25.10.2016 r. Wniosek Z. Kękusia do Zbigniewa Ziobry o wyjaśnienie, dlaczego jemu nie wolno wnieść kasacji w sprawie, w której kasację wniósł A. Seremet

Kraków, dnia 25 października 2016 r.

Zbigniew Kękuś

Zbigniew Ziobro

Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny

ul. Rakowiecka 26/30

02-528 Warszawa

 

Sygn. akt:

  1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016
  2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

 

Dotyczy:

  1. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi informacji w postaci prezentacji przepisu prawa uniemożliwiającego adresatowi niniejszego pisma, Ministrowi Sprawiedliwości – Prokuratorowi Generalnemu, wniesienie na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, mimo że w tej samej sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasację na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., kończącego postępowanie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ w pierwszej instancji.
  2. Zawiadomienie, że w sprawie orzeczenia /wyroku/ sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. kończącego postępowanie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/, tak samo, jak w sprawie orzeczenia /postanowienia/ sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. kończącego postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/:
    1. żadna ze stron nie złożyła apelacji,
    2. ja nie złożyłem apelacji z powodu:
      1. pozbawienia mnie możności jej złożenia przez:
        1. sędziego Tomasza Kuczmę
        2. sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie, Tomasza Wojciechowskiego, Zdzisława Kulpę i Marcina Świerka,
      2. niedoręczenia mi tego wyroku przez Sąd Rejonowy w Dębicy.
  3. Wniosek – na podstawie informacji przekazanej mi w dniu 13 lipca 2016 r. w Prokuraturze Krajowej przez prokurator Elżbietę Szamburską /Załącznik 7/ – o sporządzenie i doręczenie mi informacji jak w pkt. I w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.
  4. Zawiadomienie, że:
    1. skany dokumentów poświadczających fakty przedstawione w niniejszym piśmie są umieszczone na stronie www.kekusz.pl,
    2. skan niniejszego pisma zostanie umieszczony na stronie www.kekusz.pl.

 

Ziobro: Chcę zmieniać sądy”

Źródło: „Fakt”, 28.09.2016, s. 3 – Załącznik 15

 

Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Genralnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy

z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06.

Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pkt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego,

z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r.,

sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 4

 

Warszawa, dnia 5.09.2016 r. Rzeczpospolita Polska Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego PK IV Ksk 1046.2016 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Odpowiadając na pisma z dnia: 7.06.2016 r., 13.06.2016 r., 14.07.2016 r., 16.06.2016 ., 21.06.2016 r., 7.07.2016 r. 24.08.2016 r. i 30.08.2016 r. nadesłane do Ministerstwa Sprawiedliwości i do Prokuratury Krajowej uprzejmie informuję, że Minister Sprawiedliwości –

Prokurator Generalny nie skorzysta z przysługującego mu na mocy art. 521 § 1 k.p.k. uprawnienia i nie wniesie kasacji od prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15.03.2016 r.,

sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06 – ZKE/.”

Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo

prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3

 

Uzasadnienie

 

Pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. skierowanym do adresata niniejszego pisma złożyłem – Załącznik 1: „Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny Prokuratura Krajowa ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Dotyczy:

  1. Wniosek – na podstawie:
    1. art. 521 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k., art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
    2. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, wniesionej na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 13,
    3. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanego na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 14,
    4. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 21,
    5. wskazania doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej

o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego do Sądu Najwyższego kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ o umorzeniu postępowania z powodu ustania karalności czynów /art. 17 § 1 k.p.k., w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k./ – Załącznik 22.

  1. Wniosek o przedstawienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. naruszenia:
    1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów,
    2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17.
  2. Wniosek o złożenie w kasacji jak w pkt. I wniosku do Sądu Najwyższego o wydanie wyroku uniewinniającego mnie od każdego z 18 czynów przypisanych mi przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., z powodu:
    1. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k., w tym – patrz: pkt III.2,
    2. w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia:
      1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. oraz
      2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego

Zbigniewa Ziobry – Załącznik 1

W załączeniu przesyłam prawomocne orzeczenie /postanowienie/ sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończące postępowanie przeciwko mnie prowadzone w okresie od 14 listopada 2006 r. do 15 marca 2016 r. do sygnatury akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06 i II K 854/10 – Załącznik 2:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi

Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 2

 

W odpowiedzi na moje w.w. pismo z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego otrzymałem pismo z dnia 5 września 2016 r. zatrudnionego w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej prokuratora Prokuratury we Wrocławiu delegowanego do Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały o treści – Załącznik 3: „Warszawa, dnia 5.09.2016 r. Rzeczpospolita Polska Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego PK IV Ksk 1046.2016 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Odpowiadając na pisma z dnia: 7.06.2016 r., 13.06.2016 r., 14.07.2016 r., 16.06.2016 ., 21.06.2016 r., 7.07.2016 r. 24.08.2016 r. i 30.08.2016 r. nadesłane do Ministerstwa Sprawiedliwości i do Prokuratury Krajowej uprzejmie informuję, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny nie skorzysta z przysługującego mu na mocy art. 521 § 1 k.p.k. uprawnienia i nie wniesie kasacji od prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15.03.2016 r., sygn. II K 407/13 umarzającego w stosunku do Pana postępowanie karne o czyny z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne (16 czynów) na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. oraz na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. o czyn z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

W swoich pismach podnosi Pan szereg zarzutów stwierdzając, że nie zgadza się z umorzeniem wobec przedawnienia karalności czynów, bowiem czuje się niewinny i wnosi o wywiedzenie kasacji od rzeczonego powyżej postanowienia Sądu Rejonowego Dębicy, sygn. II K 407/13.

W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, która nie potwierdziła słuszności podniesionych zarzutów, a tym samym nie dała podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do wniesienia kasacji do Sądu Najwyższego.

Sąd Rejonowy w Dębicy wobec niemożności ustalenia konkretnych dat, w jakich pokrzywdzeni dowiedzieli się o znieważających i zniesławiających ich pismach, obliczając termin przedawnienia karalności, przyjął okres trzech lat od daty czynu.

Z kolei karalność przestępstw określonych w art. 226 § 3 k.k., art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w art. 241 § 2 k.k., ściganych z oskarżenia publicznego, ustaje, na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., z upływem pięciu lat od ich popełnienia, przy czym, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność przestępstw ustaje z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu. Sąd przyjął, iż chwilą popełnienia przestępstwa polegającego na umieszczeniu w sieci Internet znieważających lub zniesławiających pism, jest chwila dokonania danego wpisu.

Sąd Rejonowy podzielił w tym względzie argumentację Sądu Najwyższego przedstawioną w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 czerwca 2010 r., I KZP 7/10, że przestępstwo tego typu popełnione jest wówczas, gdy sprawca swoim zachowaniem wyczerpuje wszystkie znamiona określone w przepisie karnym i choć możliwe jest, że interesy pokrzywdzonego naruszane są tak długo, jak długo na portalu internetowym dostępna jest publicznie treść, która go zniesławia, to nie przesądza to o „trwałości przestępstwa”, ale jedynie o możliwości zakwalifikowania go jako przestępstwa skutkach trwałych.

Wszystkie czyny zarzucane Panu popełnione zostały w bliżej nieustalone dni, niemniej ustalono datę, po jakiej z pewnością nie mogły zostać popełnione, a to 12 lipca 2004 r. i 5 lipca 2005 r. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 2 listopada 2005 r., a więc w okresach wskazanych w art. 101 § 1 i § 2 k.k.

W tej sytuacji, w świetle treści art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k., jak wywiódł Sąd Rejonowy w Dębicy karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1 i I.11-14 ustała z dniem 12 lipca 2012 r., zaś czynów z punktów 1.2-10, I.15 i I.16 z dniem 5 lipca 2013 r., natomiast na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. karalność czynów z art. I.17 i I.18 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.

Z analizy akt wynika, że wszystkich pokrzywdzonych wymienionymi czynami przesłuchano w toku postępowania przygotowawczego, wskazując ich daty (vide str. 13 i 14 postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy).

