25.10.2016 Wniosek Z. Kękusia do Zbigniewa Ziobry o wyjaśnienie, na czym polegał tok rozumowania sędzi Beaty Stój w sprawie przeciwko Z. Kękusiowi

Kraków, dnia 25 października 2016 r.

Zbigniew Kękuś

Zbigniew Ziobro

Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny

ul. Rakowiecka 26/30

02-528 Warszawa

 

Sygn. akt:

  1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016
  2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

 

Dotyczy:

  1. Wniosek – na podstawie twierdzenia zamieszczonego przez prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagałę w piśmie z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.” – o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, na czym zdaniem Prokuratora Krajowego, polegał tok rozumowania sędzi referenta w sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Beaty Stój.
  2. Zawiadomienie, że sędzia Beata Stój:
    1. ścigała mnie do dnia 15 marca 2016 r. za 18 czynów, z których karalność:
      1. 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r,,
      2. 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,
      3. 2 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.,

w tym ścigając mnie:

      1. w okresie od stycznia 2013 r. do 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji 6 nakazów zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem na badania psychiatryczne,
      2. w dniach 25 marca 2013 r. i 20 maja 2013 r. sporządziła i doręczyła mi zawiadomienia o posiedzeniach, które zorganizowała w dniach 18 kwietnia 2013 r. i 14 czerwca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia zastosowania wobec mnie tymczasowego aresztowania, mimo że pozbawienie mnie wolności w sprawie do sygn. akt II K 407/13 w jakiejkolwiek formie było prawnie niedopuszczalne,
      3. w dniu 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji nakaz zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne,
      4. w dniu 14 kwietnia 2015 r. wydała postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, mimo że poddanie mnie obserwacji było prawnie niedopuszczalne,
      5. w dniu 10 lipca 2015 r.po tym, gdy ustała karalność wszystkich czynów, za które mnie ścigała – sporządziła i doręczyła mi wezwanie do stawiennictwa w Sądzie Rejonowym w Dębicy w dniu 8 września 2015 r. na posiedzenie w przedmiocie bezprawnego orzeczenia pozbawienia mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.
  1. Wniosek – na podstawie informacji przekazanej mi w dniu 13 lipca 2016 r. w Prokuraturze Krajowej przez prokurator Elżbietę Szamburską /Załącznik 21/ – o sporządzenie i doręczenie mi informacji jak w pkt. I w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.
  2. Zawiadomienie, że:
    1. skany dokumentów poświadczających fakty przedstawione w niniejszym piśmie są umieszczone na stronie www.kekusz.pl,
    2. skan niniejszego pisma zostanie umieszczony na stronie www.kekusz.pl.

 

Prokuratorem może być powołany ten,

kto (…) 2. jest nieskazitelnego charakteru.

Artykuł 14.1. ustawy o prokuraturze z dnia 20 czerwca 1985 r.

 

Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie,

w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.”

Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo

prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3

 

Ziobro: Chcę zmieniać sądy”

Źródło: „Fakt”, 28.09.2016, s. 3 – Załącznik 22

 

Uzasadnienie

 

Pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. skierowanym do adresata niniejszego pisma złożyłem – Załącznik 1: „Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny Prokuratura Krajowa ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Dotyczy:

  1. Wniosek – na podstawie:
    1. art. 521 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k., art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
    2. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, wniesionej na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 13,
    3. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanego na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 14,
    4. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 21,
    5. wskazania doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej

o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego do Sądu Najwyższego kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ o umorzeniu postępowania z powodu ustania karalności czynów /art. 17 § 1 k.p.k., w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k./ – Załącznik 22.

  1. Wniosek o przedstawienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. naruszenia:
    1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów,
    2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17.
  2. Wniosek o złożenie w kasacji jak w pkt. I wniosku do Sądu Najwyższego o wydanie wyroku uniewinniającego mnie od każdego z 18 czynów przypisanych mi przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., z powodu:
    1. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k., w tym – patrz: pkt III.2,
    2. w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia:
      1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. oraz
      2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego

Zbigniewa Ziobry – Załącznik 1

 

W załączeniu przesyłam prawomocne orzeczenie /postanowienie/ sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończące postępowanie przeciwko mnie prowadzone w okresie od 14 listopada 2006 r. do 15 marca 2016 r. do sygnatury akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06 i II K 854/10 – Załącznik 2:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi

Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 2

 

W odpowiedzi na moje w.w. pismo z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego otrzymałem pismo z dnia 5 września 2016 r. zatrudnionego w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej prokuratora Prokuratury we Wrocławiu delegowanego do Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały o treści – Załącznik 3: „Warszawa, dnia 5.09.2016 r. Rzeczpospolita Polska Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego PK IV Ksk 1046.2016 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Odpowiadając na pisma z dnia: 7.06.2016 r., 13.06.2016 r., 14.07.2016 r., 16.06.2016 ., 21.06.2016 r., 7.07.2016 r. 24.08.2016 r. i 30.08.2016 r. nadesłane do Ministerstwa Sprawiedliwości i do Prokuratury Krajowej uprzejmie informuję, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny nie skorzysta z przysługującego mu na mocy art. 521 § 1 k.p.k. uprawnienia i nie wniesie kasacji od prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15.03.2016 r., sygn. II K 407/13 umarzającego w stosunku do Pana postępowanie karne o czyny z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne (16 czynów) na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. oraz na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. o czyn z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

W swoich pismach podnosi Pan szereg zarzutów stwierdzając, że nie zgadza się z umorzeniem wobec przedawnienia karalności czynów, bowiem czuje się niewinny i wnosi o wywiedzenie kasacji od rzeczonego powyżej postanowienia Sądu Rejonowego Dębicy, sygn. II K 407/13.

