Rzeczpospolita opresyjna – czyli jak psychopatka z Sądu w Dębicy B.Stój przez 5 lat do ustania karalności czynów w sprawie przeciwko mnie prowadziła

Mówienie prawdy w epoce zakłamania jest rewolucyjnym czynem”
George Orwell

Nazwanie kogoś durniem, nie jest obelgą, lecz diagnozą
Julian Tuwim

Najtrudniej bywa zwalczać słowami zło najjaskrawsze,

ponieważ zwykle nie wolno go nazwać po imieniu.”

Tadeusz Kotarbiński

Szanowni Państwo,

 

Niniejszego e-mail’a kieruję do Państwa w interesie społecznym.

Prezentuję jedną z metod stosowanych przez sędziów i prokuratorów, gdy chcą uniknąć wydania ujawniającego ich ignorancję, a zatem kompromitującego ich orzeczenia.

Prezentuję ją – w tym dowody poświadczające wiarygodność opisywanych przeze mnie zdarzeń – na przykładzie sprawy, rozpoznawanej przeciwko mnie przez Sąd Rejonowy w Dębicy od dnia 14 listopada 2006 r., w tym od dnia 3 listopada 2010 r. przez sędzię Beatę Stój. Od 15 czerwca 2012 r. prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy.

W dziewiątym roku ścigania mnie, w tym piątym przez sędzię Beatę Stój, wyznaczony mi przez nią w kwietniu 2012 r. obrońca z urzędu, adw. Robert Bryk podał w zażaleniu z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie sędzi B. Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. o pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej – Załącznik 47:

 

Jeżeli już sama sensowność badania poczytalności oskarżonego po 10 latach od czynów w formie nie zwykłej opinii, ale obserwacji psychiatrycznej budzi wątpliwości co do merytorycznej celowości, to nie sposób dopuścić możliwości umorzenia postępowania w tej sprawie bez postępowania dowodowego.

Jednak w tej sprawie przez ostatnie 3 lata Sąd I instancji nie podjął nawet prób merytorycznego rozpoznania sprawy i wszczęcia postępowania rozpoznawczego. Zaniedbanie to jest tak daleko idące, że zdaniem obrony doszło już do naruszenia prawa oskarżonego do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym czasie, a obrona nie może uzyskać od Sądu wszczęcia procesu.

Wynik obserwacji psychiatrycznej nie zwolni Sądu od przeprowadzenia postępowania dowodowego, a zwłaszcza w świetle wskazań udzielonych przez SN przy rozpoznaniu kasacji.

(…) za oskarżonego – obrońca Adwokat Robert Bryk”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zażalenie adw. Roberta Bryka z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie SSR

Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /podkreślenia moje – ZKE/ – Załącznik 47

 

Gdy to przeczytała sędzia B. Stój pomyślała zapewne… „nie takie numery sie robiło”.

Działając według wytycznej „róbta sędziowie, co chceta”, niezależna, niezawisła, a przede wszystkim nieusuwalna – art. 180.1 Konstytucji: „Sędziowie są nieusuwalni” – sędzia Beata Stój udowodniła jednak nam, tj. mnie i mojemu obrońcy, że dla niej nie ma rzeczy niemożliwych, gdy w grę wchodzi interes ferajny. Zwolniła się od przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tak prowadziła postępowanie, ze doprowadziła do ustania karalności wzystkich czynów, za które mnie ściga Sąd w Dębicy od listopada 2006 roku.

W załączonym do niniejszego e-mail’a piśmie do sędzi B. Stój z dnia 8 marca 2016 r. informuję ją, że to wyłącznie ona – w niewielkim stopniu także pozostali, nieznający prawa karnego sędziowie Sądu Rejonowego w Dębicy, zatrudnieni tam w listopadzie i grudniu 2010 r. oraz ignoranci z Sądu Okręgowego w Rzeszowie, SSO Zdzisław Kulpa, SSO Piotr Moskwa i SSO Mariusz Sztorc – ponosi winę za to, że nie wydała orzeczenia kończącego sprawę przeciwko mnie przed tym, zanim, z dniem 1 czerwca 2013 r., 1 października 2013 r. i 1 października 2015 r. ustała karalność wszystkich czynów, za które mnie ściga.

Informuję także sędzię Beatę Stój, że postępowaniem w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ wypełniła definicję określeń:

  1. PSYCHOPATA”«o kimś, kto zachowuje się niezgodnie z przyjętymi normami i budzi lęk w otoczeniu»; Słownik Języka Polskiego PWN,
  2. TUMAN”: «człowiek tępy, ciężko myślący; matoł, tępak»;Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 1051.

 

Nie nazywam sędzi Beaty Stój w moim piśmie do niej psychopatką i tumanem, żeby nie poczuła się przeze mnie znieważona.

Państwo oceńcie, proszę, na podstawie faktów przedstawionych w moim piśmie do sędzi B. Stój z dnia 8 marca 2016 r., mających potwierdzenie w załączonych do tego pisma kserokopiach dokumentów, czy jest sędzia Beata Stój psychopatką i tumanem według definicji tych określeń zamieszczonych w Słowniku Języka Polskiego.

Co do tego, że jest Beata Stój groźnym – jest przecież nie tylko sędzią decydującą w każdy roboczy dzień o losach ludzi, ale prezesem Sądu Rejonowego w Dębicy – bezmyślnym tumanem zgodziło się ze mną troje sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie, którzy uchylili jej postanowienie z dnia 14 czerwca 2013 r., którym nawet mimo jego przeze mnie zaskarżenia usiłowała mnie przekonać do słuszności jej stanowiska, że:

  1. trzech sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie, SSO Piotr Moskwa, SSO Andrzej Borek, SSR del. do SO Marcin Świerk,
  2. trzech prokuratorów Prokuratury Generalnej, prokurator generalny Andrzej Seremet, jego zastępca Robert Hernand i prokurator Mieczysław Tabor,
  3. troje sędziów Sąd Najwyższego, SSN Jerzy Grubba, SSN Barbara Skoczkowska, SSA del. do SN Henryk Komisarski

uchyli skazujący mnie wyrok jej kolegi z pracy, sędziego Tomasza Kuczmy, podając w sporządzonych przez nich dokumentach, że czynią to na moją korzyść, po tym, gdy ustała karalność czynów, za które skazał mnie sędzia T. Kuczma i po tym, gdy ta karalność ustała polecili Sądowi Rejonowemu w Dębicy raz jeszcze ścigać mnie za te czyny. Co sędzia Beta Stój czyni w opisany w moim piśmie do niej z dnia 8 marca 2016 r. sposób od dnia 3 listopada 2010 r.

 

Co moim zdaniem groteskowe, to że po tym, gdy razem z trojgiem sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie udowodniłem sędzi Beacie Stój, że z niej rzadko bezmyślny tuman, to ona nie ustawała w… wydawaniu Policji nakazów zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia na badania psychiatryczne. Tym się to skończyło, że w dniu 14 kwietnia 2015 r. sędzia B. Stój wydała postanowienie o pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej. Mimo że w uzasadnieniu do tego postanowienia wyjaśniła, podając podstawy prawne, że poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej jest w sprawie, w której ona je orzekła prawnie niedopuszczalne.

Ja wiem, że trudno w to uwierzyć, ale to efekty … linii rozumowania sędzi Beaty Stój, prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy.

A to wszystko dzieje się w Państwie, które Konstytucja definiuje:

 

Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym,

urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.”

Artykuł 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

i gdzie

Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.”
Artykuł 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Ani ona prawna, ani nie urzeczywistnia zasad sprawiedliwości społecznej, a organy władzy publicznej działają według zasady „róbta, co chceta”.

 

Z poważaniem,

 

Zbigniew Kękuś

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 8 marca 2016 r.

Zbigniew Kękuś

 

SSR Beata Stój

Prezes Sądu Rejonowego w Dębicy

Sąd Rejonowy w Dębicy

Wydział II Karny

ul. Słoneczna 3

39-200 Dębica

 

Sygn. akt: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

 

Do wiadomości:

  1. Pani Małgorzata Wassermann, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Zastępca Przewodniczącego Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, ul. Wilhelma Feldmana 4 lok. 3, 31-130 Kraków

 

Dotyczy:

  1. Zawiadomienie, że karalność czynów przypisanych mi aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06, z mocy prawa określonego w art. 101 § 1 k.k i § 2 k.k. oraz w art. 102 k.k.:
    1. w zakresie czynów z pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 czerwca 2013 r.
    2. w zakresie czynów z pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 października 2013 r.
    3. w zakresie czynu z pkt. XVIII aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 października 2015 r.
  2. Wniosek o podanie w orzeczeniu, które zostanie wydane w dniu 15 marca 2016 r., z jakimi datami zdaniem Sądu Rejonowego w Dębicy ustała karalność każdego z 18 czynów /pkt. I – XVIII aktu oskarżenia/ przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S.
  3. Prezentacja dowodów poświadczających, że:
    1. Adresatka niniejszego pisma oraz pozostali sędziowie Sądu Rejonowego w Dębicy,
    2. Sąd Okręgowy w Rzeszowie, w tym nie znający prawa karnego SSO Zdzisław Kulpa, SSO Piotr Moskwa i SSO Mariusz Sztorc

ponoszą odpowiedzialność za to, że Sąd Rejonowy w Dębicy nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ przed ustaniem karalności wszystkich czynów przypisanych mi aktem oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S.

  1. Prezentacja uzasadnienia dla mojego stanowiska, że niektóre Pani zachowania w sprawie do sygn. akt II K 407/13 wypełniają definicję tumana – „TUMAN”: «człowiek tępy, ciężko myślący; matoł, tępak»;Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 1051.
  2. Zawiadomienie, że:
    1. kopie dokumentów poświadczających zdarzenia opisane w niniejszym piśmie są umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl,
    2. kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl,

 

Jeżeli już sama sensowność badania poczytalności oskarżonego po 10 latach od czynów w formie nie zwykłej opinii, ale obserwacji psychiatrycznej budzi wątpliwości co do merytorycznej celowości, to nie sposób dopuścić możliwości umorzenia postępowania w tej sprawie bez postępowania dowodowego.

Jednak w tej sprawie przez ostatnie 3 lata Sąd I instancji nie podjął nawet prób merytorycznego rozpoznania sprawy i wszczęcia postępowania rozpoznawczego. Zaniedbanie to jest tak daleko idące, że zdaniem obrony doszło już do naruszenia prawa oskarżonego do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym czasie, a obrona nie może uzyskać od Sądu wszczęcia procesu. (…) obrońca Adwokat Robert Bryk”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zażalenie adw. Roberta Bryka z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie SSR

Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /podkreślenia moje – ZKE/ – Załącznik 47

 

Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.”

Artykuł 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Przepisy niniejszego kodeksu mają na celu takie ukształtowanie postępowania karnego,

aby:(…) 4) rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie.

Artykuł 2 § 1 Kodeksu postępowania karnego

 

Uzasadnienie

 

Pismem z dnia 4 lutego 2016 r. zawiadomił mnie Sąd Rejonowy w Dębicy – Załącznik 1: „Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny /adres – ZKE/ Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Dębica, dn. 04/02/2016 ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania, które odbędzie się dnia 15 marca 2016 roku o godz. 10:00 sala 132 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sąd informuje, że obecność Pana jest nieobowiązkowa. Na mocy zarządzenia sędziego Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zawiadomienie z dnia 4 lutego 2016 r. – Załącznik 1

 

Pani oczywistym zamiarem jest wydanie w dniu 15 marca 2016 r. postanowienia o umorzeniu postępowania przeciwko mnie z powodu ustania karalności czynów, za które Sąd Rejonowy w Dębicy ściga mnie od dnia 14 listopada 2006 r. – w tym Pani od 3 listopada 2010 r. – na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r.

Fakt, z mocy prawa określonego w art. 101 § 1 k.k i § 2 k.k. oraz w art. 102 k.k:

  1. karalność czynów przypisanych mi pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 czerwca 2013 r.
  2. karalność czynów przypisanych mi pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 października 2013 r.
  3. karalność czynu przypisanego mi w pkt. XVIII aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 października 2015 r.

 

Wskazać należy, że:

  1. Artykuł 101 Kodeksu karnego stanowi: „§ 1. Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat:1) 30 – gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa, 2) 20 – gdy czyn stanowi inną zbrodnię, 2a) 15 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat, 3) 10 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata, 4) 5 – gdy chodzi o pozostałe występki, 5) (uchylony).
    § 2.
    Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.
  2. Artykuł 102 Kodeksu karnego stanowi: – „Jeżeli w okresie przewidzianym w art. 101 wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa określonego w § 1 pkt 1-3 ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych wypadkach – z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.

 

Prokurator R. Ridan podała jako czas popełniania przestępstw popełnionych z art. 212 § 2 k.k.:

  1. czyny z pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia: styczeń 2003 r. do maj 2005 r.”
  2. czyny z pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia – styczeń 2003 r. do wrzesień 2005 r.”

 

W związku z powyższym, z mocy prawa określonego w art. 101 § 2 k.k. i 102 k.k., karalność czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 212 § 2 k.k.:

  1. w pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 czerwca 2013 r.
  2. w pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 października 2013 r.

 

Napisałem „najpóźniej”, ponieważ art. 101 § 2 k.k. stanowi: „Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.

Wymienione na str. 3 niniejszego pisma osoby uważające się za pokrzywdzone, tj. zniesławione i/lub znieważoneprzeze mnie oraz uznane za takowe przez prokurator Radosławę Ridan nie składały zeznań przed prokuratorem w ostatnich dniach okresów wskazanych w akcie oskarżenia jako czas popełniania przypisanych mi czynów. Pani poświadczyła w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 26: „Postępowanie przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi wszczęto w tej sprawie w dniu 2 listopada 2005 r. Pokrzywdzonych przesłuchano w toku postępowania przygotowawczego w dniach 27.08.2004 r., 8.09.2004 r. 10.09.2004 r., 13.09.2004 r., 21.09.2004, 25.10.2004 r., 10.11.2004 r., 20.12.2004 r. 18.02.2005 r. i 21.06.2006 r. Nie wskazali oni dokładnie, kiedy dowiedzieli się o umieszczonych na stronach internetowych treściach ich znieważających i osobie domniemanego sprawcy, niemniej większość wiedziała o tym przed przesłuchaniem, a tylko nieliczne osoby zapoznano z tymi treściami dopiero w czasie przesłuchania.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 26

 

Karalność czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 212 § 2 k.k. mogła zatem ustać nawet już w 2012 roku.

