Rzeczpospolita opresyjna ? prawa Prokuratora Generalnego, a prawa obywatela, na przykładzie Zbigniewa Ziobry, Andrzeja Seremeta i moim

Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym,

urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.”

Artykuł 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.”
Artykuł 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Szanowni Państwo,

 

Niniejszego e-mail’a przesyłam Państwu w interesie społecznym.

Na moim oraz dwóch Prokuratorów Generalnych, Zbigniewa Ziobry i Andrzeja Seremeta przykładzie prezentuję, na czym polega różnica w możliwości korzystania z prawa przez obywatela oraz prokuratora, w tym Prokuratora Generalnego.

Przekonacie się Państwo, że Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej i jego podwładni – Danuta Bator, Antonina Suwała – mają prawo do: kłamania, łgania, naruszania prawa, pozbawiania obywatela możności korzystania z jego praw. Na obywatelu zaś ciążą obowiązki. Musi tolerować oszustwa i czekać. Na łaskawość Prokuratora Generalnego i jego ferajny. Prokuratorów, o których ci sami o sobie piszą – jak prokurator Elżbieta Szawurska – przez duże „P”, znac zy „Prokurator Elżbieta Szawurska” – Załącznik 18.

Prokurator Antoniny Suwały nawet wręczenie jej kserokopii dowodów mojej niewinności w obecności moich dzieci nie skłoniło do zachowania, którym by potwierdziła, że wypełnia przesłankę nieskazitelności charakteru:

 

Prokuratorem może być powołany ten, kto (…) 2. jest nieskazitelnego charakteru.

Artykuł 14.1. ustawy o prokuraturze z dnia 20 czerwca 1985 r.

 

Podwładni Zbigniewa Ziobry i Andrzeja Seremeta zachowują się zgodnie z przysłowiem: „Ryba psuje się od głowy”.

Zbigniewa Ziobrę wymieniłem jako pierwszego nie dlatego, że obecnie jest Prokuratorem Generalnym, ale dlatego, że mógł zakończyć sprawę, o której w niniejszym e-mail’u już… 10 lat temu.

 

Oto oni. Prokuratorzy o nieskazitelnych charakterach. I ja, ścigany 10 lat za czyny, które popełniły inne niż ja osoby.

W dniu 13 lipca 2016 r. spotkałem się w Prokuraturze Krajowej z pełniącą dyżur prokurator Elżbietą Szawurską. Po raz pierwszy spotkałem się z nią w Prokuraturze Generalnej w dniu 14 kwietnia 2011 r.

W tej samej sprawie.

Jak Państwa informowałem, w dniu 12 czerwca 2006 r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan sporządziła na zakończenie prowadzonego od dnia 2 lipca 2004 r. – pod nadzorem jej wtedy przełożonych z w.w. Prokuratury, prokuratorów Lidii Jaryczkowskiej, Piotra Kosmatego, Krystyny Kowalczyk, Edyty Kuśnierz oraz p.o. prokuratora okręgowego w Krakowie Bogdana Karpia – postępowania przygotowawczego akt oskarżenia, którym oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl popełniłem osiemnaście przestępstw, tj.:

  1. pkt. I, III-XVI wyroku – znieważyłem i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
  2. pkt II wyrokuzniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt Sądu Okręgowego w Krakowie XI CR 603/04/,
  3. pkt XVII wyrokuznieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, rzecznika praw obywatelskich w osobie piastującego ten urząd Andrzeja Zolla
  4. pkt XVIII aktu oskarżenia – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.

 

Sąd Najwyższy przekazał sprawę przeciwko mnie do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

 

Od kwietnia 2006 r. do września 2007 r. kierowałem pisma do Zbigniewa Ziobry jako:

  1. ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego
  2. posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej,

którymi informowałem go, że jestem ścigany za czyny, które popełniły inne niż ja osoby oraz prosiłem o podjęcie interwencji mieszczącej się w ramach jego uprawnień Prokuratora Generalnego lub posła.

W odpowiedzi na pisma do Z. Ziobry jako ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego otrzymywałem wyjaśnienia z Ministerstwa Sprawiedliwości, że ten nie posiada uprawnień do podjęcia interwencji w zgłaszanej przeze mnie sprawie.

Była to nieprawda. W wydaniu z dnia 4 stycznia 2007r. „Dziennik Polska Europa Świat” opublikował wywiad ze Zbigniewem Ziobro, który zadeklarował, że osobiście nadzorował będzie śledztwo w sprawie transakcji, na których syn i synowa Leszka Millera zarobili milion dolarów. Wyjaśniał:O tej transakcji dowiedziałem się dopiero ze środowych łamów „Dziennika”. Oczywiście mógłbym tłumaczyć, że cztery lata temu był inny prokurator generalny, a po nim nastąpili jeszcze kolejni. Zamiast tego deklaruję, że sprawę wyjaśnię dogłębnie. Już wydałem polecenia dyrektorowi biura Przestępczości Zorganizowanej Konradowi Konratowskiemu, aby akta pilnie ściągnął z gdańskiej prokuratury. To jedna z najważniejszych spraw jakie się ostatnio pojawiły.Dlatego osobiście przeczytam akta i wyrobię sobie zdanie o pracy prokuratorów. Dodatkowo inny prokurator również oceni pracę oskarżyciela zajmującego się tą sprawą. (…) Dziś widać, jak wiele patologicznych układów wtedy powstawało i działało bez przeszkód. Rolą prokuratury jest wyjaśnienie wszystkich tych spraw. Chcę mieć także pewność, że gdańscy oskarżyciele wykorzystali każdą możliwą dowodową, aby wyjaśnić kulisy transakcji Net Irena Miller. Będę spokojny, jeśli się osobiście o tym przekonam.

Źródło: „Dziennik, Polska Europa Świat”, 4 stycznia 2007r., s. 11

 

Zbigniew Ziobro sam, z własnej woli, przez nikogo nie proszony zadeklarował osobiste zajęcie się w.w. sprawą po zapoznaniu się z nią przez lekturę Dziennika. Nie trzeba było nawet w tej sprawie wniosku.

Ponieważ urzędnicy Ministerstwa Sprawiedliwości informowali mnie, że prokurator generalny Zbigniew Ziobro nie mógł interweniować w zgłaszanej mu przeze mnie od kwietnia 2006 r. sprawie, dopuszczając do wydania przez prokurator Radosławę Ridan w dniu 12 czerwca 2006 r. niesłusznego aktu oskarżenia, kierowałem pisma do posła Zbigniewa Ziobro.

Dyrektor biura poselskiego Z. Ziobry informował mnie, że osobiście przekazywał moje pisma posłowi.

A ten przesyłał je sobie samemu jako ministrowi sprawiedliwości i… urzędnicy Ministerstwa informowali mnie, że… minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro nie posiada uprawnień do interweniowania w mojej sprawie.

W dniu 15 marca 2007 r. Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztof Łapaj skierował pismo do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobro, w którym podał – Załącznik 1:„Warszawa, 2007.03.15. ZGSOPO-07/03/MS.1 Szanowny Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Al. Ujazdowskie 11 00-950 Warszawa

Dotyczy:Wniosek o spowodowanie wstrzymania przez Ministra Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Pana Zbigniewa Ziobro prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny postępowania karnego /sygn. akt II K 451/06/ przeciwko Panu dr Zbigniewowi Kękuś, omyłkowo oskarżonemu przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód o popełnienie przedstawionych w niniejszym piśmie przestępstw.

Uzasadnienie

W dniu 27 marca 2007r. o godz. 10:00, w siedzibie Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny, w sali 24 ma się odbyć rozprawa główna w postępowaniu karnym przeciwko członkowi Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, dr Zbigniewowi Kękuś, oskarżonemu o popełnienie przestępstw:

1.znieważenia i zniesławienia 15 sędziów, to jest dziesięciu sędzin Sądu Okręgowego w Krakowie (…) i pięciorga sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie (…),

2.znieważenia i zniesławienia konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, byłego Rzecznika Praw Obywatelskich RP, prof. Andrzeja Zoll /art. 226 § 3 kk/,

3.zniesławienia adwokata Wiesławy Zoll (małżonka prof. Andrzeja Zolla – pełnomocnik w latach 1997-2003, żony dr Zbigniewa Kękuś w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód – sygn. akt XI CR 603/04) /art. 212 § 2/,

4.rozpowszechnia wiadomości z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /art. 241 § 2 kk/.

(…) W związku z powyższym, oraz w związku z rozprawą główną w sprawie dr Zbigniewa Kękuś, wyznaczoną przez Sąd Rejonowy w Dębicy na dzień 27 marca 2007r. mimo stanowiska tego Sądu, zajętego w wyżej wymienionym postanowieniu z dnia 30 listopada 2006r., niniejszym informuję, że:

  1. dr Zbigniew Kekuś nie był sprawcą wskazanych w wydanym przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w dniu 13 czerwca 2006r. akcie oskarżenia czynów.
  2. dr Zbigniew Kękuś nie zamieszczał wskazanych w wydanym przeciwko niemu akcie oskarżenia informacji na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl .
  3. dr Zbigniew Kękuś nie założył i nie administrował stroną internetową www.zkekus.w.interia.pl , nigdy nie miał i nie ma do niej dostępu, by ją redagować.
  4. dr Zbigniew Kękuś nigdy nie miał i nie ma dostępu do administrowania stroną internetową Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl.

Informacje z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny i Sąd Apelacyjny w Krakowie postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /sygn. akt XI CR 603/04/ i dotyczące naruszania przez funkcjonariuszy publicznych, uczestniczących w różny sposób w tym postępowaniu konstytucyjnych i ustawowych praw małoletnich synów dr Zbigniewa Kękuś, w tym jego małoletniego chorego dziecka, zamieszczane były na wskazanych przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód stronach internetowych wyłącznie przez osoby, administrujące tymi stronami – nigdy nie było wśród nich Pana dr Zbigniewa Kękuś – z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Umieszczano je tam w ramach realizacji celów statutowych naszego Stowarzyszenia, w tym przede wszystkim:„zabiegania o stosowanie równych praw ojca i matki dla najwyżej pojętego dobra dziecka oraz zmian obyczajowo przyjętej obecnie interpretacji prawa i orzecznictwa sądowego nie dających ojcu rzeczywistego równouprawnienia prawa do współ wychowywania dzieci”

Pragnę zauważyć, że art. 97 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego stanowi, że o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie, a w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy.

Na ten sąd oraz inne organy państwowe – a zatem także na Rzecznika Praw Obywatelskich, gdy był nim prof. A. Zoll – które powinny stać na stanowisku przestrzegania prawa, art. 100 KRiO nakłada obowiązek pomocy rodzicom … „jeżeli jest ona potrzebna do należytego wykonywania władzy rodzicielskiej”.

Pan dr Zbigniew Kękuś przez cały 9-o letni okres trwania postępowania z jego powództwa o rozwód pozbawiony był przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie, za wiedzą i akceptacją Rzecznika Praw Obywatelskich, prof. A. Zoll możności należytego wykonywania jego, jako ojca, władzy rodzicielskiej.

