Rządy Żydów w Rzeczypospolitej opresyjnej – czyli jak psychopatka sędzia Beata Stój postępowanie przeciwko mnie umorzyła

Szanowni Państwo,

Niniejszego e-mail’a kieruję do Państwa w interesie społecznym.

Prowadzone przeciwko mnie przez prawe 10 lat postępowanie karne w okolicznościach jak z „Procesu” Franza Kafki może się przydarzyć każdemu z Państwa. Wystarczy, że taki będzie miało kaprys dwóch łajdaków, z których dla jednego odzieżą roboczą jest prokuratorska toga, a drugi ubiera się do pracy w togę sędziowską.

W załączonym do niniejszego e-mail’a piśmie z dnia 21 marca br. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara /Załącznik 3/ prezentuję adresatowi sporządzone przez m.in. zatrudnioną na etacie sędziego w Sądzie Rejonowym w Dębicy oraz pełniącą funkcję prezesa tego Sądu psychopatkę Beatę Stój dowody poświadczające, że mnie bezpodstawnie przez prawie 10 lat ścigano, w tym skazano niesłusznym, uchylonym później w całości na moją korzyść wyrokiem, za czyny, znieważenia i zniesławienia, które – nawet jeśli je uznać za przestępstwa – popełniły inne niż ja osoby.

W dniu 15 marca 2016 r. sędzia Beata Stój umorzyła postępowanie przeciwko mnie z powodu ustania karalności czynów przypisanych mi przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. Zanim się udał na emeryturę, sympatyk i sprzymierzeniec prokuratorskiej dziczy, prokurator generalny powołał prokurator Radosławę Ridan na zastępcę prokuratora rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Zachód. Najpewniej, żeby świeciła przykładem.

W związku z umorzeniem przez sędzię B. Stój w.w. postępowania przeciwko mnie skierowałem także pismo z dnia 18 marca 2016 r. do uważającego się za pokrzywdzonego przeze mnie i za takowego uznanego przez prokuratorów i sędziów byłego rzecznika praw obywatelskich prof. Andrzeja Zolla /Załącznik 2/ oraz tak samo, jak on uważających się za pokrzywdzonych przeze mnie i też za takowych uznanych przez funkcjonariuszy demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej piętnaściorga sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie /Załącznik 1/.

Z poważaniem,

Zbigniew Kękuś

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 21 marca 2016 r.

Zbigniew Kękuś

Do:

  1. sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie:
    1. SSO Teresa Dyrga – Wydział XI Cywilny-Rodzinny
    2. SSO Małgorzata Ferek – Wydział XI Cywilny-Rodzinny
    3. SSO Ewa Hańderek – Wydział XI Cywilny-Rodzinny
    4. SSO Anna Karcz-Wojnicka – Wydział XI Cywilny-Rodzinny
    5. SSO Danuta Kłosińska – Wydział XI Cywilny-Rodzinny
    6. SSO Agnieszka Oklejak – Wydział XI Cywilny-Rodzinny
    7. SSO Jadwiga Osuch – Wydział XI Cywilny-Rodzinny
    8. SSO Maja Rymar – była prezes Sądu Okręgowego w Krakowie /za pośrednictwem: prezes Sądu Okręgowego w Krakowie SSO Beata Morawiec/
    9. SSO Izabela Strózik – Wydział XI Cywilny-Rodzinny
    10. SSO Agata Wasilewska-Kawałek – Wydział XI Cywilny-Rodzinny
  2. sędziowie Sądu Apelacyjnego w Krakowie:
    1. SSA Krzysztof Sobierajski – prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie
    2. SSA Jan Kremer – rzecznik Sądu Apelacyjnego w Krakowie
    3. SSA Włodzimierz Baran – były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie /za pośrednictwem: prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie SSA Krzysztof Sobierajski/
    4. SSA Anna Kowacz-Braun – Sąd Apelacyjny w Krakowie, Wydział I Cywilny
    5. SSA Maria Kus-Trybek – Sąd Apelacyjny w Krakowie, Wydział I Cywilny

 

Dotyczy:

  1. Zawiadomienie o wydaniu w dniu 15 marca 2016 r. przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy postanowienia o umorzeniu postępowania przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 prowadzonego na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S /uprzednio 1 Ds. 112/04/S/.
  2. Zawiadomienie, że:
    1. ściganie za czyny przypisane mi w pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. z art. 226 § 1 k.k. i opisane jako Państwa, sędziów, znieważanie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, tj. za pośrednictwem Internetu, jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r., z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006 r., sygn. P 3/06,
    2. po ewentualnej zmianie kwalifikacji prawnej zarzutów przypisanych mi w pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. z art. 226 § 1 k.k w zarzuty z art. 216 § 2 k.k., ich karalność ustała najpóźniej 1 czerwca 2013 r. i 1 października 2013 r.,
    3. karalność czynów przypisanych mi pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. z art. 212 § 2 k.k. i opisanych jako Państwa zniesławianie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. za pośrednictwem Internetu, ustała najpóźniej 1 czerwca 2013 r. i 1 października 2013 r.
  3. Zawiadomienie, że kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl,

 

Na stanowisko sędziego sądu rejonowego może być powołany ten, kto: (…) 2) jest nieskazitelnego charakteru”

Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych

 

Bądźmy wdzięczni idiotom,

gdyby nie oni, reszta nigdy nie osiągnęła by sukcesu.”
Mark Twain

 

Głupi i mądrzy ludzie są nieszkodliwi, tylko półgłówki są niebezpieczne”

Johann Wolfgang Goethe

 

Nazwanie kogoś durniem, nie jest obelgą, lecz diagnozą”
Julian Tuwim

Tumany mściwe,

 

Jak mnie poinformował wyznaczony mi w sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 obrońca z urzędu adw. Robert Bryk, sędzia Beata Stój wydała w dniu 15 marca 2016 r. postanowienie o umorzeniu w.w. postępowania prowadzonego przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S /uprzednio 1 Ds. 112/04/S/, którym ta oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl m.in.: pkt. I, III-XVI aktu oskarżeniaznieważyłem w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S

 

Ponieważ każde z Państwa udowodniło, że jest m.in. niedouczonym tumanem1 – celem uczynienia mnie przestępcą obciążaliście mnie zeznaniami przed sędzią Sądu Rejonowego w Dębicy Tomaszem Kuczmą w okresie od dnia 7 maja 2007 r. do dnia 27 września 2007r. w sprawie, w której na podstawie w.w. aktu oskarżenia prokurator R. Ridan byłem ścigany z art. 226 § 1 k.k. za każdego z Państwa znieważenie w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, a od dnia 19 października 2006 r., z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r. /sygn. akt P 3/06/ jest niedopuszczalne ściganie z art. 226 § 1 k.k. za znieważenie funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych – mściwym, na wypadek, gdyby komuś z Was przyszło do głowy zaskarżyć postanowienie świadczącej Wam przez kilka lat usługę ścigania mnie w sprzeczności z prawem sędzi Beaty Stój, informuję, jak na wstępie.

 

Korzystając z okazji przypomnę obcą Państwu obrażalskim megalomanom jedną z nauk byłego prezesa Trybunału Konstytucyjnego, byłego Rzecznika Praw Obywatelskich, byłego przewodniczącego Rządowego Centrum Legislacji, byłego przewodniczącego Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego przy Ministrze Sprawiedliwości – a obecnie członka tej Komisji – byłego przez wiele lat kierownika Katedry Prawa Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, niektórych spośród Was protegowanego i nie mniej od każdego/każdej z Was zdemoralizowanego prof. dr. hab. Andrzeja Zolla:

 

W ocenie Trybunału /Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – ZKE/ „[…] Podnoszenie lub rozgłaszanie prawdziwych zarzutów dotyczących osób pełniących funkcje publiczne o takie postępowanie lub właściwości,

które mogą narazić je na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności […] jest czynem – niezależnie od intencji sprawcy – ex definitione służącym społecznie uzasadnionemu interesowi (…)

Z całą pewnością w przypadku osób pełniących funkcje publiczne tego rodzaju interes uzasadniał będzie

przyjęcie szerokich granic krytyki.

Źródło: Kodeks karny część szczególna, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją Andrzeja Zolla 3 wydanie,

LEX a Wolters Kluwer business, s. 803

 

Ex definitione…

Zapamiętajcie to sobie tumany mściwe. Przez wzgląd na dobro obywateli zmuszonych do korzystania z Waszych usług i narażonych na skutki Waszej demoralizacji, tj. Waszą degrengoladę i patologię.

Więcej informacji na temat sprawy przeciwko mnie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Dębicy na podstawie każdego z Państwa zeznań jest umieszczonych na:

  1. stronie www.kekusz.pl.
  2. blogu red. Marka Podleckiego www.monitor-polski.pl
  3. kanale www.monitorpolski-YouTube.pl

 

 

Zbigniew Kękuś

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 18 marca 2016 r.

Zbigniew Kękuś

 

Prof. dr hab. Andrzej Zoll

Komisja Kodyfikacyjna Prawa Karnego przy Ministrze Sprawiedliwości

Al. Ujazdowskie 11

00-950 Warszawa

 

Sygn. akt Sądu Rejonowego w Dębicy: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

 

Dotyczy:

  1. Zawiadomienie o wydaniu w dniu 15 marca 2016 r. postanowienia o umorzeniu postępowania przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 prowadzonego na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S /uprzednio 1 Ds. 112/04/S/.
  2. Zawiadomienie, że:
    1. karalność czynu przypisanego mi w pkt. XVII aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r.
      1. z art. 226 § 3 k.k. i opisanego jako znieważenie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. za pośrednictwem Internetu konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich, w osobie sprawującego ten urząd Andrzeja Zolla, ustała z mocy prawa określonego w art. 101 § 1 k.k. i art. 102 k.k. najpóźniej z dniem 1 czerwca 2015 r.
      2. z art. 212 § 2 k.k. i opisanego jako zniesławienie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. za pośrednictwem Internetu konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich, w osobie sprawującego ten urząd Andrzeja Zolla, ustała z mocy prawa określonego w art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. najpóźniej dniem 1 czerwca 2013 r.
    2. karalność czynu przypisanego mi w pkt. II aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. i opisanego jako zniesławienie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. za pośrednictwem Internetu Pana małżonki, adw. Wiesławy Zoll ustała z mocy prawa określonego w art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. najpóźniej dniem 1 października 2013 r.
  3. Wniosek o przekazanie informacji, jak w pkt. II.2 Pana małżonce notorycznej oszustce, adw. Wiesławie Zoll.
  4. Zawiadomienie, że:
    1. kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl,
    2. kopie dokumentów poświadczających zdarzenia opisane w niniejszym piśmie są umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

 

Odnoszę wrażenie, że zbliża się godzina powrotu na scenę polskiej inteligencji

Andrzej Zoll,w: „Państwo prawa zagrożone” , Gazeta Wyborcza,10 kwietnia 2007r., s. 25

 

Bądźmy wdzięczni idiotom,

gdyby nie oni, reszta nigdy nie osiągnęła by sukcesu.”
Mark Twain

 

Głupi i mądrzy ludzie są nieszkodliwi, tylko półgłówki są niebezpieczne”

Johann Wolfgang Goethe

 

Nazwanie kogoś durniem, nie jest obelgą, lecz diagnozą”
Julian Tuwim

Te, tuman,

 

Jak mnie poinformował w dniu 15 marca 2016 r. wyznaczony mi w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 obrońca z urzędu Pan adw. Robert Bryk, w tym dniu, tj. 15.03.2016 r. sędzia Beata Stój wydała postanowienia o umorzeniu w.w. postępowania prowadzonego przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S /uprzednio 1 Ds. 112/04/S/.

Przypomnę, że aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. prokurator Radosława Ridan oskarżyła mnie o to, że

w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl m.in. – Załącznik 1:

  1. pkt II aktu oskarżeniazniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt Sądu Okręgowego w Krakowie XI CR 603/04/,
  2. pkt XVII aktu oskarżeniaznieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, rzecznika praw obywatelskich w osobie piastującego ten urząd Andrzeja Zolla

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S, karty 2417, 2418, 2421,2422 akt sprawy – Załącznik 1

 

Zarzut z pkt. XVII aktu oskarżenia prokurator R. Ridan opisała jako – Załącznik 1: „Akt oskarżenia przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi o przest. z art. (…) 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk (…). Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a to zeznań świadków (…) Andrzeja Zolla (k:256-257)Oskarżam Zbigniewa Kękusia (…) ojca dwojga dzieci w wieku 19 i 15 lat pozostających na jego utrzymaniu, z zawodu ekonomistę, zatrudnionego jako Dyrektor Obszaru Zarządzania Zakupami, Nieruchomościami i Kosztami Banku Zachodniego WBK SA (…) o to, że: (…) XVII. w okresie od stycznia 2003r. do maja 2005r. – w Krakowie działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgsopo.webpark.pl i założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.plznieważył Andrzeja Zolla piastującego urząd Rzecznika Praw Obywatelskich używając wobec niego słów obraźliwych i pomówił go o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć go w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla piastowanego urzędu to jest o przest. z art. 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S, karty 2421-2422 akt sprawy – Załącznik 1

 

Wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma skazał mnie za popełnienie w.w. czynu podając – Załącznik 2: „Sygn. akt II K 451/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Tomasz Kuczma (…) w obecności Prokuratora Rejonowego w Dębicy Jacka Żaka (…) XVII uznaje oskarżonego Zbigniewa Kękusia za winnego tego, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. – w Krakowie działając z wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgsopo.webpark.pl oraz strony internetowej pod domeną www.zkekus.w.interia.plznieważył Urząd Rzecznika Praw Obywatelskich i piastującego ten urząd Andrzeja Zolla używając wobec niego słów obraźliwych i pomówił go o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć go w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywanej funkcji, tj. przestępstwa z art. 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art.12 kk i za to na podstawie art. 226 § 3 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 12 kk skazuje go na karę grzywny w wymiarze 40 (czterdziestu) stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100(sto) złotych.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ wyrok sędziego T. Kuczma z dnia 18 grudnia 2007 r.– Załącznik 2

 

Jak Pana informowałem kilkukrotnie w ciągu kilku minionych lat, zaprezentował mi się Pan jako ignorant, wręcz tuman mściwy i rzadki – jak to Żydzi, z którymi zetknął mnie los – tchórz.

Tumanem – „TUMAN” : «człowiek tępy, ciężko myślący; matoł, tępak»;Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 1051– Pan jest bo udowodnił Pan, że obca jest Panu treść wydawanego od lat pod Pana redakcją… naukową Komentarza do kodeksu karnego. Podaje Pan, redaktor naukowy, w jego kolejnych edycjach – Załącznik 3: „Przedmiotem czynności wykonawczej typu czynu zabronionego opisanego w art. 226 § 3 są konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres znaczeniowy tego terminu jest sporny w doktrynie (por. A. Zoll (w: ) Kodeks Karny …, red. A. Zoll, s. 736. (…) W doktrynie słusznie jednak wskazano, iż nie każdy organ konstytucyjny jest jednocześnie organem Rzeczypospolitej Polskiej, tzn. takim, który jest powiązany z wykonywaniem jednego z trzech rodzajów władzy w odniesieniu do państwa. Według tego poglądu organami RP są zatem tylko: Sejm, Senat, Prezydent RP, Rada Ministrów, ministrowie, Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny.

Źródło: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową

Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1131 – Załącznik 3

 

Naucza Pan od lat, że prawidłowe jest wskazanie doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym, nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej.

Tymczasem obciążył mnie Pan dwukrotnie – przed prokurator Radosławą Ridan oraz przed sędzią Sądu Rejonowego Tomaszem Kuczmą – zeznaniami w sprawie, w której prokurator R. Ridan przedstawiła mi z art. 226 § 3 k.k. zarzut, który opisała jak wyżej.

Rzadki z Pana ignorant: „IGNORANT”:«człowiek wykazujący ignorancję, nie mający podstawowych wiadomości; nieuk»; źródło: Słownik Języka Polskiego PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 272.

Artykuł 226 § 3 k.k. stanowi: Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”

Jeśli Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest – według wskazania doktryny prawnej prezentowanego przez Pana od kilkunastu lat jako słuszne – konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej, to czyn, który mi prokurator Radosława Ridan w pkt. XVII aktu oskarżenia i opisany, jak zacytowałem wyżej… nie wypełnia znamion przestępstwa określonego w art. 226 § 3 k.k.

A Pan żalił się na mnie prokurator R. Ridan i sędziemu Sądu Rejonowego w Dębicy Tomaszowi Kuczmie, obciążał mnie zeznaniami.

Przed sędzią Tomaszem Kuczmą zeznał Pan – Załącznik 4: „Świadek Andrzej Zoll zeznaje: Ja wiem czego dotyczy sprawa. Zetknąłem się z pismami p. Kękusia. Te pisma były kierowane do mnie jako do Rzecznika Praw Obywatelskich w późniejszym okresie. Początkowo na p. Kękusia skarżyła się żona. Później jak do Rzecznika p. Kękuś pisał do mnie skargi na żonę. Ponieważ byłem tutaj w trudnej sytuacji poleciłem, aby wszystkie te pisma były przekazywane do Rady Adwokackiej w Krakowie. Ja zapoznawałem się z pismami, które były do mnie adresowane. Dyrektor mojego biura przesłał do p. Kękusia pismo w którym sugerował, że źle się stało, że pan Kękuś nie poddał się badaniom psychiatrycznym. To był powód, że p. Kękuś zaczął mnie atakować, kierowane były pisma do prezydenta i do innych organów państwa w których p. Kękuś mnie atakował. Była też taka sytuacja, że pan Kękuś przed Biurem Rzecznika rozprowadzał ulotki w których były treści znieważające mnie. Nic więcej w tej sprawie nie mogę powiedzieć.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, protokół rozprawy głównej w dniu 17 lipca 2007r., zeznania Rzecznika Praw Obywatelskich Andrzeja Zolla, karta 3060 – Załącznik 4

 

Moja śp. Babcia mówiła w takich przypadkach: „zesrała się bida i płacze”.

Ja Pana atakowałem…

Nigdy, kłamco, nie rozprowadzałem ulotek przed Biurem RPO. W sytuacji, w której Pan skarżył się na mnie sędziemu T. Kuczmie ulotki rozprowadzał prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztof Łapaj i nie było w nich nic, co by Pana znieważało. Nie było w nich także nic, co by znieważało urząd Rzecznika Praw Obywatelskich.

To Pan ten urząd kompromitował swoim postępowaniem. Tym między innymi, że – jak Pan przyznał – skargi, które ja kierowałem do Rzecznika Praw Obywatelskich na notorycznie naruszającą prawo adw. Wiesławę Zoll, Rzecznik, czyli Pan przekazywał do rozpoznania… Radzie Adwokackiej w Krakowie.

A przecież najwyraźniej obcy Panu art. 208.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi:

 

Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji

oraz w innych aktach normatywnych.”

Artykuł 208.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Nie Okręgowa Rada Adwokacka w Krakowie stoi zatem na straży praw człowieka i obywatela, ale… Rzecznik Praw Obywatelskich.

Pan jednak w wypełnianiu obowiązków Rzecznika Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej kierował się prawem dla Was, Żydów ortodoksów radykalnych prawem nadrzędnym nad konstytucyjnym, tj. Talmudem, którego jedna z wytycznych co do traktowania nie-Żydów brzmi:

W czasie procesu sądowego wolno oszukiwać, żeby Żyd zawsze wygrał.”

Talmud, Baba Kamma, 113b

 

Na podstawie Pana użalania się nad sobą, jojczenia, labiedzenia i skarżenia na mnie prokurator Radosława Ridan oskarżyła mnie, a sędzia T. Kuczma skazał wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. za czyn jak wyżej.

Z podanych wyżej przyczyn prokurator R. Ridan sporządziła akt oskarżenia, a sędzia T. Kuczma skazał mnie z rażącym naruszeniem prawa określonego w:

  1. artykule 42.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego”.
  2. artykule 7.1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności:Nikt nie może być uznany za winnego popełnienia czynu polegającegona działaniu lub zaniechaniu działania, którego według prawawewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowił czynu zagrożonego karą w czasie jego popełnienia”.
  3. artykule 15.1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych: Nikt nie może być skazany za czyn lub zaniechanie, które w myśl prawa wewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowiły przestępstwa w chwili ich popełnienia.

 

Obciążając mnie – dwukrotnie – zeznaniami w w.w. sprawie zaprezentował mi się Pan zatem jako wyjątkowo niedouczony, bo nie znający treści publikacji wydawanej pod Pana redakcją naukową, tuman. Rzadki okaz tumana.

Równie rzadka z Pana także miernota, tchórz.

Po tym bowiem, gdy wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. , w tym w zakresie zarzutu dotyczącego Pana pkt. XVII wydany z naruszeniem m.in. podanego wyżej prawa określonego przepisami Konstytucji, Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a także Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych , a sędzia Beata Stój ścigała mnie przez kolejne lata po raz drugi za ten czyn, skierowałem do Pana – jako przewodniczącego Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnzgeo przy Ministrze Sprawiedliwości, a potem, po zakończeniu przez Pana kadencji przewodniczącego, jako do członka tej, Komisji – kilkukrotnie pisma, a nich wnioski, żeby Pan poinformował sędzię B. Stój o w.w. wskazaniu doktryny prawnej, prezentowanym przez Pana jako słuszne.