W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, która nie potwierdziła słuszności podniesionych zarzutów, a tym samym nie dała podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do wniesienia kasacji do Sądu Najwyższego.

Sąd Rejonowy w Dębicy wobec niemożności ustalenia konkretnych dat, w jakich pokrzywdzeni dowiedzieli się o znieważających i zniesławiających ich pismach, obliczając termin przedawnienia karalności, przyjął okres trzech lat od daty czynu.

Z kolei karalność przestępstw określonych w art. 226 § 3 k.k., art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w art. 241 § 2 k.k., ściganych z oskarżenia publicznego, ustaje, na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., z upływem pięciu lat od ich popełnienia, przy czym, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność przestępstw ustaje z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu. Sąd przyjął, iż chwilą popełnienia przestępstwa polegającego na umieszczeniu w sieci Internet znieważających lub zniesławiających pism, jest chwila dokonania danego wpisu.

Sąd Rejonowy podzielił w tym względzie argumentację Sądu Najwyższego przedstawioną w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 czerwca 2010 r., I KZP 7/10, że przestępstwo tego typu popełnione jest wówczas, gdy sprawca swoim zachowaniem wyczerpuje wszystkie znamiona określone w przepisie karnym i choć możliwe jest, że interesy pokrzywdzonego naruszane są tak długo, jak długo na portalu internetowym dostępna jest publicznie treść, która go zniesławia, to nie przesądza to o „trwałości przestępstwa”, ale jedynie o możliwości zakwalifikowania go jako przestępstwa skutkach trwałych.

Wszystkie czyny zarzucane Panu popełnione zostały w bliżej nieustalone dni, niemniej ustalono datę, po jakiej z pewnością nie mogły zostać popełnione, a to 12 lipca 2004 r. i 5 lipca 2005 r. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 2 listopada 2005 r., a więc w okresach wskazanych w art. 101 § 1 i § 2 k.k.

W tej sytuacji, w świetle treści art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k., jak wywiódł Sąd Rejonowy w Dębicy karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1 i I.11-14 ustała z dniem 12 lipca 2012 r., zaś czynów z punktów 1.2-10, I.15 i I.16 z dniem 5 lipca 2013 r., natomiast na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. karalność czynów z art. I.17 i I.18 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.

Z analizy akt wynika, że wszystkich pokrzywdzonych wymienionymi czynami przesłuchano w toku postępowania przygotowawczego, wskazując ich daty (vide str. 13 i 14 postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy).

W tym miejscu celowym jest odwołanie się do orzeczeń Sądu Najwyższego, który stwierdził między innymi cyt.: „W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz pkt 6 k.p.k. sąd w zasadzie powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia.

Zasada ta nie ma jednak zastosowania, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych. Doszło bowiem wówczas do zbadania podstaw odpowiedzialności oskarżonego w takiej sytuacji sąd powinien podjąć decyzję odnoszącą się do braku tych podstaw, a więc wydać wyrok uniewinniający, a nie umarzający postępowanie z powodu przedawnienia” (post. SN z dnia 3.04.2007 r., V KKN 484/00, LEX nr 53336).

W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych określonych w at. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. sąd powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia. Zasada ta nie ma jednak zastosowania wówczas, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych” (post. SN z dnia 27.01.2011 r., I KZP 27/10, OSNKW 2011/1/5).

Sąd odwoławczy uprawniony jest w razie stwierdzenia konkurencji negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wydać orzeczenie uniewinniające, ale takie rozstrzygnięcie może zapaść jedynie wówczas, gdy pozwalają na to zebrane w sprawie dowody.” (post. SN z 27.09.2012 r., SDI 27/12, Lex nr 1226774).

Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że takie okoliczności nie zachodzą, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje jednoznacznych podstaw do wydania orzeczenia uniewinniającego, a przepisy uniemożliwiają jego dalsze prowadzenie.

Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.

W toku postępowania Pana interesy reprezentował obrońca z urzędu adw. Robert Bryk, który 29.03.2016 r. otrzymał postanowienie z dnia 15.03.2016 r. o umorzeniu postępowania, lecz go nie zaskarżył.

Ponadto postanowienie z dnia 15.03.2016 r. o umorzeniu postępowania zostało także doręczone Panu w dniu 8.04.2016 r., którego z sobie tylko znanych powodów także Pan nie zaskarżył. To zaniechanie skutkowało uprawomocnieniem się wymienionego postanowienia o umorzeniu w dniu 16.04.2016 r.

W związku z treścią pana wniosków o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego kasacji należy podkreślić, że jest ona nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. może zostać wniesiona do Sądu Najwyższego wyłącznie w razie dopuszczenia się przez sądy orzekające uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k. /bezwzględne przyczyny odwoławcze/ lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Wniesienie kasacji na innej podstawie, w tym od błędu w ustaleniach faktycznych, nie jest dopuszczalne.

Podkreślenia wymaga, że zarzut dokonania przez sąd błędnej oceny dowodów i niesłusznego dania wiary jednym dowodom, a odmówienia wiarygodności innym dowodom zebranym w sprawie, a co za tym idzie poczynienia przez sąd orzekający błędnych ustaleń faktycznych, w myśl regulacji art. 523 § 1 k.p.k., nie może stanowić podstawy wniesienia kasacji, albowiem zarzut ten nie należy do katalogu przyczyn kasacyjnych, wskazanych w tym przepisie.

Zarzut taki może zostać podniesiony tylko w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Najwyższy orzekając w trybie przepisów o kasacji nie może dokonywać ponownej oceny dowodów i na podstawie własnej oceny wiarygodności poszczególnych dowodów, w tym wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, kontrolować dokonanych w wyroku sądu I instancji ustaleń faktycznych.

