Menażeria Kaczyńskiego – jak „reformator” posraniec Z. Ziobro czeka, żeby mnie jego podwładni w szpitalu psychiatrycznym zamknęli

Ziobro rozpoczyna rewolucję w sądach”

„Fakt”, 21-22.01.2017, s. 3

 

Medice, cura te ipsum” «łac. lekarzu, lecz się sam; lekarzu ulecz samego siebie»

Szanowni Państwo,

Niniejszego e-mail’a kieruję do Państwa w interesie społecznym.

Celem umożliwienia Państwu dokonania oceny słuszności nazwania przeze mnie Zbigniewa Ziobry posrańcem – oraz uniknięcia zarzutu o znieważenie i/lub zniesławienie adresata kopii niniejszego e-mail’a Zbigniewa Ziobry – podaję moją definicję zaproponowanego przeze mnie określenia dla pupila Jarosława Kaczyńskiego:

POSRANIEC”- «ten, kto zachowuje się w sprzeczności z tym, co mówi.

Powszechny wśród polityków»

Zbigniew Kękuś

Najwyższy rangą urzędnik wymiaru sprawiedliwości, posraniec Zbigniew Ziobro jest dowodem słuszności mojej tezy, że selekcja na stanowiska kierownicze w instytucjach wymiaru sprawiedliwości odbywa się według kryteriów negatywnych.

Partyjny kacyk wybiera swojego człowieka według reguły „bmw” – bierny, mierny, ale wierny.

Pomazaniec kacyka partyjnego według tego samego kryterium dobiera sobie „drużynę”, najbliższych współpracowników. I… tak dalej, aż do prokuratur rejonowych i sądów rejonowych. Żeby wiedzieć, co się tam dzieje, trzeba… doświadczyć. Gdybym nie doświadczał – od lat – to bym nie uwierzył.

Ci w „rejonówkach” naruszają prawo, pozbawiają swoje ofiary możności korzystania z ich praw, a ci z wyższych instancji twierdzą, że wszystko jest OK. Sprawa dociera do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego, a tam jest przecież… Zbigniew Zioobro, W tym przypadku jako „jednostka umowna”, niczym się Z. Ziobro nie różni od swoich poprzedników ministrów sprawiedliwości – prokuratorów generalnych, Zbigniewa Ćwiąkalskiego Andrzeja Czumy, Krzysztofa Kwiatkowski/ego, czy też prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta. Niczym się nie różni minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro A.D. 2017 od tego A.D. 2007.

Wspólnym celem wybieranych według kryteriów negatywnych tzw. „autorytetów moralnych” o tzw. „nieskazitelnych charakterach” jest zniszczyć osobę, która narusza interesy partii/mafii lub osób, którym partia/mafia świadczy usługę ochrony.

W moim przypadku cel ten realizuje od ponad 10 lat obecnie „reformator” Zbigniew Ziobro.

 

Po przeglądzie dokonanym przez premier Beatę Szydło w resorcie sprawiedliwości pani premier i minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro ogłosili „rewolucję w sądach”. Media informują:

 

Minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro (47 l.) chce usprawnić pracę wymiaru sprawiedliwości. Po pierwsze – zmusić sędziów do bardziej wytężonej pracy.

Źródło: „Ziobro rozpoczyna rewolucję w sądach”; „Fakt”, 21-22.01.2017, s. 3 – Załącznik I

 

„Fakt” informuje także:

 

Zmiany zapowiedziano po przeglądzie w resorcie sprawiedliwości dokonanym przez premier Szydło.
Źródło: „Ziobro rozpoczyna rewolucję w sądach”; „Fakt”, 21-22.01.2017, s. 3 – Załącznik I

 

Przede wszystkim zacząć należy od pytania, co ma do przeglądania Beata Szydło w resorcie sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej. To nią – w interesie Polski i Polaków – powinni się zająć funkcjonariusze tego resortu.

Jak wiadomo Beata Szydło uczestniczyła w 2004 roku na terenie USA w zorganizowanym dla niej przez Departament Stanu USA – odpowiednik ministerstwa spraw zagranicznych – szkoleniu „The International Visitor Leadership Program”.Na internetowej stronie Ambasady USA w Warszawie podano o „The International Visitor Leadership Program”: Wytypowane osoby odbywają podróż do Stanów Zjednoczonych, aby wziąć udział w starannie przygotowanych programach, które odpowiadają ich zainteresowaniom zawodowym, jak również celom polityki zagranicznej USA.

Służby USA wytypowały Beatę Szydło, same sobie wybrały funkcjonariuszkę publiczną Rzeczypospolitej Polskiej burmistrza Brzeszcz na uczestniczkę szkolenia z zakresu polityki zagranicznej, a ona skorzystała z oferty.

Ja nie mam wątpliwości, że Beata Szydło jest zdrajcą. Nie mam ich od chwili, gdy powziąłem wiadomość o poddaniu się przez B. Szydło w.w. szkoleniu. Dla tych z Państwa, którzy zastanawiacie się nad tym, jak ocenić zachowanie B. Szydło pomocna w ocenie może być zamieszczona w dodatku do wydania z dnia 20.01 – 26.01.2016 r. „Gazety Wyborczej”, „Co jest grane” recenzja Pawła Mossakowskiego filmu „Fritz Bauer kontra państwo”. Napisał P. Mossakowski:

 

1957. Fritz Bauer jest prokuratorem generalnym Hesji, z pochodzenia Żydem, który zawzięcie – acz bez sukcesów – ściga zbrodniarzy wojennych. Nie dla osobistej zemsty, jak suponują jego przeciwnicy, ale w przekonaniu, że Niemcy powinni się skonfrontować z własną przeszłością. Jego wysiłki napotykają na opór otoczenia: byli hitlerowcy osadzeni w instytucjach rządowych sabotują jego działania. I oto Bauer otrzymuje wiadomość, że Eichmann, jeden z organizatorów Holocaustu, ukrywa się w Argentynie.

Nie mogąc liczyć na niemieckie służby, zwraca się o pomoc do Mosadu. To ryzykowany krok, gdyż w świetle prawa jako urzędnik państwowy dopuszcza się zdrady. To zaś podnosi kwestię bardziej ogólną: czy z pobudek patriotycznych można zdradzić – choćby w sensie formalnym – swój kraj?
Źródło: Paweł Mossakowski, „Fritz Bauer kontra państwo”, „Gazeta Wyborcza – co jest grane”, 20.01-26.01.2016, s. 11 – Załącznik II

 

Opisane przez P. Mossakowskiego zachowanie, było zdradą, której dopuścił się urzędnik państwowy F. Bauer. Jak szlachetne nie kierowałyby nim pobudki, była to zdrada.

W zachowaniu protegowanej Jarosłąwa Kaczyńskiego Beaty Szydło szlachetnego nie było nic. Nią kierowała wyłącznie prywata. Nie było w interesie Polski, żeby z zakresu polityki zagranicznej USA dała się przeszkolić burmistrz Brzeszcz.

Co ma zatem teraz do reformowania Polski, w tym wymiaru sprawiedliwości kobicina, zdrajca, którą powinni się zająć prokurator i sędzia, w tym ustalić między innymi, czy nie przyjęła wobec organizatora szkolenia sprzecznych z polską racją stanu zobowiązań?

Zdrajca, która li tylko prywatą powodowana – chyba nam nie będzie wmawiała, że to też dla naszego dobra… dała się przeszkolić służbom USA na terenie USA urzekła prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego i ten zaraz po tym, gdy wróciła ze szkolenia przyjął ją do swej partii i w wyborach do Sejmu w 2005 r. umieścił ją na liście PiS. A potem… uczynił prezesem Rady ministrów Rzeczypospolitej Polskiej.

Teraz B. Szydło reformuje Rzeczpospolitą Polską – niewykluczone, że w ramach „dobrej zmiany” z uwzględnieniem celów polityki zagranicznej USA – w tym razem ze Zbigniewem Ziobrą wymiar sprawiedliwości.

 

Kiedyś już Państwa informowałem, jakie jest moje stanowisko w kwestii tego, co różni polityków od nie-polityków. Głównie to, że nie-politycy musimy być efektywni w swoich działaniach, politycy zaś stawiają na efektowność, by nie rzec efekciarstwo, robienie wrażenia.