W tym miejscu celowym jest odwołanie się do orzeczeń Sądu Najwyższego, który stwierdził między innymi cyt.: „W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz pkt 6 k.p.k. sąd w zasadzie powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia.

Zasada ta nie ma jednak zastosowania, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych. Doszło bowiem wówczas do zbadania podstaw odpowiedzialności oskarżonego w takiej sytuacji sąd powinien podjąć decyzję odnoszącą się do braku tych podstaw, a więc wydać wyrok uniewinniający, a nie umarzający postępowanie z powodu przedawnienia” (post. SN z dnia 3.04.2007 r., V KKN 484/00, LEX nr 53336).

W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych określonych w at. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. sąd powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia. Zasada ta nie ma jednak zastosowania wówczas, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych” (post. SN z dnia 27.01.2011 r., I KZP 27/10, OSNKW 2011/1/5).

Sąd odwoławczy uprawniony jest w razie stwierdzenia konkurencji negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wydać orzeczenie uniewinniające, ale takie rozstrzygnięcie może zapaść jedynie wówczas, gdy pozwalają na to zebrane w sprawie dowody.” (post. SN z 27.09.2012 r., SDI 27/12, Lex nr 1226774).

Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że takie okoliczności nie zachodzą, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje jednoznacznych podstaw do wydania orzeczenia uniewinniającego, a przepisy uniemożliwiają jego dalsze prowadzenie.

Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.

W toku postępowania Pana interesy reprezentował obrońca z urzędu adw. Robert Bryk, który 29.03.2016 r. otrzymał postanowienie z dnia 15.03.2016 r. o umorzeniu postępowania, lecz go nie zaskarżył.

Ponadto postanowienie z dnia 15.03.2016 r. o umorzeniu postępowania zostało także doręczone Panu w dniu 8.04.2016 r., którego z sobie tylko znanych powodów także Pan nie zaskarżył. To zaniechanie skutkowało uprawomocnieniem się wymienionego postanowienia o umorzeniu w dniu 16.04.2016 r.

W związku z treścią pana wniosków o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego kasacji należy podkreślić, że jest ona nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. może zostać wniesiona do Sądu Najwyższego wyłącznie w razie dopuszczenia się przez sądy orzekające uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k. /bezwzględne przyczyny odwoławcze/ lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Wniesienie kasacji na innej podstawie, w tym od błędu w ustaleniach faktycznych, nie jest dopuszczalne.

Podkreślenia wymaga, że zarzut dokonania przez sąd błędnej oceny dowodów i niesłusznego dania wiary jednym dowodom, a odmówienia wiarygodności innym dowodom zebranym w sprawie, a co za tym idzie poczynienia przez sąd orzekający błędnych ustaleń faktycznych, w myśl regulacji art. 523 § 1 k.p.k., nie może stanowić podstawy wniesienia kasacji, albowiem zarzut ten nie należy do katalogu przyczyn kasacyjnych, wskazanych w tym przepisie.

Zarzut taki może zostać podniesiony tylko w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Najwyższy orzekając w trybie przepisów o kasacji nie może dokonywać ponownej oceny dowodów i na podstawie własnej oceny wiarygodności poszczególnych dowodów, w tym wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, kontrolować dokonanych w wyroku sądu I instancji ustaleń faktycznych.

W postępowaniu kasacyjnym, które nie jest swoistym postępowaniem „trzecioinstancyjnym” Sąd Najwyższy sprawdza jedynie, czy ocena dowodów przeprowadzona przez sąd nie naruszała zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 7 k.p.k., a także, czy dokonując ustaleń faktycznych orzekające w obu instancjach sądy nie dopuściły rażącego naruszenia innych reguł procedowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na treść wyroku.

Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że Sąd Rejonowy orzekając w tej sprawie oparł się na całokształcie ujawnionego materiału dowodowego.

Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.

Uzupełniająco należy podkreślić, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny nie sprawuje nadzoru nad niezawisłymi sędziami, a jedynym środkiem prawnym pozwalającym na ewentualne korygowanie wadliwych orzeczeń jest kasacja.

Zdaniem Sądu Najwyższego, „Podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być samo negowanie oceny istniejących dowodów, bądź kwestionowanie opartych na nich ustaleń faktycznych, tylko dlatego, że są niekorzystne… i przeciwstawianie im innych okoliczności bardziej dla… korzystnych, których sąd – po ich rozważeniu – nie uznał za wiarygodne lub mające znaczenie dla rozstrzygnięcia (…) Podejmowane próby takich zabiegów są jawnym naruszeniem ograniczeń zawartych art. 523 k.p.k. i stanowią niczym nieuprawnioną próbą przekształcenia kontroli kasacyjnej w kolejną kontrolę apelacyjną” (zob. postanowienie SN z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt III KK 94/14, LEX nr 1493984).

Reasumując – dokonana ocena prawidłowości sposobu procedowania Sądu Rejonowego w Dębicy i zasadności wydanego postanowienia, nie dała podstaw do stwierdzenia, że orzeczenie to zapadło z rażącą obrazą prawa, o której mowa w art. 523 § 1 k.p.k., a tym samym nie dała podstaw do wniesienia na korzyść Pana kasacji przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.

Krzysztof Domagała Prokurator Prokuratury we Wrocławiu delegowany do Prokuratury Krajowej”

Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo

prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3

 

W związku z powyższym wskazać należy, że:

  1. Sąd Rejonowy w Dębicy prowadził w okresie od 14 listopada 2006 r. do 15 marca 2016 r. postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan, która oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i – jak podała „założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl” popełniłem osiemnaście przestępstw, tj.:
    1. pkt. I, III-XVI aktu oskarżeniaznieważyłem i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
    2. pkt II aktu oskarżeniazniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt Sądu Okręgowego w Krakowie XI CR 603/04/,
    3. pkt XVII aktu oskarżeniaznieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, rzecznika praw obywatelskich w osobie piastującego ten urząd Andrzeja Zolla,
    4. pkt XVIII aktu oskarżenia – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S

  1. W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wydał prawomocne orzeczenie /wyrok/ kończące w.w. sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06. Przypisał mi sprawstwo wszystkich czynów, o które oskarżyła mnie prokurator Radosława Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r.
  2. W dniu 23 sierpnia 2011 r. prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł do Sądu Najwyższego – na podstawie m. in. art. 523 § 1 k.p.k. kasację na moją korzyść w zakresie dwóch zarzutów – z pkt. II i XVIII – wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/. Podał – Załącznik 4: „Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Genralnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06 Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pjt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia.

Na podstawie art. 523 § 1 kpk, art. 526 §1 kpk i art. 537 § 1 i 2 kpk zaskarżam

I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego a mianowicie art. 366 § 1 kpk, polegające na niezasadnym odstąpieniu od przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja posiadającego informacje dotyczące tego, czy Zbigniew Kękuś zakładał stronę internetową www.zgsopo.webpark.pl i stronę pod domeną zkekus.w.inetria.pl, a także czy umieszczał na nich oraz w jakim czasie swoje pisma znieważające pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechniał okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, czy też współdziałał w tym zakresie z inną nieustaloną osobą, w następstwie czego doszło do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora

Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ – Załącznik 4

W dniu 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy wydał – na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego jak w pkt. III – wyrok, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść, wznowił postępowanie sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ i przekazał sprawę przeciwko mnie Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie objętym kasacją, tj. z pkt. II i XVIII. Sąd Najwyższy podał m.in. – Załącznik 5: „Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wszystkich okoliczności,co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.

Zgodnie z utrwalonymi już poglądami Sądu Najwyższego, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., jeśli tylko jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 149/08, OSNwSK 2008/1/1419’ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 208/06, LEX nr 445353).”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 5

Wskazać należy, że jakkolwiek kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 23.08.2011 r. /Załącznik 4/ obejmowała zarzuty z pkt. II i XVIII wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., to przedstawione w niej zarzuty dotyczą wszystkich czynów – nie tylko z pkt. II i XVIII – które przypisał mi sędzia T. Kuczma na podstawie aktu oskarżenia prokurator R. Ridan. Wszystkie czyny przypisane mi przez sędziego T. Kuczmę wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. zostały bowiem popełnione za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony zkekus.w.interia.pl.

Kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r. kasacja i wydany na jej podstawie wyrok wznowieniowy Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r. nie mogły obejmować pełnego zakresu 18 przestępstw przypisanych mi przez sędziego T. Kuczmę wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. ponieważ:

    1. art. 521 § 1 k.p.k. stanowił1: Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.,
    2. w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16 czynów z pkt. I, III – XVII, z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k. – Załącznik 6:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 6

  1. Po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyroku wznowieniowego z dnia 15 września 2010 r. /Załącznik 6/, a następnie przez Sąd Najwyższy wyroku wznowieniowego z dnia 26 stycznia 2012 r. /Załącznik 5/ Sąd Rejonowy w Dębicy zmieniał dwukrotnie sygnaturę akt sprawy przeciwko mnie, na:
    1. II K 854/10,
    2. II K 407/13.
  2. Artykuł 93 § 1Kodeks postępowania karnego stanowi: „Jeżeli ustawa nie wymaga wydania wyroku, sąd wydaje postanowienie.
  3. W dniu 15 marca 2016 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój wydała prawomocne orzeczenie /postanowienie/, kończące postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ w pierwszej instancji.
  4. Sędzia Beata Stój wydała orzeczenie /postanowienie/ z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ w oparciu o przepisy ustawy Kodeks postępowania karnego w ich brzmieniach tożsamymi z tymi, w oparciu o które sędzia Tomasz Kuczma wydał uchylony wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23.08.2011 r. wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r. orzeczenie /wyrok/ z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/.

 

W odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego /Załącznik 1/ o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. prawomocnego postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. prokurator Krzysztof Domagała podał m.in. – Załącznik 3: „W związku z treścią pana wniosków o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego kasacji należy podkreślić, że jest ona nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. może zostać wniesiona do Sądu Najwyższego wyłącznie w razie dopuszczenia się przez sądy orzekające uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k. /bezwzględne przyczyny odwoławcze/ lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Wniesienie kasacji na innej podstawie, w tym od błędu w ustaleniach faktycznych, nie jest dopuszczalne.

Podkreślenia wymaga, że zarzut dokonania przez sąd błędnej oceny dowodów i niesłusznego dania wiary jednym dowodom, a odmówienia wiarygodności innym dowodom zebranym w sprawie, a co za tym idzie poczynienia przez sąd orzekający błędnych ustaleń faktycznych, w myśl regulacji art. 523 § 1 k.p.k., nie może stanowić podstawy wniesienia kasacji, albowiem zarzut ten nie należy do katalogu przyczyn kasacyjnych, wskazanych w tym przepisie.

Zarzut taki może zostać podniesiony tylko w postępowaniu apelacyjnym.

(…) Reasumując – dokonana ocena prawidłowości sposobu procedowania Sądu Rejonowego w Dębicy i zasadności wydanego postanowienia, nie dała podstaw do stwierdzenia, że orzeczenie to zapadło z rażącą obrazą prawa, o której mowa w art. 523 § 1 k.p.k., a tym samym nie dała podstaw do wniesienia na korzyść Pana kasacji przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.”

 

Wskazać należy, że prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł wspomnianą wyżej kasację z dnia 23 sierpnia 2011 r. na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia /wyroku/ sędziego Tomasza Kuczmy kończącego sprawę do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ na podstawie – patrz: Załącznik 4:

  1. artykułu 366 § 1 k.p.k., który stanowi: „Przewodniczący kieruje rozprawą i czuwa nad jej prawidłowym przebiegiem, bacząc, aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, a w miarę możności także okoliczności sprzyjające popełnieniu przestępstwa.”
  2. artykułu 7 k.p.k., który stanowi: „Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.”

 

Prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł na podstawie zacytowanych wyżej przepisów ustawy Kodeks postępowania karnego kasację na moją korzyść od orzeczenia sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/. Powołał się na błędną ocenę dowodów dokonaną przez Sąd /sędziego T. Kuczmę/. Podał – Załącznik 4: „W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy teść w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.
W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy.”

Tymczasem prokurator Krzysztof Domagała poinformował mnie, że w tej samej sprawie, do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ Pan, minister sprawiedliwości – prokurator generalny nie może wnieść kasacji na podstawie wskazanego przeze mnie w piśmie z dnia 13 czerwca 2016 r. art. 366 § 1 k.p.k.. Podał, że: „(…) zarzut dokonania przez sąd błędnej oceny dowodów i niesłusznego dania wiary jednym dowodom, a odmówienia wiarygodności innym dowodom zebranym w sprawie, a co za tym idzie poczynienia przez sąd orzekający błędnych ustaleń faktycznych, w myśl regulacji art. 523 § 1 k.p.k., nie może stanowić podstawy wniesienia kasacji, albowiem zarzut ten nie należy do katalogu przyczyn kasacyjnych, wskazanych w tym przepisie.

Zarzut taki może zostać podniesiony tylko w postępowaniu apelacyjnym.

 

Wskazać zatem należy, że:

  1. Prokurator Generalny wniósł w dniu 23 sierpnia 20111 r. kasację /Załącznik 4/ na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06,
  2. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną i wydał wyrok wznowieniowy z dnia 26 stycznia 2016 r. – Załącznik 5,

mimo że żadna ze stron – ja oraz osoby uznane przez sędziego T. Kuczmę za pokrzywdzone przeze mnie – nie zaskarżyła wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r.

Ja nie złożyłem apelacji od tego wyroku z winy sędziego T. Kuczmy oraz sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie, Tomasza Wojciechowskiego, Zdzisława Kulpy i SSR del do SO Marcina Świerka, którzy pozbawili mnie możności jej złożenia.

Po tym, gdy złożyłem wniosek o przywrócenie mi terminu na zaskarżenie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.:

  1. sędzia Tomasz Kuczma oddalił mój wniosek postanowieniem z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 7:
    Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/6 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ postanowienie

sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 7

  1. sędziowie Sądu Okręgowego w Rzeszowie Tomasz Wojciechowski, Zdzisław Kulpa, Marcin Świerk, którzy wydali w dniu 17 kwietnia 2008 r. postanowienie /sygn. II Kz 124/08/ w przedmiocie oddalenia mojego zażalenia na postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 8:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/6 II K 854/10/ postanowienie

Sądu Okręgowego w Rzeszowie, sygn. akt II Kz 124/08, postanowienie z dnia 17 kwietnia 2008 r. – Załącznik 8

 

Pismem z dnia 11 lutego 2007 r. złożyłem wniosek o przywrócenie mi terminu do zaskarżenia wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. W uzasadnieniu podałem, że:

  1. sędzia T. Kuczma nie wezwał mnie na rozprawę w dniu 18.12.2007 r., ani mnie o niej nie zawiadomił,
  2. o tym, że w dniu 18.12.2007 r. odbyła się rozprawa, podczas której sędzia T. Kuczma wydał wyrok kończący sprawę zostałem poinformowany przez Sąd Rejonowy w Dębicy po tym, gdy pismem z dnia 11 stycznia 2008 r. złożyłem wniosek o wyłączenie sędziego T. Kuczmy.

 

Wniosek o wyłączenie sędziego T. Kuczmy złożyłem ponieważ w doręczonym mi w grudniu 2007 r. protokole rozprawy w dniu 27 września 2007 r. sędzia T. Kuczma polecił zaprotokołować: „(…) Przewodniczący/SSR T. Kuczma – ZKE/ zarządził postępowanie dowodowe oraz pouczył oskarżonego o przysługującym mu prawie zadawania pytań osobom przesłuchiwanym oraz składania wyjaśnień co do każdego dowodu (art. 386 § 2 kpk)”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ protokół rozprawy w dniu 27 września 2007r.

 

To kłamstwo. Ja nie uczestniczyłem w rozprawie w dniu 27.09.2007 r. Byłem wtedy w odległym od Dębicy o ok. 500 km Swarzędzu, gdzie pracowałem.

