego pisma – czy zasadne było kierowanie mnie przez sędzię Beatę Stój na badania psychiatryczne w okresie od dnia 15 marca 2011 r. do dnia 7 maja 2014 r.
  2. Skierowanie przez RPO – na podstawie art. 13 pkt. 1 ust. 3 ustawy z dnia 15.07.1987 r. – do sędzi Beaty Stój żądania sporządzenia i doręczenia wyjaśnienia Rzecznikowi, dlaczego po wpłynięciu w dniu 9 czerwca 2014 r. do akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 407/13 Opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 5 czerwca 2014 r., nie zorganizowała posiedzenia/rozprawy przez 10 miesięcy, tj. do dnia 14 kwietnia 2015 r.
    W dniu 9 czerwca 2014 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy wpłynęła Opinia sądowo-psychiatryczna sporządzona w dniu 5 czerwca 2014 r. przez biegłych z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, lekarzy psychiatrów, Katarzynę Bilską – Zarembę i Mariusza Patlę. Dowodem poświadczającym wpłynięcie w.w. Opinii do Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 9 czerwca 2014 r. jest data na umieszczonej na Opinii prezentacje Sądu – Załącznik 42:
    Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, Opinia sądowo-psychiatryczna z dnia 5 czerwca

2014 r. – Załącznik 42

Będąc od dnia 9 czerwca 2014 r. w posiadaniu Opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 5 czerwca 2014 r. sędzia Beata Stój przeprowadziła pierwsze po jej otrzymaniu posiedzenie po 10 miesiącach, w dniu 14 kwietnia 2015 r.

  1. Potwierdzenie przez RPO, że postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 9/ o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej zostało uchylone przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15 /Załącznik 22/ z powodu rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia przez sędzię Beatę Stój prawa określonego w art. 249 § 3 k.p.k.
  2. Potwierdzenie przez RPO, że sędzia Beata Stój wydała w dniu 14 czerwca 2013 r. nielegalne, dotknięte nieważnością – postanowienie /Załącznik 14/ o umorzeniu postępowania przeciwko mnie w zakresie czynów z pkt. I – XVI aktu oskarżenia, uchylone przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/13 – Załącznik 41:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie

Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. II Kz 246/13 – Załącznik 41

Ad. pkt IV.7, str. 3

Podczas zatrzymania mnie przez Policję w dniu 5 maja 2014 r. w wykonaniu postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r. /Załącznik 29/ o zatrzymaniu mnie na czas nieprzekraczajacy 48 godzin i doprowadzeniu w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne do Aresztu Śledczego w Krakowie doszło do zdarzenia skutkującego przedstawieniem mi w dniu 6 maja 2014 r. zarzutów przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Bartłomieja Legutkę. Sprawie nadano sygnaturę 2 Ds. 542/14. Natychmiast po przedstawieniu mi zarzutów prokurator B. Legutko skierował wniosek do Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział II Karny o wydanie postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

W postanowieniu z dnia 16 października 2014 r. sędzia Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzyna Kaczmara podała m.in. – Załącznik 43: „(…) Nadto podejrzany był już karany (informacja z KRK, k. 21-22 akt 2 Ds. 542/14; wyrok w sprawie II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy został uchylony tylko w części-kopia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11-k. 131

Dowód: Prokuratura Rejonowa dla Krakowa Krowodrzy, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14 – Załącznik 43

Skazujący mnie za 18 czynów – pkt. I – XVIII – wyrok sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. został uchylony dwoma wyrokami wznowieniowymi, tj.:

  1. w zakresie czynów z pkt. I, III – XVII wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2015 r. – Załącznik 11:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10 – Załącznik 11

  1. w zakresie czynów z pkt. II i XVIII wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 ., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 12:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 6

Z zacytowanego wyżej fragmentu postanowienia sędzi Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r. wniosek, że do – co najmniej – maja 2014 r., gdy mi prokurator B. Legutko przedstawił zarzuty w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza sygn. 2 Ds. 542/14, dwoje kolejnych prezesów Sądu Rejonowego w Dębicy, sędzia Dariusz Różański, a po nim – od dnia 15 czerwca 2012 r. – sędzia Beata Stój, nie zawiadomili Krajowego Rejestru Karnego o wyroku wznowieniowym Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt II Ko 283/10 od wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., sygn. akt II K 451/06.