Nie-polityków rozliczają z efektywności działania pracodawcy. Albo rynek, gdy prowadzimy swoje firmy. Kiepscy, wylatujemy z gry. Politycy żyją – żyje im się coraz lepiej, gdy nam coraz gorzej – z… bla, bla, bla, opowiadania. Najlepiej lubią opowiadać o samych sobie oraz o tym, co dla nas zrobią. Dowiadujemy się zatem od nich jacy są wspaniali oraz jak nam na dobre zmienią Polskę. Mają swoje kadencje. Nieudacznik może szkodzić całymi latami.

Zbigniew Ziobro już kiedyś opowiadał… Był przed 10 laty ministrem sprawiedliwości – prokuratorem generalnym. Pamiętamy…

Przed ponad rokiem Jarosław Kaczyński znowu mu zaufał i znowu go mamy ministrem sprawiedliwości – prokuratorem generalnym. I Zbigniew Ziobro znowu opowiada…
A ja postaram się Państwa przekonać, że swoim zachowaniem wypełnia zaproponowaną przeze mnie definicję posrańca. Przedstawię Państwu, na czym naprawdę polega „reforma” Zbigniewa Ziobry i co ten posraniec naprawdę sobą prezentuje.

Pod koniec września 2016 r. zapowiedział Zbigniew Ziobro:

Ziobro: Chcę zmieniać sądy”

„Fakt”, 28.09.2016, s. 3

 

Cztery miesiące później Z. Ziobro ujawnia szczegóły jego „dobrej zmiany”. Usprawni pracę wymiaru sprawiedliwości przez zmuszenie sędziów do bardziej wytężonej pracy.

 

Minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro (47 l.) chce usprawnić pracę wymiaru sprawiedliwości. Po pierwsze – zmusić sędziów do bardziej wytężonej pracy.

Źródło: „Ziobro rozpoczyna rewolucję w sądach”; „Fakt”, 21-22.01.2017, s. 3 – Załącznik II

 

Lekarzu, lecz się sam…

Przedstawię Państwu fakty, tj. jak pracują podwładni Zbigniewa Ziobry z Prokuratury Krajowej i jak on sam pracuje.

W załączeniu przesyłam trzy pisma – Załącznik III, Załącznik IV, Załącznik V – które osobiście złożyłem w Prokuraturze Krajowej w dniu 24 stycznia br. i skierowałem do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry.

Dwa z nich dotyczą… „wytężonej” pracy Zbigniewa Ziobry i jego podwładnych z Prokuratury Krajowej.

Pismem z dnia 29 listopada 2016 r. skierowanym do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj z Kukiz’15 złożyła wniosek – Załącznik III.1 – o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy zgodne ze wskazanymi przez nią przepisami prawa było prawomocne postanowienie sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, kończące postępowanie przeciwko mnie prowadzone przez Sąd Rejonowy w Dębicy od 14 listopada 2006 r.

Zgodnie z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego minister sprawiedliwości – prokurator generalny Z. Ziobro powinien udzielić odpowiedzi Posłowi Agnieszce Ścigaj nie później niż w terminie miesiąca.

W dniu 23 stycznia br. stawiłem się osobiście w Biurze Poselskim Posła A. Ścigaj, by dowiedzieć się, czy Pani Poseł otrzymała odpowiedź. Wyjaśniono mi, że nie.

W związku z powyższym, pismem z dnia 24 stycznia br. złożonym osobiście w Prokuraturze Krajowej skierowałem do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik III: „Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 WarszawaSygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy: I. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, z jakich przyczyn Minister Sprawiedliwości nie doręczył do dnia złożenia niniejszego pisma Posłowi na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszce Ścigaj odpowiedzi na jej pismo z dnia 29 listopada 2016 r. – Załącznik 1.”

Sprawa, w której Poseł Agnieszka Ścigaj skierowała w.w. pismo z 29.11.2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry jest mu doskonale znana od… 10 lat.

Ja sam skierowałem wniosek do niego pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. postanowienia sędzi B. Stój z dnia 15 marca 2016 r.

Podwładny Zbigniewa Ziobry z Prokuratury Krajowej Krzysztof Domagała rozpoznawał go do dnia 5 września 2016 r. i w sporządzonym w tym dniu piśmie poinformował mnie, że minister sprawiedliwości – prokurator generalny Z. Ziobro nie wniesie kasacji na moją korzyść od w.w. postanowienia – Załącznik IV.1.

W uzasadnieniu posłużył się kłamstwami, oszustwami. Powołał się na zdarzenia, które w ogóle nie miały miejsca. Jednego z zarzutów, które przedstawiłem we wniosku o wniesienie kasacji prokurator Krzysztof Domagała w ogóle nie rozpoznał, chroniąc w ten sposób interes prof. Andrzeja Zolla, który w w.w. sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy dwukrotnie obciążył mnie zeznaniami i razem z życzliwymi mu prokuratorami i sędziami uczynił mnie przestępcą. W sprzeczności z prawem, którego sam naucza od kilkunastu lat.

W związku z powyższym:

  1. czterema pismami z dnia 25 października 2016 r. – Załącznik IV.2, Załącznik IV.4, Załącznik IV.6, Załącznik IV.8 – /data wpływu 27 października 2016 r./, skierowanymi do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Z. Ziobry złożyłem wnioski o sporządzenie i doręczenie mi dowodów, na które prokurator K. Domagała powołał się w w.w. piśmie z 5 września 2016 r.
  2. pismem z dnia 25 października 2016 r. skierowanym do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Z. Ziobry złożyłem wniosek o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. postanowienia sędzi B. Stój z dnia 15 marca 2016 r.

 

Do dnia wysłania niniejszego e-mail’a nie otrzymałem odpowiedzi.

W związku z powyższym, pismem z dnia 24 stycznia br. złożonym osobiście w Prokuraturze Krajowej skierowałem do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik IV.10: „Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 WarszawaSygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:

  1. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, dlaczego Prokurator Generalny nie doręczył mi do dnia wysłania niniejszego pisma odpowiedzi na moje wnioski z pism z dnia 25 października 2016 r. – patrz: str. 3 do 6 niniejszego pisma.
  2. Wniosek o sporządzenie i doręczeni mi odpowiedzi na wnioski z pism z dnia 25 października 2016 r. – patrz: str. 3 do 6 niniejszego pisma.”

 

Za ok. dwa miesiące poinformuję Państwa nie tylko o tym, czy Poseł Agnieszka Ścigaj i ja otrzymaliśmy wreszcie odpowiedzi od… usprawniającego pracę wymiaru sprawiedliwości ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry na nasze pisma do niego, ale także ile w 2016 roku zarobił kłamca, oszust, obrońca interesu prokuratorsko-sędziowskiej ferajny oraz rzadkiego tumana prof. Andrzeja Zolla podwładny Zbigniewa Ziobry z Prokuratury Krajowej prokurator Krzysztof Domagała oraz jakie jest jego obecne wynagrodzenie miesięczne. Pismem z dnia 24 stycznia 2017 r. złożonym osobiście w Prokuraturze Krajowej skierowałem do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry złożyłem – Załącznik V: „Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Dotyczy: I. Wniosek o doręczenie mi informacji publicznej w postaci informacji:

  1. jaka kwotę całkowitą wynagrodzenia brutto wypłacono w 2016 roku zatrudnionemu w Prokuraturze Krajowej prokuratorowi Krzysztofowi Domagale,
  2. jaka jest obecna – styczeń 2017 r. – kwota wynagrodzenia miesięcznego brutto zatrudnionego w Prokuraturze Krajowej prokuratora Krzysztofa Domagały.”

 

W podsumowaniu przedstawionych w niniejszym piśmie faktów wskazać należy, że nam funkcjonariusze publiczni za pośrednictwem służących im mediów głównego nurtu prezentują wypaczony obraz rzeczywistości. Politycy – i inni funkcjonariusze publiczni – przekonują nas za pośrednictwem mass mediów, że żyjemy w kraju, jak o nim i porządku, który powinien w nim panować napisano w Konstytucji m.in.:

 

Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym,

urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.”

Artykuł 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.”
Artykuł 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Wszyscy są wobec prawa równi.

Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.”

Artykuł 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej.”

Artykuł 83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Być może czasem, komuś coś się nie uda, czasem coś nie wyjdzie, ale nie ma w tym złej woli. Czasem ktoś naruszy prawo, ale skutki takich uchybień natychmiast eliminują instytucje demokratycznego państwa prawnego.