Wbrew stanowisku biegłych sądowych, które w przekazanej Sądowi Okręgowemu w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny Opinii z 14 czerwca 1999r. scharakteryzowały dr Zbigniewa Kękuś – po przeprowadzeniu z nim oraz jego dziećmi badań i wywiadów – jako troskliwego i opiekuńczego ojca i tak w przekazanej Sądowi Opinii, jak złożonych następnie, zaprotokołowanych zeznaniach poleciły Sądowi zapewnienie mu jak najszerszych, nieskrępowanych i nieograniczonych kontaktów z jego dwoma – wtedy 12-o i 9-o letnim – synami, do zakończenia w kwietniu 2006r. postępowania z jego powództwa o rozwód, Sąd Okręgowy zezwolił mu na spotkania z synami w okresie dwóch weekendów w miesiącu – tj. przez 4 spośród 30 dni w miesiącu – lekceważąc nawet, nie rozpatrując przez 9 miesięcy jego wniosku o wyrażenie zgody, aby mógł rehabilitować jego małoletniego chorego syna, aby w ostateczności oddalić ten wniosek – i podejmując wiele decyzji, sprzecznych z podstawowymi konstytucyjnymi i ustawowymi prawami dziecka, postanowień, godzących w dobro, w tym zdrowie małoletnich synów Zbigniewa Kękuś.

Wyrażamy nasze najwyższe oburzenie, a zarazem zdumienie i żal, że przez 5 lat, jakie upłynęły od momentu, gdy 21 lutego 2001 roku Pan Zbigniew Kękuś po raz pierwszy złożył wniosek o wyrażenie przez Sąd Okręgowy w Krakowie zgody na umożliwienie mu leczenia, rehabilitacji jego małoletniego chorego syna, do zakończenia w dniu 10 kwietnia 2006 roku postępowania z jego powództwa o rozwód, żaden z licznych, wymienionych wyżej, w różny sposób uczestniczących w postępowaniu sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz były Rzecznik Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej, prof. Andrzej Zoll, naruszając przepisy – między innymi – art. 3 Ustawy Konwencja o Prawach Dziecka /Dziennik Ustaw z 2002.02.11/:„We wszelkich decyzjach, które dotyczą dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub organy ustawodawcze, podstawową sprawą będzie zabezpieczenie nadrzędnego interesu dziecka

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – art. 72.1:„Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją.”

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejart. 68.3: „Władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (…).”

oraz przedstawionych wyżej regulacji Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego nie udzielili pomocy, zagrożonemu bardzo poważnymi konsekwencjami – między innymi: zniekształcenie klatki piersiowej, upośledzenie funkcji oddychania i krążenia, zniekształcenie kręgosłupa i miednicy, garb żebrowy, upośledzenie działania narządów wewnętrznych – jego chorób dziecku, a samego dr Zbigniewa Kękuś Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód oskarżyła – nie wykonawszy, jak napisał Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w w.w. postanowieniu z 30.11.2006r., podstawowych czynności, mogących prowadzić do uzyskania dowodów świadczących o popełnieniu przez niego zarzuconych mu czynów – o popełnienie przedstawionych wyżej przestępstw.

Informuję, że stronami internetowymi, wskazanymi przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w akcie oskarżenia z dnia 2006.06.13 przeciwko dr Zbigniewowi Kękuś, administrują wyłącznie osoby upoważnione do tego przez Zarząd Główny Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca,

Pana dr Zbigniewa Kękusia nie ma i nigdy nie było wśród tych osób.

Wszelkie informacje, znajdujące się na stronach internetowych, administrowanych z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, są umieszczane w ramach realizacji celów statutowych Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Stajemy w obronie tych, którzy własnych praw bronić nie mogą, kierując się w naszych działaniach głosem sumienia.

Ze względu na powyższe, wnoszę, jak na wstępie.

z poważaniem, Krzysztof Łapaj Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca”

 

Bez reakcji.

 

W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wydał wyrok, którym skazał mnie za popełnienie wszystkich czynów, które przypisała mi prokurator R. Ridan.

 

W dniu 31 marca 2010 r. prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztof Łapaj złożył osobiście w Biurze Podawczym Prokuratury Generalnej skierowane do prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta pismo, w którym podał – Załącznik 2: „Stowarzyszenie Obrony Praw Ojca Zarząd Główny /adres – ZKE/

Szanowny Pan Andrzej Seremet Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej ul. Barska 28 02-315 Warszawa Dotyczy:

  1. Zawiadomienie o omyłkowym skazaniu Pana dr Zbigniewa Kękusia przez Sąd Rejonowy w Dębicy wyrokiem wydanym w dniu 18 grudnia 2007r. /sygn. akt II K 451/06/ za popełnienie czynów, których Pan dr Zbigniew Kękuś nie był sprawcą, tj. czynów, które – uznane przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód i Sąd Rejonowy w Dębicy za przestępstwa – popełniły inne niż Pan dr Zbigniew Kękuś osoby.
  2. Zawiadomienie o mym stawiennictwie w dniu 14 kwietnia 2010 roku, o godz. 10:00 w Biurze Prokuratora Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej Pana Andrzeja Seremeta, celem poinformowania Prokuratora Generalnego, kto jest rzeczywistym sprawcą czynów, za których popełnienie omyłkowo skazał Pana dr Zbigniewa Kękusia Sąd Rejonowy w Dębicy wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. do sygnatury akt II K 451/06.

Szanowny Panie!

W dniu 18 grudnia 2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy wydał wyrok w sprawie do sygnatury akt II K 451/06, skazujący Pana dr Zbigniewa Kękusia z art. 226 § 1 Kodeksu Karnego i inne na karę grzywny w kwocie 15.000,00 /słownie: piętnaście tysięcy/ zł oraz zobowiązał go do pokrycia kosztów prowadzenia sprawy karnej przeciwko niemu w kwocie 2.122,00 /słownie: dwa tysiące sto dwadzieścia dwa/ zł.

Pan dr Zbigniew Kękuś został oskarżony aktem oskarżenia wydanym w dniu 12 czerwca 2006r. przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód, a następnie skazany wyrokiem wydanym w dniu 18 grudnia 2007r. przez Sąd Rejonowy w Dębicy za:

  1. Znieważenie /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławienie /art. 212 § 2 k.k./ za pomocą środków masowego komunikowania, tj. za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.plsędziów Sądu Okręgowego w Krakowie: SSO Maja Rymar /Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, oraz sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie: SSA Włodzimierz Baran /Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski.
  2. Znieważenie /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławienie /art. 212 § 2 k.k./ za pomocą środków masowego komunikowania, tj. za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej, prof. dr hab. Andrzeja Zolla.
  3. Zniesławienie /art. 212 § 2 kk/ za pomocą środków masowego komunikowania, tj. za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pladw. Wiesławy Zoll
  4. Rozpowszechnianie za pomocą środków masowego komunikowania, tj. za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności /art. 241 § 2 k.k./.

Informuję, że Pan dr Zbigniew Kękuś nie był sprawcą żadnego z podanych wyżej czynów.

Pismem z dnia 15 marca 2007r., złożonym w kopii do akt sprawy prowadzonej przeciwko Panu dr Zbigniewowi Kękusiowi przez Sąd Rejonowy w Dębicy /sygn. akt II K 451/06/ poinformowałem Ministra Sprawiedliwości Pana Zbigniewa Ziobro między innymi, że:
(…) w związku z rozprawą główną w sprawie dr Z. Kękusia zaplanowaną przez Sąd Rejonowy w Dębicy na dzień 27 marca 2007r. niniejszym informuję, że:

  1. dr Zbigniew Kekuś nie był sprawcą wskazanych w wydanym przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w dniu 13 czerwca 2006r. akcie oskarżenia czynów.
  2. dr Zbigniew Kękuś nie zamieszczał wskazanych w wydanym przeciwko niemu akcie oskarżenia informacji na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl.
  3. dr Zbigniew Kękuś nie założył i nie administrował stroną internetową www.zkekus.w.interia.pl., nie ma i nigdy nie miał do niej dostępu, by ją redagować.
  4. dr Zbigniew Kękuś nigdy nie miał i nie ma dostępu do administrowania stroną internetową Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl.

Informacje z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny i Sąd Apelacyjny w Krakowie postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /sygn. akt XI CR 603/04/ i dotyczące naruszania przez funkcjonariuszy publicznych, uczestniczących w różny sposób w tym postępowaniu konstytucyjnych i ustawowych praw małoletnich synów dr Zbigniewa Kękuś, w tym jego małoletniego chorego dziecka, zamieszczane były na wskazanych przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód stronach internetowych wyłącznie przez osoby, administrujące tymi stronami – nigdy nie było wśród nich Pana Zbigniewa Kękuś – z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Umieszczano je tam w ramach realizacji celów statutowych naszego Stowarzyszenia, w tym przede wszystkim:

zabiegania o stosowanie równych praw ojca i matki dla najwyżej pojętego dobra dziecka oraz zmian obyczajowo przyjętej obecnie interpretacji prawa i orzecznictwa sądowego nie dających ojcu rzeczywistego równouprawnienia prawa do współ wychowywania dzieci.

(…) Stajemy w obronie tych, którzy własnych praw bronić nie mogą, kierując się w naszych działaniach głosem sumienia.”

Dowód: Ministerstwo Sprawiedliwości, pismo z dnia 15 marca 2007r. Prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja do Ministra Sprawiedliwości Zbigniewa Ziobro

W związku z mym wyżej wymienionym pismem z dnia 15.03.2007r. oraz zawartą w nim informacją, że Pan dr Zbigniew Kękuś nie jest sprawcą czynów, o których popełnienie oskarżyła go Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód aktem oskarżenia wydanym w dniu 12.06.2006r., Sąd Rejonowy w Dębicy wzywał mnie dwukrotnie w 2007r. do stawiennictwa w sprawie przeciwko dr Zbigniewowi Kękusiowi w charakterze świadka.

Ze względu na bardzo zły stan zdrowia, nie mogłem stawić się na doręczone mi wezwania.

Pismem złożonym w Sądzie Rejonowym w Dębicy wyjaśniłem przyczyny mego niestawiennictwa. Niedługo potem przeszedłem bardzo ciężką operację chirurgiczną, a po niej długotrwałą rehabilitację.Jestem inwalidą I-ej grupy.

Pragnę poinformować, że po wydaniu skazującego Pana dr Zbigniewa Kękusia wyroku z dnia 18.12.2007r. o oczywistej pomyłce Sądu Rejonowego w Dębicy poinformowałem pismem z dnia 1 grudnia 2008r. Ministra Sprawiedliwości Pana Zbigniewa Ćwiąkalskiego.

