„Reforma” Zbigniewa Ziobry – co dla mnie planują Z. Ziobry autorytety moralne o nieskazitelnych charakterach, prokuratorzy i sędziowie z Krakowa

Szanowni Państwo,

Niniejszego email’a kieruję do Państwa w interesie społecznym.

Uzupełnieniem do niego jest film pt. „Dr Zbigniew Kękuś demaskuje plan prokuratorów i sędziów. Nieludzki plan represji psychiatrycznych”, zamieszczony na blogu red. Marka Podleckiego – link: https://www.youtube.com/watch?v=MDLM8UK2PKg.

Zaprezentuję Państwu, jakie mają zamiary wobec mnie na najbliższy miesiąc sędziowie i prokuratorzy – podwładni „reformatora” Zbigniewa Ziobry. A potem razem sprawdzimy, czy miałem rację.

 

Jak Państwa informowałem, ferajna – nie mylić z feerią – autorytetów moralnych o nieskazitelnych charakterach z Krakowa, tj. piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie, rzecznik praw obywatelskich Andrzej Zoll oraz jego małżonka adw. Wiesława Zoll uczynili mnie przestępcą winnym ich znieważenia i zniesławienia w okresie od stycznia 2003 r. do maja 2005 r. za pośrednictwem Internetu.

Miałem ich krzywdzić w ten sposób – znieważać i zniesławiać – w okresie od stycznia 2003 r. do maja 2005 r.

Akt oskarżenia sporządziła – na podstawie li tylko wydruków z Intrenetu, w rzeczywistości pomyliła się prokurator bo nie ja zamieszczałem materiały, których zamieszczanie mnie przypisała i nie w Krakowie popełniano „przestępstwa” lecz w Warszawia, ale… prokurator rację ma i basta, a kto taki stan rzeczy kontestuje, to go do psychiatryka – w dniu 12 czerwca 2006 r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan, a skazujący mnie wyrok wydał w dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma.

Ponieważ wyrok sędziego T. Kuczmy uchyliły w zakresie wszystkich przypisanych mi nim czynów Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z 15 września 2010 r. i Sąd Najwyższy wyrokiem z 26 stycznia 2012 r. i obydwa Sądy zarzuciły sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego i procesowego – w tym dokonanie oceny dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania… sędzia T. Kuczma skazał mnie za umieszczanie od stycznia 2003 r. materiałów na stronie internetowej, która została założona w dniu 26 października 2004 r., co mu słusznie wytknięto za niemożliwe – jego następczyni w sprawie, a zarazem koleżanka z pracy sędzia Beata Stój uznała w dniu 15 marca 2011 r., że ja jestem niepoczytalny od stycznia 2003 r. i zaczęła wydawać Policji nakazy zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem na badania psychiatryczne.

Jeden z nich okazał się skuteczny, a podczas zatrzymania mnie w dniu 5 maja 2014 – sędzia Beata Stój chciała w maju 2014 r. sprawdzić, czy ja byłem zdrowy psychicznie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. – zeskakując z progu samochodu, którym mnie konwojowano potknąłem się i upadłem na jednego z policjantów. Skończyło się na… następnych dla mnie zarzutach i umieszczeniu mnie w dniu 20 sierpnia 2015 r. w szpitalu psychiatrycznym.

Ponieważ prowadziłem protest głodowy wypisano mnie z niego po czterech dobach, 24.08.2015 r.

Prokurator Dorota Baranowska, która mnie umieściła w szpitalu w dalszym ciągu procedowała – pod nadzorem prokuratora rejonowego Małgorzaty Lipskiej – a ja pismem z dnia 7 czerwca 2016 r. złożyłem skargę na przewlekłość prowadzonego przez nią postępowania – Załącznik 1.

Prokurator Dorota Baranowska nie przekazała – pod nadzorem prokuratora rejonowego Małgorzaty Lipskiej – mojej skargi Sądowi Okręgowemu w Krakowie, mimo że artykuł 7 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz.1843): „Sąd lub prokurator, do którego wniesiono skargę, przedstawia ją niezwłocznie sądowi właściwemu wraz z aktami sprawy, w której toczy się postępowanie.”