To jest wersja Polski „B”. To jest Polska według jej funkcjonariuszy i wysługujących się im mediów.

Polska „A”, to kraj, w którym byle łajdak, tuman, może zrobić z osobą, którą sobie wybierze na ofiarę, co mu się rzewnie podoba i tegoż łajdaka, tumana interesu bronią później zastępcy tzw. autorytetów moralnych o tzw. nieskazitelnych charakterach, czyli także łajdaków, miernot kreowanych przez media na autorytety moralne, ultrakatolików itp. itd.

Interesów łajdaków, tumanów, złoczyńców bronią także żądni karier i świadomi tego jak się je robi posrańcy, Jak m.in. Zbigniew Ziobro. Szef tzw. „biało-czerwonej drużyny dobrej zmiany PiS” w resorcie sprawiedliwości. Podwładny zdrajcy Beaty Szydło i pupil cwanego moralnego karła, Żyda polonofoba Jarosława Kaczyńskiego.

Nawiasem mówiąc… jak może być ministrem sprawiedliwości – prokuratorem generalnym demokratycznego państwa prawnego osobnik, pod którego rządami, gdy przed 10 laty był po raz pierwszy ministrem sprawiedliwości – prokuratorem generalnym, niewinny przedstawionych mu zarzutów 33 letni Rumun Claudiu Crulic prowadził przez ponad 2 miesiące, od dnia 10 września 2007 r. do 16 listopada 2007 r. słuszny protest głodowy. Potem – pod rządami ministra Z. Ćwiąkalskiego – C. Crulic zakończył protest…. W dniu 18 stycznia 2008 r. skonał z głodu.

Prokuratorzy, sędziowie, ministrowie sprawiedliwości – prokuratorzy generalni, rzecznicy praw obywatelskich demokratycznego państwa prawnego nigdy się nie mylą, zawsze mają rację. Prokurator Piotr Kosmaty ustalił, że doszło do nieumyślnego spowodowania śmierci Rumuna – nieumyślnie go zagłodzono na śmierć – a Zbigniew Ziobro powołał prokuratora Piotra Kosmatego do… Prokuratury Krajowej. Mafia.

W przypadku w niniejszym e-mail’u opisanej sprawy posraniec Zbigniew Ziobro czeka aż mnie jego podwładni umieszczą w szpitalu psychiatrycznym. Jak Państwa informowałem umieszczenie mnie tam otwiera listę priorytetów funkcjonariuszy publicznych rozpoznających kolejne sprawy wszczynane przeciwko mnie. Ileż oni już w to włożyli wysiłków.

Dla Zbigniewa Ziobry to też może być atrakcyjne rozwiązanie dla jego ze mną problemu. Jak Państwa już informowałem, prawie 10 lat temu prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztof Łapaj skierował do niego, wtedy też ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego pismo z dnia 15 marca 2007 r. o treści – Załącznik VI: : „Warszawa, 2007.03.15. ZGSOPO-07/03/MS.1 Szanowny Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Al. Ujazdowskie 11 00-950 Warszawa Dotyczy: Wniosek o spowodowanie wstrzymania przez Ministra Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Pana Zbigniewa Ziobro prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny postępowania karnego /sygn. akt II K 451/06/ przeciwko Panu dr Zbigniewowi Kękuś, omyłkowo oskarżonemu przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód o popełnienie przedstawionych w niniejszym piśmie przestępstw.

Uzasadnienie

W dniu 27 marca 2007r. o godz. 10:00, w siedzibie Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny, w sali 24 ma się odbyć rozprawa główna w postępowaniu karnym przeciwko członkowi Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, dr Zbigniewowi Kękuś, oskarżonemu o popełnienie przestępstw:

  1. znieważenia i zniesławienia 15 sędziów, to jest dziesięciu sędzin Sądu Okręgowego w Krakowie (…) i pięciorga sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie (…),
  2. znieważenia i zniesławienia konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, byłego Rzecznika Praw Obywatelskich RP, prof. Andrzeja Zoll /art. 226 § 3 kk/,
  3. zniesławienia adwokata Wiesławy Zoll (małżonka prof. Andrzeja Zolla – pełnomocnik w latach 1997-2003, żony dr Zbigniewa Kękuś w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód – sygn. akt XI CR 603/04) /art. 212 § 2/,
  4. rozpowszechnia wiadomości z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /art. 241 § 2 kk/.

(…) W związku z powyższym, oraz w związku z rozprawą główną w sprawie dr Zbigniewa Kękuś, wyznaczoną przez Sąd Rejonowy w Dębicy na dzień 27 marca 2007r. mimo stanowiska tego Sądu, zajętego w wyżej wymienionym postanowieniu z dnia 30 listopada 2006r., niniejszym informuję, że:

  1. dr Zbigniew Kekuś nie był sprawcą wskazanych w wydanym przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w dniu 13 czerwca 2006r. akcie oskarżenia czynów.
  2. dr Zbigniew Kękuś nie zamieszczał wskazanych w wydanym przeciwko niemu akcie oskarżenia informacji na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl .
  3. dr Zbigniew Kękuś nie założył i nie administrował stroną internetową www.zkekus.w.interia.pl , nigdy nie miał i nie ma do niej dostępu, by ją redagować.
  4. dr Zbigniew Kękuś nigdy nie miał i nie ma dostępu do administrowania stroną internetową Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl.

Informacje z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny i Sąd Apelacyjny w Krakowie postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /sygn. akt XI CR 603/04/ i dotyczące naruszania przez funkcjonariuszy publicznych, uczestniczących w różny sposób w tym postępowaniu konstytucyjnych i ustawowych praw małoletnich synów dr Zbigniewa Kękuś, w tym jego małoletniego chorego dziecka, zamieszczane były na wskazanych przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód stronach internetowych wyłącznie przez osoby, administrujące tymi stronami – nigdy nie było wśród nich Pana dr Zbigniewa Kękuś – z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Umieszczano je tam w ramach realizacji celów statutowych naszego Stowarzyszenia, w tym przede wszystkim:„zabiegania o stosowanie równych praw ojca i matki dla najwyżej pojętego dobra dziecka oraz zmian obyczajowo przyjętej obecnie interpretacji prawa i orzecznictwa sądowego nie dających ojcu rzeczywistego równouprawnienia prawa do współ wychowywania dzieci”

Pragnę zauważyć, że art. 97 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego stanowi, że o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie, a w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy.

Na ten sąd oraz inne organy państwowe – a zatem także na Rzecznika Praw Obywatelskich, gdy był nim prof. A. Zoll – które powinny stać na stanowisku przestrzegania prawa, art. 100 KRiO nakłada obowiązek pomocy rodzicom … „jeżeli jest ona potrzebna do należytego wykonywania władzy rodzicielskiej”.

Pan dr Zbigniew Kękuś przez cały 9-o letni okres trwania postępowania z jego powództwa o rozwód pozbawiony był przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie, za wiedzą i akceptacją Rzecznika Praw Obywatelskich, prof. A. Zoll możności należytego wykonywania jego, jako ojca, władzy rodzicielskiej.

Wbrew stanowisku biegłych sądowych, które w przekazanej Sądowi Okręgowemu w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny Opinii z 14 czerwca 1999r. scharakteryzowały dr Zbigniewa Kękuś – po przeprowadzeniu z nim oraz jego dziećmi badań i wywiadów – jako troskliwego i opiekuńczego ojca i tak w przekazanej Sądowi Opinii, jak złożonych następnie, zaprotokołowanych zeznaniach poleciły Sądowi zapewnienie mu jak najszerszych, nieskrępowanych i nieograniczonych kontaktów z jego dwoma – wtedy 12-o i 9-o letnim – synami, do zakończenia w kwietniu 2006r. postępowania z jego powództwa o rozwód, Sąd Okręgowy zezwolił mu na spotkania z synami w okresie dwóch weekendów w miesiącu – tj. przez 4 spośród 30 dni w miesiącu – lekceważąc nawet, nie rozpatrując przez 9 miesięcy jego wniosku o wyrażenie zgody, aby mógł rehabilitować jego małoletniego chorego syna, aby w ostateczności oddalić ten wniosek – i podejmując wiele decyzji, sprzecznych z podstawowymi konstytucyjnymi i ustawowymi prawami dziecka, postanowień, godzących w dobro, w tym zdrowie małoletnich synów Zbigniewa Kękuś.