Wyżej wymienionym pismem z dnia 1 grudnia 2008r. do Ministra Sprawiedliwości złożyłem:

  1. Zawiadomienie o skazaniu Pana dr Zbigniewa Kękusia przez Sąd Rejonowy w Dębicy wyrokiem z dnia 2007.12.18 /sygn. akt II K 451/06/ na karę grzywny w kwocie 15.000,00 /słownie: piętnaście tysięcy/PLZ za popełnienie czynów, których rzeczywistymi sprawcami były inne niż Pan dr Zbigniew Kękuś osoby.
  2. Wniosek o sporządzenie i doręczenie Zarządowi Głównemu Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca wyjaśnienia, przedstawiającego informację o działaniach, jakie zamierza podjąć Minister Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej, celem zweryfikowania wiarygodności niniejszym przedstawionej informacji – p. 1 niniejszego pisma – oraz uwolnienia ojca trojga dzieci, Pana dr Zbigniewa Kękusia od omyłkowo, z oczywistą i rażącą obrazą przepisów prawa nałożonego na niego statusu przestępcy.”

Dowód: Ministerstwo Sprawiedliwości, pismo z dnia 1 grudnia 2008r. Prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja do Ministra Sprawiedliwości Zbigniewa Ćwiąkalskiego.

Minister Sprawiedliwości Pan Zbigniew Ćwiąkalski nie podjął działań, o których podjęcie wnioskowałem

Skazujący Pana dr Zbigniewa Kękusia za popełnienie czynów, których rzeczywistymi sprawcami były inne osoby, wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 roku nie został wzruszony do dnia złożenia przeze mnie niniejszego pisma.

Pragnę poinformować, że o omyłkowym skazaniu wyrokiem wydanym w dniu 18 grudnia 2007r. przez Sąd Rejonowy w Dębicy Pana dr Zbigniewa Kękusia za popełnienie czynów, których rzeczywistymi sprawcami były inne niż Pan dr Zbigniew Kękuś osoby poinformowałem pismem z dnia 4 lutego 2010r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego.

Pismem z dnia 4.02.2010r. złożyłem wniosek do Posła Bronisława Komorowskiego:

Wniosek o podjęcie zgodnych z uprawnieniami Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej działań na rzecz usunięcia oczywistej pomyłki Sądu Rejonowego w Dębicy, tj. do wzruszenia wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18.12.2007r. /sygn. akt II K 451/06/, omyłkowo skazującego dr Zbigniewa Kękusia za popełnienie czynów, których rzeczywistymi sprawcami były inne niż dr Zbigniew Kękuś osoby.”

Dowód: Biuro Poselskie Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego, pismo z dnia 4.02.2010r. Prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja do Posła B. Komorowskiego

Jak Pana dr Zbigniewa Kękusia, mnie oraz towarzyszącego nam Pana Bogusława Płoskonkę poinformował Asystent Posła Bronisława Komorowskiego Pan Michał Szweycer podczas naszego z nim spotkania w Biurze Poselskim Posła Bronisława Komorowskiego w dniu 12 marca 2010r., Pan Poseł B. Komorowski nie wyraził zgody na wniosek Pana dr Zbigniewa Kękusia o złożenie interpelacji poselskiej w zgłoszonej mu przeze mnie, a następnie także przez Pana dr Z. Kękusia sprawie omyłkowego skazania go prawomocnym wyrokiem wydanym przez Sąd Rejonowy w Dębicy w dniu 18 grudnia 2007r.
Niniejszym informuję zatem Prokuratora Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej, że Pan dr Zbigniew Kękuś został omyłkowo oskarżony przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód aktem oskarżenia wydanym w dniu 12 czerwca 2006r. /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/, a następnie omyłkowo skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy wydanym w dniu 18 grudnia 2007r. /sygn. akt II K 451/06/ za popełnienie czynów, których rzeczywistymi sprawcami były osoby realizujące cele statutowe naszego Stowarzyszenia przez upublicznianie za pośrednictwem Internetu – tzn. stron internetowych, wskazanych w akcie oskarżenia wydanym przeciwko Panu dr Zbigniewowi Kękusiowi przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w dniu 12 czerwca 2006r. – pism Pana dr Zbigniewa Kękusia, składanych przez niego w różnych instytucjach wymiaru sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej.

Pan dr Zbigniew Kękuś nigdy nie miał dostępu do stron internetowych wskazanych w akcie oskarżenia przeciwko niemu z dnia 12 czerwca 2006r., tj. www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl.
Pan dr Zbigniew Kękuś
nie założył żadnej z wyżej wymienionych stron internetowych, ani nigdy nie umieszczał na którejkolwiek z nich jakichkolwiek materiałów.

Podane w akcie oskarżenia wydanym przeciwko Panu dr Zbigniewowi Kękusiowi w dniu 12.06.2006r. przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód strony internetowe www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl zostały założone przez osoby upoważnione do tego przez Zarząd Główny Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Działając z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca inne niż Pan dr Zbigniew Kękuś osoby umieszczały na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl materiały, za których umieszczanie tam skazał Pana dr Zbigniewa Kękusia Sąd Rejonowy w Dębicy prawomocnym wyrokiem wydanym w dniu 18 grudnia 2007 r.

W związku z powyższym, świadom dramatycznej, tragicznej wręcz sytuacji, w jakiej znalazł się Pan dr Zbigniew Kękuś z powodu oczywistej pomyłki Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód i Sądu Rejonowego w Dębicy, tj. oskarżenia go, a następnie skazania za popełnienie czynów, których Pan dr Zbigniew Kękuś nie był z całą pewnością sprawcą, a popełniły je inne niż on osoby, stawię się w dniu 14 kwietnia 2010 r. o godz. 10:00 w Biurze Prokuratora Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej celem poinformowania Prokuratora Generalnego – lub osobę upoważnioną na piśmie przez Prokuratora Generalnego do odebrania wyjaśnień ode mnie w dniu 14 kwietnia 2010r. w niniejszym zgłoszonej sprawie – kto jest rzeczywistym sprawcą podanych na stronie 2 niniejszego pisma czynów, za których popełnienie omyłkowo skazał go Sąd Rejonowy w Dębicy wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. wydanym do sygnatury akt II K 451/06.

Mam nadzieję, że podanie przeze mnie Prokuratorowi Generalnemu Rzeczypospolitej Polskiej rzeczywistych sprawców czynów, za których popełnienie omyłkowo oskarżyła Pana dr Zbigniewa Kękusia Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód aktem oskarżenia wydanym w dniu 12 czerwca 2006 roku /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/, a następnie równie omyłkowo skazał go za ich sprawstwo Sąd Rejonowy w Dębicy wyrokiem wydanym w dniu 18 grudnia 2007 roku, zakończy trwającą kilka lat gehennę Pana dr Zbigniewa Kękusia i jego Rodziny, w tym jego trojga dzieci.

Ufam, że podawanie do publicznej wiadomości prawdziwych informacji o okolicznościach w jakich Pan dr Zbigniew Kękuś uczyniony został przestępcą prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r. /sygn. akt II K 451/06/, w tym prawdziwych informacji o obrażaniu przez kilka lat jego małoletnich dzieci oraz jego samego konstytucyjnych i ustawowych praw obywatelskich przez niektórych sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz Rzecznika Praw Obywatelskich Andrzeja Zolla, nie będzie powodem dla rozpoczęcia prześladowań przez instytucje wymiaru sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej osób, których nazwiska zamierzam podać Prokuratorowi Generalnemu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 14 kwietnia 2010r. podczas spotkania w Biurze Prokuratora Generalnego i które były rzeczywistymi sprawcami czynów, które uznane za przestępstwa przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławę Ridan aktem oskarżenia wydanym przez nią w dniu 12 czerwca 2006 r. oraz wyrokiem Sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczma wydanym przez niego w dniu 18 grudnia 2007r. stały się przyczyną uczynienia Pana dr Zbigniewa Kękusia przestępcą.

Uprzejmie proszę o obecność Pana Prokuratora w Biurze Prokuratora Generalnego w dniu 14 kwietnia 2010r. o godz. 10:00 celem spotkania ze mną, lub o udzielenie pisemnego upoważnienia osobie oddelegowanej przez Pana na spotkanie ze mną do odebrania wyjaśnień ode mnie w sprawie rzeczywistych sprawców czynów, za których popełnienie omyłkowo skazał Pana dr Zbigniewa Kękusia Sąd Rejonowy w Dębicy wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007r. wydanym w sprawie do sygnatury akt II K 451/06. Z poważaniem, Łapaj Krzysztof
Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca”

W związku z pismem jak wyżej ja skierowałem pismo z dnia 31 marca 2010 r. do prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta, którym złożyłem – Załącznik 3: „Szanowny Pan Andrzej Seremet Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej Al. Ujazdowskie 11

00-950 Warszawa Dotyczy:

  1. Wniosek o spotkanie Prokuratora Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 14 kwietnia 2010 r. o godzinie 10:00 w siedzibie Biura Prokuratora Generalnego, z Prezesem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Panem Krzysztofem Łapałem i ze mną w celach podanych w p.p. II, III, IV niniejszego pisma.
  2. Zawiadomienie Prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 31 marca 2010 r. – Załącznik 1 – o zamiarze podania Prokuratorowi Generalnemu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 14 kwietnia 2010 r., godz. 10:00 w siedzibie Biura Prokuratora Generalnego, imion i nazwisk rzeczywistych sprawców czynów:
    1. o których popełnienie mnie oskarżyła prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan aktem oskarżenia wydanym w dniu 12 czerwca 2006 r. /sygn. akt 1. Ds. 39/06/S/
    2. za których popełnienie mnie skazał prawomocnym wyrokiem wydanym w dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma /sygn. akt II K 451/06/.
  3. Wniosek – na podstawie art. 51.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – o udostępnienie mi w dniu 14 kwietnia 2010r., o godz. 10:00 w siedzibie Biura Prokuratora Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy do sygnatury II K 451/06, w której sędzia Tomasz Kuczma skazał mnie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. z art. 226 § 1 i inne za sprawstwo czynów, których rzeczywistymi sprawcami były inne niż ja osoby.
  4. Wniosek o przedstawienie mi podczas spotkania w dniu 31 marca 2010 r., o godz. 10:00 w siedzibie Biura Prokuratora Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej numerów IP komputerów, z których umieszczano materiały na stronach internetowych podanych w wydanym w dniu 12 czerwca 2006 r. przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan akcie oskarżenia przeciwko mnie /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/ i za których popełnienie mnie omyłkowo skazał sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma prawomocnym wyrokiem wydanym w dniu 18 grudnia 2007 r. do sygn. akt II K 451/06.”

 

Pismem z dnia 13 kwietnia 2010 r. prokurator Prokuratury Generalnej Elżbieta Szawurska poinformowała prezesa ZG SOPO K. Łapaja – Załącznik 4: „Rzeczpospolita Polska Prokuratura Generalna Biuro Prokuratora Generalnego /adres – ZKE/ PG VII Ko 201/10 Warszawa, dnia 13.04.2010 Pan Krzysztof Łapaj Prezes Zarządu Głównego /adres: ZKE/ W odpowiedzi na pismo Pana z dnia 31.03.2010 r. z datą wpływu do Sekretariatu Prokuratora Generalnego również w dniu 31.03.2010 r., przekazane następnie do Biura Prokuratora Generalnego, w części stanowiące prośbę o osobiste spotkanie Pana z Prokuratorem Generalnym RP w dniu 14.04.2010 r., bądź osobą przez niego upoważnioną, uprzejmie informuję, iż prośba o wyznaczenie spotkania w proponowanym, nieodległym terminie nie może zostać uwzględniona.

