05.08.2015 – Wnioski Z. Kękusia do prokuratora generalnego Z. Ziobry w sprawie kasacji od postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 5 marca 2016 r.

Kraków, dnia 5 sierpnia 2016 r.

Zbigniew Kękuś

 

Panowie:

  1. Zbigniew Ziobro, Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, Prokuratura Krajowa, ul. Rakowiecka 26/30, 02-528 Warszawa
  2. Krzysztof Domagała, Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, ul. Rakowiecka 26/30, 02-528 Warszawa

 

Sygn. akt:

  1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016
  2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

 

Dotyczy:

  1. Wniosek o oparcie kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, na:
    1. dowodach zebranych przez Sąd Rejonowy w Dębicy, tj.:
      1. pismach Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A.:
  1. z dnia 6 lipca 2007 r. – Załącznik 6,
  2. z dnia 6 sierpnia 2007 r. – Załącznik 7,
      1. piśmie Działu Bezpieczeństwa Interii PL S.A. z dnia 1 października 2007 r. – Załącznik 8,
    1. piśmie prezesa Zarządu Głowowego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry, data wpływu kopii do Sądu Rejonowego w Dębicy 19 marca 2007 r. – Załącznik 9,
    2. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt IV KSK 699/11/ wniesionej na moją korzyść w zakresie zarzutów z pkt. II i XVIII wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 5,
    3. wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 4,
    4. postanowieniu sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 10,
    5. zażaleniu adw. Roberta Bryka z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II K 407/13 – Załącznik 12,
    6. prezentowanym przez prof. dr. hab. Andrzeja Zolla – oraz przez innych ekspertów w dziedzinie prawa karnego – jako słuszne wskazaniu doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej – Załącznik 13.
  1. Wniosek o złożenie w kasacji jak w pkt. I wniosku do Sądu Najwyższego o wydanie wyroku uniewinniającego mnie od każdego z 18 czynów przypisanych mi przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13.
  2. Zawiadomienie, że:
    1. w przypadku kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej w dniu 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, na moją korzyść od orzeczenia sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. kończącego sprawę do sygn. akt II K 451/06 w I instancji, Prokurator Generalny wniósł ją, mimo że wyrok z dnia 18.12.2007 r., sygn. akt II K 451/06 nie został zaskarżony,
    2. prawomocne orzeczenie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. kończące sprawę do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ w I instancji nie zostało zaskarżone.
  3. Zawiadomienie, że:
    1. kopie dokumentów, w tym dowodów poświadczających zdarzenia opisane w niniejszym piśmie są umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl,
    2. kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona na stronie www.kekusz.pl,
    3. kopia kasacji, którą Prokurator Generalny wniesie na moją korzyść od postanowienia jak w pkt. I zostanie umieszczona na stronie www.kekusz.pl.

 

(…) Jednak w tej sprawie przez ostatnie 3 lata Sąd I instancji nie podjął nawet prób merytorycznego rozpoznania sprawy i wszczęcia postępowania rozpoznawczego. Zaniedbanie to jest tak daleko idące, że zdaniem obrony doszło już do naruszenia prawa oskarżonego do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym czasie, a obrona nie może uzyskać od Sądu wszczęcia procesu. (…) za oskarżonego – obrońca Adwokat Robert Bryk”
Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zażalenie adw. Roberta Bryka z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /podkreślenia moje – ZKE/ – Załącznik 12

 

Uzasadnienie

 

W dniu 4 sierpnia 2016 r. doręczono mi pismo z dnia 27 lipca 2016 r. prokuratora Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu delegowanego do Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały, o treści – Załącznik 1: „Warszawa, dnia 27.07.2016 r. Rzeczpospolita Polska Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego /adres – ZKE/ PK IV Ksk 1046.2016 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Uprzejmie informuję, że Pana wniosek o wywiedzenie kasacji od postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15.03.2016 r., sygn. II K 407/13 zostanie rozpoznany po zbadaniu akt głównych, które zostały przesłane na żądanie tutejszego Departamentu z Sądu Rejonowego w Dębicy (łącznie 33 tomy).

Z uwagi na znaczny wzrost wpływu spraw, w tym konieczność zachowania w innych sprawach nieprzekraczalnych terminów wywodzenia kasacji na niekorzyść, sprawa II K 407/13 (w której można wnieść kasację w każdym czasie) – zostanie zbadana w miesiącu sierpniu 2016 r. Krzysztof Domagała prokurator Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu delegowany do Prokuratury Krajowej”
Dowód: Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo

prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 27 lipca 2016 r. – Załącznik 1

 

Pismo jak wyżej dotyczy wniosków, zgłoszonych przeze mnie Ministrowi Sprawiedliwości – Prokuratorowi Generalnemu pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. – Załącznik 14: „Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny Prokuratura Krajowa ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Dotyczy:

  1. Wniosek (…) o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego do Sądu Najwyższego kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ o umorzeniu postępowania z powodu ustania karalności czynów /art. 17 § 1 k.p.k., w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k./ – Załącznik 22.
  2. Wniosek o przedstawienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. naruszenia:
    1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów,
    2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17.
  3. Wniosek o złożenie w kasacji jak w pkt. I wniosku do Sądu Najwyższego o wydanie wyroku uniewinniającego mnie od każdego z 18 czynów przypisanych mi przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., z powodu:
    1. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k., w tym – patrz: pkt III.2
    2. w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia:
      1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k oraz
      2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego

Zbigniewa Ziobry – Załącznik 14

 

Pragnę poinformować, że jakkolwiek akta sprawy rozpoznawanej przeciwko mnie w okresie od dnia 14 listopada 2006 r. do dnia 15 marca 2016 r. przez Sąd Rejonowy w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ liczą 33 tomy, to kluczowe znaczenie dla zgłoszonego przeze mnie Prokuratorowi Generalnemu pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. wniosku o wniesienie kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. ma kilka dokumentów, tj.:

  1. dokumenty, w tym dowody, wymienione w pkt. I.1 do I.5, str. 1 niniejszego pisma,
  2. prezentowane przez prof. dr. hab. Andrzeja Zolla oraz przez innych ekspertów w dziedzinie prawa karnego jako słuszne wskazanie doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej.