Wyrażamy nasze najwyższe oburzenie, a zarazem zdumienie i żal, że przez 5 lat, jakie upłynęły od momentu, gdy 21 lutego 2001 roku Pan Zbigniew Kękuś po raz pierwszy złożył wniosek o wyrażenie przez Sąd Okręgowy w Krakowie zgody na umożliwienie mu leczenia, rehabilitacji jego małoletniego chorego syna, do zakończenia w dniu 10 kwietnia 2006 roku postępowania z jego powództwa o rozwód, żaden z licznych, wymienionych wyżej, w różny sposób uczestniczących w postępowaniu sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz były Rzecznik Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej, prof. Andrzej Zoll, naruszając przepisy – między innymi – art. 3 Ustawy Konwencja o Prawach Dziecka /Dziennik Ustaw z 2002.02.11/:„We wszelkich decyzjach, które dotyczą dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub organy ustawodawcze, podstawową sprawą będzie zabezpieczenie nadrzędnego interesu dziecka

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – art. 72.1:„Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją.”

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejart. 68.3: „Władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (…).”

oraz przedstawionych wyżej regulacji Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego nie udzielili pomocy, zagrożonemu bardzo poważnymi konsekwencjami – między innymi: zniekształcenie klatki piersiowej, upośledzenie funkcji oddychania i krążenia, zniekształcenie kręgosłupa i miednicy, garb żebrowy, upośledzenie działania narządów wewnętrznych – jego chorób dziecku, a samego dr Zbigniewa Kękuś Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód oskarżyła – nie wykonawszy, jak napisał Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w w.w. postanowieniu z 30.11.2006r., podstawowych czynności, mogących prowadzić do uzyskania dowodów świadczących o popełnieniu przez niego zarzuconych mu czynów – o popełnienie przedstawionych wyżej przestępstw.

Informuję, że stronami internetowymi, wskazanymi przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w akcie oskarżenia z dnia 2006.06.13 przeciwko dr Zbigniewowi Kękuś, administrują wyłącznie osoby upoważnione do tego przez Zarząd Główny Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca,

Pana dr Zbigniewa Kękusia nie ma i nigdy nie było wśród tych osób.

Wszelkie informacje, znajdujące się na stronach internetowych, administrowanych z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, są umieszczane w ramach realizacji celów statutowych Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Stajemy w obronie tych, którzy własnych praw bronić nie mogą, kierując się w naszych działaniach głosem sumienia.

Ze względu na powyższe, wnoszę, jak na wstępie.

z poważaniem, Krzysztof Łapaj Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca”

Ponieważ wtedy, w 2007 roku, palcem nie kiwnął adresat w.w. pisma Z. Ziobro, a za mną i moją rodziną 10 lat gehenny, to teraz czeka tchórz, miernota, karierowicz, sługus od lat łajdaków, żeby sprawa przeciwko mnie została zakończona umieszczeniem mnie w szpitalu psychiatrycznym. Przez wzgląd na dobro wymiaru sprawiedliwości… Tak łajdaki w służbie publicznej pozbywają się swoich przeciwników, tj. ofiar ich patologii.

 

Skierowane do premier Beaty Szydło kopie pism z dnia 24 stycznia do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry złożyłem tego samego dnia w Biurze Podawczym Kancelarii Prezesa Rady Ministrów – patrz: napisy „Centrum Obsługi Administracji Rządowej” na prezentatach Załączników II, IV.

 

Ciekaw jestem, czy szefowa tzw. „biało-czerwonej drużyny dobrej zmiany PiS” Beata Szydło pogoni swojego ministra „reformatora” posrańca Zbigniewa Ziobrę do rzetelnej i uczciwej roboty, czy też będzie w dalszym ciągu razem z nim kibicowała jego – a zatem i jej – podwładnym w realizacji ich wspólnego wobec mnie celu.

Menażeria1 Żyda polonofoba, moralnego karła Jarosława Kaczyńskiego…

Jaki pan, taki kram.

 

Z poważaniem,

 

Zbigniew Kękuś

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 24 stycznia 2017 r.

Zbigniew Kękuś

 

Pan

Zbigniew Ziobro

Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny

ul. Rakowiecka 26/30

02-528 Warszawa

 

Sygn. akt:

  1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016
  2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

 

Dotyczy:

  1. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, z jakich przyczyn Minister Sprawiedliwości nie doręczył do dnia złożenia niniejszego pisma Posłowi na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszce Ścigaj odpowiedzi na jej pismo z dnia 29 listopada 2016 r. – Załącznik 1.
  2. Wniosek o udzielenie – bez zbędnej zwłoki:
    1. Posłowi na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszce Ścigaj odpowiedzi na jej pismo z dnia 19 listopada 2016 r. – Załącznik 1,
    2. mnie odpowiedzi na wniosek jak w pkt. I niniejszego pisma.
  3. Zawiadomienie, że kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie http://kekuszsite.wordpress.com.

Ziobro: Chcę zmieniać sądy”

„Fakt”, 28.09.2016, s. 3

 

Uzasadnienie

 

Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj skierowała do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, Adresata niniejszego pisma, pismo z dnia 29 listopada 2016 r. o treści – Załącznik 1: „Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj Kraków, dnia 29 listopada 2016 roku Sz. P. Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości Prokurator Generalny

Szanowny Panie Ministrze,

W ostatnim czasie do mojego Biura Poselskiego zgłosił się Pan Zbigniew Kękuś z prośbą o podjęcie interwencji w jego sprawie.

Dlatego też zwracam się do Pana Ministra w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w Dębicy II Wydziału Karnego, wydanym do sygnatury akt II K 407/13 (uprzednio II K 451/06, II K 854/10), z dnia 15 marca 2016 roku w sprawie karnej Pana Zbigniewa Kękusia oskarżonego aktem oskarżenia Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód z dnia 12 czerwca 2006 r. /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/ o przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., w celu weryfikacji, czy wydane prawomocne postanowienie kończące postępowanie do sygn. akt II K 407/13 było zgodnie z dyspozycją:

  1. art. 366 § 1 k.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych oskarżonemu przestępstw,
  2. art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych oskarżonemu przestępstw,
  3. art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt. I.2, postanowienia z dnia 15 marca 2016 roku, tj. z art. 216 § 2 kk i art. 212 § 2 w zw. z art. 12 k.k.
  4. art. 226 § 3 k.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt. II.17 postanowienia z dnia 15 marca 2016 roku, tj. z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 kk. w zw. z art. 12 k.k.

Jednocześnie wskazuję, iż z przedstawionego przez Pana Zbigniewa Kękusia postanowienia z dnia 15 marca 2016 oku wynika, iż przypisano mu następujące czyny, tj.: /wykaz 18 przestępstw przypisanych mi postanowieniem z 15.06.2016 r. – ZKE/.

Konstatując, proszę o ustosunkowanie się do powyższego pisma, zgodnie z zakreślonym we wstępie jego przedmiotem.

Z poważaniem, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj”
Dowód: Pismo z dnia 29 listopada 2016 r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj do ministra

sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 1

 

W ślad za pismem Posła Agnieszki Ścigaj z 29.11.2016 r. ja skierowałem pismo z dnia 5 grudnia 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, którym złożyłem – Załącznik 2:Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:

  1. Uzupełnienie do pisma z dnia 29 listopada 2016 r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, Adresata niniejszego pisma – Załącznik 1.
  2. Uzasadnienie do wniosków przedstawionych przez Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszkę Ścigaj w piśmie z dnia 29 listopada 2016 r. – Załącznik 1.
  3. Zawiadomienie, że kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 5 grudnia 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego

Zbigniewa Ziobry – Załącznik 2

 

W uzasadnieniu podałem w nim m.in.:Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj skierowała do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, Adresata niniejszego pisma, pismo z dnia 29 listopada 2016 r. o treści (…) W związku z:

  1. Wnioskiem o zweryfikowanie zgodności postanowienia z 15.03.2016 r. z dyspozycją art. 366 § 1 k.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi przestępstw wskazać należy, w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ w dniu 23 sierpnia 2011 r. Prokurator Generalny Andrzej Seremet wniósł do Sądu Najwyższego na podstawie art. 366 § 1 k.k. kasację /sygn. akt PG IV KSK 699/11/ na moja korzyść w zakresie zarzutów z pkt. II i XVIII prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, na podstawie której Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. /sygn. akt IV KK 272/11/ uchylił wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r. w w.w. zakresie na moją korzyść.
  2. Wnioskiem o zweryfikowanie zgodności postanowienia z 15.03.2016 r. z dyspozycją art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi przestępstw, wskazać należy, że:
    1. w dniu 14 czerwca 2013 r. sędzia referent w sprawie do sygn. akt II K 407/13 Beata Stój wydała orzeczenie kończące postępowanie w pierwszej instancji,
    2. orzeczenie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. zostało uchylone przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie orzeczeniem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/13,
    3. art. 40 § 1 k.p.k. stanowi: „Sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli: (…) 7) brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone.”,
  3. Wnioskiem o zweryfikowanie zgodności postanowienia z 15.03.2016 r. z art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego mi w pkt. I.2 wskazać należy, że:
    1. w pkt. I.2 postanowienia z 15.03.2016 r. przypisano mi przestępstwo z art. 212 § 2 k.k.,
    2. artykuł 212 § 4 k.k. stanowi: „Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.
    3. art. 60 § 1 k.p.k. stanowi: „W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie albo wstępuje do postępowania już wszczętego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.”
    4. prokurator oskarżyciel Radosława Rodan niedopełniła obowiązku z art. 60 § 1 k.p.k. i nie wykazała w akcie oskarżenia z 12.06.2006 r., że w przypadku zarzutu z pkt. II aktu oskarżenia z 12.06.2006 r. /pkt. I.2 postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z 15.03.2016 r./ interes społeczny wymagał ścigania mnie z art. 212 § 2 k.k. z oskarżenia publicznego.

Fakt niedopełnienia przez prokuratora oskarżyciela Radosławę Ridan w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II aktu oskarżenia /pkt. I.2 postanowienia z dnia 15.03.2016 r./ obowiązku określonego w art. 60 § 1 k.p.k. poświadczył – pośrednio – Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie do mnie z dnia 7 stycznia 2010 r. podając w sprawie w.w. wyroku sędziego T. Kuczmy z 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 2: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 7.01.10 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, iż po dokonaniu analizy akt Rzecznik nie znalazł podstaw do wniesienia na Pana korzyść kasacji od : – prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06, którym za popełnienie czynów z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk został Pan skazany na karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przy określeniu 1 stawki na kwotę 100 złotych.
(…) Przestępstwo z art. 212 § 2 kk jest przestępstwem ściganym z oskarżenia prywatnego, jednakże art. 60 § 1 kpk zezwala prokuratorowi na wszczęcie postępowania w tego rodzaju sprawach, jeżeli wymaga tego interes społeczny, a ocena w tym zakresie należy do prokuratora. Tak więc, wszczęcie postępowania i przedstawienie Panu zarzutów oraz w następstwie tego, wniesienie aktu oskarżenia,
którym zarzucono Panu popełnienie czynów nie tylko z art. 226 § 1 kk ale i w zbiegu z art. 212 § 2 kk (stanowiącym przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego), stanowi wyrażenie przez prokuratora swojej woli realizacji uprawnienia wynikającego z art. 60 § 1 kpk. Fakt powołania przez oskarżyciela publicznego kwalifikacji prawnej czynu ściganego z oskarżenia prywatnego jest równoznaczne ze ściganiem przez niego czynu w całej jego postaci, a więc i w zakresie prywatnoskargowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2007 r., sygn. IV KK 251/07, OSN w SK 2007/1/2098). Tak więc zaistniała skarga uprawnionego oskarżyciela, dopuścił się Pan popełnienia czynów z art. 212 § 2, nie zaistniały okoliczności stanowiące o wyłączeniu odpowiedzialności karnej, a zatem błędne przyjęcie kumulatywnego zbiegu z art. 226 § 1 kk nie miało istotnego wpływu na treść wyroku skoro podstawę wymiaru kary stanowił przepis art. 212 § 2 kk.”
Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty

w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 7 stycznia 2010 r. – Załącznik 2

W przypadku czynu przypisanego mi przez sędzię B. Stój w postanowieniu z dnia 15.03.2016 r. /pkt. II aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12.06.2006 r./ – zniesławienie wykonującej wolny zawód adwokata Wiesławy Zoll – przestępstwo z art. 212 § 2 k.k. przypisano mi samoistnie, nie w zbiegu z art. 226 § 1 k.k. Było zatem ustawowym obowiązkiem prokurator R. Ridan zastosować się do wymogu określonego w art. 60 § 1 k.k.: „W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie albo wstępuje do postępowania już wszczętego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.”

Wskazać należy, że wydanym pod redakcją prof. A. Zolla Komentarzu do kodeksu karnego podano – Załącznik 3: „Art. 212 Tryb ścigania. Przestępstwo zniesławienia zarówno w trybie podstawowym jak i kwalifikowanym jest ścigane z oskarżenia prywatnego (art. 212 § 4). Oznacza to, że ustawodawca możliwość pociągnięcia sprawcy do odpowiedzialności karnej uzależnił od woli pokrzywdzonego. (…) W sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego akt oskarżenia może też wnieść prokurator. Warunkowane jest to jednak stwierdzeniem z jego strony, iż wymaga tego interes społeczny (art. 60 § 1 k.p.k.)
Dowód: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją

naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 967-958 – Załącznik 3

W przypadku przestępstwa przypisanego mi przez sędzię B. Stój w pkt. I.2 postanowienia z 15.03.2016 r. /pkt II aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z 12.06.2006 r./ prokurator R. Ridan nie stwierdziła w akcie oskarżenia, że interes społeczny wymagał ścigania mnie z oskarżenia publicznego za ścigane z oskarżenia prywatnego przestępstwo opisane w art. 212 § 2 k.k., czyli za zniesławienie adwokat Wiesławy Zoll.

Z tzw. ostrożności procesowej pragnę zauważyć, że jakkolwiek sędzia B. Stój przypisała mi w pkt. I.2 postanowienia z 15.06.2016 r. na podstawie pkt II aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z 12.06.2006 r. przestępstwo zniesławienia opisane w art. 212 § 2 k.k., to obie nazwały je w sporządzonych przez nie opisach czynu „znieważeniem”.
Wskazać zatem należy, że Wiesława Zoll nie jest funkcjonariuszką publiczną – adwokat nie jest funkcjonariuszem publicznym – i nawet gdyby prokurator R. Ridan ścigała mnie za znieważenie Wiesławy Zoll, to mogła to czynić wyłącznie z art. 216 § 2 k.k. Przestępstwo opisane w art. 216 jest – tak samo jak przestępstwo opisane w art. 212 k.k. – ścigane z oskarżenia prywatnego. Artykuł 216 § 5 Kodeksu karnego stanowi: „Ściganie odbywa się
z oskarżenia prywatnego.” i ma wobec niego zastosowanie opisany wyżej wymóg określony w art. 60 § 1 k.k.

  1. Wnioskiem o zweryfikowanie zgodności postanowienia z 15.03.2016 r. z art. 226 § 3 k.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego mi w pkt. II.17 wskazać należy, że:
    1. art. 226 § 3 k.k. stanowi: „Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”
    2. w pkt. II.17 postanowienia z dnia 15.03.2016 r. Z. Kękusiowi przypisano z art. 226 § 3 k.k. sprawstwo przestępstwa opisanego jako: „wbliżejnieustalonychdniachwokresieoddnia17grudnia2003r.dodnia 12lipca2004r.,wKrakowie,działającwwykonaniuzgórypowziętegozamiaru,wkrótkichodstępachczasu,zapośrednictwemportaluinternetowego ZarząduGłównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl,awbliżejnieustalonychdniachwokresieoddnia26października2004r.dodnia5lipca2005r.zapośrednictwemstronypod domenązkekus.w.interia.pl,znieważyłurządRzecznikaPrawObywatelskich, używającwobecpiastującego go Andrzeja Zollasłów obraźliwych, i pomówił go otakie postępowanie iwłaściwości,któremogąponiżyćgowopiniipublicznejinarazićnautratę zaufaniapotrzebnego dlapiastowanego urzędu, tj.oprzestępstwozart.226§3k.k.iart.212§2k.k.wzw.zart.11§2k.k.wzw.zart.12k.k.”,
    3. w teorii prawa karnego dominuje pogląd, że przedmiotem ochrony art. 226 § 3 k.k. są jedynie konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej, a inne organy nie korzystają z jego ochrony. Organ konstytucyjny Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest zaliczany do konstytucyjnych organów Rzeczypospolitej Polskiej. Andrzej Zoll wyjaśnia dlaczego – Załącznik 4: „Przedmiotem czynności wykonawczej typu czynu zabronionego opisanego w art. 226 § 3 są konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres znaczeniowy tego terminu jest sporny w doktrynie (por. A. Zoll (w: ) Kodeks Karny …, red. A. Zoll, s. 736. (…) W doktrynie słusznie jednak wskazano, iż nie każdy organ konstytucyjny jest jednocześnie organem Rzeczypospolitej Polskiej, tzn. takim, który jest powiązany z wykonywaniem jednego z trzech rodzajów władzy w odniesieniu do państwa. Według tego poglądu organami RP są zatem tylko: Sejm, Senat, Prezydent RP, Rada Ministrów, ministrowie, Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny.”
      Źródło: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod

redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1131 – Załącznik 4

Wnoszę o uwzględnienie wyjaśnień jak wyżej w odpowiedzi na wnioski z pisma z dnia 29 listopada 2016 r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj – Załącznik 1.