A Pan, tchórzu, milczał.

Żeby tylko… Złożył Pan w dniu 27 września 2013 r. w Prokuraturze Rejonowej Kraków Śródmieście Zachód kolejne, ustne zawiadomienie o popełnieniu przeze mnie przestępstwa Pana zniesławienia. Takie samo, tego samego dnia złożyła Pana małżonka notoryczna oszustka, adw. Wiesława Zoll. Ona też się poczuła – znowu – zniesławiona przeze mnie.

Choć zniesławienie jest ścigane z oskarżenia prywatnego, zażądał Pan i zażądała Pana małżonka, żeby mnie Prokuratura ścigała za nie z oskarżenia publicznego.

Znalazł się życzliwy Wam prokurator Dariusz Furdzik, które spełnił Wasze żądania. Chciał mnie nawet umieścić w szpitalu psychiatrycznym, tj. poddać obserwacji psychiatrycznej. Okazał się jednak takim samym, jak Pan prawnikiem tumanem. Złożył nielegalny – znaczy sprzeczny z prawem – wniosek w tej sprawie do Sądu i mu go oddaliła postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. sędzia Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Katarzyna Cielarska.

Nie skorzystaliście wtedy niedouczone tchórz, Pan i Pana małżonka, adw. Wiesława Zoll, z przysługującego Wam prawa i nie złożyliście prywatnych aktów oskarżenia.

 

Ponieważ zaprezentował mi się Pan jako rzadki ignorant i tuman mściwy, który po wykorzystaniu – razem z Pana małżonką, takim samym jak Pan moralnym dnem, adw. Wiesławą Zoll – moich małoletnich dzieci jako narzędzi, a mnie jako źródło pomnażania rodzinnych dochodów uczynił mnie przestępcą, a w dniu 15 marca 2016 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój wydała postanowienie, którym umorzyła postępowanie przeciwko mnie prowadzone na podstawie Pana zeznań, niniejszym informuję, na wypadek, gdyby Pan, niezaspokojony w żądzy niszczenia mnie i mojej rodziny miał zamiar zaskarżyć w.w. postanowienie sędzi B. Stój, że z mocy prawa określonego w:

  1. artykuł 101 Kodeksu karnego: „§ 1. Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat:1) 30 – gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa, 2) 20 – gdy czyn stanowi inną zbrodnię, 2a) 15 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat, 3) 10 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata, 4) 5 – gdy chodzi o pozostałe występki, 5) (uchylony). § 2. Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.
  2. artykule 102 Kodeksu karnego: – „Jeżeli w okresie przewidzianym w art. 101 wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa określonego w § 1 pkt 1-3 ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych wypadkach – z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.

ustała – w datach, jak w pkt. II, str. 1 niniejszego pisma – karalność czynu za który w Pana przypadku ścigała mnie sędzia B. Stój.

W przypadku Pana małżonki, ortodoksyjnej oszustki i takiego samego, jak Pan pozbawionego ambicji i honoru tumana mściwego, tak samo jak Pan korzystającej bezwstydnie z usług świadczonych jej nieodpłatnie przez prokuratorów i sędziów adw. Wiesławy Zoll też ustała. Dwa i pół roku temu.

Niech jej Pan o tym – pouczony przeze mnie – powie.

Żeby się znowu nie skompromitowała, tym razem zaskarżając ewentualnie postanowienie życzliwej Państwu sędzi psychopatki2 Beaty Stój z dnia 15.03.2016 r.

Na zakończenie przypomnę Panu jeszcze jedną z Pana – tak samo Panu obcej, jak to opisane powyżej – nauk:

 

W ocenie Trybunału /Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – ZKE/ „[…] Podnoszenie lub rozgłaszanie prawdziwych zarzutów dotyczących osób pełniących funkcje publiczne o takie postępowanie lub właściwości,

które mogą narazić je na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności […] jest czynem – niezależnie od intencji sprawcy – ex definitione służącym społecznie uzasadnionemu interesowi (…)

Z całą pewnością w przypadku osób pełniących funkcje publiczne tego rodzaju interes uzasadniał będzie

przyjęcie szerokich granic krytyki.

Źródło: Kodeks karny część szczególna, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją Andrzeja Zolla 3 wydanie,

LEX a Wolters Kluwer business, s. 803

 

Ex definitione… Durny, amoralny, okrutny, mściwy, tchórzliwy Żydzie polonofobie ortodoksie radykalny.

 

 

Zbigniew Kękuś

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 21 marca 2016 r.

Zbigniew Kękuś

 

Pan

Adam Bodnar

Rzecznik Praw Obywatelskich

Al. Solidarności 77

00-090 Warszawa

 

Sygn. akt:

  1. Sądu Rejonowego w Dębicy: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/
  2. Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód: 1 Ds. 39/06/S

 

Do wiadomości:

  1. Pan Łukasz Balcer, Prezes Zarządu Głównego Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce, ul. Noakowskiego 4, 00-666 Warszawa
  2. Andrzej Duda Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 10, 00-952 Warszawa
  3. Pan Marek Kuchciński, Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 4/6/8, 00-902 Warszawa
  4. Pan Stanisław Karczewski, Marszałek Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 6, 00-902 Warszawa
  5. Pan Stanisław Piotrowicz, Przewodniczący Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 4/6/8, 00-902 Warszawa
  6. Pani Beata Szydło, Prezes Rady Ministrów, Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, Al. Ujazdowskie 1/3, 00-583 Warszawa
  7. Pani Małgorzata Gersdorf, Prezes Sądu Najwyższego, Plac Krasińskich 2/4/6, 00-951 Warszawa
  8. Pan Zbigniew Ziobro, Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa
  9. Pan Jarosław Kaczyński, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Prezes Partii Prawo i Sprawiedliwość, Biuro Poselskie, ul. Nowogrodzka 84/86, 02-018 Warszawa
  10. Pan Marek Woźniak, Prokurator Regionalny w Krakowie, ul. Cystersów 18, 31-553 Kraków
  11. Pan Rafał Babiński, Prokurator Okręgowy w Krakowie, ul. Mosiężnicza 2, 30-965 Kraków
  12. Ks. kard. Stanisław Dziwisz, Metropolita Krakowski, Kuria Metropolitalna, ul. Franciszkańska 3, 31-004 Kraków
  13. Panowie: Dominik Jaśkowiec, Sławomir Pietrzyk, Wiceprzewodniczący Rady Miasta Krakowa, Plac Wszystkich Świętych 3-4, 31-004 Kraków
  14. Pan Jacek Majchrowski, Prezydent Krakowa, Plac Wszystkich Świętych 3-4, 31-004 Kraków
  15. Pan Józef Pilch, Wojewoda Małopolski, ul. Basztowa 22, 31-156 Kraków
  16. Pan Wojciech Harpula, Redaktor Naczelny, „Gazeta Krakowska”, Al. Pokoju 3, 31-548 Kraków
  17. Pan Marek Kęskrawiec, Redaktor Naczelny „Dziennik Polski’, Al. Pokoju 3, 31-548 Kraków
  18. Pan Piotr Mucharski, Redaktor Naczelny, Tygodnik Powszechny, ul. Wiślna 12, 31-007 Kraków
  19. Pan Michał Olszewski, Redaktor Naczelny „Gazeta Wyborcza – Gazeta Kraków”, ul. Cystersów 9, 31-553 Kraków
  20. Pani Edyta Stanek, Redaktor Naczelny „Fakt Kraków”, ul. Grzegórzecka 10, 31-530 Kraków
  21. inni; www.kekusz.pl, www.aferyprawa.eu, www.monitor-polski.pl

 

Dotyczy:

  1. Wniosek na podstawie:
    1. art. 208.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
    2. art. 1.2, art. 1.3, art. 8.1, art. 9, art. 11.1, art. 12, art. 13.1, art. 14, art. 17.1 i 17.2 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich,
    3. pism do mnie głównego specjalisty w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Krystyny Kupczyńskiej dotyczących postępowania przed Sądem Rejonowym w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, z dnia:
      1. 16 lutego 2007 r., sygn. akt RPO-422333-II/06/K.Ku – Załącznik 19,
      2. 23 kwietnia 2007 r., sygn. akt RPO-422333-II/06/K.Ku – Załącznik 20,
      3. 22 października 2015 r., sygn. akt II.511.1223.2014.K.Ku – Załącznik 21.

o przeprowadzenie przez Rzecznika Praw Obywatelskich postępowania wyjaśniającego mającego na celu zweryfikowanie zasadności mojego zarzutu, że w sprawie rozpoznawanej przeciwko mnie przez Sąd Rejonowy w Dębicy do sygn. akt II k 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ i zakończonej orzeczeniem sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. zostało naruszone prawo określone w:

    1. art. 2 § 1, pkt 1 i pkt 4 Kodeksu postępowania karnego: Przepisy niniejszego kodeksu mają na celu takie ukształtowanie postępowania karnego, aby: 1) sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności. (…) 4) rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie.
    2. art. 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.”
  1. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi – po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jak w pkt. I, w oparciu o dowody, jak w pkt. IV i V – wyjaśnienia, czy było zgodne z:
    1. rzeczywistym stanem faktycznym,
    2. prawem:
      1. przypisanie przez prokurator R. Ridan mnie sprawstwa 18 czynów popełnionych za pośrednictwem:
        1. strony www.zgsopo.webpark.pl i
        2. strony www.zkekus.w.interia.pl

podanych przez nią w pkt. I – XVIII aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn.1 Ds. 39/06/S,

      1. podanie przez prokurator R. Ridan w opisie każdego z 18 czynów przypisanych mi w pkt. I – XVIII aktu oskarżenia, że za pośrednictwem:
        1. strony www.zgsopo.webpark.pl i
        2. strony www.zkekus.w.interia.pl

każdy z nich został popełniony „w Krakowie”,

      1. podanie przez prokurator R. Ridan w opisie każdego z 18 czynów przypisanych mi w pkt. I – XVIII aktu oskarżenia, że za pośrednictwem strony www.zkekus.w.interia.pl były popełniane okresie „od stycznia 2003 r.”
  1. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi – po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jak w pkt. I, w oparciu o dowody, jak w pkt. IV i V – wyjaśnienia, czy było zgodne z:
    1. rzeczywistym stanem faktycznym,
    2. prawem:

ściganie mnie przez Sąd Rejonowy w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – w tym skazanie przez sędziego Tomasza Kuczmę wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. – za czyny przypisane mi przez prokurator Radosławę Ridan w akcie oskarżenia z dnia 12.06.2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, według opisów, jak na str. 1 – aktu oskarżenia /karty 2417 – 2422 akt sprawy sygn. II K 407/13/.

  1. Wniosek o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie, jak w pkt. I na podstawie dowodów, tj.:
    1. aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan w akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S – Załącznik 4 – w tym:
      1. opisów czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan
      2. materiału dowodowego przedstawionego przez prokurator R. Ridan,
    2. uzasadnienia do postanowienia wydanego przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój – w obecności prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Ewy Sacha – w dniu 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II K 407/13 – Załącznik 6

a także:

    1. postanowienia sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 30 listopada 2007 r., sygn. II K 451/06 – Załącznik 7,
    2. pisma prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry złożonego w kopii do Sądu Rejonowego w Dębicy, data wpływu 19 marca 2007 r. – Załącznik 11,
    3. pisma Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy – Załącznik 12,
    4. pisma Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy – Załącznik 13,
    5. wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 9,
    6. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, wniesionej do Sądu Najwyższego w dniu 23 sierpnia 2011 r. – Załącznik 15,
    7. wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11 – Załącznik 16,
    8. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 – Załącznik 17,
    9. pisma Działu Bezpieczeństwa Informacji Wirtualnej Polski S.A. z dnia 12 sierpnia 2015 r. do mnie – Załącznik 18.
  1. Wniosek o:
    1. zwrócenie się przez Rzecznika Praw Obywatelskich przed rozpoznaniem sprawy jak w pkt. I do prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy o doręczenie Rzecznikowi postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, o u morzeniu postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.,
    2. potraktowanie postanowienia, jak w pkt. V.1 jako dowodu w sprawie jak w pkt. I.
  2. Wniosek o przygotowanie dla mnie na dzień 5 kwietnia 2016 r. odpowiedzi na mój wniosek z pisma do Rzecznika Praw Obywatelskich z pisma z dnia 9 października 2015 r. /data wpływu/ – Załącznik 25: „(…) II. Wniosek – na podstawie art. 12.1 i art. 1.4 ustawy z dnia 15.07.1987 r. o RPO – o:
    1. wydanie mi w dniu 22 października 2015 r. w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich kserokopii dokumentów poświadczających, że prof. Andrzej Zoll gdy był Rzecznikiem Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej, zanim obciążył mnie zeznaniami uczynił mnie przestępcą, rozpoznał zgłoszoną mu przeze mnie pismami z dnia 21 stycznia 2002 r. i 20 kwietnia 2002 r., a następnie, do końca sprawowania przez niego kadencji RPO, wielokrotnie ponawianą przeze mnie kolejnymi pismami sprawę pozbawienia przez sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Ewa Hańderek, SSR del. Agata Wasilewska-Kawałek, SSA Jan Kremer, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Maria Kus –Trybek – mojego wtedy małoletniego, chorego na choroby okresu dojrzewania, skoliozę, lordozę i garba żebrowego syna Michała Kękuś możności korzystania z konstytucyjnych i ustawowych praw do ochrony zdrowia, lub
    2. wydanie mi w dniu 22 października 2015 r. w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich oświadczenia, że w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich brak dokumentów, jak w pkt. II. 1.”
  3. Zawiadomienie, że po odpowiedzi na wnioski, jak w pkt. I, II, III i VI stawię się osobiście w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 5 kwietnia 2016 r., o godz. 12:00.
  4. Zawiadomienie, że w przypadku odmowy przez Rzecznika Praw Obywatelskich udzielenia mi odpowiedzi na wnioski jak w pkt. I, II, III i VI lub uznania przez Rzecznika, że w sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ nie doszło do naruszenia prawa określonego w:
    1. art. 2 § 1, pkt 1 i pkt 4 Kodeksu postępowania karnego,
    2. art. 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

w dniu 5 kwietnia 2016 r. rozpocznę prowadzony całodobowo protest głodowy przed Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich w Warszawie, Al. Solidarności 77 – nie będę jadł, będę pił wodę i soki – i będę go prowadził do dnia

wręczenia mi sporządzonego przez Rzecznika Praw Obywatelskich na piśmie, zgodnego z:

    1. rzeczywistym stanem faktycznym
    2. prawem,

stanowiska w sprawie, jak w pkt. I, II, III i VI.

  1. Zawiadomienie, że
    1. kopie dokumentów poświadczających zdarzenia opisane w niniejszym piśmie są umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl,
    2. kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl,

 

Część I. Przepisy prawa

 

  1. Artykuł 208.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji oraz w innych aktach normatywnych.”
  2. Artykuł 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.”
  3. Artykuł 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.
  4. Artykuł 1. 2. Ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich /2011-08-18 zm. Dz.U.2011.222.1320/: Rzecznik Praw Obywatelskich, zwany dalej “Rzecznikiem”, stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innych aktach normatywnych, w tym również na straży realizacji zasady równego traktowania.”
  5. Artykuł 1. 3. Ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich: „W sprawach o ochronę wolności i praw człowieka i obywatela Rzecznik bada, czy wskutek działania lub zaniechania organów, organizacji i instytucji, obowiązanych do przestrzegania i realizacji tych wolności i praw, nie nastąpiło naruszenie prawa, a także zasad współżycia i sprawiedliwości społecznej.”
  6. Artykuł 8.1 Ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich: „Rzecznik podejmuje czynności przewidziane w ustawie, jeżeli poweźmie wiadomość wskazującą na naruszenie wolności i praw człowieka i obywatela, w tym zasady równego traktowania.”
  7. Artykuł 9 Ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich: „Podjęcie czynności przez Rzecznika następuje: 1) na wniosek obywateli lub ich organizacji.”
  8. Artykuł 11.1 Ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich: Rzecznik po zapoznaniu się z każdym skierowanym do niego wnioskiem może: 1) podjąć sprawę,
    2) poprzestać na wskazaniu wnioskodawcy przysługujących mu środków działania,
    3) przekazać sprawę według właściwości,
    4) nie podjąć sprawy
    – zawiadamiając o tym wnioskodawcę i osobę, której sprawa dotyczy.”
  9. Artykuł 12 Ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich: Podejmując sprawę Rzecznik może: 1) samodzielnie prowadzić postępowanie wyjaśniające,
    2) zwrócić się o zbadanie sprawy lub jej części do właściwych organów, w szczególności organów nadzoru, prokuratury, kontroli państwowej, zawodowej lub społecznej,
    3) zwrócić się do Sejmu o zlecenie Najwyższej Izbie Kontroli przeprowadzenia kontroli dla zbadania określonej sprawy lub jej części.”
  10. Artykuł 13.1 Ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich: Prowadząc postępowanie, o którym mowa w art. 12 pkt 1, Rzecznik ma prawo: 1) zbadać, nawet bez uprzedzenia, każdą sprawę na miejscu,
    2) żądać złożenia wyjaśnień, przedstawienia akt każdej sprawy prowadzonej przez naczelne i centralne organy administracji państwowej, organy administracji rządowej, organy organizacji spółdzielczych, społecznych, zawodowych i społeczno-zawodowych oraz organy jednostek organizacyjnych posiadających osobowość prawną, a także organy jednostek samorządu terytorialnego i samorządowych jednostek organizacyjnych,
    3)
    żądać przedłożenia informacji o stanie sprawy prowadzonej przez sądy, a także prokuraturę i inne organy ścigania oraz żądać do wglądu w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich akt sądowych i prokuratorskich oraz akt innych organów ścigania po zakończeniu postępowania i zapadnięciu rozstrzygnięcia,
    4) zlecać sporządzanie ekspertyz i opinii.”
  11. Artykuł 14 Ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich: Po zbadaniu sprawy Rzecznik może: 1) wyjaśnić wnioskodawcy, że nie stwierdził naruszenia wolności i praw człowieka i obywatela,
    2) skierować wystąpienie do organu, organizacji lub instytucji, w których działalności stwierdził naruszenie wolności i praw człowieka i obywatela; wystąpienie takie nie może naruszać niezawisłości sędziowskiej,
    3)
    zwrócić się do organu nadrzędnego nad jednostką, o której mowa w pkt 2, z wnioskiem o zastosowanie środków przewidzianych w przepisach prawa,
    4) żądać wszczęcia postępowania w sprawach cywilnych, jak również wziąć udział w każdym toczącym się już postępowaniu – na prawach przysługujących prokuratorowi,
    5)
    żądać wszczęcia przez uprawnionego oskarżyciela postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa ścigane z urzędu. (…)”
  12. Artykuł 17 Ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich: „1. Organ, organizacja lub instytucja, do których zwróci się Rzecznik, obowiązane są z nim współdziałać i udzielać mu pomocy, a w szczególności: 1) zapewniać dostęp do akt i dokumentów na zasadach określonych w art. 13,
    2) udzielać Rzecznikowi żądanych przez niego informacji i wyjaśnień,
    3) udzielać wyjaśnień dotyczących podstawy faktycznej i prawnej swoich rozstrzygnięć,

    4) ustosunkowywać się do ogólnych ocen, uwag i opinii Rzecznika.
    2.
    Rzecznik może określić termin, w jakim powinny być dokonane czynności, o których mowa w ust. 1.

 

Część II. Uzasadnienie

 

Informuję, że przyczyną ewentualnego prowadzenia przeze mnie protestu głodowego, jak w pkt. VIII str. 2,3 niniejszego pisma, będzie m.in. dwukrotne oszukanie mnie przez byłą studentkę prof. Andrzeja Zolla, zatrudnioną przez niego – tj. gdy on był Rzecznikiem Praw Obywatelskich – w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich z dniem 14 maja 2001 r., co poświadczyła w piśmie do mnie z dnia 4 lutego 2016 r. dyrektor generalny Biura RPO Katarzyna Jakimowicz – Załącznik 1: „Warszawa, 4 lutego 2016 r. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Biuro Dyrektora Generalnego BDG-WZK.0134.4.2016 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Szanowny Panie, w odpowiedzi na Pana pismo z dnia 20 stycznia 2016 r. dotyczące udostępnienia informacji publicznej, działając na podstawie przepisów Ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. Nr 782 z późn. zm.), informuję, że: (…) pani Krystyna Kupczyńska jest zatrudniona w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich od dnia 14 maja 2001 r.
Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Biuro Dyrektora Generalnego, sygn. akt BDG-WZK.0134.4.2016,

pismo Dyrektora Generalnego Katarzyny Jakimowicz z dnia 4 lutego 2016 r. – Załącznik 1

 

Andrzej Zoll był Rzecznikiem Praw Obywatelskich od 30 czerwca 2000 r. do 15 lutego 2006 r.

Główny specjalista w Biurze Zespole Prawa Karnego RPO Krystyna Kupczyńska oszukała mnie dwukrotnie, odpowiadając na moje wnioski do Rzecznika o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. prawomocnego skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r.