 

W dniu 15 marca 2016 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy wydała postanowienie o umorzeniu postępowania przeciwko mnie, które do sygnatur akt II K 451/06, a następnie II K 854/10 i II K 407/13 Sąd Rejonowy w Dębicy prowadził przeciwko mnie od dnia 14 listopada 2006 r.

Sąd Rejonowy w Dębicy prowadził w.w. postępowanie na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S.

Prokurator R. Ridan oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem strony www.zgsopo.webpark.pl i założonej przez siebie strony zkekus.w.interia.pl popełniłem osiemnaście przestępstw – Załącznik 2:

  1. pkt. I, III-XVI aktu oskarżeniaznieważyłem i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
  2. pkt II aktu oskarżeniazniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt Sądu Okręgowego w Krakowie XI CR 603/04/,
  3. pkt XVII aktu oskarżeniaznieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, rzecznika praw obywatelskich w osobie piastującego ten urząd Andrzeja Zolla
  4. pkt XVIII aktu oskarżenia – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S – Załącznik 2

 

W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wydał skazujący mnie wyrok, którym przypisał mi sprawstwo każdego z 18 czynów, o których popełnienie oskarżyła mnie prokurator R. Ridan. Zmienił opisy każdego z 18 czynów w ten sposób, że:

  1. z opisu każdego zarzutu dotyczącego popełnienia przypisanego mi czynu za pośrednictwem strony zkekus.w.interia.pl wyeliminował twierdzenie „(…) założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl”,
  2. uzupełnił opis każdego czynu o zarzut, że popełniłem je: „także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą”.

 

Wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. uchyliły następnie:

  1. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydanym na moją korzyść wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10, w zakresie 16 zarzutów, w pkt. I, III – XVII. Sąd Okręgowy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego – Załącznik 3:
    Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r. – Załącznik 3

  1. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, w zakresie pozostałych 2 zarzutów z pkt. II i XVIII. Sąd Najwyższy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego – Załącznik 4:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 4

 

Sąd Najwyższy wydał wyrok z dnia 26.01.2012 r. na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 22 sierpnia 2011 r. – Załącznik 5:
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ kasacja Prokuratora

Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 5

 

Po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyroku wznowieniowego z dnia 15.09.2010 r. i zwróceniu sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie objętym wyrokiem, na referenta wyznaczono sędzię Beatę Stój.

W dniu 15 marca 2016 r. sędzia B. Stój wydała postanowienie o umorzeniu w.w. postępowania przeciwko mnie:

  1. w zakresie zarzutów z pkt. I.1 – I.16 postanowienia na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k.,
  2. w zakresie zarzutów z pkt. II.17 i II.18 postanowienia na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k.,

 

Wskazać należy, że:

  1. art. 17 § 1 stanowi: „Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: (…) 6) nastąpiło przedawnienie karalności,”
  2. art. 101 § 1 k.k. stanowi: „Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat: (…) 4) 5 – gdy chodzi o pozostałe występki.”
  3. art. 101 § 2 k.k. stanowi: „Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.”
  4. art. 102 k.k. stanowi: „Jeżeli w okresie przewidzianym w art. 101 wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa określonego w § 1 pkt 1-3 ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych wypadkach – z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.”

 

Postanowieniem z dnia 15.03.2016 r. sędzia Beata Stój przypisała mi popełnienie przestępstw polegających na tym, że:

  1. w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od dnia 13 kwietnia 2004 r. do dnia 12 lipca 2004 r., w Krakowie, za pośrednictwem portalu Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl, znieważyłem w związku z pełnieniem obowiązków służbowych i zniesławiłem prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie Włodzimierza Barana, tj. popełniłem na jego szkodę przestępstwo z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – pkt. I.1 postanowienia,
  2. w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od dnia 17 grudnia 2003 r. do dnia 12 lipca 2004 r., w Krakowie, za pośrednictwem portalu Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl, a w bliżej nieustalonych dniach w okresie od dnia 26 października 2004 r. do dnia 5 lipca 2005 r. za pośrednictwem strony pod domeną zkekus.w.interia.pl, w Krakowie, zniesławiłem adw. Wiesławę Zoll, tj. popełniłem na jej szkodę przestępstwo z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – pkt I.2 postanowienia
  3. w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od dnia 17 grudnia 2003 r. do dnia 12 lipca 2004 r., w Krakowie, za pośrednictwem portalu Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl, a w bliżej nieustalonych dniach w okresie od dnia 26 października 2004 r. do dnia 5 lipca 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem strony pod domeną zkekus.w.interia.pl znieważyłem w związku z pełnieniem obowiązków służbowych i zniesławiłem, tj. popełniłem na ich szkodę przestępstwo z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.:
    1. sędzię Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Cywilny-Rodzinny Agatę Wasilewską-Kawałek – pkt I.3 postanowienia,
    2. sędzię Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Cywilny-Rodzinny Ewę Hańderek – pkt I.5 postanowienia,
    3. sędziego Sądu Apelacyjnego w Krakowie Jana Kremera – pkt I.6 postanowienia,
    4. sędzię Sądu Apelacyjnego w Krakowie Marię Kus-Trybek – pkt I.7 postanowienia,
    5. sędzię Sądu Apelacyjnego w Krakowie Annę Kowacz-Braun – pkt I.8 postanowienia,
    6. sędzię Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Cywilny-Rodzinny, pełniącą funkcję Przewodniczącej Wydziału XI Rodzinnego Agnieszkę Oklejak – pkt I.9 postanowienia,
  4. w bliżej nieustalonych dniach w okresie od dnia 13 kwietnia 2004 r. do dnia 12 lipca 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem portalu Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl, a w bliżej nieustalonych dniach w okresie od dnia 26 października 2004 r. do dnia 5 lipca 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem strony pod domeną zkekus.w.interia.pl znieważyłem w związku z pełnieniem obowiązków służbowych i zniesławiłem sędzię Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Cywilny-Rodzinny Teresę Dyrgę, tj. popełniłem na jej szkodę przestępstwo z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – pkt I.10 postanowienia,
  5. w bliżej nieustalonym dniu w okresie od dnia 13 kwietnia 2004 r. do dnia 12 lipca 2004 r. w Krakowie, za pośrednictwem portalu Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl znieważyłem w związku z pełnieniem obowiązków służbowych i zniesławiłem, tj. popełniłem na ich szkodę przestępstwo z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.:
    1. sędzię Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Cywilny-Rodzinny Danutę Kłosińską – pkt. I.11 postanowienia,
    2. sędzię Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Cywilny-Rodzinny Jadwigę Osuch – pkt. I.12 postanowienia,
    3. sędzię Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Cywilny-Rodzinny Annę Karcz-Wojnicką – pkt. I.13 postanowienia,
    4. sędzię Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Cywilny-Rodzinny Małgorzatę Ferek – pkt. I.14 postanowienia,
  6. w bliżej nieustalonym dniu w okresie od dnia 26 października 2004 r. do dnia 5 lipca 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem strony pod domeną zkekus.w.interia.pl znieważyłem w związku z pełnieniem obowiązków służbowych i zniesławiłem, tj. popełniłem na ich szkodę przestępstwo z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.:
    1. sędzię Sądu Okręgowego w Krakowie, pełniącą funkcję prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie Maję Rymar, tj.– pkt I.15 postanowienia,
    2. sędziego Sądu Apelacyjnego w Krakowie Krzysztofa Sobierajskiego – pkt I.16 postanowienia
  7. w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od dnia 17 grudnia 2003 r. do dnia 12 lipca 2004 r., w Krakowie, za pośrednictwem portalu Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl, a w bliżej nieustalonych dniach w okresie od dnia 26 października 2004 r. do dnia 5 lipca 2005 r., za pośrednictwem strony pod domeną zkekus.w.interia.pl znieważyłem i zniesławiłem urząd Rzecznika Praw Obywatelskich, tj. popełniłem przestępstwo z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – pkt II.17 postanowienia,
  8. w bliżej nieustalonych dniach, w okresie od dnia 17 grudnia 2003 r. do dnia 12 lipca 2004 r., w Krakowie, za pośrednictwem portalu Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl, a w bliżej nieustalonych dniach w okresie od dnia 26 października 2004 r. do dnia 5 lipca 2005 r., za pośrednictwem strony pod domeną zkekus.w.interia.pl rozpowszechniałem wiadomości z rozpraw sądowych prowadzonych z wyłączeniem jawności przed Sądem Okręgowym w Krakowie Wydziałem IX Rodzinnym w sprawie sygn. I CR 603/04 z własnego powództwa o rozwód, tj. popełniłem przestępstwo z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – pkt. II.18 postanowienia.