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 5 grudnia 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego

Zbigniewa Ziobry – Załącznik 2

 

 

Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)259007731521015130– Załącznik 2.
Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej w dniu 27 października 2016 r., czego dowodem data umieszczona na prezentacie złożonej na Potwierdzeniu Odbioru przez Sekretarza Łukasza Najdę – Załącznik 3:
Dowód: Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 27 października 2016 r. przesyłki listowej nr

(00)259007731521015130– Załącznik 3

 

W dniu 23 stycznia 2017 r. stawiłem się w Biurze Poselskim Posła Agnieszki Ścigaj w Krakowie. Poinformowano mnie, że Pani Poseł nie otrzymała jeszcze odpowiedzi od Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego na jej pismo z 29.11.2016 r.

W związku z powyższym wnoszę jak na wstępie.

 

Zbigniew Kękuś

 

Załączniki:

  1. Pismo z dnia 29 listopada 2016 r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  2. Pismo Z. Kękusia z dnia 5 grudnia 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 24 stycznia 2017 r.

Zbigniew Kękuś

 

Pan

Zbigniew Ziobro

Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny

ul. Rakowiecka 26/30

02-528 Warszawa

 

Sygn. akt:

  1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016
  2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

 

Dotyczy:

  1. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, dlaczego Prokurator Generalny nie doręczył mi do dnia wysłania niniejszego pisma odpowiedzi na moje wnioski z pism z dnia 25 października 2016 r. – patrz: str. 3 do 6 niniejszego pisma.
  2. Wniosek o sporządzenie i doręczeni mi odpowiedzi na wnioski z pism z dnia 25 października 2016 r. – patrz: str. 3 do 6 niniejszego pisma.
  3. Zawiadomienie, że kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie http://kekuszsite.wordpress.com.

 

Prawo i Sprawiedliwość, państwo rządzone przez Prawo i Sprawiedliwość stoi i stać będzie po stronie zwykłych obywateli. To każdy z Polek, każda z Polek, każdy z Polaków ma czuć się bezpiecznie i ma wiedzieć,

że państwo będzie chronić uczciwych ludzi i nie zezwoli na patologię.

Prezes Rady Ministrów Beata Szydło, 25 października 2016 r., konferencja prasowa z udziałem ministra sprawiedliwości –

prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry

Źródło: https://www.youtube.com/watch?v=5grTf95a4jI

 

Ziobro: Chcę zmieniać sądy”

„Fakt”, 28.09.2016, s. 3

Uzasadnienie

 

W piśmie do mnie z dnia 5 września 2016 r. prokurator Prokuratury Generalnej Krzysztof Domagała podał – Załącznik 1: „Warszawa, dnia 5.09.2016 r. Rzeczpospolita Polska Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego PK IV Ksk 1046.2016 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Odpowiadając na pisma z dnia: 7.06.2016 r., 13.06.2016 r., 14.07.2016 r., 16.06.2016 ., 21.06.2016 r., 7.07.2016 r. 24.08.2016 r. i 30.08.2016 r. nadesłane do Ministerstwa Sprawiedliwości i do Prokuratury Krajowej uprzejmie informuję, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny nie skorzysta z przysługującego mu na mocy art. 521 § 1 k.p.k. uprawnienia i nie wniesie kasacji od prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15.03.2016 r., sygn. II K 407/13 umarzającego w stosunku do Pana postępowanie karne o czyny z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne (16 czynów) na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. oraz na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. o czyn z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

W swoich pismach podnosi Pan szereg zarzutów stwierdzając, że nie zgadza się z umorzeniem wobec przedawnienia karalności czynów, bowiem czuje się niewinny i wnosi o wywiedzenie kasacji od rzeczonego powyżej postanowienia Sądu Rejonowego Dębicy, sygn. II K 407/13.

W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, która nie potwierdziła słuszności podniesionych zarzutów, a tym samym nie dała podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do wniesienia kasacji do Sądu Najwyższego.

Sąd Rejonowy w Dębicy wobec niemożności ustalenia konkretnych dat, w jakich pokrzywdzeni dowiedzieli się o znieważających i zniesławiających ich pismach, obliczając termin przedawnienia karalności, przyjął okres trzech lat od daty czynu.

Z kolei karalność przestępstw określonych w art. 226 § 3 k.k., art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w art. 241 § 2 k.k., ściganych z oskarżenia publicznego, ustaje, na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., z upływem pięciu lat od ich popełnienia, przy czym, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność przestępstw ustaje z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu. Sąd przyjął, iż chwilą popełnienia przestępstwa polegającego na umieszczeniu w sieci Internet znieważających lub zniesławiających pism, jest chwila dokonania danego wpisu.

Sąd Rejonowy podzielił w tym względzie argumentację Sądu Najwyższego przedstawioną w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 czerwca 2010 r., I KZP 7/10, że przestępstwo tego typu popełnione jest wówczas, gdy sprawca swoim zachowaniem wyczerpuje wszystkie znamiona określone w przepisie karnym i choć możliwe jest, że interesy pokrzywdzonego naruszane są tak długo, jak długo na portalu internetowym dostępna jest publicznie treść, która go zniesławia, to nie przesądza to o „trwałości przestępstwa”, ale jedynie o możliwości zakwalifikowania go jako przestępstwa skutkach trwałych.

Wszystkie czyny zarzucane Panu popełnione zostały w bliżej nieustalone dni, niemniej ustalono datę, po jakiej z pewnością nie mogły zostać popełnione, a to 12 lipca 2004 r. i 5 lipca 2005 r. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 2 listopada 2005 r., a więc w okresach wskazanych w art. 101 § 1 i § 2 k.k.

W tej sytuacji, w świetle treści art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k., jak wywiódł Sąd Rejonowy w Dębicy karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1 i I.11-14 ustała z dniem 12 lipca 2012 r., zaś czynów z punktów 1.2-10, I.15 i I.16 z dniem 5 lipca 2013 r., natomiast na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. karalność czynów z art. I.17 i I.18 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.

Z analizy akt wynika, że wszystkich pokrzywdzonych wymienionymi czynami przesłuchano w toku postępowania przygotowawczego, wskazując ich daty (vide str. 13 i 14 postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy).

W tym miejscu celowym jest odwołanie się do orzeczeń Sądu Najwyższego, który stwierdził między innymi cyt.: „W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz pkt 6 k.p.k. sąd w zasadzie powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia.

Zasada ta nie ma jednak zastosowania, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych. Doszło bowiem wówczas do zbadania podstaw odpowiedzialności oskarżonego w takiej sytuacji sąd powinien podjąć decyzję odnoszącą się do braku tych podstaw, a więc wydać wyrok uniewinniający, a nie umarzający postępowanie z powodu przedawnienia” (post. SN z dnia 3.04.2007 r., V KKN 484/00, LEX nr 53336).

W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych określonych w at. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. sąd powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia. Zasada ta nie ma jednak zastosowania wówczas, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych” (post. SN z dnia 27.01.2011 r., I KZP 27/10, OSNKW 2011/1/5).