To samo dotyczy przestępstw przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 226 § 1 k.k., gdyby Sąd dokonał zmiany ich kwalifikacji prawnej w zarzuty z art. 216 § 2 k.k., co Pani uczyniła w w.w. postanowieniu z dnia 14 czerwca 2013 r. uchylonym przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r.

Artykuł 216 § 5 k.k. stanowi: „Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Pani podała w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 26: Zbigniew Kękuś został skazany wyrokiem SR w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. za piętnaście czynów zakwalifikowanych z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., niemniej w opisie tych czynów nie wskazano jednego ze znamion przestępstwa z art. 226 § 1 k.k., a mianowicie znieważenia funkcjonariusza publicznego podczas pełnienia obowiązków służbowych. Do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzuconych czynów konieczne jest wypełnienie wszystkich znamion danego przestępstwa, tymczasem Zbigniewowi Kękusiowi, bez względu na wskazaną w orzeczeniu kwalifikację prawną przypisano popełnienie przestępstw wypełniających jedynie znamiona występków z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. W ponownym postępowaniu sąd nie może, zgodnie z zakazem reformationis in peius, uzupełnić opisu czynów o wskazane wyżej znamię, co oznacza, że Zbigniew Kękuś może odpowiadać w toku postępowania jedynie za przestępstwa z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Ściganie takich czynów odbywa się z oskarżenia prywatnego (art. 216 § 5 k.k. i art. 212 § 4 k.k.). Na marginesie należy zauważyć, że czyn z punktu I.2 postanowienia /zniesławienie wykonującej wolny zawód adwokata Wiesławy Zoll – ZKE/ od początku był czynem z oskarżenia prywatnego, ściganym przez prokuratora z urzędu.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 26

 

W związku z powyższym, z mocy prawa określonego w art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. karalność czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 226 § 1 k.k. po ewentualnej zmianie ich kwalifikacji prawnej w zarzuty z art. 216 § 2 k.k.:

  1. w pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 czerwca 2013 r.
  2. w pkt. III, IV, V, VII, IX, X aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 października 2013 r.

 

Z mocy prawa określonego w art. 101 § 1 k.k. i art. 102 k.k. karalność czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan:

  1. w pkt. XVII aktu oskarżenia z art. 226 § 3 k.k.
  2. w pkt. XVIII aktu oskarżenia z art. 241 § 2 k.k.

ustała najpóźniej z dniem 1 października 2015 r.

 

W niniejszym piśmie przedstawię dowody poświadczające, że to Pani, a w niewielkim stopniu także wszyscy w listopadzie i grudniu 2010 r. sędziowie Sądu Rejonowego w Dębicy, a także sędziowie Sądu Okręgowego w Rzeszowie SSO Zdzisław Kulpa, SSO Piotr Moskwa i SSO Mariusz Sztorc ponosicie winę za to, że karalność wszystkich przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan czynów ustałą przed wydaniem przez Panią merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.

 

xxx

 

Do sygnatury akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Sąd Rejonowy w Dębicy rozpoznaje od dnia 14 listopada 2006 r. sprawę przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan, która oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl popełniłem osiemnaście przestępstw, tj. – Załącznik 2:

  1. pkt. I, III-XVI aktu oskarżeniaznieważyłem i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
  2. pkt II aktu oskarżeniazniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt Sądu Okręgowego w Krakowie XI CR 603/04/,
  3. pkt XVII aktu oskarżeniaznieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, rzecznika praw obywatelskich w osobie piastującego ten urząd Andrzeja Zolla
  4. pkt XVIII aktu oskarżenia – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S – Załącznik 2

 

Zawiadomienie złożył w dniu 2 czerwca 2004 r. prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie SSA Włodzimierz Baran.

Czyny jak wyżej miałem popełnić w związku ze sprawą o rozwód prowadzoną w okresie od czerwca 1997 r. do kwietnia 2006 r. przez Sąd Okręgowy w Krakowie /sygn. akt XI CR 603/04, uprzednio I1C 1115/97/R/ przy udziale Sądu Apelacyjnego w Krakowie.

Sąd Najwyższy przekazał postanowieniem z dnia 27 października 2006 r. sygn. akt IV KO 44/06 sprawę przeciwko mnie do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia tego Sądu Tomasz Kuczma wydał wyrok, którym uznał mnie za winnego popełnienia wszystkich czynów, które przypisała mi prokurator Radosława Ridan.

Wyrok sędziego T. Kuczmy uchyliły następnie:

  1. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego

w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r., sygn. akt II Ko 283/10

Sąd Okręgowy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k., uchylił wyrok z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść, wznowił postępowanie do sygn. II K 451/05 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie szesnastu czynów z pkt. I, III – XVII.

  1. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11

Sąd Najwyższy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. i art. 7 k.p.k., uchylił wyrok z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść, wznowił postępowanie do sygn. II K 451/06 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie pozostałych dwóch czynów z pkt. II i XVIII.

Sąd Najwyższy wydał wyrok z dnia 26.01.2012 r. na podstawie kasacji prokuratora generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11:

 

Po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyroku wznowieniowego z dnia 15 września 2010 r. i zwróceniu sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie czynów z art. I, III – XVII prawomocnego skazującego mnie wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. na referenta wyznaczono Panią.

Pani:

  1. obowiązkiem było zapewnić mi możność skorzystania z określonego w art. 45.1 Konstytucji prawa do rozpozna sprawy bez uzasadnionej zwłoki”,
  2. ustawowym, określonym w art. 2 § 1 k.p.k. obowiązkiem było rozstrzygnąć sprawę „w rozsądnym terminie”.

 

Pani, referent w sprawie, a także wszyscy pozostali w listopadzie i grudniu 2010 r. sędziowie Sądu Rejonowego w Dębicy oraz sędziowie Sądu Okręgowego w Rzeszowie SSO Zdzisław Kulpa, SSO Piotr Moskwa i SSO Mariusz Sztorc pozbawiliście mnie Państwo Waszymi działaniami i zaniechaniami możności skorzystania z określonego w art. 45.1 Konstytucji prawa do rozpozna sprawy bez uzasadnionej zwłoki”, a Pani niedopełniła określonego w art. 2 § 1 k.p.k. obowiązku rozstrzygnięcia sprawy „w rozsądnym terminie”.

Oto uzasadnienie dla mojego stanowiska. Wszystkie podkreślenia w tekstach cytowanych przeze mnie dokumentów pochodzą ode mnie.

 

I. Po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2010 r. akta sprawy przeciwko mnie wpłynęły do Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 20 października 2010 r., co poświadczył Sąd Okręgowy w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 25 września 2012 r., którym orzekł na moją rzecz kwotę 2.000 /słownie: dwa tysiące/ zł z tytułu przewlekłości postępowania Załącznik 3: „Sprawa II KI 854/10 /uprzednio II K 451/06 – ZKE/ wpłynęła do Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 20 października 2010 r. (po wznowieniu postępowania w sprawie II K 451/06 w pkt. I, III – XVII i uchyleniu wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r.)”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II S 8/12 – Załącznik 3

 

II. Po tym, gdy akta sprawy wpłynęły do Sądu Rejonowego w Dębicy Pani jako pierwsza, a po Pani wszyscy sędziowie Sądu Rejonowego w Dębicy, składaliście przez prawie dwa miesiące, w okresie od 3 listopada do 23 grudnia 2010 r. sprzeczne z prawem wnioski o Państwa wyłączenie. We wspomnianym wyżej postanowieniu z dnia 25.04.2012 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie podał – Załącznik 3: „Sędzia referent do końca października brał udział w szkoleniu, zaś począwszy od 3 listopada 2010 roku do 23 grudnia 2010 roku sędziowie tego sądu składali oświadczenia wnosząc o wyłączenie ich od rozpoznania przedmiotowej sprawy.Biorąc pod uwagę czasokres składania tychże oświadczeń w zestawieniu do liczby sędziów tegoż Sądu uznać bez wątpienia należy, iż czas niemalże dwóch miesięcy na złożenie tychże oświadczeń stanowi nadmierne odstępstwo od czasu zwykle koniecznego dla wykonania tych czynności. Nie jest to czynność ani praco ani czasochłonna. Ocenić należało również prawidłowość działania sędziów składających owe oświadczenia, albowiem uważna analiza treści tych oświadczeń i postanowienia Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 11 stycznia 2011 roku, sygn. akt II Ko 510/10 rozpoznającego przedmiotowe wnioski nie pozostawia wątpliwości, iż brak było podstaw do składania takich oświadczeń. Sędziowie Sądu Rejonowego w Dębicy wnosząc wnioski o wyłączenie ich od rozpoznawania sprawy II K 854/10 powoływali się na dobro wymiaru sprawiedliwości wskazując jako podstawę zarzuty podnoszone wobec określonych sędziów bądź też wobec Sądu przez Zbigniewa Kękusia. Wielokrotnie w orzecznictwie wskazywano iż działania podsądnych przeciwko członkom składów orzekających, nawet naruszające ich dobre imię, same w sobie nie mogą wywoływać uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie, gdyż stwarzało by to łatwe narzędzie prowadzące do uniemożliwienia przeprowadzenia jakiegokolwiek procesu karnego czy dyscyplinarnego (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt WD 1/06). Nadto dobro wymiaru sprawiedliwości jako przesłanka przekazania sprawy innemu równorzędnemu Sądowi została wskazana w przepisie art. 37 kpk, który to daje kompetencję jedynie Sądowi Najwyższemu do przekazania określonej sprawy, a jak już sygnalizowano wyżej w niniejszej sprawie nie można doszukać się jakichkolwiek argumentów które uzasadniałyby wyłączenie wnioskodawców od rozpoznania przedmiotowej sprawy i wzbudzały obiektywną wątpliwość co do możliwości bezstronnego rozpoznania sprawy przez sędziów tego Sądu. W analizowanej sprawie brak zatem było jakichkolwiek podstaw do złożenia przedmiotowych wniosków przez sędziów Sądu Rejonowego w Dębicy.(…)”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II S 8/12 – Załącznik 3

 

Złożenie przez Panią referenta w sprawie przeciwko mnie jako pierwszą, w dniu 3 listopada 2010 r. – a potem, do dnia 23 grudnia 2010 r. przez każdego sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy – bezprawnego wniosku o Pani wyłączenie skutkowało prawie trzymiesięczną przewłoką w postępowaniu. Sąd Okręgowy w Rzeszowie podał w w.w. postanowieniu z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II S 8/12 – Załącznik 3: „Po rozpoznaniu wyżej wskazanych wniosków o wyłączenia przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie akta sprawy w dniu 26 stycznia 2011 roku powróciły do Sądu Rejonowego w Dębicy,”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II S 8/12 – Załącznik 3

 

III. Po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 11 stycznia 2011 r. oddalił wnioski wszystkich sędziów Sądu Rejonowego w Dębicy o wyłączenie Pani zorganizowała pierwszą rozprawę główną w dniu 15 marca 2011 r. Prokurator Bernard Bruch z Prokuratury Rejonowej w Dębicy odczytał mi akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., a ja przedstawiłem wszystkie jego wady prawne.

Podczas rozprawy w dniu 15 marca 2011 r. Pani powinna wydać wyrok uniewinniający mnie od wszystkich czynów, które aktem oskarżenia z dnia 12.06.2006 r. przypisała mi prokurator R. Ridan. Przesłuchała mnie Pani – sędzia Tomasz Kuczma wydał skazujący mnie wyrok z dnia 18.12.2007 r. bez uprzedniego przesłuchania mnie i bez odczytania mi aktu oskarżenia – i przedstawiłem Pani znajdujące się w aktach sprawy dowody, tj.:

  1. pismo Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. – Załącznik 4:
    Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia

2007r., karty 3098, 3099 – Załącznik 4

  1. pismo Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r. – Załącznik 5,
    Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A.,

karta 3183 – Załącznik 5

którymi operatorzy internetowi poświadczyli, że nie ja byłem sprawcą czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan, że w innym zostały popełnione mieście niż ustaliła prokurator R. Ridan – W Warszawie, a nie w Krakowie – a za pośrednictwem strony www.zkekus.w.interia.pl w innym niż ustaliła czasie. Jak wyjaśnił Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. w piśmie z dnia 01.10.2007 r., strona www.zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r.

Co zatem oczywiste nikt nie mógł na niej zamieszczać materiałów od stycznia 2003 r.

Ja Panią poinformowałem podczas rozprawy w dniu 15 marca 2011 r., o zaleganiu w.w. pism operatorów internetowych w aktach sprawy przeciwko mnie, a Pani ich tam obecność poświadczyła Pani ustaleniami, które przedstawiła Pani w osobiście przez Panią sporządzonym postanowieniu w dniu 11 grudnia 2012 r. Podała Pani – Załącznik 6: „Oskarżony Zbigniew Kękuś złożył wniosek o skierowanie sprawy na posiedzenie i wydanie postanowienia o niewłaściwości sądu. Oskarżony podnosił, że sądem właściwym miejscowo jest sąd w Warszawie, gdyż to tam popełniono przestępstwo, jak wynika z pism operatorów internetowych Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. (…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.

(…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 6

 

Podczas rozprawy w dniu 15 marca 2011 r. wydała Pani jednak postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym – Załącznik 7: Sygn.aktIIK854/10POSTANOWIENIEDnia15marca2011r.SądRejonowywDębicyWydziałIIKarnywskładzie:Przewodniczący:SSRBeataStójProtokolant:st.sekr.sądowy/imię i nazwisko sekretarza – ZKE/ rozpoznałsprawęZbigniewaKękusiaoskarżonegozart.226§1kkiart.212§1kkwzw.zart.11§2kkwzw.zart.12kkiinnenapodstawieart.202§1i2kpkpostanawia

zwrócićsiędobiegłychsądowychlek.med.EwyBurzyńskiej-Rzucidłoilek.med.KrystynySosińskiej-StępniewskiejorazmgrMagdalenyPalkijoprzebadanieoskarżonegoZbigniewaKękusiaiwydanienapodstawieaktsprawyiwynikówbadańopiniiwjegosprawie,wszczególnościoudzieleniewterminie21dniodpowiedzinanastępującepytania:

  1. Czywchwilipopełnianiaczynówzarzucanychmuaktemoskarżenia(pktI,III-XVII)/od stycznia 2003 r. do września 2005 r. – ZKE/ miałzdolnośćrozpoznaniaichznaczeniaipokierowaniaswoimpostępowaniem,czyzdolnośctabyławznacznymstopniuograniczonalubzniesionacałkowicie?
  2. Jakijestaktualnystanzdrowiaoskarżonego,czymożeonbraćudziałwtoczącymsiępostępowaniuistawaćprzedSądem?