W związku z przypisaniem przez sędzię Beatę Stój postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. popełnienia w.w. przestępstw:

  1. mnie,
  2. w Krakowie,
  3. za pośrednictwem:
    1. portalu Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl
    2. strony pod domeną zkekus.w.interia.pl

wskazać należy, że:

  1. w piśmie z dnia 6 lipca 2007 r. do Sądu Rejonowego Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. podał – Załącznik 6: „Wirtualna Polska /adres – ZKE/ sędzia Tomasz Kuczma /adres – ZKE/ dotyczy: II K 451/06 W odpowiedzi na pismo z dnia 2007-07.02 w sprawie II K 451/06 informuję, że: 1. Właścicielem strony www.zgsopo.webpark.pl jest użytkownik portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsosopo posługujący się kontem email zgsopo@wp.pl 2. w zbiorze danych osobowych „Wirtualna Polska” zostały zapisane dane osobowe użytkownika zgsopo (…) Informacje, o których mowa w pkt 2 przesyłam w załączeniu (…) Panel Dostępu do Danych Osobowych: Login: zgsopo Imię:Krzysztof Nazwisko:Łapaj(…) Adres ul. (…)Miasto:Warszawa
    Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/ pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099 – Załącznik 6

Identycznej treści pismo, jak to z dnia 6 sierpnia 2007 r. Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski Sp. z o.o. sporządził w dniu 6 lipca 2007 r. i doręczył Sądowi Rejonowemu w Dębicy /data wpływu 13 lipca 2007 r./ – Załącznik 7:
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/ pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 lipca 2007r., karty 3040, 3041 – Załącznik 7

  1. w piśmie z dnia 1 października 2007 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. podał – Załącznik 8: „INTERIA.PL S.A. /adres – ZKE/ Kraków, dnia 01.10.2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dot. Sygn. akt II K 451/06 W nawiązaniu do Państwa postanowienia INTERIA.PL S.A. uprzejmie odpowiada, co następuje:
    Dane związane z kontem:
    zkekus@interia.pl

i stroną WWW: http://zkekus.w.interia.pl/

Data założenia: 2004-10-2621:17:23

Numer IP założenia: 62.179.56.131

Data ostatniego połączenia WWW: 2006-07-25 18:53:23

Numer IP ostatniego połączenia WWW: 84.10.15.191

Data ostatniego połączenia FTP: 2006-07-26 07:53:15

Numer IP ostatniego połączenia FTP: 84.10.15.191

Użytkownik nie podał danych osobowych.

Uprzejmie informujemy, że obszerne poszukiwania w logach archiwalnych systemu miasto.interia.pl nie wykazały aktywności użytkownika strony http://zkekus.w.interia.pl/ w okresie od 13 września 2005 roku do dnia 30 września 2005 roku. Logami z okresu wcześniejszego nie dysponujemy, natomiast logi z okresu późniejszego, aż do ostatniego dnia użytkowania konta zawierają zapisy połączeń użytkownika. Z poważaniem, Dział Bezpieczeństwa INTERIA PL S.A.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo

INTERIA.PL.S.A., z dnia 1 października 2007r. karta 3183 – Załącznik 8

Numery IP komputerów podanych przez Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. należały – według mej wiedzy – do komputerów zlokalizowanych w Warszawie.

  1. prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztof Łapaj złożył w dnia 15 marca 2007 r. w Biurze Podawczym Ministerstwa Sprawiedliwości pismo skierowane do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry i złożone w kopii do akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 451/06 /data wpływu 19 maca 2007 r./, w którym podał – Załącznik 9: „Warszawa, 2007.03.15. ZGSOPO-07/03/MS.1 Szanowny Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Al. Ujazdowskie 11 00-950 Warszawa Dotyczy: Wniosek o spowodowanie wstrzymania przez Ministra Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Pana Zbigniewa Ziobro prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny postępowania karnego /sygn. akt II K 451/06/ przeciwko Panu dr Zbigniewowi Kękuś, omyłkowo oskarżonemu przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód o popełnienie przedstawionych w niniejszym piśmie przestępstw.