Ponieważ ja przed złożeniem w.w. skargi uiściłem opłatę od niej w ustawowej kwocie 100,00 zł zwrócił mi tę opłatę Sąd Okręgowy w Krakowie po kilku miesiącach.

Złożyłem skargę na prokurator Dorotę Baranowską i na prokurator Małgorzatę Lipską, a prokurator Okręgowy w Krakowie Rafał Babiński wyjaśnił mi pismem z dnia 2 stycznia 2017 r. – Załącznik 2: „(…) Ponadto Pana skarga z dnia 7 czerwca 2016 roku została przekazana Sądowi Okręgowemu w Krakowie, Wydział IV Karny Odwoławczy w dniu 23 listopada 2016 roku wraz z kolejną Pana z dnia 21 listopada 2016 roku.

Tym samym stwierdzone powyżej uchybienie zostało konwalidowane i Pana prawo do rozpoznania skargi przez sąd pozostało zachowane. (…) Rafał Babiński”
Jak to konwalidowana…?
Jak to prawo zostało zachowane…?
Przecież prokurator Dorota Baranowska oczywiście i rażąco naruszyła – pod nadzorem prokurator Małgorzaty Lipskiej – prawo. Nie przekazała mojej skargi z 7 czerwca 2016 r. do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie i ta skarga już nigdy nie zostanie rozpoznana.

Zwracam uwagę, że prokurator Rafał Babiński jest już z naboru „reformatora” Zbigniewa Ziobry.

Wiele wskazuje, że jeszcze zatęsknię za jego poprzedniczką, prokuratorem okręgowym Lidią Jaryczkowską… A wydawało mi się to nieprawdopodobne.

Za tak świadczoną usługę obrony swoim podwładnym prokurator okręgowy Rafał Babiński pobiera wynagrodzenie w kwocie podanej w piśmie do mnie z dnia 9 marca 2017 r. zastępcy prokuratora regionalnego w Krakowie Barbary Kapery – Załącznik 3.
W dniu 18 stycznia 2017 r. złożyłem następną skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez prokurator Dorotę Baranowską – Załącznik 4.

Jak w przypadku skargi z dnia 7 czerwca 2016 r., w dniu złożenia skargi z 18.01.2017 r. uiściłem opłatę od niej w ustawowej kwocie 100,00 zł, a kserokopie polecenia przelewu załączyłem do skargi – Załącznik 5.

Artykuł 11 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz.1843): „Sąd wydaje orzeczenie w terminie dwóch miesięcy, licząc od daty złożenia skargi.

Zastępca Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Edyta Kulik poinformowała mnie pismem z dnia 16 lutego 2017 r., że moja skarga z 18.01.2017 r. została przekazana Sądowi Okręgowemu w Krakowie w dniu 18 stycznia 2017 r. – Załącznik 6.
Ponieważ złożyłem skargę w dniu 18 stycznia 2017 r., to – z mocy zacytowanego wyżej prawa – ustawowym obowiązkiem Sądu Okręgowego w Krakowie było ją rozpoznać najpóźniej do dnia 18 marca 2017 r. Tym bardziej, że ja w dniu 18.01.2017 r. uiściłem opłatę od skargi i Sąd nie musiał wysyłać wezwania dla mnie do uiszczenia opłaty, a następnie czekać z wyznaczeniem terminu posiedzenia w przedmiocie rozpoznania skargi aż ją uiszczę.

Ale… kto powiedział, że na sędziach Sądu Okręgowego w Krakowie ciążą jakieś obowiązki?
Sędziowie Sądu Okręgowego w Krakowie IV Wydział Karny Odwoławczy wyznaczyli termin rozpoznania mojej skargi na dzień… 25 kwietnia 2017 r. – Załącznik 7:
Czyż to nie groteska?
Sąd, który ma rozpoznać skargę na przewlekłość postępowania sam powoduje… przewlekłość rozpoznania tej skargi. I to o ponad 50 proc. ustawowego okresu 2 miesięcy.

