Rzeczpospolita opresyjna – co zrobi 3.11.2016 r. posraniec Zbigniew Ziobro, minister sprawiedliwości – prokurator generalny i jak wygląda tuman

„Prawo i Sprawiedliwość, państwo rządzone przez Prawo i Sprawiedliwość stoi i stać będzie po stronie zwykłych obywateli. To każdy z Polek, każda z Polek, każdy z Polaków ma czuć się bezpiecznie i ma wiedzieć,
że państwo będzie chronić uczciwych ludzi i nie zezwoli na patologię.”
Prezes Rady Ministrów Beata Szydło, 25 października 2016 r., konferencja prasowa z udziałem ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
Źródło: https://www.youtube.com/watch?v=5grTf95a4jI

„Prokuratorem może być powołany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru.”
Artykuł 14.1.2 Ustawy o Prokuraturze z dnia 20 czerwca 1985 r.

Szanowni Państwo,

Niniejszego e-mail’a przesyłam w interesie społecznym.
Określenie „posraniec”, którego użyłem w jego tytule wobec obecnego – oraz przed 10 laty – ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry zapożyczyłem od granego przez Bruce’a Willis’a bohatera filmu „Szklana pułapka” detektywa McClan’a. Ten nazywa tak łajdaków.
Zastanawiałem się, czy nie nazwać Zbigniewa Ziobry – „trafnie użyty wulgaryzm jest doskonałym instrumentem opisu świata.1” – skurwysynem2, ale uznałem, że określenie posraniec lepiej, znaczy trafniej go opisuje.

Po tym, gdy w dniu wczorajszym wróciłem do domu po wysłaniu pism załączonych do niniejszego e-mail’a i redagując go zastanawiałem się, jak rozpocząć zobaczyłem w telewizji Zbigniewa Ziobrę w obecności jego przełożonej, prezesa Rady Ministrów Beaty Szydło. Zorganizowali konferencję prasową. Pani premier powiedziała:

„Prawo i Sprawiedliwość, państwo rządzone przez Prawo i Sprawiedliwość stoi i stać będzie po stronie zwykłych obywateli. To każdy z Polek, każda z Polek, każdy z Polaków ma czuć się bezpiecznie i ma wiedzieć,
że państwo będzie chronić uczciwych ludzi i nie zezwoli na patologię.”
Prezes Rady Ministrów Beata Szydło, 25 października 2016 r., konferencja prasowa z udziałem ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
Źródło: https://www.youtube.com/watch?v=5grTf95a4jI

A przecież Prawo i Sprawiedliwość, w tym jej były członek i wciąż pupil Jarosława Kaczyńskiego Zbigniew Ziobro, krzewi patologię, ochrania i promuje funkcjonariuszy publicznych zachowujących się patologicznie. Od 10 lat.
Zapoznajcie się Państwo, uprzejmie proszę, z treścią załączonego do niniejszego e-mail’a mojego pisma z dnia 25 października do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry, a przyznacie mi rację.
Złożyłem nim wniosek o wniesienie kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. kończącego prowadzone przez Sąd w Dębicy od 14 listopada 2006 r. postępowanie karne, o którym informowałem Państwa w poprzednich e-mail’ach i o którym w załączonym piśmie do Z. Ziobry.
Raz już złożyłem taki sam wniosek. Pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. Pierwsze dwie strony tego pisma – zawierające wnioski – załączyłem do niniejszego pisma jako Załącznik 1 do pisma z dnia 25.10.2016 r. do Z. Ziobry. W całości jest zamieszczone na stronie www.kekusz.pl.
I teraz będzie o patologii…
Odpowiedzi udzielił mi pismem z dnia 5 września 2016 r. prokurator Departamentu Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej Krzysztof Domagała. Przede wszystkim poinformował mnie, że przeprowadził analizę akt sprawy przeciwko mnie oraz że je badał. Podał m.in. – Załącznik 3:
1. „W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, (…).”
2. „Z analizy akt wynika, że (…).”
3. „Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że (…).”

A potem poinformował mnie, że:
1. „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.”
2. „Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.”
3. „W związku z treścią pana wniosków o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego kasacji należy podkreślić, że jest ona nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. może zostać wniesiona do Sądu Najwyższego wyłącznie w razie dopuszczenia się przez sądy orzekające uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k. /bezwzględne przyczyny odwoławcze/ lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Wniesienie kasacji na innej podstawie, w tym od błędu w ustaleniach faktycznych, nie jest dopuszczalne.”
4. „Reasumując – dokonana ocena prawidłowości sposobu procedowania Sądu Rejonowego w Dębicy i zasadności wydanego postanowienia, nie dała podstaw do stwierdzenia, że orzeczenie to zapadło z rażącą obrazą prawa, o której mowa w art. 523 § 1 k.p.k., a tym samym nie dała podstaw do wniesienia na korzyść Pana kasacji przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.”

Przeprowadziwszy analizę akt sprawy i zbadawszy je, prokurator Krzysztof Domagała skonstatował, że Sąd – sędzia Beata Stój – dołożył wiele starań, żeby wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi mi czynami, a jeśli się jej nie wszystko udało, to z mojej winy, bo się wielokrotnie nie stawiłem na rozprawę.
Zanim ustosunkuję się do tego zarzutu oraz do pozostałych twierdzeń prokuratora K. Domagały przypomnę, że w w.w. sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy raz już zapadł wyrok. Skazujący mnie, tj. czyniący mnie przestępcą. Wydał go w dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Tomasz Kuczma.
Pod moją – z jego winy – nieobecność, a przed wydaniem wyroku sędzia Tomasz Kuczma:
1. nie odczytał mi aktu oskarżenia,
2. nie przesłuchał mnie ani raz.

Wprawdzie art. 439 § 1 k.p.k., prezentujący bezwzględne przyczyny odwoławcze – powołuje się na nie prokurator K. Domagała w piśmie z dnia 05.09.2016 r. /Załącznik 3/ – stanowi „Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli: (…) 11) sprawę rozpoznano podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa.”, a moja obecność była obowiązkowa, ale potem nie tylko sędziowsko-prokuratorski plankton – w tym m. in. prezes i sędziowie Sądu Okręgowego w Rzeszowie, Prokurator Rejonowy dla Krakowa Śródmieścia Wschód – i tuzy wymiaru sprawiedliwości, tj. kolejni Prokuratorzy Generalni, których o tym informowałem, tj. Zbigniew Ćwiąkalski, Andrzej Czuma, Krzysztof Kwiatkowski i Andrzej Seremet, ale nawet dwaj kolejni Rzecznicy Praw Obywatelskich, Janusz Kochanowski i Irena Lipowicz wyjaśniali mi, że sędzia Tomasz Kuczma nie naruszył prawa, że postępował w zgodzie z przepisami prawa procesowego

Nawiasem mówiąc, sędzia Tomasz Kuczma nawet skazującego mnie wyroku mi nie doręczył. Nie doręczywszy mi go nasłał jednak na mnie – a potem na mojego pracodawcę – komornika, który tytułem egzekucji niedoręczonego mi wyroku zajął moje wynagrodzenie. Tak też wolno, jak mi wyjaśniła wiceprezes Sądu Rejonowego w Dębicy Anna Zięć.

Po kilku latach mojej walki o uchylenie niesłusznego wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., w tym po prowadzeniu na przełomie maja i czerwca 2012 r. protestu głodowego przed kierowaną przez oszusta Andrzeja Seremeta Prokuraturą Generalną osiągnąłem cel. Wyrok sędziego Tomasza Kuczmy został uchylony na moją korzyść w zakresie wszystkich czynów, które mi przypisał. Na moją korzyść, bo dwa sądy odwoławcze, które uchyliły jego wyrok zarzuciły mu rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego.
A wtedy – 15 marca 2011 r. – jego następczyni w sprawie przeciwko mnie, koleżanka z pracy w Sądzie Rejonowym w Dębicy sędzia Beata Stój uznała, że ja jestem niepoczytalny od… stycznia 2003 r. Zaczęła mnie kierować na badania psychiatryczne. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014 r. skierowała mnie – uchylonym później przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie z powodu naruszenia przez nią prawa procesowego – na obserwację psychiatryczną. Żeby ta wykazała, czy byłem zdrowy psychicznie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r.

Wspomniałem o tym, bo w odpowiedzi na mój wniosek o wniesienie kasacji na moją korzyść od orzeczenia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. prokurator Krzysztof Domagała podał – Załącznik 3: „Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.”
A przecież jedyne, co sędzia Beata Stój co robiła przez 5 lat – od marca 2011 r. – to kierowała mnie na badania psychiatryczne, wydawała Policji nakazy doprowadzenia mnie na nie, groziła mi umieszczeniem mnie w areszcie i wydała w.w. postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.
Przez ponad 4 lata nie wykonała najważniejszej w sprawie czynności.
Jakkolwiek Sąd Najwyższy w wydanym na moją korzyść wyroku wznowieniowym z dnia 26.01.2012 r. od w.w. wyroku sędziego T. Kuczmy z 18.12.2007 r. nakazał Sądowi Rejonowemu w Dębicy – Załącznik 5: „przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja”, to w wyżej wymienionym, wydanym cztery lata później, 15 marca 2016 r., postanowieniu sędzia Beata Stój podała: „Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne.”
To był tok rozumowania sędzi Beaty Stój.
A także sporządzony przez nią samą opis czynności, które wykonała, a które prokurator Prokuratury Krajowej Krzysztof Domagała zrecenzował – Załącznik 3: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, (…).”

Co do zarzutu, który – w obronie sędzi Beaty Stój – mnie przedstawił prokurator K. Domagała – Załącznik 3: „(…) co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.” wskazać należy, że w okresie od 15 marca 2011 r., gdy zaczęła prowadzić postępowanie przeciwko mnie, do dnia 15 marca 2016 r., gdy je zakończyła, sędzia B. Stój zorganizowała rozprawę w czterech terminach, 15 marca 2011 r., 17 maja 2012 r., 29 maja 2012 r. i 29 czerwca 2012 r.
Stawiłem się na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. i sędzia B. Stój przesłuchała mnie. Po tym, gdy przedstawiłem zarzuty aktowi oskarżenia, sędzia B. Stój wydała postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.
Rozprawa w dniu 17 maja 2012 r. nie odbyła się na wniosek mojego obrońcy z urzędu, a rozprawa w dniu 29 maja 2012 r. z winy sędzi Beaty Stój.
Nie stawiłem się na rozprawę w dniu 29 czerwca 2012 r. Nie stawiłem się zatem… jeden raz.
Dla prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały było to wielokrotne nie stawienie się.

W szczegółach przedstawione wyżej zdarzenia opisuję w załączonym do niniejszego e-mail’a piśmie z dnia 25.10.2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Z. Ziobry. Załączyłem do niego kopie dokumentów poświadczających opisany przeze mnie rzeczywisty stan faktyczny i dających do myślenia, co też analizował i badał prokurator Prokuratury Krajowej Krzysztof Domagała, że podawszy w piśmie z dnia 5 września 2016 r.
1. „W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, (…).”
2. „Z analizy akt wynika, że (…).”
3. „Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że (…).”
zamieścił w nim opisane wyżej… kłamstwa.

Podkreślić przy tym należy, że mojego wniosku z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. „Wniosek o przedstawienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. naruszenia: (…) 2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17.” prokurator Krzysztof Domagała w ogóle nie rozpoznał.
Zgłosił w ten sposób akces do liczącego już kilkudziesięciu członków „dream team’u” Andrzej Zolla. To grupa funkcjonariuszy publicznych – plankton i tuzy oraz troje kolejnych Rzeczników Praw Obywatelskich: Janusz Kochanowski, Irena Lipowicz, Adam Bodnar – którzy od 10 lat chronią tego okrutnego i durnego Żyda przed poniesieniem odpowiedzialności za to, że mnie dwukrotnie obciążył zeznaniami w sprawie, w której sędzia T. Kuczma skazał mnie w.w. wyrokiem z dnia 18.12.2007 r., a po jego uchyleniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z 15 września 2010 r., sędzia Beata Stój postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. po raz drugi przypisała mi popełnienie przestępstwa, które według teorii prawa karnego podawanej od kilkunastu lat przez samego Andrzeja Zolla, w kolejnych edycjach wydawanego pod jego redakcją naukową Komentarzach do Kodeksu karnego… nigdy nie było i nie jest przestępstwem.

W podsumowaniu jego rozważań opartych na przeprowadzonych – jak podał – analizie i badaniu akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ prokurator K. Domagała poinformował mnie uprzejmie /Załącznik 3/, że minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro nie wniesie kasacji na moją korzyść od orzeczenia sędzi B. Stój z dnia 15.03.2016 r., bo mu przepis art. 523 § 1 k.p.k. – „Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.” – na to nie pozwala.
To dziwne… Przecież właśnie na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł w dniu 23 sierpnia 2011 r. do Sądu Najwyższego kasację na moją korzyść od w.w. wyroku sędziego T. Kuczmy z 18.12.2007 r.
Sad Najwyższy uznał kasację Prokuratora Generalnego za zasadną, uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy, wznowił postępowanie przeciwko mnie i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.
Sędzia T. Kuczma wydał skazujący mnie wyrok z 18.12.2007 r. na podstawie aktu oskarżenia z dnia 12.06.2006 r. prokurator R. Ridan, która oskarżyła mnie o to, że popełniłem 18 przestępstw, w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i – jak podała „założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl” .

Stanowisko prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa tym bardziej dziwi, że po już po wydaniu przez Sąd Najwyższy wyroku wznowieniowego z dnia 26.01.2012 r. i zwróceniu sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania, sędzia referent w sprawie poświadczyła w postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r. rzeczywisty stan faktyczny, tj. podała – Załącznik 8: „Oskarżony Zbigniew Kękuś złożył wniosek o skierowanie sprawy na posiedzenie i wydanie postanowienia o niewłaściwości sądu. Oskarżony podnosił, że sądem właściwym miejscowo jest sąd w Warszawie, gdyż to tam popełniono przestępstwo, jak wynika z pism operatorów internetowych Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. (…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.
(…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.”
A wydanym ponad trzy lata później orzeczeniem z dnia 15 marca 2016 r. przypisała popełnienie w.w. 18 przestępstw:
1. mnie,
2. w Krakowie,
3. za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i strony zkekus.w.interia.pl.

W związku z powyższym, w tym z powodu całkowicie sprzecznego ze stanem faktycznym – potwierdzonym dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy przeciwko mnie do sygn. II K 407/13, w tym potwierdzonym przez Prokuratora Generalnego w w.w. kasacji z 23.08.2011 r. /Załącznik 4/ i przez Sąd Najwyższy w w.w. wyroku pismem z dnia 25.10.2016 r. /Załącznik 5/ – załączonym do niniejszego e-mail’a pismem z dnia 25.10.2016 r. skierowanym do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Z. Ziobry ponowiłem wniosek o wniesienie kasacji na moją korzyść od orzeczenia sędzi B. Stój z dnia 15.03.2016 r. oraz zawiadomiłem Z. Ziobrę: „(…) III. Zawiadomienie, że po odbiór kasacji jak w pkt. I stawię się w Biurze RPO w Warszawie w dniu 3 listopada 2016 r. o godz. 11:00.
IV. Zawiadomienie, że w przypadku odmowy wydania mi w dniu 3 listopada 2016 r. kasacji jak pkt. I i II rozpocznę tego dnia – 3 listopada 2016 r. prowadzenie całodobowo przed Prokuraturą Generalną w Warszawie, ul. Rakowiecka 26/30, protestu głodowego – nie będę jadł, będę pił wodę i soki – który będę prowadził do dnia wydania mi kasacji.”

Jak wspomniałem, celem przekonania prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta do słuszności mojego stanowiska, że powinien wnieść kasację na moją korzyść od wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. prowadzić musiałem protest głodowy przed kierowaną przez niego Prokuraturą Generalną.
Prowadziłem go przez 12 dób, a potem przez kolejne 4 pikietę.
Informowały o nim liczne portale internetowe, a fotoreportaż zamieścił tygodnik red. Leszka Bubla „Tylko Polska” na str. 1 i 16 wydania z dnia 16 czerwca 2011 r. – Źródło: „Głodówka protestacyjna Zbigniewa Kękusia” , “Tylko Polska”, 16.06.2011 r., str. 1 i 16 – Załącznik 19.

Ciekaw jestem, jak długo będzie mnie trzymał lider dobrej zmiany PiS w resorcie sprawiedliwości Zbigniew Ziobro.
Podkreślić należy, że zadanie ma bardzo proste do wykonania.
Musi tylko sprawdzić wiarygodność mojego stanowiska, że jego podwładny z Prokuratury Krajowej Krzysztof Domagała, jakkolwiek podał w piśmie z dnia 5 września 2016 r., że analizował akta sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 i je badał, to we wnioskach – najdelikatniej rzecz ujmując – rozminął się z prawdą, broniąc interesu sędzi Beaty Stój.
Celem ułatwienia Z. Ziobrze wykonania tego zadania, skierowałem do niego w dniu 25.10.2016 r. cztery pisma, w których po przedstawieniu stanowisk zaprezentowanych przez prokuratora K. Domagałę w niektórych wątkach sprawy do sygn. II K 407/13, przedstawiłem rzeczywisty stan faktyczny, poświadczony dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy II K 407/13.
Te pisma także załączyłem do niniejszego e-mail’a. Wyeliminowałem ich początki – celem ograniczenia objętości niniejszego e-mail’a – ponieważ są takie same, jak w piśmie zawierającym wniosek o wniesienie kasacji

Także celem ograniczenia jego objętości nie będę prezentował pełnego uzasadnienia dla użycia przeze mnie wobec Z. Ziobry określenia „posraniec”. Prezentują je materiały zamieszczone na stronie www.kekusz.pl, w tym m.in. pismo pt.
„Moje rozliczenie z Żydami – menażeria Jarosława Kaczyńskiego: Zbigniew Ziobro, lider dobrej zmiany w resorcie sprawiedliwości i jego ferajna.” – Źródło: http://kekusz.pl/2016/09/moje-rozliczenie-z-zydami-menazeria-jaroslawa-kaczynskiego-zbigniew-ziobro-lider-dobrej-zmiany-w-resorcie-sprawiedliwosci-i-jego-ferajna/
Opisuję w nim m.in. jak mnie traktował w.w. sprawie przeciwko mnie Zbigniew Ziobro, gdy był posłem ba Sejm Rzeczypospolitej Polskiej i ministrem sprawiedliwości – prokuratorem generalnym 10 lat temu.

Obecnie przedstawię jedną tylko z przyczyn nazywania przeze mnie Z. Ziobry posrańcem. Politykę kadrową prowadzoną przez niego w resorcie sprawiedliwości.
Jak Państwa informowałem, postępowanie przygotowawcze w sprawie, którą prowadził przeciwko mnie przez łącznie 9 lat Sąd Rejonowy w Dębicy prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan prowadziła przez dwa lata, w okresie od 2 lipca 2004 r. do 12 czerwca 2006 r., gdy sporządziła akt oskarżenia.
Zaraz po tym, gdy dowiedziałem się, za co mnie ściga, od początku 2006 r. informowałem jej przełożonych, że prokurator R. Ridan narusza prawo. Składałem wnioski o jej wyłączenie, skargi na nią, zawiadomienia o popełnieniu przez nią przestępstw niedopełnienia obowiązków i działania na szkodę mojego interesu prywatnego.
Rozpoznawali je jej przełożeni, prokuratorzy funkcyjni Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód, Lidia Jaryczkowska, Krystyna Kowalczyk, Edyta Kuśnierz i Piotr Kosmaty, którzy sprawowali nadzór nad postępowaniem prowadzonym przez prokurator R. Ridan.
Piotr Kosmaty najczęściej. Sporządził osobiście 6 pism do mnie – z dnia 23 stycznia 2006 r. /Załącznik 20/, 10 lutego 2006 r. /Załącznik 21/, 16 marca 2006 r. /Załącznik 22/, 17 marca 2006 r. /Załącznik 23/ 17 marca 2006 r. /Załącznik 24/ i 10 maja 2006 r. /Załącznik 25/.
Zapoznajcie się Państwo, proszę, z ich treścią.
Informował mnie nimi p.f. Prokuratora Rejonowego Piotr Kosmaty m.in.:
1. Pismo z dnia 23 stycznia 2006 r. – Załącznik 20: „Sposób prowadzenia postępowania przez prokuratora Radosławę Ridan, nie nasuwa żadnych wątpliwości co do jej bezstronności.” p.f. Prokuratora Rejonowego Piotr Kosmaty”
2. Pismo z dnia 10 lutego 2006 r. – Załącznik 21: „W odpowiedzi na kolejne Pana pismo z dnia 7.02.2006 r. zawierające swej treści kolejny wniosek o wyłączenie tut. Prokuratury oraz prokuratora referenta /Radosławę Ridan – ZKE/ od prowadzenia postępowania sygn. 1 Ds. 112/04/S /następnie 1 Ds. 39/06/S – ZKE/ informuję, że moje stanowisko, wyrażone w piśmie z dnia 23.01.2006 r. /Załącznik 20 – ZKE/ nie uległo zmianie. (…) p.f. Prokuratora Rejonowego Piotr Kosmaty”
3. Pismo z dnia 16 marca 2006 r. – Załącznik 22: „W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 3 marca 2006 roku, skierowane do Prokuratury Okręgowej w Krakowie /data wpływu 8 marca 2006 r./, uprzejmie informuję, iż w całości podtrzymuję stanowisko wyrażone w piśmie Z-cy Prokuratora Rejonowego z dnia 7 lutego 2006 roku, stanowiące odpowiedź na Pana pismo z dnia 10 stycznia 2006 roku. (…) p.f. Prokuratora Rejonowego Piotr Kosmaty”
Pismem z dnia 10.01.2006 r. skierowanym do Prokuratury Okręgowej w Krakowie złożyłem zawiadomienie o popełnieniu przez prokurator R. Ridan przestępstwa przekroczenia uprawnień i działania na szkodę moich dzieci i mojego interesu prywatnego – art. 231 § 1 K.k. Prokuratura Okręgowa w Krakowie przesłała zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód, a tam rozpoznała je jako skargę na prokurator R. Ridan i wyjaśniła mi, że bezzasadna Zastępca Prokuratora Rejonowego Krystyna Kowalczyk /obecnie Prokurator Rejonowy Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód/.
4. pismo z dnia 17 marca 2006 r. – Załącznik 23: „(…) Dlatego też informuję Pana, iż po zapoznaniu się z treścią Pańskiej skargi oraz aktami sprawy 1 Ds. 39/06/S nie dopatrzyłem się żadnego naruszenia przepisów kpk. Prokurator wykorzystał wszelkie dozwolone prawem środki celem poczynienia istotnych dla sprawy ustaleń. Mając powyższe na uwadze – Pańską skargę uznaję za niezasadną. p.f. Prokuratora Rejonowego Piotr Kosmaty”
5. pismo z dnia 17 marca 2006 r. – Załącznik 24: „W odpowiedzi na kolejny Pański wniosek o wyłączenie prokuratora Radosławy Ridan uprzejmie informuję, iż na podstawie treści w nim zawartych po raz kolejny nie widzę podstaw do jego uwzględnienia. W tym zakresie moje stanowisko wyrażone w poprzednich pismach do Pan nie uległo zmianie. p.f. Prokuratora Rejonowego Piotr Kosmaty”
6. pismo z dnia 10 maja 2006 r. – Załącznik 25: „W odpowiedzi na Pana dwa kolejne wnioski – z dnia 10.04.2006 r. i 28.04.2006 r. – o wyłączenie prokurator Radosławy Ridan od prowadzenia postępowania sygn. 1 Ds. 39/06/S, uprzejmie informuję, iż w dalszym ciągu nie znajduję podstaw do wyłączenia wymienionej od niniejszej sprawy. (…)p.f. Prokuratora Rejonowego Piotr Kosmaty”

W efekcie prokurator Radosława Ridan sporządziła w dniu 12 czerwca 2006 r. akt oskarżenia, którym o popełnienie w.w. przestępstw za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i – jak podała „założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl” oskarżyła mnie na podstawie – jak potem sama przyznała w dokumencie, który sporządziła w dniu 8 grudnia 2006 r. – li tylko wydruków z portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony zkekus.w.interia.pl.
Nie żeby sprawdziła numery IP komputerów, serwery, nie żeby zasięgnęła opinii biegłego sądowego informatyka. Na podstawie li tylko wydruków. Pod nadzorem takiego samego jak ona tumana p.f. Prokuratora Rejonowego Piotra Kosmatego.
Gdyby ktokolwiek sądził, że obrażam prokuratora Piotra Kosmatego, proszę o zapoznanie się z recenzjami jego pracy, którymi są:
1. kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 23.08.2011 r. /Załącznik 4/ złożona na moją korzyść od wyroku sędziego T. Kuczmy z 18.12.2007 r. wydanego na podstawie aktu oskarżenia prokurator R. Ridan
2. wyrokiem wznowieniowym Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r. /Załącznik 5/, wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23.08.2011 r.