W postępowaniu kasacyjnym, które nie jest swoistym postępowaniem „trzecioinstancyjnym” Sąd Najwyższy sprawdza jedynie, czy ocena dowodów przeprowadzona przez sąd nie naruszała zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 7 k.p.k., a także, czy dokonując ustaleń faktycznych orzekające w obu instancjach sądy nie dopuściły rażącego naruszenia innych reguł procedowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na treść wyroku.

Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że Sąd Rejonowy orzekając w tej sprawie oparł się na całokształcie ujawnionego materiału dowodowego.

Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.

Uzupełniająco należy podkreślić, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny nie sprawuje nadzoru nad niezawisłymi sędziami, a jedynym środkiem prawnym pozwalającym na ewentualne korygowanie wadliwych orzeczeń jest kasacja.

Zdaniem Sądu Najwyższego, „Podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być samo negowanie oceny istniejących dowodów, bądź kwestionowanie opartych na nich ustaleń faktycznych, tylko dlatego, że są niekorzystne… i przeciwstawianie im innych okoliczności bardziej dla… korzystnych, których sąd – po ich rozważeniu – nie uznał za wiarygodne lub mające znaczenie dla rozstrzygnięcia (…) Podejmowane próby takich zabiegów są jawnym naruszeniem ograniczeń zawartych art. 523 k.p.k. i stanowią niczym nieuprawnioną próbą przekształcenia kontroli kasacyjnej w kolejną kontrolę apelacyjną” (zob. postanowienie SN z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt III KK 94/14, LEX nr 1493984).

Reasumując – dokonana ocena prawidłowości sposobu procedowania Sądu Rejonowego w Dębicy i zasadności wydanego postanowienia, nie dała podstaw do stwierdzenia, że orzeczenie to zapadło z rażącą obrazą prawa, o której mowa w art. 523 § 1 k.p.k., a tym samym nie dała podstaw do wniesienia na korzyść Pana kasacji przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.

Krzysztof Domagała Prokurator Prokuratury we Wrocławiu delegowany do Prokuratury Krajowej”

Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo

prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3

 

W związku z powyższym wskazać należy, że:

  1. Sąd Rejonowy w Dębicy prowadził w okresie od 14 listopada 2006 r. do 15 marca 2016 r. postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan, która oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i – jak podała „założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl” popełniłem osiemnaście przestępstw, tj.:
    1. pkt. I, III-XVI aktu oskarżeniaznieważyłem i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
    2. pkt II aktu oskarżeniazniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt Sądu Okręgowego w Krakowie XI CR 603/04/,
    3. pkt XVII aktu oskarżeniaznieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, rzecznika praw obywatelskich w osobie piastującego ten urząd Andrzeja Zolla,
    4. pkt XVIII aktu oskarżenia – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S

  1. W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wydał prawomocne orzeczenie /wyrok/ kończące w.w. sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06. Przypisał mi sprawstwo wszystkich czynów, o które oskarżyła mnie prokurator Radosława Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r.
  2. W dniu 23 sierpnia 2011 r. prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł do Sądu Najwyższego kasację na moją korzyść w zakresie dwóch zarzutów – z pkt. II i XVIII – wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ – Załącznik 4:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora

Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ – Załącznik 4

W dniu 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy wydał – na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego jak w pkt. III – wyrok, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść, wznowił postępowanie sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ i przekazał sprawę przeciwko mnie Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie objętym kasacją, tj. z pkt. II i XVIII – Załącznik 5:
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 5

Wskazać należy, że jakkolwiek kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 23.08.2011 r. /Załącznik 4/ obejmowała zarzuty z pkt. II i XVIII wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., to przedstawione w niej zarzuty dotyczą wszystkich czynów – nie tylko z pkt. II i XVIII – które przypisał mi sędzia T. Kuczma na podstawie aktu oskarżenia prokurator R. Ridan. Wszystkie czyny przypisane mi przez sędziego T. Kuczmę wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. zostały bowiem popełnione za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony zkekus.w.interia.pl.

Kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r. kasacja i wydany na jej podstawie wyrok wznowieniowy Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r. nie mogły obejmować pełnego zakresu 18 przestępstw przypisanych mi przez sędziego T. Kuczmę wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. ponieważ:

    1. art. 521 § 1 k.p.k. stanowił1: Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.,
    2. w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16 czynów z pkt. I, III – XVII, z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k. – Załącznik 6:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 6

  1. Po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyroku wznowieniowego z dnia 15 września 2010 r. /Załącznik 6/, a następnie przez Sąd Najwyższy wyroku wznowieniowego z dnia 26 stycznia 2012 r. /Załącznik 5/ Sąd Rejonowy w Dębicy zmieniał dwukrotnie sygnaturę akt sprawy przeciwko mnie, na:
    1. II K 854/10,
    2. II K 407/13.
  2. Artykuł 93 § 1Kodeks postępowania karnego stanowi: „Jeżeli ustawa nie wymaga wydania wyroku, sąd wydaje postanowienie.
  3. W dniu 15 marca 2016 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój wydała prawomocne orzeczenie /postanowienie/, kończące postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ w pierwszej instancji.
  4. Sędzia Beata Stój wydała orzeczenie /postanowienie/ z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ w oparciu o przepisy ustawy Kodeks postępowania karnego w ich brzmieniach tożsamymi z tymi, w oparciu o które sędzia Tomasz Kuczma wydał uchylony wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23.08.2011 r. wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r. orzeczenie /wyrok/ z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/.