Pismem z dnia 6 listopada 2009r. skierowanym do rzecznika praw obywatelskich Janusza Kochanowskiego złożyłem między innymi:

  1. Wniosek o podjęcie przez Rzecznika Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej zgodnych z przepisami obowiązującego prawa działań – na podstawie art. 17 § 1, p. 11 KPK, art. 439 § 1, p.11, art. 521 KPK – na rzecz wzruszenia prawomocnego:
    1. skazującego mnie za popełnienie czynów, których sprawcami były w rzeczywistości inne niż ja osoby,
    2. wydanego z oczywistym i rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. w sprzeczności z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006r. /Dziennik Ustaw nr 190 z dnia 19 października 2006r. poz. 1409/,
    3. wydanego zaocznie, tj. z pozbawieniem mnie możności obrony moich praw

wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy, Tomasza Kuczma z dnia 18 grudnia 2007r. /sygn. akt II K 451/06/. (…)”

 

W odpowiedzi na mój wniosek z dnia 6 listopada 2009 r. otrzymałem pismo mgr Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 stycznia 2010 r. – Załącznik 2: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 7.01.10 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/Działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, iż po dokonaniu analizy akt Rzecznik nie znalazł podstaw do wniesienia na Pana korzyść kasacji od : – prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06, którym za popełnienie czynów z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk został Pan skazany na karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przy określeniu 1 stawki na kwotę 100 złotych.
(…)
Jednocześnie wyjaśniam, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenie i w myśl art. 523 § 1 kpk może być wniesiona tylko wówczas, jeżeli orzeczenia sądów dotknięte są rażącymi wadami prawnymi, tj. gdy „naruszone zostały przez sądy rozpoznające sprawę przepisy prawa o takim znaczeniu dla prawidłowego jej rozpoznania i w taki sposób, że mogło to mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, orzeczenie wydane zostało z uchybieniami stanowiącymi bezwzględne podstawy zaskarżenia wskazanymi w art. 439 § 1 kpk.

Analiza akt sprawy wskazuje, iż nie zaistniały powyżej wskazane przesłanki.

We wniosku poodnosi Pan zarzut naruszenia przez sąd prawa materialnego a to art. 226 § 1 k, skoro został Pan skazany za czyn z art. 226 § 2 kk, który to przepis prawa karnego w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., uznany został za niezgodny z Konstytucją, RP, ponadto podnosi Pan zarzut braku skargi uprawnionego oskarżyciela wskazując, iż przestępstwo z art. 212 § 2 kk ścigane jest z oskarżenia prywatnego, a zatem, w Pana ocenie, w przedmiotowej sprawie prokurator nie był organem uprawnionym do wniesienia aktu oskarżenia o taki czyn. Pozostałe zarzuty dotyczą kwestionowania przez Pana ustaleń faktycznych i oceny dowodów poprzez niezasadne przyjęcie przez sąd, iż zebrany materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenia Pana winy.

Otóż, Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 11 października 2006 r. w sprawie o sygn, akt P 3/06, orzekł, że art. 226 § 1 Kodeksu karnego (w brzmieniu sprzed 25 lipca 2008 r.) jest niezgodny z art. 54 ust.1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W wyroku tym wskazano jednoznacznie, że rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że od momentu wejścia w życie wyroku niedopuszczalne staje się ściganie z tytułu zniewagi funkcjonariusza publicznego dokonanej, czy to publicznie, czy niepublicznie, wyłącznie w związku z jego czynnościami służbowymi,a nie podczas wykonywania tych czynności.

Zgodnie zaś z dyspozycją art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, a w sytuacji, gdy nie został przez Trybunał określony inny termin utraty mocy obowiązującej omawianego aktu normatywnego, orzeczenie weszło w życie z dniem ogłoszenia (dnia 19 października 2006 r.). Nastąpiło to zatem jeszcze przed wydaniem wyroku przed Sądem I instancji. Z tym też dniem brak było podstaw prawnych do ścigania w oparciu o art. 226 § 1 k.k. czynów innych, niż stanowiących zniewagę funkcjonariusza publicznego popełnioną podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych.

Z opisu przypisanych Panu czynów jednoznacznie wynika, że zarzucono Panu znieważenie funkcjonariuszy publicznych jedynie w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych. Tak więc, w świetle omówionego judykatu Trybunału Konstytucyjnego, nie można przyjąć, że zachowanie, w dniu orzekania w sprawie zawierało znamiona czynu zabronionego z art. 226 § 1 k.k. (choć wyraz ustawowy treść tego wyroku znalazła dopiero w zmianach dokonanych przez art. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz. U. z 2008r., Nr 122, poz. 782). Stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 października 2008r., sygn. V KK 127/08 publ. Biuletynie PK 2008/13/30, Lex 4668651 wskazuje, iż nieprawidłowe przyjęcie kwalifikacji prawnej z art. 226 § 1 nie może skutkować uniewinnieniem w sytuacji, gdy zachowanie będące przedmiotem przedstawionego zarzutu może wyczerpywać znamiona również innego przestępstwa, mianowicie art. 212 § 2 kk, a taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Wprawdzie brak jest pisemnego uzasadnienia wydanego orzeczenia a Pan nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu, jednakże pozostały zebrany w sposób wyczerpujący, materiał dowodowy wskazuje, iż zachowanie Pana wyczerpuje znamiona czynu z art. 212 § 2 kk. Analiza publikowanych przez Pana wpisów na podanych w akcie oskarżenia stronach internetowych pod adresem wskazanych personalnie sędziów sądów, prezesa, piastującego w tym czasie urząd Rzecznika Praw Obywatelskich /Andrzej Zoll – ZKE/, a także adwokata /adw. Wiesława Zoll – ZKE/ reprezentującego stronę przeciwną w postępowaniu rozwodowym nie budzi wątpliwości, iż mają one charakter zniesławiający, stanowiący pomówienia o takie postępowanie i właściwości, które mogły ich poniżyć w opinii publicznej a także narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu. Sąd Najwyższy wskazał, iż środkami masowego komunikowania są wszystkie środki, których działanie sprowadza się do masowego przekazywania rozmaitych treści, a Internet jest środkiem masowego komunikowania, o jakim mowa w art. 212 § 2 kk, za pomocą którego sprawca może dopuścić się zniesławienia (por. postanowienie SN z dnia 07 maja 2008r., sygn. III KK 234/07 publ. Biul. PK 2008/1/33.Nie nasuwa wątpliwości również Pana wina odnośnie zarzucanego Panu czynu z art. 241 § 2 kk, skoro również za pośrednictwem strony internetowej rozpowszechniał Pan wiadomości z rozprawy rozwodowej, która toczyła się z wyłączeniem jawności. (…).”

W ocenie Rzecznika brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości ustalenia pana winy, podstawy wymiaru kary, a wymiar kary nie narusza przepisów prawa materialnego.

W związku z powyższym informuję, iż nie zostaną podjęte dalsze działania w powyższej sprawie.

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty w Zespole

Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 7 stycznia 2010 r. – Załącznik 2

 

Dziewięć miesięcy po sporządzeniu przez mgr Krystynę Kupczyńską w.w. pisma z dnia 7 stycznia 2010 r., w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie… wydał wyrok wznowiewniowy /sygn. akt II Ko 283/10/, którym… przyznał mi rację, orzekając m.in. – patrz: str. 16 oraz Załącznik 14: „(…) (…) Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1 kk.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 14

 

Wskazać należy, że art. 523 § 1 k.p.k. stanowi: Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.”

Artykuł 521 § 1 k.p.k. stanowi – w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r.: „Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.”

Wyrok wznowieniowy Sądu Okręgowego w Rzeszowie jest zatem dowodem, że Rzecznik Praw Obywatelskich powinien wnieść kasację, wtedy, gdy w.w. pismem z dnia 6 listopada 2009 r. złożyłem wniosek o wzruszenie skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. Tymczasem główny specjalista K. Kupczyńska poinformowała mnie pismem z dnia 7 stycznia 2010 r. – Załącznik 2: „Jednocześnie wyjaśniam, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenie i w myśl art. 523 § 1 kpk może być wniesiona tylko wówczas, jeżeli orzeczenia sądów dotknięte są rażącymi wadami prawnymi, tj. gdy „naruszone zostały przez sądy rozpoznające sprawę przepisy prawa o takim znaczeniu dla prawidłowego jej rozpoznania i w taki sposób, że mogło to mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, orzeczenie wydane zostało z uchybieniami stanowiącymi bezwzględne podstawy zaskarżenia wskazanymi w art. 439 § 1 kpk. Analiza akt sprawy wskazuje, iż nie zaistniały powyżej wskazane przesłanki.

 

Potem wychowanka prof. dr. hab. Andrzeja Zolla Krystyna Kupczyńska oszukała mnie jeszcze raz…

Pismem z dnia 28 października 2010 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich Ireny Lipowicz złożyłem: „Szanowna Pani Irena Lipowicz Rzecznik Praw Obywatelskich /adres – ZKE/ Dotyczy: Wniosek o wniesienie przez Rzecznika Praw Obywatelskich – na podstawie art. art. 521; 523 § 1; 439 § 1 ust. 11, 524 § 2 Kodeksu Postępowania Karnego – kasacji na moją korzyść od prawomocnego wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy, Tomasza Kuczma z dnia 18 grudnia 2007r.

Uzasadnienie

(…) Wydał SSR T. Kuczma w dniu 18 grudnia 2007r. skazujący mnie wyrok mimo, że nie tylko nie posiadał dowodów poświadczających, że ja jestem sprawcą czynów, o popełnienie których oskarżyła mnie aktem oskarżenia z dnia 12.06.2006r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/, ale wręcz posiadał w dniu orzekania, tj. 18 grudnia 2007r. dowody poświadczające, że ja nie jestem sprawcą tych czynów, tj. czynów, za popełnienie których w.w. wyrokiem uczynił mnie przestępcą.

A przecież WIRTUALNA POLSKA oraz INTERIA.Pl S.A. nie dostarczyły sędziemu T. Kuczma dowodów, że ja byłem użytkownikiem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony www.zkekus.w.interia.pl, podanych przez prokurator R. Ridan w akcie oskarżenia przeciwko mnie z dnia 12.06.2006r. oraz, że ja byłem osobą, która administrowała nimi lub zamieszczała materiały na nich.
Wręcz przeciwnie WIRTUALNA POLSKA dostarczyła nawet sędziemu Tomaszowi Kuczma materiały dowodowe poświadczające, że ja nie byłem użytkownikiem strony
www.zgsopo.webpark.pl.

Podała, kto był użytkownikiem tego portalu.

Żaden z materiałów dowodowych dostarczonych sędziemu Tomaszowi Kuczma przez WIRTUALNĄ POLSKĘ oraz INTERIA.PL S.A. nie potwierdza, że ja założyłem portal lub stronę, jak wyżej, że nimi administrowałem lub zamieszczałem na nich jakiekolwiek informacje we wskazanym przez prokurator R. Ridan w akcie oskarżenia oraz przez sędziego T. Kuczmę w wyroku z dnia 18.12.2007r. okresie popełniania przestępstw, za popełnienie których zostałem skazany, tj. od stycznia 2003r. do września 2005r.”

Do pisma z dnia 28 października 2010 r., załączyłem kopie pism Działów Bezpieczeństwa operatorów internetowych, Wirtualnej Polski S.A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. /Załącznik 12/ i Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r. /Załącznik 13/.

W odpowiedzi otrzymałem pismo Krystyny Kupczyńskiej z dnia 4 stycznia 2011 r., którym ta poinformowała mnie – Załącznik 3: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 4.0.11 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 28 października 2010 r., działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, co następuje: Otóż, z dołączonych do pisma kserokopii dokumentów wynika, iż Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10 wznowił postępowania w sprawie ozn. sygn. II K 451/06 w pkt. I, III-XVII, wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy w tej części uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Tak więc, we wskazanym wyżej zakresie, postępowanie będzie toczyło się od początku.

Natomiast, odnośnie pozostałych zarzutów (pkt. II, XVIII) postępowanie nie zostało wznowione, a zatem postępowanie jest prawomocnie zakończone.

Uprzejmie nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie wniesie kasacji na Pana korzyść od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 451/06, (w części, w jakiej wyrok tej nie został uchylony w toku postępowania o wznowienie – art. 540 § 2 kpk).

Nadmieniam, iż powyższe akta były przedmiotem analizy w tut. Biurze, został Pan poinformowany o stanowisku zajętym przez Rzecznika, a zatem kolejne pisma pozostaną bez odpowiedzi. Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska”

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty w Zespole

Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 4 stycznia 2011 r. – Załącznik 3

 

Uprzejma pani K. Kupczyńska. Li tylko uprzejma…

Gdy mnie już uprzejmie poinformowała, jak wyżej, to potem:

  1. w dniu 23 sierpnia 2011 r. prokurator generalny Andrzej Seremet… wniósł – na podstawie w.w. art. 521 k.p.k. i 523 § 1 k.p.k. – kasację, sygn. akt IV KSK 699/11, /Załącznik 15/ do Sądu Najwyższego w zakresie w.w. dwóch czynów z pkt. II i XVIII skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r.,
  2. w dniu 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy wydał wyrok wznowieniowy, sygn. akt IV KK 272/11, /Załącznik 16/, którym uznał kasację Prokuratora Generalnego za zasadną i uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy w zakresie w.w. czynów z pkt. II i XVIII.

 

Gdyby mnie nie oszukała dwukrotnie główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystyna Kupczyńska, wychowanka prof. Andrzeja Zolla, jego była studentka, zatrudniona przez niego w Biurze RPO, już wiele lat temu skazujący mnie wyrok mógł zostać uchylony w zakresie wszystkich, niesłusznie przypisanych mi czynów.

 

xxx

 

Od dnia 14 listopada 2006 r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny prowadził postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/.

W sprawie jak wyżej byłem ścigany na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S /uprzednio 1 Ds. 112/04/S/, którym ta oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl popełniłem osiemnaście przestępstw – Załącznik 4:

  1. pkt. I, III-XVI aktu oskarżeniaznieważyłem i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
  2. pkt II aktu oskarżeniazniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt Sądu Okręgowego w Krakowie XI CR 603/04/,
  3. pkt XVII aktu oskarżeniaznieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, rzecznika praw obywatelskich w osobie piastującego ten urząd Andrzeja Zolla
  4. pkt XVIII aktu oskarżenia – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S – Załącznik 4

 

Zawiadomienie o popełnieniu przeze mnie w.w. przestępstw złożył w dniu 2 czerwca 2004 r. prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie SSA Włodzimierz Baran.

Czyny jak wyżej miałem popełnić w związku ze sprawą o rozwód prowadzoną w okresie od czerwca 1997 r. do kwietnia 2006 r. przez Sąd Okręgowy w Krakowie /sygn. akt XI CR 603/04, uprzednio I1C 1115/97/R/ przy udziale Sądu Apelacyjnego w Krakowie.

Sąd Najwyższy przekazał postanowieniem z dnia 27 października 2006 r. sygn. akt IV KO 44/06 sprawę przeciwko mnie do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy – Załącznik 5:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie Sądu

Najwyższego /SSN Józef Szewczyk, SSN Andrzej Deptuła, SSN Andrzej Siuchniński/ z dnia 27

października 2006 r. – Załącznik 5

 

Jak poświadczyła sędzia referent w sprawie przeciwko mnie Beata Stój w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy ścigał mnie za przypisane mi czyny wyłącznie na podstawie treści materiałów zamieszczonych na stronach www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl. Podała m.in. – Załącznik 6: „Zgodnie z treścią art. 203 § 1 k.p.k. w razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane materiały dowodowe wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo.

Z akt sprawy wynika, że takie prawdopodobieństwo zachodzi, gdyż na stronie internetowej Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl oraz na stronie zkekus.w.interia.pl umieszczane były pisma Zbigniewa Kękusia, adresowane głównie do sądów, ale także do organów państwowych, w których obrażał on sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie, a także adwokata Wiesławę Zoll oraz ówczesnego Rzecznika Praw Obywatelskich Andrzeja Zolla, a także umieszczał informacje z postępowania ze swojego powództwa o rozwód, które toczyło się z wyłączeniem jawności.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 6

 

To ustalenie sędzi Beaty Stój sprzeczne z dowodami dostarczonymi Sądowi Rejonowemu w Dębicy przez operatorów internetowych:

  1. Wirtualną Polskę S.A. – pismo z dnia 6 sierpnia 2007 r. – Załącznik 12,
  2. Interię.PL S.A. – pismo z dnia 1 października 2007 r. – Załącznik 13,

oraz ustaleniami na ich podstawie przedstawionymi przez:

  1. Prokuratora Generalnego w kasacji wniesionej w dniu 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK, do Sądu Najwyższego, na moją korzyść w zakresie zarzutów z pkt. II i XVIII prawomocnego skazującego mnie wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 15,
  2. Sąd Najwyższy w wyroku wznowieniowym, wydanym w dniu 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, na moją korzyść na podstawie w.w. kasacji z dnia 22.08.2011 r. – Załącznik 16,
  3. autorkę w.w. postanowienia z dnia 14.04.2015 r., sędzię Beatę Stój w postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 17.

 

Akta w.w. sprawy przeciwko mnie wpłynęły do Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 14 listopada 2006 r.

Jak mnie poinformował wyznaczony mi przez sędzię referenta w sprawie przeciwko mnie Beatę Stój obrońca z urzędu adw. Robert Bryk, w dniu 15 marca 2016 r. sędzia B. Stój wydała postanowienie o umorzeniu w.w. sprawy na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.: „Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: (…) 6) nastąpiło przedawnienie karalności.”

Oto uzasadnienie dla moich wniosków, jak w pkt. I, II, III str. 1 i 2 niniejszego pisma.

 

Ad. pkt. I, II, III, str. 1, 2 niniejszego pisma

W opisie każdego z osiemnastu przypisanych mi zarzutów /pkt. I – XVIII aktu oskarżenia/ prokurator Radosława Ridan:

  1. przypisała mnie sprawstwo każdego czynu,
  2. jako początek okresu popełniania przypisanych mi czynów wskazała styczeń 2003 r. oraz podała, że popełniałem je do
    1. maja 2005 r. – zarzuty z pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia,
    2. września 2005 r. – zarzuty z pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII, XVIII aktu oskarżenia,
  3. jako miejsce popełniania przypisanych mi czynów wskazała Kraków,
  4. podała, że każdy z przypisanych mi czynów popełniałem za pośrednictwem stron internetowych:
    1. www.zgsopo.webpark.pl
    2. www.zkekus.w.interia.pl

 

W uzasadnieniu do przedstawionych mi zarzutów, na str. 6 aktu oskarżenia /karta 2422 akt sprawy/ prokurator R. Ridan przedstawiła zgromadzony przez nią podczas prowadzonego w okresie od dnia 2 lipca 2004 r. do dnia 12 czerwca 2006 r. postępowania przygotowawczego materiał dowodowy. Podała – Załącznik 4: „UZASADNIENIE Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście wschód prowadziła postępowanie w sprawie z zawiadomienia Sędziów Sądu Okręgowego i Apelacyjnego w Krakowie o przest. z art. 226 § 1 kk i inne, przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a to zeznań świadków /imiona i nazwiska w.w. osób uznanych za pokrzywdzone oraz świadków – ZKE/, dokumentów uzyskanych ze strony internetowych Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgsopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl (k: 268-616), materiałów uzyskanych z postępowania sygn. XI CR 603/04 Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Rodzinny z pozwu Zbigniewa Kękusia przeciwko Marii Kękuś o rozwód (k:618) stwierdzono następujący stan faktyczny (…).”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, akt oskarżenia

prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., karta 2422 – Załącznik 4

 

Na str. 18 – 22 aktu oskarżenia /karty 2434 – 2438 akt sprawy sygn. II K 407/13/ prokurator R. Ridan przedstawiła w szczegółach zgromadzony przez nią materiał dowodowy. Podała – Załącznik 4: Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na przedstawienie Zbigniewowi Kękusiowi zarzutu popełnienia przestępstw z 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw.z art. 12 kk, przest. z art. z art. 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk,przest. z art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i przest. z art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.

k:2338-2339 tom XVI Przesłuchany w charakterze podejrzanego Zbigniew Kękuś nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu przestępstw i odmówił składania wyjaśnień.

k: 2300 t.XV Zbigniew Kękuś nie był w przeszłości karany

ProkuratorRadosława Ridan

Lista osób podlegających wezwaniu na rozprawę:

oskarżony:

k:2338-2339 tom XVI Zbigniew Kękuś

– występujący bez obrońcy

świadkowie:
k:130-131 1. Anna Karcz-Wojnicka
k:133- 2. Hanna Nowicka de Poraj
k:135- 3. Jan Kremer
k:137-138 4. Włodzimierz Baran
k:149-150 5. Agata Wasilewska- Kawałek
k:151-152 6. Jerzy Bess
k:153-154 7. Maja Rymar
k:I55 8. Krzysztof Sobierajski
k:158-159 9. Maria Kuś-Trybek
k:161-162 10. Agnieszka Oklejak
k: 164-165 11. Izabela Strózik
k:167-168 12. Liliana Siedlarz – Kapera
k:188- 13. Wiesława Zoll
k:207-208 14. Małgorzata Ferek
k:210-211 15. Anna Kowacz- Braun
k:238-241 16. Ewa Hańderek
k:240-241 17. Teresa Dyrga
k:256-257 18. Andrzej Zoll
k:2303 19. Maria Kękuś
k;2405-2406 20. Danuta Kłosińska
k;2409-2410 21. Jadwiga Osuch

na zasadzie art. 333 § 2 kpk wnoszę o zaniechanie wezwania na rozprawę i odczytanie zeznań świadka Hanny Nowickiej de Poraj albowiem świadek w swoich zeznaniach stwierdza okoliczności, którym oskarżony w wyjaśnieniach nie zaprzeczył /ja odmówiłem składania zeznań, nie składałem zatem żadnych wyjaśnień – ZKE/, a okoliczności te nie są tak doniosłe, aby koniecznym było bezpośrednie przesłuchanie tego świadka na rozprawie.