Przypomnę, że Prokurator Generalny podał w kasacji – Załącznik 4:

W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy teść w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.”
Dowód: Prokuratura Generalna, sygn. akt PG IV KSK 699/11, Kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r. od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06 – Załącznik 4

Tak prokurator rejonowy tuman Piotr Kosmaty nadzorował prokuratora tumana Radosławę Ridan.
Za mną i za moją rodziną z tego powodu – z winy tumana Piotra Kosmatego – 10 lat gehenny, wyrzucanie mnie z pracy z powodu postępowania przeciwko mnie, komornik, który zajął moje wynagrodzenie – niszcząc mi przy okazji opinię u pracodawcy – nasyłanie na mnie Policji, żeby mnie pod przymusem doprowadziła na badania psychiatryczne, grożenie mi umieszczeniem mnie w areszcie, wydanie postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej itd. itp.

A teraz o dobrej zmianie PiS w resorcie sprawiedliwości kierowanym przez Zbigniewa Ziobrę…
Otóż ten powołał dyspozycyjnego tumana Piotra Kosmatego do… Prokuratury Krajowej.
Pismem z dnia 5 września 2016 r. poinformował mnie prokurator okręgowy w Krakowie Rafał Babiński – Załącznik 26: „Pan Piotr Kosmaty zatrudniony jest na stanowisku Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie, delegowanego do Prokuratury Krajowej i pobiera wynagrodzenie w wysokości 13.396,02 zł miesięcznie.”
To efekt powołania Zbigniewa Ziobry.

A tuman – Piotr Kosmaty – wygląda tak – Załącznik 27:
Ma Piotr Kosmaty szczęście nie tylko do przełożonych, ale i do promujących go mediów. W wydaniu z dnia 23 czerwca 2006 roku „Fakt” informował o bardzo ważnym zadaniu, które sam wziął na siebie prokurator rejonowy Piotr Kosmaty. Ściganiu jeżdżącemu samochodem po spożyciu alkoholu pracownika ZUS w Krakowie. Mówił prokurator rejonowy Piotr Kosmaty – Załącznik 27:

„Piotr Kosmaty (34l.) „On jest groźny” Ten człowiek jest alkoholikiem, który w każdej chwili po raz kolejny może po pijanemu usiąść za kierownicą. Muszę zrobić wszystko, by nie doszło do tragedii na drodze.”
Źródło: „Wylać go z roboty”, „Fakt” 23 czerwiec 2006 r.

„Fakt” nadał opatrzonej fotografią prokuratora rejonowego Piotra Kosmatego informacji o prowadzonym przez niego postępowaniu tytuł: „Wylać go z roboty”. Chodziło o pracownika ZUS.
A może by tak wylać z roboty także tumana Piotra Kosmatego…?
Póki co zyskał zaufanie ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego, Zbigniewa Ziobry, a że jest wielce prawdopodobne, że ja będę prowadził od dnia 3 listopada 2016 r. protest głodowy przed kierowaną przez tego obrońcę i promotora patologii w resorcie sprawiedliwości Prokuraturą Krajową protest głodowy, to nie można wykluczyć, że będzie mnie mijał w drodze do pracy i po jej zakończeniu tuman Piotr Kosmaty.
Prowadziłem przez tumana słuszny protest głodowy przed Prokuraturą Generalną w czerwcu 2011 r., być może będę z winy tumana prowadził następny w listopadzie 2016 r.
Ciekaw jestem, jak długo tym razem.
Jestem wszak – jak wszyscy obywatele Rzeczypospolitej Polskiej – beneficjentem projektu „Dobra zmiana”, realizowanego przez tzw. „Biało-czerwoną drużynę dobrej zmiany PiS”.
A może mnie w ramach tej „dobrej zmiany” w szpitalu psychiatrycznym zamkną…? To podstawowa taktyka obronna ciemnogrodu w służbie publicznej przed ofiarami jego intelektualnych niedostatków, ignorancji i moralnej degrengolady

Na zakończenie przypomnę, jakie zwyczaje panują tam, gdzie rządzą ludzie cywilizowani, a nie rządzi… się, jak u nas, dzicz:

„W ocenie Trybunału /Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – ZKE/ „[…] Podnoszenie lub rozgłaszanie prawdziwych zarzutów dotyczących osób pełniących funkcje publiczne o takie postępowanie lub właściwości, które mogą narazić je na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności […] jest czynem – niezależnie od intencji sprawcy – ex definitione służącym społecznie uzasadnionemu interesowi (…) Z całą pewnością w przypadku osób pełniących funkcje publiczne tego rodzaju interes uzasadniał będzie przyjęcie szerokich granic krytyki.”
Źródło: Kodeks karny część szczególna, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją Andrzeja Zolla 3 wydanie,
LEX a Wolters Kluwer business, s. 803

Z poważaniem,

Zbigniew Kękuś

Załączniki:
19. „Głodówka protestacyjna Zbigniewa Kękusia” , “Tylko Polska”, 16.06.2011 r., str. 1 i 16
20. Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt 1 Ds. 112/04/S, pismo Prokuratora Rejonowego Piotra
Kosmatego z dnia 23 stycznia 2006 r.
21. Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt 1 Ds. 112/04/S, pismo Prokuratora Rejonowego Piotra
Kosmatego z dnia 10 lutego 2006 r.
22. Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt RS-051/3/06, pismo Prokuratora Rejonowego Piotra
Kosmatego z dnia 16 marca 2006 r.
23.Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt RS-051/3/06, pismo Prokuratora Rejonowego Piotra
Kosmatego z dnia 17 marca 2006 r.
24.Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo Prokuratora Rejonowego Piotra
Kosmatego z dnia 17 marca 2006 r.
25.Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo Prokuratora Rejonowego Piotra
Kosmatego z dnia 10 maja 2006 r.
26. Prokuratura Okręgowa w Krakowie, sygn. akt PO V IP 16.2016, pismo prokuratora okręgowego Rafała Babińskiego dnia 5
września 2016 r.
27. „Wylać go z roboty”, „Fakt” 23 czerwiec 2006 r.
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Kraków, dnia 25 października 2016 r.
Zbigniew Kękuś

Zbigniew Ziobro
Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny
ul. Rakowiecka 26/30
02-528 Warszawa

Sygn. akt:
1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016
2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

Dotyczy:
I. Wniosek o wniesienie – na podstawie:
1. art. 521 § 1 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k.
2. pisma z dnia 15 marca 2007 r. prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja do adresata niniejszego pisma, ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego – Załącznik 18,
3. pisma z dnia 6 lipca 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 10,
4. pisma z dnia 6 sierpnia 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 9,
5. pisma z dnia 1 października 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 11,
6. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, wniesionej na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 4,
7. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanego na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 5,
8. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 8,
9. wskazania doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej – Załącznik 7,
10. orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 12,
11. orzeczenia Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/13, uchylającego postanowienie sędzi Beaty Stój jak w pkt. I.9 – Załącznik 13.
kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 2.
II. Wniosek o przedstawienie Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutu rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, naruszenia:
1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów,
2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia,
3. prawa procesowego określonego w art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k. /powołanie się na art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k./
III. Zawiadomienie, że po odbiór kasacji jak w pkt. I stawię się w Biurze RPO w Warszawie w dniu 3 listopada 2016 r. o godz. 11:00.
IV. Zawiadomienie, że w przypadku odmowy wydania mi w dniu 3 listopada 2016 r. kasacji jak pkt. I i II rozpocznę tego dnia – 3 listopada 2016 r. prowadzenie całodobowo przed Prokuraturą Generalną w Warszawie, ul. Rakowiecka 26/30, protestu głodowego – nie będę jadł, będę pił wodę i soki – który będę prowadził do dnia wydania mi kasacji.
V. Wniosek o potraktowanie jako integralnych części niniejszego pisma moich pism z dnia 25 października 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego – Załącznik 14, Załącznik 15, Załącznik 16, Załącznik 17.
VI. Zawiadomienie, że:
1. skany dokumentów poświadczających zdarzenia opisane w niniejszym piśmie są umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl,
2. skan niniejszego pisma zostanie umieszczony w Internecie w tym na stronie www.kekusz.pl.

„Ziobro: Chcę zmieniać sądy”
„Fakt”, 28.09.2016, s. 3 – Załącznik 19
Część I Przepisy prawa3

1. Artykuł 521 § 1 k.p.k.: „Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.”
2. Artykuł 523 § 1 k.p.k.: „Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.”
3. Artykuł 439 § 1 k.p.k.: „Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli: 1) w wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona lub niezdolna do orzekania bądź podlegająca wyłączeniu na podstawie art. 40,”
4. Artykuł 440 k.p.k.: „Jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono zmianie na korzyść oskarżonego albo uchyleniu niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.”

Część II Uzasadnienie

Pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. skierowanym do adresata niniejszego pisma złożyłem – Załącznik 1: „Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny Prokuratura Krajowa ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Dotyczy:
I. Wniosek – na podstawie:
1. art. 521 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k., art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
2. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, wniesionej na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 13,
3. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanego na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 14,
4. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 21,
5. wskazania doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej
o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego do Sądu Najwyższego kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ o umorzeniu postępowania z powodu ustania karalności czynów /art. 17 § 1 k.p.k., w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k./ – Załącznik 22.
II. Wniosek o przedstawienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. naruszenia:
1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów,
2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17.
III. Wniosek o złożenie w kasacji jak w pkt. I wniosku do Sądu Najwyższego o wydanie wyroku uniewinniającego mnie od każdego z 18 czynów przypisanych mi przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., z powodu:
1. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k., w tym – patrz: pkt III.2,
2. w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia:
1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. oraz
2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k.”
Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego
Zbigniewa Ziobry – Załącznik 1

W załączeniu przesyłam prawomocne orzeczenie /postanowienie/ sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończące postępowanie przeciwko mnie prowadzone w okresie od 14 listopada 2006 r. do 15 marca 2016 r. do sygnatury akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06 i II K 854/10 – Załącznik 2:
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi
Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 2

W odpowiedzi na moje w.w. pismo z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego otrzymałem pismo z dnia 5 września 2016 r. zatrudnionego w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej prokuratora Prokuratury we Wrocławiu delegowanego do Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały o treści – Załącznik 3: „Warszawa, dnia 5.09.2016 r. Rzeczpospolita Polska Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego PK IV Ksk 1046.2016 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Odpowiadając na pisma z dnia: 7.06.2016 r., 13.06.2016 r., 14.07.2016 r., 16.06.2016 ., 21.06.2016 r., 7.07.2016 r. 24.08.2016 r. i 30.08.2016 r. nadesłane do Ministerstwa Sprawiedliwości i do Prokuratury Krajowej uprzejmie informuję, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny nie skorzysta z przysługującego mu na mocy art. 521 § 1 k.p.k. uprawnienia i nie wniesie kasacji od prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15.03.2016 r., sygn. II K 407/13 umarzającego w stosunku do Pana postępowanie karne o czyny z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne (16 czynów) na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. oraz na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. o czyn z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
W swoich pismach podnosi Pan szereg zarzutów stwierdzając, że nie zgadza się z umorzeniem wobec przedawnienia karalności czynów, bowiem czuje się niewinny i wnosi o wywiedzenie kasacji od rzeczonego powyżej postanowienia Sądu Rejonowego Dębicy, sygn. II K 407/13.
W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, która nie potwierdziła słuszności podniesionych zarzutów, a tym samym nie dała podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do wniesienia kasacji do Sądu Najwyższego.
Sąd Rejonowy w Dębicy wobec niemożności ustalenia konkretnych dat, w jakich pokrzywdzeni dowiedzieli się o znieważających i zniesławiających ich pismach, obliczając termin przedawnienia karalności, przyjął okres trzech lat od daty czynu.
Z kolei karalność przestępstw określonych w art. 226 § 3 k.k., art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w art. 241 § 2 k.k., ściganych z oskarżenia publicznego, ustaje, na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., z upływem pięciu lat od ich popełnienia, przy czym, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność przestępstw ustaje z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu. Sąd przyjął, iż chwilą popełnienia przestępstwa polegającego na umieszczeniu w sieci Internet znieważających lub zniesławiających pism, jest chwila dokonania danego wpisu.
Sąd Rejonowy podzielił w tym względzie argumentację Sądu Najwyższego przedstawioną w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 czerwca 2010 r., I KZP 7/10, że przestępstwo tego typu popełnione jest wówczas, gdy sprawca swoim zachowaniem wyczerpuje wszystkie znamiona określone w przepisie karnym i choć możliwe jest, że interesy pokrzywdzonego naruszane są tak długo, jak długo na portalu internetowym dostępna jest publicznie treść, która go zniesławia, to nie przesądza to o „trwałości przestępstwa”, ale jedynie o możliwości zakwalifikowania go jako przestępstwa skutkach trwałych.
Wszystkie czyny zarzucane Panu popełnione zostały w bliżej nieustalone dni, niemniej ustalono datę, po jakiej z pewnością nie mogły zostać popełnione, a to 12 lipca 2004 r. i 5 lipca 2005 r. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 2 listopada 2005 r., a więc w okresach wskazanych w art. 101 § 1 i § 2 k.k.
W tej sytuacji, w świetle treści art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k., jak wywiódł Sąd Rejonowy w Dębicy karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1 i I.11-14 ustała z dniem 12 lipca 2012 r., zaś czynów z punktów 1.2-10, I.15 i I.16 z dniem 5 lipca 2013 r., natomiast na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. karalność czynów z art. I.17 i I.18 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.
Z analizy akt wynika, że wszystkich pokrzywdzonych wymienionymi czynami przesłuchano w toku postępowania przygotowawczego, wskazując ich daty (vide str. 13 i 14 postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy).
W tym miejscu celowym jest odwołanie się do orzeczeń Sądu Najwyższego, który stwierdził między innymi cyt.: „W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz pkt 6 k.p.k. sąd w zasadzie powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia.
Zasada ta nie ma jednak zastosowania, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych. Doszło bowiem wówczas do zbadania podstaw odpowiedzialności oskarżonego w takiej sytuacji sąd powinien podjąć decyzję odnoszącą się do braku tych podstaw, a więc wydać wyrok uniewinniający, a nie umarzający postępowanie z powodu przedawnienia” (post. SN z dnia 3.04.2007 r., V KKN 484/00, LEX nr 53336).
W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych określonych w at. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. sąd powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia. Zasada ta nie ma jednak zastosowania wówczas, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych” (post. SN z dnia 27.01.2011 r., I KZP 27/10, OSNKW 2011/1/5).
„Sąd odwoławczy uprawniony jest w razie stwierdzenia konkurencji negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wydać orzeczenie uniewinniające, ale takie rozstrzygnięcie może zapaść jedynie wówczas, gdy pozwalają na to zebrane w sprawie dowody.” (post. SN z 27.09.2012 r., SDI 27/12, Lex nr 1226774).
Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że takie okoliczności nie zachodzą, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje jednoznacznych podstaw do wydania orzeczenia uniewinniającego, a przepisy uniemożliwiają jego dalsze prowadzenie.
Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.
W toku postępowania Pana interesy reprezentował obrońca z urzędu adw. Robert Bryk, który 29.03.2016 r. otrzymał postanowienie z dnia 15.03.2016 r. o umorzeniu postępowania, lecz go nie zaskarżył.
Ponadto postanowienie z dnia 15.03.2016 r. o umorzeniu postępowania zostało także doręczone Panu w dniu 8.04.2016 r., którego z sobie tylko znanych powodów także Pan nie zaskarżył. To zaniechanie skutkowało uprawomocnieniem się wymienionego postanowienia o umorzeniu w dniu 16.04.2016 r.
W związku z treścią pana wniosków o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego kasacji należy podkreślić, że jest ona nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. może zostać wniesiona do Sądu Najwyższego wyłącznie w razie dopuszczenia się przez sądy orzekające uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k. /bezwzględne przyczyny odwoławcze/ lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Wniesienie kasacji na innej podstawie, w tym od błędu w ustaleniach faktycznych, nie jest dopuszczalne.
Podkreślenia wymaga, że zarzut dokonania przez sąd błędnej oceny dowodów i niesłusznego dania wiary jednym dowodom, a odmówienia wiarygodności innym dowodom zebranym w sprawie, a co za tym idzie poczynienia przez sąd orzekający błędnych ustaleń faktycznych, w myśl regulacji art. 523 § 1 k.p.k., nie może stanowić podstawy wniesienia kasacji, albowiem zarzut ten nie należy do katalogu przyczyn kasacyjnych, wskazanych w tym przepisie.
Zarzut taki może zostać podniesiony tylko w postępowaniu apelacyjnym.
Sąd Najwyższy orzekając w trybie przepisów o kasacji nie może dokonywać ponownej oceny dowodów i na podstawie własnej oceny wiarygodności poszczególnych dowodów, w tym wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, kontrolować dokonanych w wyroku sądu I instancji ustaleń faktycznych.
W postępowaniu kasacyjnym, które nie jest swoistym postępowaniem „trzecioinstancyjnym” Sąd Najwyższy sprawdza jedynie, czy ocena dowodów przeprowadzona przez sąd nie naruszała zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 7 k.p.k., a także, czy dokonując ustaleń faktycznych orzekające w obu instancjach sądy nie dopuściły rażącego naruszenia innych reguł procedowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na treść wyroku.
Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że Sąd Rejonowy orzekając w tej sprawie oparł się na całokształcie ujawnionego materiału dowodowego.
Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.
Uzupełniająco należy podkreślić, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny nie sprawuje nadzoru nad niezawisłymi sędziami, a jedynym środkiem prawnym pozwalającym na ewentualne korygowanie wadliwych orzeczeń jest kasacja.
Zdaniem Sądu Najwyższego, „Podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być samo negowanie oceny istniejących dowodów, bądź kwestionowanie opartych na nich ustaleń faktycznych, tylko dlatego, że są niekorzystne… i przeciwstawianie im innych okoliczności bardziej dla… korzystnych, których sąd – po ich rozważeniu – nie uznał za wiarygodne lub mające znaczenie dla rozstrzygnięcia (…) Podejmowane próby takich zabiegów są jawnym naruszeniem ograniczeń zawartych art. 523 k.p.k. i stanowią niczym nieuprawnioną próbą przekształcenia kontroli kasacyjnej w kolejną kontrolę apelacyjną” (zob. postanowienie SN z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt III KK 94/14, LEX nr 1493984).
Reasumując – dokonana ocena prawidłowości sposobu procedowania Sądu Rejonowego w Dębicy i zasadności wydanego postanowienia, nie dała podstaw do stwierdzenia, że orzeczenie to zapadło z rażącą obrazą prawa, o której mowa w art. 523 § 1 k.p.k., a tym samym nie dała podstaw do wniesienia na korzyść Pana kasacji przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.
Krzysztof Domagała Prokurator Prokuratury we Wrocławiu delegowany do Prokuratury Krajowej”
Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo
prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3

W związku z powyższym wskazać należy, że:
I. Sąd Rejonowy w Dębicy prowadził w okresie od 14 listopada 2006 r. do 15 marca 2016 r. postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan, która oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i – jak podała „założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl” popełniłem osiemnaście przestępstw, tj.:
1. pkt. I, III-XVI aktu oskarżenia – znieważyłem i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
2. pkt II aktu oskarżenia – zniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt Sądu Okręgowego w Krakowie XI CR 603/04/,
3. pkt XVII aktu oskarżenia – znieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, rzecznika praw obywatelskich w osobie piastującego ten urząd Andrzeja Zolla,
4. pkt XVIII aktu oskarżenia – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S
II. W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wydał prawomocne orzeczenie /wyrok/ kończące w.w. sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06. Przypisał mi sprawstwo wszystkich czynów, o które oskarżyła mnie prokurator Radosława Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r.
III. W dniu 23 sierpnia 2011 r. prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł do Sądu Najwyższego kasację na moją korzyść w zakresie dwóch zarzutów – z pkt. II i XVIII – wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ – Załącznik 4:
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora
Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ – Załącznik 4
W dniu 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy wydał – na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego jak w pkt. III – wyrok, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść, wznowił postępowanie sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ i przekazał sprawę przeciwko mnie Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie objętym kasacją, tj. z pkt. II i XVIII – Załącznik 5:
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu
Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 5
Wskazać należy, że jakkolwiek kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 23.08.2011 r. /Załącznik 4/ obejmowała zarzuty z pkt. II i XVIII wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., to przedstawione w niej zarzuty dotyczą wszystkich czynów – nie tylko z pkt. II i XVIII – które przypisał mi sędzia T. Kuczma na podstawie aktu oskarżenia prokurator R. Ridan. Wszystkie czyny przypisane mi przez sędziego T. Kuczmę wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. zostały bowiem popełnione za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony zkekus.w.interia.pl.
Kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r. kasacja i wydany na jej podstawie wyrok wznowieniowy Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r. nie mogły obejmować pełnego zakresu 18 przestępstw przypisanych mi przez sędziego T. Kuczmę wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. ponieważ:
1. art. 521 § 1 k.p.k. stanowił4: „Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.”,
2. w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16 czynów z pkt. I, III – XVII, z powodu rażącego i mającego wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k. – Załącznik 6:
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu
Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 6
IV. Po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyroku wznowieniowego z dnia 15 września 2010 r. /Załącznik 6/, a następnie przez Sąd Najwyższy wyroku wznowieniowego z dnia 26 stycznia 2012 r. /Załącznik 5/ Sąd Rejonowy w Dębicy zmieniał dwukrotnie sygnaturę akt sprawy przeciwko mnie, na:
1. II K 854/10,
2. II K 407/13.
V. Artykuł 93 § 1Kodeks postępowania karnego stanowi: „Jeżeli ustawa nie wymaga wydania wyroku, sąd wydaje postanowienie.”
VI. W dniu 15 marca 2016 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój wydała prawomocne orzeczenie /postanowienie/, kończące postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ w pierwszej instancji.
VII. Sędzia Beata Stój wydała orzeczenie /postanowienie/ z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ w oparciu o przepisy ustawy Kodeks postępowania karnego w ich brzmieniach tożsamymi z tymi, w oparciu o które sędzia Tomasz Kuczma wydał uchylony wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23.08.2011 r. wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r. orzeczenie /wyrok/ z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/.

Prokurator Krzysztof Domagała podał w piśmie z dnia 5 września 2016 r. kilkukrotnie, że dokonał analizy akt sprawy rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, że badał te akta – Załącznik 3:
1. „W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, (…).”
2. „Z analizy akt wynika, że (…).”
3. „Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że (…).”
Wskazać należy, że jakkolwiek prokurator Krzysztof Domagała powołał się w piśmie z dnia 5 września 2016 r. stanowiącym odpowiedź na moje pismo z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego o wniesienie kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia /postanowienia/ sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój kończącego postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, to całkowitym milczeniem pominął w tym piśmie moje wnioski z:
1. pkt. II.2 pisma z 13.06.2016 r. – Załącznik 1: „II. Wniosek o przedstawienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. naruszenia: (…) 2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17.”
2. pkt. III.2 pisma z 13.06.2016 r. – Załącznik 1: „Wniosek o złożenie w kasacji jak w pkt. I wniosku do Sądu Najwyższego o wydanie wyroku uniewinniającego mnie od każdego z 18 czynów przypisanych mi przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., z powodu: (…) 2. w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia: (…) 2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k.”