Jak mówią, w tym szaleństwie jest metoda…

Oto bowiem Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy wyznaczył na dzień 30 marca 2017 r. posiedzenie w przedmiocie rozpoznania mojego oraz mojego obrońcy z urzędu – wyznaczono mi go ponieważ prokuratorzy i sędziowie stwierdzili, że mają uzasadnione wątpliwości co do mojej poczytalności – Pana adw. Wojciecha Wandzela zażaleń na postanowienie prokurator Doroty Baranowskiej z dnia 3 czerwca 2016 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie przeciwko mnie – Załącznik 10.1:
Prokurator Dorota Baranowska nie przekazała – pod nadzorem prokurator Małgorzaty Lipskiej – Sądowi Okręgowemu w Krakowie mojej skargi z dnia 7 czerwca 2016 r. na przewlekłość postępowania, ale wydała w dniu 30 czerwca 2016 r. postanowienie o umorzeniu dochodzenia. Z powodu znikomej społecznej szkodliwości czynu, za który mnie ścigała – Załącznik 8.

O tyle to dziwne, że w odpowiedzi na mój wniosek o umorzenie postępowania przeciwko mnie, złożony dziewięć miesięcy wcześniej, pismem z dnia 14 września 2016 r., poinformowała mnie pismem z dnia 25 września 2016 r. – Załącznik 9: „(…) zauważam, że nie widzę podstaw do umorzenia postępowania prowadzonego przeciwko panu do sygn. 2 Ds. 542/14.”

Źle się przyjrzała…?

Przedstawię Państwu, jaki, uważam, sędziowie i prokuratorzy mają wobec mnie plan na najbliższy miesiąc i dlaczego sędziowie Sądu Okręgowego w Krakowie oczywiście i rażąco naruszyli prawo określone w art. 11 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz.1843): „Sąd wydaje orzeczenie w terminie dwóch miesięcy, licząc od daty złożenia skargi.,dając sobie trzy miesiące i jeden tydzień na rozpoznanie mojej skargi z 18 stycznia 2017 r., tj. wyznaczając termin posiedzenia w przedmiocie jej rozpoznania zamiast na – najpóźniej – 18 marca 2017 r., na 25 kwietnia 2017 r.

Otóż rozpoznawanie skargi na przewlekłość postępowania nie wstrzymuje biegu sprawy.

Pomiędzy dniem 30 marca 2017 r., gdy Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy będzie rozpoznawał moje i mojego obrońcy zażalenia na postanowienie prokurator D. Baranowskiej z 30 czerwca 2016 r., a dniem 25 kwietnia 2017 r., na który Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny-Odwoławczy wyznaczył – oczywiście i rażąco naruszając prawo – termin posiedzenia w przedmiocie rozpoznania mojej skargi na przewlekłość postępowania w sprawie rozpoznawanej przez prokurator D. Baranowską są ponad trzy tygodnie.

To wystarczająco dużo czasu, żeby natychmiast po posiedzeniu w dniu 30 marca 2017 r. wysłać do mnie wezwanie do stawiennictwa na jakieś czynności procesowe w dniu… dowolnym, ale przed dniem 25 kwietnia 2017 r.

Stawię się na doręczone mi wezwanie – jeśli się nie stawię zatrzyma mnie Policja i doprowadzi – i… zostanę umieszczony w szpitalu psychiatrycznym, areszcie itp. itd.

No bo w jakim innym celu tak oczywiście i rażąco naruszaliby prawo, jak nie po to, żeby dać sobie czas na spacyfikowanie mnie?

Oni wiedzą, że moje stawiennictwo na posiedzeniu w przedmiocie rozpoznania skargi na – nie mogącą budzić najmniejszych wątpliwości – przewlekłość postępowania prowadzonego przez prokurator D. Baranowską oznaczać będzie ich, prokuratorów, sędziów, klęskę. A moje zwycięstwo.

A przecież autorytety moralne o nieskazitelnych charakterach są skazani na sukces.

Winien jeszcze jestem Państwu wyjaśnienie, dlaczego nie mogli wyznaczyć wcześniej terminu posiedzenia Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy w przedmiocie rozpoznania w.w. zażaleń tak, żeby z terminem rozpoznania mojej skargi na przewlekłość postępowania prowadzonego przez prokurator D. Baranowską „zmieścić się” w ustawowych dwóch miesiącach, tj. przed dniem 18 marca 2017 r.