W związku z powyższym wnoszę o ustalenie przez RPO, czy prezes Sądu Rejonowego w Dębicy zawiadomił Krajowy Rejestr Karny o wyroku wznowieniowym Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10. Jeśli tak, z jaką datą.

xxx

Opisane wyżej działania prokurator Radosławy Ridan, dwojga sędziów Sądu Rejonowego w Dębicy, Tomasza Kuczmy i Beaty Stój oraz prokuratora rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk wypełniają definicję ludobójstwa zamieszczoną w Konwencji ONZ z dnia 9 grudnia 1948 r. w sprawie Zapobiegania i Karania Zbrodni Ludobójstwa:

Ludobójstwo” – «(…) b. powodowanie (…) rozstroju psychicznego członków grupy,

c. rozmyślne stworzenie dla członków grupy warunków życia, obliczonych na spowodowanie

ich całkowitego lub częściowego zniszczenia fizycznego»

Źródło: Konwencja ONZ z dnia 9 grudnia 1948 r. w sprawie Zapobiegania i Karania Zbrodni Ludobójstwa

Prokurator Radosława Ridan sporządziła niesłuszny akt oskarżenia, którym na podstawie li tylko wydruków ze stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl oskarżyła mnie o popełnienie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., w Krakowie, osiemnastu wymienionych na stronie 8 czynów.

Z powodu aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., w dniu 6 listopada 2006 r. zostałem wyrzucony przez prezesa zarządu ING Banku Śląskiego S.A. Brunona Bartkiewicza z pracy na stanowisku Dyrektora Banku, dyrektora Pionu Usług w centrali ING Banku Śląskiego S.A.

Sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma zgromadziwszy w sierpniu i październiku 2007 r. od operatorów internetowych, Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. dowody poświadczające, że nie ja byłem sprawcą czynów, które przypisała mi prokurator R. Ridan wydał w dniu 18 grudnia 2007 r. wyrok, którym skazał mnie za nie, w tym za 15 czynów z art. 226 § 1 k.k. w zakresie, z którego ściganie jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r. z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt P 3/06.

Z powodu skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. wyrzucono mnie – za wiedzą i przyzwoleniem ministra Skarbu Państwa Alekandra Grada i prezesa Rady Ministrów Donalda Tuska – w dniu 6 lutego 2009 r. z pracy na stanowisku dyrektora Pionu Infrastruktury w centrali Spółki Skarbu Państwa Polskie Linie Lotnicze LOT S.A.

Od tego czasu, do stycznia 2012 r. z nałożonym na mnie statusem skazanego, a po wydaniu przez Sąd Najwyższy wyroku wznowieniowego z dnia 26.01.2012 r. ponownie statusu oskarżonego, ze zrujnowaną na rynku pracy opinią, nie pracuję.

Po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał w dniu 15 września 2010 r. na moją korzyść wyrok wznowieniowy od wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. zarzuciwszy sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k., tj. skazanie mnie w dniu 18 grudnia 2007 r. z tego artykułu w zakresie, z którego ściganie jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r. z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt P 3/06, sędzia Beata Stój wydała – przy udziale prokuratora rejonowego Krystyny Kowalczyk – w dniu 15 marca 2011 r. postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym.

Po tym, gdy Sąd Najwyższy wydał w dniu 26 stycznia 2012 r. drugi z w.w. wyroków wznowieniowych od wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. zarzuciwszy sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego, w tym dokonanie oceny zgromadzonych przez niego dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, sędzia Beata Stój nie tylko wydała – przy udziale prokuratora rejonowego Krystyny Kowalczyk – kolejne postanowienia o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym, ale w okresie od kwietnia 2013 r. do dnia 8 września 2015 r. – wyznaczała posiedzenia w przedmiocie:

  1. zastosowania wobec mnie tymczasowego aresztowania,
  2. poddania mnie obserwacji psychiatrycznej.

Wyznaczała je przed i po wydaniu w dniu 14 kwietnia 2015 r. postanowienia , w którym poświadczyła – Załącznik 9 – że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje nie zachodzi określona w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. przesłanka uprawniająca ją do orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej, a zatem także do zastosowania wobec mnie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania.

Prokurator Radosława Ridan, która sporządziła akt oskarżenia przeciwko mnie i sędzia Tomasz Kuczma, który wydał w dniu 18 grudnia 2007 r. niesłuszny, skazujący mnie wyrok, spowodowali dwukrotną przeze mnie utratę pracy.

Sędzia Beata Stój oraz prokurator rejonowy Krystyna Kowalczyk, przy udziale której sędzia B. Stój prowadzi w opisanych wyżej okolicznościach postępowanie przeciwko mnie uniemożliwiają mi powrót na rynek pracy.

Są to z ich strony prowadzone… piąty rok rozmyślne działania mające na celu stworzenie dla mnie i dla moich, pozostających na moim utrzymaniu dzieci warunków obliczonych na spowodowanie naszego zniszczenia fizycznego. Uniemożliwiając mi – przez utrzymywanie mnie w statusie oskarżonego – powrót na rynek pracy sędzia Beata Stój i prokurator Krystyna Kowalczyk pozbawiają mnie możliwości zatrudnienia, a z nim uzyskiwania wynagrodzenia. Pozbawiają mnie i moje dzieci podstaw naszego bytu ekonomicznego.