pokrzywdzeni:
1. Anna Karcz- Wojnicka
2. Jan Kremer
3. Włodzimierz Baran
4. Wiesława Zoll
5. Agata Wasilewska -Kawałek
6. Izabela Strózik
7. Ewa Hańderek
8. Maria Kuś-Trybek
9. Anna Kowacz- Braun
10. Agnieszka Oklejak
11. Teresa Dyrga
12. Danuta Kłosińska
13. Jadwiga Osuch
14. Małgorzata Ferek
15. Maja Rymar
16. Krzysztof Sobierajski
17. Andrzej Zoll

Wykaz innych dowodów – do odczytania na rozprawie:

k:2-21 opublikowane na stronie internetowej Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca pisma Z.Kękusia z dnia. 23.02.2004,5.04.2004,16.06.2003

k:42-62 opublikowane na stronie internetowej Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca pismo Z. Kękusia z dnia 29.06.2004r

k:63-70 opublikowane na stronie internetowej Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca pismo Z. Kękusia z dnia 26.04.2004r

k: 105-125 opublikowane na stronie internetowej Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca pismo Z. Kękusia z dnia 20.07.2004r

k; 126 -128 opublikowane na stronie internetowej Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca pismo Z. Kękusia z dnia 5.07.2004r

k: 139-141 opublikowane na stronie internetowej Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca pismo z Kękusia z dnia 29.06.2004r

k; 142-147 pismo Z.Kękusia do prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 7.06.2004r

k:214-235 kserokopia pisma Z.Kękusia zawierającego zawiadomienie o przestępstwie dot. W.Zoll z załącznikami

k:242-252 kserokopia uzasadnienia wyroku z dnia 22.11.2004r sygn. XI CR 603/04

k:268-270 „preambuła” do strony zkekus. interia. pi Z.Kękusia

k:266 protokół oględzin akt sprawy XICR 603/04

k:271-290 pismo Z. Kękusia z dnia 1.04.2005r do RPO opublikowane na zkekus.interia.pl

k:291-303 pismo Z. Kękusia z dnia 2.02..2005r do Sądu Apelacyjnego opublikowane na zkekus.interia.pl

k:304-318 pismo Z. Kękusia z dnia 2.09..2005r do Sądu Apelacyjnego opublikowane na zkekus.interia.pl

k:319-331 pismo Z. Kękusia z dnia 2.11.2004 do Sądu Okręgowego Wydział XI Cywilny opublikowane na zkekus.interia.pl

k:332-343 pismo -pozew Z. Kękusia z dnia 7.02. .2005r do Sądu Rejonowego dla Krakowa- Śródmieścia Wydział I Cywilny opublikowane na zkekus.interia.pl

k344-351 pismo Z.Kękusia do Prezesa NRA z dnia7.03..2005r opublikowane na zkekus.interia.pl

k:352-372 pismo Z. Kękusia z dnia 7.03.2005r do RPO opublikowane na zkekus.interia.pl

k:373-386 pismo Z. Kękusia z dnia 10.01.2005r do RPDz. opublikowane na zkekus.interia.pl

k:387-392 pismo Z. Kękusia z dniał9.01.2005r do Sądu Okręgowego Wydział I Cywilny w Warszawie – wniosek o podjecie zawieszonego postępowania -opublikowane na zkekus.interia.pl

k:393-444 pismo Z. Kękusia z dnia 20.07.2004r do Sejmu RP opublikowane na zkekus.interia.pl

k:445-446 pismo Z. Kękusia z dnia 20.08.2004r do Biura RPO opublikowane na zkekus.interia.pl

k:447-463 pismo- zażalenie Z. Kękusia z dnia 23.03.2005r do Sądu Apelacyjnego w Krakowie opublikowane na zkekus.interia.pl

k:464-469 pismo- zawiadomienie o przestępstwie Z. Kękusia z dnia 24.01.2005r do Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód opublikowane na zkekus.interia.pl

k:470-486 pismo- wniosek Z. Kękusia z dnia25.02. 2005r do Sadu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Cywilny opublikowane na zkekus.interia.pl

k:487-492 pismo -wniosek pismo Z. Kękusia z dnia 25.02.2005r do Prezesa SO i Inn. opublikowane na zkekus.interia.pl

k:493-509 pismo Z. Kękusia z dnia 25.10.2004r r do Sądu Apelacyjnego w Krakowie opublikowane na zkekus.interia.pl

k:510-512 pismo Z. Kękusia z dnia 25.10.2004r do Ministra Sprawiedliwości opublikowane na zkekus.interia.pl

k:513-519 pismo Z. Kękusia z dnia 27.01. 2005r do Posła Z. Wassermanna opublikowane na zkekus.interia.pl

k:520-528 pismo Z. Kękusia z dnia 27.08.2004r do Biura Ministra Sprawiedliwości Wydziału Skarg i Wniosków opublikowane na zkekus.interia.pl

k:529-539 pismo Z. Kękusia z dnia 27.12.2004r do Prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie opublikowane na zkekus.interia.pl

k:540-545 pismo Z. Kękusia z dnia 28.01.2005r do Prezesa NRA opublikowane na zkekus.interia.pl

k:546 kopia pisma z dnia 20.08.2004r z Ministerstwa Sprawiedliwości do Z. Kękusia

k:547-557 pismo Z. Kękusia z dnia 29.09.2004r Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia Wydział I Cywilny opublikowane na zkekus.interia.pl\

k:558-593 pismo Z. Kękusia z dnia 17.02.2005r do RPO opublikowane na zkekus.interia.pl

k:594-616 pismo Z. Kękusia z dnia 28.04.2005r do RPDz opublikowane na zkekus.interia.pl

k:617 zapis elektroniczny w.w. pism ze strony zkekus.interia.pl (płytka CD)

k:618-736 uwierzytelnione kopie dokumentów z tomu I sprawy Z.Kękusia o rozwód (XICR 603/04) Sądu Okręgowego Wydział XI Rodzinny

k:737-856 uwierzytelnione kopie dokumentów z tomu II sprawy Z.Kękusia o rozwód (XICR 603/04) Sądu Okręgowego Wydział XI Rodzinny

k:857-986 uwierzytelnione kopie dokumentów z tomu III sprawy Z.Kękusia o rozwód (XICR 603/04) Sądu Okręgowego Wydział XI Rodzinny

k:987-118 uwierzytelnione kopie dokumentów z tomu IV sprawy Z.Kękusia o rozwód (XICR 603/04) Sądu Okręgowego Wydział XI Rodzinny

k:119-1263uwierzytelnione kopie dokumentów z tomu V sprawy Z.Kękusia o rozwód(XICR 603/04) Sądu Okręgowego Wydział Xl Rodzinny

k; 1264-1452uwierzytelnione kopie dokumentów z tomu VI sprawy Z.Kękusia o rozwód(XICR 603/04) Sądu Okręgowego Wydział XI Rodzinny

k: 1453-1572uwierzytelnione kopie dokumentów z tomu VII sprawy Z.Kękusia o rozwód(XICR 603/04) Sądu Okręgowego Wydział XI Rodzinny

k: 1573-1683uwierzytelnione kopie dokumentów z tomu VIII sprawy Z.Kękusia o rozwód(XICR 603/04) Sądu Okręgowego Wydział XI Rodzinny

k: 1684-1820uwierzytelnione kopie dokumentów z tomu IX sprawy Z.Kękusia o rozwód(XICR 603/04) Sądu Okręgowego Wydział XI Rodzinny

k: 1821-1969uwierzytelnione kopie dokumentów z tomu X sprawy Z.Kękusia o rozwód(XICR 603/04) Sądu Okręgowego Wydział XI Rodzinny

k: 1970-2057uwierzytelnione kopie dokumentów z tomu XI sprawy Z.Kękusia o rozwód(XICR 603/04) Sądu Okręgowego Wydział XI Rodzinny

k:2061 -2063kopia zawiadomienia Z. Kękusia z dnia 29.08.2005r o przestępstwie

k:2064-2115uwierzytelnione kopie akt sprawy III RC 480/04/K Sądu Rejonowego dlaKrakowa Krowodrzy Wydział III Rodzinny i Nieletnich

k:2118-2127 kopia zawiadomienia Z.Kękusia z dnia 22.09.2005r o przestępstwie

k:2300 dane o karalności

do oględzin : akta sprawy Sądu Okręgowego Wydział XI Cywilny Rodzinny sygn. XI CR 603/04

udokumentowane koszty postępowania k. 2415

ProkuratorRadosława Ridan”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S, karty 2434 – 2438 – Załącznik 4

 

Prokurator R. Ridan poświadczyła dwukrotnie w akcie oskarżenia z dnia 12.06.2006 r. – karta 2422 oraz karty 2434 do 2438 – że go sporządziła oraz stwierdziła, jak podała: „stan faktyczny”, na podstawie wyłącznie:

  1. zeznań osób, które uznała za pokrzywdzone oraz innych osób,
  2. dokumentów uzyskanych ze stron www.zgsopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl
  3. materiałów uzyskanych z postępowania sygn. XI CR 603/04 Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Rodzinny.

 

Jak wspomniałem akta sprawy przeciwko mnie wpłynęły do Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 14 listopada 2006 r..

Na referenta wyznaczono sędziego Tomasza Kuczmę

W dniu 30 listopada 2006 r. sędzia T. Kuczma wydał postanowienie o zwróceniu sprawy prokuratorowi rejonowemu dla Krakowa Śródmieścia Wschód celem usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego. Sędzia T. Kuczma zarzucił prokurator R. Ridan:

  1. rażące i mające wpływ na treść aktu oskarżenia naruszenie prawa określonego w art. 297 § 1 k.p.k., w tym m.in., że:
    1. nie podjęła podstawowych czynności mających na celu uzyskanie dowodów poświadczających, kto był sprawcą czynów, które przypisała mnie
    2. nie podjęła żadnych czynności mających na celu ustalenie, kto był sprawcą czynów, których popełnienie mnie przypisała,
  2. wskazał, jakie czynności ma wykonać prokurator R. Ridan celem usunięcia istotnych, wskazanych przez niego braków postępowania przygotowawczego.

 

Podał – Załącznik 7: „Sygn. akt II K 451/06 Dnia 30 listopada 2006r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w składzie Przewodniczący: SSR Tomasz Kuczma Protokolant (…) Przy udziale Prokuratora – po rozpoznaniu w sprawie Zbigniewa Kękusia oskarżonego o przestępstwa z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, z art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, z art. 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk oraz z art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk z urzędu w przedmiocie zwrotu sprawy prokuratorowi celem uzupełnienia postępowania przygotowawczego na podstawie art. 345 § 1 kpk. postanawia zwrócić sprawę przeciwko oskarżonemu Zbigniewowi Kękuś Prokuratorowi Rejonowemu dla Krakowa Śródmieścia-Wschód w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego polegających na
– braku ustaleń dotyczących danych osoby, która zamieszczała na stronach internetowych wskazane w akcie oskarżenia pisma
i czasu trwania publikacji tych pism

– braku zawiadomienia wszystkich pokrzywdzonych w sprawie

– nieczytelności dokumentów dołączonych do akt sprawy”
Uzasadnienie

Prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód wniósł do Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia akt oskarżenia przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi.

Postanowieniem z dnia 27 października 2006r. Sąd Najwyższy – Izba Karna w Warszawie, na podstawie art. 37 § 1 kpk przekazała sprawę oskarżonego Zbigniewa Kękusia do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Prokurator oskarżył Zbigniewa Kękusia o popełnienie szeregu przestępstw wyczerpujących znamiona przestępstw z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk przeciwko różnym osobom pokrzywdzonym: Prezesowi Sądu Apelacyjnego w Krakowie, Sędziom Sądu Apelacyjnego w Krakowie, Prezesowi Sądu Okręgowego w Krakowie, Sędziom Sądu Apelacyjnego w Krakowie, Prezesowi Sądu Okręgowego w Krakowie, Sędziom Sądu Okręgowego w Krakowie; z art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk przeciwko adwokat – pełnomocnikowi strony pozwanej w sprawie rozwodowej wszczętej na skutek powództwa oskarżonego; z art. 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk związanego ze znieważeniem Rzecznika Praw Obywatelskich oraz przestępstwa z art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.

Zgodnie ze stawianymi zarzutami Zbigniew Kękuś miał dopuścić się tych przestępstw w ten sposób, że w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – na stronie internetowej www.zgsopo.webpark.pl i założonej przez siebie strony internetowej pod domeną www.zkekus.w.interia.pl znieważył wyżej wymienioneosoby w związku z pełnieniem przez nie obowiązków służbowych pomawiając o takie postępowanie i właściwości, które mogły poniżyć je w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu sędziego, znieważył i pomówił Rzecznika Praw Obywatelskich oraz rozpowszechniał wiadomości z rozpraw sądowych prowadzonych z wyłączeniem jawności, przed Sądem Okręgowym w Krakowie Wydział IX Rodzinny w sprawie o sygn. I CR 603/04 o rozwód.

Sąd zważył co następuje:
Mimo zgromadzenia w czasie prowadzonego postępowania przygotowawczego dużej ilości materiału dowodowego, akta sprawy wskazują na istotne braki tego postępowania.

Zgodnie z art. 297 § 1kpk celem postępowania przygotowawczego jest między innymi wykrycie sprawcy, wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym ustalenie osób pokrzywdzonych oraz zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie spełnia warunków określonych w tym przepisie, nie zostały bowiem wykonane podstawowe czynności mogące prowadzić do uzyskania dowodów świadczących o popełnieniu wyżej opisanych czynów przez określoną osobę.

Należy przede wszystkim podkreślić, że zarzuty stawiane oskarżonemu dotyczą znieważenia, pomówienia i rozpowszechniania wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności dokonanego za pomocą środków masowego komunikowania, poprzez zamieszczanie informacji na stronach internetowych. Jak wynika z notatek sporządzonych przez prowadzącego postępowanie Prokuratora na k. 41, 267 pisma, które zawierają wyżej opisane treści i znajdują się w aktach sprawy, zostały wydrukowane ze stron internetowych Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca (k. 42-70) czy też ze strony www.zkekus.w.interia.pl (k. 268-616). Treść aktu oskarżenia (wykaz dowodów do odczytania na rozprawie) wskazuje także, iż na stronach internetowych Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojców publikowane były także pisma na kartach 105-125, 16-128, 139-141,142-147, jednak brak jest informacji kiedy i w jaki sposób zostało to stwierdzone oraz w jaki sposób zostały utrwalone. Dodatkowo pismo z kart 126-128 w ogóle nie wydaje się być wydrukiem zamieszczonym na stronie internetowej treści, bowiem zawiera podpis przy nazwisku Z. Kękuś, natomiast pisma na kartach 105-125 czy 142-147 stanowią kopie pism przesłanych do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz Prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie. Brak jest stanowczego potwierdzenia, iż pisma takie na podanych stronach internetowych rzeczywiście zostały udostępnione. Jedynym zaś takim potwierdzeniem wydaje się być zamieszczenie w ich treści, przez autora informacji, że zostaną one udostępnione w internecie.

Wypełnienie znamion zarzucanych przez Prokuratora występków stanowi nie sam fakt sporządzania przedmiotowych pism, ale publiczne ich rozpowszechnienie.Do przypisania więc sprawcy przestępnego zachowania potrzebne jest wykazanie, że to on takie informacje oraz treści wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 226 § 1kk, 212 § 2 kk lub 226 § 3 kk oraz 241 § 2 kk na stronach internetowych zamieszczał. W zgromadzonym materiale dowodowym brak jest natomiast dowodów dotyczących ustalenia danych osoby, która zamieszczała informacje na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl. Wprawdzie nie ulega wątpliwości, że pisma te znajdujące się w aktach sprawy, wydrukowane ze stron internetowych, związane są bezpośrednio z prowadzoną w Sądzie Okręgowym w Krakowie sprawą I CR 603/04 i częściowo, treścią pokrywają się z pismami kierowanymi przez Z. Kękusia do tej sprawy oraz do organów państwa i innych osób. Jednakże nie może to jeszcze stanowić bezpośredniego dowodu, nawet w przypadku sporządzenia ich przez Z. Kękusia, iż pisma te na stronach internetowych zamieszczał oskarżony. Takim bezpośrednim dowodem nie jest nawet, znajdująca się w nim informacja o zamieszczeniu takiego pisma w Internecie, w części, w której autor wskazuje, jakim osobom pismo jest przekazywane. Do wyobrażenia jest bowiem sytuacja, że na stronach internetowych pismo takie zamieszcza inna niż oskarżony osoba, bądź działała ona wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym. Trzeba zaś zwrócić uwagę, iż Zbigniew Kękuś przesłuchiwany w charakterze podejrzanego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych czynów i odmówił składania wyjaśnień.

Prokurator/Radosława Ridan – ZKE/w czasie prowadzonego postępowania przygotowawczego nie podjął żadnych czynności mających na celu ustalenie, do jakich organizacji czy też osób fizycznych należą domeny internetowe i jakie osoby na tych stronach mogły zamieścić informacje i jaka osoba przedmiotowe pisma zamieściła. Dopiero takie czynności pozwolą jednoznacznie ustalić sprawcę zarzucanych w akcie oskarżenia czynów, a także w prawidłowy sposób ustalić formę sprawstwa. Uzupełnienie postępowania w tym zakresie może wiązać się z wieloma czynnościami, także poszukiwaniem dowodów, których dokonanie przez Sąd napotkałoby na znaczne trudności i prowadziłoby do znacznego przedłużenia postępowania. Konieczne może być bowiem nie tylko uzyskanie informacji od instytucji zajmującej się przyznawaniem domen internetowych, przesłuchanie osób związanych z prowadzeniem strony internetowej Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, ustalenie na jakich serwerach strony te są prowadzone, jakie osoby na stronach tych zamieszczać mogą informacje, wreszcie kto zamieszczał pisma opisane w zarzutach na tych stronach, ale może się również wyłonić potrzeba ustalenia u operatorów internetowych właścicieli numerów IP komputerów, z których dokonywano zmian na stronach internetowych. Wiązać się może również z potrzebą dokonania czynności przeszukania, ewentualnie zatrzymania twardych dysków komputerów, czy też serwerów, a także koniecznością powołania biegłego informatyka i sporządzenia opinii. Pozwoli to również na ustalenie czasu trwania publikacji przedmiotowych treści na stronach internetowych, co ma podstawowe znaczenie dla rozmiaru ewentualnej odpowiedzialności karnej sprawcy. Wykonywanie tych wszystkich działań przez Sąd, byłoby znacznie utrudnione i wiązałoby się z czynnościami, które powinny zostać wykonane w trakcie postępowania przygotowawczego.

Wskazać również trzeba, że na potrzebę podjęcia czynności związanych z ustaleniem przyczyny administracyjnego zablokowania oficjalnej strony internetowej Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, była zwrócona uwaga w postanowieniu o przedłużenia śledztwa (k.2059) – jednak czynność taka nie została wykonana.

Zastrzeżenia też budzą przekazane do Sądu akta postępowania przygotowawczego i zawarte w nich odpisy, z których wiele, całkowicie lub częściowo jest nieczytelne m.in. karty 658, 858, 875-877, 880, 883-894, 896, 901-903, 905-910, 912, 914, 915-917, 930, 932, 934, 940, 946, 948, 1066, 1085, 1095, 1454, 1466-1467, 1470, 1476, 1478, 1486-1487, 1498-1496, 1507, 1576-1577, 1581 – 1587, 1589-1603, 1618, 1625-1626, 1662, 1686, 1698-1720, 1723-1725, 1726-1731, 1732-1746, 156-1758, 1764, 1766-1770, 1773-1775, 1781, 1785, 1787-1790, 1798, 1816-1817, 2000 – co uniemożliwia ich ocenę. Nieczytelność takich materiałów również stanowi podstawę zwrotu sprawy prokuratorowi do postępowania przygotowawczego (SN Z 37/79 OSNKW 1980 nr 3 poz. 30).

Jeżeli chodzi o zarzut popełnienia przestępstwa opisanego w pkt XVII aktu oskarżenia to pokrzywdzonym jest również instytucja państwowa – Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 49 § 2 kpk), a nie tylko osoba fizyczna, natomiast Prokurator z niewiadomych przyczyn zaniechał zawiadamiania tej instytucji o toczącym się postępowaniu i dokonywanych czynnościach, w tym także o skierowaniu do Sądu aktu oskarżenia.