 

W odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego /Załącznik 1/ o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. prawomocnego postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. prokurator Krzysztof Domagała podał m.in. – Załącznik 3:

Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie,

w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.”

Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo

prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3

 

Prokurator Krzysztof Domagała podał także w piśmie z dnia 5 września 2016 r. kilkukrotnie, że dokonał analizy akt sprawy rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, że badał te akta – Załącznik 3:

  1. W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, (…).”
  2. Z analizy akt wynika, że (…).”
  3. Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że (…).”

 

Podkreślić zatem należy, że na stronie 15 uzasadnienia do postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., które analizował i badał – tak samo jak resztę akt sprawy do sygn. II K 407/13/ prokurator Krzysztof Domagała – sędzia Beata Stój podała – Załącznik 2: „W tej sytuacji, w świetle treści art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k., karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1 i I.11-14 ustała z dniem 12 lipca 2012 r., zaś czynów z punktów I.2-10, I.15 i I.16 z dniem 5 lipca 2013 r., natomiast na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., karalność czynów z art. I.17 i I.18 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi

Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., str. 15 uzasadnienia – Załącznik 2

 

Oznacza to, że sędzia Beata Stój ścigała mnie do dnia 15 marca 2016 r. za 18 czynów, z których karalność

  1. 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r,
  2. 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,
  3. 2 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.,

co sędzia Beata Stój poświadczyła w osobiście przez nią sporządzonym orzeczeniu /postanowieniu/ z dnia 15 marca 2016 r., kończącym postępowanie.

 

Wskazać także należy, że sędzia Beata Stój:

  1. W okresie od stycznia 2013 r. do 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji 6 nakazów zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem na badania psychiatryczne.
  2. W dniach 25 marca 2013 r. i 20 maja 2013 r. sporządziła – i doręczyła mi – zawiadomienia o posiedzeniach, które zorganizowała w dniach 18 kwietnia 2013 r. i 14 czerwca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia zastosowania wobec mnie tymczasowego aresztowania, mimo że pozbawienie mnie wolności w sprawie do sygn. akt II K 407/13 w jakiejkolwiek formie było prawnie niedopuszczalne.
  3. W dniu 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji nakaz zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne.
  4. Ścigając mnie za 16 czynów, spośród których karalność 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r., a karalność 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r. wydała w dniu 14 kwietnia 2015 r. prawnie niedopuszczalne w sprawie przeciwko mnie postanowienie o pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.
  5. Po tym, gdy z dniem 5 lipca 2015 r. ustała karalność wszystkich 18 czynów, za które mnie ścigała, w dniu 10 lipca 2015 r. sporządziła Wezwanie dla mnie do obowiązkowego stawiennictwa w Sądzie Rejonowym w Dębicy w dniu 8 września 2015 r. na posiedzenie w przedmiocie wydania orzeczenia o… pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

 

Ad. I

W okresie od stycznia 2013 r. do dnia 28 kwietnia 2014 r. sędzia Beata Stój wydała Policji 6 nakazów zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem na badania psychiatryczne.

 

Ad. II

Sędzia Beata Stój groziła mi dwukrotnie zastosowaniem wobec mnie tymczasowego aresztowania. Doręczyła mi:

  1. zawiadomienie z dnia 25 marca 2013 r. o treści – Załącznik 7: „Dnia 25/03/2013 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, które odbędzie się dnia 18 kwietnia 2013 r. o godz. 09:00 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sekretarz Sądowy”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/, zawiadomienie z dnia 25 marca 2013 r. – Załącznik 7

  1. zawiadomienie z dnia 20 maja 2013 r. o treści – Załącznik 8: „Dnia 20/05/2013 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, które odbędzie się dnia 14 czerwca 2013 r. o godz. 08:30 sala 113 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sekretarz Sądowy”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/, zawiadomienie z dnia 20 maja 2013 r. – Załącznik 8

 

Obydwa w.w. posiedzenia sędzia Beata Stój odwołała.

Pozbawienie mnie w jakikolwiek sposób wolności – w tym przez zastosowanie tymczasowego aresztowania – było w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ prawnie niedopuszczalne. Wskazać należy, że:

  1. artykuł 443 k.p.k. stanowi /w brzmieniu, pod którego rządami była rozpoznawana sprawa przeciwko mnie/: W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego albo na korzyść oskarżonego w warunkach określonych w art. 434 § 3 lub 4. Nie dotyczy to orzekania o środkach wymienionych w art. 93 i 94 Kodeksu karnego.”
  2. artykuł 259 § 2 k.p.k. stanowi: Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo że okres tymczasowego aresztowania przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia.”

 

 

Ponieważ:

  1. w.w. sądy odwoławcze, tj. Sąd Okręgowy w Rzeszowie i Sąd Najwyższy uchyliły skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z 18.12.2007 r. w zakresie każdego z przypisanych mi nim czynów na moją korzyść i nie było to w warunkach określonych w art. 434 § 3 lub 4 k.p.k.
  2. sędzia Tomasz Kuczma skazał mnie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. na karę grzywny w kwocie 15.000,00 zł, tj. nie na karę bezwzględnego pozbawienia wolności,

następczyni sędziego T. Kuczmy w sprawie, sędzi Beacie Stój nie wolno było orzec wobec mnie tymczasowego aresztowania. Było to prawnie niedopuszczalne.