Po tym, gdy mi w dniu 10 grudnia 2007 r. doręczono w.w. Protokół rozprawy w dniu 27 września 2007 r., pismem z dnia 11 stycznia 2008 r. skierowanym do Sądu Rejonowego w Dębicy złożyłem – powołując się na zamieszczone w przez sędziego T. Kuczmę w Protokole kłamstwo: „Przewodniczący/SSR T. Kuczma – ZKE/ zarządził postępowanie dowodowe oraz pouczył oskarżonego o przysługującym mu prawie zadawania pytań osobom przesłuchiwanym oraz składania wyjaśnień co do każdego dowodu” – złożyłem wniosek o wyłączenie sędziego T. Kuczmy.

W odpowiedzi Sąd Rejonowy w Dębicy doręczył mi pismo z dnia 15 stycznia 2008 r. o treści – Załącznik 9: „Dębica dnia 15.01.2008r. Sygn. akt II K 451/06 Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny zawiadamia, że zarządzeniem z dnia 15.01.2008r. Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego w Dębicy, Pana wniosek z dnia 14.01.2008r. (data wpływu do Sądu) o wyłączenie SSR – Tomasza Kuczmy od rozpoznania sprawy pozostawiono w aktach sprawy bez dalszego biegu – jako bezprzedmiotowy. Postępowanie w sprawie zostało bowiem zakończone wyrokiem z dnia 18.12.2007r. Wyrok w tej sprawie jest prawomocny. Na zarządzenie Sędziego Sekretarz Jedynak”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ pismo z dnia 15

stycznia 2008 r. – Załącznik 9

 

Doręczonym mi Zawiadomieniem z dnia 28 stycznia 2008 r. sędzia Tomasz Kuczma przyznał się do popełnienia… oczywistej pomyłki pisarskiej w w.w. Protokole rozprawy w dniu 27 września 2007 r. W Zawiadomieniu z dnia 28 stycznia 2008 r. podano – Załącznik 10: „Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny /adres – ZKE/ Dębica, dn. 28.01.2008 r. Sygn. akt II K 451/06 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE O TREŚCI ZARZĄDZENIA Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny zawiadamia Pana, iż zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2008 . Sąd sprostował oczywistą pomyłkę pisarską zawartą w protokole rozprawy z dnia 27 września 2007 r. w ten sposób, iż zarządził wykreślić w karcie 3165 słowa:
– „Świadkowie zostali usunięciu z sali rozpraw. Biegli zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego pozostali na sali”.

– „oraz pouczył oskarżonego o przysługującym mu prawie zadawania pytań oraz składania wyjaśnień, co do każdego dowodu (art. 386 § 2 k.p.k.)”.

– Świadków wezwano na salę rozpraw”.

– „Świadków usunięto do osobnego pokoju, a następnie każdego świadka wzywano na salę rozpraw i przesłuchiwano w nieobecności tych świadków, którzy jeszcze nie zeznawali. Świadkowie zeznali”

Na zarządzenie Sędziego Sekretarz: Maria Smoczyńska”.
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, Zawiadomienie z dnia

28 stycznia 2008 r. – Załącznik 10

 

Po otrzymaniu w.w. pisma z dnia 15 stycznia 2008 r., którym zawiadomiono mnie, że „Postępowanie w sprawie zostało bowiem zakończone wyrokiem z dnia 18.12.2007r. Wyrok w tej sprawie jest prawomocny.” pismem z dnia 11 lutego 2008 r. skierowanym do Sądu Rejonowego w Dębicy złożyłem: „Wniosek – na podstawie art. 126 § 1 Kodeksu Postępowania Karnego o przywrócenie terminu na zaskarżenie wyroku z dnia 18 grudnia 2007r. w sprawie do sygn. akt II K 451/06.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, pismo Z. Kękusia z dnia 11 lutego 2008r.

 

W odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 11.02.2008 r. sędzia T. Kuczma wydał w dniu 19 lutego 2008 r. postanowienie – Załącznik 7: Sygn. akt II K 451/06 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2008r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w składzie Przewodniczący SSR Tomasz Kuczma Protokolant Maria Smoczyńska Przy udziale Prokuratora – po rozpoznaniu w sprawie przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi oskarżonemu o przestępstwa z art. 226 § 1 kk i inne z wniosku Zbigniewa Kękusia o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r. na podstawie art. 126 § 1 kpk postanawia nie uwzględnić wniosku i odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r.

Uzasadnienie:
Zbigniew Kękuś w dniu 11.02.2007r. wniósł o przywrócenie terminu do zaskarżenia wyroku. Ponieważ do zaskarżenia wyroku konieczne jest sporządzenie i doręczenie stronie postępowania odpisu wyroku z uzasadnieniem, wniosek Zbigniewa Kękusia należy traktować, jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wykonanie takiej czynności przez Sąd. Świadczy o tym także stwierdzenie zawarte we wniosku, że wyrok zostanie zaskarżony po jego doręczeniu.

W uzasadnieniu Zbigniew Kękuś podniósł, że wyrok został wydany w czasie rozprawy w dniu 18 grudnia 1007r. podczas gdy nie doręczono mu wezwania na rozprawę, przy czym wniosek o sporządzenie i doręczenie wyroku z uzasadnieniem Zbigniew Kękuś wniósł w dniu 6.02.2008r.

Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku nie jest uzasadniony i nie może zostać uwzględniony.

Zgodnie z art. 126 § 1 kpk termin zawity może zostać przez sąd przywrócony, jeżeli niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, a wniosek należy złożyć w terminie 7 dnia od daty ustania przeszkody. Obowiązek wykazania takich przeszkód ciąży na osobie, która wnosi o przywrócenie terminu.

Zbigniew Kękuś w żaden sposób zaś istnienia tych przeszkód nie wykazał.

Zgodnie z treścią art. 422 § 1 kpk oskarżony może w terminie 7 dnia od daty ogłoszenia wyroku złożyć wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku.

Wbrew twierdzeniom Zbigniewa Kękusia podniesionym we wniosku o przywrócenie terminu, wezwanie na rozprawę, podczas której został ogłoszony wyrok, zostało w prawidłowy sposób doręczone. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwanie odebrała w dniu 10.12.2007r. osoba uprawniona do odbioru przesyłki, Wanda Kękuś – matka Zbigniewa Kękusia. Był on więc o terminie rozprawy w prawidłowy sposób powiadomiony. Na rozprawę nie stawił się nie usprawiedliwiają swojej nieobecności. Nie wskazał też żadnych okoliczności, które uniemożliwiłyby mu zapoznanie się z czynnościami wykonanymi przez Sąd na rozprawie w terminie 7 dnia od jej zamknięcia, co pozwoliłoby oskarżonemu złożyć wniosek w terminie.

Nie istniała więc jakakolwiek przeszkoda do złożenia przez oskarżonego wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w terminie.

Należy zwrócić uwagę, że w tym samym dniu Wanda Kękuś odebrała skierowaną do Zbigniewa Kękusia przesyłkę zawierającą odpis protokołu rozprawy z dnia 27.09.2007r., a które Z. Kękuś otrzymał, co wynika z treści jego pisma z dnia 8.01.2008r.

Dodatkowo nie można uznać – nawet przy hipotetycznym przyjęciu, jako prawidłowego twierdzenia Zbigniewa Kękusia, że nie był zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 18.12.2007r. – iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 126 § 1 kpk. Jak wynika z pisma Zbigniewa Kękusia z dnia 11.01.2008r. przesłanego do Sądu dnia 14.01.2008r (k.3393) wiedział on wówczas o przeprowadzeniu przez Sąd rozprawy w dniu 18.12.2007r. Dysponował możliwością stawienia się w Sądzie i uzyskania wiadomości o czynnościach dokonanych na rozprawie w dniu 18.12.2007r. Nawet przy uwzględnieniu jego twierdzeń wiadomość o rozprawie niewątpliwe posiadał już 11.01.2008r. i w terminie 7 dni mógł złożyć wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, jednocześnie zgodnie z wymogami art. 126 § 1 kpk dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie dokonana. Jednak z taki wnioskiem zwrócił się do Sądu dopiero w dniu 11.02.2008r. Brak jest więc podstaw by 7-o dniowy termin liczyć od dnia 4.02.2008r. doręczenia mu informacji o zarządzeniu Przewodniczącej Wydziału II Karnego, na co powołuje się wnioskodawca – przy czym powyższe zawiadomienie również odebrała Wanda Kękuś.