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi

Beaty Stój z dnia 15 marca 2011 r. – Załącznik 7

 

A przecież – pomijając, że w aktach sprawy zalegały w.w. dowody mojej niewinności – Sąd Okręgowy w Rzeszowie uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. w zakresie czynów z pkt. I, III – XVII nie z powodu domniemania mojej niepoczytalności w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., lecz z winy sędziego T. Kuczmy, zarzucając mu rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k. Sędzia T. Kuczma skazał mnie wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. za popełnienie 15 czynów z art. 226 § 1 k.k. w zakresie – znieważenie funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych – z którego ściganie z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt P 3/06, jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r.

Pełne uzasadnienie dla mojego stanowiska, że już podczas rozprawy głównej w dniu 15 marca 2011 r. powinna Pani wydać wyrok uniewinniający mnie od wszystkich czynów, które przypisała mi prokurator R. Ridan w akcie oskarżenia z dnia 12.06.2006 r. przedstawiłem w moich dwóch pismach do Pani z dnia 4 marca 2016 r.

 

IV. W osobiście przez Panią sporządzonym w dniu 18 marca 2011 r. piśmie podała Pani – Załącznik 8: „Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny /adres – ZKE/ Dnia 18/03/2011 Sygn. akt II K 854/10 Pan Zbigniew Kękuś Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny w załączeniu doręcza Panu odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15.03.2011 r. informując, iż postanowienie o dopuszczeniu dowodu nie wymaga uzasadnienia i jest niezaskarżalne. SSR Beata Stój
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo sędzi Beaty Stój

z dnia 18 marca 2011 r. – Załącznik 8

 

Stanowisko z pisma z dnia 18 marca 2011 r. potwierdziła Pani w osobiście przez Panią sporządzonym piśmie do mnie z dnia 12 maja 2011 r. – Załącznik 9: „Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny /adres – ZKE/ Dnia 18/03/2011 Sygn. akt II K 854/10 Pan Zbigniew Kękuś Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny w odpowiedzi na Pana pismo z dnia 9.05.2011 r. informuje, że postanowienie o dopuszczeniu dowodu nie wymaga uzasadnienia (art. 98 § 3 Kodeksu postępowania karnego). Sędzia Sądu Rejonowego Beata Stój”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo sędzi Beaty Stój

z dnia 12 maja 2011 r. – Załącznik 9

 

Wyjaśnienie, dlaczego wydała postanowienie w dniu 15 marca 2011 r. o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym – oraz kolejne w tej sprawie postanowienia przez kolejne trzy lata – przedstawiła Pani dopiero w sporządzonym w dniu 14 kwietnia 2015 r. postanowieniu o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, która miała na celu ustalenie, czy byłem poczytalny w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. Podała Pani – Załącznik 10: „W toku prowadzonego postępowania po analizie pism składanych do akt przez oskarżonego, Sąd powziął wątpliwości co do jego stanu psychicznego. Zbigniew Kękuś w piśmie z dnia 9 kwietnia 2010 r. (k. 3644-3657, t. XXIII) zapowiadał popełnienie samobójstwa przez podcięcie sobie żył w siedzibie Prokuratora Generalnego, jeśli ten nie wyrazi zgody na spotkanie w terminie ustalonym przez oskarżonego, zaś w piśmie z dnia 28 lutego 2011 r. (k. 3583-3592, t. XXII) rozpoczęcie głodówki protestacyjnej (w kolejnym piśmie z dnia 8 marca 2011 r., k. 3607-3616, t. XXII, także przez dwóch jego synów) w przypadku niewydania w zakreślonym przez niego terminie prawomocnego wyroku uniewinniającego. Już wcześniej w pismach z dnia 9 grudnia 2005 r., złożonych w Ministerstwie Sprawiedliwości (k. 2253 – 2256, t. XV) i w Prokuraturze Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód (k. 2258-2266), t. XV), oskarżony zapowiadał popełnienie samobójstwa w przypadku jego przymusowego zatrzymania i doprowadzenia do prokuratury.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 10

 

Pragnę zauważyć, że od wydania przez prokurator Radosławę Ridan w dniu 2 listopada 2005 r. postanowienia o przedstawieniu mi zarzutów, jestem ścigany – co doskonale niszczy mnie i moją rodzinę – za czyny popełnione w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl. Są to czyny, co do których dowodów zgromadzonych w sprawie przez Pani poprzednika w niej, sędziego Tomasza Kuczmę w 2007 roku – prokurator R. Ridan sporządziła w.w. postanowienie z dnia 02.11.2005 r. o przedstawieniu mi zarzutów oraz akt oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. wyłącznie na podstawie wydruków ze stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl – Pani podała w w.w. osobiście przez Panią sporządzonym postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 6: Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści. (…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.

 

Co do wspomnianej przez Panią w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. groźby prowadzenia przeze mnie protestu głodowego, to nie tylko ją zgłosiłem prokuratorowi generalnemu Andrzejowi Seremetowi pismem z dnia 28.02.2011 r. – a potem także pismem z dnia 24 maja 2011 r. – ale go prowadziłem. Całodobowo, w okresie od 30 maja 2011 r. do 10 czerwca 2011 r. przed siedzibą Prokuratury Generalnej w Warszawie. Natychmiast po jego zakończeniu rozpocząłem prowadzoną także całodobowo przed Prokuraturą Generalną do dnia 15 czerwca 2011 r. pikietę.

W następstwie rozpoczętego przeze mnie w dniu 30.05.2011 r. protestu głodowego prokurator generalny Andrzej Seremet wydał polecenie przeprowadzenia przez Prokuraturę Generalną… piątego – w okresie od dnia 31 marca 2010 r. – postępowania wyjaśniającego w sprawie skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. Wcześniej cztery razy mnie oszukał, razem z jego podwładnymi. W odpowiedzi na moje wnioski o wniesienie przez Prokuratora Generalnego kasacji na moją korzyść od skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. Prokuratura Generalna doręczyła mi pisma z: 12 maja 2010 r., 30 lipca 2010 r., 21 września 2010 r., 2 grudnia 2010 r., którymi okłamywano mnie, że w sprawie przeciwko mnie nie zachodzi określona w art. 523 § 1 k.p.k. – Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia;” – przesłanka wniesienia kasacji.

W następstwie w.w. piątego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w okresie prowadzonego przeze mnie protestu przed Prokuraturą Generalną – w tym zgodnie z zapowiedzią, głodowego – w dniu 15 czerwca 2011 r. wręczono mi pismo, w którym podano, że Prokurator Generalny wniesie kasację na moją korzyść w zakresie pozostałych dwóch czynów, tj. z pkt. II i XVIII skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r.

W zakresie czynów z pkt. I, III-XVII wyrok sędziego T. Kuczmy uchylił Sąd Okręgowy w Rzeszowie w.w. wyrokiem z dnia 15.09.2010 r.

W dniu 23 sierpnia 2011 r. Prokurator Generalny wniósł – na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. – kasację na moją korzyść zarzucając sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego określonego w art. 7 k.p.k. i art. 366 § 1 k.p.k. Prokurator Generalny zarzucił sędziemu T. Kuczmie m.in. dokonanie oceny dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania. Jako dowód podał: „Zarzucam (…) II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, polegające na dokonaniu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania (…) nie było możliwie, aby oskarżony od stycznia 2003 r. do dnia 26.10.2004 r., to jest dnia założenia strony internetowej www.zkekus.w.interia.pl, zamieszczał na niej jakiekolwiek dokumenty, czy też pisma o treści znieważającej, skoro strona ta po prostu jeszcze nie istniała.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego,

kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06

 

W dniu 26.01.2012 r. Sąd Najwyższy wydał wyrok, którym uznał kasację Prokuratora Generalnego za zasadną i którym uchylił na moją korzyść skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie czynów z pkt. II i XVIII, zarzuciwszy sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego określonego w art. 7 k.p.k. i w art. 366 § 1 k.p.k.

Zanim to się jednak stało, Pani wydała w dniu 15 marca 2011 r. – mając dostęp do tych samych dowodów, na podstawie których Prokurator Generalny złożył kasację z dnia 23.08.2011 r., a Sąd Najwyższy wydał wyrok z dnia 26.02.2012 r. – wspomniane wyżej postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym.

A przecież sędzia Tomasz Kuczma prowadząc po raz pierwszy postępowanie przeciwko mnie w okresie od 14 listopada 2006 r. do 18 grudnia 2007 r. – w tym rozprawę główną w okresie od 27 marca 2007 r. – nie miał wątpliwości co stanu mojego zdrowia psychicznego, ani w okresie, gdy popełniano czyny, za które mnie ścigał, tj. w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., ani wtedy, gdy od 14.11.2006 r. prowadził postępowanie przeciwko mnie, wydając w dniu 18.12.2007 r. skazujący mnie wyrok.

 

Wspomnianymi wyżej pismami z 18 marca 2011 r. /Załącznik 8/ oraz z 12 maja 2011 r. /Załącznik 9/ pouczyła mnie Pani, że postanowienie o dopuszczeniu dowodu – w tym dowodu z opinii biegłych sądowych lekarzy psychiatrów – jest niezaskarżalne i nie wymaga sporządzenia uzasadnienia.

Skoro postanowienie o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłych sądowych jest niezaskarżalne i nie wymaga uzasadnienia to Pani powinna – na podstawie wspomnianych wyżej art. 45.1, art. 2 § 1 k.p.k. – niezwłocznie po wydaniu postanowienia z dnia 15.03.2011 r. o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym skierować wezwanie dla mnie do stawiennictwa na badania.

Ja złożyłem pismem z dnia 22 marca 2011 r. /data wpływu 23 marca 2011 r./ skargę na przewlekłość postępowania, ale Pani mogła skierować wezwanie dla mnie do stawiennictwa na badania w okresie od 15 marca do 23 marca 2011 r.

Wskazać należy, że po tym, gdy wydała Pani w dniu 29 czerwca 2012 r. drugie postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym, wezwanie dla mnie do stawiennictwa na badania sporządziła Pani zaraz po tym, tj. w dniu 3 lipca 2012 r. – patrz: str. 11 oraz Załącznik 20.

Wezwanie z dnia 3 lipca 2012 r. do stawiennictwa na badania psychiatryczne w dniu 20 lipca 2012 r. było pierwszym wezwaniem na dla mnie do stawiennictwa na badania psychiatryczne po tym, gdy wydała Pani w.w. postanowienie z dnia 15 marca 2011 r.

Wystawiła go Pani w dodatku nieprawidłowo i odebrałem je na poczcie w dniu 20 lipca 2012 r. tj. w wyznaczonym mi przez Panią terminie stawiennictwa na badania.

Poinformowałem Panią o tym pismem z dnia 23 lipca 2012 r.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo Z. Kękusia z dnia

23 lipca 2012 r.

 

Następnym wezwaniem – sporządzonym także, jak to do stawiennictwa w dniu 20.07.2012 r. z datą… 3 lipca 2012 r. – wezwała mnie Pani do stawiennictwa na badania w dniu 13 listopada 2012 r.Załącznik 21.

W wątku moich badań psychiatrycznych w sprawie do sygn. akt spowodowała Pani zatem osobiście ponad półtoraroczną przewłokę w postępowaniu.

Przyczyną tej przewłoki była także nieznajomość przez Panią przepisów ustawy Kodeks postępowania karnego, co także spowodowało kilkumiesięczną przewłokę w rozpoznaniu mojej w.w. skargi z dnia 23 marca 2011 r. /data wpływu/ na przewlekłość prowadzonego przez Panią postępowania oraz ostatecznie moje wycofanie tej skargi celem… zapobieżenia dalszej przewlekłości postępowania.

Postanowienie z dnia 15 marca 2011 r. o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej wydała Pani na podstawie – Załącznik 7: „art.202§1i2kpk”.

Wskazać należy, że art. 202 k.p.k. stanowi: „§ 1. W celu wydania opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, powołuje co najmniej dwóch biegłych lekarzy psychiatrów.

§ 2. Na wniosek psychiatrów do udziału w wydaniu opinii powołuje się ponadto biegłego lub biegłych innych specjalności.”

Najpóźniej w dniu 15 marca 2011 r., podczas rozprawy, w czasie której ja przedstawiłem Pani wady prawne aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12.06.2006 r., Pani nabrałauzasadnionych – Pani zdaniem, mnie Pani odmówiła przedstawić to uzasadnienie – wątpliwości co do mojej poczytalności.

Wskazać zatem należy, że art. 79 § 1 pkt 3 stanowi: „§ 1. W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli: (…) 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności.”

Musi…

Pani ustawowym obowiązkiem było zatem skierować najpóźniej 15 kwietnia 2011 r. wniosek do prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy o wyznaczenie mi obrońcy z urzędu. Do prezesa, bo art. 81 § 1 k.p.k. stanowi: Jeżeli w warunkach określonych w art. 78 § 1, art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 oskarżony nie ma obrońcy z wyboru, prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy wyznacza mu obrońcę z urzędu.”

Najpóźniej 15 kwietnia 2011 r., bo pismem z dnia 6 kwietnia 2011 r. pełnomocnictwo do obrony wypowiedziała mi obrońca z wyboru adw. Małgorzata Wassermann informując mnie o tym pismem z dnia 6 kwietnia 2011 r. – Załącznik 11: „KANCELARIA ADWOKCKA ADWOKAT MAŁGORZATA WASSSERMANN 31-523 Kraków, ul. Kielecka 29b TEL. 664 06 30 90 Kraków dnia 6 kwietnia 2011 roku Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Wypowiedzenie przez obrońcę pełnomocnictwa do obrony Oświadczam, iż z dniem dzisiejszym, tj. 6 kwietnia 2011 roku, wypowiadam udzielone mi przez Pana pełnomocnictwo do obrony w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Dębicy pod sygn. akt II K 854/10. Informuję ponadto, iż o fakcie wypowiedzenia pełnomocnictwa został poinformowany Sąd Okręgowy w Rzeszowie oraz Sąd Rejonowy w Dębicy i do dnia otrzymania przez w/w Sądy przedmiotowego zawiadomienia, będę wykonywać obowiązki obrońcy. ADWOKAT Małgorzata Wassermann”

Dowód: Kancelaria adwokacka adw. Małgorzaty Wassermann, pismo adw. Małgorzat Wassermann z dnia 6

kwietnia 2011 r. – Załącznik 11

Przyczyny wypowiedzenia mi pełnomocnictwa adw. Małgorzata Wassermann przedstawiła w jej drugim piśmie do mnie z dnia 6 kwietnia 2011 r., w którym podała – Załącznik 12: „KANCELARIA ADWOKCKA ADWOKAT MAŁGORZATA WASSSERMANN 31-523 Kraków, ul. Kielecka 29b TEL. 664 06 30 90 Kraków dnia 6 kwietnia 2011 roku Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W załączeniu przesyłam wypowiedzenie udzielonego mi przez Pana pełnomocnictwa do obrony w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Dębicy pod sygn. akt II K 854/10.