 

Ad. III

Ścigając mnie za 18 czynów, spośród których:

  1. karalność 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r.,
  2. karalność 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,

sędzia Beata Stój wydała w dniu 25 kwietnia 2014 r. postanowienie – Załącznik 9: „(…) SSR Beata Stój (…) po rozpoznaniu sprawy Zbigniewa Kękusia oskarżonego o przestępstwa z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia na podstawie art. 75 § 2 k.k. postanawia zarządzić zatrzymanie oskarżonego Zbigniewa Kękusia na czas nieprzekraczający 48 godzin i doprowadzenie go do biegłych sądowych Mariusza Patli, Katarzyny Bilskiej-Zarmeby i Ryszarda Janczura na badanie, które odbędzie się w dniu 7 maja 2014 r. o godz. 12.00 w Areszcie Śledczym w Krakowie, przy ul. Montelupich 7.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r. –

Załącznik 9

 

W ślad za zacytowanym wyżej postanowieniem sędzia B. Stój wydała w dniu 28 kwietnia 2014 r. Policji nakaz o treści – Załącznik 10: „Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny stosownie do zarządzenia z dnia 25/04/2014 poleca doprowadzić przymusowo na termin badania w dniu 7 maja 2014 r. godz. 12.00 do Aresztu śledczego w Krakowie do biegłego lek. med. Mariusza Patli, Zbigniewa Kękusia, syna (…) jako oskarżony w sprawie z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, Nakaz sędzi Beaty Stój z dnia 28 kwietnia 2012 r. – Załącznik

10

 

Policja zatrzymała mnie w dniu 5 maja 2014 r. na 48 godzin i w dniu 7 maja 2014 r. doprowadziła na badania psychiatryczne zgodnie z dyspozycją sędzi Beaty Stój z nakazu z dnia 28 kwietnia 2015 r.

Podczas zatrzymania mnie w dniu 5 maja 2014 r. doszło do zdarzenia skutkującego przedstawieniem mi zarzutów przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Bartłomieja Legutkę w sprawie w.w. Prokuratury do sygn. akt 2 Ds. 542/14 oraz wydaniem w dniu 16 października 2014 r. przez Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny prawomocnego orzeczenia, sygn. akt IX. Kp. 300/14/K, o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

Sędzia Beata Stój skorzystała z tej okazji wydając w dniu 14 kwietnia 2015 r. prawnie niedopuszczalne, a także sprzeczne z prawem określonym w art. 249 §3 k.p.k. w zw. z 203 §2 k.p.k. i dlatego uchylone przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowienie z dnia 14 kwietnia 2015 r. o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej – więcej na ten temat, patrz: str. 7-10 niniejszego pisma.

 

Ad. IV

Z przyczyn podanych powyżej, w pkt. Ad. II, w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 było prawnie niedopuszczalne pozbawienie mnie wolności w jakiejkolwiek formie, w tym przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

A jednak sędzia Beata Stój wydała postanowienie o pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

Wydała je w dodatku w dniu 14 kwietnia 2015 r., tj. po tym, gdy spośród 18 czynów, za które mnie ścigała kilka… lat wcześniej ustała karalność 16, tj.:

  1. karalność 5 czynów ustała z dniem 12 lipca 2012 r.,
  2. karalność 11 czynów ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,

 

Podkreślić należy, że sędzia Beata Stój:

  1. W uzasadnieniu do postanowienia z dnia 14 kwietnia 2015 r. poświadczyła jej wiedzę o tym, że w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 było niedopuszczalne poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej. Podała – Załącznik 11: „Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.

Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną. Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 11

  1. Sentencją postanowienia z dnia 14 kwietnia 2015 r. orzekła pozbawienie mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznejZałącznik 11: „Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: st. sekr. sąd. Marcin Foryński-Kastoris w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód w Krakowie Ewy Sachy w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej na podstawie art. 203 § 1, 2 i 3 k.p.k. postanawia połączyć badania sądowo-psychiatryczne oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie, na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX. Kp. 300/14/K.”

 

Postanowienie sędzi B. Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. jest sprzeczne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2007 r. , sygn. akt SK 50/06, w którym TK podał: „(…) Umieszczenie oskarżonego na obserwacji w zakładzie leczniczym stanowi niewątpliwie formę rzeczywistego pozbawienia go wolności i stąd też na mocy art. 63 § 1 k.k. podlega zaliczeniu na poczet kary pozbawienia wolności (zob. wyrok SA w Krakowie z 24 sierpnia 2000 r., sygn. akt II AKa 141/00, KZS nr 9/2000, poz. 33; postanowienie SN z 17 września 2002 r., sygn. akt II KK 227/02, Lex nr 55534). Nie sposób bowiem podzielić wyrażanego niekiedy w orzecznictwie sądowym poglądu, że poddanie oskarżonego obserwacji psychiatrycznej dla stwierdzenia jego poczytalności nie jest działaniem naruszającym prawo do wolności osobistej, lecz jest jedynie czynnością procesową o charakterze dowodowym (zob. wyrok SA w Katowicach z 16 maja 2002 r., sygn. akt II AKa 114/02, „Wokanda” nr 5/2003, poz. 43; postanowienie SA w Krakowie z 23 października 2003 r., sygn. akt II AKz 408/03, „Krakowskie Zeszyty Sądowe” nr 11/2003, poz. 35).
(…)
Badanie psychiatryczne połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym stanowi bowiem nie tylko metodę badawczą w psychiatrii, ale również, o czym wyżej była mowa, swoistą formę pozbawienia oskarżonego wolności osobistej. Stąd też potrzeba jego stosowania powinna być weryfikowana przez sąd nie tylko pod kątem przydatności do stwierdzenia stanu poczytalności oskarżonego tempore criminis i tempore procedendi, ale również – a nawet przede wszystkim – pod kątem dopuszczalnych ograniczeń konstytucyjnie gwarantowanej wolności osobistej. Ochrona tej wolności ma bowiem większe znaczenie aniżeli ustalenie poczytalności oskarżonego, choćby to ostatnie pozwoliło nawet na wyłączenie jego odpowiedzialności karnej. Sąd powinien zatem kierować się nie tylko podstawową zasadą, którą związani są lekarze, tj. salus aegroti suprema lex („dobro chorego naczelnym prawem”), ale również zważać na fakt, że w postępowaniu karnym najwyższym dobrem oskarżonego, które może mu zostać odebrane, jest właśnie jego wolność osobista.Prawo do wolności osobistej jest bowiem jednym z najważniejszych prawczłowieka, warunkującym niejednokrotnie możliwość korzystania przez niego z innychpraw i wolności wyrażonych w przepisach konstytucyjnych czy ustawowych. Dlatego teżprawodawca dokonał nie tylko jego konstytucjonalizacji, ale wprowadził równieższczegółowe regulacje dotyczące jego ochrony.