Mając powyższe na uwadze nie można uznać, iż niezachowanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony, a więc wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku nie mógł być uwzględniony Pieczęć okrągła Sądu, Za zgodność z oryginałem Sekretarz M. Smoczyńska.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, Wydział II Karny, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, Postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 7

 

SSR T. Kuczma podał w Postanowieniu z dnia 19 lutego 2008 r., że przesyłkę listową poleconą zawierającą wezwanie dla mnie do stawiennictwa na rozprawę w dniu 18 grudnia 2007r. odebrała w dniu 10 grudnia 2007r. moja matka. Podał, że moja matka odebrała w dniu 10 grudnia 2007 r. także drugą przesyłkę listową poleconą z Sądu Rejonowego w Dębicy.

Moja matka rzeczywiście odebrała dwie przesyłki listowe polecone z Sądu Rejonowego w Dębicy.

Posiadały one numery nadania:

  1. 71383009
  2. 11214862

Ad. 1

W przesyłce o numerze 71383009 nadanej przez Sąd Rejonowy w Dębicy w dniu 3 grudnia 2007r. były:

  1. pismo przewodnie z dnia 3 grudnia 2007r.,podpisane przez sędziego T. Kuczma
  2. odpis Protokołu rozprawy w dniu 27.09.2007r.
  3. odpis Postanowienia sędziego T. Kuczma z dnia 27 września 2007r. o oddaleniu mego wniosku o przekazanie sprawy karnej przeciwko mnie innemu sądowi równorzędnemu.

 

W dniu 18 października 2010r. osobiście zapoznałem się ze znajdującymi się z przyczyn podanych na s. 8 niniejszego pisma Sądzie Okręgowym w Rzeszowie z aktami sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 451/06. Wśród nich znajduje się Zwrotne Potwierdzenie Odbioru w.w. przesyłki listowej poleconej o numerze 71383009, ekspediowanej przez Sąd Rejonowy w Dębicy w dniu 3 grudnia 2010r. i odebranej przez moją matkę w dniu 10 grudnia 2007r. Osoba, która przygotowała tę przesyłkę do ekspedycji napisała na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru w pozycji „Rodzaj przesyłki”: „Odpis prot. rozpr. z 27.09.07 odpis post. z dn. 27.09.07 zaw. w prot. rozprawy termin 18.12.2007

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06, Zwrotne Potwierdzeniu Odbioru przesyłki listowej poleconej nr 71383009, karta 3345

 

Osoba ekspediująca w dniu 3 grudnia 2007r. przesyłkę o numerze 71383009 potwierdziła, że zawierała ona trzy dokumenty. Ta przesyłka rzeczywiście zawierała trzy dokumenty. Zamiast jednak „zawiadomienia” o rozprawie w dniu 18.12.2007r. w niej pismo do mnie sędziego Tomasza Kuczma, sporządzone przez niego w dniu ekspedycji przesyłki o numerze 71383009, tj. w dniu 3 grudnia 2007r.

Na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru przesyłki o numerze 71383009 nie podano natomiast, że zawiera ona także pismo do mnie sędziego T. Kuczmy sporządzone przez niego właśnie w dniu 3 grudnia 2007r.

 

Ad. 2

Na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru przesyłki o numerze 11214862 podano:

Rodzaj pisma: wezwanie na rozprawę + odp. zarządz. z dn. 20.11.07 z poucz.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06, Zwrotne potwierdzeniu odbioru przesyłki listowej poleconej nr 11214862, karta 3344

 

W przesyłce listowej o numerze 11214862 9, nadanej przez Sąd Rejonowy w Dębicy w dniu 22 listopada 2007r. i odebranej przez moją matkę w dniu 10 grudnia 2007r. nie było – jak podano na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru wezwania na rozprawę, lecz wyłącznie odpis Zarządzenia sędziego T. Kuczmy z dnia 20 listopada 2007 r. o uznaniu za bezskuteczny mojego wniosku o doręczenie mi m.in. w.w. Protokołu rozprawy w dniu 27 września 2007 r. Okazuje się, że sędzia Tomasz Kuczma:

  1. wydał w dniu 20 listopada 2007 r. Zarządzenie o uznaniu za bezskuteczny mojego wniosku o doręczenie mi m.in. w.w. Protokołu rozprawy w dniu 27 września 2007 r., a następnie wbrew temu, wydanemu przez siebie zarządzeniu – patrz: pkt 2
  2. doręczył mi odpis w.w. Protokół rozprawy w dniu 27 września 2007 r. przesyłką listową poleconą nr 71383009, odebraną przez moją matkę w dniu 10 grudnia 2007 r.

 

Jakkolwiek:

  1. na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru przesyłki listowej poleconej nr 71383009, odebranej przez moją matkę w dniu 10 grudnia 2007 r. podano, że zawiera ona m.in. zaw. w prot. rozprawy termin 18.12.2007”,
  2. na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru przesyłki listowej poleconej nr 11214862 odebranej przez moją matkę w dniu 10 grudnia 2007 r. podano, że zawiera ona m.in.wezwanie na rozprawę”

to Sąd Rejonowy w Dębicy – sędzia Tomasz Kuczma – nie doręczył mi ani zawiadomienia o rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. ani wezwania na nią.

Gdyby sędziemu Tomaszowi Kuczmie rzeczywiście zależało na doręczeniu mi wezwania na rozprawę, którą miał prowadzić w dniu 18 grudnia 2007r. lub zawiadomienia o niej, to by mi je wysłał odrębną przesyłką.

Nie byłoby wówczas żadnych wątpliwości co do jego wiarygodności.

Gdyby sędzia T. Kuczma dopełnił ustawowego obowiązku doręczenia mi wezwania na rozprawę w dniu 18 grudnia 2007 r. lub zawiadomienie o niej, to ja złożyłbym w 7-dniowym terminie – jak czyniłem za każdym razem, gdy mnie sędzia T. Kuczma wcześniej wzywał w wyznaczanych przez niego terminach na rozprawę główną w sprawie przeciwko mnie – wniosek o doręczenie mi:

  1. protokołu tej rozprawy,
  2. orzeczeń – postanowień, wyroku kończącego sprawę – wydanych ewentualnie podczas tej rozprawy.

 

Wskazać także należy, że moja matka odbierając kierowane do mnie przesyłki listowe polecone nigdy ich nie otwierała.

Niewielu zresztą chyba nawet spośród adresatów przesyłek listowych poleconych otwiera je w chwili ich odbierania, tj. w obecności listonosza – lub na poczcie w obecności urzędnika wydającego przesyłkę – by sprawdzić, czy zawartość przesyłki jest zgodna z opisem na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru.

 

Co się tyczy twierdzenia sędziego T. Kuczmy z Postanowienia z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 7: „Dodatkowo nie można uznać – nawet przy hipotetycznym przyjęciu, jako prawidłowego twierdzenia Zbigniewa Kękusia, że nie był zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 18.12.2007r. – iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 126 § 1 kpk. Jak wynika z pisma Zbigniewa Kękusia z dnia 11.01.2008r. przesłanego do Sądu dnia 14.01.2008r (k.3393) wiedział on wówczas o przeprowadzeniu przez Sąd rozprawy w dniu 18.12.2007r. Dysponował możliwością stawienia się w Sądzie i uzyskania wiadomości o czynnościach dokonanych na rozprawie w dniu 18.12.2007r. Nawet przy uwzględnieniu jego twierdzeń wiadomość o rozprawie niewątpliwe posiadał już 11.01.2008r. i w terminie 7 dni mógł złożyć wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, jednocześnie zgodnie z wymogami art. 126 § 1 kpk dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie dokonana.”, pragnę poinformować, że o zamiarze przeprowadzenia przez Sąd Rejonowy w Dębicy – sędziego Tomasza Kuczmę – rozprawy głównej w dniu 18 grudnia 2007 r. poinformował mnie urzędnik Ministerstwa Sprawiedliwości, sędzia Zygmunt Długogórski, pismem z dnia 5 grudnia 2007 r., doręczonym mi po dniu 18 grudnia 2007 r. i sporządzonym w odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 15 września 2007 r. do adresata niniejszego pisma Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego o objęcie nadzorem sprawy rozpoznawanej przeciwko mnie przez Sąd Rejonowy w Dębicy do sygn. akt II K 451/06.