Nie tylko uniemożliwiając mi od prawie pięciu lat powrót na rynek pracy, ale grożąc mi od kwietnia 2013 r. zastosowaniem wobec mnie tymczasowego aresztowania celem poddania mnie w areszcie badaniom sądowo-psychiatrycznym, a potem, do dnia złożenia niniejszego pisma, wydaniem orzeczenia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, sędzia Beata Stój – a z nią wiedząca o jej działaniach prokurator Krystyna Kowalczyk – nie dość, że dodatkowo niszczy mi opinię, pragnie spowodować rozstrój psychiczny mój i członków mojej rodziny.

Bo w jakim innym celu to robiła informując mnie dwukrotnie w okresie trzech miesięcy o wyznaczeniu terminów posiedzeń – w dniu 18 kwietnia 2013 r. /Załącznik 14/ i w dniu 14 czerwca 2013 r. /Załącznik 15/ – w przedmiocie zastosowania wobec mnie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, żeby mnie potem, pismem z dnia 31 maja 2013 r. /Załącznik 16/ poinformować o… zmianie przedmiotu posiedzenia w dniu 14 czerwca 2013 r. o zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na posiedzenie w przedmiocie… umorzenia w części postępowania karnego, a ostatecznie orzec… dotkniętym nieważnością – uchylonym przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r. /Załącznik 41/ – postanowieniem z dnia 14 czerwca 2013 r. /Załącznik 8/, że karalność 16-u z 18-u czynów, za które mnie ściga od listopada 2010 r. ustała… kilka lat wcześniej, przed tym, zanim Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2010 r. i Sąd Najwyższy wyrok wznowieniowy z dnia 26 stycznia 2012 r., tj. podając – Załącznik 8: „Analiza wymienionych wyżej dat i treści art. 102 § 2 k.k. i art. 102 k.k., wskazuje, że karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1-16, ustała. Karalność wymienionych czynów była przedawniona już w dniach wydania orzeczeń o wznowieniu postępowania przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie i uchyleniu wyroku przez Sąd Najwyższy. W takim wypadku Sąd umarza postępowanie karne (art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.). Z uwagi na powyższe, orzeczono, jak w punkcie I postanowienia, na podstawie powołanych tam przepisów.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 8

Po tym, z kolei, gdy karalność czynów wskazanych na str. 8 – 10 niniejszego pisma rzeczywiście ustała z dniem 1 czerwca 2013 r. i z dniem 1 października 2013 r. sędzia B. Stój ścigając mnie za nie wydała postanowienie z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 9/, którym orzekła na podstawie art. 203 § 1 k.p.k. poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej, wyjaśniwszy w tym samym postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r., że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje nie zachodzi określona w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. przesłanka uprawniająca ją do orzeknięcia mojej obserwacji psychiatrycznej.

W związku z faktami przedstawionymi przeze mnie w niniejszym piśmie, poświadczonymi dokumentami, których kserokopie kopie załączam, wnoszę i informuję jak na wstępie.

Zbigniew Kękuś

Załączniki: od 1 do 80 do ściągnięcia

  1. „Historia Choroby” Wojewódzkiego Ośrodka Rehabilitacyjnego dla Dzieci w Krakowie
  2. Lekarska Spółdzielnia Pracy Pracownia Rentgenowska w Krakowie, Karta Badania Radiologicznego, wynik badania z dnia 31.01.2001 r.
  3. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt RPO-398574-XI/02/MK, pismo Dyrektora Zespołu, Grażyny Rdzanek-Piwowar z dnia 20 sierpnia 2002 r.
  4. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt RPO-398574-IV/02/MN, pismo Dyrektora Zespołu, Dariusza Chacińskiego z dnia 11 września 2007r.
  5. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt: RPO 398574-IV/02/MN, pismo Radcy w Zespole Prawa Cywilnego i Gospodarki Moniki Nowak z dnia 7 kwietnia 2010 r.
  6. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt RPO 398574-IV/02/MN, pismo Z. Kękusia z dnia 27 czerwca 2011 r. do RPO Ireny Lipowicz
  7. SądRejonowywDębicy,sygn.aktIIK407/13/uprzednioIIK451/06/aktoskarżeniaprokuratorRadosławyRidanzdnia12czerwca2006r., sygn. 1 Ds. 39/06/S
  8. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r.
  9. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.
  10. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10 /, wyrok sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.
  11. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.
  12. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
  13. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06
  14. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zawiadomienie z dnia 25 marca 2013 r.
  15. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zawiadomienie z dnia 20 maja 2013 r.
  16. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zawiadomienie z dnia 31 maja 2013 r.
  17. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 14 listopada 2014 r.
  18. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2014 r.
  19. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 9 stycznia 2015 r.
  20. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 26 lutego 2015 r.
  21. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r.
  22. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15
  23. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2011 r.
  24. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 29 czerwca 2012 r.
  25. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 8 października 2012 r.
  26. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 19 września 2012 r.
  27. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 23 września 2013 r.
  28. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 24 stycznia 2014 r.
  29. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r.
  30. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099
  31. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A., karta 3183
  32. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r.
  33. Grupa Wirtualna Polska sp. z o.o., sprawa: SPR/285/08/2015, Nr Rejestru: PWY/000270/08/2015, pismo z dnia 12 sierpnia 2015 r.
  34. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ zażalenie prokurator Radosławy Ridan z dnia 8 grudnia 2006 r.
  35. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 29 lipca 2014 r.
  36. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 6 października 2014 r.
  37. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2014 r.
  38. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 19 grudnia 2014 r.
  39. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, pismo z dnia 26 lutego 2015 r.
  40. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 1 września 2015 r.
  41. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. II Kz 246/13
  42. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, Opinia sądowo-psychiatryczna z dnia 5 czerwca 2014 r.
  43. Prokuratura Rejonowa dla Krakowa Krowodrzy, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14
  44. Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/ (II K 407/13), pismo prokurator Ewy Sacha z dnia 4 września 2015 r. do adw. Roberta Bryka