Powodem wypowiedzenia pełnomocnictwa do obrony jest podejmowanie przez Pana działań nie uzgadnianych ze mną, bez mojej wiedzy. Przykładem takiego działania jest wystąpienie przez Pana do Sądu Okręgowego w Rzeszowie ze skargą na przewlekłość postępowania w sprawie II K 854/10. O zamiarze tym nie zostałam przez Pana poinformowana. Jednocześnie wraz z przedmiotową skargą złożył Pan wniosek o ustanowienie obrońcy z urzędu, co traktuję jako wyraz braku zaufania do sposobu prowadzenia przeze mnie sprawy.

W tej sytuacji występowanie nadal w Pańskiej sprawie w charakterze obrońcy uważam za niemożliwe. ADWOKAT Małgorzata Wassermann”

Dowód: Kancelaria adwokacka adw. Małgorzaty Wassermann, pismo adw. Małgorzat Wassermann z dnia

6 kwietnia 2011 r. – Załącznik 12

 

Skoro zawiadomienie jak wyżej adw. M. Wassermann wysłała do mnie w dniu 6 kwietnia 2011 r., to tego samego dnia musiała je wysłać do Sądu Rejonowego w Dębicy. Musiało wpłynąć do Sądu najpóźniej 15 kwietnia 2011 r.

Tymczasem Pani wydała zarządzenie – naruszając prawo określone w art. 81 § 1 k.p.k., bo powinien je wydać prezes Sądu, a Pani nie była wtedy nawet przewodniczącą Wydziału II Karnego – o wyznaczeniu mi obrońcy z urzędu w dniu… 16 kwietnia 2012 rokuZałącznik 13: „Sygn. akt II.K.854/10 ZARZĄDZENIE Dnia 16 kwietnia 2012 r. Sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój w sprawie z urzędu w przedmiocie wyznaczenia obrońcy z urzędu na podstawie art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. i art. 81 § 1 k.p.k. zarządza wyznaczyć oskarżonemu Zbigniewowi Kękusiowi obrońcę z urzędu w osobie adw. Roberta Bryka z Kancelarii Adwokackiej przy ulicy Kraszewskiego 5 w Dębicy.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 854/10, zarządzenie sędzi B. Stój z dnia 16 kwietnia 2012 r. – Załącznik 13

 

W dniu 27 kwietnia 2011 r. odbyło przed Sądem Okręgowym w Rzeszowie posiedzenie w sprawie złożonej przeze mnie pismem z dnia 23 marca 2011 r. /data wpływu/ skargi na przewlekłość postępowania, które Pani przeciwko mnie prowadzi.

Z Pani winy zostało odroczone.

W protokole posiedzenia podano – Załącznik 14: „Sygn. akt II S 8/11 PROTOKÓŁ POSIEDZENIA Dnia 27 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Zdzisław Kulpa, SSO Piotr Moskwa, SSO Mariusz Sztorc Protokolant: Ewa Gronko przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie – Zbigniewa Husa rozpoznał skargę wnioskodawcy Zbigniewa Kękusia na przewlekłość postępowania sądowego w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt II K 854/10

Posiedzenie rozpoczęto o godz. 9.30.

Na posiedzeniu stawili się:

Prezes Sądu Rejonowego w Dębicy – nie stawił się, prawidłowo zawiadomiony

Wnioskodawca Zbigniew Kękuś – osobiście

Nie stawił się jego pełnomocnik z urzędu adwokat Wojciech Szeląg – brak dowodu zawiadomienia o terminie posiedzenia.

Wnioskodawca oświadcza, że rezygnuje z obrońcy z urzędu i wnosi o rozpoznanie sprawy w dniu dzisiejszym.

W związku z oświadczeniem wnioskodawcy Przewodniczący zarządził przerwę w posiedzeniu celem narady. Wnioskodawcę poproszono o opuszczenie sali rozpraw.

Po naradzie poproszono wnioskodawcę na salę rozpraw, następnie poinformowano go o przyczynach wyznaczenia pełnomocnika z urzędu, a następnie celem przyspieszenia rozpoznania wniosku wnioskodawcy, zaproponowano dwa terminy posiedzenia, a to 29 kwietnia lub 6 maja 2011 r.

Wnioskodawca oświadczył, że nie zgadza się na propozycję Sądu i wnosi o urzędowe zawiadomienie o treści posiedzenia.

Celem ponownego zawiadomienia pełnomocnika wnioskodawcy z urzędu – Sąd postanowił posiedzenie odroczyć. Posiedzenie zakończono o godz. 9.45 Przewodniczący: /podpis nieczytelny – ZKE/ Protokolant: /podpis nieczytelny – ZKE/ pieczęć okrągła Sądu Okręgowego w Rzeszowie pieczęć „Na oryginale właściwe podpisy Za zgodność z oryginałem Sekretarz 4.05.2011 r. /podpis nieczytelny – ZKE/

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ protokół posiedzenia Sądu Okręgowego w Rzeszowie II Wydział Karny w dniu 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt II S 8/11– Załącznik 14

 

Posiedzenie w dniu 27.04.2011 r. nie odbyło się ponieważ Sąd w podanym wyżej składzie uznał, że skoro Pani nabrała wątpliwości co do mojej poczytalności, to ja nie mogę stawać przed Sądem bez obrońcy.

A Sąd Rejonowy w Dębicy, w tym jego prezes, powiadomiony o posiedzeniu w dniu 27 kwietnia 2011 r. – Załącznik 14: „Prezes Sądu Rejonowego w Dębicy – nie stawił się, prawidłowo zawiadomiony – nie wyznaczył mi obrońcy z urzędu przed tym posiedzeniem.

Niedopełnienie przez Panią oraz przez prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy Dariusza Różańskiego obowiązku wyznaczenia mi obrońcy z urzędu – po tym, gdy mi pełnomocnictwo wypowiedziała adw. Małgorzata Wassermann – oraz nieznajomość prawa przez sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie SSO Zdzisław Kulpa, SSO Piotr Moskwa, SSO Mariusz Sztorc, którzy rozpoznawali w dniu 27.04.2011 r. moją skargę na przewlekłość postępowania skutkowała… kolejną przewlekłość postępowania.

Przewodniczący w.w. składu SSO Zdzisław Kulpa uznał, że w posiedzeniu w dniu 27.04.2011 r. musi uczestniczyć wyznaczony mi obrońca z urzędu.

Ponieważ przed posiedzeniem w dniu 27.04.2011 r. nie wyznaczył mi go prezes Sądu Rejonowego w Dębicy, on sam, sędzia Z. Kulpa, wydał w dniu 15 kwietnia 2011 r. zarządzenie: „1) Wyznaczyć skarżącemu Zbigniewowi Kękusiowi pełnomocnika z urzędu w osobie adw. Wojciecha Szeląga 2) zawiadomić o powyższym (…) adw. Wojciecha Szeląga, KA Rzeszów, ul. Zamkowa 2/2.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ zarządzenie sędziego Sądu Okręgowego w Rzeszowie Zdzisława Kulpy z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt II S 8/11

 

Adw. W. Szerląg nie stawił się jednak. W protokole posiedzenia w dniu 27.04.2011 r. podano – Załącznik 14: „Nie stawił się jego pełnomocnik z urzędu adwokat Wojciech Szeląg – brak dowodu zawiadomienia o terminie posiedzenia.”

Adw. W. Szerląg wyjaśnił mi pismem z dnia 4 maja 2011 r. – w odpowiedzi na moje pismo do niego z dnia 2.05.2011 r. – że nie stawił się na posiedzenie w dniu 27.04.2011 r., ponieważ… nie otrzymał zawiadomienia o jego terminie.

Dlaczego napisałem, że żaden z w.w. sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie – SSO Zdzisław Kulpa, SSO Piotr Moskwa, SSO Mariusz Sztorc – którzy rozpoznawali w dniu 27.04.2011 r. moją skargę z 23.03.2011 r. na przewlekłość prowadzonego przez Panią postępowania – nie zna prawa?
Bo art. 79 k.p.k. stanowi: „§ 1. W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli:

1) jest nieletni, 2) jest głuchy, niemy lub niewidomy, 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności. 4) (uchylony).

§ 2. Oskarżony musi mieć obrońcę również wtedy, gdy sąd uzna to za niezbędne ze względu na okoliczności utrudniające obronę.

§ 3. W wypadkach, o których mowa w § 1 i 2, udział obrońcy jest obowiązkowy w rozprawie oraz w tych posiedzeniach, w których obowiązkowy jest udział oskarżonego.”

A przecież moja, oskarżonego, obecność na posiedzeniu w sprawie skargi na przewlekłość postępowania nie była obowiązkowa.

Usiłowałem przekonać do tego sędziów SSO Zdzisława Kulpę, SSO Piotra Moskwę, SSO Mariusza Sztorca, ale się sędziowie naradzili – Załącznik 14: „Wnioskodawca oświadcza, że rezygnuje z obrońcy z urzędu i wnosi o rozpoznanie sprawy w dniu dzisiejszym. W związku z oświadczeniem wnioskodawcy Przewodniczący zarządził przerwę w posiedzeniu celem narady.”, a po naradzie zarządzili odroczenie posiedzenia – Załącznik 14:Celem ponownego zawiadomienia pełnomocnika wnioskodawcy z urzędu – Sąd postanowił posiedzenie odroczyć.

Nie wiem, dlaczego podali „Celem ponownego zawiadomienia pełnomocnika wnioskodawcy z urzędu” skoro adw. Wojciech Szerląg zawiadomił mnie pismem z dnia 4 maja 2011 r., że o posiedzeniu w dniu 27 kwietnia 2011 r. nie został zawiadomiony.

 

Sąd Okręgowy w Rzeszowie do dnia 16 czerwca 2011 r. – przez półtora miesiąca – nie doręczył mi zawiadomienia o kolejnym posiedzeniu w sprawie rozpoznania mojej w.w. skargi z dnia 23 marca 2011 r.

Ostatecznie, po trzech miesiącach jej nierozpoznania – z podanych wyżej przyczyn – chcąc uniknąć dalszej przewłoki w prowadzonym przez Panią postępowaniu, pismem z dnia 16 czerwca 2011 r. skierowanym do prezesa Sądu Okręgowego w Rzeszowie wycofałem skargę z pisma z dnia 23.04.2011 r. na przewlekłość prowadzonego przez Panią postępowania: „Prezes Sądu Okręgowego w Rzeszowie Sąd Okręgowy w Rzeszowie Plac Śreniawitów 3 35-959 Rzeszów Sygn. akt: II S 8/11 Dotyczy:

  1. Zawiadomienie o wycofaniu przeze mnie skargi na przewlekłość postępowania prowadzonego w rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w Dębicy sprawie sygn. akt II K 854/10 (uprzednio II K 451/06).

  2. Wniosek o niezwłoczne, po otrzymaniu niniejszego pisma, zwrócenie Sądowi Rejonowemu w Dębicy akt sprawy II K 854/10.

  3. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi zawiadomienia, z jaką datą Sąd Okręgowy w Rzeszowie zwrócił Sądowi Rejonowemu w Dębicy akta sprawy II K 854/10 po wycofaniu przeze mnie skargi, jak w p. 1.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo Z. Kęksuia z dnia

16 czerwca 2011 r. do prezesa Sądu Okręgowego w Rzeszowie

 

Sąd Okręgowy w Rzeszowie poświadczył w postanowieniu z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II S 8/12 – Załącznik 3: „(…) W odpowiedzi na powyższe, w dniu 22 marca oskarżony złożył skargę na przewlekłość postępowania, oczekiwał bowiem wydania wyroku w dniu 15 marca 2011 roku, a nadto przeciwstawiał się przedmiotowemu badaniu przez biegłych. W konsekwencji w przedmiocie rozpatrzenia skargi na przewlekłość akta sprawy zostały przekazane do Sądu Okręgowego w Rzeszowie, który postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 roku, sygn. akt I S 8/11 pozostawił skargę bez rozpoznania a to wobec jej cofnięcia przez oskarżonego.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II S 8/12 – Załącznik 3

 

V. W następstwie wspomnianego wyżej, prowadzonego przeze mnie od dnia 30 maja 2011 roku przed Prokuraturą Generalną w Warszawie protestu głodowego i podjęcia przez prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta w dniu 15 czerwca 2011 r. decyzji o wniesieniu kasacji na moją korzyść w zakresie zarzutów z pkt. II i XVIII skazującego mnie wyroku z dnia 18.12.2007 r., w dniu 7 lipca 2011 r. Sąd Rejonowy w Dębicy zawiesił w dniu 7 lipca 2011 r. postępowanie do sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/. Sąd Okręgowy w Rzeszowie poświadczył w postanowieniu z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II S 8/12 – Załącznik 3: „W tym czasie sprawą w zakresie niewznowionego postępowania o czyn z pkt III /pkt II – ZKE/ i XVIII sprawy toczącej się uprzednio pod sygn. akt II K 451/06 oskarżony zainteresował Prokuratora Generalnego który zwrócił się po akta sprawy a następnie wystąpił z kasacją do Sądu Najwyższego. Wobec tego iż akta sprawy zostały przekazane do Sądu Najwyższego, jak również rozstrzygnięcie w tym zakresie było ściśle powiązane ze sprawą II K 854/10 Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 7 lipca 2011 roku zawiesił postępowanie w sprawie.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II S 8/12 – Załącznik 3

 

Co do uwagi Sądu Okręgowego w Rzeszowie „(…) jak również rozstrzygnięcie w tym zakresie było ściśle powiązane ze sprawą II K 854/10” wyjaśnić należy, że sprawa do sygn. akt II K 854/10 była tą samą sprawą, którą wcześniej sędzia T. Kuczma rozpoznawał do sygn. akt II K 451/06. Sygnaturę II K 451/06 Sąd Rejonowy w Dębicy zmienił po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyroku wznowieniowego z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10.