Jednocześnie, uprzejmie powiadamiam, iż terminy ewentualnych spotkań
z członkami Kierownictwa Prokuratury Generalnej nie zostały dotychczas ustalone.
Nadto, uprzejmie informuję, że w zakresie kwestii dotyczących do prawidłowości prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w Dębicy o sygn. II K 451/06 oraz działań podejmowanych przez b. Biuro Postępowania Sądowego Prokuratur) Krajowej, kopię Pańskiego pisma przekazano Dyrektorowi Departamentu Postępowania Sądowego, natomiast odnoszących się do wcześniejszej korespondencji prowadzonej przez Pana z Ministerstwem Sprawiedliwości, Dyrektorowi Biura Ministra. mgr Elżbieta Szawurska prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie Delegowana do Prokuratury Generalnej

 

Prokurator Generalny Andrzej Seremet nie chciał się dowiedzieć, kto był rzeczywiście sprawcą czynów, za które mnie skazano. To nie jego przecież skazano niesłusznie tylko mnie.

 

Zgodnie z zapowiedzią z w.w. pism z dnia 31 marca 2010 r., ja i prezes ZG SOPO Krzysztof Łapaj stawiliśmy się w Prokuraturze Generalnej. Spotkaliśmy się z pełniącą dyżur prokuraturą Elżbietą Szawurską W notatce, którą sporządziła podała – Załącznik 5: „PG VII Ko 200/10 PG VII Ko 201/10 NOTATKA Z rozmowy przeprowadzonej w dniu 14.04.2010 r. w Prokuraturze Generalnej z Panem Zbigniewem Kękusiem zamieszkałym w Krakowie (…) z Panem Krzysztofem Łapałem – adres do korespondencji (…) Pan Krzysztof Łapaj w dalszym ciągu oświadcza „o omyłkowym skazaniu Pana dr Zbigniewa Kękusia przez Sąd Rejonowy w Dębicy wyrokiem z dnia 22.12.2007 r. – sprostowano z dnia 18.12.2007 r. sygn. akt II K 451/06 za popełnienie czynów których nie był sprawcą” i jednocześnie informuje, że znane mu są osoby, które ten czyn popełniły, przy czym o personaliach tych osób poinformuje osobiście Prokuratora Generalnego w trakcie spotkania, o wyznaczenie którego ponownie się zwraca zgodnie ze swoim pismem z dnia 31.03.2010 r., wniesionym w dniu 31.03.2010 r. do Prokuratury Generalnej. (…) W tym miejscu Pan Zbigniew Kękuś prosi o zanotowanie, iż w trakcie dzisiejszej rozmowy uczestnicząca w nim prokurator z Biura Prokuratora Generalnego przekazała mu informację, że ponowne prośby jego i Pana Krzysztofa Łapaja o osobiste spotkanie z Panem Prokuratorem Generalnym będą przedstawione Andrzejowi Seremetowi.

W tym miejscu poinformowałam wymienionych, iż prośby o osobiste spotkanie są przedstawiane Panu Prokuratorowi Generalnemu, przy czym aktualnie terminy spotkań z członkami Kierownictwa Prokuratury Generalnej i Prokuratorem Generalnym nie zostały dotychczas ustalone.

W tym miejscu Pan Zbigniew Kękuś prosi o zanotowanie, że Pan Prokurator Generalny zapoznał się z korespondencją z dnia 31.03.2010r. wniesioną przez niego i Pana Krzysztofa Łapaja.

W tym miejscu oświadczyłem wymienionym, iż wskazana korespondencja została przedstawiona Panu Prokuratorowi Generalnemu.

W tym miejscu Pan Zbigniew Kękuś prosi o udostępnienie mu kserokopii jego pisma z dnia 31.03.2010r. i pisma Pana Krzysztofa Łapaja z adnotacją Prokuratora Generalnego potwierdzającą, iż zapoznał się z treścią tych pism oraz prosi o informację w jaki sposób jemu i Panu K. Łapakowi zostanie przekazane stanowisko o rozpoznaniu ich próśb o wyznaczenie terminu spotkania z Prokuratorem Generalnym.

W tym miejscu oświadczyłam zainteresowanym, iż odpowiedź w tej sprawie zostanie udzielona pisemnie w terminie 30 dni oraz wydałam Panu Zbigniewowi Kękusiowi i Panu Krzysztofowi Łapajowi zgodnie z ich życzeniem, kopie żądanych przez nich dokumentów to jest pism z dnia 31.03.2010 r. wniesionych do Prokuratury Generalnej w dniu 31.03.2010 r. (…) Sporządziła uczestnicząca w rozmowie: mgr Elżbieta Szawurska prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie del. do Prok. Generalnej”

A miesiąc potem podwładna prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta p.f. zastępcy dyrektora Departamentu Sądowego Prokuratury Generalnej Danuta Bator… oszukała mnie. Po raz pierwszy. W piśmie do mnie z dnia 12 maja 2011 r. podała – Załącznik 6: „Warszawa, dnia 12.05.2010r. Rzeczpospolita Polska Prokuratura Generalna Departament Postępowania Sądowego R V 861 – 1995/08 Pan Zbigniew Kękuś /adres – KŁA/ Odpowiadając na pismo z dnia 31 marca 2010r. uprzejmie informuję, że nie znaleziono podstaw do zmiany stanowiska zajętego w skierowanej do Pana korespondencji z dnia 12 lutego 2009r. i 24 marca 2010r. w przedmiocie odmowy wniesienia kasacji od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy zapadłego w sprawie sygn. II K 451/06.

Akta wymienionej sprawy były przedmiotem wnikliwego badania, w wyniku którego nie stwierdzono istnienia podstaw prawnych z art. 523 § 1 kpk do wywiedzenia w tej sprawie skargi kasacyjnej na Pana korzyść.

Aktualne Pana pismo nie zawiera takich istotnych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę zajętego w tej sprawie stanowiska.

W związku z treścią pisma wyjaśnić dodatkowo należy, że postępowanie kasacyjne odbywa się wyłącznie na podstawie materiałów znajdujących się w aktach postępowania karnego, co powoduje, że wszelkie okoliczności, które nie wynikają z akt sprawy II K 451/06 nie mogą zostać wykorzystane w postępowaniu kasacyjnym i stanowić zarzutu kasacji. W tym stanie rzeczy aktualne twierdzenia Pana, że nie popełnił przypisanych mu czynów i, że znane są Panu osoby, które ten czyn popełniły nie mogą stanowić zarzutu kasacyjnego, albowiem nie wynikają z akt sprawy sygn. II K 451/06.

Okoliczności te mogłyby ewentualnie stanowić podstawę wniesienia drugiego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, a mianowicie wniosku o wznowienie postępowania – art. 540 kpk.

Informuję jednocześnie, że Prokurator Generalny nie posiada inicjatywy w zakresie wznowienia postępowania.

Stosownie bowiem do art. 542 kpk sąd może wznowić postępowanie z urzędu albo na wniosek strony. Tym samym może Pan jako strona postępowania złożyć do właściwego miejscowo Sądu Okręgowego wniosek o wznowienie postępowania sygn. II K 451/06, z tym, że wniosek ten powinien zostać sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego (art. 545 § 2 kpk).

Jeżeli nie stać Pana na ustanowienie obrońcy z wyboru, to może zwrócić się Pan do sądu o wyznaczenie mu w tym celu obrońcy z urzędu.p.o. Zastępcy Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego prokurator Prokuratury Generalnej Danuta Bator

 

Rzeczywiście nie było mnie stać. Z powodu prowadzonego przeciwko mnie postępowania dwukrotnie wyrzucono mnie z pracy i od lutego 2009 r. – mając wtedy troje dzieci na utrzymaniu – nie pracowałem.

 

Nie dość, że prokurator generalny Andrzej Seremet nie wyraził zgody na jego samego lub któregoś z członków najwyższego kierownictwa Prokuratury Generalnej spotkanie z prezesem ZG SOPO K. Łapajem, który chciał podać imiona i nazwiska sprawców czynów, które mnie przypisali prokurator Radosława Ridan, a po niej sędzia Tomasz Kuczma, to mi jego podwładna Danuta Bator wyjaśniła, że takie spotkanie i tak byłoby zbędne, bo… z akt sprawy nie wynika… „W tym stanie rzeczy aktualne twierdzenia Pana, że nie popełnił przypisanych mu czynów i, że znane są Panu osoby, które ten czyn popełniły nie mogą stanowić zarzutu kasacyjnego, albowiem nie wynikają z akt sprawy sygn. II K 451/06.

Tak jej wykazało wnikliwe badanie akt sprawy: Akta wymienionej sprawy były przedmiotem wnikliwego badania, w wyniku którego nie stwierdzono istnienia podstaw prawnych z art. 523 § 1 kpk do wywiedzenia w tej sprawie skargi kasacyjnej na Pana korzyść.”

Napisałem, że prokurator Danuta Bator oszukała mnie po raz pierwszy, bo potem oszukiwały mnie podwładne A. Seremeta jeszcze trzy razy, informując mnie – w odpowiedzi na moje kolejne wnioski o wniesienie przez Prokuratora Generalnego kasacji na moją korzyść od wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. – że nie zachodzi prawem określona przesłanka do wniesienia kasacji na moją korzyść od w.w. wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.:

  1. pismem z dnia 30 lipca 2010 r. prokurator Antonina Suwała wyjaśniła mi i pouczyła mnie – Załącznik 7: „Warszawa, dnia 30.VII.2010 r. Rzeczpospolita Polska Prokuratura Generalna Biuro Prokuratora Generalnego /adres – ZKE/ PG VII Ko1 273/10 Pan Zbigniew Kękuś Potwierdzam wpływ korespondencji Pana z dnia 18 maja 2010 r. i uprzejmie informuję, że dokonano ustaleń w Wydziale Skarg i Wniosków Biura Prokuratora Generalnego Postępowania Sądowego, w wyniku którego ustalono.

Interesująca Pana sprawa prowadzona w Prokuraturze Rejonowej Kraków-Śródmieście Wschód w
Krakowie pod sygn. 1 D. 36/09/S
/1 D. 39/06/S – ZKE/ (poprzednio 1 Ds. 102/04 i 1 D. 112/04/S) zakończyła się skierowaniem przeciwko Panu aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego Kraków-Śródmieście o przestępstwa z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, przestępstwa z art. 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, przestępstwa z art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i przestępstw ZSS art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.

Akta sprawy zarejestrowane w Sądzie Rejonowym dla Krakowa pod sygn. XIV K 660/06/S zostały przekazane do Sądu Najwyższego wraz z wnioskiem o wskazanie Sądu właściwego do prowadzenia sprawy, albowiem jako pokrzywdzeni występowali w niej sędziowie Sądu Apelacyjnego i Okręgowego w Krakowie.

Do rozpoznania aktu oskarżenia wyznaczony został Sąd Rejonowy w Dębicy.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. został Pan uznany winnym popełnienia zarzucanych Panu czynów i skazany na karę łączną 150 stawek dziennych grzywny po 100 zł każda. Orzeczenie jest prawomocne.