Na marginesie zaznaczyć także należy, iż w treści zarzutów zawartych w akcie oskarżenia błędnie podawane są adresy jednej ze stron internetowych (www.zgsopo.webpark.pl – natomiast powinien być adres strony www.zgsopo.webpark.pl).

Wszystkie wskazane braki postępowania uzasadniają zwrot sprawy Prokuratorowi do postępowania przygotowawczego celem jego uzupełnienia, w kierunku wskazanym przez Sąd w sentencji i w uzasadnieniu postępowania. Pieczęć okrągła Sąd Rejonowy w Dębicy, Za zgodność Sekretarz, podpis nieczytelny.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 30 listopada 2006r. – Załącznik 7

 

Prokurator R. Ridan zaskarżyła postanowienie sędziego T. Kuczmy z dnia 30.11.2006 r. W zażaleniu z dnia 8 grudnia 2006 r. do Sądu Okręgowego w Rzeszowie – Załącznik 8:

  1. poinformowała Sąd Okręgowy w Rzeszowie o rozwiązaniu, które nasunęło się jej… samo. W oparciu o jej… li tylko domniemanie oparte na li tylko wydrukach:„Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód /adres – ZKE/ „Sygn. akt 1 Ds. 39/06/S Kraków 8.12.2006 r. Do Sądu Okręgowego Wydział IV Karny Odwoławczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego Wydział II Karny w Dębicy ZAŻALENIE Prokuratora Rejonowego Krakowie-Śródmieściu Wschodzie na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny z dnia 30.11.2006 r. sygn. akt II K 451/06 w przedmiocie zwrotu sprawy prokuratorowi w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko Zbigniewowi Kękuś o przest. (…) zaskarżam powyższe postanowienie w całości na niekorzyść oskarżonego w oparciu o przepis art. 438 pkt 2 kpk postanowieniu temu zarzucam obrazę przepisu art. 345 par 1 kpk polegającą nabłędnym uznaniu, że postępowanie przygotowawcze dotknięte jest istotnymi brakami, których usunięcie powodowałoby znaczne trudności w toku postępowania przed Sądem I instancji.
    Na zasadzie art. 437 par 1 kpk wnoszę o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy Wydział II Karny celem dalszego prowadzenia postępowania i jego merytorycznego zakończenia

(…) Postanowieniem z dnia 30.11.2006 r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, w oparciu o przepis art. 345 § 1 kpk zwrócił sprawę przeciwko oskarżonemu Zbigniewowi Kękusiowi Prokuratorowi Rejonowemu w Krakowie Śródmieściu Wschodzie w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego polegających na
– braku ustaleń dotyczących danych osoby, która zamieszczała na stronach internetowych wskazane w akcie oskarżenia pisma
i czasu trwania publikacji tych pism

– braku zawiadomienia wszystkich pokrzywdzonych w sprawie

– nieczytelności dokumentów dołączonych do akt sprawy.
Nie można zgodzić się z takim rozumowaniem Sądu. Z materiału dowodowego wynika niezbicie, że formułując zarzuty prokurator zakreślił ramy czasowe w jakich dojść miało do popełnienia zarzuconych Zbigniewowi Kękusiowi przestępstw.

Zarzuty swe oparł li tylko na publikacjach, które osobiście ujawnił i przejrzał na stronach internetowych ZGSOPO i WWW.zkekus.w.interia.pl i w tych ramach w jakich zostały one tam opublikowane. Każdy wydrukowany bowiem dokument ze stron internetowych posiada na górnej stopce datę jego umieszczenia na stronie internetowej. Również z wydruku strony WWW.zkekus.w.interia.pl wynika, że strona ta została założona 4.11.2004 r. i zawiera – zgodnie z preambułą czy też komentarzem, korespondencję wymienionego przesyłaną do różnych instytucji.

Te same pisma, o tej samej treści, które umieszczane były na stronach internetowych, były jednocześnie przesyłane – opatrzone stosownym podpisem odręcznym Zbigniewa Kękusia – do sprawy cywilnej sygn. XI CR 603/04 prowadzonej w Sądzie Okręgowym w Krakowie Wydział XI Rodzinny z adnotacją o ich opublikowaniu w sieci.

Z informacji Zbigniewa Kękusia o upublicznieniu tych pism w Internecie na cytowanych powyżej domenach oraz z faktu, że ich treść była absolutnie zbieżna z tym, co wymieniony przesyłał do swojej sprawy rozwodowej, nadto, że powoływał się w tych pismach na te publikacje internetowe – rozwiązanie nasuwa się samo, że przy rodzaju i charakterze sprawy jaką jest postępowanie o rozwód, które prowadzone jest z wyłączeniem jawności i tylko strony tegoż postępowania mają dostęp do akt sprawy, należy wysnuć oczywisty wniosek, że tylko Zbigniew Kękuś może być sprawcą zarzuconych mu przestępstw bez żadnej ku temu wątpliwości. Okoliczność, że wymieniony nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu przestępstw nie ma nic do rzeczy, albowiem realizował on w ten sposób swoje prawo do obrony, a z całokształtu okoliczności sprawy i materiał dowodowego wynika, że swoich czynów nie uważa on za przestępne, a epitetów kierowanych pod adresem pokrzywdzonych funkcjonariuszy publicznych – jako zniewag, gdyż jego zdaniem, są to określenia prawdziwe i odzwierciedlające rzeczywisty stan rzeczy.

Z załączonych materiałów wynika, że strona ZG SOPO należy do Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, które bynajmniej nie jest stroną w tym postępowaniu, albowiem z okoliczności sprawy wynika niezbicie, że autorem i inicjatorem publikacji jest Zbigniew Kękuś.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ zażalenie prokurator

Radosławy Ridan z dnia 8 grudnia 2006 r. – Załącznik 8

  1. udzieliła pouczenia Sądowi, że może mnie uniewinnić od zarzutów, które mi przypisała, gdy okaże się, że ona się pomyliła: „Natomiast o ile Sąd orzekający powziąłby uzasadnioną wątpliwość co do sprawstwa i winy oskarżonego w toku czynności dowodowych, w trakcie procesu,to ma możliwość wydania wyroku uniewinniającego.”

Dowód: j.w.

  1. odmówiła wykonania czynności wskazanych przez sędziego T. Kuczmę w postanowieniu z dnia 30 listopada 2006 r.: „Tak więc czynności w sprawie typu: zabezpieczenie twardych dysków komputerów, ustalenie IP czy też korzystanie z opinii biegłych informatyków etc, zdaniem piszącego te słowa są generowaniem niepotrzebnych, pracochłonnych i obciążających kosztami Skarb Państwa czynności, które nie wniosą niczego nowego do postępowania.

Dowód: j.w.

 

Twierdzenie prokurator R. Ridan – Załącznik 8: „Tak więc czynności w sprawie typu: zabezpieczenie twardych dysków komputerów, ustalenie IP czy też korzystanie z opinii biegłych informatyków etc, zdaniem piszącego te słowa są generowaniem niepotrzebnych, pracochłonnych i obciążających kosztami Skarb Państwa czynności,”

polega na nieprawdzie. Wskazać bowiem należy, że artykuł 627 k.p.k. stanowi: Od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa oraz wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego.”

Dlatego to mnie – a nie Skarb Państwa – ścigał potem, tj. po wydaniu przez sędziego T. Kuczmę skazującego mnie wyroku z dnia 18.12.2007 r. na podstawie aktu oskarżenia prokurator R. Ridan komornik i zajął moje wynagrodzenie celem wyegzekwowania nie tylko nałożonej na mnie kary grzywny, ale także zasądzonych ode mnie na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w kwocie 2.122,00 zł – Załącznik 9: „Sygn. akt II K 451/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Tomasz Kuczma (…) w obecności Prokuratora Rejonowego w Dębicy Jacka Żaka (…) XX. na podstawie art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę, w kwocie 2.122 (dwa tysiące sto dwadzieścia dwa złote)”
Dowód
: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10 /, wyrok sędziego

Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 9

 

W dniu 5 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał postanowienie, którym uznał zaprezentowaną przez prokurator R. Ridan w zażaleniu z dnia 08.12.2006 r. linię rozumowania za słuszną i orzekł – Załącznik 10: „Sąd Okręgowy w Rzeszowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Jarosław Szaro Sędziowie: SSO Mariusz Sztorc SSR del. do SO Andrzej Borek (spraw.) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie – Renaty Stopińskiej-Witkowskiej po rozpoznaniu na posiedzeniu sprawy Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 kk i in. kk na skutek zażalenia prokuratora Prokuratury Rejonowej w Krakowie Śródmieście Wschód na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 30 listopada 2006r. – sygn. akt II K 451/06 w przedmiocie zwrotu sprawy prokuratorowi w celu usunięcia istotnych barków postępowania przygotowawczego na podstawie art. 437 § 1 kpk postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 listoapda 2006r. sygn. akt II K 451/06, Sąd Rejonowy w Dębicy zwrócił sprawę przeciwko oskarżonemu Zbigniewowi Kękusiowi prokuratorowi Prokuratury Rejonowej w Krakowie Śródmieściu Wschód w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego polegających na:

” – braku ustaleń dotyczących danych osoby, która zamieszczała na stronach internetowych wskazane w akcie oskarżenia pisma i czasu trwania publikacji tych pism

– braku zawiadomienia wszystkich pokrzywdzonych w sprawie

– nieczytelności dokumentów dołączonych do akt sprawy”

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył oskarżyciel publiczny, zarzucając obrazę przepisu art. 345 § 1 kpk polegającą na błędnym uznaniu, że postępowanie przygotowawcze dotknięte jest istotnymi brakami, których usunięcie powodowałoby znaczne trudności w toku postępowania przed Sądem I instancji.

Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy celem dalszego prowadzenia i jego merytorycznego zakończenia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie oskarżyciela publicznego jest zasadne.

W szczególności Sąd Rejonowy już na wstępie przyjął błędne założenie, jakoby oskarżyciel nie wskazał danych osoby, która zamieszczała na stronach internetowych wskazane w akcie oskarżenia pisma.

Rzecz bowiem w tym, iż akt oskarżenia został wniesiony przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi, który, w ocenie wnoszącego wyżej wymienioną decyzje procesową, jest osobą mającą takie pisma właśnie umieszczać.

Przy tym prokurator stosownie do art. 297 §1pkt 5 zabezpieczył i w niezbędnym zakresie utrwalił dowody, które na chwilę obecną nie mogą w żaden sposób jego oceny kategorycznie odrzucać, a samoistną przesłanką zwrotu sprawy prokuratorowi nie może być obecnie kwestia objęcia ściganiem innej osoby, niż osoba przez niego wskazana jako oskarżona.

Pamiętać należy, iż przy orzekaniu Sąd każdorazowo dokonuje swobodnej ceny dowodów, która zobowiązuje go m.in. do uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, a więc wyciągania właściwych wniosków z ujawnionego materiału dowodowego.

Rzeczą Sądu, który jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego postanowienia nie ma wątpliwości, iż treść składanych przez oskarżonego dokumentów i treści ujawnionych na stronach internetowych są z sobą zbieżne, będzie więc ocenić, czy przedstawiony materiał dowodowy może przekonywać, iż Zbigniew Kękuś jest osobą, która pisma wskazane w akcie oskarżenia na stronach internetowych umieszczała.

I wcale nie wydaje się, aby poza dokonaniem oceny dowodów stosownie do art. 7 kpk, na chwilę obecną istniała potrzeba ustalania numerów IP komputerów, w których dokonywano zmian na stronach internetowych, czy też osób związanych ze stroną internetową Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, celem ustalenia, kto faktycznie dokonywał umieszczania na stronach internetowych przesyłanych tam dokumentów.

Tym bardziej, że zarówno komputer, jak i dostęp do internetu nie jest obecnie niczym szczególnym i zarezerwowanym jedynie dla wąskiej grupy osób. To zaś przekonuje, iż wszelkie danej ujawnione następnie na stronie internetowej www.zkekus.w.interia.pl mogły być umieszczane z dowolnego komputera pozostającego w dowolnym miejscu, co przekonuje, iż wcale nie musiał to być komputer osoby oskarżonej.

Oczywiście, jeśli jednak Sąd nadal utrzymywać będzie, że pewien materiał dowodowy wymaga uzupełnienia, to przecież bez potrzeby powoływania biegłych, czy dopuszczania innych specjalistycznych dowodów może pisemnie zwrócić się do operatora administrującego portalem interia o przekazanie danych osoby, która w/w adres zarejestrowała, a następnie opłacała. Zasadą jest bowiem, iż domeny takie są płatne.

Sąd będzie mógł również sam zwrócić się do wskazanej wcześniej organizacji i wysłuchania osób, które miały bezpośredni związek z jej domeną internetową. Pamiętać jednak wcześniej Sąd musi, iż z załączonych do akt sprawy dokumentów przedrukowanych ze stron internetowych www.zkekus.w.interia.pl oraz www.zgsopo.webpark.pl, jasno wynika, iż osoba je sporządzająca chciała, aby te tam umieszczone zostały.

Powyższe czynności, jeśli Sąd orzekający będzie chciał je wykonać niewątpliwie nie powodowałyby znacznych trudności, a tę okoliczność odnieść należy także do wskazanego przez Sąd Rejonowy uchybienia polegającego na nieczytelności dołączonych do akt dokumentów.

W tym ostatnim zakresie należy jednak zauważyć, iż wszystkie one mają zalegać w aktach XI CR 603/04 (Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział XI Rodzinny) i chociaż niewątpliwie niektóre z tych odpisów są nieczytelne, to nie spowoduje znacznej trudności dla Sądu, jeśli sam zwróci się o te akta celem zapoznania się z treścią tych stron, które są nieczytelne. Zauważyć zresztą należy, iż Sąd Rejonowy nie wskazał, aby nieczytelność dokumentów, w tym protokołów rozpraw, dotyczyła tych fragmentów, które następnie miały być ujawnione przez oskarżonego, mimo iż rozprawa toczyła się z wyłączeniem jawności.

Wracając zaś raz jeszcze na chwilę do wcześniej nakreślonych rozważań, zauważyć należy, iż zasadnie prokurator zwraca uwagę, że w stopkach wydrukowanych dokumentów wskazana jest data umieszczenia danego dokumentu na stronie internetowej, a czasokres działań podejmowanych przez oskarżonego ujawniony w akcie oskarżenia jest okresem, w którym takie dokumenty na tych stronach pozostawały.

W końcu Sąd Rejonowy, jak trafnie przekonuje skarżący konwalidował uchybienie prowadzonego śledztwa i zawiadomił instytucję Rzecznika Praw Obywatelskich o prowadzonym postępowaniu. Niewątpliwie więc, w razie przystąpienia do sprawy w/w/ będzie mogła działać i wykonywać swoje uprawnienia.

W związku z powyższym, wobec uchybienia przepisowi art. 345 § 1 kpk, zaskarżone postanowienie uchylono, a sprawa winna być skierowana na rozprawę przed wyznaczonym Sądem Rejonowym.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II Kz.675/06 – Załącznik 10

 

W dniu 19 marca 2007 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy wpłynęła kopia pisma z dnia 15 marca 2007 r. prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry, w którym autor podał – Załącznik 11: „Warszawa, 2007.03.15. ZGSOPO-07/03/MS.1 Szanowny Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Al. Ujazdowskie 11 00-950 Warszawa

Do wiadomości: (…) 9. Sąd Rejonowy w Dębicy, ul. Słoneczna 3, 39-200 Dębica, sygn.. akt II KI 451/06

Dotyczy: Wniosek o spowodowanie wstrzymania przez Ministra Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Pana Zbigniewa Ziobro prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny postępowania karnego /sygn. akt II K 451/06/ przeciwko Panu dr Zbigniewowi Kękuś, omyłkowo oskarżonemu przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód o popełnienie przedstawionych w niniejszym piśmie przestępstw.

Uzasadnienie

W dniu 27 marca 2007r. o godz. 10:00, w siedzibie Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny, w sali 24 ma się odbyć rozprawa główna w postępowaniu karnym przeciwko członkowi Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, dr Zbigniewowi Kękuś, oskarżonemu o popełnienie przestępstw:

1.znieważenia i zniesławienia 15 sędziów, to jest dziesięciu sędzin Sądu Okręgowego w Krakowie (…) i pięciorga sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie (…),

2.znieważenia i zniesławienia konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, byłego Rzecznika Praw Obywatelskich RP, prof. Andrzeja Zoll /art. 226 § 3 kk/,

3.zniesławienia adwokata Wiesławy Zoll (małżonka prof. Andrzeja Zolla – pełnomocnik w latach 1997-2003, żony dr Zbigniewa Kękuś w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód – sygn. akt XI CR 603/04) /art. 212 § 2/,

4.rozpowszechnia wiadomości z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /art. 241 § 2 kk/.

(…) W związku z powyższym, oraz w związku z rozprawą główną w sprawie dr Zbigniewa Kękuś, wyznaczoną przez Sąd Rejonowy w Dębicy na dzień 27 marca 2007r. mimo stanowiska tego Sądu, zajętego w wyżej wymienionym postanowieniu z dnia 30 listopada 2006r., niniejszym informuję, że:

  1. dr Zbigniew Kekuś nie był sprawcą wskazanych w wydanym przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w dniu 13 czerwca 2006r. akcie oskarżenia czynów.
  2. dr Zbigniew Kękuś nie zamieszczał wskazanych w wydanym przeciwko niemu akcie oskarżenia informacji na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl .
  3. dr Zbigniew Kękuś nie założył i nie administrował stroną internetową www.zkekus.w.interia.pl , nigdy nie miał i nie ma do niej dostępu, by ją redagować.
  4. dr Zbigniew Kękuś nigdy nie miał i nie ma dostępu do administrowania stroną internetową Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl.

Informacje z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny i Sąd Apelacyjny w Krakowie postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /sygn. akt XI CR 603/04/ i dotyczące naruszania przez funkcjonariuszy publicznych, uczestniczących w różny sposób w tym postępowaniu konstytucyjnych i ustawowych praw małoletnich synów dr Zbigniewa Kękuś, w tym jego małoletniego chorego dziecka, zamieszczane były na wskazanych przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód stronach internetowych wyłącznie przez osoby, administrujące tymi stronami – nigdy nie było wśród nich Pana dr Zbigniewa Kękuś – z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Umieszczano je tam w ramach realizacji celów statutowych naszego Stowarzyszenia, w tym przede wszystkim:„zabiegania o stosowanie równych praw ojca i matki dla najwyżej pojętego dobra dziecka oraz zmian obyczajowo przyjętej obecnie interpretacji prawa i orzecznictwa sądowego nie dających ojcu rzeczywistego równouprawnienia prawa do współ wychowywania dzieci”

Pragnę zauważyć, że art. 97 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego stanowi, że o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie, a w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy.

Na ten sąd oraz inne organy państwowe – a zatem także na Rzecznika Praw Obywatelskich, gdy był nim prof. A. Zoll – które powinny stać na stanowisku przestrzegania prawa, art. 100 KRiO nakłada obowiązek pomocy rodzicom … „jeżeli jest ona potrzebna do należytego wykonywania władzy rodzicielskiej”.

Pan dr Zbigniew Kękuś przez cały 9-o letni okres trwania postępowania z jego powództwa o rozwód pozbawiony był przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie, za wiedzą i akceptacją Rzecznika Praw Obywatelskich, prof. A. Zoll możności należytego wykonywania jego, jako ojca, władzy rodzicielskiej.

Wbrew stanowisku biegłych sądowych, które w przekazanej Sądowi Okręgowemu w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny Opinii z 14 czerwca 1999r. scharakteryzowały dr Zbigniewa Kękuś – po przeprowadzeniu z nim oraz jego dziećmi badań i wywiadów – jako troskliwego i opiekuńczego ojca i tak w przekazanej Sądowi Opinii, jak złożonych następnie, zaprotokołowanych zeznaniach poleciły Sądowi zapewnienie mu jak najszerszych, nieskrępowanych i nieograniczonych kontaktów z jego dwoma – wtedy 12-o i 9-o letnim – synami, do zakończenia w kwietniu 2006r. postępowania z jego powództwa o rozwód, Sąd Okręgowy zezwolił mu na spotkania z synami w okresie dwóch weekendów w miesiącu – tj. przez 4 spośród 30 dni w miesiącu – lekceważąc nawet, nie rozpatrując przez 9 miesięcy jego wniosku o wyrażenie zgody, aby mógł rehabilitować jego małoletniego chorego syna, aby w ostateczności oddalić ten wniosek – i podejmując wiele decyzji, sprzecznych z podstawowymi konstytucyjnymi i ustawowymi prawami dziecka, postanowień, godzących w dobro, w tym zdrowie małoletnich synów Zbigniewa Kękuś.