Uzasadnienie

W dniu 27 marca 2007r. o godz. 10:00, w siedzibie Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny, w sali 24 ma się odbyć rozprawa główna w postępowaniu karnym przeciwko członkowi Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, dr Zbigniewowi Kękuś, oskarżonemu o popełnienie przestępstw:

    1. znieważenia i zniesławienia 15 sędziów, to jest dziesięciu sędzin Sądu Okręgowego w Krakowie (…) i pięciorga sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie (…),
    2. znieważenia i zniesławienia konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, byłego Rzecznika Praw Obywatelskich RP, prof. Andrzeja Zoll /art. 226 § 3 kk/,
    3. zniesławienia adwokata Wiesławy Zoll (małżonka prof. Andrzeja Zolla – pełnomocnik w latach 1997-2003, żony dr Zbigniewa Kękuś w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód – sygn. akt XI CR 603/04) /art. 212 § 2/,
    4. rozpowszechnia wiadomości z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /art. 241 § 2 kk/.

(…) W związku z powyższym, oraz w związku z rozprawą główną w sprawie dr Zbigniewa Kękuś, wyznaczoną przez Sąd Rejonowy w Dębicy na dzień 27 marca 2007r. mimo stanowiska tego Sądu, zajętego w wyżej wymienionym postanowieniu z dnia 30 listopada 2006r., niniejszym informuję, że:

    1. dr Zbigniew Kekuś nie był sprawcą wskazanych w wydanym przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w dniu 13 czerwca 2006r. akcie oskarżenia czynów.
    2. dr Zbigniew Kękuś nie zamieszczał wskazanych w wydanym przeciwko niemu akcie oskarżenia informacji na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl .
    3. dr Zbigniew Kękuś nie założył i nie administrował stroną internetową www.zkekus.w.interia.pl , nigdy nie miał i nie ma do niej dostępu, by ją redagować.
    4. dr Zbigniew Kękuś nigdy nie miał i nie ma dostępu do administrowania stroną internetową Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl.

Informacje z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny i Sąd Apelacyjny w Krakowie postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /sygn. akt XI CR 603/04/ i dotyczące naruszania przez funkcjonariuszy publicznych, uczestniczących w różny sposób w tym postępowaniu konstytucyjnych i ustawowych praw małoletnich synów dr Zbigniewa Kękuś, w tym jego małoletniego chorego dziecka, zamieszczane były na wskazanych przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód stronach internetowych wyłącznie przez osoby, administrujące tymi stronami – nigdy nie było wśród nich Pana dr Zbigniewa Kękuś – z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Umieszczano je tam w ramach realizacji celów statutowych naszego Stowarzyszenia, w tym przede wszystkim:„zabiegania o stosowanie równych praw ojca i matki dla najwyżej pojętego dobra dziecka oraz zmian obyczajowo przyjętej obecnie interpretacji prawa i orzecznictwa sądowego nie dających ojcu rzeczywistego równouprawnienia prawa do współ wychowywania dzieci”

Pragnę zauważyć, że art. 97 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego stanowi, że o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie, a w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy.

Na ten sąd oraz inne organy państwowe – a zatem także na Rzecznika Praw Obywatelskich, gdy był nim prof. A. Zoll – które powinny stać na stanowisku przestrzegania prawa, art. 100 KRiO nakłada obowiązek pomocy rodzicom … „jeżeli jest ona potrzebna do należytego wykonywania władzy rodzicielskiej”.

Pan dr Zbigniew Kękuś przez cały 9-o letni okres trwania postępowania z jego powództwa o rozwód pozbawiony był przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie, za wiedzą i akceptacją Rzecznika Praw Obywatelskich, prof. A. Zoll możności należytego wykonywania jego, jako ojca, władzy rodzicielskiej.

Wbrew stanowisku biegłych sądowych, które w przekazanej Sądowi Okręgowemu w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny Opinii z 14 czerwca 1999r. scharakteryzowały dr Zbigniewa Kękuś – po przeprowadzeniu z nim oraz jego dziećmi badań i wywiadów – jako troskliwego i opiekuńczego ojca i tak w przekazanej Sądowi Opinii, jak złożonych następnie, zaprotokołowanych zeznaniach poleciły Sądowi zapewnienie mu jak najszerszych, nieskrępowanych i nieograniczonych kontaktów z jego dwoma – wtedy 12-o i 9-o letnim – synami, do zakończenia w kwietniu 2006r. postępowania z jego powództwa o rozwód, Sąd Okręgowy zezwolił mu na spotkania z synami w okresie dwóch weekendów w miesiącu – tj. przez 4 spośród 30 dni w miesiącu – lekceważąc nawet, nie rozpatrując przez 9 miesięcy jego wniosku o wyrażenie zgody, aby mógł rehabilitować jego małoletniego chorego syna, aby w ostateczności oddalić ten wniosek – i podejmując wiele decyzji, sprzecznych z podstawowymi konstytucyjnymi i ustawowymi prawami dziecka, postanowień, godzących w dobro, w tym zdrowie małoletnich synów Zbigniewa Kękuś.

Wyrażamy nasze najwyższe oburzenie, a zarazem zdumienie i żal, że przez 5 lat, jakie upłynęły od momentu, gdy 21 lutego 2001 roku Pan Zbigniew Kękuś po raz pierwszy złożył wniosek o wyrażenie przez Sąd Okręgowy w Krakowie zgody na umożliwienie mu leczenia, rehabilitacji jego małoletniego chorego syna, do zakończenia w dniu 10 kwietnia 2006 roku postępowania z jego powództwa o rozwód, żaden z licznych, wymienionych wyżej, w różny sposób uczestniczących w postępowaniu sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz były Rzecznik Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej, prof. Andrzej Zoll, naruszając przepisy – między innymi – art. 3 Ustawy Konwencja o Prawach Dziecka /Dziennik Ustaw z 2002.02.11/:„We wszelkich decyzjach, które dotyczą dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub organy ustawodawcze, podstawową sprawą będzie zabezpieczenie nadrzędnego interesu dziecka

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – art. 72.1:„Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją.”