W następstwie Pana licznych pism-wniosków o wniesienie przez Prokuratora Generalnego kasacji, akta były badane w ówczesnej Prokuraturze Krajowej (Prokuraturze Generalnej).

W ich następstwie był Pan informowany o tym, że Prokurator Generalny nie wniesie kasacji od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. II K 451/06. W udzielanych odpowiedziach przedstawiano przesłanki, dla których wniosek Pana nie został uwzględniony.

Ustalono, że Biuro Postępowania Sądowego ówczesnej Prokuratury Krajowej udzieliło Panu odpowiedzi: 12 lutego 2009 r. oraz 24 marca 2010 r. za nr PR V 861-1995/08.

Również Prokuratura Generalna utworzona z dniem 31 marca 2010 r., pismem z dnia 12 maja 2010 r. nr vPR V 861-1995/08 poinformowała Pana, że nie znaleziono podstaw do zmiany stanowiska zajętego w poprzednich odpowiedziach tj. z dnia 12 lutego 2009 r. i 24 marca 2010 r.

Zastępca Prokuratora Generalnego odpowiadając na interpelację Pana Posła Zbigniewa Wassermanna udzielił Marszałkowi Sejmu RP obszernej odpowiedzi z dnia 9 października 2009 r. odnosząc się do postępowania sądowego w interesującej Pana sprawie w aspekcie stosowania przez sądy orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r.

Stanowisko wówczas zaprezentowane zostało podtrzymane przez Zastępcę Prokuratora Generalnego w odpowiedzi udzielonej Panu Marszałkowi Sejmu RP w dniu 25 marca 2010 r. nr PR V 861-1995/08.

Podejmując interwencję na rzecz Pana, Prezesowi Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Panu Krzysztofowi Łapaj Zastępca Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego udzieliła odpowiedzi 12 maja 2010 r. nr V 861-1995/08 i jak ustalono jest ona nadal aktualna.

Nadmieniam, że twierdzenie Pana, iż nie popełnił Pan przypisanych mu czynów były również przedmiotem odpowiedzi Zastępcy Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego, która podtrzymując stanowisko dotyczące braku przesłanek do wniesienia kasacji jednoczenie poinformowała Pana o przesłankach formalno-prawnych dotyczących wniosku o wznowienie postępowania.

Proponuję zatem ponownie dokonać analizy udzielonej Panu wówczas odpowiedzi w aspekcie wyjaśnień dotyczących regulacji prawnych określonych art. 540 § 1-3 k.p.k. – art. 548 k.p.k.

Podobnie jak w przypadku kasacji, k.p.k. wymaga, aby wniosek o wznowienie jeśli nie pochodzi od prokuratora był sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego. Należy nadmienić, że przymus adwokacko-radcowski obejmuje nie tylko oskarżonego, lecz również oskarżyciela prywatnego, oskarżyciela posiłkowego jak i powoda cywilnego.

Może Pan zwrócić się więc do sądu o wyznaczenie w tym celu obrońcy z urzędu, jeśli nie stać Pana na ustanowienie obrońcy z wyboru.

Nadmieniam, że ustawodawca nie przewidział żadnych terminów wznowienia postępowania na korzyść oskarżonego a taką intencję można również wysnuć z analizy Pana korespondencji. Antonina Suwała prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie delegowana do Prokuratury Generalnej

  1. w piśmie z dnia 21 września 2010 r. prokurator Danuta Bator podała – Załącznik 8: „Prokuratura Generalna Departament Postępowania Sądowego Zespół Kasacji /adres – ZKE/ Warszawa, dnia 21.09.2010r. PR V 861-1995/08 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Odpowiadając na Pana pisma z dnia 2 i 18 sierpnia 2010r. informuję, że nie znaleziono podstaw do zmiany stanowiska odmawiającego wniesienia przez Prokuratora Generalnego kasacji od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r. sygn. II K 451/06, o czym informowano Pana, ostatnio pismem z dnia 12 maja 2010r. sygn. PR V 861-1995/08. Stanowisko takie przekazano również podejmującemu w Pana sprawie interwencję Panu Krzysztofowi Łapajowi ze Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca oraz przekazującemu Pana korespondencję oraz interpelację poselską Marszałkowi Sejmu RP.

Podnoszone przez Pana okoliczności, sprowadzające się do wskazywania po raz kolejny argumentów, do których ustosunkowano się w udzielonych Panu odpowiedzi, poprzedzonej szczegółową analizą akt sprawy w ówczesnym Biurze Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej, nie dają bowiem podstaw do zmiany stanowiska dotyczącego braku przesłanek do skierowania kasacji, nie są to bowiem podstawy określone w art. 523 § 1 k.p.k.

Ponownie informuję, że w myśl art. 523 § 1 k.p.k. kasację można wnieść tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. – tzw. bzwzględne przyczyny odwoławcze – lub z powodu innego naruszenia prawa, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.

Mając na uwadze, iż w analizowanej wcześniej sprawie nie stwierdzono tego rodzaju błędów,Pana kolejne prośby o skierowanie przez Prokuratora Generalnego kasacji na Pana korzyść nie mogły zostać uwzględnione.

Jednocześnie informuję, iż kolejne pismo nie wskazujące na nowe okoliczności, zostanie pozostawione bez dalszego biegu. p.o. Zastępcy Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Danuta Bator prokurator Prokuratury Generalnej

  1. w piśmie z dnia 2 grudnia 2010 r. prokurator Danuta Bator podała – Załącznik 9: „Prokuratura Generalna Departament Postępowania Sądowego Zespół Kasacji Warszawa, dnia 2 .12.2010 r., sygn. akt PR V 861-1995/08 Odpowiadając na Pana pisma z dnia 4, 8 i 10 listopada 2010 r. kierowane do Prokuratura Generalnego oraz Dyrektora i Zastępcy Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Prokuratury Generalnej a także nawiązując do Pana ustnego wniosku złożonego w czasie spotkania z prokuratorem z Wydziału Skarg i Wniosków Biura Prokuratora Generalnego /Antoniną Suwała – ZKE/ w dniu 9 listopada 2010 r., po zapoznaniu się z załączonymi przez Pana dokumentami informuję, iż Pana wniosek ponowne zapoznanie się z aktami sprawy i skierowanie kasacji w sprawie II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy stał się bezprzedmiotowy.

Kasacja jest bowiem nadzwyczajnym środkiem odwoławczym wnoszonym od prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie. Tymczasem kwestionowany przez Pana wyrok został w zakresie czynów z pkt I i III – XVII uchylony wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r. sygn. II Ko 283/10 i w tym zakresie sprawę przekazano Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania, w wyniku rozpoznania wniosku Pana obrońcy o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania karnego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie Pan miał prawo składania wniosków dowodowych, w tym zmierzających do wykazania, że rzeczywistym sprawcą zarzucanych Panu czynów jest inna osoba.

Zał – plik

p.o. Zastępcy Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Danuta Bator prokurator Prokuratury Generalnej

 

Wyrok, na który powołała się prokurator D. Bator to wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r., którym ten uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16 czynów – pkt. I, III-XII wyroku – z powodu naruszenia przez sędziego prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k. – Załącznik 16.

 

Dopisek – Załącznik 9: „Zał – plik” oznaczał, że prokurator Danuta Bator… wyekspediowała z Prokuratury Generalnej doręczone przeze mnie Prokuratorowi Generalnemu – złożone przeze mnie osobiście w Biurze Podawczym Prokuratury Generalnej – dowody mojej niewinności, tj. pisma operatorów internetowych, Wirtualnej Polski S. A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. i Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy.

Prokurator Danuta Bator spakowała je w kopertę i odesłała mi z powrotem.

Co się tyczy wyjaśnień z pisma z dnia 2 grudnia 2010 r. należy je interpretować w taki sposób, że:

  1. od dnia 12 maja 2010 r. gdy prokurator D. Bator sporządziła pierwsze z w.w. pism do mnie – patrz: Załącznik 6 – nie zachodziła jej zdaniem określona w art. 523 § 1 k.p.k. przesłanka do wniesienia kasacji na moją korzyść od skazującego mnie wyroku z 18.12.2007 r.,
  2. gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15.09.2010 r. udowodnił, że mnie oszukały prokurator Danuta Bator i prokurator Antonina Suwała bo ta przesłanka, tj. rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa jednak zachodziła, to prokurator Danuta Bator uznała, że mój wniosek – wcześniej rzekomo bezpodstawny – okazał się rzekomo bezprzedmiotowy.

 

Napisałem rzekomo bezprzedmiotowy, bo Sąd Okręgowy w Rzeszowie uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie szesnastu czynów. W zakresie dwóch pozostałych – z pkt. II i XVIII – wciąż posiadałem status skazanego.

Znowu oszustwo prokuratora Prokuratury Generalnej. W zakresie tych czynów – z pkt. II i XVIII – Prokurator Generalny mógł wnieść i… wniósł kasację.

 

W dniu 4 kwietnia 2011 r. złożyłem osobiście w Biurze Podawczym Prokuratury Generalnej pismo do prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta, którym złożyłem: „Szanowny Pan Andrzej Seremet Prokurator Generalny /adres – ZKE/ Sygn. akt: PR V 861 – 1995/08 Dotyczy:

  1. Prezentacja dowodów:
    1. na podstawie których prawomocnym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma skazał mnie z art. 226 § 1 kk i inne /sygn. akt II K 451/06.
    2. poświadczających, że podwładna Prokuratora Generalnego, zastępca dyrektora Biura Postępowania Sądowego Prokuratury Generalnej Danuta Bator poświadczając nieprawdę oraz usuwając z Biura Prokuratora Generalnego doręczone przeze mnie Prokuratorowi dowody w zgłoszonej przeze mnie sprawie:
      1. chroni sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmę, przed poniesieniem konsekwencji za skazanie mnie przez niego wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/, za popełnienie czynów, których ja nie byłem sprawcą, tj. których sprawcami były inne niż ja osoby.
      2. uniemożliwiła wniesienie przez Prokuratora Generalnego kasacji na moją korzyść od prawomocnego wyroku SSR T. Kuczma z dnia 18.12.2007 r. skazującego mnie z art. 226 § 1 kk i inne.”

 

Do pisma z dnia 11 kwietnia 2011 r. załączyłem w.w. dowody mojej niewiności, tj.:

  1. pismo z dnia 6 sierpnia 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy – Załącznik 10
  2. pismo z dnia 1 października 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy – Załącznik 11

 

Ponieważ przez rok oszukiwały mnie prokurator Danuta Bator i prokurator Antonina Suwała pomyślałem, że być może okazanie dowodów mojej niewinności prokuratorowi Prokuratury Generalnej w obecności moich, będących wtedy na moim utrzymaniu synów, spowoduje zgodne z prawem rozpoznanie mojej sprawy przez Prokuratora Generalnego.