Wyrażamy nasze najwyższe oburzenie, a zarazem zdumienie i żal, że przez 5 lat, jakie upłynęły od momentu, gdy 21 lutego 2001 roku Pan Zbigniew Kękuś po raz pierwszy złożył wniosek o wyrażenie przez Sąd Okręgowy w Krakowie zgody na umożliwienie mu leczenia, rehabilitacji jego małoletniego chorego syna, do zakończenia w dniu 10 kwietnia 2006 roku postępowania z jego powództwa o rozwód, żaden z licznych, wymienionych wyżej, w różny sposób uczestniczących w postępowaniu sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz były Rzecznik Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej, prof. Andrzej Zoll, naruszając przepisy – między innymi – art. 3 Ustawy Konwencja o Prawach Dziecka /Dziennik Ustaw z 2002.02.11/:„We wszelkich decyzjach, które dotyczą dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub organy ustawodawcze, podstawową sprawą będzie zabezpieczenie nadrzędnego interesu dziecka

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – art. 72.1:„Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją.”

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejart. 68.3: „Władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (…).”

oraz przedstawionych wyżej regulacji Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego nie udzielili pomocy, zagrożonemu bardzo poważnymi konsekwencjami – między innymi: zniekształcenie klatki piersiowej, upośledzenie funkcji oddychania i krążenia, zniekształcenie kręgosłupa i miednicy, garb żebrowy, upośledzenie działania narządów wewnętrznych – jego chorób dziecku, a samego dr Zbigniewa Kękuś Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód oskarżyła – nie wykonawszy, jak napisał Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w w.w. postanowieniu z 30.11.2006r., podstawowych czynności, mogących prowadzić do uzyskania dowodów świadczących o popełnieniu przez niego zarzuconych mu czynów – o popełnienie przedstawionych wyżej przestępstw.

Informuję, że stronami internetowymi, wskazanymi przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w akcie oskarżenia z dnia 2006.06.13 przeciwko dr Zbigniewowi Kękuś, administrują wyłącznie osoby upoważnione do tego przez Zarząd Główny Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca,

Pana dr Zbigniewa Kękusia nie ma i nigdy nie było wśród tych osób.

Wszelkie informacje, znajdujące się na stronach internetowych, administrowanych z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, są umieszczane w ramach realizacji celów statutowych Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Stajemy w obronie tych, którzy własnych praw bronić nie mogą, kierując się w naszych działaniach głosem sumienia.

Ze względu na powyższe, wnoszę, jak na wstępie.

z poważaniem, Krzysztof Łapaj Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobro – data wpływu do Sądu Rejonowego w Dębicy 19 marca 2007 r., karty 3255-3259 – Załącznik 11

 

Pismem z dnia 6 sierpnia 2007 r. Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy – Załącznik 12: „Wirtualna Polska /adres – ZKE/ sędzia Tomasz Kuczma /adres – ZKE/ dotyczy: II K 451/06 W odpowiedzi na pismo z dnia 2007-07.02 w sprawie II K 451/06 informuję, że: 1. Właścicielem strony www.zgsopo.webpark.pl jest użytkownik portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsosopo posługujący się kontem email zgsopo@wp.pl 2. w zbiorze danych osobowych „Wirtualna Polska” zostały zapisane dane osobowe użytkownika zgsopo (…) Informacje, o których mowa w pkt 2 przesyłam w załączeniu (…) Panel Dostępu do Danych Osobowych: Login: zgsopo Imię:Krzysztof Nazwisko:Łapaj(…) Adres ul. (…)Miasto:Warszawa

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099 – Załącznik 12

 

Zamieszkały w Warszawie, Krzysztof Łapaj to prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, autor w.w. pisma z dnia 15 marca 2007 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry.

 

Pismem z dnia 1 października 2007 r. Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy – Załącznik 13: „INTERIA.PL S.A. /adres – ZKE/ Kraków, dnia 01.10.2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dot. Sygn. akt II K 451/06 W nawiązaniu do Państwa postanowienia INTERIA.PL S.A. uprzejmie odpowiada, co następuje:
Dane związane z kontem:
zkekus@interia.pl

i stroną WWW: http://zkekus.w.interia.pl/

Data założenia: 2004-10-2621:17:23

Numer IP założenia: 62.179.56.131

Data ostatniego połączenia WWW: 2006-07-25 18:53:23

Numer IP ostatniego połączenia WWW: 84.10.15.191

Data ostatniego połączenia FTP: 2006-07-26 07:53:15

Numer IP ostatniego połączenia FTP: 84.10.15.191

Użytkownik nie podał danych osobowych.

Uprzejmie informujemy, że obszerne poszukiwania w logach archiwalnych systemu miasto.interia.pl nie wykazały aktywności użytkownika strony http://zkekus.w.interia.pl/ w okresie od 13 września 2005 roku do dnia 30 września 2005 roku. Logami z okresu wcześniejszego nie dysponujemy, natomiast logi z okresu późniejszego, aż do ostatniego dnia użytkowania konta zawierają zapisy połączeń użytkownika. Z poważaniem, Dział Bezpieczeństwa INTERIA PL S.A.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A., karta 3183 – Załącznik 13

 

Jeśli strona www.zkekus.w.interia.pl nie była aktywna w okresie od 13 do 30 września 2005 r., a Interia.PL S.A. nie dysponowała logami z okresu wcześniejszego, to z zacytowanej wyżej informacji wniosek, że już w październiku 2007 r. Interia.PL S.A. nie posiadała danych za cały okres objęty aktem oskarżenia, tj. od stycznia 2003 r. do września 2005 r.

A oprócz tego poinformowała Sąd, że „Użytkownik nie podał danych osobowych.”.

Wskazać także należy, że numery IP komputerów podanych sędziemu T. Kuczmie przez Interię.PL S.A. należały – według mojej wiedzy – do osób mieszkających w Warszawie, a jeśli strona www.zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r. to… nikt nie mógł umieszczać na niej materiałów od stycznia 2003 r. do dnia 25 października 2004 r.

 

Zebrawszy w.w. dowody od operatorów internetowych, sędzia Tomasz Kuczma wydał w dniu 18 grudnia 2007 r. wyrok, którym skazał mnie za wszystkie czyny, które aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. przypisała mi prokurator Radosława Ridan.

Sędzia Tomasz Kuczma zmienił zarzuty z aktu oskarżenia prokurator R. Ridan, tj.:

  1. wyeliminował z opisu każdego czynu stwierdzenie, że ja założyłem stronę www.zkekus.w.interia.pl,
  2. uzupełnił opis każdego czynu o zarzut, że ja go popełniłem wspólnie i w porozumieniu z inną osobą.

 

Sędzia T. Kuczma orzekł wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 9: „Sygn. akt II K 451/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Tomasz Kuczma (…) w obecności Prokuratora Rejonowego w Dębicy Jacka Żaka (…) XIX na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 i 2 kk w miejsce orzeczonych jednostkowych kar grzywny orzeka wobec oskarżonego Zbigniewa Kękusia łączną karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) jednostek.

XX. na podstawie art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę, w kwocie 2.122 (dwa tysiące sto dwadzieścia dwa złote)”
Dowód
: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10 /, wyrok sędziego

Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 9

 

W dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy, którym uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy w zakresie 16 czynów z pkt. I, III – XVII – Załącznik 14: „Sygn. akt II Ko 283/10 Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 15 września 2010r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Moskwa, Sędziowie SSO Andrzej Borek (spraw.) SSR del. do SO Marcin Świerk Protokolant /imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 15 września 2010r. wniosku obrońcy skazanego Zbigniewa Kękusia o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 na podstawie art. 540 § 2 i art. 547 § 2 kpk wznawia postępowanie w sprawie II K 451/06 w punktach I, III – XVII wyroku i uchyla w tej części wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 Zbigniew Kękuś został skazany za czyny z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk (pkt I, III-XVII), polegające na tym, że w okresie od stycznia 2003r. do września 2005r. – w Krakowie działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgsopo.webpark.pl i założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl znieważył funkcjonariuszy publicznych (łącznie szesnastu) w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych i pomówił ich o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć ich w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla pełnionego przez nich stanowiska.

Ponadto w/w wyrokiem Sąd skazał Zbigniewa Kękusia za czyny z art. 212 § 2 kk w zw. z art.12 kk (pkt II i art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk (pkt XVIII).

Obecnie obrońca skazanego na podstawie art. 540 § 2 w zw. z art. 542 § 1 i art. 544 § 1 kpk złożył wniosek o:

– wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r. o sygn. akt II K 451/06 w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 226 § 1 kk i in.,

– uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazał na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 roku – sygn. akt P 3/06, którym to wyrokiem Trybunał uznał, iż: „art. 226 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) w zakresie, w jakim penalizuje znieważenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej dokonane niepublicznie lub dokonane publicznie, lecz nie podczas pełnienia czynności służbowych jest niezgodny z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”.

Nadto, autor wniosku powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2009r. sygn. akt II KO 45/09 z uzasadnienia którego wynika, iż postępowanie ulega wznowieniu w takim zakresie, w jakim zmiana stanu prawnego ma znaczenie dla przyszłego orzeczenia. Powyższe przekonuje, że wnioskodawca domaga się wznowienia postępowania jedynie w części dotyczącej skazania za czyny z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1 kk.

(…)”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r., sygn. akt II Ko 283/10 – Załącznik 14

 

Po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyroku wznowieniowego z dnia 15.09.2010 r. i przekazaniu sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania na referenta wyznaczono sędzię Beatę Stój.

 

W dniu 23 sierpnia 2011 r. Prokurator Generalny złożył w Sądzie Najwyższym kasację w zakresie pozostałych dwóch czynów wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. – Załącznik 15: „Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Genralnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/6 Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pjt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia.

Na podstawie art. 523 § 1 kpk, art. 526 §1 kpk i art. 537 § 1 i 2 kpk zaskarżam

I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego a mianowicie art. 366 § 1 kpk, polegające na niezasadnym odstąpieniu od przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja posiadającego informacje dotyczące tego, czy Zbigniew Kękuś zakładał stronę internetową www.zgsopo.webpark.pl i stronę pod domeną zkekus.w.inetria.pl, a także czy umieszczał na nich oraz w jakim czasie swoje pisma znieważające pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechniał okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, czy też współdziałał w tym zakresie z inną nieustaloną osobą, w następstwie czego doszło do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, polegające na dokonaniu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, dowolnej oceny dowodów, wskutek ustalenia, że czyny opisane w pkt II i XVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, polegające na zamieszczaniu na stronie internetowej pod domeną zkekus.w.interia.pl, pism znieważających pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechnianiu okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, miały miejsce w okresie od stycznia 2003 r. do maja 2005 r. w Krakowie, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona ta została utworzona dopiero w dniu 26 października 2004 r. i wnoszę o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięć zawartych w pkt II i XVIII jego części dyspozytywnej i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Prokurator Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia Wschód skierował przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi akt oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. do Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia o to, że:

(…) Działając na podstawie art. 37 kpk, Sąd Najwyższy wyznaczył do rozpoznania przedmiotowej sprawy Sąd Rejonowy w Dębicy, który wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r., w sprawie o sygnaturze II K 451/06: I. uznał oskarżonego Zbigniewa Kękusia za winnego tego, że (…).

Wobec niezaskarżenia przez strony, wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy uprawomocnił się w dniu 27 grudnia 2007 r., bez wszczynania postępowania odwoławczego.

Wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. o sygnaturze II Ko 283/10, Sąd Okręgowy w Rzeszowie na wniosek obrońcy skazanego wznowił postępowanie w sprawie II K 451/06, w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach I, III-XVII wyroku i uchylił w tej części wyrok Sądu Rejonowego w Dębocy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06, przekazując w tej części sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania (k.3532-3534).

Analiza wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy oraz akt sprawy w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII wskazuje, że został on wydany przez sąd I instancji na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, do czego sąd był zobligowany przez przepis art. 366 § 1 kpk.

Ponadto sąd orzekający dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymogom określonym w art. 7 kpk, nie stosując się do reguł procesowych określających zasadę swobodnej oceny dowodów, przeprowadzając w istocie dowolną ocenę materiału dowodowego, nie mającą rzeczywistego odniesienia do ujawnionych i przeprowadzonych w toku rozprawy dowodów.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 lipca 2008 r., sygnatura IV KK 208/06, wyraził pogląd, że niezbywalnym prawem sądu merita jest swobodna ocena wiarygodności poszczególnych dowodów, jednak w sytuacji, gdy ocena ta jest oparta na nieprawdziwych przesłankach oraz pomija cały szereg dowodów ujawnionych w toku procesu, nie tylko nie podlega ona ochronie wynikającej z dyrektywy zawartej w art. 7 kpk, ale wręcz przeciwnie, właśnie tę dyrektywę obraża w sposób rażący (LEX nr 445353).

Podobnie Sąd Najwyższy wypowiedział się w postanowieniu z dnia 9 lipca 2008 r. sygnatura IV KK 149/08 uznając, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 kpk, jeśli tylko jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (OSNwSK 2008/1/1419).

W realiach niniejszej sprawy sąd nie zastosował się do powyższych zasad.

Należy w tym miejscu zauważyć, że oskarżony Zbigniew Kękuś pomimo prawidłowego zawiadamiania o terminach rozpraw nie brał w nich udziału, nie składając tym samym żadnych wyjaśnień. W toku postępowania przygotowawczego wymieniony nigdy nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania jakichkolwiek wyjaśnień, zaś przesłuchani pokrzywdzeni nie posiadali żadnych informacji, kto i w jakich okolicznościach zamieścił na stronach internetowych znieważające ich pisma.

Na żądanie Sądu Rejonowego w Dębicy portal Interia PL udzielił odpowiedzi, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś portal Wirtualna Polska poinformował, że strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja zamieszkałego w Warszawie ul. /adres – ZKE/ (k.3098-3099 i 3183).

Wobec uzyskania takiej informacji z portalu Wirtualna Polska, Sąd Rejonowy w Dębicy dwukrotnie wysyłał wezwania dla świadka Krzysztofa Łapaja na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Warszawa, ul. /adres – ZKE/Świadek nie zgłosił się do sądu nadsyłając pismo z dnia 15 marca 2007 r., z którego wynikało, że jego stan zdrowia nie pozwala mu stawić się na przesłuchanie do Sądu Rejonowego w Dębicy. Ponadto Krzysztof Łapaj na str. 4 wymienionego pisma poinformował, że Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych www.zgsosopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl, nie on je zakładał, ani też nimi nigdy nie administrował (k. 2660-2664).

W tej sytuacji Sąd Rejonowy w Dębicy zwrócił się z wnioskiem do Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie o przesłuchanie w ramach pomocy prawnej świadka Krzysztofa Łapaja, formułując szereg istotnych dla sprawy pytań (k3230-3232).

Wspomniane czynności według właściwości realizował Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie, który przesłał wezwanie dla świadka Krzysztofa Łapaja na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, mającego siedzibę w Warszawie przy ul. /adres – ZKE/. Wezwanie to zostało zwrócone przez pocztę sądowi wobec jego nieodebrania w terminie, a świadek nie stawił się na posiedzenie w celu przesłuchania. W związku z tym Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie, zwrócił Sądowi Rejonowemu w Dębicy odezwę, wobec braku możliwości przesłuchania Krzysztofa Łapaja (k.3263 i 3271).

Sąd ten na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. odczytał protokół sądu wezwanego z dnia 19 listopada 2007 r., dotyczący przyczyn niewykonania czynności przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja i w dalszej części rozprawy zrezygnował z przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja, uzasadniając swoją decyzję brakiem możliwości doręczenia mu wezwania, jak też brakiem informacji o jego miejscu zamieszkania.

Stwierdzenie zawarte w protokole, że adresu świadka nie można ustalić, nie odpowiada rzeczywistości, bowiem w toku postępowania nie podejmowano próby ustalenia prywatnego adresu świadka. Nadmienić należy, że sprawdzenie w bazie PESEL CEL z dnia 13 czerwca 2011 r. wykazało, że świadek Krzysztof Łapaj zameldowany jest od 17 sierpnia 1988 r. pod adresem Warszawa ul. /adres – ZKE/ (wydruk z bazy PESEL Cel – do ujawnienia w trybie art. 452 § 2 kpk).

W wyroku z dnia 13 kwietnia 2005 r. sygnatura III KK 26/05, Sąd Najwyższy stwierdził między innymi, że art. 366 § 1 kk stanowi o kierowaniu rozprawą. W szczególności obliguje on przewodniczącego składu orzekającego do zachowania szczególnej staranności w kierowaniu rozprawą sądową w tym baczenie, ażeby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. Temu wymaganiu Sąd Rejonowy w Dębicy nie sprostał, bezzasadnie odstępując od przesłuchania najistotniejszego świadka Krzysztofa Łapaja.

Sąd Rejonowy w Dębicy w toku dalszego postępowania, na podstawie art. 394 § 2 kpk ujawnił dowody wskazane w akcie oskarżenia oraz pisma oskarżonego i pisma Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca w Warszawie, w tym pismo z dnia 15 marca 2007 r. znajdujące się w aktach (k.2660-2664), podpisane przez Krzysztofa Łapaja, w którym jak wspomniano powyżej, była zawarta informacja, że Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych www.zgsospo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl, nie on je zakładał, ani też nigdy nie administrował. Również tego samego dnia zamknięty został przewód sądowy i Sąd Rejonowy w Dębicy wydał wyrok skazujący oskarżonego Zbigniewa Kękusia, w zakresie czynów opisanych w pkt II i XVIII jego części dyspozytywnej ustalając, że oskarżony realizując znamiona obu zarzuconych mu czynów, działał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą.

Odnosząc się do treści wyroku, należy podnieść, że ustalenia sądu rejonowego w zakresie współdziałania z inną osobą nie znajdują żadnego odniesienia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Poza sporem pozostaje, że oskarżony Zbigniew Kękuś nie złożył w sprawie żadnych wyjaśnień, a najistotniejszy dla sprawy świadek Krzysztof Łapaj nigdy nie został przesłuchany. Ponadto pozostali przesłuchani w sprawie świadkowie, nie podali żadnych okoliczności dotyczących umieszczenia na stronach internetowych pism, w których zostali oni znieważeni. Godzi się ponadto zauważyć, że w zakresie czynu opisanego w pkt II i XVIII części dyspozytywnej wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. Sądu Rejonowego w Dębicy, Zbigniewowi Kękusiowi przypisano działanie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., podczas gdy strona internetowa pod domeną www.zkekus.w.interia.pl została założona, dopiero w dniu 26 października 2004 r.

W tej sytuacji przyjęcie przez sąd, że oskarżony Zbigniew Kękuś we wskazanym okresie znieważał osoby pokrzywdzone za pośrednictwem wymienionej strony internetowej, pod domeną www.zkekus.pl, nie tylko nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, a wręcz jest sprzeczne między innymi z pisemną informacją z portalu Interia PL z dnia 01 października 2007 r.

Tak więc ustalenia Sądu Rejonowego w Dębicy, że Zbigniew Kękuś znieważał w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. pod domeną www.zkekus.w.interia.pl Wiesławę Zoll jak też rozpowszechnił tamże materiały ze sprawy rozwodowej, prowadzonej z wyłączeniem jawności, nie mogą być uznane za ustalenia swobodne, a tylko dowolne, nie znajdujące oparcia w żadnym materiale dowodowym Innymi słowy nie było możliwie, aby oskarżony od stycznia 2004 r. do dnia 26.10.2004 r., to jest dnia założenia strony internetowej www.zkekus.w.interia.pl, zamieszczał na niej jakiekolwiek dokumenty, czy też pisma o treści znieważającej, skoro strona ta po prostu jeszcze nie istniała.

Odnosząc się do ustaleń sądu, w zakresie współdziałania Zbigniewa Kękusia z inna nieustaloną osobą w toku dokonywania czynów zabronionych opisanych w pkt II i XVIII części dyspozytywnej wyroku sądu rejonowego, należy zauważyć, że w aktach nie istnieje taki dowód, który mógłby być skutecznie wykorzystany do poczynienia tego typu ustaleń.

W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy teść w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.

W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7n kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy.

W tej sytuacji wniesienie kasacji z urzędu na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia jest uzasadnione.

z upoważnienia Prokuratora Generalnego Robert Hernand Zastępca Prokuratora Generalnego”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ kasacja Prokuratora

Generalnego, kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 15

 

W dniu 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy wydał wyrok, którym orzekł – Załącznik 16: „Sygn. akt IV KK 272/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Barbara Skoczkowska SSA del. do SN Henryk Komisarski (sprawozdawca) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 212 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06, Zbigniew Kękuś został uznany winnym popełnienia osiemnastu przestępstw, przy czym:

– w punkcie II przypisano mu przestępstwo z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegające na tym, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w Krakowie, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, znieważył publicznie używając wobec niej słów obraźliwych – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowe pod domeną www.zkekus.w.interia.pl – Wiesławę Zoll i pomówił ją o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu adwokata” i za to na podstawie art. 212 § 2 k.k. wymierzono mu karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 100 zł każda,

– w punkcie XVIII przypisano mu przestępstwo z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegające na tym, że „w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w Krakowie, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, znieważył publicznie używając wobec niej słów obraźliwych – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowe pod domeną www.zkekus.w.interia.pl – rozpowszechniał wiadomości z rozpraw sądowych prowadzonych z wyłączeniem jawności przed Sądem Okręgowym w Krakowie w sprawie I CR 603/04, z powództwa o rozwód” i za to na podstawie art. 241 § 2 k.k. wymierzono mu karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 100 zł każda.

Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 kk, Sąd Rejonowy połączył wymierzone Zbigniewowi Kękusiowi kary grzywny za poszczególne przestępstwa (osiemnaście) i sprowadził je do kary łącznej grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 100 złotych każda.

Żadna ze stron nie zaskarżyła powyższego wyroku i uprawomocnił się on w dniu 27 grudnia 2007 r.

Wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10, Sąd Okręgowy w Rzeszowie wznowił postępowanie odnośnie szesnastu przypisanych Zbigniewowi Kękusiowi przedmiotowym wyrokiem przestępstw (rozstrzygnięcia w tym względzie zawarte były w punktach I oraz od III do XVII) i sprawę w tej części przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Z kolei, w zakresie punktu II i XVIII wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, kasację na korzyść Zbigniewa Kękusia, wniósł Prokurator Generalny, który podniósł następujące zarzuty:

I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego a mianowicie art. 366 § 1 kpk, polegające na niezasadnym odstąpieniu od przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja posiadającego informacje dotyczące tego, czy Zbigniew Kękuś zakładał stronę internetową www.zgsopo.webpark.pl i stronę pod domeną zkekus.w.inetria.pl, a także czy umieszczał na nich oraz w jakim czasie swoje pisma znieważające pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechniał okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, czy też współdziałał w tym zakresie z inną nieustaloną osobą, w następstwie czego doszło do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, polegające na dokonaniu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, dowolnej oceny dowodów, wskutek ustalenia, że czyny opisane w pkt II i XVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, polegające na zamieszczaniu na stronie internetowej pod domeną zkekus.w.interia.pl, pism znieważających pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechnianiu okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, miały miejsce w okresie od stycznia 2003 r. do maja 2005 r. w Krakowie, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona ta została utworzona dopiero w dniu 26 października 2004 r.

Ostatecznie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i przekazanie sprawy w tej części Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wszystkich okoliczności, co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.

Zgodnie z utrwalonymi już poglądami Sądu Najwyższego, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., jeśli tylko jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 149/08, OSNwSK 2008/1/1419’ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 208/06, LEX nr 445353).

W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy nie sprostał wyżej wyrażonym zasadom.

Na wstępie podkreślić należy, że Zbigniew Kękuś nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów o odmówił składania wyjaśnień. Przesłuchani w sprawie pokrzywdzeni nie posiadali żadnych informacji, kto i w jakich okolicznościach zamieścił na stronach internetowych znieważające ich pisma.

W tej sytuacji bardzo ważnego znaczenia nabierają uzyskane od portali Interia PL i Wirtualna Polska informacje, z których wynika, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja zamieszkałego w Warszawie /…/.

Dysponując takimi informacjami Sąd Rejonowy słusznie dopuścił dowód z zeznań świadka Krzysztofa Łapaja, ale mimo dwukrotnego wysłania mu wezwania na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca /…/ nie stawił się na rozprawę. Nadesłał jednak pismo, opatrzone datą 15 marca 2007 r., z którego wynikało, że stan zdrowia nie pozwala mu stawić się przed Sądem Rejonowym w Dębicy, przy czym zaznaczył, iż Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych zkekus.w.interia.pl i www.zgosopo.webpark.pl – nie on je zakładał i nie on nimi administrował.

Sąd Rejonowy w Dębicy zwrócił się do Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z wnioskiem o przesłuchanie Krzysztofa Łapaja w ramach pomocy prawnej.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa w Warszawie wezwał świadka na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca. Wezwanie zostało zwrócone z uwagi na nieodebranie w terminie, a świadek nie stawił się na przesłuchanie. W konsekwencji odezwę zwrócono Sądowi Rejonowemu w Dębicy bez wykonania wnioskowanej czynności.

Sąd Rejonowy w Dębicy odstąpił od przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja, a swoją decyzję uzasadnił brakiem możliwości doręczenia mu wezwania, jak tez brakiem informacji o miejscu zamieszkania.

W realiach sprawy decyzja Sądu Rejonowego w Dębicy była przedwczesna. Sąd ten nie podjął bowiem żadnej próby ustalenia prywatnego adresu świadka (wszystkie wezwania wysyłano na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca). Tymczasem sprawdzenie w bazie PESEL CEL, które prokurator przeprowadził w dniu 13 czerwca 2011 r. wykazało, że Krzysztof Łapaj od 17 sierpnia 1988 r. zameldowany jest w Warszawie ul. /adres – ZKE/. Tym adresem Sąd Rejonowy w Dębicy nie dysponował, ponieważ nie podjął jakichkolwiek działań w celu jego uzyskania.

Odstępując od przesłuchania w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja, w świetle poczynionych wyżej uwag, Sąd Rejonowy w Dębicy dopuścił się naruszenia art. 366 § 1 k.p.k., który obligował ten Sąd do podjęcia wszelkich starań do wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Przesłuchanie Krzysztofa Łapaja było konieczne ponieważ w swoim piśmie z dnia 15 marca 2007 r. wskazał on, iż Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych zkekus.w.interia.pl i www.zgsopo.webparl.pl – nie on je zakładał i nie on nimi administrował. Ewentualne potwierdzenie tych informacji może mieć podstawowe znaczenie dla odpowiedzialności Zbigniewa Kękusia.

Idąc dalej, przyjęcie w opisie obu cytowanych na wstępie czynów (pkt Ii i XVIII wyroku), że Zbigniew Kękuś swoją przestępczą działalność prowadził za pośrednictwem strony zkekus.w.interia.pl w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. nie znajduje oparcia w zgromadzonych dowodach, a wręcz jest z nimi sprzeczne. Jak już bowiem wspomniano, z informacji portalu Interia PL wynika, że strona zkekus.w.interia.pl została założona dopiero w dniu 26 października 2004r. Czyniąc przedmiotowe ustalenie Sąd Rejonowy niewątpliwie dopuścił się obrazy art. 7 k.p.k.

Także dowolnym i poczynionym z obrazą art. 7 k.p.k. jest ustalenie, że Zbigniew Kękuś realizując znamiona czynów przypisanych mu w punktach II i XVIII wyroku działał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Na takie współdziałanie nie wskazuje żaden z zebranych w sprawie dowodów.

Uchybienia jakich dopuściła się Sąd Rejonowy mogły albo wręcz miały wpływ na treść wyroku. Nie można przecież wykluczyć, że zeznania Krzysztofa Łapaja doprowadziłyby do zgoła odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei błędna ocena pisma portalu Interia PL wprost decyduje o tym, że przyjęty w opisie obu czynów (pkt II i XVIII wyroku) okres przestępczej działalności jest nieprawidłowy.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), a nadto winien wziąć pod uwagę i prawidłowo ocenić pismo portalu Interia PL.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 16

 

Wskazać należy, że zarzuty Prokuratora Generalnego i Sądu Najwyższego dotyczą wszystkich czynów – nie tylko z pkt. II i XVIII – które przypisali mi prokurator R. Ridan, a po niej sędzia T. Kuczma. Wszystkie zostały popełnione za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl.

Kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r. nie mogła jednak dotyczyć pełnego zakresu przypisanych mi – osiemnastu – czynów ponieważ art. 521 § 1 k.p.k. stanowi: Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie., a w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wspomniany wyżej wyrok wznowieniowy /Załącznik 14/, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16 czynów z pkt. I, III – XVII.

 

Prokurator Generalny w kasacji z dnia 22.08.2011 r. oraz Sąd Najwyższy w wyroku wznowieniowym z dnia 26.01.2012 r. poświadczyli, że operator internetowy Wirtualna Polska S.A. zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 6 sierpnia 2007 r. /Załącznik 12/, że strona www.zgsopo.webpark.pl należała do zamieszkałego w Warszawie Krzysztofa Łapaja, tj. prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Jak wspomniałem, Interia.PL S.A. podała w piśmie z dnia 01.10.2007 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy /Załącznik 13/ numery IP, które według mej wiedzy należały do komputerów zlokalizowanych w Warszawie. Z tego powodu pismem z dnia 29 listopada 2012 r. skierowanym do sędzi Beaty Stój złożyłem: „Sędzia Beata Stój Prezes Sądu Rejonowego w Dębicy /adres – ZKE/ Sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/ Dotyczy:

  1. Zawiadomienie, że:
    1. Sąd Rejonowy w Dębicy jest niewłaściwy miejscowo do rozpoznania sprawy sygn. II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/,
    2. dowody dostarczone Sądowi Rejonowemu w Dębicy w sprawie sygn. II K 451/06 /obecnie II K 854/10/ przez operatorów internetowych, Wirtualną Polskę S.A. i Interię.PL S.A. poświadczają, że sprawę tę powinien rozpoznawać właściwy miejscowo sąd w Warszawie, (…)
  2. Wniosek – na podstawie art. 339 § 3 pkt 3 – o skierowanie sprawy sygn. II K 854/10 na posiedzenie, celem wydania postanowienia o niewłaściwości sądu.
  3. Wniosek – na podstawie art. 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 35 § 1 Kodeksu postępowania karnego – o przekazanie sprawy sygn. II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/ do rozpoznania sądowi właściwemu miejscowo.
  4. Wniosek – na podstawie art. 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – o przekazanie sprawy sygn. II K 854/10 sądowi właściwemu miejscowo bez zbędnej zwłoki.”

 

W odpowiedzi sędzia Beata Stój wydała w dniu 11 grudnia 2012 r. postanowienie, w którym podała – Załącznik 17: „Oskarżony Zbigniew Kękuś złożył wniosek o skierowanie sprawy na posiedzenie i wydanie postanowienia o niewłaściwości sądu. Oskarżony podnosił, że sądem właściwym miejscowo jest sąd w Warszawie, gdyż to tam popełniono przestępstwo, jak wynika z pism operatorów internetowych Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A.

(…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.

(…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 17

 

Jak wspomniałem, operator internetowy zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 01.10.2007 r., że już w dacie sporządzenia tego pisma nie dysponował logami do strony www.zkekus.w.interia.plza cały okres objęty aktem oskarżenia – patrz: Załącznik 13 oraz strona 15.

Ponieważ nie tylko po wydaniu przez Sąd Najwyższy wyroku wznowieniowego z dnia 26.01.2012 r., ale nawet po wydaniu przez nią samą zacytowanego postanowienia z dnia 11.12.2012 r. sędzia B. Stój ścigała mnie w dalszym ciągu za czyny, które przypisała mi prokurator R. Ridan, chcąc sprawdzić, czy może Witualna Polska S.A. doręczyła sędzi Beacie Stój nowe – po tych z w.w. pisma z dnia 06.08.2007 r. – dowody, pismem z dnia 5 sierpnia 2015 . skierowany do prezesa Zarządu Grupy Wirtualna Polska S.A. złożyłem: „Pan Jacek Świderski Prezes Zarządu Grupa Wirtualna Polska Sp. z o.o. /adres – ZKE/ Dotyczy: I. Prośba o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, czy Grupa Wirtualna Polska Sp. z o.o. sprostowała po dniu 11 grudnia 2012 r. przesłane Sądowi Rejonowemu w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ pismem z dnia 6 sierpnia 2007 r. informacje o koncie www.zgsopo.webpark.pl oraz o stronie www.zgsopo.webpark.pl.”

 

Tylko bowiem sprostowanie przez Grupę Wirtualna Polska S.A. po dniu 11 grudnia 2012 r. – gdy sędzia B. Stój sporządziła w.w. postanowienie /Załącznik 17/ – informacji podanej przez Wirtualną Polskę S.A. w piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r. /Załącznik 12/ uprawniałoby kontynuację ścigania mnie za czyny popełnione za pośrednictwem strony www.zgsopo.webpark.pl.

W odpowiedzi na moje w.w. pismo z dnia 5 sierpnia 2015 r. do Prezesa Zarządu Grupa Wirtualna Polska S.A. otrzymałem pismo z dnia 19 sierpnia 2015 r. Działu Bezpieczeństwa Informacji Wirtualnej Polski S.A. o treści – Załącznik 18: „Grupa Wirtualna Polska sp. z o.o. /adres – ZKE/ Dział Bezpieczeństwa Informacji Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ SYGNATURA: brak SPRAWA: SPR/285/08/2015 NR.REJESTRU; PWY/000270/08/2015 METRYKA REJESTRU SPRAW Sprawa: SPR/285/08/2015 METRYKA REJESTRU KORESPONDENCJI PRZYCHODZĄCEJ Numer rejestru: PP/011749/2015 Nadawca korespondencji: Zbigniew Kękuś Odbiorca korespondencji: Grupa Wirtualna Polska sp. z o.o. Sygnatura/y korespondencji brak Data korespondencji: 05/08/2015 Data doręczenia korespondencji: 10/08/2015 Klasyfikacja korespondencji: INNE METRYKA REJESTRU KORESPONDENCJI WYCHODZĄCEJ Numer rejestru: PWY/000270/08/2015 Nadawca korespondencji: Grupa Wirtualna Polska sp. z o.o. Odbiorca korespondencji: Zbigniew Kękuś Data opracowania odpowiedzi: 12/08/2015 Oznaczenie autora opracowania: DBI.439 INFORMACJE W odpowiedzi na pismo z dnia 05 sierpnia 2015 roku Grupa Wirtualna Polska sp,. z o.o. informuje, że z końcem maja 2011 roku serwis webpark.pl został zamknięty, po zamknięciu zostały usunięte dane dotyczące kont w tym serwisie – w tym dotyczące www.zgsopo.webpark.pl

Dowód: Grupa Wirtualna Polska sp. z o.o., sprawa: SPR/285/08/2015, Nr Rejestru: PWY/000270/08/2015, pismo

z dnia 12 sierpnia 2015 r. – Załącznik 18

 

Jeśli: z końcem maja 2011 roku serwis webpark.pl został zamknięty, po zamknięciu zostały usunięte dane dotyczące kont w tym serwisie – w tym dotyczące www.zgsopo.webpark.pl, to znaczy, że Wirtualna Polska S.A. nie mogła… od końca maja 2011 roku zmienić stanu znanego sędzi Beacie Stój na dzień 11 grudnia 2012 r. i potwierdzonego przez sędzię B. Stój podaniem w tym postanowieniu – Załącznik 17: Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie,

A jednak ścigała mnie sędzia Beata Stój w dalszym ciągu, przez kolejne prawie cztery lata za 18 czynów, które według opisów prokurator R. Ridan z aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. zostały popełnione za pośrednictwem strony www.zgsopo.webpark.pl w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r.

 

W postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. sędzia Beata Stój podała – Załącznik 6: „(…) Zgodnie z treścią art. 203 § 1 k.p.k. w razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane materiały dowodowe wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo.

Z akt sprawy wynika, że takie prawdopodobieństwo zachodzi, gdyż na stronie internetowej Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl oraz na stronie zkekus.w.interia.pl umieszczane były pisma Zbigniewa Kękusia, adresowane głównie do sądów, ale także do organów państwowych, w których obrażał on sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie, a także adwokata Wiesławę Zoll oraz ówczesnego Rzecznika Praw Obywatelskich Andrzeja Zolla, a także umieszczał informacje z postępowania ze swojego powództwa o rozwód, które toczyło się z wyłączeniem jawności.

Zbigniew Kękuś w swoich wyjaśnieniach złożonych w dniu 15 marca 2011 r. zaprzeczył, aby umieszczał na stronach internetowych swoje pisma. Według oskarżonego czyniły to inne osoby ze Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca bez jego wiedzy i zgody. Oskarżony wyjaśnił też, iż nie on był założycielem strony zkekus.w.interia.pl i nie on był jej użytkownikiem, a osoby za Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca (k. 3680, t. XXIII), niemniej w piśmie z dnia 30 października 2006 r. oskarżony nazywa ją swoją stroną, składając niektórym z pokrzywdzonych „propozycję”, jak sam to określa, że w przypadku złożenia oświadczeń, iż nie czują się oni pokrzywdzeni w tej sprawie, w ciągu tygodnia usunięte zostaną ze strony Zarządu Głównego Obrony Praw Ojca i z jego strony nazwiska pokrzywdzonych i od daty przekazania tych oświadczeń w żadnym z pism przekazanych przez oskarżonego do publicznej wiadomości, a dotyczących jego relacji z sądem, Zbigniew Kękuś nie wymieni już nigdy ich nazwisk (k. 2876-2877, tj. XIX).

Ponadto oskarżony w końcowej części powyższego pisma pisze: „Nie miejcie mi za złe – jeśli znajdziecie niniejsze pismo na znanych Wam stronach internetowych – Państwo [tu wymienionych jest szóstka pokrzywdzonych] za złe, że Państwu nie składam takiej samej, jak Adresatom niniejszego pisma propozycji. Z Wami z ogromną radością spotkam się w Sądzie.” (k. 2877, t. XIX). Stawia to w innym świetle wyjaśnienia oskarżonego, który twierdził: „Pisma były umieszczane bez mojej wiedzy i zgody” (k. 3680, t. XXIII). Stwierdzeniu temu przeczy sam oskarżony w piśmie z dnia 20 lipca 2004 r. (k. 119/2, t. I) pisząc: „Informuję, że elektroniczna wersja niniejszego wniosku , oraz wszystkich – do końca trwania, toczącego się przed hołdującym patologii i bezprawiu Wydziałem XI Cywilnym – Rodzinnym Sądu Okręgowego w Krakowie postępowania z mego powództwa – moich pism i odpowiedzi na nie umieszczane będą na internetowych stronach Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgosopo.z.pl lub www.zgsopo.webpark.pl”.

Strona http://zkekus.w.interia.pl zaczynała się od słów: „Nazywam się Zbigniew Kękuś. Mam 46 lat.” (k. 268, t. II), po czym następowała historia sprawy z powództwa oskarżonego o rozwód, a kończyła się stwierdzeniem, że to, iż każdy może być „przez urząd przeczołgany” (k. 269, t. II), potwierdzają przedstawione pisma. Były to pisma, w których oskarżony zniesławiał ustalonych w sprawie pokrzywdzonych.

We wszystkich pismach umieszczonych na stronach internetowych widnieje rozdzielnik, komu, oprócz adresata, zostały przekazane do wiadomości. W rozdzielniku zazwyczaj umieszczone są obydwie strony internetowe.

Powyższe dowody wskazują na istnienie dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 6

 

To stanowisko:

  1. oparte na – jak akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. – treści materiałów zamieszczonych na stronach www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl,
  2. sprzeczne z:
    1. ustaleniami Prokuratora Generalnego przedstawionymi w uzasadnieniem do kasacji z dnia 22 sierpnia 2011 r. – patrz: str. 17 oraz Załącznik 15,
    2. ustaleniami Sądu Najwyższego przedstawionymi w uzasadnieniu do wyroku wznowieniowego z dnia 26 stycznia 2012 r. – patrz: str. 19 oraz Załącznik 16,
    3. sprzeczne ze stanowiskiem sędzi Beaty Stój z postanowienia z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 17: „(…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.
      (…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.

 

xxx

 

W podsumowaniu przedstawionych wyżej faktów wskazać należy, że:

  1. akt oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., którym prokurator Radosława Ridan przypisała mnie sprawstwo 18 wymienionych na stronie 6 niniejszego pisma czynów, podając, że je popełniłem:
    1. w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r.,
    2. w Krakowie,
    3. za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl

jego autorka sporządziła wyłącznie, jak poświadczyła w akcie oskarżenia /karty 2434 – 2438 akt sprawy/ – a także jak podała w zażaleniu z dnia 8 grudnia 2006 r. na postanowienie sędziego T. Kuczmy z dnia 30 listopada 2006 r. , Załącznik 8: „li tylko” – na podstawie publikacji, wydruków ze stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl

  1. jak słusznie podał sędzia Tomasz Kuczma w postanowieniu z dnia 30 listopada 2006 r. – Załącznik 7: „Wypełnienie znamion zarzucanych przez Prokuratora występków stanowi nie sam fakt sporządzania przedmiotowych pism, ale publiczne ich rozpowszechnienie.Do przypisania więc sprawcy przestępnego zachowania potrzebne jest wykazanie, że to on takie informacje oraz treści wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 226 § 1kk, 212 § 2 kk lub 226 § 3 kk oraz 241 § 2 kk na stronach internetowych zamieszczał.
  2. przedstawione wyżej stanowisko sędziego T. Kuczmy poświadczyli:
    1. Prokurator Generalny w kasacji z dnia 22 sierpnia 2011 r. – Załącznik 15,
    2. Sąd Najwyższy w wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2011 r. – Załącznik 16.
  3. w piśmie z dnia 15 marca 2007 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry, w kopii złożonym w dniu 19 marca 2007 r. w Sądzie Rejonowym w Dębicy prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztof Łapaj podał – Załącznik 11: .,(…) niniejszym informuję, że: (…)
    1. dr Zbigniew Kekuś nie był sprawcą wskazanych w wydanym przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w dniu 13 czerwca 2006r. akcie oskarżenia czynów.
    2. dr Zbigniew Kękuś nie zamieszczał wskazanych w wydanym przeciwko niemu akcie oskarżenia informacji na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl .
    3. dr Zbigniew Kękuś nie założył i nie administrował stroną internetową www.zkekus.w.interia.pl , nigdy nie miał i nie ma do niej dostępu, by ją redagować,
    4. dr Zbigniew Kękuś nigdy nie miał i nie ma dostępu do administrowania stroną internetową Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl .
  4. Wirtualna Polska S.A. zawiadomiła Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 6 sierpnia 2007 r., że – Załącznik 12: strona www.zgsopo.webpark.pl należy do zamieszkałego w Warszawie Krzysztofa Łapaja,
  5. Interia.PL S.A. zawiadomiła Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 1 października 2007 r., że – Załącznik 13:
    1. na dzień sporządzenia tego pisma nie dysponowała już logami do strony www.zkekus.w.interia.pl za cały okres objęty aktem oskarżenia, tj. „od stycznia 2003 r. do września 2005 r.”
    2. użytkownik strony www.zkekus.w.interia.pl nie podał danych osobowych,
    3. strona została założona w dniu 26 października 2004 r.,

Poza tym, jak wspomniałem, według mej wiedzy numery IP podane przez Interię.PL S.A. pismem z dnia 01.10.2007 r. należały do komputerów zlokalizowanych w Warszawie,

  1. sędzia Beata Stój poświadczyła w postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 17: „(…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.