Sąd odwoławczy uprawniony jest w razie stwierdzenia konkurencji negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wydać orzeczenie uniewinniające, ale takie rozstrzygnięcie może zapaść jedynie wówczas, gdy pozwalają na to zebrane w sprawie dowody.” (post. SN z 27.09.2012 r., SDI 27/12, Lex nr 1226774).

Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że takie okoliczności nie zachodzą, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje jednoznacznych podstaw do wydania orzeczenia uniewinniającego, a przepisy uniemożliwiają jego dalsze prowadzenie.

Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.

W toku postępowania Pana interesy reprezentował obrońca z urzędu adw. Robert Bryk, który 29.03.2016 r. otrzymał postanowienie z dnia 15.03.2016 r. o umorzeniu postępowania, lecz go nie zaskarżył.

Ponadto postanowienie z dnia 15.03.2016 r. o umorzeniu postępowania zostało także doręczone Panu w dniu 8.04.2016 r., którego z sobie tylko znanych powodów także Pan nie zaskarżył. To zaniechanie skutkowało uprawomocnieniem się wymienionego postanowienia o umorzeniu w dniu 16.04.2016 r.

W związku z treścią pana wniosków o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego kasacji należy podkreślić, że jest ona nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. może zostać wniesiona do Sądu Najwyższego wyłącznie w razie dopuszczenia się przez sądy orzekające uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k. /bezwzględne przyczyny odwoławcze/ lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Wniesienie kasacji na innej podstawie, w tym od błędu w ustaleniach faktycznych, nie jest dopuszczalne.

Podkreślenia wymaga, że zarzut dokonania przez sąd błędnej oceny dowodów i niesłusznego dania wiary jednym dowodom, a odmówienia wiarygodności innym dowodom zebranym w sprawie, a co za tym idzie poczynienia przez sąd orzekający błędnych ustaleń faktycznych, w myśl regulacji art. 523 § 1 k.p.k., nie może stanowić podstawy wniesienia kasacji, albowiem zarzut ten nie należy do katalogu przyczyn kasacyjnych, wskazanych w tym przepisie.

Zarzut taki może zostać podniesiony tylko w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Najwyższy orzekając w trybie przepisów o kasacji nie może dokonywać ponownej oceny dowodów i na podstawie własnej oceny wiarygodności poszczególnych dowodów, w tym wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, kontrolować dokonanych w wyroku sądu I instancji ustaleń faktycznych.

W postępowaniu kasacyjnym, które nie jest swoistym postępowaniem „trzecioinstancyjnym” Sąd Najwyższy sprawdza jedynie, czy ocena dowodów przeprowadzona przez sąd nie naruszała zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 7 k.p.k., a także, czy dokonując ustaleń faktycznych orzekające w obu instancjach sądy nie dopuściły rażącego naruszenia innych reguł procedowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na treść wyroku.

Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że Sąd Rejonowy orzekając w tej sprawie oparł się na całokształcie ujawnionego materiału dowodowego.

Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.

Uzupełniająco należy podkreślić, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny nie sprawuje nadzoru nad niezawisłymi sędziami, a jedynym środkiem prawnym pozwalającym na ewentualne korygowanie wadliwych orzeczeń jest kasacja.

Zdaniem Sądu Najwyższego, „Podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być samo negowanie oceny istniejących dowodów, bądź kwestionowanie opartych na nich ustaleń faktycznych, tylko dlatego, że są niekorzystne… i przeciwstawianie im innych okoliczności bardziej dla… korzystnych, których sąd – po ich rozważeniu – nie uznał za wiarygodne lub mające znaczenie dla rozstrzygnięcia (…) Podejmowane próby takich zabiegów są jawnym naruszeniem ograniczeń zawartych art. 523 k.p.k. i stanowią niczym nieuprawnioną próbą przekształcenia kontroli kasacyjnej w kolejną kontrolę apelacyjną” (zob. postanowienie SN z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt III KK 94/14, LEX nr 1493984).

Reasumując – dokonana ocena prawidłowości sposobu procedowania Sądu Rejonowego w Dębicy i zasadności wydanego postanowienia, nie dała podstaw do stwierdzenia, że orzeczenie to zapadło z rażącą obrazą prawa, o której mowa w art. 523 § 1 k.p.k., a tym samym nie dała podstaw do wniesienia na korzyść Pana kasacji przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.

Krzysztof Domagała Prokurator Prokuratury we Wrocławiu delegowany do Prokuratury Krajowej”

Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo

prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 1

 

W związku z licznymi poświadczeniami nieprawdy przez prokuratora Krzysztofa Domagałę w piśmie z dnia 5 września 2016 r. oraz zamieszczonymi w tym piśmie kłamstwami skierowałem do Ministra Sprawiedliwości Prokuratora Generalnego:

  1. Pismo z dnia 25 października 2016 r., którym złożyłem – Załącznik 2: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:
    1. Wniosek – na podstawie twierdzenie zamieszczonego w piśmie do mnie prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.” – o sporządzenie i doręczenie mi wykazów terminów:
      1. na które Sąd Rejonowy w Dębicy wyznaczył rozprawę w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,
      2. terminów mojego niestawiennictwa na rozprawę w sprawie jak w pkt. I.1.
    2. Zawiadomienie, że:
      1. w dniu 15 marca 2011 r. stawiłem się w Sądzie Rejonowym w Dębicy na rozprawę w sprawie sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ i byłem przesłuchiwany przez sędziego referenta Beatę Stój,
      2. rozprawy wyznaczone przez sędzię Beatę Stój w sprawie do sygn. akt II K 407/13 na 17 maja 2012 r. i na dzień 29 maja 2012 r. nie odbyły się z przyczyn leżących po stronie:
  1. mojego obrońcy z urzędu, adw. Roberta Bryka – 17 maja 2012 r.,
  2. sędzi Beaty Stój – 29 maja 2012 r.,
      1. ja nie stawiłem się na jednej rozprawie, wyznaczonej na dzień 29 czerwca 2012 r.
    1. Wniosek o zapoznanie się przez adresata niniejszego pisma z treścią Protokołu rozprawy przeprowadzonej przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ w dniu 15 marca 2011 r.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 2


Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)659007734507637584 – Załącznik 2.
Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej w dniu 27 października 2016 r., czego dowodem data umieszczona na prezentacie złożonej na Potwierdzeniu Odbioru przez Sekretarza Łukasza Najdę – Załącznik 3:
Dowód: Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 27 października 2016 r. przesyłki

listowej nr (00)659007734507637584 – Załącznik 3

  1. Pismo z dnia 25 października 2016 r., którym złożyłem – Załącznik 4: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:
    1. Wniosek – na podstawie twierdzenia zamieszczonego w piśmike do mnie prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, (…).” – o sporządzenie i doręczenie mi wykazu starań dokonanych przez Sąd Rejonowy w Dębicy w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ w celu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności związanych z czynami zarzuconymi mi przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S.
    2. Zawiadomienie, że w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ Sąd Rejonowy w Dębicy nie wykonał czynności:
      1. wskazanej przez Prokuratora Generalnego w kasacji wniesionej w dniu 23 sierpnia 2011 r. do Sądu Najwyższego od prawomocnego wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06,
      2. nakazanej temu Sądowi do wykonania przez Sąd Najwyższy wyrokiem wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego jak w pkt. II.1.
    3. Wniosek o zweryfikowanie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego wiarygodności twierdzeń mojego obrońcy z urzędu w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/:
      1. z pisma do mnie z dnia 3 grudnia 2014 r. – Załącznik 7: „W swoim liście pyta Pan czy Sąd Rejonowy w Dębicy podjął się realizacji wytycznych Sądu Najwyższego a w szczególności podjął jakąkolwiek próbę przesłuchania świadka Krzysztofa Łapajlub działania mające na celu ustalenie autorstwa teksu pojawiających się w serwisach internetowych. Z przykrością informuję, że takich prób nie zauważyłem nawet pomimo ponownego przeglądnięcia akt. Wedle mojej wiedzy świadek był wzywany na pierwszą rozprawę doręczenie było nieskuteczne.
      2. z Zażalenia z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 8: „(…) Jednak w tej sprawie przez ostatnie 3 lata Sąd I instancji nie podjął nawet prób merytorycznego rozpoznania sprawy i wszczęcia postępowania rozpoznawczego.