Po złożeniu w dniu 11 kwietnia 2011 r. – po raz kolejny – w.w. dowodów, tj. pism operatorów internetowych, w dniu 12 kwietnia 2011 r. stawiłem się na dyżurze prokuratora Wydziału Skarg i Wniosków Prokuratury Generalnej razem z synami. Dyżur pełniła prokurator Antonina Suwała. Sporządziła „Protokół przyjęcia skargi/wniosku”, w którym podała – Załącznik 12: „Prokuratura Generalna Biuro Prokuratora Generalnego Wydział Skarg i Wniosków Protokół przyjęcia wniosku

(imię nazwisko oraz stanowisko osoby przyjmującej skargę/wniosek) Antonina Suwała – Prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie del. do Biura Prokuratora Generalnego

(data i miejsce wykonania czynności) 12 kwietnia 2011 dyżur prokuratora Wydziału Skarg i Wniosków Biura Prokuratora Generalnego

(imię i nazwisko oraz adres składającego skargę/wniosek) Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/

(imiona, nazwiska oraz stanowiska osób uczestniczących w czynności)

1/ Tomasz Kękuś

2/ Michał Kękuś

synowie Pana Zbigniewa Kękusia

Skarżący prosi po raz kolejny o możliwość spotkania z członkiem kierownictwa Prokuratury Generalnej, podczas którego skarżący chce okazać dowody, tj. dokumenty wydane przez Wirtualną Polskę i Interia.PL S.A., poświadczające, że Zbigniew Kękuś nie był sprawcą czynów za popełnienie których został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy sprawie II K 451/06. Zbigniew Kękuś zgłasza wniosek o przedstawienie przez Kierownictwo Prokuratury Generalnej stanowiska w zgłaszanej przez niego od dnia 31.03.2010 sprawie skazania go w/w wyrokiem Sądu. W Departamencie Postępowania Sądowego sprawa oznaczona jest sygn. PR V 861-1995/08

Zbigniew Kękuś podał, że złożył do akt sprawy Prokuratury Generalnej tj. do PR V 861-1995/08 dowody w postaci wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. II K 451/06, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r sygn. II Ko 283/10, pisma Wirtualna Polska z dnia 6 lipca 2007 r., 6 sierpnia 2007 r. oraz pismo Interia PL z dnia 1 października 2007 r. poświadczające, że nie Zbigniew Kękuś był sprawcą czynów, za popełnienie których został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. II K 451/06. Dokumenty te były załącznikami do pisma z dnia 11 kwietnia 2011 r. o zostały złożone na dzienniku podawczym Prokuratury Generalnej. To wszystko.

Antonina Suwała Zbigniew Kękuś Tomasz Kękuś Michał Kękuś

 

Ponieważ nie zmienili stanowiska prokurator generalny Andrzej Seremet i jego podwładni pismem z dnia 24 maja 2011 r. skierowanym do Andrzeja Seremeta złożyłem: „Szanowny Pan Andrzej Seremet Prokurator Generalny /adres – ZKE/ Dotyczy:

  1. Zawiadomienie o rozpoczęciu przeze mnie głodówki protestacyjnej w dniu 30 maja 2011 r. o godzinie 11:00 w Biurze Prokuratora Generalnego w Warszawie (…).”
  2. Wyjaśnienie, dlaczego w Polsce lepiej jest być mordercą i gangsterem niż:
    1. udowodnić funkcjonariuszowi publicznemu brak kwalifikacji moralnych i merytorycznych do sprawowania nadanego mu urzędu,
    2. żądać, by funkcjonariusz publiczny podporządkował się jego określonym prawem polskim i europejskim obowiązkom oraz zapewnił obywatelowi prawo do korzystania z jego praw.

 

Podałem przykłady ułaskawionych przez prezydentów Lecha Wałęsę i Aleksandra Kwaśniewskiego morderców i gangsterów oraz wyjaśniłem, że:

  1. mnie prezydent B. Komorowski odmówił ułaskawienia w sprawie, w której za słowa skazał mnie sędzia T. Kuczma,
  2. prokurator generalny A. Seremet uchylał się od maja 2010 r. od wniesienia kasacji na moją korzyść od niesłusznie skazującego mnie wyroku.

 

Dwa dni po złożeniu przeze mnie pisma z dnia 24.05.2011 r., którym zawiadomiłem prokuratora generalnego A. Seremeta o zamiarze rozpoczęcia w dniu 30 maja 2011 r. protestu głodowego, w dniu 26 maja 2011 r. prokurator Janina Serowik sporządziła pismo do mnie o treści – Załącznik 13: „Warszawa, dnia 26.05.2011 r., Rzeczpospolita Polska Prokuratura Generalna Biuro Prokuratora Generalnego PG VII Ko2 739/11 Pan Zbigniew Kękuś Uprzejmie potwierdzam wpływ pisma z dnia 24.05.2011 r. skierowanego do Prokuratora Generalnego, informującego o rozpoczęciu protestu głodowego. Jednocześnie informuję, iż powyższe pismo dołączono do numeru jak wyżej.”

 

W dniu 30 maja 2011 r. rozpocząłem protest głodowy przed Prokuraturą Generalną w Warszawie. Piłem wodę i soki. Noce spędzałem w śpiworze rozkładanym na gumowej wycieraczce przed głównym wejściem do Prokuratury.

Prokurator generalny A. Seremet zlecił w trakcie prowadzonego przeze mnie protestu przeprowadzenie swoim podwładnym… piątego w jego przypadku postępowania wyjaśniającego.

W 16 dobie rozpoczętego przeze mnie protestu, w dniu 15 czerwca 2011 r. wręczono mi pismo o treści – Załącznik 14:

Prokuratura Generalna Departament Postępowania Sądowego Zespół Kasacji /adres – ZKE/, Warszawa, dnia 15.06.2011 r., PG IV KSK 669/11 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/

Uprzejmie informuję, że po ponownej analizie akt sprawy o sygnaturze II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy oraz przedstawionymi przez Pana argumentami, Prokurator Generalny Pan Andrzej Seremet podjął decyzję o wniesieniu w trybie art. 521 kpk kasacji na Pana korzyść, w zakresie prawomocnie osądzonych czynów z pkt II (czyn z art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk na szkodę Wiesławy Zoll) i XVIII (z art. 241 § 1 kk w zw. z art. 12 kk) wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18.12.2007 r.

Kasacja zostanie wniesiona do Sądu Najwyższego po udostępnieniu akt sprawy przez Sąd Rejonowy w Dębicy, a jeżeli to nie będzie możliwe ze względu na toczący się proces sądowy, to akta te zostaną skopiowane, co z uwagi na ich obszerność (23 tomy) będzie wymagało pewnego czasu.

Nadmieniam jednocześnie, że obecnie w/w Sąd Rejonowy pod sygnaturą II K 87/11 prowadzi postępowanie w przedmiocie orzeczenia kary łącznej w zakresie czynów z pkt II i XVIII, wskazanych powyżej.

Ponadto informuję Pana, że Zastępca Prokuratora Generalnego Pan Robert Hernand podjął decyzję o skierowaniu do Prokuratora Apelacyjnego w Krakowie pisma służbowego, wskazującego na ujawnione nieprawidłowości, w zakresie prowadzonego w tej sprawie postępowania przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście-Wschód.

Krzysztof Domagała prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze delegowany do Prokuratury Generalnej”

A jednak…

 

W dniu 23 sierpnia 2011 r. prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł, na podstawie wspomnianych wyżej:

  1. pisma prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry z dnia 15 marca 2007 r. /data wpływu kopii pisma do Sądu Rejonowego w Dębicy 19 marca 2007 r./ – Załącznik 1,
  2. pisma Wirtualnej Polski S.A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy – Załącznik 10
  3. pisma Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy – Załącznik 11

kasację na moją korzyść w zakresie dwóch czynów – czyny II i XVIII – z wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. Podał w niej między innymi – Załącznik 15: „Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Genralnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/6 Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pjt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia. Na podstawie art. 523 § 1 kpk, art. 526 §1 kpk i art. 537 § 1 i 2 kpk zaskarżam

I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego a mianowicie art. 366 § 1 kpk, (…).

II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk,polegające na dokonaniu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, dowolnej oceny dowodów, (…).

(…) Uzasadnienie

(…) Należy w tym miejscu zauważyć, że oskarżony Zbigniew Kękuś pomimo prawidłowego zawiadamiania o terminach rozpraw nie brał w nich udziału, nie składając tym samym żadnych wyjaśnień. W toku postępowania przygotowawczego wymieniony nigdy nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania jakichkolwiek wyjaśnień, zaś przesłuchani pokrzywdzeni nie posiadali żadnych informacji, kto i w jakich okolicznościach zamieścił na stronach internetowych znieważające ich pisma.

Na żądanie Sądu Rejonowego w Dębicy portal Interia PL udzielił odpowiedzi, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś portal Wirtualna Polska poinformował, że strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja w Warszawie /adres – ZKE/ (k.3098-3099 i 3183).

(…) Sąd Rejonowy w Dębicy w toku dalszego postępowania, na podstawie art. 394 § 2 kpk ujawnił dowody wskazane w akcie oskarżenia oraz pisma oskarżonego i pisma Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca w Warszawie, w tym pismo z dnia 15 marca 2007 r. znajdujące się w aktach (k.2660-2664), podpisane przez Krzysztofa Łapaja, w którym jak wspomniano powyżej, była zawarta informacja, że Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych www.zgsospo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl, nie on je zakładał, ani też nigdy nie administrował.(…)W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy też w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.

W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7 kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy.

W tej sytuacji wniesienie kasacji z urzędu na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia jest uzasadnione.

z upoważnienia Prokuratora Generalnego Robert Hernand Zastępca Prokuratora Generalnego

Po tym, jak mnie przez ponad rok oszukiwał prokurator generalny Andrzej Seremet, kasacją, którą złożył wyświadczył usługę ortodoksyjnej oszustce adw. Wiesławie Zoll.

Podał – Załącznik15: „(…) wnoszę o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięć zawartych w pkt II i XVIII jego części dyspozytywnej i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Czyn z pkt. II to zniesławienie adw. Wiesławy Zoll. A. Seremet złożył wniosek o powtórne ściganie mnie za ten czyn.

Z mocy prawa określonego w art. 212 § 4 k.k. – „Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego. – zniesławienie jest ścigane z oskarżenia prywatnego. Ściganie tego czynu z oskarżenia prywatnego jest dopuszczalne, gdy prokurator dopełni obowiązku określonego w art. 60 § 1 k.p.k.: „W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie albo wstępuje do postępowania już wszczętego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.”

Prokurator Radosława Ridan niedopełniła tego obowiązku w akcie oskarżenia.

Interes społeczny w ściganiu przestępstwa zniesławienia z oskarżenia publicznego zachodzi wtedy, gdy osoba uważająca się za zniesławioną i uznana za takową jest niedołężna, zagubiona, nie umie zadbać o własne interesy, jest przytłoczona obawami, że nie podała trudom procesu prowadzonego z oskarżenia prywatnego. Adwokat Wiesława Zoll nie spełniała żadnej z tych przesłanek. W dniu 21 maja 2003 r. złożyła do akt sprawy Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Cywilny, sygn. XI CR 603/04 oświadczenie:

 

Powód /ja – ZKE/ stosuje metodę pomawiania i szkalowania mojej osoby.