Przypomnę – informowałem o tym w piśmie z dnia 13.06.2016 r. /Załącznik 1/, że sędzia Beata Stój przypisała mi w pkt. II.17 postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. popełnienie z art. 226 § 3 k.k. przestępstwa opisanego jako – Załącznik 2: „w bliżej nieustalonych dniach w okresie od dnia 17 grudnia 2003 r. do dnia 12 lipca 2004 r., w Krakowie, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo .webpark.pl, a w bliżej nieustalonych dniach w okresie od dnia 26 października 2004 r. do dnia 5 lipca 2005 r. za pośrednictwem strony pod domeną zkekus.w.interia .pl, znieważył urząd Rzecznika Praw Obywatelskich, używając wobec piastującego go Andrzeja Zolla słów obraźliwych, i pomówił go o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć go w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla piastowanego urzędu,
tj. o przestępstwo z art. 226 § 3 k.k. iart. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
Artykuł 226 § 3 k.k. stanowi: „Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”
Tymczasem wielu – zdecydowana większość – ekspertów w dziedzinie prawa karnego podaje, że Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej. Takie stanowisko prezentuje m.in. uznany przez sędzię Beatę Stój za pokrzywdzonego przeze mnie były RPO Andrzej Zoll. Podaje w kolejnych edycjach wydawanego pod jego redakcją naukową Komentarza do kodeksu karnego – Załącznik 7: „Przedmiotem czynności wykonawczej typu czynu zabronionego opisanego w art. 226 § 3 są konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres znaczeniowy tego terminu jest sporny w doktrynie (por. A. Zoll (w: ) Kodeks Karny …, red. A. Zoll, s. 736. (…) W doktrynie słusznie jednak wskazano, iż nie każdy organ konstytucyjny jest jednocześnie organem Rzeczypospolitej Polskiej, tzn. takim, który jest powiązany z wykonywaniem jednego z trzech rodzajów władzy w odniesieniu do państwa. Według tego poglądu organami RP są zatem tylko: Sejm, Senat, Prezydent RP, Rada Ministrów, ministrowie, Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny.”
Dowód: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla,
4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1131 – Załącznik 7

Tożsame z przedstawianym w Komentarzu do kodeksu karnego wydawanym pod redakcją naukową prof. dr. hab. Andrzeja Zolla stanowisko – że Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej – prezentuje ogromna większość ekspertów w dziedzinie prawa karnego.
Jeśli Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym, nie jest – według wskazania doktryny prawnej prezentowanego przez prof. Andrzeja Zolla, a także innych ekspertów w dziedzinie prawa karnego jako słuszne – konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej, to czyn przypisany mi przez sędzię Beatę Stój z art. 226 § 3 k.k. i opisany, jak wyżej nie wypełnia znamion czynu określonego jako przestępstwo w art. 226 § 3 k.k.
Z podanych wyżej przyczyn sędzia Beata Stój uznała mnie za winnego popełnienia czynu, który nigdy nie był i nie jest przestępstwem, tj. z oczywistym i rażącym naruszeniem prawa określonego w:
1. artykule 42.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego”.
2. artykule 7.1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności: „Nikt nie może być uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na działaniu lub zaniechaniu działania, którego według prawa wewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowił czynu zagrożonego karą w czasie jego popełnienia”.
3. artykule 15.1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych: „Nikt nie może być skazany za czyn lub zaniechanie, które w myśl prawa wewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowiły przestępstwa w chwili ich popełnienia.”

W piśmie do mnie z dnia 5 września 2016 r. prokurator K. Domagała podał – Załącznik 3: „Sąd odwoławczy uprawniony jest w razie stwierdzenia konkurencji negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wydać orzeczenie uniewinniające, ale takie rozstrzygnięcie może zapaść jedynie wówczas, gdy pozwalają na to zebrane w sprawie dowody.” (post. SN z 27.09.2012 r., SDI 27/12, Lex nr 1226774).”
Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że takie okoliczności nie zachodzą, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje jednoznacznych podstaw do wydania orzeczenia uniewinniającego, a przepisy uniemożliwiają jego dalsze prowadzenie.”
Przywołany przez prokuratora K. Domagałę art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. stanowi: „Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: (…) 2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa,”.
W przypadku czynu przypisanego mi przez sędzię Beatę Stój w pkt. II.17 orzeczenia z dnia 15 marca 2016 r. z art. 226 § 3 k.k. zachodzi okoliczność opisana przez Sąd Najwyższy i podana przez prokuratora K. Domagałę w piśmie z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3: „Sąd odwoławczy uprawniony jest w razie stwierdzenia konkurencji negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wydać orzeczenie uniewinniające, ale takie rozstrzygnięcie może zapaść jedynie wówczas, gdy pozwalają na to zebrane w sprawie dowody.” (post. SN z 27.09.2012 r., SDI 27/12, Lex nr 1226774).”
Dowodami – niepodważalnymi – w przypadku czynu przypisanego mi przez sędzię B. Stój z art. 226 § 3 k.k. w pkt. II.17 orzeczenia z dnia 15 marca 2016 r. są:
1. przepis art. 226 § 3 k.k. – „Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.” – który penalizuje za znieważenie konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej,
2. podawane przez wielu ekspertów w dziedzinie prawa karnego – w tym przez prof. dr. hab. Andrzeja Zolla – jako słuszne wskazanie doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym, nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej.

A jeśli Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej, to jego znieważenie nie wypełnia znamion przestępstwa określonego w art. 226 § 3 k.k.
Z tej przyczyny, po tym, gdy Prokurator Generalny wniesie do Sądu Najwyższego kasację na moją korzyść w zakresie czynu przypisanego mi przez sędzię B. Stój z art. 226 § 3 k.k. postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., Sąd Najwyższy wyda wyrok uniewinniający mnie w zakresie tego czynu.
Wyda go w oparciu o utrwalone, zacytowane przez prokuratora K. Domagałę w piśmie z dnia 5 września 2016 r. orzecznictwo Sądu Najwyższego.
xxx

W odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego /Załącznik 1/ o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. prawomocnego postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. prokurator Krzysztof Domagała podał m.in. – Załącznik 3:
I. „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.”
II. „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.”
III. „W związku z treścią pana wniosków o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego kasacji należy podkreślić, że jest ona nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. może zostać wniesiona do Sądu Najwyższego wyłącznie w razie dopuszczenia się przez sądy orzekające uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k. /bezwzględne przyczyny odwoławcze/ lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Wniesienie kasacji na innej podstawie, w tym od błędu w ustaleniach faktycznych, nie jest dopuszczalne.
Podkreślenia wymaga, że zarzut dokonania przez sąd błędnej oceny dowodów i niesłusznego dania wiary jednym dowodom, a odmówienia wiarygodności innym dowodom zebranym w sprawie, a co za tym idzie poczynienia przez sąd orzekający błędnych ustaleń faktycznych, w myśl regulacji art. 523 § 1 k.p.k., nie może stanowić podstawy wniesienia kasacji, albowiem zarzut ten nie należy do katalogu przyczyn kasacyjnych, wskazanych w tym przepisie.
Zarzut taki może zostać podniesiony tylko w postępowaniu apelacyjnym.”
IV. „Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.”

Ad. I
W związku z twierdzeniem prokuratora K. Domagały z pisma z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, (…).” pismem z dnia 25 października 2016 r. skierowanym do adresata niniejszego pisma, Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego złożyłem – Załącznik 14: „Wniosek – na podstawie twierdzenia zamieszczonego w piśmike do mnie prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, (…).” – o sporządzenie i doręczenie mi wykazu starań dokonanych przez Sąd Rejonowy w Dębicy w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ w celu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności związanych z czynami zarzuconymi mi przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S.”
W uzasadnieniu do wniosku jak wyżej wskazałem, że:
1. Sąd Najwyższy podał we wskazaniach dla Sądu Rejonowego w Dębicy zamieszczonych w wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23.08.2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 /Załącznik 4/ na moją korzyść wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 /Załącznik 5/ od prawomocnego wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – Załącznik 5: „(…) Odstępując od przesłuchania w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja, w świetle poczynionych wyżej uwag, Sąd Rejonowy w Dębicy dopuścił się naruszenia art. 366 § 1 k.p.k., który obligował ten Sąd do podjęcia wszelkich starań do wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Przesłuchanie Krzysztofa Łapaja było konieczne ponieważ w swoim piśmie z dnia 15 marca 2007 r. wskazał on, iż Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych zkekus.w.interia.pl i www.zgsopo.webparl.pl – nie on je zakładał i nie on nimi administrował.
Ewentualne potwierdzenie tych informacji może mieć podstawowe znaczenie dla odpowiedzialności Zbigniewa Kękusia. Uchybienia jakich dopuściła się Sąd Rejonowy mogły albo wręcz miały wpływ na treść wyroku. Nie można przecież wykluczyć, że zeznania Krzysztofa Łapaja doprowadziłyby do zgoła odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. (…)
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), a nadto winien wziąć pod uwagę i prawidłowo ocenić pismo portalu Interia PL.”
2. artykuł 442 § 3 k.p.k. stanowi: „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.”
3. sędzia Beata Stój oczywiście i rażąco naruszyła prawo określone w art. 442 § 3 k.k., wyjaśniając w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 2: „Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne.”

W przeciwieństwie do twierdzenia prokuratora Krzysztofa Domagały z pisma do mnie z dnia 5 marca 2016 r. – Załącznik 3: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, (…)”, autorka postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., sędzia Beata Stój osobiście, w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., poświadczyła, że… nie dołożyła żadnych starań, żeby wyjaśnić okoliczności związane z czynami, które mi przypisała. Zlekceważyła wskazanie Sądu Najwyższego, naruszyła prawo określone w art. 442 § 3 k.p.k.

Wnoszę o potraktowanie mojego pisma z dnia 25 października 2016 r. – Załącznik 14 – zawierającego wniosek jak wyżej oraz uzasadnienie dla tego wniosku jako integralnej części niniejszego pisma.

Ad. II
W związku z twierdzeniem prokuratora K. Domagały z pisma z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.” pismem z dnia 25 października 2016 r. skierowanym do adresata niniejszego pisma, Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego złożyłem – Załącznik 15: „I. Wniosek – na podstawie twierdzenie zamieszczonego w piśmie do mnie prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.” – o sporządzenie i doręczenie mi wykazów terminów:
1. na które Sąd Rejonowy w Dębicy wyznaczył rozprawę w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,
2. terminów mojego niestawiennictwa na rozprawę w sprawie jak w pkt. I.1.”

W uzasadnieniu podałem – w zgodzie ze stanem faktycznym, poświadczonym dowodami znajdującymi się w aktach sprawy sygn. II K 407/13 – że w okresie po uchyleniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. prawomocnego wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., do dnia 15 marca 2016 r. Sąd Rejonowy w Dębicy zorganizował rozprawę w czterech terminach, tj.:
1. 15 marca 2011 r.,
2. 17 maja 2012 r.,
3. 29 maja 2012 r.,
4. 29 czerwca 2012 r.

Stawiłem się na rozprawę w dniu 15 marca 2011 r. i zostałem przesłuchany przez sędzię Beatę Stój.
Rozprawa wyznaczona na dzień 17 maja 2012 r. nie odbyła się z przyczyn leżących po stronie mojego obrońcy z urzędu.
Rozprawa w dniu 29 maja 2012 r. nie odbyła się z winy sędzi Beaty Stój.
Nie stawiłem się na rozprawę w dniu 29 czerwca 2012 r.
Prokurator K. Domagała poświadczył nieprawdę podając – Załącznik 3: „(…) co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.”
Nie stawiłem się na jedną tylko wyznaczoną przez sędzię Beatę Stój i przeprowadzoną przez nią rozprawę, tę w dniu 29 czerwca 2012 r. Stawiłem się jednak wcześniej, na rozprawę w dniu 15 marca 2011 r. i złożyłem zeznania.

Wnoszę o potraktowanie mojego pisma z dnia 25 października 2016 r. – Załącznik 15 – zawierającego wniosek jak wyżej oraz uzasadnienie dla tego wniosku jako integralnej części niniejszego pisma.

Ad. III
Wskazać należy, że twierdzenie prokuratora Krzysztofa Domagały z pisma do mnie z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3:
„Podkreślenia wymaga, że zarzut dokonania przez sąd błędnej oceny dowodów i niesłusznego dania wiary jednym dowodom, a odmówienia wiarygodności innym dowodom zebranym w sprawie, a co za tym idzie poczynienia przez sąd orzekający błędnych ustaleń faktycznych, w myśl regulacji art. 523 § 1 k.p.k., nie może stanowić podstawy wniesienia kasacji, albowiem zarzut ten nie należy do katalogu przyczyn kasacyjnych, wskazanych w tym przepisie.
Zarzut taki może zostać podniesiony tylko w postępowaniu apelacyjnym.” jest w rażącej sprzeczności do wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11, wydanego na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy w sprawie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/. Sąd Najwyższy podał – Załącznik 5: Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wszystkich okoliczności, co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.
Zgodnie z utrwalonymi już poglądami Sądu Najwyższego, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., jeśli tylko jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 149/08, OSNwSK 2008/1/1419’ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 208/06, LEX nr 445353).”

W związku z powyższym, pismem z dnia 25 października 2016 r. skierowanym do adresata niniejszego pisma, Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego złożyłem m.in. – Załącznik 16: „Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi informacji w postaci prezentacji przepisu prawa uniemożliwiającego adresatowi niniejszego pisma, Ministrowi Sprawiedliwości – Prokuratorowi Generalnemu, wniesienie na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, mimo że w tej samej sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasację na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., kończącego postępowanie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ w pierwszej instancji.”

Wnoszę o potraktowanie mojego pisma z dnia 25 października 2016 r. – Załącznik 16 – zawierającego wniosek jak wyżej oraz uzasadnienie dla tego wniosku jako integralnej części niniejszego pisma.

Ad. IV
Jak wspomniałem, w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r. sędzia Beata Stój podała – Załącznik 2: „Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne.”, tj. poświadczyła, że – oczywiście i rażąco naruszywszy prawo określone w art. 442 § 3 k.p.k.: „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.” – nie wykonała, przez 4 lata, wskazania Sądu Najwyższego zamieszczonego w w.w. wyroku wznowieniowym z dnia 26.01.2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 5: Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy),”
W związku z powyższym, a także w związku twierdzeniem prokuratora K. Domagały z pisma z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3: „Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.” pismem z dnia 25 października 2016 r. skierowanym do adresata niniejszego pisma, Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego złożyłem m.in. – Załącznik 17: „I. Wniosek – na podstawie twierdzenia zamieszczonego przez prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagałę w piśmie z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.” – o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, na czym zdaniem Prokuratora Krajowego, polegał tok rozumowania sędzi referenta w sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Beaty Stój.”
Przedstawiłem w w.w. piśmie z dnia 25.10.2016 r., że jedynym celem realizowanym przez sędzię Beatę Stój w postępowaniu prowadzonym przez nią do sygn. akt II K 407/13 było – prawnie niedopuszczalne – pozbawienie mnie wolności przez:
a. zastosowanie wobec mnie tymczasowego aresztowania,
b. poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

Przedstawiłem dowody poświadczające, że nie realizując wskazania Sądu Najwyższego z wyroku wznowieniowego z dnia 26 stycznia 2012 r. – Załącznik 5: Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy),” sędzia Beata Stój:
I. W okresie od stycznia 2013 r. do 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji 6 nakazów zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem na badania psychiatryczne.
II. W dniach 25 marca 2013 r. i 20 maja 2013 r. sporządziła – i doręczyła mi – zawiadomienia o posiedzeniach, które zorganizowała w dniach 18 kwietnia 2013 r. i 14 czerwca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia zastosowania wobec mnie tymczasowego aresztowania, mimo że pozbawienie mnie wolności w sprawie do sygn. akt II K 407/13 w jakiejkolwiek formie było prawnie niedopuszczalne.
III. W dniu 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji nakaz zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne.
IV. Ścigając mnie za 16 czynów, spośród których karalność 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r., a karalność 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r. wydała w dniu 14 kwietnia 2015 r. prawnie niedopuszczalne w sprawie przeciwko mnie postanowienie o pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.
V. Po tym, gdy z dniem 5 lipca 2015 r. ustała karalność wszystkich 18 czynów, za które mnie ścigała, w dniu 10 lipca 2015 r. sporządziła Wezwanie dla mnie do obowiązkowego stawiennictwa w Sądzie Rejonowym w Dębicy w dniu 8 września 2015 r. na posiedzenie w przedmiocie wydania orzeczenia o… pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

Wnoszę o potraktowanie mojego pisma z dnia 25 października 2016 r. – Załącznik 17 – zawierającego wniosek jak wyżej oraz uzasadnienie dla tego wniosku jako integralnej części niniejszego pisma.

xxx

Wskazać należy, że w postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r. sędzia Beata Stój podała – Załącznik 8: „Oskarżony Zbigniew Kękuś złożył wniosek o skierowanie sprawy na posiedzenie i wydanie postanowienia o niewłaściwości sądu. Oskarżony podnosił, że sądem właściwym miejscowo jest sąd w Warszawie, gdyż to tam popełniono przestępstwo, jak wynika z pism operatorów internetowych Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. (…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.
(…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 8

Postanowienie jak wyżej sędzia Beata Stój sporządziła na podstawie dowodów dostarczonych Sądowi Rejonowemu w Dębicy w 2007 roku przez operatorów internetowych, Wirtualną Polskę S.A. i Interię.PL S.A.
Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski Sp. z o.o. podał w piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r. – Załącznik 9: „Wirtualna Polska /adres – ZKE/ sędzia Tomasz Kuczma /adres – ZKE/ dotyczy: II K 451/06 W odpowiedzi na pismo z dnia 2007-07.02 w sprawie II K 451/06 informuję, że: 1. Właścicielem strony www.zgsopo.webpark.pl jest użytkownik portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsosopo posługujący się kontem email zgsopo@wp.pl 2. w zbiorze danych osobowych „Wirtualna Polska” zostały zapisane dane osobowe użytkownika zgsopo (…) Informacje, o których mowa w pkt 2 przesyłam w załączeniu (…) Panel Dostępu do Danych Osobowych: Login: zgsopo Imię: Krzysztof Nazwisko: Łapaj (…) Adres ul. (…) Miasto: Warszawa”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo
„Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099 – Załącznik 9

Identycznej treści pismo, jak to z dnia 6 sierpnia 2007 r. Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski Sp. z o.o. sporządził w dniu 6 lipca 2007 r. i doręczył Sądowi Rejonowemu w Dębicy /data wpływu 13 lipca 2007 r./ – Załącznik 10:
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K
854/10/ pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 lipca 2007r., karty 3040, 3041 – Załącznik 10

Dział Bezpieczeństwa operatora internetowego INTERIA.PL S.A. podał w piśmie z dnia 1 października 2007 r. – Załącznik 11: „INTERIA.PL S.A. /adres – ZKE/ Kraków, dnia 01.10.2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dot. Sygn. akt II K 451/06 W nawiązaniu do Państwa postanowienia INTERIA.PL S.A. uprzejmie odpowiada, co następuje:
Dane związane z kontem: zkekus@interia.pl
i stroną WWW: http://zkekus.w.interia.pl/
Data założenia: 2004-10-26 21:17:23
Numer IP założenia: 62.179.56.131
Data ostatniego połączenia WWW: 2006-07-25 18:53:23
Numer IP ostatniego połączenia WWW: 84.10.15.191
Data ostatniego połączenia FTP: 2006-07-26 07:53:15
Numer IP ostatniego połączenia FTP: 84.10.15.191
Użytkownik nie podał danych osobowych.
Uprzejmie informujemy, że obszerne poszukiwania w logach archiwalnych systemu miasto.interia.pl nie wykazały aktywności użytkownika strony http://zkekus.w.interia.pl/ w okresie od 13 września 2005 roku do dnia 30 września 2005 roku. Logami z okresu wcześniejszego nie dysponujemy, natomiast logi z okresu późniejszego, aż do ostatniego dnia użytkowania konta zawierają zapisy połączeń użytkownika. Z poważaniem, Dział Bezpieczeństwa INTERIA PL S.A.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo
INTERIA.PL.S.A., z dnia 1 października 2007r. karta 3183 – Załącznik 11

Numery IP, które podał Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. w piśmie z dnia 1 października 2007 r. należały – według mej wiedzy – do komputerów zlokalizowanych w Warszawie.
Wskazać należy, że Działy Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. potwierdziły w.w. pismami wiarygodność informacji przekazanej adresatowi niniejszego pisma, gdy był Pan w 2007 roku ministrem sprawiedliwości – prokuratorem generalnym, przez prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja pismem z dnia 15 marca 2007 r. /data wpływu kopii do Sądu Rejonowego w Dębicy 19 marca 2007 r./ – Załącznik 18: „Warszawa, 2007.03.15. ZGSOPO-07/03/MS.1 Szanowny Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Al. Ujazdowskie 11 00-950 Warszawa Dotyczy: Wniosek o spowodowanie wstrzymania przez Ministra Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Pana Zbigniewa Ziobro prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny postępowania karnego /sygn. akt II K 451/06/ przeciwko Panu dr Zbigniewowi Kękuś, omyłkowo oskarżonemu przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód o popełnienie przedstawionych w niniejszym piśmie przestępstw.
Uzasadnienie
W dniu 27 marca 2007r. o godz. 10:00, w siedzibie Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny, w sali 24 ma się odbyć rozprawa główna w postępowaniu karnym przeciwko członkowi Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, dr Zbigniewowi Kękuś, oskarżonemu o popełnienie przestępstw:
1. znieważenia i zniesławienia 15 sędziów, to jest dziesięciu sędzin Sądu Okręgowego w Krakowie (…) i pięciorga sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie (…),
2. znieważenia i zniesławienia konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, byłego Rzecznika Praw Obywatelskich RP, prof. Andrzeja Zoll /art. 226 § 3 kk/,
3. zniesławienia adwokata Wiesławy Zoll (małżonka prof. Andrzeja Zolla – pełnomocnik w latach 1997-2003, żony dr Zbigniewa Kękuś w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód – sygn. akt XI CR 603/04) /art. 212 § 2/,
4. rozpowszechnia wiadomości z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /art. 241 § 2 kk/.
W związku z powyższym, oraz w związku z rozprawą główną w sprawie dr Zbigniewa Kękuś, wyznaczoną przez Sąd Rejonowy w Dębicy na dzień 27 marca 2007r. mimo stanowiska tego Sądu, zajętego w wyżej wymienionym postanowieniu z dnia 30 listopada 2006r., niniejszym informuję, że:
1. dr Zbigniew Kekuś nie był sprawcą wskazanych w wydanym przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w dniu 13 czerwca 2006r. akcie oskarżenia czynów.
2. dr Zbigniew Kękuś nie zamieszczał wskazanych w wydanym przeciwko niemu akcie oskarżenia informacji na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl .
3. dr Zbigniew Kękuś nie założył i nie administrował stroną internetową www.zkekus.w.interia.pl , nigdy nie miał i nie ma do niej dostępu, by ją redagować.
4. dr Zbigniew Kękuś nigdy nie miał i nie ma dostępu do administrowania stroną internetową Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl .
Informacje z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny i Sąd Apelacyjny w Krakowie postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /sygn. akt XI CR 603/04/ i dotyczące naruszania przez funkcjonariuszy publicznych, uczestniczących w różny sposób w tym postępowaniu konstytucyjnych i ustawowych praw małoletnich synów dr Zbigniewa Kękuś, w tym jego małoletniego chorego dziecka, zamieszczane były na wskazanych przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód stronach internetowych wyłącznie przez osoby, administrujące tymi stronami – nigdy nie było wśród nich Pana dr Zbigniewa Kękuś – z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.
Umieszczano je tam w ramach realizacji celów statutowych naszego Stowarzyszenia, w tym przede wszystkim: „zabiegania o stosowanie równych praw ojca i matki dla najwyżej pojętego dobra dziecka oraz zmian obyczajowo przyjętej obecnie interpretacji prawa i orzecznictwa sądowego nie dających ojcu rzeczywistego równouprawnienia prawa do współ wychowywania dzieci”
Pragnę zauważyć, że art. 97 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego stanowi, że o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie, a w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy.
Na ten sąd oraz inne organy państwowe – a zatem także na Rzecznika Praw Obywatelskich, gdy był nim prof. A. Zoll – które powinny stać na stanowisku przestrzegania prawa, art. 100 KRiO nakłada obowiązek pomocy rodzicom … „jeżeli jest ona potrzebna do należytego wykonywania władzy rodzicielskiej”.
Pan dr Zbigniew Kękuś przez cały 9-o letni okres trwania postępowania z jego powództwa o rozwód pozbawiony był przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie, za wiedzą i akceptacją Rzecznika Praw Obywatelskich, prof. A. Zoll możności należytego wykonywania jego, jako ojca, władzy rodzicielskiej.
Wbrew stanowisku biegłych sądowych, które w przekazanej Sądowi Okręgowemu w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny Opinii z 14 czerwca 1999r. scharakteryzowały dr Zbigniewa Kękuś – po przeprowadzeniu z nim oraz jego dziećmi badań i wywiadów – jako troskliwego i opiekuńczego ojca i tak w przekazanej Sądowi Opinii, jak złożonych następnie, zaprotokołowanych zeznaniach poleciły Sądowi zapewnienie mu jak najszerszych, nieskrępowanych i nieograniczonych kontaktów z jego dwoma – wtedy 12-o i 9-o letnim – synami, do zakończenia w kwietniu 2006r. postępowania z jego powództwa o rozwód, Sąd Okręgowy zezwolił mu na spotkania z synami w okresie dwóch weekendów w miesiącu – tj. przez 4 spośród 30 dni w miesiącu – lekceważąc nawet, nie rozpatrując przez 9 miesięcy jego wniosku o wyrażenie zgody, aby mógł rehabilitować jego małoletniego chorego syna, aby w ostateczności oddalić ten wniosek – i podejmując wiele decyzji, sprzecznych z podstawowymi konstytucyjnymi i ustawowymi prawami dziecka, postanowień, godzących w dobro, w tym zdrowie małoletnich synów Zbigniewa Kękuś.
Wyrażamy nasze najwyższe oburzenie, a zarazem zdumienie i żal, że przez 5 lat, jakie upłynęły od momentu, gdy 21 lutego 2001 roku Pan Zbigniew Kękuś po raz pierwszy złożył wniosek o wyrażenie przez Sąd Okręgowy w Krakowie zgody na umożliwienie mu leczenia, rehabilitacji jego małoletniego chorego syna, do zakończenia w dniu 10 kwietnia 2006 roku postępowania z jego powództwa o rozwód, żaden z licznych, wymienionych wyżej, w różny sposób uczestniczących w postępowaniu sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz były Rzecznik Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej, prof. Andrzej Zoll, naruszając przepisy – między innymi – art. 3 Ustawy Konwencja o Prawach Dziecka /Dziennik Ustaw z 2002.02.11/:„We wszelkich decyzjach, które dotyczą dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub organy ustawodawcze, podstawową sprawą będzie zabezpieczenie nadrzędnego interesu dziecka”
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – art. 72.1:„Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją.”
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – art. 68.3: „Władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (…).”
oraz przedstawionych wyżej regulacji Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego nie udzielili pomocy, zagrożonemu bardzo poważnymi konsekwencjami – między innymi: zniekształcenie klatki piersiowej, upośledzenie funkcji oddychania i krążenia, zniekształcenie kręgosłupa i miednicy, garb żebrowy, upośledzenie działania narządów wewnętrznych – jego chorób dziecku, a samego dr Zbigniewa Kękuś Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód oskarżyła – nie wykonawszy, jak napisał Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w w.w. postanowieniu z 30.11.2006r., podstawowych czynności, mogących prowadzić do uzyskania dowodów świadczących o popełnieniu przez niego zarzuconych mu czynów – o popełnienie przedstawionych wyżej przestępstw.
Informuję, że stronami internetowymi, wskazanymi przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w akcie oskarżenia z dnia 2006.06.13 przeciwko dr Zbigniewowi Kękuś, administrują wyłącznie osoby upoważnione do tego przez Zarząd Główny Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca,
Pana dr Zbigniewa Kękusia nie ma i nigdy nie było wśród tych osób.
Wszelkie informacje, znajdujące się na stronach internetowych, administrowanych z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, są umieszczane w ramach realizacji celów statutowych Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.
Stajemy w obronie tych, którzy własnych praw bronić nie mogą, kierując się w naszych działaniach głosem sumienia.
Ze względu na powyższe, wnoszę, jak na wstępie.
z poważaniem, Krzysztof Łapaj Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo
prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r., data wpływu kopii do Sądu Rejonowego w Dębicy 19 marca 2007 r. – Załącznik 18