 

VI. Sąd Najwyższy zwrócił akta sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy najpóźniej w dniu 15 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie poświadczył w postanowieniu z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II S 8/12 – Załącznik 3: „Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 roku, sygn. IV KK 272/11 Sąd Najwyższy uchylił wyrok w sprawie II KI 451/06 w zakresie rozstrzygnięci w pkt II i XVIII. Sąd Rejonowy w Dębicy po wpłynięciu akt tej sprawy z SN, w dniu 15 marca 2012 roku podjął postępowanie w sprawie II KI 854/10 i podjął tę sprawę do wspólnego rozpoznania ze sprawą uchyloną przez Sąd Najwyższy na skutek kasacji.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II S 8/12 – Załącznik 3

 

VII. Po wydaniu przez Sąd Najwyższy wyroku wznowieniowego z dnia 26.01.2012 r. i połączeniu sprawy do sygn. akt II K 854/10 ze sprawą uchyloną przez Sąd Najwyższy na skutek kasacji, Pani wciąż nie wzywała mnie na badania psychiatryczne. Rozpoznając w dalszym ciągu sprawę do sygn. akt II K 854/10 sporządziła Pani wezwanie dla mnie z dnia 16 kwietnia 2012 r. – Załącznik 15: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 16/04/2012 Sygnatura akt II K 854/10 Termin 17 maja 2012r. o godz. 11:00 sala 9 Stawiennictwo osobiste obowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ WEZWANIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny wzywa Pana do stawiennictwa w charakterze oskarżonego za art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk na rozprawę, która odbędzie się dnia 17 maja 2012 r. o godz. 11:00 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy przy ul. Słonecznej 3. Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ wezwanie z dnia 16

kwietnia 2012 r. – Załącznik 15

 

Przed sporządzeniem wezwania z dnia 16 kwietnia 2012 r. nie doręczyła mi Pani wezwania do stawiennictwa na badania psychiatryczne orzeczone postanowieniem z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt II K 854/10Załącznik 7.

 

VIII. Wezwaniem sporządzonym w dniu 25 kwietnia 2012 r. odwołała Pani rozprawę wyznaczoną na dzień 17 maja 2012 r. i wyznaczyła Pani kolejną na dzień 29 maja 2012 r. – Załącznik 16: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 25/04/2012 Sygnatura akt II K 854/10 Zmiana terminu rozprawy. Termin 17 maja 2012r. jest nieaktualny. Stawiennictwo osobiste obowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ WEZWANIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny wzywa Pana do stawiennictwa w charakterze oskarżonego za art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk na rozprawę, która odbędzie się dnia 29 maja 2012 r. o godz. 09:00 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy przy ul. Słonecznej 3. Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ wezwanie z dnia 25

kwietnia 2012 r. – Załącznik 16

 

Przed sporządzeniem wezwania z dnia 25 kwietnia 2012 r. nie doręczyła mi Pani wezwania do stawiennictwa na badania psychiatryczne orzeczone postanowieniem z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt II K 854/10Załącznik 7.

 

Pismem z dnia 21 maja 2012 r. prezes Sądu Rejonowego w Dębicy Dariusz Różański wyjaśnił mi przyczynę odwołania rozprawy w dniu 17 maja 2012 r. – Załącznik 17: „Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ A: 411 – 46/10 Dębica, dnia 21 maja 2012 r. Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W związku z Pana pismami z dnia 18 maja 2012 r. wyjaśniam, że termin rozprawy wyznaczony pierwotnie na dzień 17 maja 2012 r. został zmieniony przez sędziego referenta na skutek uwzględnienia wniosku w tym przedmiocie jaki złożył Pana obrońca. Wnosił on o zmianę terminu rozprawy na inny dzień uzasadniając to kolizją z rozprawą wyznaczoną w tym dniu w sprawie przed innym sądem, w których występować miał jako pełnomocnik. Prezes Sądu Rejonowego Dariusz Różański”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt A: 411 – 46/10, pismo prezesa Dariusza Różańskiego z dnia 21 maja

2012 r. – Załącznik 17

 

Rozprawa w dniu 17 maja 2012 r. nie odbyła się zatem nie z mojej winy.

 

IX. Nie odbyła się także rozprawa wyznaczona przez Panią na dzień 29 maja 2012 r.

Pismem z dnia 1 czerwca 2012 r. poinformował mnie Sąd – Załącznik 18: „Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ A: 411 – 46/10 Dębica, dnia 01/06/2012 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ w odpowiedzi na pismo z dnia 28 maja 2012 r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny informuje Pana, że rozprawa wyznaczona pierwotnie na dzień 29 maja 2012 r. została odwołana z uwagi na problemy z zawiadomieniem pokrzywdzonych. Na zarządzenie sędziego Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo z dnia 1 czerwca

2012 r. – Załącznik 18

 

W postanowieniu z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II S 8/12 Sąd Okręgowy w Rzeszowie podał przyczynę odwołania rozprawy w dniu 29 maja 2012 r. – Załącznik 3: „Termin z dnia 29 maja 2012 r. uległ odroczeniu, gdyż brak było możliwości zawiadomienia jednej z pokrzywdzonej, zaś Sąd podjął intensywne kroki celem ustalenia jej adresu i wyznaczył termin rozprawy na dzień 29 czerwca 2012 roku.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II S 8/12 – Załącznik 3

 

Rozprawa w dniu 29 maja 2012 r. nie odbyła się zatem nie z mojej winy, lecz z winy jednej z pokrzywdzonych, która niedopełniła obowiązku zawiadomienia Sądu o zmianie adresu zamieszkania.

 

X. Następną rozprawę wyznaczyła Pani na dzień 29 czerwca 2012 r. Przed tą rozprawą nie doręczyła mi Pani wezwania na badania psychiatryczne orzeczone przez Panią postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012 r.

 

Ja nie musiałem uczestniczyć w rozprawie w dniu 29.06.2012 r. Pani przecież przesłuchała mnie już podczas rozprawy w dniu 15 marca 2011 r., a prokurator B. Bruch odczytał mi akt oskarżenia.

Przypomnę, że sędzia Tomasz Kuczma wydał wyrok z dnia 18.12.2007 r. bez przesłuchania mnie uprzednio i bez odczytania mi aktu oskarżenia.

Podczas rozprawy w dniu 29 czerwca 2012 r. wydała Pani drugie postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym – Załącznik 19: „Sygn. akt II K 854/10 WYPIS Z PROTOKOŁU rozprawy głównej z dnia 29 czerwca 2012 r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój (…) Na podstawie art. 202 § 1 k.p.k. postanowił zwrócić się do biegłych sądowych lek. med. Ewy Burzyńskiej Rzucidło i lek. med. Krystyny Sosińskiej-Stępniewskiej o przebadanie oskarżonego Zbigniewa Kękusia i wydanie na podstawie akt sprawy i wyników badania opinii w jego sprawie, w szczególności o udzielenie w terminie 21 dni odpowiedzi na następujące pytania:

1.Czy w chwili popełniania czynów zarzucanych mu aktem oskarżenia (pkt I, III-XVII) miał zdolność rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, czy zdolnośc ta była w znacznym stopniu ograniczona lub zniesiona całkowicie?

2.Jaki jest aktualny stan zdrowia oskarżonego, czy może on brać udział w toczącym się postępowaniu i stawać przed Sądem?”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi

Beaty Stój z dnia 29 czerwca 2012 r. – Załącznik 19

 

Jakkolwiek pierwsze postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym wydała Pani w dniu 15 marca 2011 r., to dopiero po wydaniu postanowienia z dnia 29 czerwca 2012 r. wyekspediowała Pani do mnie pierwsze, sporządzone w dniu 3 lipca 2012 r., wezwanie dla mnie do stawiennictwa na badania psychiatryczne w dniu 20 lipca 2012 r. – Załącznik 20: „Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny /adres – ZKE/ Dnia 03/07/2012 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo osobiste obowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny wzywa Pana do stawienia się na badanie, które odbędzie się w dniu 20 lipca 2012 r. o godz. 13:00 w Szpitalu im Babińskiego Oddział Psychiatrii Sądowej 2 A, ul. Babińskiego 29 w Krakowie, zgodnie z postanowieniem tut. Sądu z dnia 29 czerwca 2012 r. Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wezwanie z dnia 3 lipca

2012 r. – Załącznik 20

 

Tak Pani wyekspediowała do mnie wezwanie z dnia 3 lipca 2012 r. do stawiennictwa na badania w dniu 20 lipca 2012 r., że je odebrałem – w terminie – w… wyznaczonym mi przez Panią dniu stawiennictwa, tj. 20 lipca 2012 r. w godzinach popołudniowych.

 

XI. Pierwsze po wydaniu postanowienia z dnia 15 marca 2011 r. o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym prawidłowo sporządzone i doręczone wezwanie do stawiennictwa na badania otrzymałem w… listopadzie 2012 roku. W wezwaniu sporządzonym z datą 3 lipca 2012 r. podano – Załącznik 21: „Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny /adres – ZKE/ Dnia 03/07/2012 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo osobiste obowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny wzywa Pana do stawienia się na badanie, które odbędzie się w dniu 13 listopada 2012 r. o godz. 10:00 w Szpitalu im Babińskiego Oddział Psychiatrii Sądowej 2 A, ul. Babińskiego 29 w Krakowie, zgodnie z postanowieniem tut. Sądu z dnia 29 czerwca 2012 r. Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wezwanie z dnia 3 lipca

2012 r. – Załącznik 21

 

XII. W okresie od 25 marca 2013 r. do 27 sierpnia 2013 r. spowodowała Pani osobiście kolejną, 5-miesięczną przewłokę w postępowaniu.

W dniu 25 marca 2013 r. Sąd Rejonowy w Dębicy wyekspediował do mnie zawiadomienia o treści – Załącznik 22: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 25/03/2013 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, które odbędzie się dnia 18 kwietnia 2013 r. o godz. 09:00 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sekretarz Sądowy /podpis nieczytelny – ZKE/
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, Zawiadomienie z dnia

25 marca 2013 r. – Załącznik 22

 

Sądowi Rejonowemu w Dębicy nie wolno było zastosować wobec mnie tymczasowego aresztowania w sprawie, którą Pani przeciwko mnie rozpoznaje.

Wyjaśniałem to Pani wielokrotnie, a ostatecznie Pani przyznała mi rację w osobiście przez Panią sporządzonym postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r., w którym Pani podała – Załącznik 10: Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.

Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie,
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 10

 

Ma Pani rację…

Podany przez Panią w postanowieniu z dnia 14.04.2015 r. art. 259 § 2 k.p.k. stanowi: Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo że okres tymczasowego aresztowania przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia.”

Wskazać także należy, żeart. 443 k.p.k. stanowi: W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego albo na korzyść oskarżonego w warunkach określonych w art. 434 § 3 lub 4. Nie dotyczy to orzekania o środkach wymienionych w art. 93 i 94 Kodeksu karnego.

A przecież sędzia Tomasz Kuczma skazał mnie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. na… karę grzywny – Załącznik 23: „Sygn. akt II K 451/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Tomasz Kuczma (…) w obecności Prokuratora Rejonowego w Dębicy Jacka Żaka (…) XIX na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 i 2 kk w miejsce orzeczonych jednostkowych kar grzywny orzeka wobec oskarżonego Zbigniewa Kękusia łączną karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) jednostek.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10 /, wyrok sędziego

Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 23

 

Pani, rozpoznając ponownie sprawę, w której sędzia T. Kuczma orzekł przeciwko mnie karę grzywny, nie wolno było zatem orzec w tej samej sprawie wobec mnie kary bezwzględnego pozbawienia mnie wolności. Nie wolno Pani zatem było m.in.:

  1. zastosować wobec mnie tymczasowego aresztowania,
  2. kierować mnie na obserwację psychiatryczną.

 

Wyznaczone przez Panią posiedzenie na dzień 18 kwietnia 2013 r. nie odbyło się.

Po kolejnym miesiącu wyekspediowała Pani do mnie kolejne zawiadomienie, z dnia 20 maja 2013 r. – Załącznik 24: „Dnia 20/05/2013 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, które odbędzie się dnia 14 czerwca 2013 r. o godz. 08:30 sala 113 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sekretarz Sądowy”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

zawiadomienie z dnia 20 maja 2013 r. – Załącznik 24

 

Ostatecznie dała mi się Pani przekonać i… zrezygnowała Pani z – przypomnę, bezprawnego – zamiaru umieszczenia mnie w areszcie i pismem z dnia 31 maja 2013 r. zawiadomiła mnie Panin– Załącznik 25: „ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o zmianie przedmiotu posiedzenia,o zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na posiedzenie w przedmiocie umorzenia w części postępowania karnego, które odbędzie się dnia 14 czerwca o godz. 08:30 sala 113 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sekretarz Sądowy”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

zawiadomienie z dnia 31 maja 2013 r. – Załącznik 25

 

W dniu 14 czerwca 2013 r. wydała Pani sprzeczne z prawem postanowienie o umorzeniu postępowania przeciwko mnie w zakresie 16 czynów z pkt. I – XVI aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. – Załącznik 26: „Sygn. akt II K 854/10 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne postanawia I. na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. w zw. z art. 443 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. umorzyć postępowanie karne przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi o to, że: 1. /zarzuty z pkt. I – XVI aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. – ZKE/

(…) Postępowanie przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi wszczęto w tej sprawie w dniu 2 listopada 2005 r. Pokrzywdzonych przesłuchano w toku postępowania przygotowawczego w dniach 27.08.2004 r., 8.09.2004 r. 10.09.2004 r., 13.09.2004 r., 21.09.2004, 25.10.2004 r., 10.11.2004 r., 20.12.2004 r. 18.02.2005 r. i 21.06.2006 r. Nie wskazali oni dokładnie, kiedy dowiedzieli się o umieszczonych na stronach internetowych treściach ich znieważających i osobie domniemanego sprawcy, niemniej większość wiedziała o tym przed przesłuchaniem, a tylko nieliczne osoby zapoznano z tymi treściami dopiero w czasie przesłuchania. Analiza wymienionych wyżej dat i treści art. 102 § 2 k.k. i art. 102 k.k., wskazuje, że karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1-16, ustała. Karalność wymienionych czynów była przedawniona już w dniach wydania orzeczeń o wznowieniu postępowania przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie i uchyleniu wyroku przez Sąd Najwyższy. W takim wypadku Sąd umarza postępowanie karne (art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.). Z uwagi na powyższe, orzeczono, jak w punkcie I postanowienia, na podstawie powołanych tam przepisów. Dwa inne czyny, o których popełnienie oskarżony jest Zbigniew Kękuś wyłączono do odrębnego rozpoznania i postępowanie w tej sprawie będzie się nadal toczyć pod nową sygnaturą.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 26

 

Uzasadnienie, które Pani przedstawiła – Karalność wymienionych czynów była przedawniona już w dniach wydania orzeczeń o wznowieniu postępowania przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie i uchyleniu wyroku przez Sąd Najwyższy. – było sprzeczne z logiką, z zasadami prawidłowego rozumowania. Udowodniła nim Pani, że swoim działaniem wypełnia definicję tumana – „TUMAN” : «człowiek tępy, ciężko myślący; matoł, tępak»;Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 1051.