Nie spotkało mnie to przez 37 lat pracy.”
Źródło:Sąd Okręgowy w Krakowie, sygn. akt XI CR 603/04, protokół rozprawy w dniu 21.05.2003r., s. 4,

oświadczenie adw. Wiesławy Zoll

 

Posiadała zatem Wiesława Zoll rozległą wiedzę prawniczą i ogromne, 40-letnie, doświadczenie pozwalające jej na samodzielnie wystąpienie z oskarżeniem prywatnym.

 

W dniu 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy wydał na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej do Sądu Najwyższego w dniu 23 sierpnia 2011 r. wyrok, którym orzekł – Załącznik 20: „Sygn. akt IV KK 272/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Barbara Skoczkowska SSA del. do SN Henryk Komisarski (sprawozdawca) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 212 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.”Wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06, Zbigniew Kękuś został uznany winnym popełnienia osiemnastu przestępstw, przy czym:

– w punkcie II przypisano mu przestępstwo z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegające na tym, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w Krakowie, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, znieważył publicznie używając wobec niej słów obraźliwych – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowe pod domeną www.zkekus.w.interia.pl – Wiesławę Zoll i pomówił ją o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu adwokata” i za to na podstawie art. 212 § 2 k.k. wymierzono mu karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 100 zł każda,

– w punkcie XVIII przypisano mu przestępstwo z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegające na tym, że „w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w Krakowie, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, znieważył publicznie używając wobec niej słów obraźliwych – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowe pod domeną www.zkekus.w.interia.pl – rozpowszechniał wiadomości z rozpraw sądowych prowadzonych z wyłączeniem jawności przed Sądem Okręgowym w Krakowie w sprawie I CR 603/04, z powództwa o rozwód” i za to na podstawie art. 241 § 2 k.k. wymierzono mu karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 100 zł każda.

Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 kk, Sąd Rejonowy połączył wymierzone Zbigniewowi Kękusiowi kary grzywny za poszczególne przestępstwa (osiemnaście) i sprowadził je do kary łącznej grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 100 złotych każda.

Żadna ze stron nie zaskarżyła powyższego wyroku i uprawomocnił się on w dniu 27 grudnia 2007 r.

Wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10, Sąd Okręgowy w Rzeszowue wznowił postępowanie odnośnie szesnastu przypisanych Zbigniewowi Kękusiowi przedmiotowym wyrokiem przestępstw (rozstrzygnięcia w tym względzie zawarte były w punktach I oraz od III do XVII) i sprawę w tej części przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Z kolei, w zakresie punktu II i XVIII wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, kasację na korzyść Zbigniewa Kękusia, wniósł Prokurator Generalny, który podniósł następujące zarzuty:

I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego a mianowicie art. 366 § 1 kpk, polegające na niezasadnym odstąpieniu od przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja posiadającego informacje dotyczące tego, czy Zbigniew Kękuś zakładał stronę internetową www.zgsopo.webpark.pl i stronę pod domeną zkekus.w.inetria.pl, a także czy umieszczał na nich oraz w jakim czasie swoje pisma znieważające pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechniał okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, czy też współdziałał w tym zakresie z inną nieustaloną osobą, w następstwie czego doszło do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, polegające na dokonaniu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, dowolnej oceny dowodów, wskutek ustalenia, że czyny opisane w pkt II i XVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, polegające na zamieszczaniu na stronie internetowej pod domeną zkekus.w.interia.pl, pism znieważających pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechnianiu okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, miały miejsce w okresie od stycznia 2003 r. do maja 2005 r. w Krakowie, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona ta została utworzona dopiero w dniu 26 października 2004 r.

Ostatecznie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i przekazanie sprawy w tej części Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wszystkich okoliczności, co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.

Zgodnie z utrwalonymi już poglądami Sądu Najwyższego, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., jeśli tylko jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 149/08, OSNwSK 2008/1/1419’ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 208/06, LEX nr 445353).

W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy nie sprostał wyżej wyrażonym zasadom.

Na wstępie podkreślić należy, że Zbigniew Kękuś nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów o odmówił składania wyjaśnień. Przesłuchani w sprawie pokrzywdzeni nie posiadali żadnych informacji, kto i w jakich okolicznościach zamieścił na stronach internetowych znieważające ich pisma.

W tej sytuacji bardzo ważnego znaczenia nabierają uzyskane od portali Interia PL i Wirtualna Polska informacje, z których wynika, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja zamieszkałego w Warszawie /…/.

Dysponując takimi informacjami Sąd Rejonowy słusznie dopuścił dowód z zeznań świadka Krzysztofa Łapaja, ale mimo dwukrotnego wysłania mu wezwania na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca /…/ nie stawił się na rozprawę. Nadesłał jednak pismo, opatrzone datą 15 marca 2007 r., z którego wynikało, że stan zdrowia nie pozwala mu stawić się przed Sądem Rejonowym w Dębicy, przy czym zaznaczył, iż Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych zkekus.w.interia.pl i www.zgosopo.webpark.pl – nie on je zakładał i nie on nimi administrował.

Sąd Rejonowy w Dębicy zwrócił się do Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z wnioskiem o przesłuchanie Krzysztofa Łapaja w ramach pomocy prawnej.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa w Warszawie wezwał świadka na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca. Wezwanie zostało zwrócone z uwagi na nieodebranie w terminie, a świadek nie stawił się na przesłuchanie. W konsekwencji odezwę zwrócono Sądowi Rejonowemu w Dębicy bez wykonania wnioskowanej czynności.

Sąd Rejonowy w Dębicy odstąpił od przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja, a swoją decyzję uzasadnił brakiem możliwości doręczenia mu wezwania, jak tez brakiem informacji o miejscu zamieszkania.

W realiach sprawy decyzja Sądu Rejonowego w Dębicy była przedwczesna. Sąd ten nie podjął bowiem żadnej próby ustalenia prywatnego adresu świadka (wszystkie wezwania wysyłano na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca). Tymczasem sprawdzenie w bazie PESEL CEL, które prokurator przeprowadził w dniu 13 czerwca 2011 r. wykazało, że Krzysztof Łapaj od 17 sierpnia 1988 r. zameldowany jest w Warszawie ul. /adres – ZKE/. Tym adresem Sąd Rejonowy w Dębicy nie dysponował, ponieważ nie podjął jakichkolwiek działań w celu jego uzyskania.

Odstępując od przesłuchania w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja, w świetle poczynionych wyżej uwag, Sąd Rejonowy w Dębicy dopuścił się naruszenia art. 366 § 1 k.p.k., który obligował ten Sąd do podjęcia wszelkich starań do wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Przesłuchanie Krzysztofa Łapaja było konieczne ponieważ w swoim piśmie z dnia 15 marca 2007 r. wskazał on, iż Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych zkekus.w.interia.pl i www.zgsopo.webparl.pl – nie on je zakładał i nie on nimi administrował. Ewentualne potwierdzenie tych informacji może mieć podstawowe znaczenie dla odpowiedzialności Zbigniewa Kękusia.

Idąc dalej, przyjęcie w opisie obu cytowanych na wstępie czynów (pkt Ii i XVIII wyroku), że Zbigniew Kękuś swoją przestępczą działalność prowadził za pośrednictwem strony zkekus.w.interia.pl w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. nie znajduje oparcia w zgromadzonych dowodach, a wręcz jest z nimi sprzeczne. Jak już bowiem wspomniano, z informacji portalu Interia PL wynika, że strona zkekus.w.interia.pl została założona dopiero w dniu 26 października 2004r. Czyniąc przedmiotowe ustalenie Sąd Rejonowy niewątpliwie dopuścił się obrazy art. 7 k.p.k.

Także dowolnym i poczynionym z obrazą art. 7 k.p.k. jest ustalenie, że Zbigniew Kękuś realizując znamiona czynów przypisanych mu w punktach II i XVIII wyroku działał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Na takie współdziałanie nie wskazuje żaden z zebranych w sprawie dowodów.

Uchybienia jakich dopuściła się Sąd Rejonowy mogły albo wręcz miały wpływ na treść wyroku. Nie można przecież wykluczyć, że zeznania Krzysztofa Łapaja doprowadziłyby do zgoła odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei błędna ocena pisma portalu Interia PL wprost decyduje o tym, że przyjęty w opisie obu czynów (pkt II i XVIII wyroku) okres przestępczej działalności jest nieprawidłowy.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), a nadto winien wziąć pod uwagę i prawidłowo ocenić pismo portalu Interia PL.”

 

Wskazać należy, że zarzuty Prokuratora Generalnego z kasacji z dnia 23.08.2011 r. i Sądu Najwyższego z wyroku wznowieniowego z dnia 26.01.2012 r. dotyczą wszystkich czynów – nie tylko z pkt. II i XVIII – które przypisali mi prokurator R. Ridan, a po niej sędzia T. Kuczma. Wszystkie zostały popełnione za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl.

Wniesiona przez Prokuratora Generalnego w dniu 23 sierpnia 2011 r. kasacja i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r. nie mogły jednak dotyczyć pełnego zakresu przypisanych mi – osiemnastu – czynów ponieważ art. 521 § 1 k.p.k. stanowił1: Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie., a w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16 czynów z pkt. I, III – XVII, z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k. – Załącznik 16:

 

Po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15.09.2010 r. uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania, rozpoznawała ją, od listopada 2010 r., w okolicznościach, które przedstawiłem w poprzednich e-mail’ach sędzia tego Sądu Beata Stój.

W dniu 15 marca 2016 r. sędzia Beata Stój wydała postanowienie, którym po raz drugi przypisała mi sprawstwo wszystkich czynów, które:

  1. aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. przypisała mi prokurator R. Ridan,
  2. wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. przypisał mi sędzia Tomasz Kuczma.

 

W związku z powyższym, pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. /data wpływu 14 czerwca 2016 r./ złożyłem – Załącznik 17: „Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny Prokuratura Krajowa ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Dotyczy:

  1. Wniosek – na podstawie:
    1. art. 521 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k., art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
    2. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, wniesionej na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 13,
    3. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanego na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 14,
    4. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 21,
    5. wskazania doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej

o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego do Sądu Najwyższego kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ o umorzeniu postępowania z powodu ustania karalności czynów /art. 17 § 1 k.p.k., w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k./ – Załącznik 22.