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 4

 

Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)659007734507637560 – Załącznik 4.
Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej w dniu 27 października 2016 r., czego dowodem data umieszczona na prezentacie złożonej na Potwierdzeniu Odbioru przez Sekretarza Łukasza Najdę – Załącznik 5:
Dowód: Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 27 października 2016 r. przesyłki

listowej nr (00)659007734507637560 – Załącznik 5

  1. Pismo z dnia 25 października 2016 r., którym złożyłem – Załącznik 6: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:
    1. Wniosek – na podstawie twierdzenia zamieszczonego przez prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagałę w piśmie z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.” – o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, na czym zdaniem Prokuratora Krajowego, polegał tok rozumowania sędzi referenta w sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Beaty Stój.
    2. Zawiadomienie, że sędzia Beata Stój:
      1. ścigała mnie do dnia 15 marca 2016 r.za 18 czynów, z których karalność:
  1. 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r,,
  2. 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,
  3. 2 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.,

w tym ścigając mnie:

  1. w okresie od stycznia 2013 r. do 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji 6 nakazów zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem na badania psychiatryczne,
  2. w dniach 25 marca 2013 r. i 20 maja 2013 r. sporządziła i doręczyła mi zawiadomienia o posiedzeniach, które zorganizowała w dniach 18 kwietnia 2013 r. i 14 czerwca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia zastosowania wobec mnie tymczasowego aresztowania, mimo że pozbawienie mnie wolności w sprawie do sygn. akt II K 407/13 w jakiejkolwiek formie było prawnie niedopuszczalne,
  3. w dniu 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji nakaz zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne,
  4. w dniu 14 kwietnia 2015 r. wydała postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, mimo że poddanie mnie obserwacji było prawnie niedopuszczalne,
  5. w dniu 10 lipca 2015 r. – po tym, gdy ustała karalność wszystkich czynów, za które mnie ścigała – sporządziła i doręczyła mi wezwanie do stawiennictwa w Sądzie Rejonowym w Dębicy w dniu 8 września 2015 r. na posiedzenie w przedmiocie bezprawnego orzeczenia pozbawienia mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 6

 

Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)659007734507637553 – Załącznik 7.
Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej w dniu 27 października 2016 r., czego dowodem data umieszczona na prezentacie złożonej na Potwierdzeniu Odbioru przez Sekretarza Łukasza Najdę – Załącznik 7:
Dowód: Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 27 października 2016 r. przesyłki

listowej nr (00)659007734507637553 – Załącznik 7

  1. Pismo z dnia 25 października 2016 r., którym złożyłem – Załącznik 8: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:
    1. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi informacji w postaci prezentacji przepisu prawa uniemożliwiającego adresatowi niniejszego pisma, Ministrowi Sprawiedliwości – Prokuratorowi Generalnemu, wniesienie na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, mimo że w tej samej sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasację na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., kończącego postępowanie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ w pierwszej instancji.
    2. Zawiadomienie, że w sprawie orzeczenia /wyroku/ sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. kończącego postępowanie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/, tak samo, jak w sprawie orzeczenia /postanowienia/ sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. kończącego postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/:
      1. żadna ze stron nie złożyła apelacji,
      2. ja nie złożyłem apelacji z powodu:
  1. pozbawienia mnie możności jej złożenia przez
    1. sędziego Tomasza Kuczmę,
    2. sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie, Tomasza Wojciechowskiego, Zdzisława Kulpę i Marcina Świerka,
  2. niedoręczenia mi tego wyroku przez Sąd Rejonowy w Dębicy.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 8

 

Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)659007734507637577 – Załącznik 9.
Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej czego dowodem doręczone mi Potwierdzeniu Odbioru – Załącznik 9:
Dowód: Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową przesyłki listowej nr (00)659007734507637577

Załącznik 9

  1. Pismo z dnia 25 października 2016 r., którym złożyłem – Załącznik 10: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:
    1. Wniosek o wniesienie – na podstawie:
      1. art. 521 § 1 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k.
      2. pisma z dnia 15 marca 2007 r. prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja do adresata niniejszego pisma, ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego – Załącznik 18,
      3. pisma z dnia 6 lipca 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 10,
      4. pisma z dnia 6 sierpnia 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 9,
      5. pisma z dnia 1 października 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 11,
      6. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, wniesionej na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 4,
      7. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanego na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 5,
      8. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 8,
      9. wskazania doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej – Załącznik 7,
      10. orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 12,
      11. orzeczenia Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/13, uchylającego postanowienie sędzi Beaty Stój jak w pkt. I.9 – Załącznik 13.

kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 2.

    1. Wniosek o przedstawienie Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutu rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, naruszenia:
      1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów,
      2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia,
      3. prawa procesowego określonego w art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k. /powołanie się na art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k./”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 10

Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)859007731803390667 – Załącznik 11.
Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej w dniu 26 października 2016 r., czego dowodem data umieszczona na prezentacie złożonej na Potwierdzeniu Odbioru przez Sekretarza Martę Przekazińską – Załącznik 11:
Dowód: Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 26 października 2016 r. przesyłki

listowej nr (00)859007731803390667 – Załącznik 11

 

W pismach stanowiących Załącznik 2, Załącznik 4, Załącznik 6 i Załącznik 8 do niniejszego pisma złożyłem wniosek: „Wniosek – na podstawie informacji przekazanej mi w dniu 13 lipca 2016 r. w Prokuraturze Krajowej przez prokurator Elżbietę Szamburską /Załącznik 11/ – o sporządzenie i doręczenie mi informacji jak w pkt. I w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.”

Przypomnę, że prokurator Prokuratury Krajowej Elżbieta Szawurska zapisała w „Protokole przyjęcia wniosku” podczas spotkania ze mną w dniu 13 lipca 2016 r. – Załącznik 12: „Podczas spotkania w dniu dzisiejszym Prokurator Elżbieta Szamburska poinformowała mnie i miesięcznym terminie udzielenia odpowiedzi, z tym iż w przypadku skierowania wniosku o wniesienie kasacji termin ten może ulec wydłużeniu z uwagi na konieczność wypożyczenia właściwych akt sądowych, oczekiwania na te akta jak również z uwagi na rodzaj sprawy i obszerność zebranych przez sąd materiałów.”
Dowód: Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, Wydział Skarg i Wniosków, „Protokół przyjęcia wniosku”

sporządzony w dniu 13 lipca 2016 r. przez prokurator Elżbietę Szamburską – Załącznik 12

 

Do dnia złożenia niniejszego pisma nie doręczono mi odpowiedzi na wnioski z w.w. pism z dnia 25 października 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.

W związku z powyższym wnoszę jak na wstępie.

 

Zbigniew Kękuś

 

Załączniki: od 1 do 43 do ściągnięcia tutaj.

  1. Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r.
  2. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  3. Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 27 października 2016 r. przesyłki listowej nr (00)659007734507637584
  4. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  5. Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 27 października 2016 r. przesyłki listowej nr (00)659007734507637560
  6. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  7. Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 27 października 2016 r. przesyłki listowej nr (00)659007734507637553
  8. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  9. Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową przesyłki listowej nr (00)659007734507637577
  10. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  11. Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 26 października 2016 r. przesyłki listowej nr (00)859007731803390667
  12. Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, Wydział Skarg i Wniosków, „Protokół przyjęcia wniosku” sporządzony w dniu 13 lipca 2016 r. przez prokurator Elżbietę Szamburską

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 24 stycznia 2017 r.

Zbigniew Kękuś

 

Pan

Zbigniew Ziobro

Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny

ul. Rakowiecka 26/30

02-528 Warszawa

 

Dotyczy:

  1. Wniosek o doręczenie mi informacji publicznej w postaci informacji:
    1. jaka kwotę całkowitą wynagrodzenia brutto wypłacono w 2016 roku zatrudnionemu w Prokuraturze Krajowej prokuratorowi Krzysztofowi Domagale,
    2. jaka jest obecna – styczeń 2017 r. – kwota wynagrodzenia miesięcznego brutto zatrudnionego w Prokuraturze Krajowej prokuratora Krzysztofa Domagały.
  2. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi informacji jak w pkt. I bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie miesiąca od daty złożenia niniejszego pisma.
  3. Zawiadomienie, że kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie http://kekuszsite.wordpress.com.

 

Zbigniew Kękuś

1 Menażeria«o grupie dziwacznych, śmiesznych osób»; Słownik Wyrazów Obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, s. 707

1 Komentarz

Komentowanie jest wyłączone.