Sędzia Z. Długogóski podał w w.w. piśmie z 5 grudnia 2007 r. – Załącznik 11: „W nawiązaniu do pism z dnia 15 i 17 września 2007 r. (zawierających identyczną treść). Dotyczących sprawy II K 451/06 Sadu Rejonowego w Dębicy, przekazanych do załatwienia Departamentowi Sądów Powszechnych Ministerstwa Sprawiedliwości uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z obowiązującymi przepisami Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór nad sądami jedynie nadzór administracyjny, który obejmuje kwestie związane z finansowo-administracyjną działalnością sądów oraz wszelkie zagadnienia dotyczące rozpatrywania sprawnego rozpoznawania spraw i prawidłowego wydawania orzeczeń. Oznacza to, że nadzór ten nie może wkraczać w sferę niezawisłości sędziowskiej, to jest w treść sądowych orzeczeń i decyzji merytorycznie związanych z orzekaniem.

Z dokonanych ustaleń wynika, że akta wymienionej na wstępie sprawy wpłynęły do Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 14 listopada 2006r. bez zbędnej zwłoki skierowano sprawę na posiedzenie, na którym w dniu 30 listopada 2006r. zapadło postanowienie o zwrocie akt prokuratorowi celem uzupełnienia postępowania przygotowawczego.
W dniu 5 stycznia 2007r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie, uwzględniając zażalenie prokuratora, uchylił powyższe postanowienie /sędziego T. Kuczmy z dnia 30.11.2006r. – ZKE/, po czym po zwrocie akt do Sądu Rejonowego w Dębicy wyznaczono pierwszy termin rozprawy na dzień 27 marca 2007r., w którym to dniu na podstawie art. 377 § 3 Kodeksu postępowania karnego rozpoczął się przewód sądowy pod nieobecność prawidłowo zawiadomionego oskarżonego. Rozprawę kontynuowano w dniach 7 i 28 maja, 17 lipca, 23 sierpnia i 27 września 2007r. następnie zwrócono się do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa o przesłuchanie jednego ze świadków /prezesa ZG SOPO Krzysztofa Łapaj – ZKE/w drodze pomocy sądowej. Do dnia 20 listopada 2007r., na który to dzień wyznaczono kolejny termin rozprawy do Sądu Rejonowego w Dębicy nie dotarł jeszcze protokół przesłuchania świadka i dlatego też rozprawę odroczono do dnia 18 grudnia 2007r.

W świetle powyższych ustaleń tok postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie nie nasuwa żadnych zastrzeżeń, a zatem w sprawie tej brak jest podstaw do podejmowania działań nadzorczych przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Zastępca Dyrektora Departamentu Sądów Powszechnych sędzia Zygmunt Długogórski”

Dowód: Ministerstwo Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej, Departament Sądów Powszechnych, sygn. akt DSP-I-051-527/2007, pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu Sądów Powszechnych, sędziego Zygmunta Długogórskiego z dnia 5 grudnia 2007r. – Załącznik 11

 

Sędzia Z. Długogórski podał w piśmie z dnia 05.12.2007 r. – Załącznik 11: „Do dnia 20 listopada 2007r., na który to dzień wyznaczono kolejny termin rozprawy do Sądu Rejonowego w Dębicy nie dotarł jeszcze protokół przesłuchania świadka i dlatego też rozprawę odroczono do dnia 18 grudnia 2007r.

Sędzia T. Kuczma podał w postanowieniu z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 7: „Jak wynika z pisma Zbigniewa Kękusia z dnia 11.01.2008r. przesłanego do Sądu dnia 14.01.2008r (k.3393) wiedział on wówczas o przeprowadzeniu przez Sąd rozprawy w dniu 18.12.2007r. Dysponował możliwością stawienia się w Sądzie i uzyskania wiadomości o czynnościach dokonanych na rozprawie w dniu 18.12.2007r. Nawet przy uwzględnieniu jego twierdzeń wiadomość o rozprawie niewątpliwe posiadał już 11.01.2008r. i w terminie 7 dni mógł złożyć wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku,

A przecież Ministerstwo Sprawiedliwości nie jest instytucją, na której ciąży obowiązek zawiadamiania stron postępowań prowadzonych przez sądy o wyznaczanych przez nie terminach rozpraw/posiedzeń. To na sądach – sędziach referentach – spoczywa obowiązek zawiadamiania stron postępowań o rozprawach/posiedzeniach lub wzywania na nie.

Pomijając, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie jest instytucją zawiadamiającą strony postępowań prowadzonych przez sądy o wyznaczanych przez nie terminach rozpraw/posiedzeń, to przecież poinformowanie mnie przez pracownika Ministerstwa, że „Do dnia 20 listopada 2007r., na który to dzień wyznaczono kolejny termin rozprawy do Sądu Rejonowego w Dębicy nie dotarł jeszcze protokół przesłuchania świadka i dlatego też rozprawę odroczono do dnia 18 grudnia 2007r. nie oznaczało, że w dniu 18 grudnia 2007 r. rzeczywiście odbyła się rozprawa wyznaczona przez sędziego T. Kuczmę na ten dzień, jeśli odbyłaby się – sędzia Z. Długogórski sporządził w.w. pismo w dniu 5.12.2007 r., tj. dwa tygodnie przed 18.12.2007 r. – to Sąd, czyli sędzia T. Kuczma wydał wyrok kończący sprawę.

Mogła się przecież powtórzyć opisana przez Z. Długogórskiego w piśmie z dnia 05.12.2007 r. sytuacja z dnia 20 listopada 2007 r. i sędzia T. Kuczma mógł z tego powoeu – lub z jakiejkolwiek innej – odroczyć rozprawę, którą wyznaczył na dzień 18 grudnia 2007 r.

Twierdzenie sędziego T. Kuczmy z postanowienia z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 7: „Dodatkowo nie można uznać – nawet przy hipotetycznym przyjęciu, jako prawidłowego twierdzenia Zbigniewa Kękusia, że nie był zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 18.12.2007r.– iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 126 § 1 kpk. Jak wynika z pisma Zbigniewa Kękusia z dnia 11.01.2008r. przesłanego do Sądu dnia 14.01.2008r (k.3393) wiedział on wówczas o przeprowadzeniu przez Sąd rozprawy w dniu 18.12.2007r. Dysponował możliwością stawienia się w Sądzie i uzyskania wiadomości o czynnościach dokonanych na rozprawie w dniu 18.12.2007r. (…).” stanowi niepodważalny dowód lekceważenia przez sędziego T. Kuczmę:

  1. jego, sędziego referenta w sprawie do sygn. akt II 451/06, ustawowych obowiązków,
  2. mnie, jako strony postępowania.

 

Sędzia T. Kuczma zgodził się z moim zarzutem, że rzeczywiście mógł mnie nie wezwać na rozprawę w dniu 18.12.2007 r., ani nie zawiadomić o niej, a na podstawie tego, że o możliwości jej przeprowadzenia dowiedziałem się przypadkiem – z w.w. pisma z dnia 5 grudnia 2007 r. urzędnika Ministerstwa Sprawiedliwości, sędziego Zygmunta Długogórskiego – wysnuł wniosek – Załącznik 7: „(…) Dysponował możliwością stawienia się w Sądzie i uzyskania wiadomości o czynnościach dokonanych na rozprawie w dniu 18.12.2007r. (…).”

Sędzia Tomasz Kuczma nie wezwał mnie na rozprawę w dniu 18.12.2007 r., ani nie zawiadomił o niej, a dlatego, że ja dowiedziałem się o możliwości jej przeprowadzenia tego dnia przypadkiem miałem… stawić się – taka była linia rozumowania sędziego T. Kuczmy – w Sądzie Rejonowym w Dębicy, to znaczy wziąć urlop i jechać 500 km, ze Swarzędza, gdzie pracowałem, do Dębicy, żeby sprawdzić, czy sędzia T. Kuczma przeprowadził rozprawę, którą wyznaczył na dzień 18.12.2007 r., czy też ją odwołał, jak tę wyznaczoną na dzień 20 listopada 2007 r.