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejart. 68.3: „Władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (…).”

oraz przedstawionych wyżej regulacji Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego nie udzielili pomocy, zagrożonemu bardzo poważnymi konsekwencjami – między innymi: zniekształcenie klatki piersiowej, upośledzenie funkcji oddychania i krążenia, zniekształcenie kręgosłupa i miednicy, garb żebrowy, upośledzenie działania narządów wewnętrznych – jego chorób dziecku, a samego dr Zbigniewa Kękuś Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód oskarżyła – nie wykonawszy, jak napisał Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w w.w. postanowieniu z 30.11.2006r., podstawowych czynności, mogących prowadzić do uzyskania dowodów świadczących o popełnieniu przez niego zarzuconych mu czynów – o popełnienie przedstawionych wyżej przestępstw.

Informuję, że stronami internetowymi, wskazanymi przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w akcie oskarżenia z dnia 2006.06.13 przeciwko dr Zbigniewowi Kękuś, administrują wyłącznie osoby upoważnione do tego przez Zarząd Główny Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca,

Pana dr Zbigniewa Kękusia nie ma i nigdy nie było wśród tych osób.

Wszelkie informacje, znajdujące się na stronach internetowych, administrowanych z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, są umieszczane w ramach realizacji celów statutowych Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Stajemy w obronie tych, którzy własnych praw bronić nie mogą, kierując się w naszych działaniach głosem sumienia.

Ze względu na powyższe, wnoszę, jak na wstępie.

z poważaniem, Krzysztof Łapaj Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/, pismo prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r., data wpływu kopii do Sądu Rejonowego w Dębicy 19 marca 2007 r. – Załącznik 9

  1. na podstawie:
    1. pisma Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A z dnia 6 sierpnia 2007 r. – Załącznik 7,
    2. pisma Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r. – Załącznik 8,
    3. pisma prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 9,

prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł w dniu 23 sierpnia 2011 r. do Sądu Najwyższego wspomnianą wyżej, sporządzoną w dniu 22 sierpnia 2011 r., kasację na moją korzyść, sygn. akt IV KSK 699/11, w zakresie zarzutów z pkt. II i XVII prawomocnego skazującego mnie wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 5,

  1. w dniu 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy wydał na moją korzyść – na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23.08.2011 r. – wyrok, którym uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie zarzutów z pkt. II i XVIII, wznowił postępowanie do sygn. akt II K 451/06 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w w.w. zakresie – Załącznik 4.

 

Podkreślić należy, że zarzuty Prokuratora Generalnego i Sądu Najwyższego dotyczą wszystkich czynów – nie tylko z pkt. II i XVIII – które przypisali mi prokurator R. Ridan, a po niej sędzia T. Kuczma. Wszystkie zostały popełnione za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl.

Wniesiona przez Prokuratora Generalnego w dniu 23 sierpnia 2011 r. kasacja i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r. nie mogły jednak dotyczyć pełnego zakresu przypisanych mi – osiemnastu – czynów ponieważ art. 521 § 1 k.p.k. stanowił1: Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie., a w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16 czynów z pkt. I, III – XVII, z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k. – Załącznik 3.

 

Wskazać należy, że w postanowieniu, które sporządziła w dniu 11 grudnia 2012 r. sędzia Beata Stój poświadczyła jej wiedzę o rzeczywistym stanie faktycznym w sprawie przeciwko mnie, potwierdzonym przez Wirtualną Polskę S.A. w.w. pismami z dnia 06.07.2007 r. /Załącznik 6/ i 06.08.2007 r. /Załącznik 7/ oraz przez Interię.PL S.A. pismem z dnia 01.10.2007 r. /Załącznik 8/. Podała – Załącznik 10: „Oskarżony Zbigniew Kękuś złożył wniosek o skierowanie sprawy na posiedzenie i wydanie postanowienia o niewłaściwości sądu. Oskarżony podnosił, że sądem właściwym miejscowo jest sąd w Warszawie, gdyż to tam popełniono przestępstwo, jak wynika z pism operatorów internetowych Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. (…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.

(…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 10

 

Wskazać także należy, że:

  1. Sąd Najwyższy podał w wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r. – Załącznik 4: Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k.
    Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego.

W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.

(…) Uchybienia jakich dopuściła się Sąd Rejonowy mogły albo wręcz miały wpływ na treść wyroku. Nie

można przecież wykluczyć, że zeznania Krzysztofa Łapaja doprowadziłyby do zgoła odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. (…)

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), a nadto winien wziąć pod uwagę i prawidłowo ocenić pismo portalu Interia PL.”

  1. artykuł 442 § 3 k.p.k. stanowi: „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

 

Tymczasem sędzia Beata Stój zlekceważyła wskazania Sądu Najwyższego zamieszczone w wyroku wznowieniowym z dnia 26.01.2012 r. W postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r. podała – Załącznik 11: „Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne. Wcześniej opisane okoliczności potwierdzają to, że oskarżony Zbigniew Kękuś nawet, jeśli sam nie umieszczał pism wskazanych w uzasadnieniu na stronach www.zgsopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl. to był ich autorem, czemu nigdy nie zaprzeczył, wiedział o tym, że znajdą się na tych stronach i miał wpływ na to, czy i na jak długo zostaną na nich umieszczone, o czym sam wspomina.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi

Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 22

 

A przecież wypełnienie znamion przestępstw zarzucanych mi przez prokurator Radosławę Ridan w akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. stanowi nie autorstwo, tj. fakt sporządzania pism, ale publiczne ich rozpowszechnienie. Do przypisania mi przestępnego zachowania potrzebne jest zatem wykazanie, że to ja takie informacje oraz treści wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 226 § 1k.k., 212 § 2 k.k., 226 § 3 k.k. oraz 241 § 2 k.k. zamieszczałem na portalu www.zgsopo.webpark.pl i na stronie zkekus.w.interia.pl

Z tego powodu:

  1. Prokurator Generalny wniósł kasację z dnia 23.08.2011 r. – Załącznik 5,
  2. Sąd Najwyższy wydał wyrok wznowieniowy z dnia 26.01.2012 r. – Załącznik 4.