Uznała Pani, że… trzech sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie, którzy wydali wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2010 r. oraz troje sędziów Sądu Najwyższego, którzy wydali wyrok wznowieniowy z dnia 26 stycznia 2012 r., a także trzech prokuratorów Prokuratury Generalnej – w tym prokurator generalny Andrzej Sermet i jego zastępca Robert Hernand – byli tak wielkimi ignorantami… że wzruszyli, uchyli, skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. po tym już, gdy ustała karalność wszystkich czynów, które ten mi przypisał i nakazali Sądowi Rejonowemu w Dębicy prowadzić postępowanie przeciwko mnie – podając w dodatku w obydwóch przypadkach, że na moją korzyść – w zakresie czynów, których karalność ustała przed tym, zanim oni wydali wyroki wznowieniowe.

Dałem Pani szansę na rehabilitację i pokazanie, że jednak potrafi Pani prawidłowo rozumować i zaskarżyłem Pani postanowienie z dnia 14 czerwca 2013 r.

Nie skorzystała Pani jednak z danej Pani przeze mnie szansy i Sąd Rejonowy w Dębicy zawiadomił mnie pismem z dnia 4 lipca 2013 r. – Załącznik 27: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny Data 04/07/2013 Sygnatura akt II K 854/10 do sprawy 1 Ds. 39/06/Ś Pan Zbigniew Kękuś Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia, iż w przedmiocie zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II K 854/10 postanowieniem z dnia 4 lipca 2013 r. Sąd postanowił na podstawie art. 463 § 1 k.p.k. nie uwzględnić zażalenia i przekazać je do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Rzeszowie, albowiem brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Sekretarz Sądowy /imię i nazwisko – ZKE/.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 854/10, pismo z dnia 4 lipca 2013 r. – Załącznik 27

 

Nie mniej niż Pani zdziwiła mnie zastępca prokuratora rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia Wschód Edyta Frączek-Padoł, która także uznała Pani postanowienie za słuszne informując mnie pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. – Załącznik 28:Prokuratura Rejonowa Kraków – Śródmieście Wschód/adres – ZKE/ Kraków 26 czerwca 2013 roku 1 Ds. 39/06/S Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W nawiązaniu do pisma z dnia 24 czerwca 2013 roku informuję, iż Sąd Rejonowy w Dębicy, Wydział II Karny w sprawie sygn. akt II K 854/10 na posiedzeniu w dniu 14 czerwca 2013 roku umorzył prowadzone przeciwko Panu postępowanie karne odnośnie czynów wskazanych w punkcie I.1-16 postanowienia. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd szczegółowo odniósł się do kwestii możliwości przypisania Panu sprawstwa czynów kwalifikowanych z art. 226 § 1 k.k. Postanowienie z dnia 14 czerwca 2013 roku zostało uznane za słuszne i nie było przedmiotem zaskarżenia.Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek – Padoł

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo Zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek – Padoł z dnia 26 czerwca 2013 r. – Załącznik 28

 

W tym stanie rzeczy, mając do czynienia z trzema bezmyślnymi tumanami, tj.:

  1. z Panią,
  2. z prokurator Edytą Frączek-Padoł
  3. z prokuratorem Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód, przy udziale którego udziale /prokurator Ewa Sacha (?)/ wydała Pani kompromitujące Was postanowienie z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 26: „Sygn. akt II K 854/10 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia (…)”

skierowałem:

  1. pismem z dnia 21 sierpnia 2013 r. skierowanym do prokuratora okręgowego w Rzeszowie Bogdana Guni – Załącznik 29: „Pan Bogdan Gunia Prokurator Okręgowy Prokuratura Okręgowa w Rzeszowie Plac Śreniawitów 3 35-959 Rzeszów Dotyczy: I. Zawiadomienie o: 1. popełnieniu – potwierdzonego postanowieniem wydanym w dniu 14 czerwca 2013 r. /sygn. akt II K 854/10/ przez Prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy Sędzię Beatę Stój – przestępstwa działania na szkodę mojego interesu prywatnego przez niedopełnienie obowiązków i przekroczenie uprawnień /art. 231 § 1 K.k./ przez sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie: SSO Piotra Moskwę, SSO Andrzeja Borka, SSR del. do SO Marcina Świerka,”

Dowód: Prokuratura Okręgowa w Rzeszowie, pismo Z.. Kękusia z dnia 21 sierpnia 2013 r. do prokuratora okręgowego Bogdana Guni – Załącznik 29

  1. pismem z dnia 21 sierpnia 2013 r. skierowanym do prokuratora okręgowego w Warszawie Ryszardowi Rogatko – Załącznik 30: „Pan Ryszard Rogatko Prokurator Okręgowy Prokuratura Okręgowa w Warszawie ul. Chocimska 28 00-791 Warszawa Dotyczy: Zawiadomienie o popełnieniu – potwierdzonego postanowieniem wydanym w dniu 14 czerwca 2013 r. /sygn. akt II K 854/10/ przez Prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy Sędzię Beatę Stój – przestępstwa działania na szkodę mojego interesu prywatnego przez niedopełnienie obowiązków i przekroczenie uprawnień /art. 231 § 1 K.k./ przez:
    1. prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta, zastępcę prokuratora generalnego Roberta Hernanda, prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora,
    2. sędziów Sądu Najwyższego: SSN Jerzego Grubbę, SSN Barbarę Skoczkowską, SSA del. do SN Henryka Komisarskiego.”

Dowód: Prokuratura Okręgowa w Warszawie, pismo Z.. Kękusia z dnia 21 sierpnia 2013 r. do Prokuratora Okręgowego Ryszarda Rogatko – Załącznik 30

 

Kopie w.w. zawiadomień skierowałem przy piśmie z dnia 21 sierpnia 2013 r. do akt sprawy Sądu Okręgowego w Rzeszowie, sygn. II Kz 246/13, który miał w dniu 27 sierpnia 2013 r. rozpoznać moje, oddalone przez Panią w dniu 4 lipca 2013 r. zażalenie na Pani postanowienie z dnia 14 czerwca 2013 r.

Okazało się, że to ja, a nie Pani i prokurator Edyta Frączek-Padoł, miałem rację.

Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał w dniu 27 sierpnia 2013 r. postanowienie, którym orzekł – Załącznik 31: „Sygn. akt II Kz 246/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie II Wydział Karny (…) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013 r. zażalenia oskarżonego Zbigniewa Kękusia na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt II K 854/10 w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 2 kpk postanawia uchylić zaskarżone postanowienie w pkt I i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE Zażalenie oskarżonego jest zasadne o tyle, o ile skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania kwestii umorzenia postępowania z powodu przedawnienia karalności poszczególnych zarzucanych w pkt. I – XVI czynów.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r. /sygn. II Kz 246/13/ – Załącznik 31

 

Bezmyślny tuman z Pani według podanej wyżej definicji tego słowa?
Oczywiście.

Troje sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie to potwierdziło orzeczeniem z dnia 27 sierpnia 2013 r. – Załącznik 31.

Z powodu nieznajomości prawa karnego procesowego oraz bezprzykładnej bezmyślności spowodowała Pani działaniami opisanymi w niniejszym punkcie łącznie… 6-miesięczną przewłokę w postępowaniu.

Dlaczego 6-miesięczną?
Bo od dnia 25 marca 2013 r., gdy Pani podwładny sporządził zawiadomienie /Załącznik 22/ o Pani bezprawnym zamiarze zastosowania wobec mnie tymczasowego aresztowania, z którego ostatecznie wycofała się Pani w dniu 31 maja 2013 r. /Załącznik 25/ do dnia 23 września 2013 r., gdy po zwróceniu Sądowi Rejonowemu w Dębicy akt sprawy przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie po uchyleniu postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r. Pani obnażającego Pani przerażającą bezmyślność postanowienia z dnia 14 czerwca 2013 r. wydała Pani polecenie sporządzenia następnego dla mnie wezwania na badania psychiatryczne – Załącznik 32: „Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny /adres – ZKE/ Dnia 23/09/2013 Sygnatura akt II K 407/13 Stawiennictwo osobiste obowiązkowe WEZWANIE Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny wzywa Pana do stawienia się na badanie, które odbędzie się w dniu 25 października 2013 r. o godz. 10:00 w Szpitalu im J. Babińskiego przez biegłych lek. med. Krystynę Sosińską-Stępniewską, lek. med. Ewę Burzyńską-Rzucidło i psycholog Grażynę Mącznik. Sekretarz Sądowy /podpis – ZKE/

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wezwanie z dnia 23

września 2013 r. – Załącznik32

 

XIII. Ponad przedstawione wyżej fakty i potwierdzające je dowody poświadczające, jak powodowała Pani kolejne przewłoki w postępowaniu przeciwko mnie, z powodu Pani nieznajomości prawa karnego procesowego i poznawania go dopiero dzięki udzielanym Pani przeze mnie pouczeniom – co udowodniłem powyżej, prezentując, jak przekonałem Panią do rezygnacji z Pani bezprawnego wobec mnie zamiaru zastosowania wobec mnie tymczasowego aresztowania – spowodowała Pani łącznie trwającą… ponad 4 lata, tj. od dnia 15 marca 2011 r. do dnia 1 października 2015 r., gdy ustała karalność ostatniego z czynów, za które mnie Pani ściga, tj. czynu z pkt. XVIII aktu oskarżenia.

Jak w opisanych wyżej przypadkach osobiście sporządziła Pani dowód potwierdzający słuszność mojego stanowiska.

W postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. poświadczyła Pani – Załącznik 10: „Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój (…) Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.

Fakt, ja od marca 2011 r., tj. po tym, gdy wydała Pani postanowienie z dnia 15 marca 2011 r. o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym informowałem Panią o tym, że nie wyrażam zgody na poddanie mnie badaniom psychiatrycznym.

Nie rozumiem natomiast, co Pani miała na myśli pisząc: „(…) i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie.”

Jak mogłem uniemożliwiać swoje doprowadzenie mnie badania? Po prostu Policja mnie nie zastawała – do dnia 5 maja 2014 r. – w miejscach, w których mnie z kolejno przez Panią wydawanych nakazów chciała zatrzymać.

 

W postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. poświadczyła Pani także – Załącznik 10: „Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój (…) Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.

Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną. Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.”

Poświadczyła Pani, że w sprawie, którą Pani przeciwko mnie rozpoznaje nie zachodzi określona w art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 § 2 k.p.k. przesłanka uprawniająca Sąd Rejonowy w Dębicy do orzeczenia poddania mnie obserwacji psychiatrycznej.

Wskazać należy, że przepisy, na które się Pani powołała w postanowieniu z dnia 14.04.2015 r. stanowią:

  1. art. 203 § 1 k.p.k.1: „W razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Przepis art. 259 § 2 stosuje się odpowiednio, chyba że oskarżony wnosi o poddanie go obserwacji.”
  2. art. 259 § 2 k.p.k.: Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo że okres tymczasowego aresztowania przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia.”

 

Z przyczyn podanych na str. 11, 12 niniejszego pisma jest niedopuszczalne orzeczenie przez Sąd Rejonowy w Dębicy w sprawie przeciwko mnie tymczasowego aresztowania, a zatem także – co Pani poświadczyła w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – poddania mnie obserwacji psychiatrycznej.

Skoro zatem przez trzy lata informowałem Panią, że nie wyrażam zgody na poddanie mnie badaniom psychiatrycznym – „Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie.” – to… już po pierwszej z mej strony odmowie, powinna Pani zaprzestać kierowania mnie na nie i wydać orzeczenie kończące sprawę.

Przecież nawet, gdyby biegli złożyli wniosek o poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej, Pani nie wolno było orzec jej wobec mnie.

Tymczasem Pani nie tylko kierowała od dnia 3 lipca 2012 r. wezwania dla mnie do stawiennictwa na badania psychiatryczne, ale od stycznia 2013 r. zaczęła Pani wydawać Policji kolejne postanowienia o zatrzymaniu mnie przez Policję i doprowadzeniu pod przymusem na badania psychiatryczne.

Ostatni, skuteczny, wydała Pani w dniu 25 kwietnia 2014 r. – Załącznik 33: „Sygn. akt II K 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonoy w Dębicy Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant /imię i nazwisko – ZKE/ po rozpoznaniu sprawy Zbigniewa Kękusia oskarżonego o przestępstwa z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia na podstawie art. 75 § 2 k.p.k. postanawia zarządzić zatrzymanie oskarżonego Zbigniewa Kękusia na czas nieprzekraczający 48 godzin i doprowadzenie go do biegłych sądowych Mariusza Patli, Katarzyny Bilskiej-Zaremby i Ryszarda Janczura na badanie, które odbędzie się w dniu 7 maja 2014 r., o godz. 12.00, w Areszcie Śledczym w Krakowie, przy ul. Montelupich 7, albowiem oskarżony nie zgłasza się na badania, a nakazy jego doprowadzenia nie są realizowane.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty

Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r. – Załącznik 33

Zostałem zatrzymany przez Policję w dniu 5 maja 2014 r.

Podczas zatrzymania mnie przez doszło do zdarzenia – wysiadając z samochodu, którym mnie przewożono potknąłem się i upadłem na jednego z konwojujących mnie policjantów – skutkującego przedstawieniem mi w dniu 6 maja 2014 r. przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Bartłomieja Legutkę zarzutów próby usamowolnienia się i spowodowania przy tym obrażeń ciała dwóch spośród trzech konwojujących mnie policjantów.