xxx

Prokurator Krzysztof Domagała podał w piśmie z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3: „W związku z treścią pana wniosków o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego kasacji należy podkreślić, że jest ona nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. może zostać wniesiona do Sądu Najwyższego wyłącznie w razie dopuszczenia się przez sądy orzekające uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k. /bezwzględne przyczyny odwoławcze/ lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.”
Wskazać należy, że art. 439 k.p.k. stanowi: „§ 1. Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli: 1) w wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona lub niezdolna do orzekania bądź podlegająca wyłączeniu na podstawie art. 40,”
Udział w wydaniu orzeczenia przez osobę podlegającą wyłączeniu na podstawie art. 40 k.p.k. jest bezwzględną przyczyną odwoławczą
Przesłanka określona w art. 439 § 1 pkt 1 kp.k. zachodzi w postępowaniu prowadzonym przez sędzię Beatę Stój w sprawie do sygn. akt II K 407/13.
Wskazać należy, że:
1. artykuł 93 § 1 k.p.k. stanowi: „Jeżeli ustawa nie wymaga wydania wyroku, sąd wydaje postanowienie.”
2. w dniu 14 czerwca 2013 r. sędzia Beata Stój wydała orzeczenie, tj. postanowienie kończące sprawę przeciwko mnie w pierwszej instancji. Orzekła – Załącznik 12: „Sygn. akt II K 854/10 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne postanawia I. na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. w zw. z art. 443 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. umorzyć postępowanie karne przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi o to, że: (…) Karalność wymienionych czynów była przedawniona już w dniach wydania orzeczeń o wznowieniu postępowania przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie i uchyleniu wyroku przez Sąd Najwyższy.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 12
3. zaskarżyłem postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r., zarzucając jej wydanie go z rażącym naruszeniem prawa określonego w art. 7 k.p.k. – „Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.” – tj. z dokonaniem oceny dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania,
4. w dniu 27 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał postanowienie, którym uchylił postanowienie sędzi B. Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. Orzekł – Załącznik 13: „Sygn. akt II Kz 246/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Marcin Świerk Sędziowie: SSO Piotr Popek SSR del. do SO Anna Romańska /spraw/ Protokolant /imię i nazwisko – ZKE/ przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie – Renaty Stopińskiej-Witkowskiej po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013 r. zażalenia oskarżonego Zbigniewa Kękusia na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt II K 854/10 w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 2 kpk postanawia uchylić zaskarżone postanowienie w pkt I i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. (…) Sąd Okręgowy miał na uwadze co następuje: Zażalenie oskarżonego jest zasadne o tyle, o ile skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w kwestii umorzenia postępowania z powodu przedawnienia karalności poszczególnych zarzucanych w pkt. I – XVI czynów.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu
Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r. /sygn. II Kz 246/13/ – Załącznik 13
5. artykuł 40 § 1 pkt 7 k.p.k. stanowi: „Sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli: (…) 7) brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone.”

Informując mnie pismem z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3: „W związku z treścią pana wniosków o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego kasacji należy podkreślić, że jest ona nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. może zostać wniesiona do Sądu Najwyższego wyłącznie w razie dopuszczenia się przez sądy orzekające uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k. /bezwzględne przyczyny odwoławcze/ lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.”
prokurator Krzysztof Domagała powołał się na:
1. art. 523 § 1 k.p.k., który stanowi: „Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.”
2. art. 439 § 1 k.p.k., którego pkt. 1 stanowi, przypomnę: „§ 1. Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli: 1) w wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona lub niezdolna do orzekania bądź podlegająca wyłączeniu na podstawie art. 40,”

W sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 zachodzi przesłanka określona w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.
Przywołany w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. artykuł 40 § 1 stanowi: „Sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli: (…) 7) brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone.”
Sędzia Beata Stój wydała w dniu 14 czerwca 2013 r. orzeczenie /Załącznik 12/ kończące sprawę przeciwko mnie w pierwszej instancji.
Orzeczenie sędzi B. Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. uchylił Sąd Okręgowy w Rzeszowie orzeczeniem z dnia 27 sierpnia 2013 r. /Załącznik 14/.
Przepis art. 439 § 1 pkt 1 jest – co potwierdził prokurator Krzysztof Domagała w piśmie z dnia 5 września 2016 r. /Załącznik 3/ bezwzględną przyczyną odwoławczą.
Jeśli Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny wniesie – na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. – do Sądu Najwyższego kasację na moją korzyść od orzeczenia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., z powołaniem się na art. 439 § 1 pkt. 1 Sąd Najwyższy będzie zmuszony /bezwzględna przyczyna odwoławcza/ uchylić to postanowienie.

xxx

Z przyczyn podanych w niniejszym piśmie wnoszę oraz informuję jak na wstępie.
Ponieważ Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny raz już rozpoznawał mój wniosek /z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. – Załącznik 1/ o wniesienie kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego sprawę do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, obecnie zweryfikuje tylko wiarygodność zarzutów, które przedstawiłem pismu do mnie prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. oraz rozpozna mój – nowy, nie zgłoszony pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. – wniosek o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. postanowienia z powołaniem się na art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.

Zbigniew Kękuś
Załączniki:
1. Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
2. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r.
3. Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r.
4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/
5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.
7. Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1131
8. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r.
9. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099
10. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 lipca 2007r., karty 3040, 3041
11. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo INTERIA.PL.S.A., z dnia 1 października 2007r. karta 3183
12. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r.
13. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r. /sygn. II Kz 246/13/
14. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
15. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
16. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
17. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
18. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r., data wpływu kopii do Sądu Rejonowego w Dębicy 19 marca 2007 r.
19. „Ziobro: Chcę zmieniać sądy”, „Fakt”, 28.09.2016, s. 3
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Kraków, dnia 25 października 2016 r.
Zbigniew Kękuś

Zbigniew Ziobro
Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny
ul. Rakowiecka 26/30
02-528 Warszawa

Sygn. akt:
1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016
2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

Dotyczy:
I. Wniosek – na podstawie twierdzenia zamieszczonego w piśmike do mnie prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, (…).” – o sporządzenie i doręczenie mi wykazu starań dokonanych przez Sąd Rejonowy w Dębicy w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ w celu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności związanych z czynami zarzuconymi mi przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S.
II. Zawiadomienie, że w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ Sąd Rejonowy w Dębicy nie wykonał czynności:
1. wskazanej przez Prokuratora Generalnego w kasacji wniesionej w dniu 23 sierpnia 2011 r. do Sądu Najwyższego od prawomocnego wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06,
2. nakazanej temu Sądowi do wykonania przez Sąd Najwyższy wyrokiem wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego jak w pkt. II.1.
III. Wniosek o zweryfikowanie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego wiarygodności twierdzeń mojego obrońcy z urzędu w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/:
1. z pisma do mnie z dnia 3 grudnia 2014 r. – Załącznik 7: „W swoim liście pyta Pan czy Sąd Rejonowy w Dębicy podjął się realizacji wytycznych Sądu Najwyższego a w szczególności podjął jakąkolwiek próbę przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaj lub działania mające na celu ustalenie autorstwa teksu pojawiających się w serwisach internetowych. Z przykrością informuję, że takich prób nie zauważyłem nawet pomimo ponownego przeglądnięcia akt. Wedle mojej wiedzy świadek był wzywany na pierwszą rozprawę doręczenie było nieskuteczne.”
2. z Zażalenia z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 8: „(…) Jednak w tej sprawie przez ostatnie 3 lata Sąd I instancji nie podjął nawet prób merytorycznego rozpoznania sprawy i wszczęcia postępowania rozpoznawczego.”
IV. Wniosek – na podstawie informacji przekazanej mi w dniu 13 lipca 2016 r. w Prokuraturze Krajowej przez prokurator Elżbietę Szamburską /Załącznik 9/ – o sporządzenie i doręczenie mi informacji jak w pkt. I w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.
V. Zawiadomienie, że:
1. skany dokumentów poświadczających fakty przedstawione w niniejszym piśmie są umieszczone na stronie www.kekusz.pl,
2. skan niniejszego pisma zostanie umieszczony na stronie www.kekusz.pl.

„Prokuratorem może być powołany ten,
kto (…) 2. jest nieskazitelnego charakteru.”
Artykuł 14.1. ustawy o prokuraturze z dnia 20 czerwca 1985 r.

„Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie,
de facto uniemożliwiło to Sądowi.”
Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo
prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3

„Ziobro: Chcę zmieniać sądy”
Źródło: „Fakt”, 28.09.2016, s. 3 – Załącznik 10

Uzasadnienie

xxx

W odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego /Załącznik 1/ o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. prawomocnego postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. prokurator Krzysztof Domagała podał m.in. – Załącznik 3: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.
(…) Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że Sąd Rejonowy orzekając w tej sprawie oparł się na całokształcie ujawnionego materiału dowodowego.”

Prokurator Krzysztof Domagała podał także w piśmie z dnia 5 września 2016 r. kilkukrotnie, że dokonał analizy akt sprawy rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, że badał te akta – Załącznik 3:
4. „W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, (…).”
5. „Z analizy akt wynika, że (…).”
6. „Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że (…).”

Poinformowawszy mnie, że przeprowadził analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13, że je badał, prokurator Krzysztof Domagała poinformował mnie także, że – Załącznik 3: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.”
Nie podał jednak, jakie to były działania.
Wskazać zatem należy, że:
1. Prokurator Generalny podał w kasacji wniesionej w dniu 23 września 2011 r. do Sądu Najwyższego na moją korzyść od w.w. prawomocnego postanowienia sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. kończącego postępowanie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ m.in. – Załącznik 4: „Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Genralnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06 Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pjt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia.
Na podstawie art. 523 § 1 kpk, art. 526 §1 kpk i art. 537 § 1 i 2 kpk zaskarżam
I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego a mianowicie art. 366 § 1 kpk, polegające na niezasadnym odstąpieniu od przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja posiadającego informacje dotyczące tego, czy Zbigniew Kękuś zakładał stronę internetową www.zgsopo.webpark.pl i stronę pod domeną zkekus.w.inetria.pl, a także czy umieszczał na nich oraz w jakim czasie swoje pisma znieważające pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechniał okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, czy też współdziałał w tym zakresie z inną nieustaloną osobą, w następstwie czego doszło do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
(…) Analiza wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy oraz akt sprawy w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII wskazuje, że został on wydany przez sąd I instancji na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, do czego sąd był zobligowany przez przepis art. 366 § 1 kpk.
(…) Należy w tym miejscu zauważyć, że oskarżony Zbigniew Kękuś pomimo prawidłowego zawiadamiania o terminach rozpraw nie brał w nich udziału, nie składając tym samym żadnych wyjaśnień. W toku postępowania przygotowawczego wymieniony nigdy nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania jakichkolwiek wyjaśnień, zaś przesłuchani pokrzywdzeni nie posiadali żadnych informacji, kto i w jakich okolicznościach zamieścił na stronach internetowych znieważające ich pisma.
Na żądanie Sądu Rejonowego w Dębicy portal Interia PL udzielił odpowiedzi, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś portal Wirtualna Polska poinformował, że strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja zamieszkałego w Warszawie ul. /adres – ZKE/ (k.3098-3099 i 3183).
Wobec uzyskania takiej informacji z portalu Wirtualna Polska, Sąd Rejonowy w Dębicy dwukrotnie wysyłał wezwania dla świadka Krzysztofa Łapaja na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Warszawa, ul. /adres – ZKE/Świadek nie zgłosił się do sądu nadsyłając pismo z dnia 15 marca 2007 r., z którego wynikało, że jego stan zdrowia nie pozwala mu stawić się na przesłuchanie do Sądu Rejonowego w Dębicy. Ponadto Krzysztof Łapaj na str. 4 wymienionego pisma poinformował, że Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych www.zgsosopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl, nie on je zakładał, ani też nimi nigdy nie administrował (k. 2660-2664).
W tej sytuacji Sąd Rejonowy w Dębicy zwrócił się z wnioskiem do Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie o przesłuchanie w ramach pomocy prawnej świadka Krzysztofa Łapaja, formułując szereg istotnych dla sprawy pytań (k3230-3232).
Wspomniane czynności według właściwości realizował Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie, który przesłał wezwanie dla świadka Krzysztofa Łapaja na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, mającego siedzibę w Warszawie przy ul. /adres – ZKE/. Wezwanie to zostało zwrócone przez pocztę sądowi wobec jego nieodebrania w terminie, a świadek nie stawił się na posiedzenie w celu przesłuchania. W związku z tym Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie, zwrócił Sądowi Rejonowemu w Dębicy odezwę, wobec braku możliwości przesłuchania Krzysztofa Łapaja (k.3263 i 3271).
Sąd ten na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. odczytał protokół sądu wezwanego z dnia 19 listopada 2007 r., dotyczący przyczyn niewykonania czynności przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja i w dalszej części rozprawy zrezygnował z przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja, uzasadniając swoją decyzję brakiem możliwości doręczenia mu wezwania, jak też brakiem informacji o jego miejscu zamieszkania.
Stwierdzenie zawarte w protokole, że adresu świadka nie można ustalić, nie odpowiada rzeczywistości, bowiem w toku postępowania nie podejmowano próby ustalenia prywatnego adresu świadka. Nadmienić należy, że sprawdzenie w bazie PESEL CEL z dnia 13 czerwca 2011 r. wykazało, że świadek Krzysztof Łapaj zameldowany jest od 17 sierpnia 1988 r. pod adresem Warszawa ul. /adres – ZKE/ (wydruk z bazy PESEL Cel – do ujawnienia w trybie art. 452 § 2 kpk).
W wyroku z dnia 13 kwietnia 2005 r. sygnatura III KK 26/05, Sąd Najwyższy stwierdził między innymi, że art. 366 § 1 kk stanowi o kierowaniu rozprawą. W szczególności obliguje on przewodniczącego składu orzekającego do zachowania szczególnej staranności w kierowaniu rozprawą sądową w tym baczenie, ażeby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. Temu wymaganiu Sąd Rejonowy w Dębicy nie sprostał, bezzasadnie odstępując od przesłuchania najistotniejszego świadka Krzysztofa Łapaja.
Sąd Rejonowy w Dębicy w toku dalszego postępowania, na podstawie art. 394 § 2 kpk ujawnił dowody wskazane w akcie oskarżenia oraz pisma oskarżonego i pisma Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca w Warszawie, w tym pismo z dnia 15 marca 2007 r. znajdujące się w aktach (k.2660-2664), podpisane przez Krzysztofa Łapaja, w którym jak wspomniano powyżej, była zawarta informacja, że Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych www.zgsospo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl, nie on je zakładał, ani też nigdy nie administrował. Również tego samego dnia zamknięty został przewód sądowy i Sąd Rejonowy w Dębicy wydał wyrok skazujący oskarżonego Zbigniewa Kękusia, w zakresie czynów opisanych w pkt II i XVIII jego części dyspozytywnej ustalając, że oskarżony realizując znamiona obu zarzuconych mu czynów, działał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą.
(…) W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy teść w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.
W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy.
W tej sytuacji wniesienie kasacji z urzędu na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia jest uzasadnione.
z upoważnienia Prokuratora Generalnego Robert Hernand Zastępca Prokuratora Generalnego”
Dowód: Prokuratura Generalna, sygn. akt PG IV KSK 699/11, Kasacja z dnia 22
sierpnia 2011 r. od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06 – Załącznik 4
2. Sąd Najwyższy uznał kasację Prokuratora Generalnego – wydaną na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. oraz utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, w tym w zakresie art. 366 § 1 k.p.k. – za zasadną i wydał w dniu 26 stycznia 2012 r. na moją korzyść w.w. wyrok wznowieniowy podając w uzasadnieniu oraz we wskazaniach dla Sądu Rejonowego w Dębicy – Załącznik 5: „Sygn. akt IV KK 272/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Barbara Skoczkowska SSA del. do SN Henryk Komisarski (sprawozdawca) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 212 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.
(…) Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wszystkich okoliczności, co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.
Zgodnie z utrwalonymi już poglądami Sądu Najwyższego, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., jeśli tylko jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 149/08, OSNwSK 2008/1/1419’ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 208/06, LEX nr 445353).
W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy nie sprostał wyżej wyrażonym zasadom.
Na wstępie podkreślić należy, że Zbigniew Kękuś nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów o odmówił składania wyjaśnień. Przesłuchani w sprawie pokrzywdzeni nie posiadali żadnych informacji, kto i w jakich okolicznościach zamieścił na stronach internetowych znieważające ich pisma.
W tej sytuacji bardzo ważnego znaczenia nabierają uzyskane od portali Interia PL i Wirtualna Polska informacje, z których wynika, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja zamieszkałego w Warszawie /…/.
Dysponując takimi informacjami Sąd Rejonowy słusznie dopuścił dowód z zeznań świadka Krzysztofa Łapaja, ale mimo dwukrotnego wysłania mu wezwania na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca /…/ nie stawił się na rozprawę. Nadesłał jednak pismo, opatrzone datą 15 marca 2007 r., z którego wynikało, że stan zdrowia nie pozwala mu stawić się przed Sądem Rejonowym w Dębicy, przy czym zaznaczył, iż Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych zkekus.w.interia.pl i www.zgosopo.webpark.pl – nie on je zakładał i nie on nimi administrował.
Sąd Rejonowy w Dębicy zwrócił się do Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z wnioskiem o przesłuchanie Krzysztofa Łapaja w ramach pomocy prawnej.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa w Warszawie wezwał świadka na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca. Wezwanie zostało zwrócone z uwagi na nieodebranie w terminie, a świadek nie stawił się na przesłuchanie. W konsekwencji odezwę zwrócono Sądowi Rejonowemu w Dębicy bez wykonania wnioskowanej czynności.
Sąd Rejonowy w Dębicy odstąpił od przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja, a swoją decyzję uzasadnił brakiem możliwości doręczenia mu wezwania, jak tez brakiem informacji o miejscu zamieszkania.
W realiach sprawy decyzja Sądu Rejonowego w Dębicy była przedwczesna. Sąd ten nie podjął bowiem żadnej próby ustalenia prywatnego adresu świadka (wszystkie wezwania wysyłano na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca). Tymczasem sprawdzenie w bazie PESEL CEL, które prokurator przeprowadził w dniu 13 czerwca 2011 r. wykazało, że Krzysztof Łapaj od 17 sierpnia 1988 r. zameldowany jest w Warszawie ul. /adres – ZKE/. Tym adresem Sąd Rejonowy w Dębicy nie dysponował, ponieważ nie podjął jakichkolwiek działań w celu jego uzyskania.
Odstępując od przesłuchania w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja, w świetle poczynionych wyżej uwag, Sąd Rejonowy w Dębicy dopuścił się naruszenia art. 366 § 1 k.p.k., który obligował ten Sąd do podjęcia wszelkich starań do wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Przesłuchanie Krzysztofa Łapaja było konieczne ponieważ w swoim piśmie z dnia 15 marca 2007 r. wskazał on, iż Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych zkekus.w.interia.pl i www.zgsopo.webparl.pl – nie on je zakładał i nie on nimi administrował. Ewentualne potwierdzenie tych informacji może mieć podstawowe znaczenie dla odpowiedzialności Zbigniewa Kękusia.
Uchybienia jakich dopuściła się Sąd Rejonowy mogły albo wręcz miały wpływ na treść wyroku. Nie można przecież wykluczyć, że zeznania Krzysztofa Łapaja doprowadziłyby do zgoła odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. (…)
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), a nadto winien wziąć pod uwagę i prawidłowo ocenić pismo portalu Interia PL.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu
Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 5

Sąd Najwyższy wydał polecenie Sądowi Rejonowemu w Dębicy – Załącznik 5: „Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy) (…).”
Wskazać należy, że artykuł 442 § 3 k.p.k. stanowi: „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.”