Z tej przyczyny, że Sąd Okręgowy w Krakowie rozpoznawał moje wnioski o wyłączenie każdego sędziego Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy od rozpoznawania mojego i mojego obrońcy zażaleń na postanowienie prokurator Doroty Baranowskiej z dnia 30.06.2017 r.

Zaskoczyłem ich skargą z 18.01.2017 r., a że prokurator D. Baranowska nie przekazała – pod nadzorem prokurator M. Lipskiej – Sądowi Okręgowemu w Krakowie mojej w.w. skargi z 7 czerwca 2016 r. i skończyło się to dla niej i jej przełożonej na interwencji prokuratora okręgowego w Krakowie Rafała Babińskiego, to skargę z dnia 18 stycznia 2017 r. już musiała przekazać.

Mieli problem, ale… wybrnęli. Jak to sędziowie, naruszając prawo. Wtedy, gdy ich przełożony informuje nas o jego priorytetach:

Minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro (47 l.) chce usprawnić pracę wymiaru sprawiedliwości.

Po pierwsze – zmusić sędziów do bardziej wytężonej pracy.

Źródło: „Ziobro rozpoczyna rewolucję w sądach”; „Fakt”, 21-22 stycznia 2017, s. 3

 

Ciekaw jestem, co zrobią ze mną, żeby niedopuścić do mojego stawiennictwa na posiedzenie w dniu 25 kwietnia 2017 r. Opóźnione, z podanych wyżej powodów, w stosunku do obowiązującego prawa o pięć tygodni.

Informacje o tym znajdziecie Państwo na stronie www.kekusz.pl. Jeśli jej nie każą – przez wzgląd na dobro wymiaru sprawiedliwości – zablokować.

 

W załączeniu przesyłam moje pisma z dnia 29 marca 2017 r. do Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy II Wydział Karny zawierające:

  1. Wniosek o złożenie wniosku – na podstawie art. 37 k.p.k.: „Sąd Najwyższy może z inicjatywy właściwego sądu przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.” – do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do sygn. akt II Kp 715/16/K do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, spoza okręgu krakowskiego.” Załącznik 10
    Uważam, że jeśli:

    1. 15 sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie uczyniło mnie przestępcą winnym ich znieważenia i zniesławienia,
    2. prezes Sądu Okręgowego w Krakowie razem z zastępcą przewodniczącego jednego z Wydziałów Sądu chciały mnie ograbić – przy udziale dwojga zastępców prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie – z mieszkania przez zastosowanie tzw. wymuszenia sądowniczego, zmuszając mnie do prowadzenia przez 16 dób protestu głodowego przed Sądem, celem zapobieżenia grabieży,
    3. przełożona sędzi, która obecnie rozpoznaje moje i mojego obrońcy zażaleń na postanowienie prokurator D. Baranowskiej z 30.06.2017 r. wydała postanowienie o pozbawieniu mnie wolności przez poddanie obserwacji psychiatrycznej, opierając je na nieistniejącej przesłance mojej uprzedniej karalności,
    4. trzy sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie utrzymały w mocy postanowienie, jak w pkt 3, zarzucając mi bezpodstawnie kłamstwo i wydając ich postanowienie z dnia 10 kwietnia 2015 r. w sprzeczności z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sprzed prawie 8… lat, tj. z dnia 10 lipca 2007 r.

to żaden Sąd z okręgu krakowskiego nie powinien rozpoznawać mojego i mojego obrońcy zażaleń na postanowienie prokurator D. Baranowskiej z 30.06.2017 r.