Natychmiast po przedstawieniu mi zarzutów prokurator B. Legutko skierował wniosek do Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział II Karny o wydanie postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

Wyznaczył tych samych, co Pani biegłych, to samo miejsce i ten sam termin badania, tj. 7 maja 2014 r.

Podczas spotkania z biegłymi w dniu 7 maja 2014 r. odmówiłem poddania mnie badaniom. Pani potwierdziła w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 10: „Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.

Złożyłem do protokołu oświadczenie prezentujące przyczyny mojego stanowiska. Po jego przeze mnie złożeniu, biegli zakończyli trwające 7-8 minut spotkanie.

Po dwóch miesiącach dowiedziałem się, że biegli, lekarze psychiatrzy Katarzyna Bilska-Zaremba i Mariusz Patla, mnie jednak badali. Bez mojej zgody i nie poinformowawszy mnie o tym.

W dniu 5 czerwca 2014 r. sporządzili Opinię sądowo-psychiatryczną, w której złożyli wniosek o… poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej – Załącznik 34: „Opiniowany Zbigniew Kękuś wymaga umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym i poddania go w tych warunkach obserwacji psychiatrycznej co jest niezbędne dla ustalenia pełnego ostatecznego rozpoznania jego stanu psychicznego i wydania opinii o jego poczytalności w odniesieniu do zarzucanego mu czynu.

BIEGLI Biegły Sądu Okręgowego w Krakowie lek. Mariusza Patla SPECJALISTA PSYCHIATRA

Biegły Sądu Okręgowego w Krakowie lek. Katarzyna Bilska-Zaremba SPECJALISTA PSYCHIATRA”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ opinia biegłych lek. Mariusza Patli i lek. Katarzyny Bilskiej-Zaremby z dnia 5 czerwca 2014 r. – Załącznik 34

 

Opinia z dnia 5 czerwca 2014 r. wpłynęła do Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 9 czerwca 2014 r. A potem, przez następnych 5 miesięcy Pani doręczała mi:

  1. zawiadomienie z dnia 29 lipca 2014 r. Załącznik 35: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 29/07/2014 Sygnatura akt II K 407/13 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub jego zawieszenia, które odbędzie się dnia 23 września 2014 r. o godz. 10:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 29 lipca 2014 r. – Załącznik 35

  1. pismo z dnia 6 października 2014 r. – Załącznik 36: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 29/07/2014 Sygnatura akt II K 417/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział karny w odpowiedzi na Pana pismo z dnia 22.09.2014 r. informuje, że w dniu 23 września 2014 r. nie wydano postanowienia. Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, pismo z dnia 6 października 2014 r. – Załącznik 36

  1. zawiadomieniem z dnia 6 października 2014 r. – Załącznik 37: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 06/10/2014 Sygnatura akt II K 417/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub jego zawieszenia, które odbędzie się dnia 12 listopada 2014 r. o godz. 10:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris POUCZENIE Stawiennictwo nie jest obowiązkowe.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie

z dnia 6 października 2014 r. – Załącznik 37

  1. zawiadomieniem z dnia 14 listopada 2014 r. – Załącznik 38: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 14/11/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub jego zawieszenia, które odbędzie się dnia 12 grudnia 2014 r. o godz. 10:00 sala 113 Sądzie Rejonowym w Dębicy.
    W związku z treścią art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 k.p.k. Sąd zwraca się do Pana o złożenie w terminie 7 dni oświadczenia, czy wnosi Pan o poddanie Pana obserwacji sądowo-psychiatrycznej w tej sprawie, w celu przeprowadzenia badania staniu zdrowia psychicznego. Jednocześnie Sąd poucza, iż brak odpowiedzi w tym terminie potraktowany zostanie, jak brak zgody na poddanie Pana obserwacji.

Jednocześnie w odpowiedzi na pismo z dnia 12.11.2014 r.) Sąd informuje, iż w dniu 12.11.2014 r. nie wydano postanowienia w sprawie II K 407/13. Starszy sekretarz sądowy Magdalena Jedynak”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie

z dnia 14 listopada 2014 r. – Załącznik 38

 

W odpowiedzi z dnia 1 grudnia 2014 r. na wezwanie z zawiadomienia z dnia 14.11.2014 r. – Załącznik 38: „W związku z treścią art. 203 § 1 k.p.k. w zw. z art. 259 k.p.k. Sąd zwraca się do Pana o złożenie w terminie 7 dni oświadczenia, czy wnosi Pan o poddanie Pana obserwacji sądowo-psychiatrycznej w tej sprawie, w celu przeprowadzenia badania staniu zdrowia psychicznego.” skierowałem pismo do Sądu Rejonowego w Dębicy, w którym podałem – Załącznik 39: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 14/11/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 /ciąg dalszy zawiadomienia – ZKE/Oświadczam, że nie wnoszę o poddanie mnie obserwacji sądowo-psychiatrycznej w celu przeprowadzenia badania stanu zdrowia psychicznego. dr Zbigniew KękuśZałączniki: 1. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 14.11.2014 r.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, pismo Z. Kękusia z dnia

1 grudnia 2014 r. – Załącznik 39

 

Przez kolejnych 5 miesięcy Pani doręczała mi:

  1. zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2014 r. – Załącznik 40: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 08/12/2014 Sygnatura akt II K 417/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział karny zawiadamia Pana, że posiedzenie wyznaczone na dzień 12 grudnia 2014 r., godz. 10:30, nie odbędzie się. Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, pismo z dnia 6 października 2014 r. – Załącznik 40

  1. zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2014 r. – Załącznik 41: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 08/12/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub jego zawieszenia albo orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 30 grudnia 2014 r.POUCZENIEStawiennictwo na posiedzeniu jest nieobowiązkowe.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,

Zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2014 r. – Załącznik 41

  1. zawiadomienie z dnia 19 grudnia 2014 r. – Załącznik 42: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 19/12/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ZAWIADOMIENIE O ODWOŁANIU POSIEDZENIA Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana, że posiedzenie wyznaczone na dzień 30 grudnia 2014 r., godz. 10:30, nie odbędzie się. O nowym terminie posiedzenia zostania Pan powiadomiony odrębnym pismem.. Z upoważnienia Kierownika Sekretariatu Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie

z dnia 19 grudnia 2014 r. – Załącznik 42

  1. zawiadomienie z dnia 9 stycznia 2015 r. – Załącznik 43: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 09/01/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 3 lutego 2015 r. o godz. 10:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy POUCZENIE Stawiennictwo nieobowiązkowe, kosztów przejazdu nie zwraaca się.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,

Zawiadomienie z dnia 9 stycznia 2015 r. – Załącznik 43

  1. pismo z dnia 14 stycznia 2015 r. – Załącznik 44: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 14/01/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w odpowiedzi na pismo z dnia 9.01.2015 . informuje, że posiedzenie wyznaczone na dzień 30.12.2014 r., zostało odwołane z uwagi na brak rozstrzygnięcia w sprawie Pana zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp. 300/14/K, które miało zapaść przed Sądem Okręgowym w Krakowie w dniu 19 grudnia 2014 r.Na zarządzenie sędziego referenta Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris”
    Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/, pismo z dnia 14 stycznia 2015 r. Starszego Sekretarza Sądowego Marcina Foryńskiego-Kastorisa – Załącznik 44

  1. pismo z dnia 26 lutego 2015 r. – Załącznik 45: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 26/02/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w odpowiedzi na Pana pisma z dnia 2.02.2015 r. i z dnia 10.02.2015 r. informuje, że posiedzenie wyznaczone na dzień 3.02.2015 r. nie odbyło się. Na zarządzenie sędziego referenta Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, pismo

z dnia 26 lutego 2015 r. – Załącznik 45

  1. zawiadomienie z dnia 26 lutego 2015 r. – Załącznik 46: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 26/02/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej lub umorzenia postępowania, które odbędzie się dnia 14 kwietnia 2015 r. o godz. 10:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy Na zarządzenie sędziego referenta Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris Pouczenie Stawiennictwo jest nieobowiązkowe.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,

Zawiadomienie z dnia 26 lutego 2015 r. – Załącznik 46

 

W dniu 14 kwietnia 2015 r. wydała Pani… dotknięte nieważnością postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej – Załącznik 10: „Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: st. sekr. sąd. Marcin Foryński-Kastoris w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód w Krakowie Ewy Sachy w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej na podstawie art. 203 § 1, 2 i 3 k.p.k. postanawia połączyć badania sądowo-psychiatryczne oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie, na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX. Kp. 300/14/K.

Uzasadnienie

Zbigniew Kękuś oskarżony jest o popełnienie czynów z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz piętnastu występków z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II. K. 451/06, Sąd Rejonowy w Dębicy skazał Zbigniewa Kękusia za zarzucane mu czyny na karę łączną grzywny, eliminując z opisu wszystkich czynów stwierdzenie, iż oskarżony założył stronę internetową zkekus.w.interia.pl. oraz uzupełniając opisy czynów o stwierdzenie, iż oskarżony dopuścił się ich wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Wyrok uprawomocnił się w dniu 27 grudnia 2007 r.

W dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie (II.Ko. 283/10) wznowił postępowanie w sprawie Zbigniewa Kękusia odnośnie czynów opisanych w postanowieniu w punktach 1, 3-17, uchylił wyżej opisany wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej tych czynów i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. Z kolei wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. IV. K.K. 272/11, Sąd Najwyższy uchylił wyrok SR w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. w części dotyczącej dwóch pozostałych czynów i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

(…) Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.

Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną. Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.

Jednak w dniu 16 października 2014 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie postanowieniem wydanym na wniosek prokuratora w sprawie 2 Ds. 542/14 (IX. Kp. 300/14/K), orzekł badanie stanu zdrowia psychicznego Zbigniewa Kękusia połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym przez okres nie dłużej niż cztery tygodnie i wyznaczył Szpital Specjalistyczny im. J. Babińskiego w Krakowie na miejsce przeprowadzenia obserwacji. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV.Kz. 718/14, Sąd Okręgowy w Krakowie, rozpoznając zażalenie Zbigniewa Kękusia, utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Rejonowego.

W tej sytuacji, skoro wobec oskarżonego orzeczono prawomocnie obserwację psychiatryczną, w związku z czym zostanie on pozbawiony wolności i umieszczony w szpitalu w celu wykonania postanowienia sądu, nic nie stoi na przeszkodzie, aby przy tej okazji biegli wydali opinię o jego stanie zdrowia także w niniejszej sprawie.

Takie rozwiązanie dopuszcza Sąd Najwyższy stwierdzając w orzeczeniu z dnia 31 maja 2011 r., V KK 402/10, OSNKW 2011/9/81, że w takim przypadku „nie istnieje ratiuo legis niestosowania wobec niego [oskarżonego] obserwacji psychiatrycznej, gdyż postanowienie sądu w tym przedmiocie nie stwarza wówczas samodzielnej podstawy prawnej dla pozbawienia oskarżonego wolności. W tych warunkach ‘odpowiednie’ stosowanie art. 259 § 2 k.p.k. przemawia w istocie za niestosowaniem zawartego w nim zakazu jako bezprzedmiotowego”.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia, uzależniając okres obserwacji w niniejszej sprawie od okresu obserwacji w sprawie 2 Ds. 542/14.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 10

 

Pani postanowienie z dnia 14.04.2015 r. zaskarżył mój obrońca z urzędu adw. Robert Bryk podając w zażaleniu z dnia 21 kwietnia 2015 r. m.in. – Załącznik 47: „(…) Zaskarżonemu postanowieniu obrona zarzuca obrazę prawa przepisów postępowania, które to naruszenia miały wpływ na treść orzeczenia.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż połączenie badań sądowo-psychiatrycznych oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 16.10.2014 r., sygnatura akt: IX Kp 300/14/K nie znajduje podstaw prawnych. Sąd I instancji połączył badania psychiatryczne w niniejszej sprawie z obserwacją orzeczoną w innym postępowaniu. Postanowienie Sądu nie znajduje podstaw prawnych. Nie ma przepisu prawa dozwalającego sądowi na tego rodzaju decyzję. Badanie psychiatryczne połączone z obserwacją, jako środkiem pozbawienia wolności, zastosowano w konkretnej sprawie i tylko w takim zakresie dopuszczalne jest naruszenie wolności i swobody oskarżonego.

Prowadzenie obserwacji psychiatrycznej nie może być „okazją” do innych czynności ponad te, które wynikają z decyzji mocą której obserwację psychiatryczną zarządzono. Wbrew poglądom wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a to przez odwołanie się do postanowienia SN z dnia 31 maja 2011 roku sygn. akt YV KK 402/10 poglądy tam wyrażone nie uprawniają do interpretacji zastosowanej przez Sąd Rejonowy Dębicy, a jedynie Sąd Najwyższy stwierdził, że obserwacja osób już pozbawionych wolności możliwa jest bez ograniczeń przewidzianych art. 259 § 2 kpk, albowiem nie dochodzi do odrębnego pozbawienia wolności, lecz osoby te poddane są oddziaływaniu kary czy środka już stosowanego.

Nie oznacza to jednak uprawnienie do jakiegoś „dublwania” obserwacji psychiatrycznej i obchodzenia normy art. 259 § 2 w zw. z art. 203 § 1 kpk. Obrona zgadza się z ustaleniem SR, że oskarżony Zbigniew Kękuś nie może co do zasady być poddany obserwacji psychiatrycznej z powodu ograniczenia zawartego w przepisie art. 259 § 2 kpk.

Ponadto uważam, że zastosowany tryb nie jest dopuszczalny z uwagi na jedną z głównych zasad procesu karnego, a to zasadę bezpośredniości. Sąd I instancji wydał zaskarżone postanowienie na podstawie art. 203 par 1 kpk, który nie przewiduje instytucji połączenia obserwacji psychiatrycznej z innymi badaniami, ani też z inną sprawą. W sposób oczywisty takie działanie Sądu grozi w zasadę bezpośredniości. Obserwacja musi być orzeczona w sprawie, która jest przedmiotem rozpoznania, a już orzeczona w innej sprawie nie może być „używana” do innych postępowań.