  1. Wniosek o przedstawienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. naruszenia:
    1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów,
    2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17.
  2. Wniosek o złożenie w kasacji jak w pkt. I wniosku do Sądu Najwyższego o wydanie wyroku uniewinniającego mnie od każdego z 18 czynów przypisanych mi przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., z powodu:
    1. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k., w tym – patrz: pkt III.2
    2. w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia:
      1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k oraz
      2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k.
  3. Zawiadomienie, że po odbiór kasacji, jak w pkt. I stawię się w Prokuraturze Krajowej, przy ul. Rakowieckiej 26/30 w Warszawie, we wtorek, 21 czerwca 2016 r., o godz. 13:00.
  4. Zawiadomienie, że w przypadku odmowy przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego wydania mi w dniu 21 czerwca 2016 r. kasacji, jak w pkt. I, rozpocznę prowadzony całodobowo przed Biurem Prokuratury Krajowej w Warszawie protest głodowy – nie będę jadł, będę pił wodę i soki – który będę prowadził do dnia jej wydania mi.
  5. Zawiadomienie, że zanim prokurator generalny Andrzej Seremet podjął w dniu 15 czerwca 2011 r. decyzję o wniesieniu kasacji na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06:
    1. oszukał mnie czterokrotnie informując mnie:
      1. pismem z dnia 12 maja 2010 r. zastępcy dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego prokuratora Prokuratury Generalnej Danuty Bator – Załącznik 5,
      2. pismem z dnia 30 lipca 2010 r. prokuratora Biura Prokuratora Generalnego Antoniny Suwały – Załącznik 6,
      3. pismem z dnia 21 września 2010 r. zastępcy dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego prokuratora Prokuratury Generalnej Danuty Bator – Załącznik 7,
      4. pismem z dnia 2 grudnia 2010 r. zastępcy dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego prokuratora Prokuratury Generalnej Danuty Bator – Załącznik 8,

że w sprawie do sygn. akt II K 451/06 nie zachodziła określona w art. 523 § 1 k.p.k. przesłanka uprawniająca Prokuratora Generalnego do wniesienia kasacji na moją korzyść od wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06.

    1. prowadziłem przez 16 dób, w okresie od 30 maja 2011 r. do 15 czerwca 2011 r., protest przed Prokuraturą Generalną w Warszawie, w tym w okresie od 30 maja 2011 r. do 10 czerwca 2011 r. protest głodowy.”

 

W dniu 13 lipca 2016 r. stawiłem się – zapowiedziawszy moje stawiennictwo Zbigniewowi Ziobrze pismem z dnia 7 lipca 2016 r. – w Prokuraturze Krajowej.

Spotkała się ze mną prokurator Elżbieta Szawurska. Ta sama, która sporządziła wspomniane wyżej:

  1. pismo z dnia 13 kwietnia 2010 . do prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja – Załącznik 4,
  2. notatkę ze spotkania w dniu 14 kwietnia 2010 r. z K. Łapajem i ze mną – Załącznik 5.

 

Tym razem udzieliła mi pouczenia – Załącznik 18: „Podczas spotkania w dniu dzisiejszym Prokurator Elżbieta Szawurska poinformowała mnie o miesięcznym terminie na udzielenia odpowiedzi, z tym iż w wypadku skierowaniu wniosku o wniesienie kasacji termin ten może ulec wydłużeniu z uwagi na konieczność wypożyczenia właściwych akt sądowych, oczekiwania na te akta jak również z uwagi na rodzaj sprawy i obszerność zebranych przez Sąd materiałów.”

Zauważcie Państwo, że prokurator E. Szawurska napisała nazwę wykonywanego przez nią zawod przez duże „P”.

Oni – prokuratorzy, sędziowie – tak mają.
Nie jest to oczywiście wielu z nich – w tym łajdaków, ignorantów, bywa tuamnów – największa słabość.

 

W związku z pouczeniem udzilonym mi przez prokurator E. Szawurska złożyłem pismo z dnia 14 lipca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – Zbigniewa Ziobry – Załącznik 19:

Kraków, dnia 14 lipca 2016 r.

Zbigniew Kękuś

 

Pan

Zbigniew Ziobro

Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny

Prokuratura Krajowa

ul. Rakowiecka 26/30

02-528 Warszawa

 

Dotyczy:

  1. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi – bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma – wyjaśnienia:
    1. z jaką datą adresat niniejszego pisma zwrócił się do Sądu Rejonowego w Dębicy o wypożyczenie akt sprawy do sygn. akt II K 407/13, po tym gdy pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. /data wpływu 14 czerwca 2016 r./ skierowałem wniosek o wniesienie kasacji do Sądu Najwyższego na moją korzyść od postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13.
    2. z jaką datą Sąd Rejonowy w Dębicy doręczył ministrowi sprawiedliwości – prokuratorowi generalnemu akta sprawy do sygn. akt II K 407/13.
  2. Zawiadomienie, że po kasację, jak w pismach z dnia 13 czerwca, 21 czerwca, 5 lipca, 7 lipca, 13 lipca 2016 roku do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego stawię się w Prokuraturze Krajowej w dniu 19 lipca 2016 r. /wtorek/, o godz. 13:00.
  3. Zawiadomienie o moim niestawiennictwie w dniu 18 lipca 2016 r.
  4. Zawiadomienie, że kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

Uzasadnienie

 

W dniu 13 lipca 2016 r. stawiłem się w Prokuraturze Krajowej celem odbioru kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13.

Spotkałem się z pełniącą dyżur prokurator Elżbietą Szawurską z Wydziału Skarg i Wniosków Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej.

Prokurator Ewa Szawurska udzieliła mi pouczenia, jak w protokole, który sporządziła – Załącznik 1: „Podczas spotkania w dniu dzisiejszym Prokurator Elżbieta Szawurska poinformowała mnie o miesięcznym terminie na udzielenia odpowiedzi, z tym iż w wypadku skierowaniu wniosku o wniesienie kasacji termin ten może ulec wydłużeniu z uwagi na konieczność wypożyczenia właściwych akt sądowych, oczekiwania na te akta jak również z uwagi na rodzaj sprawy i obszerność zebranych przez Sąd materiałów.”
Dowód: Prokuratura Krajowa Biuro Prezydialne Wydział Skarg i Wniosków, protokół spotkania z dnia 13 lipca 2016 r. sporządzony przez prokurator Elżbietę Szawurską – Załącznik 1

W związku z powyższym wnoszę jak na wstępie.

 

W związku z moim wnioskiem z dnia 13 lipca 2016 r. – Załącznik 2: „Wnoszę o spotkanie ze mną w dniu 18 lipca 2016 r. /poniedziałek/ zastępcy Prokuratora Generalnego w sprawie Prokuratury Generalnej sygn. akt IV KSK 699/11” informuję, że nie stawię się w dnu 18 lipca 2016 r. w Prokuraturze Krajowej.

 

Zbigniew Kękuś

 

Załączniki:

  1. Prokuratura Krajowa Biuro Prezydialne Wydział Skarg i Wniosków, protokół spotkania z dnia 13 lipca 2016 r. sporządzony przez prokurator Elżbietę Szawurską
  2. Pismo Z. Kękusia z dnia 13 lipca 2016 r.”

 

Na zakończenie przypomnę raz jeszcze, że:

Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym,

urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.”

Artykuł 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.”
Artykuł 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Czy jest ktoś, kto w to wierzy…? Albo w tę bzdurę:

Wszyscy są wobec prawa równi.

Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.”

Artykuł 732.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Podzielili nas na naród wybrany i Naród – jak by powiedział Radosław Sikorski – jeb…yi.

Jako nie-Żyd znalazłem się – z większością – w tej drugiej grupie.

Czekam na łaskawość Zbigniewa Ziobry.

W jego przypadku czekam na nią od 10 lat.

Za mną, za moją rodziną, 10 lat gehenny. Za „równiejszym”, protegowanym cwanego moralnego karła, parcha – „PARCH” – «Obraźliwe określenie Żyda, dziś już archaiczne, choć z nieznanych powodów pomijane we wszelkich słownikach»;Słownik Języka Polskiego – Jarosława Kaczyńskiego Zbigniewem Ziobrą nieprzerwana fala sukcesów. Obecnie jest członkiem tzw. „biało-czerwonej drużyny dobrej zmiany PiS”.

Ależ PIC!

 

Z poważaniem,

 

Zbigniew Kękuś

Załączniki:

  1. Ministerstwo Sprawiedliwości, pismo z dnia 15 marca 2007 r. Prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja do ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry
  2. Stowarzyszenie Obrony Praw Ojca, pismo prezesa Zarządu Głównego Krzysztofa Łapaja z dnia 31 marca 2010 r. do prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta
  3. Pismo Z. Kękusia z dnia 31 marca 2010 r. do prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta
  4. Prokuratura Generalne, PG VII Ko 201/10, pismo prokurator Elżbiety Szawurskiej do prezesa Zarządu Głównego SOPO K. Łapaja z dnia 13.04.2010r.
  5. Biuro Prokuratora Generalnego, sygn. akt PG VII Ko 200/10 PG VII Ko 201/10, notatka ze spotkania w dniu 14 kwietnia 2010r. sporządzona przez Prokurator Elżbietę Szawurską
  6. Prokuratura Generalna Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PR V 861 – 1995/08, pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego prokuratora Prokuratury Generalnej Danuty Bator z dnia 12 maja 2010 r.
  7. Prokuratura Generalna Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PR V 861 – 1995/08, pismo prokurator Antoniny Suwały z dnia 30 lipca 2010 r.
  8. Prokuratura Generalna Departament Postępowania Sądowego Zespół Kasacji, sygn. akt PR V 861-1995/ pismo z dnia 21 września 2010r. p.o. Zastępcy Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Danuty Bator
  9. Prokuratura Generalna Departament Postępowania Sądowego Zespół Kasacji, sygn. PR V 861-1995/08, pismo z dnia 2 grudnia 2010 r. zastępcy dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Danuty Bator
  10. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 lipca 2007r., karty 3040, 3041
  11. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo INTERIA.PL.S.A., z dnia 1 października 2007r. karta 3183
  12. Prokuratura Generalna, sygn. akt PR V 861-1995/08, protokół z dnia 12 kwietnia 2011 r. przyjęcia skargi/wniosku sporządzony przez prokurator Antoninę Suwałę
  13. Prokuratura Generalna Biuro Prokuratora Generalnego, sygn. PG VII Ko2 739/11, pismo z dnia 16 maja 2011 r. prokurator Janiny Serowik
  14. Prokuratura Generalna, sygn. akt PG IV KSK 669/11, pismo z dnia 15 czerwca 2011 r. Prokuratora Krzysztofa Domagały
  15. Prokuratura Generalna, sygn. akt PG IV KSK 699/11, kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r. od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/
  16. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.
  17. Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  18. Prokuratura Krajowa Biuro Prezydialne Wydział Skarg i Wniosków, protokół spotkania z dnia 13 lipca 2016 r. sporządzony przez prokurator Elżbietę Szawurską
  19. Pismo Z. Kękusia z dnia 14 lipca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  20. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11

 

1 Wszystkie przepisy Kodeksu postępowania karnego podaję w brzmieniu sprzed nowelizacji Kodeksu, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r. ponieważ sprawa przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ jest rozpoznawana pod rządami przepisów Kodeksu sprzed jego nowelizacji.

i „ZAJEB…«Preferowana metoda rywalizacji politycznej z PiS. Pomocny jest przy tym cyrk»; CYRK”«Postępowanie przed sejmową komisją śledczą. Preferowane: dwuletnie. Służy temu, by zajeb… PiS oraz pociągnąć na dno prezesa Kaczyńskiego i skur…syna»; SKUR…SYN” «Współtwórca Komitetu Obrony Robotników, wiceprezes PiS Antoni Macierewicz. Występuje w parze z Jarosławem Kaczyńskim, który „przyspawał się” do niego. patrz też: zajeb… i cyrk»; Źródło: Słownik afery taśmowej”; „Fakt”, 28-29.06.2014, s. 5, 6