Sędzia T. Kuczma nie wezwał mnie na rozprawę w dniu 18.12.2007 r. ani o niej nie zawiadomił, mimo że w pierwszym wezwaniu, z dnia 19 lutego 2007 r., które mi doręczono na rozprawę główną wyznaczoną przez sędziego T. Kuczmę na dzień 27 marca 2007 r. podano, że moje stawiennictwo jest obowiązkoweZałącznik 12: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Data wysłania: 19.02.2007 r. Sygnatura akt: II K 451/06 Termin: 27 marca 2007 r. godz. 10.00, sala 24 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ WEZWANIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny wzywa Pana do stawiennictwa w charakterze oskarżonego na rozprawę główną, która odbędzie się 27 marca 2007 r., godz. 10.00, sala 24 w tutejszym Sądzie przy ul. Słoneczna 3 w sprawie własnej. (…) Stawiennictwo obowiązkowe.
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, wezwanie z dnia 19

lutego 2007 r. – Załącznik 12

 

Sąd Rejonowy w Dębicy zawiadomił mnie zawiadomieniem z dnia 19.02.2007 r. – pierwszym, które mi doręczono na rozprawę główną w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06 – że moje stawiennictwo na rozprawie głównej jest obowiązkowe.

Nie stawiłem się na rozprawie w dniu 27 marca 2007 r. Nie stawiłem się także na żadne z wezwań doręczonych mi potem przez sędziego T. Kuczmę. Za każdym razem usprawiedliwiałem moje niestawiennictwo.

Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. nie stawiłem się ponieważ sędzia T. Kuczma nie wezwał mnie na nią, ani mnie o niej nie zawiadomił.

 

Z podanych wyżej powodów zaskarżyłem Postanowienie sędziego T. Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r. o nieuwzględnieniu mojego wniosku o przywrócenie mi terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 18 grudnia 2007r.

Z zacytowaną wyżej linią rozumowania sędziego T. Kuczmy zgodzili się trzej sędziwe Sądu Okręgowego w Rzeszowie II Wydział Karny SSO Tomasz Wojciechowski, SSO Zdzisław Kulpa i SSR del. do SO Marcin Świerk, którzy w dniu 17 kwietnia 2008 r. wydali postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego przeze mnie postanowienia sędziego T. Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r. Podali – Załącznik 8: „Sygn. akt II Kz 124/08 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2008r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Przewodniczący: SSO Tomasz Wojciechowski Sędziowie: SSO Zdzisław Kulpa /spraw./ SSR del. do SO Marcin Świerk (…) po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 17 kwietnia 2008r. sprawy Zbigniewa Kękusia skazanego za przestępstwo z art. 226 § 1 kk i inne na skutek zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 19 lutego 2008r,. sygn. akt II K 451/06, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku na podstawie art. 437 § 1 kpk postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. (…).

Uzasadnienie

(…) Zasadnie argumentuje Sąd I instancji, że skarżący nie wykazał, iż nie ponosi winy w niedotrzymaniu terminu. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, który wskazał, iż nawet gdyby teoretycznie przyjąc twierdzenia skarżącego za słuszne, iż nie był zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 18.12.2007r., to stwierdzić należy, iż nie zachował on siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 126 § 1 kpk do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z pism kierowanych przez niego do Sądu wynika, iż już w dniu 11.01.2008r. posiadał informację o przeprowadzeniu przez Sąd rozprawy w dniu 18.12.2007r. Niewątpliwie skarżący miał wówczas możliwość stawienia się w Sądzie i uzyskania wiadomości o czynnościach podjętych przez Sąd na rozprawie, a tym samym złożenia wniosku o przywrócenie terminu do sporządzenia i doręczenia uzasadnienia w przepisanym ustawowo terminie. Powyższe uwagi jednoznacznie przekonują, iż rozstrzygnięcie Sądu I instancji odmawiające przywrócenia skarżącemu terminu było poprawne i uzasadnione. W tym stanie rzecz należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy, co też Sąd uczynił, na podstawie powołanego na wstępie przepisu.”

Dowód: Sąd Okręgowy w Rzeszowie, sygn. akt II Kz 124/08, postanowienie sędziów Tomasza Wojciechowskiego, Zdzisława Kulpy i Marcina Świerka z dnia 17 kwietnia 2008r. – Załącznik 8

 

Sędziowie Sądu Okręgowego w Rzeszowie, Tomasz Wojciechowski /od kilku lat prezes Sądu Okręgowego w Rzeszowie/ Zdzisław Kulpa i Marcin Świerk… przepisali uzasadnienie, które sędzia T. Kuczma sporządził do zaskarżonego przeze mnie postanowienia z dnia 19 lutego 2008 r.

Uznali, że chociaż sędzia Tomasz Kuczma:

  1. nie wezwał mnie na rozprawę główną w dniu 18 grudnia 2007 r. ani nie zawiadomił o niej,
  2. nie przesłuchał mnie ani raz w sprawie do sygn. akt II K 451/06,
  3. nie odczytał mi aktu oskarżenia,

to nie naruszył prawa wydając w dniu 18 grudnia 2007 r. wyrok kończący sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06. Uprawomocnili ten wyrok.

 

Wskazać należy, że pkt. 11 prezentującego tzw. bezwzględne przyczyny odwoławcze artykułu 439 § 1 k.p.k. stanowi: „Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli: 11) sprawę rozpoznano podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa.

Sędzia Tomasz Kuczma rozpoznał sprawę przeciwko mnie podczas mojej nieobecności, mimo że pierwszym Wezwaniem na rozprawę główną – z dnia 19 lutego 2007 r. do stawiennictwa w dniu 27 marca 2007 r. – zawiadomił mnie, że moje stawiennictwo na rozprawie głównej jest obowiązkowe. Co nawet podkreślono w Wezwaniu z dnia 19.02.2007 r. – patrz: Załącznik 12.

 

W podsumowaniu wskazać należy, że nie zaskarżyłem prawomocnego orzeczenia /wyroku/ sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. kończącego postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – tj. nie złożyłem od niego apelacji – z powodu przedstawionych wyżej faktów.

Sędzia Tomasz Kuczma nie tylko wydał w dniu 18 grudnia 2007 r. – w opisanych wyżej i mających potwierdzenie w dokumentach, których kserokopie załączam do niniejszego pisma – prawomocny wyrok kończący sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06, ale także… nie doręczył mi wyroku, który wydał w dniu 18 grudnia 2007 r.

Odebrałem go osobiście dopiero po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2010 r. od wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.

W związku z powyższym, tj. ponieważ sędzia Tomasz Kuczma:

  1. rozpoznał sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06 pod moją nieobecność, mimo że moja obecność była obowiązkowa,
  2. nie doręczył mi wyroku, który wydał w dniu 18 grudnia 2007 r.,

pismem z dnia 5 marca 2012 r. skierowanym do prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy Dariusza Różańskiego złożyłem wniosek o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, czy sędzia Tomasz Kuczma miał prawo:

  1. rozpoznać sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451:
    1. pod moją nieobecność,
    2. nie odczytawszy mi aktu oskarżenia,
  2. nie doręczyć mi prawomocnego wyroku, który wydał w dniu 18 grudnia 2007 r.

 

Pismem z dnia 15 marca 2012 r. wiceprezes Sądu Rejonowego w Dębicy Anna Zięć wyjaśniła mi, że sędzia Tomasz Kuczma – Sąd Rejonowy w Dębicy – postępował w zgodzie z przepisami obowiązującego prawa. Podała – Załącznik 13: „Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dębica, dnia 15 marca 2012 roku, A-411-46/10 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ w odpowiedzi na Pana pismo z dnia 5 marca 2012 r. informuję, iż postępowanie w sprawie sygn. II K 451/06 było prowadzone bez Pana udziału na podstawie art. 377 § 3 kpk (pierwsza rozprawa) i na podstawie art. 376 § 2 kpk (kolejne rozprawy).