 

Postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej uchylił Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt II Kz 174/15,z winy sędzi Beaty Stój, tj. z powodu rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia przez sędzię B. Stój prawa określonego w art. 249 §3 k.p.k. w zw. z 203 §2 k.p.k. Sąd Okręgowy w Rzeszowie podał w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2015 r. – Załącznik 12: „Sygn. akt II Kz 174/15 P O S T A N O W I E N I E Dnia 30 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Waldemar Nycz Sędziowie: SSO Dariusz Zrębiec SSO Bożena Przysada (spraw.) Protokolant: protokolant Beata Szczotkowska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie – Renaty Stopińskiej – Witkowskiej ~ po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 czerwca 2015 r. z a z a l e n i a oskarżonego Zbigniewa Kękuś i jego obrońcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II. K. 407/13 w przedmiocie orzeczenia obserwacji sądowo-psychiatrycznej

na podstawie art. 437 § 2 kpk p o s t a n a w i au c h y l i ć zaskarżone postanowienie i sprawę p r z e k a z a ć do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

U Z A S A D N I E N IE

(…) Analiza akt niniejszej sprawy przeprowadzona przez Sąd Odwoławczy wykazała, iż w trakcie procedowania przez Sąd orzekający w przedmiocie obserwacji psychiatrycznej oskarżonego Zbigniewa Kękuś doszło do naruszenia art. 249 §3 kpk w zw. z 203 §2 kpk, na co zasadnie wskazuje obrońca oskarżonego we wniesionym środku odwoławczym.

Orzekając o umieszczeniu w/w podejrzanego w zakładzie leczniczym w celu przeprowadzenia badan psychiatryczno-psychologicznych połączonych z obserwacją zgodnie z brzmieniem art. 203 §2 zd. 2 kpk przepisy art. 249 §3 i §5 kpk stosuje się odpowiednio. Oznacza to, iż Sąd obligatoryjnie musi przesłuchać podejrzanego przed podjęciem decyzji w przedmiocie przeprowadzenia badań psychiatryczno-sądowych połączonych z obserwacją w odpowiednim zakładzie leczniczym. Wyjątek stanowić może jedynie sytuacja, w której podejrzany ukrywa się lub jest nieobecny w kraju.

Jak wynika z protokołu rozprawy Sądu Rejonowego w Dębicy w niniejszej sprawie, mającego miejsce w dniu 14 kwietnia 2015 r., na którym postanowiono o obserwacji psychiatrycznej oskarżonego-Zbigniewa Kękusia, oskarżony ten nie był na niej obecny, a zatem Sąd nie przesłuchał go przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie, wskazać należy, iż Sąd I instancji zaniechując przesłuchania oskarżonego przez zastosowaniem badania sądowo-psychiatrycznego połączonego z obserwacją nie wskazał na żadną z wyjątkowych okoliczności wyłączających konieczność przesłuchania oskarżonego określonej w art. 249 §3 kpk, której zaistnienie legitymowałoby Sąd do orzeczenia wspomnianego badania bez uprzedniego przesłuchania oskarżonego.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15 – Załącznik 12

 

Podane przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie jako podstawy prawne postanowienia z dnia 30.06.2015 r. przepisy stanowią:

  1. artykuł 249 § 3 k.p.k.: Przed zastosowaniem środka zapobiegawczego sąd albo prokurator stosujący środek przesłuchuje oskarżonego, chyba że jest to niemożliwe z powodu jego ukrywania się lub jego nieobecności w kraju. Należy dopuścić do udziału w przesłuchaniu ustanowionego obrońcę, jeżeli się stawi; zawiadomienie obrońcy o terminie przesłuchania nie jest obowiązkowe, chyba że oskarżony o to wnosi, a nie utrudni to przeprowadzenia czynności. O terminie przesłuchania sąd zawiadamia prokuratora.”
  2. art. 203 § 2 k.p.k.: O potrzebie obserwacji w zakładzie leczniczym orzeka sąd, określając miejsce i czas trwania obserwacji. W postępowaniu przygotowawczym sąd orzeka na wniosek prokuratora. Przepisy art. 249 § 3 i 5 stosuje się odpowiednio.”

 

Sędzia Beata Stój nie przesłuchała mnie z jej wyłącznie winy.

Nie wzywała mnie bowiem na posiedzenia, podczas których zamierzała orzec – bezprawne – pozbawienie mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej, lecz w sprzeczności z dyspozycją art. 249 § 3 k.p.k. zawiadamiała mnie o posiedzeniach, udzielając mi przy tym sprzecznych z prawem pouczeń, że moje stawiennictwo jest nieobowiązkowe.