Tymczasem jakkolwiek Sąd Najwyższy podał we wskazaniach dla Sądu Rejonowego w Dębicy, że ponownie rozpoznając sprawę przeciwko mnie winien „przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja”, sędzia Beata Stój, która rozpoznawała sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06 po jej wznowieniu uznała przesłuchanie Krzysztofa Łapaja za… zbędne. W uzasadnieniu do prawomocnego postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. kończącego sprawę do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ podała – Załącznik 2: „Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne.”
Sędzia Beata Stój oczywiście i rażąco naruszyła prawo określone w zacytowanym wyżej art. 442 § 3 k.p.k.
Wskazać należy, że twierdzenie – „Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne.” – które sędzia Beata Stój zamieściła w uzasadnieniu do orzeczenia z dnia 15 marca 2016 r. jest w pełnej zgodzie z twierdzeniami zamieszczonymi przez wyznaczonego mi przez sędzię B. Stój zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2012 r. – wydanym na podstawie art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k.: „§ 1. W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli: (…) 3) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności.” – obrońcę adw. Roberta Bryka w:
1. piśmie do mnie z dnia 3 grudnia 2014 r. – Załącznik 7: „W swoim liście pyta Pan czy Sąd Rejonowy w Dębicy podjął się realizacji wytycznych Sądu Najwyższego a w szczególności podjął jakąkolwiek próbę przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaj lub działania mające na celu ustalenie autorstwa teksu pojawiających się w serwisach internetowych. Z przykrością informuję, że takich prób nie zauważyłem nawet pomimo ponownego przeglądnięcia akt. Wedle mojej wiedzy świadek był wzywany na pierwszą rozprawę doręczenie było nieskuteczne.”
Dowód: Pismo adw. Roberta Bryka z dnia 3 grudnia 2014 r. – Załącznik 7
2. Zażaleniu z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 8: „(…)Jednak w tej sprawie przez ostatnie 3 lata Sąd I instancji nie podjął nawet prób merytorycznego rozpoznania sprawy i wszczęcia postępowania rozpoznawczego.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zażalenie adw. Roberta Bryka z dnia 21 kwietnia
2015 r. na postanowienie SSR Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. /podkreślenia moje – ZKE/ – Załącznik 8

Ponieważ twierdzenie sędzi Beaty Stój – „Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne.” – z prawomocnego orzeczenia z dnia 15 marca 2016 r. kończącego sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ potwierdzające naruszenie przez nią prawa określonego w art. 442 § 3 k.p.k., jakkolwiek w pełni zgodne z zacytowanymi wyżej twierdzeniami mojego obrońcy z urzędu adw. Roberta Bryka z pisma do mnie z dnia 3 grudnia 2014 r. oraz z jego Zażalenia z dnia 21 kwietnia 2015 r. na Postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. jest w całkowitej niezgodzie z twierdzeniem prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały z pisma do mnie z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami,”
wnoszę jak na wstępie.
xxx

Pragnę poinformować, że podczas spotkania w dniu 13 lipca 2016 r. w Prokuraturze Krajowej, pełniąca dyżur prokurator Wydziału Skarg i Wniosków Elżbieta Szamburska zapisała w protokole spotkania – Załącznik 9: „Podczas spotkania w dniu dzisiejszym Prokurator Elżbieta Szamburska poinformowała mnie i miesięcznym terminie udzielenia odpowiedzi, z tym iż w przypadku skierowania wniosku o wniesienie kasacji termin ten może ulec wydłużeniu z uwagi na konieczność wypożyczenia właściwych akt sądowych, oczekiwania na te akta jak również z uwagi na rodzaj sprawy i obszerność zebranych przez sąd materiałów.”
Dowód: Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, Wydział Skarg i Wniosków, Protokół przyjęcia wniosku
sporządzony w dniu 13 lipca 2016 r. przez prokurator Elżbietę Szamburską – Załącznik 9

Wniosek jak w pkt. I, str. 1 niniejszego pisma nie jest wnioskiem o wniesienie kasacji. W związku z powyższym wnoszę o sporządzenie i doręczenie mi odpowiedzi na niego w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.

Zbigniew Kękuś

Załączniki:
1. Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
2. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r.
3. Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r.
4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/
5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.
7. Pismo adw. Roberta Bryka z dnia 3 grudnia 2014 r.
8. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, zażalenie adw. Roberta Bryka z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie SSR Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.
9. Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, Wydział Skarg i Wniosków, Protokół przyjęcia wniosku sporządzony w dniu 13 lipca 2016 r. przez prokurator Elżbietę Szamburską
10. „Ziobro: Chcę zmieniać sądy”, „Fakt”, 28.09.2016, s. 3

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Kraków, dnia 25 października 2016 r.
Zbigniew Kękuś

Zbigniew Ziobro
Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny
ul. Rakowiecka 26/30
02-528 Warszawa

Sygn. akt:
1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016
2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

Dotyczy:
I. Wniosek – na podstawie twierdzenie zamieszczonego w piśmie do mnie prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.” – o sporządzenie i doręczenie mi wykazów terminów:
1. na które Sąd Rejonowy w Dębicy wyznaczył rozprawę w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,
2. terminów mojego niestawiennictwa na rozprawę w sprawie jak w pkt. I.1.
II. Zawiadomienie, że:
1. w dniu 15 marca 2011 r. stawiłem się w Sądzie Rejonowym w Dębicy na rozprawę w sprawie sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ i byłem przesłuchiwany przez sędziego referenta Beatę Stój,
2. rozprawy wyznaczone przez sędzię Beatę Stój w sprawie do sygn. akt II K 407/13 na 17 maja 2012 r. i na dzień 29 maja 2012 r. nie odbyły się z przyczyn leżących po stronie:
1. mojego obrońcy z urzędu, adw. Roberta Bryka – 17 maja 2012 r.,
2. sędzi Beaty Stój – 29 maja 2012 r.,
3. ja nie stawiłem się na jednej rozprawie, wyznaczonej na dzień 29 czerwca 2012 r.
III. Wniosek o zapoznanie się przez adresata niniejszego pisma z treścią Protokołu rozprawy przeprowadzonej przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ w dniu 15 marca 2011 r.
IV. Wniosek – na podstawie informacji przekazanej mi w dniu 13 lipca 2016 r. w Prokuraturze Krajowej przez prokurator Elżbietę Szamburską /Załącznik 11/ – o sporządzenie i doręczenie mi informacji jak w pkt. I w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.
V. Zawiadomienie, że:
1. skany dokumentów poświadczających fakty przedstawione w niniejszym piśmie są umieszczone na stronie www.kekusz.pl,
2. skan niniejszego pisma zostanie umieszczony na stronie www.kekusz.pl.

„Prokuratorem może być powołany ten,
kto (…) 2. jest nieskazitelnego charakteru.”
Artykuł 14.1. ustawy o prokuraturze z dnia 20 czerwca 1985 r.

„Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie,
de facto uniemożliwiło to Sądowi.”
Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo
prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3

„Ziobro: Chcę zmieniać sądy”
Źródło: „Fakt”, 28.09.2016, s. 3 – Załącznik 12

Uzasadnienie

xxx

W odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego /Załącznik 1/ o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. prawomocnego postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. prokurator Krzysztof Domagała podał m.in. – Załącznik 3: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.”

Prokurator Krzysztof Domagała podał także w piśmie z dnia 5 września 2016 r. kilkukrotnie, że dokonał analizy akt sprawy rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, że badał te akta – Załącznik 3:
1. „W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, (…).”
2. „Z analizy akt wynika, że (…).”
3. „Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że (…).”

Wskazać zatem należy, że po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie w dniu 15 września 2011 r. pierwszego z w.w. wyroków wznowieniowych od prawomocnego wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. i przekazaniu sprawy przeciwko mnie Sądowi Rejonowemu w Dębic do ponownego rozpoznania postępowanie prowadziła sędzia
Beata Stój.
W okresie od listopada 2010 r., gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie zwrócił akta sprawy sygn. II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ Sądowi Rejonowemu w Dębicy, do dnia 15 marca 2016 r., gdy wydała orzeczenie kończące postępowanie sędzia Beata Stój wyznaczyła rozprawę w czterech terminach:
I. 15 marca 2011 r.,
II. 17 maja 2012 r.,
III. 29 maja 2012 r.,
IV. 29 czerwca 2012 r.

Ad. I
Na rozprawę w dniu 15 marca 2011 r. stawiłem się w obecności mojego obrońcy. Prokurator Bernard Bruch odczytał mi akt oskarżenia, a sędzia Beata Stój przesłuchała mnie. Moje stawiennictwo na rozprawie w dniu 15.03.2011 r. potwierdzają dokumenty zalegające w aktach sprawy do sygn. II K 407/13, a to:
1. Postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r., w którym ta podała m. in. – Załącznik 7: „Zbigniew Kękuś w swoich wyjaśnieniach złożonych w dniu 15 marca 2011 r. zaprzeczył, aby umieszczał na stronach internetowych swoje pisma. Według oskarżonego czyniły to inne osoby ze Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca bez jego wiedzy i zgody. Oskarżony wyjaśnił też, iż nie on był założycielem strony zkekus.w.interia.pl i nie on był jej użytkownikiem, a osoby za Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca (k. 3680, t. XXIII),”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia
2014 r. – Załącznik 7
2. złożona w dniu 9 czerwca 2014 r. do akt sprawy, sporządzona przez biegłych sądowych z listy prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie, lekarzy psychiatrów, Katarzynę Bilską-Zarembę i Mariusza Patlę Opinia sądowo-psychiatryczna, w której biegli podali – Załącznik 8: „(…) Podczas Rozprawy Głównej dnia 15 marca 2011 roku nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Zeznał: „Nie przyznaję się do popełnienia zarzucanych mi czynów. Chcę poinformować, iż nie jestem sprawcą czynów, o które zostałem oskarżony. Czyny te popełnili członkowie Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, którego to ja też jestem członkiem. Zapisy na stronie internetowej www.zgsopo.webpark.pl i ww.zkekus.w.interia.pl były zamieszczane z komputera zarządu głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca. Siedziba stowarzyszenia mieści się w Warszawie. W czasie wskazanym w akcie oskarżenia, tj. od listopada 2002 roku do października 2006 roku pracowałem we Wrocławiu w Banku Zachodnim WBK, a mieszkałem w Krakowie. Nie wiem, skąd ta osoba, która umieszczała moje pisma, miała pisma, które składałem w różnych instytucjach wymiaru sprawiedliwości. Niektóre z nich składałem też w zarządzie stowarzyszenia, ponieważ celem statusowym stowarzyszenia jest ochrona praw ojców.
Nie pamiętam, czy zastrzegałem, że nie można tego publikować.
Gdyby przestrzegano praw moich dzieci, osoby ze stowarzyszenia, które umieściły na stronach internetowych moje pisma, zamknęłyby tę stronę, tj. stronę www.zkekus.w.interia. Tak myślę.
Prezesem stowarzyszenia obrony praw ojca jest Krzysztof Łapaj. Z tego, co wiem, to mieszka on w Warszawie. Podaje jako adres do korespondencji ulicę /nazwa ulicy – ZKE/. Ja nie wysyłałem mu na ten adres korespondencji, nie spotykam się z nim. Według mej wiedzy w aktach II.K. 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13 – ZKE/ znajduje się postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 30.11.2016 r., w którym Sąd stwierdza, cytuję: „Wypełnienie znamion zarzucanych przez prokuratora występków stanowi nie sam fakt sporządzania przedmiotowych pism, ale publiczne ich rozpowszechnienie. Do przypisania więc sprawcy przestępnego zachowania potrzebne jest wykazanie, że to on takie informacje oraz treści wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 226 § 1kk, 212 § 2 kk lub 226 § 3 kk oraz 241 § 2 kk na stronach internetowych zamieszczał. W zgromadzonym materiale dowodowym brak jest natomiast dowodów dotyczących ustalenia danych osoby, która zamieszczała informacje na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl. Wprawdzie nie ulega wątpliwości, że pisma te znajdujące się w aktach sprawy, wydrukowane ze stron internetowych, związane są bezpośrednio z prowadzoną w Sądzie Okręgowym w Krakowie sprawą I CR 603/04 i częściowo, treścią pokrywają się z pismami kierowanymi przez Z. Kękusia”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, Opinia sądowo-
psychiatryczna z dnia 5 czerwca 2014 r. – Załącznik 8

Ad. II
Rozprawa wyznaczona przez sędzię Beatę Stój na dzień 17 maja 2012 r. nie odbyła się. Potwierdził to prezes Sądu Rejonowego w Dębicy Dariusz Różański w piśmie do mnie z dnia 21 maja 2012 r. – Załącznik 9: „Sąd Rejonowy w Dębicy A:411-46/10 Dębica, dnia 21 maja 2102 r. Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W związku z Pana pismami z dnia 18 maja 2012 r. wyjaśniam, że termin rozprawy wyznaczony na dzień 17 maja 2012 r. został zmieniony przez sędziego referenta na skutek uwzględnienia wniosku w tym przedmiocie jaki złożył Pana obrońca. Wnosił on o zmianę terminu rozprawy na inny dzień uzasadniając to kolizją z rozprawą wyznaczoną w tym dniu w sprawie przed innym sądem, w których występować miał jako pełnomocnik. Prezes Sądu Rejonowego Dariusz Różański.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt A:411-46/10, pismo prezesa Sądu Dariusza Różańskiego z dnia 21 maja 2012 r. – Załącznik 9

Uprzedzony, że rozprawa wyznaczona przez sędzię Beatę Stój na dzień 17 maja 2012 r. nie odbędzie się, nie stawiłem się w Sądzie Rejonowym w Dębicy.

Ad. III
Rozprawa wyznaczona przez sędzię Beatę Stój na dzień 29 maja 2012 r. nie odbyła się z winy sędzi Beaty Stój. Potwierdził to Starszy Sekretarz Sądowy Sądu Rejonowego w Dębicy Marcin Foryński-Kastoris w piśmie do mnie z dnia 1 czerwca 2012 r. – Załącznik 10: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 01/06/2012 Sygnatura akt II K 854/10 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W odpowiedzi na pismo z dnia 28 maja 2012 r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny informuje Pana, że rozprawa wyznaczona pierwotnie na dzień 29 maja 2012 r. została odwołana z uwagi na problemy z zawiadomieniem pokrzywdzonych. Na zarządzenie sędziego /SSR Beaty Stój – ZKE/ Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny, sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ pismo z dnia 1 czerwca 2012 r. Starszego Sekretarza Sądowego Marcina Foryńskiego-Kastoris – Załącznik 10

To znaczy, że sędzia referent w sprawie, Beata Stój niedopełniła obowiązku prawidłowego zawiadomienia pokrzywdzonych.
Uprzedzony, że rozprawa wyznaczona przez sędzię Beatę Stój na dzień 29 maja 2012 r. nie odbędzie się, nie stawiłem się w Sądzie Rejonowym w Dębicy.

Ad. IV
Nie stawiłem się na rozprawę w dniu 29 czerwca 2012 r. Pismem z dnia 25 czerwca 2012 r. skierowanym do prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy Dariusza Różańskiego złożyłem usprawiedliwienie mojego niestawiennictwa.

xxx

Zeznania złożone przeze mnie podczas rozprawy w dniu 15 marca 2011 r. zostały zaprotokołowane w Protokole rozprawy – był źródłem, z którego skorzystali: sędzia B. Stój na potrzebę sporządzenia uzasadnienia do w.w. postanowienia z 14.04.2015 r. /Załącznik 7/ i biegli Katarzyna Bilska-Zaremba i Mariusz Patla na potrzebę sporządzenia Opinii z dnia 5 czerwca 2014 r. /data wpływu 09.06.2014 r. – Załącznik 8/ i gdyby prokurator Krzysztof Domagała rzeczywiście, jak podał w piśmie do mnie z dnia 3 września 2016 r. – Załącznik 3:
a. przeprowadził analizę akt sprawy do sygn. II K 407/13,
b. dokonał badania akt sprawy do sygn. II K 407/13,
to by go w nich znalazł.
Tak samo, jak w.w. dokumenty sporządzone przez sędzię Beatę Stój w dniu 14 kwietnia 2015 r. /Załącznik 7/ oraz przez biegłych Katarzynę Bilską-Zarembę i Mariusza Patlę w dniu 5 czerwca 2014 r. /Załącznik 8/.

W odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, adresata niniejszego pisma, o wniesienie kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia /postanowienia/ sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ prokurator Prokuratury Krajowej Krzysztof Domagała podał – Załącznik 3: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.”.
W związku z powyższym, tj.:
1. z powodu przedstawionego mi przez prokuratora K. Domagałę zarzutu mojego rzekomo wielokrotnego niestawiennictwa na rozprawie w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,
2. faktami przedstawionymi przeze mnie w niniejszym piśmie, mającymi potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy sygn. II K 407/13
wnoszę jak na wstępie.

xxx

Pragnę poinformować, że podczas spotkania w dniu 13 lipca 2016 r. w Prokuraturze Krajowej, pełniąca dyżur prokurator Wydziału Skarg i Wniosków Elżbieta Szamburska zapisała w protokole spotkania – Załącznik 11: „Podczas spotkania w dniu dzisiejszym Prokurator Elżbieta Szamburska poinformowała mnie i miesięcznym terminie udzielenia odpowiedzi, z tym iż w przypadku skierowania wniosku o wniesienie kasacji termin ten może ulec wydłużeniu z uwagi na konieczność wypożyczenia właściwych akt sądowych, oczekiwania na te akta jak również z uwagi na rodzaj sprawy i obszerność zebranych przez sąd materiałów.”
Dowód: Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, Wydział Skarg i Wniosków, Protokół przyjęcia wniosku
sporządzony w dniu 13 lipca 2016 r. przez prokurator Elżbietę Szamburską – Załącznik 11

Wniosek jak w pkt. I, str. 1 niniejszego pisma nie jest wnioskiem o wniesienie kasacji. W związku z powyższym wnoszę o sporządzenie i doręczenie mi odpowiedzi na niego w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.

Zbigniew Kękuś

Załączniki:
1. Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
2. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r.
3. Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r.
4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/
5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.
7. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r.
8. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, Opinia sądowo-psychiatryczna z dnia 5 czerwca 2014 r.
9. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt A:411-46/10, pismo prezesa Sądu Dariusza Różańskiego z dnia 21 maja 2012 r.
10. Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny, sygn. akt II K 854/10, pismo z dnia 1 czerwca 2012 r. Starszego Sekretarza Sądowego Marcina Foryńskiego-Kastoris
11. Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, Wydział Skarg i Wniosków, Protokół przyjęcia wniosku sporządzony w dniu 13 lipca 2016 r. przez prokurator Elżbietę Szamburską
12. „Ziobro: Chcę zmieniać sądy”, „Fakt”, 28.09.2016, s. 3
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Kraków, dnia 25 października 2016 r.
Zbigniew Kękuś

Zbigniew Ziobro
Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny
ul. Rakowiecka 26/30
02-528 Warszawa

Sygn. akt:
1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016
2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

Dotyczy:
I. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi informacji w postaci prezentacji przepisu prawa uniemożliwiającego adresatowi niniejszego pisma, Ministrowi Sprawiedliwości – Prokuratorowi Generalnemu, wniesienie na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, mimo że w tej samej sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasację na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., kończącego postępowanie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ w pierwszej instancji.
II. Zawiadomienie, że w sprawie orzeczenia /wyroku/ sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. kończącego postępowanie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/, tak samo, jak w sprawie orzeczenia /postanowienia/ sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. kończącego postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/:
1. żadna ze stron nie złożyła apelacji,
2. ja nie złożyłem apelacji z powodu:
1. pozbawienia mnie możności jej złożenia przez:
1. sędziego Tomasza Kuczmę
2. sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie, Tomasza Wojciechowskiego, Zdzisława Kulpę i Marcina Świerka,
2. niedoręczenia mi tego wyroku przez Sąd Rejonowy w Dębicy.
III. Wniosek – na podstawie informacji przekazanej mi w dniu 13 lipca 2016 r. w Prokuraturze Krajowej przez prokurator Elżbietę Szamburską /Załącznik 7/ – o sporządzenie i doręczenie mi informacji jak w pkt. I w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.
IV. Zawiadomienie, że:
1. skany dokumentów poświadczających fakty przedstawione w niniejszym piśmie są umieszczone na stronie www.kekusz.pl,
2. skan niniejszego pisma zostanie umieszczony na stronie www.kekusz.pl.

„Ziobro: Chcę zmieniać sądy”
Źródło: „Fakt”, 28.09.2016, s. 3 – Załącznik 15

„Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Genralnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy
z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06.
Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pkt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego,
z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r.,
sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 4

„Warszawa, dnia 5.09.2016 r. Rzeczpospolita Polska Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego PK IV Ksk 1046.2016 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Odpowiadając na pisma z dnia: 7.06.2016 r., 13.06.2016 r., 14.07.2016 r., 16.06.2016 ., 21.06.2016 r., 7.07.2016 r. 24.08.2016 r. i 30.08.2016 r. nadesłane do Ministerstwa Sprawiedliwości i do Prokuratury Krajowej uprzejmie informuję, że Minister Sprawiedliwości –
Prokurator Generalny nie skorzysta z przysługującego mu na mocy art. 521 § 1 k.p.k. uprawnienia i nie wniesie kasacji od prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15.03.2016 r.,
sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06 – ZKE/.”
Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo
prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3

Uzasadnienie

xxx

W odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego /Załącznik 1/ o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. prawomocnego postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. prokurator Krzysztof Domagała podał m.in. – Załącznik 3: „W związku z treścią pana wniosków o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego kasacji należy podkreślić, że jest ona nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. może zostać wniesiona do Sądu Najwyższego wyłącznie w razie dopuszczenia się przez sądy orzekające uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k. /bezwzględne przyczyny odwoławcze/ lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Wniesienie kasacji na innej podstawie, w tym od błędu w ustaleniach faktycznych, nie jest dopuszczalne.
Podkreślenia wymaga, że zarzut dokonania przez sąd błędnej oceny dowodów i niesłusznego dania wiary jednym dowodom, a odmówienia wiarygodności innym dowodom zebranym w sprawie, a co za tym idzie poczynienia przez sąd orzekający błędnych ustaleń faktycznych, w myśl regulacji art. 523 § 1 k.p.k., nie może stanowić podstawy wniesienia kasacji, albowiem zarzut ten nie należy do katalogu przyczyn kasacyjnych, wskazanych w tym przepisie.
Zarzut taki może zostać podniesiony tylko w postępowaniu apelacyjnym.”
(…) Reasumując – dokonana ocena prawidłowości sposobu procedowania Sądu Rejonowego w Dębicy i zasadności wydanego postanowienia, nie dała podstaw do stwierdzenia, że orzeczenie to zapadło z rażącą obrazą prawa, o której mowa w art. 523 § 1 k.p.k., a tym samym nie dała podstaw do wniesienia na korzyść Pana kasacji przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.”

Wskazać należy, że prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł wspomnianą wyżej kasację z dnia 23 sierpnia 2011 r. na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia /wyroku/ sędziego Tomasza Kuczmy kończącego sprawę do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ na podstawie – patrz: Załącznik 4:
1. artykułu 366 § 1 k.p.k., który stanowi: „Przewodniczący kieruje rozprawą i czuwa nad jej prawidłowym przebiegiem, bacząc, aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, a w miarę możności także okoliczności sprzyjające popełnieniu przestępstwa.”
2. artykułu 7 k.p.k., który stanowi: „Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.”

Prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł na podstawie zacytowanych wyżej przepisów ustawy Kodeks postępowania karnego kasację na moją korzyść od orzeczenia sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/. Powołał się na błędną ocenę dowodów dokonaną przez Sąd /sędziego T. Kuczmę/. Podał – Załącznik 4: „W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy teść w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.
W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy.”
Tymczasem prokurator Krzysztof Domagała poinformował mnie, że w tej samej sprawie, do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ Pan, minister sprawiedliwości – prokurator generalny nie może wnieść kasacji na podstawie wskazanego przeze mnie w piśmie z dnia 13 czerwca 2016 r. art. 366 § 1 k.p.k.. Podał, że: „(…) zarzut dokonania przez sąd błędnej oceny dowodów i niesłusznego dania wiary jednym dowodom, a odmówienia wiarygodności innym dowodom zebranym w sprawie, a co za tym idzie poczynienia przez sąd orzekający błędnych ustaleń faktycznych, w myśl regulacji art. 523 § 1 k.p.k., nie może stanowić podstawy wniesienia kasacji, albowiem zarzut ten nie należy do katalogu przyczyn kasacyjnych, wskazanych w tym przepisie.
Zarzut taki może zostać podniesiony tylko w postępowaniu apelacyjnym.”