Sąd nie ma obowiązku doręczenia z urzędu wyroku wydanego w sprawie prowadzonej pod nieobecność oskarżonego na podstawie w/w przepisów (art. 377 § 6 kpk). Wiceprezes Sądu Rejonowego Anna Zięć”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt A-411-46/10, pismo z dnia 15 marca 2012 roku wiceprezesa Sądu

sędzi Anny Zięć – Załącznik 13

 

Wskazać zatem należy, że podane przez wiceprezes Sądu Rejonowego w Dębicy w piśmie z dnia 15 marca 2012 r. przepisy prawa stanowią:

  1. art. 377 § 3 k.p.k.: „Jeżeli oskarżony zawiadomiony o terminie rozprawy oświadcza, że nie weźmie udziału w rozprawie, uniemożliwia doprowadzenie go na rozprawę albo zawiadomiony o niej osobiście nie stawia się na rozprawę bez usprawiedliwienia, sąd może prowadzić postępowanie bez jego udziału, chyba że uzna obecność oskarżonego za niezbędną; przepis art. 376 § 1 zdanie drugie stosuje się.
  2. art. 376 k.p.k.: „§ 1. Jeżeli oskarżony, który złożył już wyjaśnienia, opuścił salę rozprawy bez zezwolenia przewodniczącego, sąd może prowadzić rozprawę w dalszym ciągu pomimo nieobecności oskarżonego, a wyroku wydanego w tym wypadku nie uważa się za zaoczny. Sąd zarządza zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie oskarżonego, jeżeli uznaje jego obecność za niezbędną. Na postanowienie przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu tego sądu.
    § 2.
    Przepis ten stosuje się odpowiednio, jeżeli oskarżony po złożeniu wyjaśnień, zawiadomiony o terminie rozprawy odroczonej lub przerwanej, nie stawił się na tę rozprawę bez usprawiedliwienia.”

 

A ja przed wydaniem przez sędziego Tomasza Kuczmę prawomocnego wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. nie złożyłem wyjaśnień. Jak wspomniałem, sędzia Tomasz Kuczma przed wydaniem tego wyroku:

  1. nie odczytał mi aktu oskarżenia,
  2. nie przesłuchał mnie ani raz.

xxx

 

Po uchyleniu – przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydanym na moją korzyść wyokiem wznowieniowym z dnia 15.09.2010 r. i przez Sąd Najwyższy wydanym na moją korzyść wyrokiem wznowieniowym z dnia 26.01.2012 r. – w całym zakresie wydanego w opisanych wyżej okolicznościach prawomocnego, skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06 rozpoznawała sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój zmieniając sygnaturę na II K 854/10, a następnie – po uchyleniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r. jej orzeczenia z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. II K 854/10 o umorzeniu postępowania w zakresie zarzutów z pkt. I-XVI aktu oskarżenia – na II K 407/13.

 

Wskazać należy, że:

  1. w kasacji wniesionej w dniu 23 sierpnia 2011 r. Prokurator Generalny podał – Załącznik 4: „Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Generalnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06 Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pjt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia.
    (…) Wobec niezaskarżenia przez strony, wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy uprawomocnił się w dniu 27 grudnia 2007 r., bez wszczynania postępowania odwoławczego.”
  2. w wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy podał – Załącznik 5: „Sygn. akt IV KK 272/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Barbara Skoczkowska SSA del. do SN Henryk Komisarski (sprawozdawca) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 212 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. (…)

Żadna ze stron nie zaskarżyła powyższego wyroku i uprawomocnił się on w dniu 27 grudnia 2007 r.

 

Prawomocne orzeczenie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. kończące postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ tak samo, jak wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., sygn. akt II K 451/06, uchylony przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26.01.2012 r., wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej w dniu 23.08.2011 r., nie zostało zaskarżone. Tak samo jak w przypadku wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. Nie złożono od niego apelacji.

xxx

 

W podsumowaniu przedstawionych wyżej faktów wskazać należy, że:

  1. W sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł w dniu 23 sierpnia 2011 r. do Sądu Najwyższego kasację na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06, kończącego postępowanie. Wniósł ją na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. Podał – Załącznik 4: „Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Genralnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06 Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pjt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia.

Na podstawie art. 523 § 1 kpk, art. 526 §1 kpk i art. 537 § 1 i 2 kpk zaskarżam (…).
W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji
doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy.

  1. artykuł 523 § 1 k.p.k., na podstawie którego prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł kasację z 23.08.2011 r. stanowi: „Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.”
  2. w tej samej sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ adresat niniejszego pisma odmawia mi wniesienia kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, kończącego postępowanie. Prokurator Krzysztof Domagała podał w piśmie z 5 września 2016 r. – Załącznik 3: „Reasumując – dokonana ocena prawidłowości sposobu procedowania Sądu Rejonowego w Dębicy i zasadności wydanego postanowienia, nie dała podstaw do stwierdzenia, że orzeczenie to zapadło z rażącą obrazą prawa, o której mowa w art. 523 § 1 k.p.k., a tym samym nie dała podstaw do wniesienia na korzyść Pana kasacji przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.”

 

W związku z powyższym wnoszę jak w pkt. I, str. 1 niniejszego pisma, tj. o sporządzenie i doręczenie mi informacji w postaci prezentacji przepisu prawa uniemożliwiającego adresatowi niniejszego pisma, Ministrowi Sprawiedliwości – Prokuratorowi Generalnemu, wniesienie na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, mimo że w tej samej sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasację na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., kończącego postępowanie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ w pierwszej instancji.

 

Pragnę poinformować, że podczas spotkania w dniu 13 lipca 2016 r. w Prokuraturze Krajowej, pełniąca dyżur prokurator Wydziału Skarg i Wniosków Elżbieta Szamburska zapisała w protokole spotkania – Załącznik 14: „Podczas spotkania w dniu dzisiejszym Prokurator Elżbieta Szamburska poinformowała mnie i miesięcznym terminie udzielenia odpowiedzi, z tym iż w przypadku skierowania wniosku o wniesienie kasacji termin ten może ulec wydłużeniu z uwagi na konieczność wypożyczenia właściwych akt sądowych, oczekiwania na te akta jak również z uwagi na rodzaj sprawy i obszerność zebranych przez sąd materiałów.”
Dowód: Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, Wydział Skarg i Wniosków, Protokół przyjęcia wniosku

sporządzony w dniu 13 lipca 2016 r. przez prokurator Elżbietę Szamburską – Załącznik 14

 

Wniosek jak w pkt. I, str. 1 niniejszego pisma nie jest wnioskiem o wniesienie kasacji. W związku z powyższym wnoszę o sporządzenie i doręczenie mi odpowiedzi na niego w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.

 

 

Zbigniew Kękuś

 

Załączniki:od 1 do 32 do ściągnięcia tutaj

  1. Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  2. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r.
  3. Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r.
  4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/
  5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
  6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.
  7. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/6 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r.
  8. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/6 II K 854/10/ postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie, sygn. akt II Kz 124/08, postanowienie z dnia 17 kwietnia 2008 r.
  9. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ pismo z dnia 15 stycznia 2008 r.
  10. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, Zawiadomienie z dnia 28 stycznia 2008 r.
  11. Ministerstwo Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej, Departament Sądów Powszechnych, sygn. akt DSP-I-051-527/2007, pismo zastępcy dyrektora Departamentu Sądów Powszechnych, sędziego Zygmunta Długogórskiego z dnia 5 grudnia 2007r.
  12. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, wezwanie z dnia 19 lutego 2007 r.
  13. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt A-411-46/10, pismo z dnia 15 marca 2012 roku wiceprezesa Sądu sędzi Anny Zięć
  14. Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, Wydział Skarg i Wniosków, Protokół przyjęcia wniosku sporządzony w dniu 13 lipca 2016 r. przez prokurator Elżbietę Szamburską
  15. Ziobro: Chcę zmieniać sądy”, „Fakt”, 28.09.2016, s. 3

 

 

1 Wszystkie przepisy Kodeksu postępowania karnego podaję w brzmieniu sprzed nowelizacji Kodeksu, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r. ponieważ sprawa przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ jest rozpoznawana pod rządami przepisów Kodeksu sprzed jego nowelizacji.