 

Pragnę poinformować, że także wyznaczony w sprawie do sygn. akt II K 407/13 przez sędzię B. Stój – na podstawie art. 79 § 1 pkt 3: „§ 1. W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli: (…) 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności. – obrońca z urzędu, adw. Robert Bryk poświadczył w zażaleniu z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, że sędzia B. Stój… nie podjęła nawet próby merytorycznego rozpoznania sprawy. Podał – Załącznik 12: „(…) Jednak w tej sprawie przez ostatnie 3 lata Sąd I instancji nie podjął nawet prób merytorycznego rozpoznania sprawy i wszczęcia postępowania rozpoznawczego. Zaniedbanie to jest tak daleko idące, że zdaniem obrony doszło już do naruszenia prawa oskarżonego do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym czasie, a obrona nie może uzyskać od Sądu wszczęcia procesu. (…) za oskarżonego – obrońca Adwokat Robert Bryk”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zażalenie adw. Roberta Bryka na postanowienie SSR

Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /podkreślenia moje – ZKE/ – Załącznik 12

 

xxx

 

W odniesieniu do wniosku jak w pkt. I.7 str. 1 niniejszego pisma wskazać należy, że w pkt. II.17 sędzia Beata Stój przypisała mi z art. 226 § 3 k.k. popełnienie przestępstwa, które opisała jako – Załącznik 11 „(…) wbliżejnieustalonychdniachwokresieoddnia17grudnia2003r.dodnia 12lipca2004r.,wKrakowie,działającwwykonaniuzgórypowziętegozamiaru,wkrótkichodstępachczasu,zapośrednictwemportaluinternetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl,awbliżejnieustalonychdniachwokresieoddnia26października2004r.dodnia5lipca2005r.zapośrednictwemstronypod domenązkekus.w.interia.pl,znieważyłurządRzecznikaPrawObywatelskich, używającwobecpiastującego go Andrzeja Zolla słów obraźliwych, i pomówił go o takie postępowanie iwłaściwości,któremogąponiżyćgowopiniipublicznejinarazićnautratę zaufaniapotrzebnego dlapiastowanego urzędu, tj.oprzestępstwozart.226§3k.k.i art.212§2k.k.wzw.zart.11§2k.k.wzw.zart.12k.k.”

W uzasadnieniu sędzia B. Stój podała – Załącznik 11: „Zbigniew Kękuś lżył i znieważał również Andrzeja Zolla, który w okresie wskazanym w punkcie II.17 postanowienia pełnił funkcję Rzecznika Praw Obywatelskich. Rzecznik Praw Obywatelskich jest organem konstytucyjnym wymienionym między innymi w art. 208 Konstytucji.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi

Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 11

 

Wskazać zatem należy, że:

  1. Artykuł 226 § 3 k.k. stanowi: Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”
  2. w kolejnych edycjach wydawanego – od kilkunastu lat – pod redakcją naukową byłego rzecznika praw obywatelskich prof. dr hab. Andrzeja Zolla „Komentarza do kodeksu karnego część szczególna” prezentowane jest jako słuszne wskazanie doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej PolskiejZałącznik 13: „Przedmiotem czynności wykonawczej typu czynu zabronionego opisanego w art. 226 § 3 są konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres znaczeniowy tego terminu jest sporny w doktrynie (por. A. Zoll (w: ) Kodeks Karny …, red. A. Zoll, s. 736. (…) W doktrynie słusznie jednak wskazano, iż nie każdy organ konstytucyjny jest jednocześnie organem Rzeczypospolitej Polskiej, tzn. takim, który jest powiązany z wykonywaniem jednego z trzech rodzajów władzy w odniesieniu do państwa. Według tego poglądu organami RP są zatem tylko: Sejm, Senat, Prezydent RP, Rada Ministrów, ministrowie, Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny.

Dowód: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1131 – Załącznik 13

  1. tożsame z przedstawianym w Komentarzu do kodeksu karnego pod redakcją naukową prof. dr. hab. Andrzeja Zolla stanowisko, że Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej prezentuje ogromna większość ekspertów w dziedzinie prawa karnego, jak niżej wymienieni:
    1. Przedmiotem ochrony art. 128 są jedynie konstytucyjne organy RP, których ustrój i kompetencje zostały określone w Konstytucji. Są nimi niewątpliwie Prezydent, Sejm, Senat oraz Rząd (Rada Ministrów). W literaturze wyrażono pogląd, że ochronie z art. 128 nie podlegają inne organy państwowe, do których zadań nie należy reprezentowanie Rzeczypospolitej, jakTrybunał Konstytucyjny, Rzecznik Praw Obywatelskich, Najwyższa Izba Kontroli, Sąd Najwyższy i sądy powszechne, a także poszczególni ministrowie i kierownicy rządowych organów administracji (por. J. Wojciechowski, Komentarz, s. 245; S. Hoc (w:) O. Górniok i in. Komentarz, t. II. s. 44.).”Źródło: Andrzej Marek, Kodeks karny. Komentarz. 5 wydanie, Lex a Wolter Kluwer business, 2010 r. s. 343
    2. Głównym przedmiotem ochrony są organy konstytucyjne RP – ich istnienie i niezakłócone funkcjonowanie. Nie budzi wątpliwości, że ochroną objęty jest Sejm, Senat, Prezydent, Rada Ministrów. Kontrowersyjne jest objęcie ochroną wynikającą z tego przepisu innych organów państwowych (RPO, Trybunał Konstytucyjny, SN, sądy powszechne, ministrowie). Marek uważa, że nie korzystają one z tej ochrony, ponieważ nie reprezentują Państwa (Marek, Komentarz, s. 360). Kardas natomiast uważa, iż TK, SN, NSA i TS powinny z tej ochrony korzystać, ponieważ wynika to z zasady trójpodziału władzy. Nie podlegają natomiast RPO, NIK, sądy powszechne, administracyjne i wojskowe, wojewodowie oraz organy samorządu terytorialnego (Kardas (w:) Zoll II, s. 69-70; tak też Stefański II, s. 64).”Źródło: Komentarz do art.128 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] M. Mozgawa (red.), M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, Kodeks karny. Komentarz praktyczny, Oficyna, 2010, wyd. III., s. 289
  2. na prezentowane w Komentarzu do kodeksu karnego pod redakcją naukową prof.. dr. hab. Andrzeja Zolla wskazanie doktryny prawnej, że Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej powołują się organy sprawiedliwości w ich orzecznictwie i tak, na przykład, asesor Prokuratury Rejonowa Warszawa Śródmieście Marcin Górski, podał w postanowieniu z dnia 30 lipca 2010 r. /sygn. akt 1 Ds. 806/10/MG podał m.in.: „Zgodnie z jednym z poglądów prezentowanych w doktrynie prawa karnego Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest związany z wykonywaniem żadnego z trzech rodzajów władzy, ustawodawczej, wykonawczej bądź sądowniczej, w związku z czym nie można go uznać za konstytucyjny organ Rzeczypospolitej a jedynie za organ konstytucyjny, co wyklucza możliwość kwalifikowania znieważenia i zniesławienia Rzecznika Praw Obywatelskich z art. 226 § 3. Powyższy pogląd prezentowany jest m.in. w Komentarzu do części szczególnej kodeksu karnego opracowanego pod redakcją prof. dr hab. Andrzeja Zolla.