Wskazać zatem należy, że:
1. Prokurator Generalny wniósł w dniu 23 sierpnia 20111 r. kasację /Załącznik 4/ na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06,
2. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną i wydał wyrok wznowieniowy z dnia 26 stycznia 2016 r. – Załącznik 5,
mimo że żadna ze stron – ja oraz osoby uznane przez sędziego T. Kuczmę za pokrzywdzone przeze mnie – nie zaskarżyła wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r.
Ja nie złożyłem apelacji od tego wyroku z winy sędziego T. Kuczmy oraz sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie, Tomasza Wojciechowskiego, Zdzisława Kulpy i SSR del do SO Marcina Świerka, którzy pozbawili mnie możności jej złożenia.
Po tym, gdy złożyłem wniosek o przywrócenie mi terminu na zaskarżenie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.:
1. sędzia Tomasz Kuczma oddalił mój wniosek postanowieniem z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 7:
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/6 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ postanowienie
sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 7
2. sędziowie Sądu Okręgowego w Rzeszowie Tomasz Wojciechowski, Zdzisław Kulpa, Marcin Świerk, którzy wydali w dniu 17 kwietnia 2008 r. postanowienie /sygn. II Kz 124/08/ w przedmiocie oddalenia mojego zażalenia na postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 8:
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/6 II K 854/10/ postanowienie
Sądu Okręgowego w Rzeszowie, sygn. akt II Kz 124/08, postanowienie z dnia 17 kwietnia 2008 r. – Załącznik 8

Pismem z dnia 11 lutego 2007 r. złożyłem wniosek o przywrócenie mi terminu do zaskarżenia wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. W uzasadnieniu podałem, że:
1. sędzia T. Kuczma nie wezwał mnie na rozprawę w dniu 18.12.2007 r., ani mnie o niej nie zawiadomił,
2. o tym, że w dniu 18.12.2007 r. odbyła się rozprawa, podczas której sędzia T. Kuczma wydał wyrok kończący sprawę zostałem poinformowany przez Sąd Rejonowy w Dębicy po tym, gdy pismem z dnia 11 stycznia 2008 r. złożyłem wniosek o wyłączenie sędziego T. Kuczmy.

Wniosek o wyłączenie sędziego T. Kuczmy złożyłem ponieważ w doręczonym mi w grudniu 2007 r. protokole rozprawy w dniu 27 września 2007 r. sędzia T. Kuczma polecił zaprotokołować: „(…) Przewodniczący /SSR T. Kuczma – ZKE/ zarządził postępowanie dowodowe oraz pouczył oskarżonego o przysługującym mu prawie zadawania pytań osobom przesłuchiwanym oraz składania wyjaśnień co do każdego dowodu (art. 386 § 2 kpk)”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ protokół rozprawy w dniu 27 września 2007r.

To kłamstwo. Ja nie uczestniczyłem w rozprawie w dniu 27.09.2007 r. Byłem wtedy w odległym od Dębicy o ok. 500 km Swarzędzu, gdzie pracowałem.
Po tym, gdy mi w dniu 10 grudnia 2007 r. doręczono w.w. Protokół rozprawy w dniu 27 września 2007 r., pismem z dnia 11 stycznia 2008 r. skierowanym do Sądu Rejonowego w Dębicy złożyłem – powołując się na zamieszczone w przez sędziego T. Kuczmę w Protokole kłamstwo: „Przewodniczący /SSR T. Kuczma – ZKE/ zarządził postępowanie dowodowe oraz pouczył oskarżonego o przysługującym mu prawie zadawania pytań osobom przesłuchiwanym oraz składania wyjaśnień co do każdego dowodu” – złożyłem wniosek o wyłączenie sędziego T. Kuczmy.
W odpowiedzi Sąd Rejonowy w Dębicy doręczył mi pismo z dnia 15 stycznia 2008 r. o treści – Załącznik 9: „Dębica dnia 15.01.2008r. Sygn. akt II K 451/06 Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny zawiadamia, że zarządzeniem z dnia 15.01.2008r. Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego w Dębicy, Pana wniosek z dnia 14.01.2008r. (data wpływu do Sądu) o wyłączenie SSR – Tomasza Kuczmy od rozpoznania sprawy pozostawiono w aktach sprawy bez dalszego biegu – jako bezprzedmiotowy. Postępowanie w sprawie zostało bowiem zakończone wyrokiem z dnia 18.12.2007r. Wyrok w tej sprawie jest prawomocny. Na zarządzenie Sędziego Sekretarz Jedynak”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ pismo z dnia 15
stycznia 2008 r. – Załącznik 9

Doręczonym mi Zawiadomieniem z dnia 28 stycznia 2008 r. sędzia Tomasz Kuczma przyznał się do popełnienia… oczywistej pomyłki pisarskiej w w.w. Protokole rozprawy w dniu 27 września 2007 r. W Zawiadomieniu z dnia 28 stycznia 2008 r. podano – Załącznik 10: „Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny /adres – ZKE/ Dębica, dn. 28.01.2008 r. Sygn. akt II K 451/06 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE O TREŚCI ZARZĄDZENIA Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny zawiadamia Pana, iż zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2008 . Sąd sprostował oczywistą pomyłkę pisarską zawartą w protokole rozprawy z dnia 27 września 2007 r. w ten sposób, iż zarządził wykreślić w karcie 3165 słowa:
– „Świadkowie zostali usunięciu z sali rozpraw. Biegli zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego pozostali na sali”.
– „oraz pouczył oskarżonego o przysługującym mu prawie zadawania pytań oraz składania wyjaśnień, co do każdego dowodu (art. 386 § 2 k.p.k.)”.
– Świadków wezwano na salę rozpraw”.
– „Świadków usunięto do osobnego pokoju, a następnie każdego świadka wzywano na salę rozpraw i przesłuchiwano w nieobecności tych świadków, którzy jeszcze nie zeznawali. Świadkowie zeznali”
Na zarządzenie Sędziego Sekretarz: Maria Smoczyńska”.
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, Zawiadomienie z dnia
28 stycznia 2008 r. – Załącznik 10

Po otrzymaniu w.w. pisma z dnia 15 stycznia 2008 r., którym zawiadomiono mnie, że „Postępowanie w sprawie zostało bowiem zakończone wyrokiem z dnia 18.12.2007r. Wyrok w tej sprawie jest prawomocny.” pismem z dnia 11 lutego 2008 r. skierowanym do Sądu Rejonowego w Dębicy złożyłem: „Wniosek – na podstawie art. 126 § 1 Kodeksu Postępowania Karnego o przywrócenie terminu na zaskarżenie wyroku z dnia 18 grudnia 2007r. w sprawie do sygn. akt II K 451/06.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, pismo Z. Kękusia z dnia 11 lutego 2008r.

W odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 11.02.2008 r. sędzia T. Kuczma wydał w dniu 19 lutego 2008 r. postanowienie – Załącznik 7: Sygn. akt II K 451/06 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2008r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w składzie Przewodniczący SSR Tomasz Kuczma Protokolant Maria Smoczyńska Przy udziale Prokuratora – po rozpoznaniu w sprawie przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi oskarżonemu o przestępstwa z art. 226 § 1 kk i inne z wniosku Zbigniewa Kękusia o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r. na podstawie art. 126 § 1 kpk postanawia nie uwzględnić wniosku i odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r.
Uzasadnienie:
Zbigniew Kękuś w dniu 11.02.2007r. wniósł o przywrócenie terminu do zaskarżenia wyroku. Ponieważ do zaskarżenia wyroku konieczne jest sporządzenie i doręczenie stronie postępowania odpisu wyroku z uzasadnieniem, wniosek Zbigniewa Kękusia należy traktować, jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wykonanie takiej czynności przez Sąd. Świadczy o tym także stwierdzenie zawarte we wniosku, że wyrok zostanie zaskarżony po jego doręczeniu.
W uzasadnieniu Zbigniew Kękuś podniósł, że wyrok został wydany w czasie rozprawy w dniu 18 grudnia 1007r. podczas gdy nie doręczono mu wezwania na rozprawę, przy czym wniosek o sporządzenie i doręczenie wyroku z uzasadnieniem Zbigniew Kękuś wniósł w dniu 6.02.2008r.
Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku nie jest uzasadniony i nie może zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 126 § 1 kpk termin zawity może zostać przez sąd przywrócony, jeżeli niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, a wniosek należy złożyć w terminie 7 dnia od daty ustania przeszkody. Obowiązek wykazania takich przeszkód ciąży na osobie, która wnosi o przywrócenie terminu.
Zbigniew Kękuś w żaden sposób zaś istnienia tych przeszkód nie wykazał.
Zgodnie z treścią art. 422 § 1 kpk oskarżony może w terminie 7 dnia od daty ogłoszenia wyroku złożyć wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku.
Wbrew twierdzeniom Zbigniewa Kękusia podniesionym we wniosku o przywrócenie terminu, wezwanie na rozprawę, podczas której został ogłoszony wyrok, zostało w prawidłowy sposób doręczone. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwanie odebrała w dniu 10.12.2007r. osoba uprawniona do odbioru przesyłki, Wanda Kękuś – matka Zbigniewa Kękusia. Był on więc o terminie rozprawy w prawidłowy sposób powiadomiony. Na rozprawę nie stawił się nie usprawiedliwiają swojej nieobecności. Nie wskazał też żadnych okoliczności, które uniemożliwiłyby mu zapoznanie się z czynnościami wykonanymi przez Sąd na rozprawie w terminie 7 dnia od jej zamknięcia, co pozwoliłoby oskarżonemu złożyć wniosek w terminie.
Nie istniała więc jakakolwiek przeszkoda do złożenia przez oskarżonego wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w terminie.
Należy zwrócić uwagę, że w tym samym dniu Wanda Kękuś odebrała skierowaną do Zbigniewa Kękusia przesyłkę zawierającą odpis protokołu rozprawy z dnia 27.09.2007r., a które Z. Kękuś otrzymał, co wynika z treści jego pisma z dnia 8.01.2008r.
Dodatkowo nie można uznać – nawet przy hipotetycznym przyjęciu, jako prawidłowego twierdzenia Zbigniewa Kękusia, że nie był zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 18.12.2007r. – iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 126 § 1 kpk. Jak wynika z pisma Zbigniewa Kękusia z dnia 11.01.2008r. przesłanego do Sądu dnia 14.01.2008r (k.3393) wiedział on wówczas o przeprowadzeniu przez Sąd rozprawy w dniu 18.12.2007r. Dysponował możliwością stawienia się w Sądzie i uzyskania wiadomości o czynnościach dokonanych na rozprawie w dniu 18.12.2007r. Nawet przy uwzględnieniu jego twierdzeń wiadomość o rozprawie niewątpliwe posiadał już 11.01.2008r. i w terminie 7 dni mógł złożyć wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, jednocześnie zgodnie z wymogami art. 126 § 1 kpk dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie dokonana. Jednak z taki wnioskiem zwrócił się do Sądu dopiero w dniu 11.02.2008r. Brak jest więc podstaw by 7-o dniowy termin liczyć od dnia 4.02.2008r. doręczenia mu informacji o zarządzeniu Przewodniczącej Wydziału II Karnego, na co powołuje się wnioskodawca – przy czym powyższe zawiadomienie również odebrała Wanda Kękuś.
Mając powyższe na uwadze nie można uznać, iż niezachowanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony, a więc wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku nie mógł być uwzględniony Pieczęć okrągła Sądu, Za zgodność z oryginałem Sekretarz M. Smoczyńska.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, Wydział II Karny, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, Postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 7

SSR T. Kuczma podał w Postanowieniu z dnia 19 lutego 2008 r., że przesyłkę listową poleconą zawierającą wezwanie dla mnie do stawiennictwa na rozprawę w dniu 18 grudnia 2007r. odebrała w dniu 10 grudnia 2007r. moja matka. Podał, że moja matka odebrała w dniu 10 grudnia 2007 r. także drugą przesyłkę listową poleconą z Sądu Rejonowego w Dębicy.
Moja matka rzeczywiście odebrała dwie przesyłki listowe polecone z Sądu Rejonowego w Dębicy.
Posiadały one numery nadania:
1. 71383009
2. 11214862

Ad. 1
W przesyłce o numerze 71383009 nadanej przez Sąd Rejonowy w Dębicy w dniu 3 grudnia 2007r. były:
1. pismo przewodnie z dnia 3 grudnia 2007r., podpisane przez sędziego T. Kuczma
2. odpis Protokołu rozprawy w dniu 27.09.2007r.
3. odpis Postanowienia sędziego T. Kuczma z dnia 27 września 2007r. o oddaleniu mego wniosku o przekazanie sprawy karnej przeciwko mnie innemu sądowi równorzędnemu.

W dniu 18 października 2010r. osobiście zapoznałem się ze znajdującymi się z przyczyn podanych na s. 8 niniejszego pisma Sądzie Okręgowym w Rzeszowie z aktami sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 451/06. Wśród nich znajduje się Zwrotne Potwierdzenie Odbioru w.w. przesyłki listowej poleconej o numerze 71383009, ekspediowanej przez Sąd Rejonowy w Dębicy w dniu 3 grudnia 2010r. i odebranej przez moją matkę w dniu 10 grudnia 2007r. Osoba, która przygotowała tę przesyłkę do ekspedycji napisała na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru w pozycji „Rodzaj przesyłki”: „Odpis prot. rozpr. z 27.09.07 odpis post. z dn. 27.09.07 zaw. w prot. rozprawy termin 18.12.2007”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06, Zwrotne Potwierdzeniu Odbioru przesyłki listowej poleconej nr 71383009, karta 3345

Osoba ekspediująca w dniu 3 grudnia 2007r. przesyłkę o numerze 71383009 potwierdziła, że zawierała ona trzy dokumenty. Ta przesyłka rzeczywiście zawierała trzy dokumenty. Zamiast jednak „zawiadomienia” o rozprawie w dniu 18.12.2007r. w niej pismo do mnie sędziego Tomasza Kuczma, sporządzone przez niego w dniu ekspedycji przesyłki o numerze 71383009, tj. w dniu 3 grudnia 2007r.
Na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru przesyłki o numerze 71383009 nie podano natomiast, że zawiera ona także pismo do mnie sędziego T. Kuczmy sporządzone przez niego właśnie w dniu 3 grudnia 2007r.

Ad. 2
Na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru przesyłki o numerze 11214862 podano:
„Rodzaj pisma: wezwanie na rozprawę + odp. zarządz. z dn. 20.11.07 z poucz.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06, Zwrotne potwierdzeniu odbioru przesyłki listowej poleconej nr 11214862, karta 3344

W przesyłce listowej o numerze 11214862 9, nadanej przez Sąd Rejonowy w Dębicy w dniu 22 listopada 2007r. i odebranej przez moją matkę w dniu 10 grudnia 2007r. nie było – jak podano na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru wezwania na rozprawę, lecz wyłącznie odpis Zarządzenia sędziego T. Kuczmy z dnia 20 listopada 2007 r. o uznaniu za bezskuteczny mojego wniosku o doręczenie mi m.in. w.w. Protokołu rozprawy w dniu 27 września 2007 r. Okazuje się, że sędzia Tomasz Kuczma:
1. wydał w dniu 20 listopada 2007 r. Zarządzenie o uznaniu za bezskuteczny mojego wniosku o doręczenie mi m.in. w.w. Protokołu rozprawy w dniu 27 września 2007 r., a następnie wbrew temu, wydanemu przez siebie zarządzeniu – patrz: pkt 2
2. doręczył mi odpis w.w. Protokół rozprawy w dniu 27 września 2007 r. przesyłką listową poleconą nr 71383009, odebraną przez moją matkę w dniu 10 grudnia 2007 r.

Jakkolwiek:
1. na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru przesyłki listowej poleconej nr 71383009, odebranej przez moją matkę w dniu 10 grudnia 2007 r. podano, że zawiera ona m.in. „zaw. w prot. rozprawy termin 18.12.2007”,
2. na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru przesyłki listowej poleconej nr 11214862 odebranej przez moją matkę w dniu 10 grudnia 2007 r. podano, że zawiera ona m.in. „wezwanie na rozprawę”
to Sąd Rejonowy w Dębicy – sędzia Tomasz Kuczma – nie doręczył mi ani zawiadomienia o rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. ani wezwania na nią.
Gdyby sędziemu Tomaszowi Kuczmie rzeczywiście zależało na doręczeniu mi wezwania na rozprawę, którą miał prowadzić w dniu 18 grudnia 2007r. lub zawiadomienia o niej, to by mi je wysłał odrębną przesyłką.
Nie byłoby wówczas żadnych wątpliwości co do jego wiarygodności.
Gdyby sędzia T. Kuczma dopełnił ustawowego obowiązku doręczenia mi wezwania na rozprawę w dniu 18 grudnia 2007 r. lub zawiadomienie o niej, to ja złożyłbym w 7-dniowym terminie – jak czyniłem za każdym razem, gdy mnie sędzia T. Kuczma wcześniej wzywał w wyznaczanych przez niego terminach na rozprawę główną w sprawie przeciwko mnie – wniosek o doręczenie mi:
1. protokołu tej rozprawy,
2. orzeczeń – postanowień, wyroku kończącego sprawę – wydanych ewentualnie podczas tej rozprawy.

Wskazać także należy, że moja matka odbierając kierowane do mnie przesyłki listowe polecone nigdy ich nie otwierała.
Niewielu zresztą chyba nawet spośród adresatów przesyłek listowych poleconych otwiera je w chwili ich odbierania, tj. w obecności listonosza – lub na poczcie w obecności urzędnika wydającego przesyłkę – by sprawdzić, czy zawartość przesyłki jest zgodna z opisem na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru.

Co się tyczy twierdzenia sędziego T. Kuczmy z Postanowienia z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 7: „Dodatkowo nie można uznać – nawet przy hipotetycznym przyjęciu, jako prawidłowego twierdzenia Zbigniewa Kękusia, że nie był zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 18.12.2007r. – iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 126 § 1 kpk. Jak wynika z pisma Zbigniewa Kękusia z dnia 11.01.2008r. przesłanego do Sądu dnia 14.01.2008r (k.3393) wiedział on wówczas o przeprowadzeniu przez Sąd rozprawy w dniu 18.12.2007r. Dysponował możliwością stawienia się w Sądzie i uzyskania wiadomości o czynnościach dokonanych na rozprawie w dniu 18.12.2007r. Nawet przy uwzględnieniu jego twierdzeń wiadomość o rozprawie niewątpliwe posiadał już 11.01.2008r. i w terminie 7 dni mógł złożyć wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, jednocześnie zgodnie z wymogami art. 126 § 1 kpk dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie dokonana.”, pragnę poinformować, że o zamiarze przeprowadzenia przez Sąd Rejonowy w Dębicy – sędziego Tomasza Kuczmę – rozprawy głównej w dniu 18 grudnia 2007 r. poinformował mnie urzędnik Ministerstwa Sprawiedliwości, sędzia Zygmunt Długogórski, pismem z dnia 5 grudnia 2007 r., doręczonym mi po dniu 18 grudnia 2007 r. i sporządzonym w odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 15 września 2007 r. do adresata niniejszego pisma Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego o objęcie nadzorem sprawy rozpoznawanej przeciwko mnie przez Sąd Rejonowy w Dębicy do sygn. akt II K 451/06.
Sędzia Z. Długogóski podał w w.w. piśmie z 5 grudnia 2007 r. – Załącznik 11: „W nawiązaniu do pism z dnia 15 i 17 września 2007 r. (zawierających identyczną treść). Dotyczących sprawy II K 451/06 Sadu Rejonowego w Dębicy, przekazanych do załatwienia Departamentowi Sądów Powszechnych Ministerstwa Sprawiedliwości uprzejmie wyjaśniam, co następuje.
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z obowiązującymi przepisami Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór nad sądami jedynie nadzór administracyjny, który obejmuje kwestie związane z finansowo-administracyjną działalnością sądów oraz wszelkie zagadnienia dotyczące rozpatrywania sprawnego rozpoznawania spraw i prawidłowego wydawania orzeczeń. Oznacza to, że nadzór ten nie może wkraczać w sferę niezawisłości sędziowskiej, to jest w treść sądowych orzeczeń i decyzji merytorycznie związanych z orzekaniem.
Z dokonanych ustaleń wynika, że akta wymienionej na wstępie sprawy wpłynęły do Sądu Rejonowego w Dębicy w dniu 14 listopada 2006r. bez zbędnej zwłoki skierowano sprawę na posiedzenie, na którym w dniu 30 listopada 2006r. zapadło postanowienie o zwrocie akt prokuratorowi celem uzupełnienia postępowania przygotowawczego.
W dniu 5 stycznia 2007r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie, uwzględniając zażalenie prokuratora, uchylił powyższe postanowienie /sędziego T. Kuczmy z dnia 30.11.2006r. – ZKE/, po czym po zwrocie akt do Sądu Rejonowego w Dębicy wyznaczono pierwszy termin rozprawy na dzień 27 marca 2007r., w którym to dniu na podstawie art. 377 § 3 Kodeksu postępowania karnego rozpoczął się przewód sądowy pod nieobecność prawidłowo zawiadomionego oskarżonego. Rozprawę kontynuowano w dniach 7 i 28 maja, 17 lipca, 23 sierpnia i 27 września 2007r. następnie zwrócono się do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa o przesłuchanie jednego ze świadków /prezesa ZG SOPO Krzysztofa Łapaj – ZKE/ w drodze pomocy sądowej. Do dnia 20 listopada 2007r., na który to dzień wyznaczono kolejny termin rozprawy do Sądu Rejonowego w Dębicy nie dotarł jeszcze protokół przesłuchania świadka i dlatego też rozprawę odroczono do dnia 18 grudnia 2007r.
W świetle powyższych ustaleń tok postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie nie nasuwa żadnych zastrzeżeń, a zatem w sprawie tej brak jest podstaw do podejmowania działań nadzorczych przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Zastępca Dyrektora Departamentu Sądów Powszechnych sędzia Zygmunt Długogórski”
Dowód: Ministerstwo Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej, Departament Sądów Powszechnych, sygn. akt DSP-I-051-527/2007, pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu Sądów Powszechnych, sędziego Zygmunta Długogórskiego z dnia 5 grudnia 2007r. – Załącznik 11

Sędzia Z. Długogórski podał w piśmie z dnia 05.12.2007 r. – Załącznik 11: „Do dnia 20 listopada 2007r., na który to dzień wyznaczono kolejny termin rozprawy do Sądu Rejonowego w Dębicy nie dotarł jeszcze protokół przesłuchania świadka i dlatego też rozprawę odroczono do dnia 18 grudnia 2007r.”
Sędzia T. Kuczma podał w postanowieniu z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 7: „Jak wynika z pisma Zbigniewa Kękusia z dnia 11.01.2008r. przesłanego do Sądu dnia 14.01.2008r (k.3393) wiedział on wówczas o przeprowadzeniu przez Sąd rozprawy w dniu 18.12.2007r. Dysponował możliwością stawienia się w Sądzie i uzyskania wiadomości o czynnościach dokonanych na rozprawie w dniu 18.12.2007r. Nawet przy uwzględnieniu jego twierdzeń wiadomość o rozprawie niewątpliwe posiadał już 11.01.2008r. i w terminie 7 dni mógł złożyć wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku,”
A przecież Ministerstwo Sprawiedliwości nie jest instytucją, na której ciąży obowiązek zawiadamiania stron postępowań prowadzonych przez sądy o wyznaczanych przez nie terminach rozpraw/posiedzeń. To na sądach – sędziach referentach – spoczywa obowiązek zawiadamiania stron postępowań o rozprawach/posiedzeniach lub wzywania na nie.
Pomijając, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie jest instytucją zawiadamiającą strony postępowań prowadzonych przez sądy o wyznaczanych przez nie terminach rozpraw/posiedzeń, to przecież poinformowanie mnie przez pracownika Ministerstwa, że „Do dnia 20 listopada 2007r., na który to dzień wyznaczono kolejny termin rozprawy do Sądu Rejonowego w Dębicy nie dotarł jeszcze protokół przesłuchania świadka i dlatego też rozprawę odroczono do dnia 18 grudnia 2007r.” nie oznaczało, że w dniu 18 grudnia 2007 r. rzeczywiście odbyła się rozprawa wyznaczona przez sędziego T. Kuczmę na ten dzień, jeśli odbyłaby się – sędzia Z. Długogórski sporządził w.w. pismo w dniu 5.12.2007 r., tj. dwa tygodnie przed 18.12.2007 r. – to Sąd, czyli sędzia T. Kuczma wydał wyrok kończący sprawę.
Mogła się przecież powtórzyć opisana przez Z. Długogórskiego w piśmie z dnia 05.12.2007 r. sytuacja z dnia 20 listopada 2007 r. i sędzia T. Kuczma mógł z tego powoeu – lub z jakiejkolwiek innej – odroczyć rozprawę, którą wyznaczył na dzień 18 grudnia 2007 r.
Twierdzenie sędziego T. Kuczmy z postanowienia z dnia 19 lutego 2008 r. – Załącznik 7: „Dodatkowo nie można uznać – nawet przy hipotetycznym przyjęciu, jako prawidłowego twierdzenia Zbigniewa Kękusia, że nie był zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 18.12.2007r. – iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 126 § 1 kpk. Jak wynika z pisma Zbigniewa Kękusia z dnia 11.01.2008r. przesłanego do Sądu dnia 14.01.2008r (k.3393) wiedział on wówczas o przeprowadzeniu przez Sąd rozprawy w dniu 18.12.2007r. Dysponował możliwością stawienia się w Sądzie i uzyskania wiadomości o czynnościach dokonanych na rozprawie w dniu 18.12.2007r. (…).” stanowi niepodważalny dowód lekceważenia przez sędziego T. Kuczmę:
1. jego, sędziego referenta w sprawie do sygn. akt II 451/06, ustawowych obowiązków,
2. mnie, jako strony postępowania.