Skierowała do mnie trzy zawiadomienia:

  1. zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2014 r.– Załącznik 13: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 08/12/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub jego zawieszenia albo orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 30 grudnia 2014 r.POUCZENIEStawiennictwo na posiedzeniu jest nieobowiązkowe.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 8

grudnia 2014 r. – Załącznik 13

  1. zawiadomienie z dnia 9 stycznia 2015 r. – Załącznik 14: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 09/01/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 3 lutego 2015 r. o godz. 10:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy POUCZENIE Stawiennictwo nieobowiązkowe, kosztów przejazdu nie zwraaca się.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,Zawiadomienie z dnia 9

stycznia 2015 r. – Załącznik 14

  1. zawiadomienie z dnia 26 lutego 2015 r. – Załącznik 15: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 26/02/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej lub umorzenia postępowania, które odbędzie się dnia 14 kwietnia 2015 r. o godz. 10:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy Na zarządzenie sędziego referenta Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris Pouczenie Stawiennictwo jest nieobowiązkowe.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia

26 lutego 2015 r. – Załącznik 15

 

Posiedzenia w dniach 30 grudnia 2014 r. i 3 lutego 2015 r. sędzia Beata Stój odwołała. O odwołaniu posiedzenia wyznaczonego w dniu 8 grudnia 2014 r. na dzień 30 grudnia 2014 r. oraz o przyczynie odwołania Sąd Rejonowy w Dębicy zawiadomił mnie:

  1. zawiadomieniem z dnia 19 grudnia 2014 r. – Załącznik 16: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 19/12/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ZAWIADOMIENIE O ODWOŁANIU POSIEDZENIA Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana, że posiedzenie wyznaczone na dzień 30 grudnia 2014 r., godz. 10:30, nie odbędzie się. O nowym terminie posiedzenia zostania Pan powiadomiony odrębnym pismem.. Z upoważnienia Kierownika Sekretariatu Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia

19 grudnia 2014 r. – Załącznik 16

  1. pismem do mnie z dnia 14 stycznia 2015 r. – Załącznik 17: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 14/01/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w odpowiedzi na pismo z dnia 9.01.2015 . informuje, że posiedzenie wyznaczone na dzień 30.12.2014 r., zostało odwołane z uwagi na brak rozstrzygnięcia w sprawie Pana zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp. 300/14/K, które miało zapaść przed Sądem Okręgowym w Krakowie w dniu 19 grudnia 2014 r.Na zarządzenie sędziego referenta Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris”
    Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/, pismo z dnia 14 stycznia 2015 r. Starszego Sekretarza Sądowego Marcina Foryńskiego-Kastorisa – Załącznik 17

 

Wiedząc, że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznawała jest niedopuszczalne wydanie orzeczenia o pozbawieniu mnie wolności w jakiejkolwiek formie, w tym przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej, sędzia Beata Stój… czekała na rozstrzygnięcie w innej sprawie, prowadzonej przeciwko mnie przez Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy i wszczętej z powodu zdarzenia, do którego doszło w dniu 5 maja 2014 r., gdy mnie zatrzymała Policja w realizacji jej nakazu z dnia 28 kwietnia 2014 r. /Załącznik 10/ zatrzymania mnie na czas nieprzekraczający 48 godzin i doprowadzenia w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne.

 

O odwołaniu przez sędzię Beatę Stój posiedzenia wyznaczonego na dzień 3 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy zawiadomił mnie pismem z dnia 26 lutego 2015 r. – Załącznik 18: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 26/02/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w odpowiedzi na pisma z dnia 2.02.2015 . i z dnia 10.02.2015 r. informuje, że posiedzenie wyznaczone na dzień 3.02.2015 r. nie odbyło się. Na zarządzenie sędziego Referenta Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo

z dnia 26 lutego 2015 r. Starszego Sekretarza Marcina Foryńskiego-Kastorisa – Załącznik 18

 

Nie podano przyczyn odwołania posiedzenia.

Jak wspomniałem, podczas posiedzenia w dniu 14 kwietnia 2015 r. sędzia Beata Stój wydała w.w. postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej /Załącznik 11/, uchylone przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15, /Załącznik 12/, z powodu rażącego i mającego wpływ na treść orzeczenia naruszenia przez sędzię Beatę Stój prawa określonego w art. 249 §3 k.p.k. w zw. z 203 §2 k.p.k.

 

Ad. V

W dniu 10 lipca 2015 r. sędzia Beata Stój sporządziła – a Sąd Rejonowy w Dębicy doręczył mi – Wezwanie dla mnie o treści – Załącznik 19 „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Data 10/07/2015 Sygn. akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ WEZWANIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny wzywa Pana do obowiązkowego stawiennictwa w charakterze oskarżonego na posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 8 września 2015 r. o godz. 09:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy przy ul. Słonecznej 3 w sprawie z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Na mocy zarządzenia Sędziego Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,

Wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r. – Załącznik 19

 

Przypomnieć zatem należy, że w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r. sędzia Beata Stój podała – Załącznik 2: „W tej sytuacji, w świetle treści art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k., karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1 i I.11-14 ustała z dniem 12 lipca 2012 r., zaś czynów z punktów I.2-10, I.15 i I.16 z dniem 5 lipca 2013 r., natomiast na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., karalność czynów z art. I.17 i I.18 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.

Oczywisty wniosek z:

  1. Postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 2,
  2. Wezwania dla mnie z dnia 10 lipca 2015 r. – Załącznik 19,

że nie dość, iż pozbawienie mnie wolności w jakiejkolwiek formie w sprawie do sygn. akt II K 407/13 było prawnie niedopuszczalne, to sędzia Beata Stój zdecydowała w dniu 10 lipca 2015 r., że w dniu 8 września 2015 r. wyda postanowienie o pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej, mimo że w dniu sporządzenia wezwania, tj. 10 lipca 2015 r. ścigała mnie za 18 przestępstw, z których karalność:

  1. 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r,,
  2. 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,
  3. 2 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.,

 

Gdy po doręczeniu mi wezwania z dnia 10 lipca 2015 r. do stawiennictwa w Sądzie Rejonowym w Dębicy w dniu 8 września 2015 r. zwróciłem sędzi Beacie Stój uwagę na to, że ściga mnie za czyny, których – wszystkich! – karalność ustała, sędzia B. Stój zmitygowała się i odwołała posiedzenie wyznaczone na dzień 8 września 2015 r.