(…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.

 

Wobec powyższego wnoszę, żeby Rzecznik Praw Obywatelskich sporządził – po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w niniejszym zgłoszonej sprawie – i doręczył mi odpowiedź na wnioski, jak w pkt. I, str. 1 niniejszego pisma.

 

Pragnę poinformować, że główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Krystyna Kupczyńska informowała mnie w odpowiedzi na moje pisma do Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie postępowania prowadzonego przeciwko mnie przez Sąd Rejonowy w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/:

  1. pismem z dnia 16 lutego 2007 r. – Załącznik 19: „(…) Po prawomocnym zakończeniu postępowania, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, proszę ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich, a do tego czasu nie zostaną podjęta dalsze działania w przedstawionej przez Pana sprawie. Mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”
    Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo

Głównego Specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 16 lutego 2007 r. – Załącznik 19

  1. pismem z dnia 23 kwietnia 2007 r. – Załącznik 20: „Po prawomocnym zakończeniu postępowania w powyższej sprawie, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, może Pan ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich. mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”
    Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo

Głównego Specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 23 kwietnia 2007 r. – Załącznik 20

  1. pismem z dnia 22 października 2015 r. – Załącznik 21: „Odnośnie sprawy prowadzonej w Sądzie Rejonowym w Dębicy ozn. sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10 – ZKE/ to treść Pana pisma nie wskazuje, aby postępowanie zostało prawomocnie zakończone. Natomiast w toku postępowania Rzecznik nie może dokonywać oceny przeprowadzanych dowodów, czy też zasadności ich dopuszczenia. Byłaby to bowiem niedopuszczalna ingerencja w niezawisłość sędziowską.
    Ocena taka może być natomiast dokonana po prawomocnym zakończeniu postępowania, jeżeli będzie pan kwestionował treść prawomocnego orzeczenia. (…) Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska”
    Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014.K.Ku, pismo

głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 22 października 2015 r. – Załącznik 21

 

Warunek dokonania przez Rzecznika Praw Obywatelskich oceny postępowania przed Sądem Rejonowym w Dębicy do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, obecnie II K 407/13/ prezentowany w okresie od dnia 16 lutego 2007 r. do dnia 22 października 2015 r. przez głównego specjalistę Krystynę Kupczyńską będzie za kilka dni spełniony.

Jak mnie poinformował wyznaczony mi przez sędzię Beatę Stój w postępowaniu do sygn. akt II K 407/13 zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2012 r. wydanym na podstawie art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. – „§ 1. W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli: (…) 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności. – obrońca z urzędu, adw. Robert Bryk, podczas posiedzenia w dniu 15 marca 2016 r. sędzia Beata Stój wydała postanowienie o umorzeniu postępowania przeciwko mnie na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.

Wskazać należy, że art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. stanowi: „Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: (…) 6) nastąpiło przedawnienie karalności.”

Rzeczywiście, z mocy prawa określonego w art. 101 § 1 k.k i § 2 k.k. oraz w art. 102 k.k. karalność czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan:

  1. w zakresie czynów z pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 czerwca 2013 r.,
  2. w zakresie czynów z pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 października 2013 r.,
  3. w zakresie czynu z pkt. XVIII aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 października 2015 r.

 

Wskazać należy, że:

  1. Artykuł 101 Kodeksu karnego stanowi: „§ 1. Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat:1) 30 – gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa, 2) 20 – gdy czyn stanowi inną zbrodnię, 2a) 15 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat, 3) 10 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata, 4) 5 – gdy chodzi o pozostałe występki, 5) (uchylony).
    § 2.
    Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.
  2. Artykuł 102 Kodeksu karnego stanowi: – „Jeżeli w okresie przewidzianym w art. 101 wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa określonego w § 1 pkt 1-3 ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych wypadkach – z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.

 

Pismem z dnia 18 marca 2016 r. skierowanym do prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy złożyłem zawiadomienie, że nie będę zaskarżał postanowienia sędzi B. Stój z dnia 15.03.2016 r. oraz że nie zaskarży go mój obrońca z urzędu adw. Robert Bryk – Załącznik 22: „Prezes Sądu Rejonowego w Dębicy ul. Słoneczna 3 39-200 Dębica Sygn. akt: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:

  1. Wniosek o doręczenie mi postanowienia wydanego w dniu 15 marca 2016 r. o umorzeniu postępowania do sygn. akt II K 407/13.
  2. Wniosek o doręczenie mi postanowienia jak w pkt. I bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie tygodnia od daty wpływu niniejszego pisma.
  3. Zawiadomienie, że nie będę zaskarżał postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. o umorzeniu postępowania do sygn. akt II K 407/13.
  4. Zawiadomienie, że postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. o umorzeniu postępowania do sygn. akt II K 407/13 nie zaskarży mój obrońca z urzędu adw. Robert Bryk.
  5. Zawiadomienie, że kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo Z. Kękusia z

dnia 18 marca 2016 r. do prezesa Sądu – Załącznik 22

 

Wprawdzie prof. dr hab. Andrzej Zoll, adw. Wiesława Zoll oraz żaden/a z wymienionych na str. 6 niniejszego pisma sędziów, którzy uczynili mnie przestępcą nie zaskarżyli skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., a zatem nie powinni zaskarżyć także postanowienia sędzi B. Stój z dnia 15 marca 2016 r., ale ponieważ każde z nich udowodniło, że są – poza inne ich niedoskonałości – ignorantami, skierowałem do nich pisma, informujące ich o tym, że karalność czynów, za które byłem ścigany na podstawie złożonych przez nich zeznań ustała.

Zostaną umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

 

Wskazać należy, że wydany przez sędziego Tomasza Kuczmę w dniu 18 grudnia 2007 r. wyrok w w.w. sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06 stał się prawomocny i wykonalny w dniu 17 grudnia 2007 r. Poświadczyła to obecna prezes Sądu Rejonowego w Dębicy – a zarazem referent w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Beata Stój w adnotacji, którą zamieściła w prawym górnym rogu tego wyroku podając – Załącznik 9: „Wyrok niniejszy stał się prawomocny i wykonalny w dniu 27.12.2007 r. Sędzia: B. Stój”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10 /, wyrok sędziego

Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 9

Skoro wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. uprawomocnił się po 9 dniach, za kilka dni uprawomocni się zatem także – niezaskarżone przeze mnie – postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r.

 

Ad. pkt VI, str. 2

Pragnę przypomnieć, że pismem z dnia 5 października 2015 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich złożyłem m.in. – Załącznik 23:„Pan Adam Bodnar Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Sygn. akt:

  1. Sądu Rejonowego w Dębicy: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/
  2. Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód: 1 Ds. 39/06/S

Dotyczy:

  1. Zawiadomienie o realizowaniu wobec mnie i moich dzieci przez niektórych funkcjonariuszy publicznych, w tym sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój działań wypełniających definicję ludobójstwa zamieszczoną w Konwencji ONZ z dnia 9 grudnia 1948 r. w sprawie Zapobiegania i Karania Zbrodni Ludobójstwa.
  2. Wniosek – na podstawie art. 12.1 i art. 1.4 ustawy z dnia 15.07.1987 r. o RPO – o:
    1. wydanie mi w dniu 22 października 2015 r. w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich kserokopii dokumentów poświadczających, że prof. Andrzej Zoll gdy był Rzecznikiem Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej, zanim obciążył mnie zeznaniami uczynił mnie przestępcą, rozpoznał zgłoszoną mu przeze mnie pismami z dnia 21 stycznia 2002 r. i 20 kwietnia 2002 r., a następnie, do końca sprawowania przez niego kadencji RPO, wielokrotnie ponawianą przeze mnie kolejnymi pismami sprawę pozbawienia przez sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Ewa Hańderek, SSR del. Agata Wasilewska-Kawałek, SSA Jan Kremer, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Maria Kus –Trybek – mojego wtedy małoletniego, chorego na choroby okresu dojrzewania, skoliozę, lordozę i garba żebrowego syna Michała Kękuś możności korzystania z konstytucyjnych i ustawowych praw do ochrony zdrowia, lub
    2. wydanie mi w dniu 22 października 2015 r. w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich oświadczenia, że w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich brak dokumentów, jak w pkt. II. 1.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia do Rzecznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara z dnia 9 października 2015 r. –

Załącznik 23

 

Przypomnę, że wniosek jak w pkt. II w.w. pisma kierowałem do Pana poprzedników na urzędzie RPO, w tym m.in. pismem z dnia 27 czerwca 2011 r. do rzecznik Ireny Lipowicz – Załącznik 24:

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt RPO 398574-IV/02/MN, pismo Z. Kękusia z dnia 27

czerwca 2011 r. do RPO Ireny Lipowicz – Załącznik 24

 

Nigdy nie otrzymałem odpowiedzi na pismo z dnia 27 czerwca 2011 r. do rzecznik Ireny Lipowicz ani na żadne z następnych w tej samej sprawie kierowanych do nich pism.

 

W odpowiedzi na w.w. pismo do Pana z dnia 09.10.2015 r. zawiadomiła mnie pismem z dnia 22 października 2015 r. wspomniana wyżej główny specjalista Krystyna Kupczyńska – Załącznik 25: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Zespół Prawa Karnego II.511.1223.2014.K.Ku Warszawa 2015.10.22 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 9 października 2015 r., (…)

Odnośnie Pana żądania w pkt II pisma, dotyczącego wydania dokumentów, z uwagi na to, że wskazane wpływy Pana pism z dnia 21 stycznia 2002 r. i 20 kwietnia 2002 r. dotyczyły sprawy prowadzonej w Zespole Prawa Cywilnego ozn. IV RPO 398574 (obecnie IV.510.63.2015), w tym zakresie kopia Pana pisma z dnia 9.10.2015 r. przekazana została do tej sprawy. Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska”
Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014.K.Ku, pismo

głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 22 października 2015 r. – Załącznik 25

 

Skierowanym do Pana pismem z dnia 8 stycznia 2016 r. złożyłem m.in. – Załącznik 26:„Pan Adam Bodnar Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Sygn. akt:

  1. Sądu Rejonowego w Dębicy: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/
  2. Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód: 1 Ds. 39/06/S

Dotyczy:

  1. Zawiadomienie o moim stawiennictwie w dniu 18 stycznia 2016 r., o godz. 13:00 w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich celem odbioru:1. odpowiedzi na wniosek, jak w pkt. II mojego pisma z dnia 9 października 2015 r. do Rzecznika Praw Obywatelskich.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia do Rzecznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara z dnia 8 stycznia 2016 r. –

Załącznik 26

 

Pismem wysłanym e-maile’m i złożonym osobiście w Biurze RPO w dniu 18 stycznia 2016 r. złożyłem – Załącznik 27: „Pan Adam Bodnar Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Sygn. akt Biura RPO: II.511.1223.2014.K.K /uprzednio RPO-42333-II/02/K.Ku/ Dotyczy:

(…) II. Wniosek o wydanie mi w dniu 18 stycznia 2016 r. pisemnej odpowiedzi Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie zgłoszonej przeze mnie Rzecznikowi Praw Obywatelskich pismami z dnia 9 października 2015 r. i z dnia 8 stycznia 2016 r., tj. wniosku o:

  1. Wniosek o wydanie mi w dniu 18 stycznia 2016 r. pisemnej odpowiedzi Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie zgłoszonej przeze mnie Rzecznikowi Praw Obywatelskich pismami z dnia 9 października 2015 r. i z dnia 8 stycznia 2016 r., tj. wniosku o:
    1. wydanie mi kserokopii dokumentów poświadczających, że prof. Andrzej Zoll gdy był Rzecznikiem Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej, zanim obciążył mnie zeznaniami uczynił mnie przestępcą, rozpoznał zgłoszoną mu przeze mnie pismami z dnia 21 stycznia 2002 r. i 20 kwietnia 2002 r., a następnie, do końca sprawowania przez niego kadencji RPO, wielokrotnie ponawianą przeze mnie kolejnymi pismami sprawę pozbawienia przez sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Ewa Hańderek, SSR del. Agata Wasilewska-Kawałek, SSA Jan Kremer, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Maria Kus –Trybek – mojego wtedy małoletniego, chorego na choroby okresu dojrzewania, skoliozę, lordozę i garba żebrowego syna Michała Kękuś możności korzystania z konstytucyjnych i ustawowych praw do ochrony zdrowia, lub
    2. wydanie mi oświadczenia, że w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich brak dokumentów, jak w pkt. II. 1.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia do Rzecznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara z dnia 18 stycznia 2016 r. –

Załącznik 27

 

Zgodnie z zapowiedzią z pisma z dnia 8 stycznia 2016 r., w dniu 18 stycznia 2016 r. stawiłem się – w obecności towarzyszących mi prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja i red. Rafała Gawrońskiego – w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich. Spotkaliśmy się z pełniącą dyżur głównym specjalistą Mariolą Bielawską.
M. Bielawska sporządziła „Protokół z Przyjęcia Interesanta”, w którym podała – Załącznik 28: „Warszawa, dnia 18 stycznia 2016 r. Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Wpłynęło dnia 18.01.2016 r. Protokół z Przyjęcia Interesanta W dniu 18 stycznia stawił się Zbigniew Kękiuś w obecności Prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja i redaktora Rafała Gawrońskiego prosząc o wydanie odpowiedzi na wnioski skierowane pismem z dnia 9 października 2015 roku, a następnie ponowione pismem z dnia 8 stycznia 2016 roku.

Zbigniew Kękuś wnosi o sporządzenie i udzielenie przez RPO odpowiedzi bez zbędnej zwłoki na dwa z pośród wniosków skierowanych wyżej wymienionymi pismami z dnia 9 października 2015 i 8 stycznia 2016 roku. Wnioski te Zbigniew Kękuś ponowił pismem złożonym osobiście w BRPO w dniu 18 stycznia 2016 roku. Poinformowany przez Panią Mariolę Bielawską-Górną w dniu 18 stycznia podczas spotkania w BRPO, że okres rozpoznawania spraw przez Rzecznika sięga nawet roku, przyjmując tę informację ze zrozumieniem Zbigniew Kękuś wnosi o sporządzenie i udzielenie przez RPO odpowiedzi na wszystkie wnioski z pisma z dnia 9 października 2015 roku, natomiast z uwagi na znaczenie dla niego prosi o rozpoznanie wniosków ponowionych pismem z dnia 18 stycznia, bez zbędnej zwłoki, w terminie nieprzekraczającym 30 dni, co oznaczać będzie, że sprawy zgłoszone przez Zbigniewa Kękusia po raz pierwszy pismem z 9 października 2015 roku, bez zbędnej zwłoki, w terminie nieprzekraczającym 30 dni, co oznaczać będzie, że sprawy zgłoszone przez Zbigniewa Kękusia po raz pierwszy pismem z 9 października 2015 roku zostaną rozpoznane po ponad 4 miesiącach.
Protokół sporządziła Główny Specjalista Mariola Bielawska”
Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, protokół spotkania w dniu 18 stycznia 2016 r. sporządzony przez

głównego specjalistę Mariolę Bielawską-Górną – Załącznik 28

 

Do dnia złożenia niniejszego pisma nie otrzymałem merytorycznej odpowiedzi na mój wniosek, jak w pkt. II.1 i II.2 pisma z dnia 9 października 2015 r., tj. jak w pkt. VI niniejszego pisma.

 

xxx

 

Z powodu dotychczasowego traktowania mnie i moich dzieci przez prof. dr. hab. Andrzeja Zolla, gdy był rzecznikiem praw obywatelskich i po zakończeniu kadencji, a także przez innych funkcjonariuszy publicznych demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, w tym Bronisława Komorowskiego, gdy był prezydentem i Andrzeja Seremeta, gdy był prokuratorem generalnym oraz przez powołaną w dniu 7 stycznia 2016 r. przez prezydenta Andrzeja Dudę na sędzię Sądu Apelacyjnego w Krakowie Barbarę Baran, gdy była prezesem Sądu Okręgowego w Krakowie, nie wiedząc, czego się mogę po Panu spodziewać w dniu 5 kwietnia 2016 r. i potem, kopię niniejszego pisma skieruję do Prezesa Zarządu Głównego Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce Pana Łukasza Balcera, z prośbą o ewentualne – na ewentualną prośbę moich przyjaciół – podjęcie, interwencji.

Wspomniane wyżej osoby potraktowały mnie według powszechnie obowiązującej w ich środowiskach wytycznej:

 

Tylko Żydzi są ludźmi, goje nie są ludźmi, tylko bydłem”

Talmud, Keritot 6b

 

a kreowany przez jego fanów na autorytet, mistrza i osobowość dużego formatu, guru żydostwa polskiego, wychowawca głównego specjalisty w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Krystyny Kupczyńskiej prof. dr hab. Andrzej Zoll, gdy był Rzecznikiem Praw Obywatelskich dodatkowo mojego syna zgodnie z zasadą:

 

Wszystkie nieżydowskie dzieci są zwierzętami.”

Talmud, Yebamoth 98a

 

W związku z faktami przedstawionymi w niniejszym piśmie, na podstawie obowiązującego w Polsce prawa wnoszę jak na wstępie.

Uprzejmie przypominam, że sprawę zgłoszoną niniejszym pismem zgłosiłem już Panu, Rzecznikowi Praw Obywatelskich w.w. pismami z dnia 9 października 2015 r. /Załącznik 23/, 8 stycznia 2016 r. /Załącznik 26/ i 18 stycznia 2016 r. /Załącznik 27/, a także osobiście głównemu specjaliście w Biurze RPO Marioli Bielawskiej-Górnej podczas w.w. spotkania w dniu 18 stycznia 2016 r. potwierdzonego sporządzonym przez nią protokołem – Załącznik 28.

 

 

Zbigniew Kękuś

 

1TUMAN” : «człowiek tępy, ciężko myślący; matoł, tępak»;Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 1051

 

2 PSYCHOPATA” – «o kimś, kto zachowuje się niezgodnie z przyjętymi normami i budzi lęk w otoczeniu»; Słownik Języka Polskiego PWN

Załączniki: od 1 do 78 do ściagnięcia

  1. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Biuro Dyrektora Generalnego, sygn. akt BDG-WZK.0134.4.2016, pismo Dyrektora Generalnego Katarzyny Jakimowicz z dnia 4 lutego 2016 r.
  2. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo głównego specjalisty w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 stycznia 2010 r.
  3. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo głównego specjalisty w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej z dnia 4 stycznia 2011 r.
  4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S
  5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie Sądu Najwyższego /SSN Józef Szewczyk, SSN Andrzej Deptuła, SSN Andrzej Siuchniński/ z dnia 27 października 2006 r.
  6. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.
  7. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 30 listopada 2006r.
  8. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ zażalenie prokurator Radosławy Ridan z dnia 8 grudnia 2006 r.
  9. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10 /, wyrok sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.
  10. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II Kz.675/06
  11. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobro – data wpływu do Sądu Rejonowego w Dębicy 19 marca 2007 r., karty 3255-3259
  12. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099
  13. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A., karta 3183
  14. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r., sygn. akt II Ko 283/10
  15. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06
  16. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
  17. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r.
  18. Grupa Wirtualna Polska sp. z o.o., sprawa: SPR/285/08/2015, Nr Rejestru: PWY/000270/08/2015, pismo z dnia 12 sierpnia 2015 r.
  19. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 16 lutego 2007 r.
  20. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 23 kwietnia 2007 r.
  21. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014.K.Ku, pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 22 października 2015 r.
  22. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo Z. Kękusia z dnia 18 marca 2016 r. do prezesa Sądu
  23. Pismo Z. Kękusia do Rzecznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara z dnia 9 października 2015 r.
  24. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt RPO 398574-IV/02/MN, pismo Z. Kękusia z dnia 27 czerwca 2011 r. do RPO Ireny Lipowicz
  25. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014.K.Ku, pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 22 października 2015 r.
  26. Pismo Z. Kękusia do Rzecznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara z dnia 8 stycznia 2016 r.
  27. Pismo Z. Kękusia do Rzecznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara z dnia 18 stycznia 2016 r.
  28. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, protokół spotkania w dniu 18 stycznia 2016 r. sporządzony przez głównego specjalistę Mariolę Bielawską-Górną