Sędzia T. Kuczma zgodził się z moim zarzutem, że rzeczywiście mógł mnie nie wezwać na rozprawę w dniu 18.12.2007 r., ani nie zawiadomić o niej, a na podstawie tego, że o możliwości jej przeprowadzenia dowiedziałem się przypadkiem – z w.w. pisma z dnia 5 grudnia 2007 r. urzędnika Ministerstwa Sprawiedliwości, sędziego Zygmunta Długogórskiego – wysnuł wniosek – Załącznik 7: „(…) Dysponował możliwością stawienia się w Sądzie i uzyskania wiadomości o czynnościach dokonanych na rozprawie w dniu 18.12.2007r. (…).”
Sędzia Tomasz Kuczma nie wezwał mnie na rozprawę w dniu 18.12.2007 r., ani nie zawiadomił o niej, a dlatego, że ja dowiedziałem się o możliwości jej przeprowadzenia tego dnia przypadkiem miałem… stawić się – taka była linia rozumowania sędziego T. Kuczmy – w Sądzie Rejonowym w Dębicy, to znaczy wziąć urlop i jechać 500 km, ze Swarzędza, gdzie pracowałem, do Dębicy, żeby sprawdzić, czy sędzia T. Kuczma przeprowadził rozprawę, którą wyznaczył na dzień 18.12.2007 r., czy też ją odwołał, jak tę wyznaczoną na dzień 20 listopada 2007 r.
Sędzia T. Kuczma nie wezwał mnie na rozprawę w dniu 18.12.2007 r. ani o niej nie zawiadomił, mimo że w pierwszym wezwaniu, z dnia 19 lutego 2007 r., które mi doręczono na rozprawę główną wyznaczoną przez sędziego T. Kuczmę na dzień 27 marca 2007 r. podano, że moje stawiennictwo jest obowiązkowe – Załącznik 12: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Data wysłania: 19.02.2007 r. Sygnatura akt: II K 451/06 Termin: 27 marca 2007 r. godz. 10.00, sala 24 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ WEZWANIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny wzywa Pana do stawiennictwa w charakterze oskarżonego na rozprawę główną, która odbędzie się 27 marca 2007 r., godz. 10.00, sala 24 w tutejszym Sądzie przy ul. Słoneczna 3 w sprawie własnej. (…) Stawiennictwo obowiązkowe.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, wezwanie z dnia 19
lutego 2007 r. – Załącznik 12

Sąd Rejonowy w Dębicy zawiadomił mnie zawiadomieniem z dnia 19.02.2007 r. – pierwszym, które mi doręczono na rozprawę główną w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06 – że moje stawiennictwo na rozprawie głównej jest obowiązkowe.
Nie stawiłem się na rozprawie w dniu 27 marca 2007 r. Nie stawiłem się także na żadne z wezwań doręczonych mi potem przez sędziego T. Kuczmę. Za każdym razem usprawiedliwiałem moje niestawiennictwo.
Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. nie stawiłem się ponieważ sędzia T. Kuczma nie wezwał mnie na nią, ani mnie o niej nie zawiadomił.

Z podanych wyżej powodów zaskarżyłem Postanowienie sędziego T. Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r. o nieuwzględnieniu mojego wniosku o przywrócenie mi terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 18 grudnia 2007r.
Z zacytowaną wyżej linią rozumowania sędziego T. Kuczmy zgodzili się trzej sędziwe Sądu Okręgowego w Rzeszowie II Wydział Karny SSO Tomasz Wojciechowski, SSO Zdzisław Kulpa i SSR del. do SO Marcin Świerk, którzy w dniu 17 kwietnia 2008 r. wydali postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego przeze mnie postanowienia sędziego T. Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r. Podali – Załącznik 8: „Sygn. akt II Kz 124/08 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2008r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Przewodniczący: SSO Tomasz Wojciechowski Sędziowie: SSO Zdzisław Kulpa /spraw./ SSR del. do SO Marcin Świerk (…) po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 17 kwietnia 2008r. sprawy Zbigniewa Kękusia skazanego za przestępstwo z art. 226 § 1 kk i inne na skutek zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 19 lutego 2008r,. sygn. akt II K 451/06, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku na podstawie art. 437 § 1 kpk postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. (…).
Uzasadnienie
(…) Zasadnie argumentuje Sąd I instancji, że skarżący nie wykazał, iż nie ponosi winy w niedotrzymaniu terminu. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, który wskazał, iż nawet gdyby teoretycznie przyjąc twierdzenia skarżącego za słuszne, iż nie był zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 18.12.2007r., to stwierdzić należy, iż nie zachował on siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 126 § 1 kpk do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z pism kierowanych przez niego do Sądu wynika, iż już w dniu 11.01.2008r. posiadał informację o przeprowadzeniu przez Sąd rozprawy w dniu 18.12.2007r. Niewątpliwie skarżący miał wówczas możliwość stawienia się w Sądzie i uzyskania wiadomości o czynnościach podjętych przez Sąd na rozprawie, a tym samym złożenia wniosku o przywrócenie terminu do sporządzenia i doręczenia uzasadnienia w przepisanym ustawowo terminie. Powyższe uwagi jednoznacznie przekonują, iż rozstrzygnięcie Sądu I instancji odmawiające przywrócenia skarżącemu terminu było poprawne i uzasadnione. W tym stanie rzecz należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy, co też Sąd uczynił, na podstawie powołanego na wstępie przepisu.”
Dowód: Sąd Okręgowy w Rzeszowie, sygn. akt II Kz 124/08, postanowienie sędziów Tomasza Wojciechowskiego, Zdzisława Kulpy i Marcina Świerka z dnia 17 kwietnia 2008r. – Załącznik 8

Sędziowie Sądu Okręgowego w Rzeszowie, Tomasz Wojciechowski /od kilku lat prezes Sądu Okręgowego w Rzeszowie/ Zdzisław Kulpa i Marcin Świerk… przepisali uzasadnienie, które sędzia T. Kuczma sporządził do zaskarżonego przeze mnie postanowienia z dnia 19 lutego 2008 r.
Uznali, że chociaż sędzia Tomasz Kuczma:
1. nie wezwał mnie na rozprawę główną w dniu 18 grudnia 2007 r. ani nie zawiadomił o niej,
2. nie przesłuchał mnie ani raz w sprawie do sygn. akt II K 451/06,
3. nie odczytał mi aktu oskarżenia,
to nie naruszył prawa wydając w dniu 18 grudnia 2007 r. wyrok kończący sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06. Uprawomocnili ten wyrok.

Wskazać należy, że pkt. 11 prezentującego tzw. bezwzględne przyczyny odwoławcze artykułu 439 § 1 k.p.k. stanowi: „Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli: 11) sprawę rozpoznano podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa.”
Sędzia Tomasz Kuczma rozpoznał sprawę przeciwko mnie podczas mojej nieobecności, mimo że pierwszym Wezwaniem na rozprawę główną – z dnia 19 lutego 2007 r. do stawiennictwa w dniu 27 marca 2007 r. – zawiadomił mnie, że moje stawiennictwo na rozprawie głównej jest obowiązkowe. Co nawet podkreślono w Wezwaniu z dnia 19.02.2007 r. – patrz: Załącznik 12.

W podsumowaniu wskazać należy, że nie zaskarżyłem prawomocnego orzeczenia /wyroku/ sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. kończącego postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – tj. nie złożyłem od niego apelacji – z powodu przedstawionych wyżej faktów.
Sędzia Tomasz Kuczma nie tylko wydał w dniu 18 grudnia 2007 r. – w opisanych wyżej i mających potwierdzenie w dokumentach, których kserokopie załączam do niniejszego pisma – prawomocny wyrok kończący sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06, ale także… nie doręczył mi wyroku, który wydał w dniu 18 grudnia 2007 r.
Odebrałem go osobiście dopiero po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2010 r. od wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.
W związku z powyższym, tj. ponieważ sędzia Tomasz Kuczma:
1. rozpoznał sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06 pod moją nieobecność, mimo że moja obecność była obowiązkowa,
2. nie doręczył mi wyroku, który wydał w dniu 18 grudnia 2007 r.,
pismem z dnia 5 marca 2012 r. skierowanym do prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy Dariusza Różańskiego złożyłem wniosek o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, czy sędzia Tomasz Kuczma miał prawo:
I. rozpoznać sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451:
1. pod moją nieobecność,
2. nie odczytawszy mi aktu oskarżenia,
II. nie doręczyć mi prawomocnego wyroku, który wydał w dniu 18 grudnia 2007 r.

Pismem z dnia 15 marca 2012 r. wiceprezes Sądu Rejonowego w Dębicy Anna Zięć wyjaśniła mi, że sędzia Tomasz Kuczma – Sąd Rejonowy w Dębicy – postępował w zgodzie z przepisami obowiązującego prawa. Podała – Załącznik 13: „Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dębica, dnia 15 marca 2012 roku, A-411-46/10 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ w odpowiedzi na Pana pismo z dnia 5 marca 2012 r. informuję, iż postępowanie w sprawie sygn. II K 451/06 było prowadzone bez Pana udziału na podstawie art. 377 § 3 kpk (pierwsza rozprawa) i na podstawie art. 376 § 2 kpk (kolejne rozprawy).
Sąd nie ma obowiązku doręczenia z urzędu wyroku wydanego w sprawie prowadzonej pod nieobecność oskarżonego na podstawie w/w przepisów (art. 377 § 6 kpk). Wiceprezes Sądu Rejonowego Anna Zięć”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt A-411-46/10, pismo z dnia 15 marca 2012 roku wiceprezesa Sądu
sędzi Anny Zięć – Załącznik 13

Wskazać zatem należy, że podane przez wiceprezes Sądu Rejonowego w Dębicy w piśmie z dnia 15 marca 2012 r. przepisy prawa stanowią:
1. art. 377 § 3 k.p.k.: „Jeżeli oskarżony zawiadomiony o terminie rozprawy oświadcza, że nie weźmie udziału w rozprawie, uniemożliwia doprowadzenie go na rozprawę albo zawiadomiony o niej osobiście nie stawia się na rozprawę bez usprawiedliwienia, sąd może prowadzić postępowanie bez jego udziału, chyba że uzna obecność oskarżonego za niezbędną; przepis art. 376 § 1 zdanie drugie stosuje się.”
2. art. 376 k.p.k.: „§ 1. Jeżeli oskarżony, który złożył już wyjaśnienia, opuścił salę rozprawy bez zezwolenia przewodniczącego, sąd może prowadzić rozprawę w dalszym ciągu pomimo nieobecności oskarżonego, a wyroku wydanego w tym wypadku nie uważa się za zaoczny. Sąd zarządza zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie oskarżonego, jeżeli uznaje jego obecność za niezbędną. Na postanowienie przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu tego sądu.
§ 2. Przepis ten stosuje się odpowiednio, jeżeli oskarżony po złożeniu wyjaśnień, zawiadomiony o terminie rozprawy odroczonej lub przerwanej, nie stawił się na tę rozprawę bez usprawiedliwienia.”

A ja przed wydaniem przez sędziego Tomasza Kuczmę prawomocnego wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. nie złożyłem wyjaśnień. Jak wspomniałem, sędzia Tomasz Kuczma przed wydaniem tego wyroku:
1. nie odczytał mi aktu oskarżenia,
2. nie przesłuchał mnie ani raz.
xxx

Po uchyleniu – przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydanym na moją korzyść wyokiem wznowieniowym z dnia 15.09.2010 r. i przez Sąd Najwyższy wydanym na moją korzyść wyrokiem wznowieniowym z dnia 26.01.2012 r. – w całym zakresie wydanego w opisanych wyżej okolicznościach prawomocnego, skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 451/06 rozpoznawała sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój zmieniając sygnaturę na II K 854/10, a następnie – po uchyleniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r. jej orzeczenia z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. II K 854/10 o umorzeniu postępowania w zakresie zarzutów z pkt. I-XVI aktu oskarżenia – na II K 407/13.

Wskazać należy, że:
1. w kasacji wniesionej w dniu 23 sierpnia 2011 r. Prokurator Generalny podał – Załącznik 4: „Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Generalnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06 Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pjt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia.
(…) Wobec niezaskarżenia przez strony, wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy uprawomocnił się w dniu 27 grudnia 2007 r., bez wszczynania postępowania odwoławczego.”
2. w wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy podał – Załącznik 5: „Sygn. akt IV KK 272/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Barbara Skoczkowska SSA del. do SN Henryk Komisarski (sprawozdawca) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 212 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. (…)
Żadna ze stron nie zaskarżyła powyższego wyroku i uprawomocnił się on w dniu 27 grudnia 2007 r.”

Prawomocne orzeczenie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. kończące postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ tak samo, jak wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., sygn. akt II K 451/06, uchylony przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26.01.2012 r., wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej w dniu 23.08.2011 r., nie zostało zaskarżone. Tak samo jak w przypadku wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. Nie złożono od niego apelacji.
xxx

W podsumowaniu przedstawionych wyżej faktów wskazać należy, że:
1. W sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł w dniu 23 sierpnia 2011 r. do Sądu Najwyższego kasację na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06, kończącego postępowanie. Wniósł ją na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. Podał – Załącznik 4: „Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Genralnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06 Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pjt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia.
Na podstawie art. 523 § 1 kpk, art. 526 §1 kpk i art. 537 § 1 i 2 kpk zaskarżam (…).
W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy.”
2. artykuł 523 § 1 k.p.k., na podstawie którego prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł kasację z 23.08.2011 r. stanowi: „Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.”
3. w tej samej sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ adresat niniejszego pisma odmawia mi wniesienia kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, kończącego postępowanie. Prokurator Krzysztof Domagała podał w piśmie z 5 września 2016 r. – Załącznik 3: „Reasumując – dokonana ocena prawidłowości sposobu procedowania Sądu Rejonowego w Dębicy i zasadności wydanego postanowienia, nie dała podstaw do stwierdzenia, że orzeczenie to zapadło z rażącą obrazą prawa, o której mowa w art. 523 § 1 k.p.k., a tym samym nie dała podstaw do wniesienia na korzyść Pana kasacji przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.”

W związku z powyższym wnoszę jak w pkt. I, str. 1 niniejszego pisma, tj. o sporządzenie i doręczenie mi informacji w postaci prezentacji przepisu prawa uniemożliwiającego adresatowi niniejszego pisma, Ministrowi Sprawiedliwości – Prokuratorowi Generalnemu, wniesienie na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, mimo że w tej samej sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasację na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., kończącego postępowanie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ w pierwszej instancji.

Pragnę poinformować, że podczas spotkania w dniu 13 lipca 2016 r. w Prokuraturze Krajowej, pełniąca dyżur prokurator Wydziału Skarg i Wniosków Elżbieta Szamburska zapisała w protokole spotkania – Załącznik 14: „Podczas spotkania w dniu dzisiejszym Prokurator Elżbieta Szamburska poinformowała mnie i miesięcznym terminie udzielenia odpowiedzi, z tym iż w przypadku skierowania wniosku o wniesienie kasacji termin ten może ulec wydłużeniu z uwagi na konieczność wypożyczenia właściwych akt sądowych, oczekiwania na te akta jak również z uwagi na rodzaj sprawy i obszerność zebranych przez sąd materiałów.”
Dowód: Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, Wydział Skarg i Wniosków, Protokół przyjęcia wniosku
sporządzony w dniu 13 lipca 2016 r. przez prokurator Elżbietę Szamburską – Załącznik 14

Wniosek jak w pkt. I, str. 1 niniejszego pisma nie jest wnioskiem o wniesienie kasacji. W związku z powyższym wnoszę o sporządzenie i doręczenie mi odpowiedzi na niego w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.

Zbigniew Kękuś

Załączniki:
1. Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
2. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r.
3. Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r.
4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/
5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.
7. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/6 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 19 lutego 2008 r.
8. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/6 II K 854/10/ postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie, sygn. akt II Kz 124/08, postanowienie z dnia 17 kwietnia 2008 r.
9. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ pismo z dnia 15 stycznia 2008 r.
10. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, Zawiadomienie z dnia 28 stycznia 2008 r.
11. Ministerstwo Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej, Departament Sądów Powszechnych, sygn. akt DSP-I-051-527/2007, pismo zastępcy dyrektora Departamentu Sądów Powszechnych, sędziego Zygmunta Długogórskiego z dnia 5 grudnia 2007r.
12. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, wezwanie z dnia 19 lutego 2007 r.
13. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt A-411-46/10, pismo z dnia 15 marca 2012 roku wiceprezesa Sądu sędzi Anny Zięć
14. Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, Wydział Skarg i Wniosków, Protokół przyjęcia wniosku sporządzony w dniu 13 lipca 2016 r. przez prokurator Elżbietę Szamburską
15. „Ziobro: Chcę zmieniać sądy”, „Fakt”, 28.09.2016, s. 3
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 25 października 2016 r.
Zbigniew Kękuś

Zbigniew Ziobro
Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny
ul. Rakowiecka 26/30
02-528 Warszawa

Sygn. akt:
1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016
2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

Dotyczy:
I. Wniosek – na podstawie twierdzenia zamieszczonego przez prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagałę w piśmie z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.” – o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, na czym zdaniem Prokuratora Krajowego, polegał tok rozumowania sędzi referenta w sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Beaty Stój.
II. Zawiadomienie, że sędzia Beata Stój:
1. ścigała mnie do dnia 15 marca 2016 r. za 18 czynów, z których karalność:
1. 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r,,
2. 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,
3. 2 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.,
w tym ścigając mnie:
1. w okresie od stycznia 2013 r. do 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji 6 nakazów zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem na badania psychiatryczne,
2. w dniach 25 marca 2013 r. i 20 maja 2013 r. sporządziła i doręczyła mi zawiadomienia o posiedzeniach, które zorganizowała w dniach 18 kwietnia 2013 r. i 14 czerwca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia zastosowania wobec mnie tymczasowego aresztowania, mimo że pozbawienie mnie wolności w sprawie do sygn. akt II K 407/13 w jakiejkolwiek formie było prawnie niedopuszczalne,
3. w dniu 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji nakaz zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne,
4. w dniu 14 kwietnia 2015 r. wydała postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, mimo że poddanie mnie obserwacji było prawnie niedopuszczalne,
5. w dniu 10 lipca 2015 r. – po tym, gdy ustała karalność wszystkich czynów, za które mnie ścigała – sporządziła i doręczyła mi wezwanie do stawiennictwa w Sądzie Rejonowym w Dębicy w dniu 8 września 2015 r. na posiedzenie w przedmiocie bezprawnego orzeczenia pozbawienia mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.
III. Wniosek – na podstawie informacji przekazanej mi w dniu 13 lipca 2016 r. w Prokuraturze Krajowej przez prokurator Elżbietę Szamburską /Załącznik 21/ – o sporządzenie i doręczenie mi informacji jak w pkt. I w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.
IV. Zawiadomienie, że:
1. skany dokumentów poświadczających fakty przedstawione w niniejszym piśmie są umieszczone na stronie www.kekusz.pl,
2. skan niniejszego pisma zostanie umieszczony na stronie www.kekusz.pl.

„Prokuratorem może być powołany ten,
kto (…) 2. jest nieskazitelnego charakteru.”
Artykuł 14.1. ustawy o prokuraturze z dnia 20 czerwca 1985 r.

„Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie,
w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.”
Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo
prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3

„Ziobro: Chcę zmieniać sądy”
Źródło: „Fakt”, 28.09.2016, s. 3 – Załącznik 22

Uzasadnienie

xxx

W odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego /Załącznik 1/ o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. prawomocnego postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. prokurator Krzysztof Domagała podał m.in. – Załącznik 3:
„Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie,
w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.”
Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo
prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3

Prokurator Krzysztof Domagała podał także w piśmie z dnia 5 września 2016 r. kilkukrotnie, że dokonał analizy akt sprawy rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, że badał te akta – Załącznik 3:
1. „W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, (…).”
2. „Z analizy akt wynika, że (…).”
3. „Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że (…).”

Podkreślić zatem należy, że na stronie 15 uzasadnienia do postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., które analizował i badał – tak samo jak resztę akt sprawy do sygn. II K 407/13/ prokurator Krzysztof Domagała – sędzia Beata Stój podała – Załącznik 2: „W tej sytuacji, w świetle treści art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k., karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1 i I.11-14 ustała z dniem 12 lipca 2012 r., zaś czynów z punktów I.2-10, I.15 i I.16 z dniem 5 lipca 2013 r., natomiast na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., karalność czynów z art. I.17 i I.18 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi
Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., str. 15 uzasadnienia – Załącznik 2

Oznacza to, że sędzia Beata Stój ścigała mnie do dnia 15 marca 2016 r. za 18 czynów, z których karalność
1. 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r,
2. 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,
3. 2 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.,
co sędzia Beata Stój poświadczyła w osobiście przez nią sporządzonym orzeczeniu /postanowieniu/ z dnia 15 marca 2016 r., kończącym postępowanie.

Wskazać także należy, że sędzia Beata Stój:
I. W okresie od stycznia 2013 r. do 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji 6 nakazów zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem na badania psychiatryczne.
II. W dniach 25 marca 2013 r. i 20 maja 2013 r. sporządziła – i doręczyła mi – zawiadomienia o posiedzeniach, które zorganizowała w dniach 18 kwietnia 2013 r. i 14 czerwca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia zastosowania wobec mnie tymczasowego aresztowania, mimo że pozbawienie mnie wolności w sprawie do sygn. akt II K 407/13 w jakiejkolwiek formie było prawnie niedopuszczalne.
III. W dniu 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji nakaz zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne.
IV. Ścigając mnie za 16 czynów, spośród których karalność 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r., a karalność 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r. wydała w dniu 14 kwietnia 2015 r. prawnie niedopuszczalne w sprawie przeciwko mnie postanowienie o pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.
V. Po tym, gdy z dniem 5 lipca 2015 r. ustała karalność wszystkich 18 czynów, za które mnie ścigała, w dniu 10 lipca 2015 r. sporządziła Wezwanie dla mnie do obowiązkowego stawiennictwa w Sądzie Rejonowym w Dębicy w dniu 8 września 2015 r. na posiedzenie w przedmiocie wydania orzeczenia o… pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

Ad. I
W okresie od stycznia 2013 r. do dnia 28 kwietnia 2014 r. sędzia Beata Stój wydała Policji 6 nakazów zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem na badania psychiatryczne.