  1. wniosek o wyrażenie zgody na udział w posiedzeniu w dniu 30 marca 2017 r. przedstawicieli mediów i Fundacji Court Watch Polska – Załącznik 11

 

Z poważaniem,

 

Zbigniew Kękuś

 

Załączniki:

  1. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, pismo Z. Kękusia z dnia 7 czerwca 2016 r.
  2. Prokuratura Okręgowa w Krakowie, sygn. akt PO V O 051.54.2016, pismo prokuratora okręgowego Rafała Babińskiego z dnia 2 stycznia 2017 r.
  3. Prokuratura Regionalna w Krakowie, sygn. akt RP III Ip 7.2017, pismo zastępcy prokuratora regionalnego w Krakowie Barbary Kapery z dnia 9 marca 2017 r.
  4. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, pismo Z. Kękusia z dnia 18 stycznia 2017 r.
  5. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział Finansowy, sygn. akt IV S 7/16 Dowód nadania w dniu 28 września 2016 r. kwoty 100,00 zł
  6. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14 (PR Nps 1.2017), pismo zastępcy prokuratora rejonowego Edyty Kulik z dnia 16 lutego 2017 r.
  7. Sąd Okręgowy w Krakowie, sygn. akt IV S 10/17, pismo z dnia 23 lutego 2017 r.
  8. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie prokurator Doroty Baranowskiej z dnia 30 czerwca 2016 r.
  9. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, prokurator Doroty Baranowskiej z dnia 25 września 2015 r.
  10. pismo Z. Kękusia z dnia 29 marca 2017 r. do Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy
  11. pismo Z. Kękusia z dnia 29 marca 2017 r. do Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy
  1. xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

  2. Kraków, dnia 29 marca 2017 r.

  3. Zbigniew Kękuś

 

Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie

II Wydział Karny

ul. Przy Rondzie 7

31-547 Kraków

 

Sygn. akt:

  1. Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy: II Kp 715/16/K
  2. Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza: 2 Ds. 542/14

 

Dotyczy:

  1. Wniosek o złożenie wniosku – na podstawie art. 37 k.p.k.: „Sąd Najwyższy może z inicjatywy właściwego sądu przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.” – do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do sygn. akt II Kp 715/16/K do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, spoza okręgu krakowskiego.
  2. Zawiadomienie, że:
    1. skany dokumentów poświadczających rzeczywisty stan faktyczny opisany w niniejszym piśmie są umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.
    2. kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

 

Uzasadnienie

 

Na dzień 30 marca 2017 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie II Wydział Karny wyznaczył posiedzenie w sprawie do sygn. akt II Kp 715/16/K, o czym zawiadomiono mnie pismem z dnia 21 lutego 2017 r. – Załącznik 1: „Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie II Wydział Karny /adres – ZKE/ Data wysłania: 21 lutego 2017 sygnatura akt: II Kp 715/16/K sygn. prok. 2 Ds. 542/14 Termin 30 marca 2017 r. o godz. 09:30 sala D-138 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie, II Wydział Karny zawiadamia Pana w charakterze żalącego, że w dniu 30 marca 2017 r. o godz. 09:30 sala D-138 w tut Sądzie, ul. Przy Rondzie 7 odbędzie się posiedzenie w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie o umorzeniu dochodzenia. Stawiennictwo nieobowiązkowe. na zarządzenie Sędziego z upoważnienia Kierownika Sekretariatu starszy protokolant Monika Łydek”
Dowód: Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie II Wydział Karny, sygn. akt II Kp 715/16/K, pismo z

dnia 21 lutego 2017 r. – Załącznik 1

 

Wnoszę o złożenie wniosku – na podstawie art. 37 k.p.k. – do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do sygn. akt II Kp 715/16/K do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, spoza okręgu krakowskiego.

 

Wskazać należy, że zarówno w literaturze jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, iż dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k., wtedy wymaga przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu gdy zaistnieją takie szczególne okoliczności, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny (m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2006 roku, sygn. II Ko 27/06). Instytucja określona w art. 37 k.p.k. dotyczy przy tym „sprawy” w znaczeniu szeroko rozumianym i, jak wskazał Sąd Najwyższy obejmować może również czynności sądowe w postępowaniu przygotowawczym 9por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2005 roku, sygn. V KO 83/05 opublikowane w OSNwSK 2005/1/2528. „(…) Spraw może zawisnąć w sądzie także już w ramach czynności sądowych w postępowaniu przygotowawczym i już na tym etapie może być zasadne by z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości w tym stadium procesu przekazać sprawę, dla potrzeb owego etapu, innemu Sądowi równorzędnemu” (por. T.Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego – komentarz, Zakamycze 2003. wyd. III).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wskazywano, że dobro wymiaru sprawiedliwości, które na gruncie art. 37 k.p.k. uzasadnia przekazanie przez Sąd Najwyższy sprawy innemu sądowi równorzędnemu, to także potrzeba eliminowania, choćby tylko w odbiorze społecznym, wszelkich sugestii mogących rzutować na obiektywizm orzekania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2010 roku V KO 97/10, opublikowane OSNwSK 2010/1/2590).