Zachodzi nieuprawniona ingerencja w dobra osobiste oskarżonego: musi on znosić tylko to ograniczenie, jakie prawnie zostało na niego nałożone, a tymczasem w wersji przyjętej przez Sąd instancji musiałby tolerować badania dotyczące innego okresu czynu, innych sytuacji itp.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zażalenie adw. Roberta Bryka na postanowienie SSR

Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /podkreślenia moje – ZKE/ – Załącznik 47

 

Znowu – który to już raz… – okazała się Pani niedouczoną ignorantką.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie uchylił Pani postanowienie z dnia 14 kwietnia 2015 r. zarzuciwszy Pani naruszenie prawa określonego w art. 249 § 3 k.p.k. W uzasadnieniu do postanowienia z dnia 30.06.2015 r. Sąd Okręgowy podał m.in. – Załącznik 48: : „Sygn. akt II Kz 174/15 P O S T A N O W I E N I E

Dnia 30 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Waldemar Nycz Sędziowie: SSO Dariusz Zrębiec SSO Bożena Przysada (spraw.) Protokolant: protokolant Beata Szczotkowska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie – Renaty Stopińskiej – Witkowskiej ~ po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 czerwca 2015 r. z a z a l e n i a oskarżonego Zbigniewa Kękuś i jego obrońcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II. K. 407/13 w przedmiocie orzeczenia obserwacji sądowo-psychiatrycznej

na podstawie art. 437 § 2 kpk p o s t a n a w i au c h y l i ć zaskarżone postanowienie i sprawę p r z e k a z a ć do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

(…) Jak wynika z protokołu rozprawy Sądu Rejonowego w Dębicy w niniejszej sprawie, mającego miejsce w dniu 14 kwietnia 2015 r., na którym postanowiono o obserwacji psychiatrycznej oskarżonego-Zbigniewa Kękusia, oskarżony ten nie był na niej obecny, a zatem Sąd nie przesłuchał go przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie, wskazać należy, iż Sąd I instancji zaniechując przesłuchania oskarżonego przez zastosowaniem badania sądowo-psychiatrycznego połączonego z obserwacją nie wskazał na żadną z wyjątkowych okoliczności wyłączających konieczność przesłuchania oskarżonego określonej w art. 249 §3 kpk, której zaistnienie legitymowałoby Sąd do orzeczenia wspomnianego badania bez uprzedniego przesłuchania oskarżonego.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15 – Załącznik 48

 

Wskazać należy, że Pani nie przesłuchała mnie wyłącznie z Pani winy.

W kolejnych zawiadomieniach dla mnie o posiedzeniach, w których zamierzała Pani wydać postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, tj. w zawiadomieniu z dnia: 8 grudnia 2014 r., 9 stycznia 2015 r., 26 lutego 2015 r. informowała mnie Pani, że moje stawiennictwo było… nieobowiązkowe.

Nawet zawiadomić Pani prawidłowo nie potrafi.

Znowu Pani spowodowała – co poświadczył Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. /Załącznik 48/ przewlekłość postępowania.

Z podanej wyżej przyczyny trwające aż prawie 7 miesięcy, tj. w okresie od 26 lutego 2015 r., gdy sporządzono zawiadomienie o posiedzeniu w dniu 14 kwietnia 2015 r. do dnia 1 września 2015 r., gdy – po uchyleniu przez Sąd Okręgowy w dniu 30 czerwca 2015 r. Pani dotkniętego nieważnością z Pani winy postanowienia z dnia 14 kwietnia 2015 r. – na dzień 8 września 2015 r./ wyznaczyła Pani posiedzenie, na które wezwano mnie – wreszcie prawidłowo – wezwaniem z dnia 10 lipca 2015 r. – Załącznik 49: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Data 10/07/2015 Sygn. akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ WEZWANIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny wzywa Pana do obowiązkowego stawiennictwa w charakterze oskarżonego na posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 8 września 2015 r. o godz. 09:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy przy ul. Słonecznej 3 w sprawie z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Na mocy zarządzenia Sędziego Starszy Sekretarz Sądowy Marcun Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,

Wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r. – Załącznik 49

 

W dniu 1 września 2015 r. odwołała Pani jednak i to posiedzenie. W zawiadomieniu z dnia 1 września 2015 r. podano – Załącznik 50: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 01/09/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś ZAWIADOMIENIE O ODWOŁANIU POSIEDZENIA Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny zawiadamia, że posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej w Pana sprawie, wyznaczone na dzień 08.09.2015 r., godz. 9:30, nie odbędzie się. Na mocy zarządzenia Sędziego. Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 1 września 2015 r. –

Załącznik 50

 

Nie wyjaśniła mi Pani, z jakich przyczyn odwołała Pani w dniu 1 września 2015 r. posiedzenie wyznaczone w dniu 10 lipca 2015 r. na 23 września 2015 r.

 

Jak wspomniałem na stronie 2, karalność czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. ustała:

  1. najpóźniej z dniem 1 czerwca 2013 r. i
  2. najpóźniej z dniem 1 października 2013 r. i
  3. najpóźniej z dniem 1 października 2015 r.

 

Następne posiedzenie wyznaczyła Pani na dzień 23 listopada 2015 r. W zawiadomieniu z dnia 30 października 2015 r. podano – Załącznik 51: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 30/10/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania, które odbędzie się dnia 23 listopada 2014 r. o godz. 10:30 sala 8 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sąd informuje, że obecność Pana jest nieobowiązkowa. Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, zawiadomienie z dnia 30

października 2015 r. – Załącznik 51

 

Ponieważ karalność ostatnich czynów, za które mnie Pani ściga ustała z dniem 1 października 2015 r., zorganizowała Pani posiedzenie w dniu 23 listopada 2015 r. „w przedmiocie umorzenia postępowania,” i zawiadomiła mnie Pani: „Sąd informuje, że obecność Pana jest nieobowiązkowa”.

Ponieważ termin 23.11.2015 r. kolidował z inną sprawą, w której moja obecność była obowiązkowa, złożyłem wniosek o odroczenie posiedzenia wyznaczonego na dzień 23.11.2015 r.

Następne wyznaczyła Pani na dzień 18 grudnia 2015 r.

W dniu 18 grudnia 2015 r. złożyłem wnioski o wyłączenie Pani i pozostałych sędziów Sądu Rejonowego w Dębicy od rozpoznawania sprawy przeciwko mnie.

Po ich oddaleniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie, wyznaczyła Pani posiedzenie – Załącznik 1: „w przedmiocie umorzenia postępowania” na dzień 15 marca 2016 r.

Ma Pani zamiar umorzyć postępowanie z powodu ustania karalności wszystkich czynów, za które Sąd Rejonowy w Dębicy ściga mnie od dnia 14 listopada 2006 r.

W niniejszym piśmie przedstawiłem dowody, że ustała przed wydaniem przez Panią merytorycznego postanowienia wyłącznie z Pani winy.

Osiągnęła Pani swój cel…

Przypomnę, że mój obrońca z urzędu, adw. Wojciech Bryk podał w zażaleniu z dnia 21 kwietnia 2015 r. na Pani dotknięte nieważnością z Pani winy postanowienie z dnia 14 kwietnia 2015 r. o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej – Załącznik 47: „Jeżeli już sama sensowność badania poczytalności oskarżonego po 10 latach od czynów w formie nie zwykłej opinii, ale obserwacji psychiatrycznej budzi wątpliwości co do merytorycznej celowości, to nie sposób dopuścić możliwości umorzenia postępowania w tej sprawie bez postępowania dowodowego.

Jednak w tej sprawie przez ostatnie 3 lata Sąd I instancji nie podjął nawet prób merytorycznego rozpoznania sprawy i wszczęcia postępowania rozpoznawczego. Zaniedbanie to jest tak daleko idące, że zdaniem obrony doszło już do naruszenia prawa oskarżonego do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym czasie, a obrona nie może uzyskać od Sądu wszczęcia procesu.

Wynik obserwacji psychiatrycznej nie zwolni Sądu od przeprowadzenia postępowania dowodowego, a zwłaszcza w świetle wskazań udzielonych przez SN przy rozpoznaniu kasacji.

(…) za oskarżonego – obrońca Adwokat Robert Bryk”

Pani udowodniła mojemu obrońcy z urzędu adw. Robertowi Brykowi, że… znalazła Pani sposób.

 

W piśmie do Pani z dnia 4 marca 2016 r. przedstawiłem dowody poświadczające słuszność mojego stanowiska, że Pani postępowaniem w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ wypełnia Pani definicję określenia – „PSYCHOPATA”«o kimś, kto zachowuje się niezgodnie z przyjętymi normami i budzi lęk w otoczeniu»; Słownik Języka Polskiego PWN.

W niniejszym piśmie udowodniłem, że niektóre Pani zachowania w sprawie do sygn. akt II K 407/13 wypełniają – uzasadnienie do postanowienia z dnia 14 czerwca 2013 r. definicję tumana – „TUMAN”: «człowiek tępy, ciężko myślący; matoł, tępak»;Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 1051.

 

Stawię się na posiedzenie wyznaczone przez Panią na dzień 15 marca 2016 r., żeby osobiście przedstawić uzasadnienie dla mojego wniosku z dwóch pism do Pani z dnia 4 marca 2016 r. o wydanie w dniu 15.03.2016 r. wyroku uniewinniającego mnie od wszystkich czynów, za które Sąd Rejonowy w Dębicy ściga mnie – w tym sędzia Tomasz Kuczma skazał wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. – na podstawie sporządzonego przez prokurator Radosławę Ridan na podstawie li tylko wydruków ze stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r.

Po jego przedstawieniu opuszczę salę. Moja obecność nie jest obowiązkowaZałącznik 1: „Sąd informuje, że obecność Pana jest nieobowiązkowa.”a co Pani orzeknie jest mi zupełnie obojętne.

Na wydaniu przez Panią uniewinniającego mnie wyroku zależało mi 5 lat temu, w marcu 2011 roku, gdy jeszcze mogłem liczyć na znalezienie pracodawcy gotowego mnie – z już wtedy mocno przez prokurator R. Ridan i sędziego T. Kuczmę zrujnowaną opinią na rynku pracy – zatrudnić. Pani jednak uznała wtedy, że mnie trzeba poddać badaniom psychiatrycznym, a moja obrońca z wyboru, adw. Małgorzata Wassermann – obecnie poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, zastępca przewodniczącego Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, filar biało-czerwonej drużyny dobrej zmiany PiS – po tym, gdy na mnie uszczknęła netto ok. 1.300,00 zł – pobrała ode mnie 1.500,00 zł ale 150,00 zł uiściła jako opłatę od wniosku z dnia 30.06.2010 r. o uchylenie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. – pogniewała się na mnie za to, że złożyłem skargę na przewlekłość prowadzonego przez Panią przeciwko mnie postępowania i wypowiedziała mi pełnomocnictwo.

Wnoszę jak w pkt. II, str. 1 niniejszego pisma, tj. o podanie w orzeczeniu, które wyda Pani w dniu 15 marca 2016 r., z jakimi datami zdaniem Sądu Rejonowego w Dębicy ustała karalność każdego z 18 czynów /pkt. I – XVIII aktu oskarżenia/ przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S.

 

 

Zbigniew Kękuś

 

Załączniki:

Wszystkie dokumenty przedstawione przeze mnie jako Załączniki do niniejszego pisma znajdują się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

  1. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zawiadomienie z dnia 4 lutego 2016 r.
  2. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S
  3. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II S 8/12
  4. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099
  5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A., karta 3183
  6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r.
  7. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2011 r.
  8. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo sędzi Beaty Stój z dnia 18 marca 2011 r.
  9. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo sędzi Beaty Stój z dnia 12 maja 2011 r.
  10. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.
  11. Kancelaria adwokacka adw. Małgorzaty Wassermann, pismo adw. Małgorzat Wassermann z dnia 6 kwietnia 2011 r.
  12. Kancelaria adwokacka adw. Małgorzaty Wassermann, pismo adw. Małgorzat Wassermann z dnia 6 kwietnia 2011 r.
  13. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 854/10, zarządzenie sędzi B. Stój z dnia 16 kwietnia 2012 r.
  14. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ protokół posiedzenia Sądu Okręgowego w Rzeszowie II Wydział Karny w dniu 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt II S 8/11
  15. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ wezwanie z dnia 16 kwietnia 2012 r.
  16. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ wezwanie z dnia 25 kwietnia 2012 r.
  17. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt A: 411 – 46/10, pismo prezesa Dariusza Różańskiego z dnia 21 maja 2012 r.
  18. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo z dnia 1 czerwca 2012 r.
  19. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 29 czerwca 2012 r.
  20. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wezwanie z dnia 3 lipca 2012 r.
  21. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wezwanie z dnia 3 lipca 2012 r.
  22. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, Zawiadomienie z dnia 25 marca 2013 r.
  23. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10 /, wyrok sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.
  24. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zawiadomienie z dnia 20 maja 2013 r.
  25. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zawiadomienie z dnia 31 maja 2013 r.
  26. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r.
  27. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 854/10, pismo z dnia 4 lipca 2013 r.
  28. Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo Zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek – Padoł z dnia 26 czerwca 2013 r.
  29. Prokuratura Okręgowa w Rzeszowie, pismo Z.. Kękusia z dnia 21 sierpnia 2013 r. do prokuratora okręgowego Bogdana Guni
  30. Prokuratura Okręgowa w Warszawie, pismo Z.. Kękusia z dnia 21 sierpnia 2013 r. do Prokuratora Okręgowego Ryszarda Rogatko
  31. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r. /sygn. II Kz 246/13/
  32. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wezwanie z dnia 23 września 2013 r.
  33. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r.
  34. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ opinia biegłych lek. Mariusza Patli i lek. Katarzyny Bilskiej-Zaremby z dnia 5 czerwca 2014 r.
  35. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 29 lipca 2014 r.
  36. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, pismo z dnia 6 października 2014 r.
  37. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 6 października 2014 r.
  38. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 14 listopada 2014 r.
  39. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, pismo Z. Kękusia z dnia 1 grudnia 2014 r.
  40. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, pismo z dnia 6 października 2014 r.
  41. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2014 r.
  42. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 19 grudnia 2014 r.
  43. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 9 stycznia 2015 r.
  44. Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo z dnia 14 stycznia 2015 r. Starszego Sekretarza Sądowego Marcina Foryńskiego-Kastorisa
  45. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, pismo z dnia 26 lutego 2015 r.
  46. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 26 lutego 2015 r.
  47. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zażalenie adw. Roberta Bryka na postanowienie SSR Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.
  48. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15
  49. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r.
  50. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 1 września 2015 r.
  51. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, zawiadomienie z dnia 30 października 2015 r.

 

1 Wszystkie przepisy Kodeksu postępowania karnego podaję w brzmieniu sprzed nowelizacji Kodeksu, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r. ponieważ sprawa przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ jest rozpoznawana pod rządami przepisów Kodeksu sprzed jego nowelizacji.