Ad. II
Sędzia Beata Stój groziła mi dwukrotnie zastosowaniem wobec mnie tymczasowego aresztowania. Doręczyła mi:
1. zawiadomienie z dnia 25 marca 2013 r. o treści – Załącznik 7: „Dnia 25/03/2013 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, które odbędzie się dnia 18 kwietnia 2013 r. o godz. 09:00 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sekretarz Sądowy”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K
854/10/, zawiadomienie z dnia 25 marca 2013 r. – Załącznik 7
2. zawiadomienie z dnia 20 maja 2013 r. o treści – Załącznik 8: „Dnia 20/05/2013 Sygnatura akt II K 854/10 Stawiennictwo nieobowiązkowe Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, które odbędzie się dnia 14 czerwca 2013 r. o godz. 08:30 sala 113 w Sądzie Rejonowym w Dębicy. Sekretarz Sądowy”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K
854/10/, zawiadomienie z dnia 20 maja 2013 r. – Załącznik 8

Obydwa w.w. posiedzenia sędzia Beata Stój odwołała.
Pozbawienie mnie w jakikolwiek sposób wolności – w tym przez zastosowanie tymczasowego aresztowania – było w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ prawnie niedopuszczalne. Wskazać należy, że:
1. artykuł 443 k.p.k. stanowi /w brzmieniu, pod którego rządami była rozpoznawana sprawa przeciwko mnie/: „W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego albo na korzyść oskarżonego w warunkach określonych w art. 434 § 3 lub 4. Nie dotyczy to orzekania o środkach wymienionych w art. 93 i 94 Kodeksu karnego.”
2. artykuł 259 § 2 k.p.k. stanowi: „Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo że okres tymczasowego aresztowania przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia.”

Ponieważ:
1. w.w. sądy odwoławcze, tj. Sąd Okręgowy w Rzeszowie i Sąd Najwyższy uchyliły skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z 18.12.2007 r. w zakresie każdego z przypisanych mi nim czynów na moją korzyść i nie było to w warunkach określonych w art. 434 § 3 lub 4 k.p.k.
2. sędzia Tomasz Kuczma skazał mnie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. na karę grzywny w kwocie 15.000,00 zł, tj. nie na karę bezwzględnego pozbawienia wolności,
następczyni sędziego T. Kuczmy w sprawie, sędzi Beacie Stój nie wolno było orzec wobec mnie tymczasowego aresztowania. Było to prawnie niedopuszczalne.

Ad. III
Ścigając mnie za 18 czynów, spośród których:
1. karalność 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r.,
2. karalność 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,
sędzia Beata Stój wydała w dniu 25 kwietnia 2014 r. postanowienie – Załącznik 9: „(…) SSR Beata Stój (…) po rozpoznaniu sprawy Zbigniewa Kękusia oskarżonego o przestępstwa z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia na podstawie art. 75 § 2 k.k. postanawia zarządzić zatrzymanie oskarżonego Zbigniewa Kękusia na czas nieprzekraczający 48 godzin i doprowadzenie go do biegłych sądowych Mariusza Patli, Katarzyny Bilskiej-Zarmeby i Ryszarda Janczura na badanie, które odbędzie się w dniu 7 maja 2014 r. o godz. 12.00 w Areszcie Śledczym w Krakowie, przy ul. Montelupich 7.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r. –
Załącznik 9

W ślad za zacytowanym wyżej postanowieniem sędzia B. Stój wydała w dniu 28 kwietnia 2014 r. Policji nakaz o treści – Załącznik 10: „Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny stosownie do zarządzenia z dnia 25/04/2014 poleca doprowadzić przymusowo na termin badania w dniu 7 maja 2014 r. godz. 12.00 do Aresztu śledczego w Krakowie do biegłego lek. med. Mariusza Patli, Zbigniewa Kękusia, syna (…) jako oskarżony w sprawie z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, Nakaz sędzi Beaty Stój z dnia 28 kwietnia 2012 r. – Załącznik
10

Policja zatrzymała mnie w dniu 5 maja 2014 r. na 48 godzin i w dniu 7 maja 2014 r. doprowadziła na badania psychiatryczne zgodnie z dyspozycją sędzi Beaty Stój z nakazu z dnia 28 kwietnia 2015 r.
Podczas zatrzymania mnie w dniu 5 maja 2014 r. doszło do zdarzenia skutkującego przedstawieniem mi zarzutów przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Bartłomieja Legutkę w sprawie w.w. Prokuratury do sygn. akt 2 Ds. 542/14 oraz wydaniem w dniu 16 października 2014 r. przez Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny prawomocnego orzeczenia, sygn. akt IX. Kp. 300/14/K, o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.
Sędzia Beata Stój skorzystała z tej okazji wydając w dniu 14 kwietnia 2015 r. prawnie niedopuszczalne, a także sprzeczne z prawem określonym w art. 249 §3 k.p.k. w zw. z 203 §2 k.p.k. i dlatego uchylone przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowienie z dnia 14 kwietnia 2015 r. o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej – więcej na ten temat, patrz: str. 7-10 niniejszego pisma.

Ad. IV
Z przyczyn podanych powyżej, w pkt. Ad. II, w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 było prawnie niedopuszczalne pozbawienie mnie wolności w jakiejkolwiek formie, w tym przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.
A jednak sędzia Beata Stój wydała postanowienie o pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.
Wydała je w dodatku w dniu 14 kwietnia 2015 r., tj. po tym, gdy spośród 18 czynów, za które mnie ścigała kilka… lat wcześniej ustała karalność 16, tj.:
1. karalność 5 czynów ustała z dniem 12 lipca 2012 r.,
2. karalność 11 czynów ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,

Podkreślić należy, że sędzia Beata Stój:
1. W uzasadnieniu do postanowienia z dnia 14 kwietnia 2015 r. poświadczyła jej wiedzę o tym, że w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 było niedopuszczalne poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej. Podała – Załącznik 11: „Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.
Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną. Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K
854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 11
2. Sentencją postanowienia z dnia 14 kwietnia 2015 r. orzekła pozbawienie mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej – Załącznik 11: „Sygn. akt II K. 407/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: st. sekr. sąd. Marcin Foryński-Kastoris w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Wschód w Krakowie Ewy Sachy w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne z urzędu w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej na podstawie art. 203 § 1, 2 i 3 k.p.k. postanawia połączyć badania sądowo-psychiatryczne oskarżonego Zbigniewa Kękusia z obserwacją w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Babińskiego w Krakowie, na okres nie dłuższy niż obserwacja sądowo-psychiatryczna orzeczona w sprawie Prokuratury Rejonowej Kraków – Krowodrza w Krakowie o sygnaturze 2 Ds. 542/14, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX. Kp. 300/14/K.”

Postanowienie sędzi B. Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. jest sprzeczne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2007 r. , sygn. akt SK 50/06, w którym TK podał: „(…) Umieszczenie oskarżonego na obserwacji w zakładzie leczniczym stanowi niewątpliwie formę rzeczywistego pozbawienia go wolności i stąd też na mocy art. 63 § 1 k.k. podlega zaliczeniu na poczet kary pozbawienia wolności (zob. wyrok SA w Krakowie z 24 sierpnia 2000 r., sygn. akt II AKa 141/00, KZS nr 9/2000, poz. 33; postanowienie SN z 17 września 2002 r., sygn. akt II KK 227/02, Lex nr 55534). Nie sposób bowiem podzielić wyrażanego niekiedy w orzecznictwie sądowym poglądu, że poddanie oskarżonego obserwacji psychiatrycznej dla stwierdzenia jego poczytalności nie jest działaniem naruszającym prawo do wolności osobistej, lecz jest jedynie czynnością procesową o charakterze dowodowym (zob. wyrok SA w Katowicach z 16 maja 2002 r., sygn. akt II AKa 114/02, „Wokanda” nr 5/2003, poz. 43; postanowienie SA w Krakowie z 23 października 2003 r., sygn. akt II AKz 408/03, „Krakowskie Zeszyty Sądowe” nr 11/2003, poz. 35).
(…) Badanie psychiatryczne połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym stanowi bowiem nie tylko metodę badawczą w psychiatrii, ale również, o czym wyżej była mowa, swoistą formę pozbawienia oskarżonego wolności osobistej. Stąd też potrzeba jego stosowania powinna być weryfikowana przez sąd nie tylko pod kątem przydatności do stwierdzenia stanu poczytalności oskarżonego tempore criminis i tempore procedendi, ale również – a nawet przede wszystkim – pod kątem dopuszczalnych ograniczeń konstytucyjnie gwarantowanej wolności osobistej. Ochrona tej wolności ma bowiem większe znaczenie aniżeli ustalenie poczytalności oskarżonego, choćby to ostatnie pozwoliło nawet na wyłączenie jego odpowiedzialności karnej. Sąd powinien zatem kierować się nie tylko podstawową zasadą, którą związani są lekarze, tj. salus aegroti suprema lex („dobro chorego naczelnym prawem”), ale również zważać na fakt, że w postępowaniu karnym najwyższym dobrem oskarżonego, które może mu zostać odebrane, jest właśnie jego wolność osobista. Prawo do wolności osobistej jest bowiem jednym z najważniejszych praw człowieka, warunkującym niejednokrotnie możliwość korzystania przez niego z innych praw i wolności wyrażonych w przepisach konstytucyjnych czy ustawowych. Dlatego też prawodawca dokonał nie tylko jego konstytucjonalizacji, ale wprowadził również szczegółowe regulacje dotyczące jego ochrony.”

Postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej uchylił Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt II Kz 174/15, z winy sędzi Beaty Stój, tj. z powodu rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia przez sędzię B. Stój prawa określonego w art. 249 §3 k.p.k. w zw. z 203 §2 k.p.k. Sąd Okręgowy w Rzeszowie podał w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2015 r. – Załącznik 12: „Sygn. akt II Kz 174/15 P O S T A N O W I E N I E Dnia 30 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Waldemar Nycz Sędziowie: SSO Dariusz Zrębiec SSO Bożena Przysada (spraw.) Protokolant: protokolant Beata Szczotkowska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie – Renaty Stopińskiej – Witkowskiej ~ po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 czerwca 2015 r. z a z a l e n i a oskarżonego Zbigniewa Kękuś i jego obrońcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II. K. 407/13 w przedmiocie orzeczenia obserwacji sądowo-psychiatrycznej
na podstawie art. 437 § 2 kpk p o s t a n a w i a u c h y l i ć zaskarżone postanowienie i sprawę p r z e k a z a ć do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.
U Z A S A D N I E N IE
(…) Analiza akt niniejszej sprawy przeprowadzona przez Sąd Odwoławczy wykazała, iż w trakcie procedowania przez Sąd orzekający w przedmiocie obserwacji psychiatrycznej oskarżonego Zbigniewa Kękuś doszło do naruszenia art. 249 §3 kpk w zw. z 203 §2 kpk, na co zasadnie wskazuje obrońca oskarżonego we wniesionym środku odwoławczym.
Orzekając o umieszczeniu w/w podejrzanego w zakładzie leczniczym w celu przeprowadzenia badan psychiatryczno-psychologicznych połączonych z obserwacją zgodnie z brzmieniem art. 203 §2 zd. 2 kpk przepisy art. 249 §3 i §5 kpk stosuje się odpowiednio. Oznacza to, iż Sąd obligatoryjnie musi przesłuchać podejrzanego przed podjęciem decyzji w przedmiocie przeprowadzenia badań psychiatryczno-sądowych połączonych z obserwacją w odpowiednim zakładzie leczniczym. Wyjątek stanowić może jedynie sytuacja, w której podejrzany ukrywa się lub jest nieobecny w kraju.
Jak wynika z protokołu rozprawy Sądu Rejonowego w Dębicy w niniejszej sprawie, mającego miejsce w dniu 14 kwietnia 2015 r., na którym postanowiono o obserwacji psychiatrycznej oskarżonego-Zbigniewa Kękusia, oskarżony ten nie był na niej obecny, a zatem Sąd nie przesłuchał go przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie, wskazać należy, iż Sąd I instancji zaniechując przesłuchania oskarżonego przez zastosowaniem badania sądowo-psychiatrycznego połączonego z obserwacją nie wskazał na żadną z wyjątkowych okoliczności wyłączających konieczność przesłuchania oskarżonego określonej w art. 249 §3 kpk, której zaistnienie legitymowałoby Sąd do orzeczenia wspomnianego badania bez uprzedniego przesłuchania oskarżonego.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15 – Załącznik 12

Podane przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie jako podstawy prawne postanowienia z dnia 30.06.2015 r. przepisy stanowią:
1. artykuł 249 § 3 k.p.k.: „Przed zastosowaniem środka zapobiegawczego sąd albo prokurator stosujący środek przesłuchuje oskarżonego, chyba że jest to niemożliwe z powodu jego ukrywania się lub jego nieobecności w kraju. Należy dopuścić do udziału w przesłuchaniu ustanowionego obrońcę, jeżeli się stawi; zawiadomienie obrońcy o terminie przesłuchania nie jest obowiązkowe, chyba że oskarżony o to wnosi, a nie utrudni to przeprowadzenia czynności. O terminie przesłuchania sąd zawiadamia prokuratora.”
2. art. 203 § 2 k.p.k.: „O potrzebie obserwacji w zakładzie leczniczym orzeka sąd, określając miejsce i czas trwania obserwacji. W postępowaniu przygotowawczym sąd orzeka na wniosek prokuratora. Przepisy art. 249 § 3 i 5 stosuje się odpowiednio.”

Sędzia Beata Stój nie przesłuchała mnie z jej wyłącznie winy.
Nie wzywała mnie bowiem na posiedzenia, podczas których zamierzała orzec – bezprawne – pozbawienie mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej, lecz w sprzeczności z dyspozycją art. 249 § 3 k.p.k. zawiadamiała mnie o posiedzeniach, udzielając mi przy tym sprzecznych z prawem pouczeń, że moje stawiennictwo jest nieobowiązkowe.
Skierowała do mnie trzy zawiadomienia:
1. zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2014 r.– Załącznik 13: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 08/12/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub jego zawieszenia albo orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 30 grudnia 2014 r. POUCZENIE Stawiennictwo na posiedzeniu jest nieobowiązkowe.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie
z dnia 8 grudnia 2014 r. – Załącznik 13
2. zawiadomienie z dnia 9 stycznia 2015 r. – Załącznik 14: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 09/01/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie umorzenia postępowania lub orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 3 lutego 2015 r. o godz. 10:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy POUCZENIE Stawiennictwo nieobowiązkowe, kosztów przejazdu nie zwraaca się.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,Zawiadomienie
z dnia 9 stycznia 2015 r. – Załącznik 14
3. zawiadomienie z dnia 26 lutego 2015 r. – Załącznik 15: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 26/02/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana jako oskarżonego z art. 226 § 1 kk w z. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk o terminie posiedzenia w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej lub umorzenia postępowania, które odbędzie się dnia 14 kwietnia 2015 r. o godz. 10:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy Na zarządzenie sędziego referenta Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris Pouczenie Stawiennictwo jest nieobowiązkowe.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie
z dnia 26 lutego 2015 r. – Załącznik 15

Posiedzenia w dniach 30 grudnia 2014 r. i 3 lutego 2015 r. sędzia Beata Stój odwołała. O odwołaniu posiedzenia wyznaczonego w dniu 8 grudnia 2014 r. na dzień 30 grudnia 2014 r. oraz o przyczynie odwołania Sąd Rejonowy w Dębicy zawiadomił mnie:
1. zawiadomieniem z dnia 19 grudnia 2014 r. – Załącznik 16: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 19/12/2014 Sygnatura akt: II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE O ODWOŁANIU POSIEDZENIA Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny zawiadamia Pana, że posiedzenie wyznaczone na dzień 30 grudnia 2014 r., godz. 10:30, nie odbędzie się. O nowym terminie posiedzenia zostania Pan powiadomiony odrębnym pismem.. Z upoważnienia Kierownika Sekretariatu Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie
z dnia 19 grudnia 2014 r. – Załącznik 16
2. pismem do mnie z dnia 14 stycznia 2015 r. – Załącznik 17: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 14/01/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w odpowiedzi na pismo z dnia 9.01.2015 . informuje, że posiedzenie wyznaczone na dzień 30.12.2014 r., zostało odwołane z uwagi na brak rozstrzygnięcia w sprawie Pana zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp. 300/14/K, które miało zapaść przed Sądem Okręgowym w Krakowie w dniu 19 grudnia 2014 r. Na zarządzenie sędziego referenta Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K
854/10/, pismo z dnia 14 stycznia 2015 r. Starszego Sekretarza Sądowego Marcina Foryńskiego-Kastorisa – Załącznik 17

Wiedząc, że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznawała jest niedopuszczalne wydanie orzeczenia o pozbawieniu mnie wolności w jakiejkolwiek formie, w tym przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej, sędzia Beata Stój… czekała na rozstrzygnięcie w innej sprawie, prowadzonej przeciwko mnie przez Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy i wszczętej z powodu zdarzenia, do którego doszło w dniu 5 maja 2014 r., gdy mnie zatrzymała Policja w realizacji jej nakazu z dnia 28 kwietnia 2014 r. /Załącznik 10/ zatrzymania mnie na czas nieprzekraczający 48 godzin i doprowadzenia w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne.

O odwołaniu przez sędzię Beatę Stój posiedzenia wyznaczonego na dzień 3 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy w Dębicy zawiadomił mnie pismem z dnia 26 lutego 2015 r. – Załącznik 18: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 26/02/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w odpowiedzi na pisma z dnia 2.02.2015 . i z dnia 10.02.2015 r. informuje, że posiedzenie wyznaczone na dzień 3.02.2015 r. nie odbyło się. Na zarządzenie sędziego Referenta Starszy Sekretarz Marcin Foryński-Kastoris”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo
z dnia 26 lutego 2015 r. Starszego Sekretarza Marcina Foryńskiego-Kastorisa – Załącznik 18

Nie podano przyczyn odwołania posiedzenia.
Jak wspomniałem, podczas posiedzenia w dniu 14 kwietnia 2015 r. sędzia Beata Stój wydała w.w. postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej /Załącznik 11/, uchylone przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15, /Załącznik 12/, z powodu rażącego i mającego wpływ na treść orzeczenia naruszenia przez sędzię Beatę Stój prawa określonego w art. 249 §3 k.p.k. w zw. z 203 §2 k.p.k.

Ad. V
W dniu 10 lipca 2015 r. sędzia Beata Stój sporządziła – a Sąd Rejonowy w Dębicy doręczył mi – Wezwanie dla mnie o treści – Załącznik 19 „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Data 10/07/2015 Sygn. akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ WEZWANIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny wzywa Pana do obowiązkowego stawiennictwa w charakterze oskarżonego na posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 8 września 2015 r. o godz. 09:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy przy ul. Słonecznej 3 w sprawie z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Na mocy zarządzenia Sędziego Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,
Wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r. – Załącznik 19

Przypomnieć zatem należy, że w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r. sędzia Beata Stój podała – Załącznik 2: „W tej sytuacji, w świetle treści art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k., karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1 i I.11-14 ustała z dniem 12 lipca 2012 r., zaś czynów z punktów I.2-10, I.15 i I.16 z dniem 5 lipca 2013 r., natomiast na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., karalność czynów z art. I.17 i I.18 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.”
Oczywisty wniosek z:
1. Postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 2,
2. Wezwania dla mnie z dnia 10 lipca 2015 r. – Załącznik 19,
że nie dość, iż pozbawienie mnie wolności w jakiejkolwiek formie w sprawie do sygn. akt II K 407/13 było prawnie niedopuszczalne, to sędzia Beata Stój zdecydowała w dniu 10 lipca 2015 r., że w dniu 8 września 2015 r. wyda postanowienie o pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej, mimo że w dniu sporządzenia wezwania, tj. 10 lipca 2015 r. ścigała mnie za 18 przestępstw, z których karalność:
1. 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r,,
2. 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,
3. 2 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.,

Gdy po doręczeniu mi wezwania z dnia 10 lipca 2015 r. do stawiennictwa w Sądzie Rejonowym w Dębicy w dniu 8 września 2015 r. zwróciłem sędzi Beacie Stój uwagę na to, że ściga mnie za czyny, których – wszystkich! – karalność ustała, sędzia B. Stój zmitygowała się i odwołała posiedzenie wyznaczone na dzień 8 września 2015 r.
Sąd Rejonowy w Dębicy zawiadomił mnie o tym zawiadomieniem z dnia 1 września 2015 r. – Załącznik 20: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 01/09/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś ZAWIADOMIENIE O ODWOŁANIU POSIEDZENIA Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny zawiadamia, że posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej w Pana sprawie, wyznaczone na dzień 08.09.2015 r., godz. 9:30, nie odbędzie się. Na mocy zarządzenia Sędziego. Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 1 września 2015 r.
– Załącznik 20

Sędzia Beata Stój nie podała przyczyny odwołania posiedzenia, ale potem wreszcie przestała mi grozić – co czyniła od marca 2013 r. – że wyda orzeczenie o pozbawieniu mnie wolności. A to przez zastosowanie wobec mnie tymczasowego aresztowania, a to przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

xxx

W odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, adresata niniejszego pisma, o wniesienie kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia /postanowienia/ sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ prokurator Prokuratury Krajowej Krzysztof Domagała oddalając mój wniosek podał – Załącznik 3:

„Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie,
w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.”
Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo
prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3

Dokumenty/dowody sporządzone przez sędzię Beatę Stój poświadczają, że jej nadrzędnym celem, priorytetem, było – niedopuszczalne w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznawała – pozbawienie mnie wolności przez:
a. zastosowanie wobec mnie tymczasowego aresztowania lub – patrz: pkt b
b. poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

Cel ten realizowała od marca 2013 r. i nie poprzestała nawet wtedy, gdy ustała karalność… wszystkich 18 czynów, za które mnie ścigała.
Do dnia 1 września 2015 r. – gdy na jej zarządzenie sporządzono zawiadomienie /Załącznik 20/ o odwołaniu posiedzenia, które w dniu 10 lipca 2015 r. /Załącznik 19/ wyznaczyła na dzień 8 września 2015 r. i podczas którego zamierzała wydać orzeczenie w przedmiocie poddania mnie obserwacji psychiatrycznej – zamierzała mnie pozbawić wolności przez umieszczenie mnie w szpitalu psychiatrycznym.
A jak podała następnie w osobiście sporządzonym przez nią postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., spośród 18 czynów, za które mnie ścigała karalność:
1. 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r,,
2. 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,
3. ostatnich 2 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.,

W związku z powyższym wnoszę jak na wstępie, tj. jak w pkt. I, str. 1 niniejszego pisma.

xxx

Pragnę poinformować, że podczas spotkania w dniu 13 lipca 2016 r. w Prokuraturze Krajowej, pełniąca dyżur prokurator Wydziału Skarg i Wniosków Elżbieta Szamburska zapisała w protokole spotkania – Załącznik 21: „Podczas spotkania w dniu dzisiejszym Prokurator Elżbieta Szamburska poinformowała mnie i miesięcznym terminie udzielenia odpowiedzi, z tym iż w przypadku skierowania wniosku o wniesienie kasacji termin ten może ulec wydłużeniu z uwagi na konieczność wypożyczenia właściwych akt sądowych, oczekiwania na te akta jak również z uwagi na rodzaj sprawy i obszerność zebranych przez sąd materiałów.”
Dowód: Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, Wydział Skarg i Wniosków, Protokół przyjęcia wniosku
sporządzony w dniu 13 lipca 2016 r. przez prokurator Elżbietę Szamburską – Załącznik 21

Wniosek jak w pkt. I, str. 1 niniejszego pisma nie jest wnioskiem o wniesienie kasacji. W związku z powyższym wnoszę o sporządzenie i doręczenie mi odpowiedzi na niego w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.

Zbigniew Kękuś

Załączniki: od 1 do 72 do ściągnięcia tutaj
1. Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
2. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r.
3. Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r.
4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/
5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.
7. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zawiadomienie z dnia 25 marca 2013 r.
8. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, zawiadomienie z dnia 20 maja 2013 r.
9. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 25 kwietnia 2014 r.
10. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, Nakaz sędzi Beaty Stój z dnia 28 kwietnia 2012 r.
11. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.
12. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II Kz 174/15
13. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2014 r.
14. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,Zawiadomienie z dnia 9 stycznia 2015 r.
15. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 26 lutego 2015 r.
16. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Zawiadomienie z dnia 19 grudnia 2014 r.
17. Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo z dnia 14 stycznia 2015 r. Starszego Sekretarza Sądowego Marcina Foryńskiego-Kastorisa
18. Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo z dnia 26 lutego 2015 r. Starszego Sekretarza Marcina Foryńskiego-Kastorisa
19. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r.
20. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 1 września 2015 r.
21. Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, Wydział Skarg i Wniosków, Protokół przyjęcia wniosku sporządzony w dniu 13 lipca 2016 r. przez prokurator Elżbietę Szamburską
22. „Ziobro: Chcę zmieniać sądy”, „Fakt”, 28.09.2016, s. 3