Dowód: Prokuratura Rejonowa Warszawa Śródmieście, sygn. akt 1 Ds.806/10/MG, postanowienie

asesora Marcina Górskiego z dnia 30 lipca 2010r.

  1. w pismach złożonych kilkukrotnie do akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 407/13:
    1. podawałem zacytowane w pkt. II stanowisko prof. dr. hab. Andrzeja Zolla oraz załączałem do nich kserokopie str. 1131 wydanej pod jego redakcją naukową publikacji: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business,
    2. podawałem stanowisko innych ekspertów w dziedzinie prawa karnego, jak w pkt. III.1 i III.2,
    3. informowałem Sąd o postanowieniu asesora Marcina Górskiego z dnia 30 lipca 2010 r., jak w pkt. IV.

 

Jeśli Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym, nie jest – według wskazania doktryny prawnej prezentowanego przez prof. Andrzeja Zolla oraz przez innych ekspertów w dziedzinie prawa karnego jako słuszne – konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej, a wyłącznie organem konstytucyjnym, to czyn przypisany mi przez prokurator Radosławę Ridan z art. 226 § 3 k.k. i opisany, jak wyżej nie wypełnia znamion czynu określonego jako przestępstwo w art. 226 § 3 k.k.

Z podanych wyżej przyczyn sędzia Beata Stój uznała mnie za winnego popełnienia czynu przypisanego mi przez prokurator Radosławę Ridan w pkt. XVII aktu oskarżenia z rażącym naruszeniem prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., a także z oczywistym i rażącym naruszeniem prawa określonego w:

  1. artykule 42.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego”.
  2. artykule 7.1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności:Nikt nie może być uznany za winnego popełnienia czynu polegającegona działaniu lub zaniechaniu działania, którego według prawawewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowił czynu zagrożonego karą w czasie jego popełnienia”.
  3. artykule 15.1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych: Nikt nie może być skazany za czyn lub zaniechanie, które w myśl prawa wewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowiły przestępstwa w chwili ich popełnienia.

xxx

Wskazać należy, że:

  1. Prokurator Generalny wniósł w dniu 23 sierpnia 20111 r. kasację /Załącznik 5/ na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06,
  2. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną i wydał wyrok wznowieniowy z dnia 26 stycznia 2016 r. – Załącznik 4,

mimo że nie zaskarżyłem wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., z winy sędziego T. Kuczmy oraz sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie, Tomasza Wojciechowskiego, Zdzisława Kulpy i SSR del do SO Marcina Świerka, którzy pozbawili mnie możności jego zaskarżenia.

Po tym, gdy złożyłem wniosek o przywrócenie mi terminu na zaskarżenie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.:

  1. sędzia Tomasz Kuczma oddalił mój wniosek postanowieniem z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 15:
    Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/6 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ postanowienie

sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 15

  1. sędziowie Sądu Okręgowego w Rzeszowie Tomasz Wojciechowski, Zdzisław Kulpa, Marcin Świerk, którzy wydali w dniu 17 kwietnia 2008 r. postanowienie /sygn. II Kz 124/08/ w przedmiocie oddalenia mojego zażalenia na postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 16:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/6 II K 854/10/ postanowienie

Sądu Okręgowego w Rzeszowie, sygn. akt II Kz 124/08, postanowienie z dnia 17 kwietnia 2008 r. – Załącznik 16

 

Pismem z dnia 11 lutego 2007 r. złożyłem wniosek o przywrócenie mi terminu do zaskarżenia wyroku z dnia 18.12.2007 r.

W uzasadnieniu podałem, że:

  1. sędzia T. Kuczma nie wezwał mnie na rozprawę w dniu 18.12.2007 r., ani mnie o niej nie zawiadomił,
  2. o tym, że w dniu 18.12.2007 r. odbyła się rozprawa, podczas której sędzia T. Kuczma wydał wyrok kończący sprawę zostałem poinformowany przez Sąd Rejonowy w Dębicy po tym, gdy pismem z dnia 9 stycznia 2008 r. złożyłem wniosek o wyłączenie sędziego T. Kuczmy.

 

Wniosek o wyłączenie sędziego T. Kuczmy złożyłem ponieważ w doręczonym mi w grudniu 2007 r. protokole rozprawy w dniu 27 września 2007 r. sędzia T. Kuczma polecił zaprotokołować: „(…) Przewodniczący/SSR T. Kuczma – ZKE/ zarządził postępowanie dowodowe oraz pouczył oskarżonego o przysługującym mu prawie zadawania pytań osobom przesłuchiwanym oraz składania wyjaśnień co do każdego dowodu (art. 386 § 2 kpk)”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ protokół rozprawy w dniu 27 września 2007r.

 

To kłamstwo. Ja nie uczestniczyłem w rozprawie w dniu 27.09.2007 r. Byłem wtedy w odległym od Dębicy o ok. 500 km Swarzędzu, gdzie pracowałem.