 

1 W świetle prawa określonego w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. i art. 443 k.p.k., wyroków wznowieniowych Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. /Załącznik 11/, sygn. akt II Ko 283/10 i Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 /Załącznik 12/ oraz postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 9/.

2 j.w.

3 j.w.

4 j.w.

5 j.w.

6 j.w.

7 Wszystkie przepisy Kodeksu postępowania karnego podaję w brzmieniu sprzed nowelizacji Kodeksu, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r. ponieważ sprawa przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ jest rozpoznawana pod rządami przepisów Kodeksu sprzed jego nowelizacji.

8 Artykuł 434 k.p.k.: „§ 3. Sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego także w wypadku skazania z zastosowaniem art. 343 lub art. 387 Kodeksu postępowania karnego albo art. 156 Kodeksu karnego skarbowego, jeżeli środek odwoławczy wniesiono na korzyść oskarżonego, zaskarżając rozstrzygnięcie co do winy lub co do kary lub środka karnego, objęte uprzednim porozumieniem.

§ 4. Określonego w § 1 zakazu orzekania na niekorzyść oskarżonego nie stosuje się, jeżeli osoba, względem której zastosowano przepis art. 60 § 3 lub 4 Kodeksu karnego, lub art. 36 § 3 Kodeksu karnego skarbowego, odwołała swoje wyjaśnienia lub zeznania.”

9„Przedmiotem ochrony art. 128są jedyniekonstytucyjne organy RP, których ustrój i kompetencje zostały określone w Konstytucji.Są nimi niewątpliwie Prezydent, Sejm, Senat oraz Rząd (Rada Ministrów). W literaturze wyrażono pogląd, że ochronie z art. 128 nie podlegają inne organy państwowe, do których zadań nie należy reprezentowanie Rzeczypospolitej, jak Trybunał Konstytucyjny,Rzecznik Praw Obywatelskich, Najwyższa Izba Kontroli, Sąd Najwyższy i sądy powszechne, a także poszczególni ministrowie i kierownicy rządowych organów administracji (por. J. Wojciechowski, Komentarz, s. 245; S. Hoc (w:) O. Górniok i in. Komentarz, t. II. s. 44.).” Źródło:Andrzej Marek, Kodeks karny. Komentarz. 5 wydanie, Lex a Wolter Kluwer business, 2010 r. s. 343

10„Głównym przedmiotem ochrony są organy konstytucyjne RP – ich istnienie i niezakłócone funkcjonowanie. Nie budzi wątpliwości, że ochroną objęty jest Sejm, Senat, Prezydent, Rada Ministrów.Kontrowersyjne jest objęcie ochroną wynikającą z tego przepisu innych organów państwowych (RPO,Trybunał Konstytucyjny, SN, sądy powszechne, ministrowie). Marek uważa, że nie korzystają one z tej ochrony, ponieważ nie reprezentują Państwa(Marek, Komentarz, s. 360). Kardas natomiast uważa, iż TK, SN, NSA i TS powinny z tej ochrony korzystać, ponieważ wynika to z zasady trójpodziału władzy. Nie podlegają natomiast RPO, NIK, sądy powszechne, administracyjne i wojskowe, wojewodowie oraz organy samorządu terytorialnego (Kardas (w:) Zoll II, s. 69-70; tak też Stefański II, s. 64).”Źródło: Komentarz do art.128 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] M. Mozgawa (red.), M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, Kodeks karny. Komentarz praktyczny, Oficyna, 2010, wyd. III., s. 289.