Sąd Rejonowy w Dębicy zawiadomił mnie o tym zawiadomieniem z dnia 1 września 2015 r. – Załącznik 20: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 01/09/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś ZAWIADOMIENIE O ODWOŁANIU POSIEDZENIA Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny zawiadamia, że posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej w Pana sprawie, wyznaczone na dzień 08.09.2015 r., godz. 9:30, nie odbędzie się.Na mocy zarządzenia Sędziego. Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 1 września 2015 r.

Załącznik 20

 

Sędzia Beata Stój nie podała przyczyny odwołania posiedzenia, ale potem wreszcie przestała mi grozić – co czyniła od marca 2013 r. – że wyda orzeczenie o pozbawieniu mnie wolności. A to przez zastosowanie wobec mnie tymczasowego aresztowania, a to przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

 

xxx

 

W odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, adresata niniejszego pisma, o wniesienie kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia /postanowienia/ sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ prokurator Prokuratury Krajowej Krzysztof Domagała oddalając mój wniosek podał – Załącznik 3:

 

Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie,

w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.”

Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo

prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3

 

Dokumenty/dowody sporządzone przez sędzię Beatę Stój poświadczają, że jej nadrzędnym celem, priorytetem, było – niedopuszczalne w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznawała – pozbawienie mnie wolności przez:

  1. zastosowanie wobec mnie tymczasowego aresztowania lub – patrz: pkt b
  2. poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

 

Cel ten realizowała od marca 2013 r. i nie poprzestała nawet wtedy, gdy ustała karalność… wszystkich 18 czynów, za które mnie ścigała.

Do dnia 1 września 2015 r. – gdy na jej zarządzenie sporządzono zawiadomienie /Załącznik 20/ o odwołaniu posiedzenia, które w dniu 10 lipca 2015 r. /Załącznik 19/ wyznaczyła na dzień 8 września 2015 r. i podczas którego zamierzała wydać orzeczenie w przedmiocie poddania mnie obserwacji psychiatrycznej – zamierzała mnie pozbawić wolności przez umieszczenie mnie w szpitalu psychiatrycznym.

A jak podała następnie w osobiście sporządzonym przez nią postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., spośród 18 czynów, za które mnie ścigała karalność:

  1. 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r,,
  2. 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,
  3. ostatnich 2 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.,

 

W związku z powyższym wnoszę jak na wstępie, tj. jak w pkt. I, str. 1 niniejszego pisma.

 

xxx

 

Pragnę poinformować, że podczas spotkania w dniu 13 lipca 2016 r. w Prokuraturze Krajowej, pełniąca dyżur prokurator Wydziału Skarg i Wniosków Elżbieta Szamburska zapisała w protokole spotkania – Załącznik 21: „Podczas spotkania w dniu dzisiejszym Prokurator Elżbieta Szamburska poinformowała mnie i miesięcznym terminie udzielenia odpowiedzi, z tym iż w przypadku skierowania wniosku o wniesienie kasacji termin ten może ulec wydłużeniu z uwagi na konieczność wypożyczenia właściwych akt sądowych, oczekiwania na te akta jak również z uwagi na rodzaj sprawy i obszerność zebranych przez sąd materiałów.”
Dowód: Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, Wydział Skarg i Wniosków, Protokół przyjęcia wniosku

sporządzony w dniu 13 lipca 2016 r. przez prokurator Elżbietę Szamburską – Załącznik 21

 

Wniosek jak w pkt. I, str. 1 niniejszego pisma nie jest wnioskiem o wniesienie kasacji. W związku z powyższym wnoszę o sporządzenie i doręczenie mi odpowiedzi na niego w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.

 

 

Zbigniew Kękuś

 

Załączniki: od 1 do 44 do ściągnięcia tutaj

  1. Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  2. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r.
  3. Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r.
  4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/
  5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
  6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.
  7. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zawiadomienie z dnia 25 marca 2013 r.
  8. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zawiadomienie z dnia 20 maja 2013 r.
  9. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r.
  10. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, Nakaz sędzi Beaty Stój z dnia 28 kwietnia 2012 r.
  11. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.
  12. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15
  13. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2014 r.
  14. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,Zawiadomienie z dnia 9 stycznia 2015 r.
  15. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 26 lutego 2015 r.
  16. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 19 grudnia 2014 r.
  17. Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo z dnia 14 stycznia 2015 r. Starszego Sekretarza Sądowego Marcina Foryńskiego-Kastorisa
  18. Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo z dnia 26 lutego 2015 r. Starszego Sekretarza Marcina Foryńskiego-Kastorisa
  19. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r.
  20. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 1 września 2015 r.
  21. Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, Wydział Skarg i Wniosków, Protokół przyjęcia wniosku sporządzony w dniu 13 lipca 2016 r. przez prokurator Elżbietę Szamburską
  22. Ziobro: Chcę zmieniać sądy”, „Fakt”, 28.09.2016, s. 3

 

 

 

1 Wszystkie przepisy Kodeksu postępowania karnego podaję w brzmieniu sprzed nowelizacji Kodeksu, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r. ponieważ sprawa przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ jest rozpoznawana pod rządami przepisów Kodeksu sprzed jego nowelizacji.