Po tym, gdy powołując się na zacytowane wyżej kłamstwo sędziego T. Kuczmy, złożyłem pismem z dnia 9 stycznia 2008 r wniosek o wyłącznie sędziego T. Kuczmy, Sąd Rejonowy w Dębicy doręczył mi pismo z dnia 15 stycznia 2008 r. o treści: „Dębica dnia 15.01.2008r. Sygn. akt II K 451/06 Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny zawiadamia, że zarządzeniem z dnia 15.01.2008r. Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego w Dębicy, Pana wniosek z dnia 14.01.2008r. (data wpływu do Sądu) o wyłączenie SSR – Tomasza Kuczmy od rozpoznania sprawy pozostawiono w aktach sprawy bez dalszego biegu – jako bezprzedmiotowy. Postępowanie w sprawie zostało bowiem zakończone wyrokiem z dnia 18.12.2007r. Wyrok w tej sprawie jest prawomocny. Na zarządzenie Sędziego Sekretarz Jedynak”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ pismo z dnia 15.01.

2008 r.

 

Po otrzymaniu w.w. pisma z dnia 15 stycznia 2008 r., pismem z dnia 11 lutego 2008 r. skierowanym do Sądu Rejonowego w Dębicy złożyłem: „Wniosek – na podstawie art. 126 § 1 Kodeksu Postępowania Karnego o przywrócenie terminu na zaskarżenie wyroku z dnia 18 grudnia 2007r. w sprawie do sygn. akt II K 451/06.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, pismo Z. Kękusia z dnia 11 lutego 2008r.

 

W odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 11.02.2008 r. sędzia T. Kuczma wydał w dniu 19 lutego 2008 r. postanowienie – Załącznik 15: Sygn. akt II K 451/06 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2008r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w składzie Przewodniczący SSR Tomasz Kuczma Protokolant Maria Smoczyńska Przy udziale Prokuratora – po rozpoznaniu w sprawie przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi oskarżonemu o przestępstwa z art. 226 § 1 kk i inne z wniosku Zbigniewa Kękusia o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r. na podstawie art. 126 § 1 kpk postanawia nie uwzględnić wniosku i odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r.

Uzasadnienie:
Zbigniew Kękuś w dniu 11.02.2007r. wniósł o przywrócenie terminu do zaskarżenia wyroku. Ponieważ do zaskarżenia wyroku konieczne jest sporządzenie i doręczenie stronie postępowania odpisu wyroku z uzasadnieniem, wniosek Zbigniewa Kękusia należy traktować, jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wykonanie takiej czynności przez Sąd. Świadczy o tym także stwierdzenie zawarte we wniosku, że wyrok zostanie zaskarżony po jego doręczeniu. (…)”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 15

 

Złożyłem zażalenie na postanowienie sędziego T. Kuczmy.

W dniu 17 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie w składzie SSO Tomasz Wojciechowski, SSO Zdzisław Kulpa, SSR del. do SO Marcin Świerk wydał postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego przeze mnie postanowienia sędziego T. Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 16: „Sygn. akt II Kz 124/08 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2008r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Przewodniczący: SSO Tomasz Wojciechowski Sędziowie: SSO Zdzisław Kulpa /spraw./ SSR del. do SO Marcin Świerk (…) po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 17 kwietnia 2008r. sprawy Zbigniewa Kękusia skazanego za przestępstwo z art. 226 § 1 kk i inne na skutek zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 19 lutego 2008r,. sygn. akt II K 451/06, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku na podstawie art. 437 § 1 kpk postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. (…).”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, postanowienie Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 17 kwietnia 2008 r. – Załącznik 16

Wskazać należy, że:

  1. w kasacji wniesionej w dniu 23 sierpnia 2011 r. Prokurator Generalny podał – Załącznik 5: „Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Generalnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06 Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pjt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia.
    (…) Wobec niezaskarżenia przez strony, wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy uprawomocnił się w dniu 27 grudnia 2007 r., bez wszczynania postępowania odwoławczego.”
  2. w wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy podał – Załącznik 4: „Sygn. akt IV KK 272/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Barbara Skoczkowska SSA del. do SN Henryk Komisarski (sprawozdawca) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 212 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. (…)

Żadna ze stron nie zaskarżyła powyższego wyroku i uprawomocnił się on w dniu 27 grudnia 2007 r.

 

Prokurator Generalny wniósł kasację w dniu 23.08.2011 r., jak podał na jej str. 1, Załącznik 5: „Na podstawie art. 521 kpk”, który:

  1. w brzmieniu, pod rządami którego rozpoznawana była sprawa przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 407/13, II K 451/06/, tj. sprzed nowelizacji ustawy Kodeks postępowania karnego, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r. stanowi: „Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.
  2. w brzmieniu po nowelizacji ustawy Kodeks postępowania karnego, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r. stanowi: Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.

 

Tak samo, jak wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., sygn. akt II K 451/06, uchylony przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26.01.2012 r., wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej w dniu 23.08.2011 r., orzeczenie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. kończące postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ nie zostało zaskarżone.

 

Wnoszę jak na wstępie, tj. jak w pkt. I i II, str. 1 niniejszego pisma.

 

 

Zbigniew Kękuś

 

Załączniki: załączniki od 1 do 10 do ściągnięcie tutaj

  1. Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 27 lipca 2016 r.
  2. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S
  3. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r.
  4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
  5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ kasacja Prokuratora Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06
  6. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099
  7. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 lipca 2007r., karty 3040, 3041
  8. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo INTERIA.PL.S.A., z dnia 1 października 2007r. karta 3183
  9. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r., data wpływu kopii do Sądu Rejonowego w Dębicy 19 marca 2007 r.
  10. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r.
  11. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r.
  12. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zażalenie adw. Roberta Bryka z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie SSR Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.
  13. Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1131
  14. Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  15. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/6 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r.
  16. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/6 II K 854/10/ postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie, sygn. akt II Kz 124/08, postanowienie z dnia 17 kwietnia 2008 r.

1 Wszystkie przepisy Kodeksu postępowania karnego podaję w brzmieniu sprzed nowelizacji Kodeksu, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r. ponieważ sprawa przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ jest rozpoznawana pod rządami przepisów Kodeksu sprzed jego nowelizacji.