 

W sprawie Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy II Wydział Karny, sygn. akt II Kp 715/16 zachodzą okoliczności wymienione w zacytowanych powyżej orzeczeniach Sądu Najwyższego.

Wskazać należy, że:

  1. piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie uczyniło mnie przestępcą winnym ich znieważenia i zniesławienia,
  2. prezes Sądu Okręgowego w Krakowie sędzia Barbara Baran i zastępca przewodniczącego Wydziału XI Cywilnego-Rodzinnego Sądu Okręgowego w Krakowie sędzia Teresa Dyrga chciały mnie ograbić – przy udziale dwojga członków najwyższego kierownictwa Sądu Okręgowego w Krakowie, zastępców prezesa, sędzi Liliany Kaltenbek-Skarbek i sędziego Michała Niedźwiedzia – z mieszkania, zmuszając mnie do prowadzenia przez 16 dób, w okresie od 26 lipca do 10 sierpnia 2012 r., protestu głodowego przed Sądem Okręgowym w Krakowie,
  3. po wymuszonej przeze mnie prowadzonym przeze mnie protestem głodowym rezygnacji z ograbienia mnie z mieszkania, podwładna prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie sędzi Barbary Baran, pracownica Biura Prasowego Sądu Aneta Rębisz okłamała redakcję „Gazety Krakowskiej” – oraz czytelników „GK” – w sprawie przyczyn prowadzonego przeze mnie protestu, a prezes Barbara Baran odmówiła mi kilkukrotnie sprostowania nieprawdziwej informacji podanej przez A. Rębisz,
  4. obecna przewodnicząca II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy sędzia Katarzyna Kaczmara wydała – w sprawie, w której Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy II Wydział Karny prowadzi niniejsze postępowanie do sygn. akt II Kp 715/16/K – w dniu 16 października 2014 r. postanowienie, sygn. akt IX Kp 300/14/K /sygn. akt Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza 2 Ds. 542/14/ o pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej, niedopełniwszy uprzednio obowiązku określonego w art. 7 k.p.k., tj. w oparciu o nieistniejącą w rzeczywistości przesłankę mojej uprzednio karalności,
  5. Sąd Okręgowy w Krakowie IV Wydział Karny w składzie SSO Lidia Haj /przewodnicząca/ SSO Jadwiga Żmudzka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas utrzymał postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015 r. w mocy w.w. postanowienie sędzi Katarzyny Kaczmary z dnia 16/10.2014 r.:
    1. niedopełniwszy obowiązku określonego w art. 7 k.p.k., tj. z powołaniem się na nieistniejącą w rzeczywistości przesłankę mojej uprzednio karalności,
    2. w sprzeczności z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2007 r., sygn. akt SK 50/06.

 

Ad. I

W dniu 12 czerwca 2006 r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan sporządziła akt oskarżenia, którym oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i – jak podała „założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl” popełniłem osiemnaście przestępstw, tj. – Załącznik 2:

  1. pkt. I, III-XVI aktu oskarżeniaznieważyłem i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
  2. pkt II aktu oskarżeniazniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt Sądu Okręgowego w Krakowie XI CR 603/04/,
  3. pkt XVII aktu oskarżeniaznieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, rzecznika praw obywatelskich w osobie piastującego ten urząd Andrzeja Zolla,
  4. pkt XVIII aktu oskarżenia – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, akt oskarżenia

prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S – Załącznik 2

 

Przestępstwa jak wyżej miałem popełnić w związku ze sprawą o rozwód pomiędzy mną i moją żoną, rozpoznawaną przez Sąd Okręgowy w Krakowie przy udziale Sądu Apelacyjnego w Krakowie.

Na wniosek kierownictwa Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Sąd Najwyższy wydał w dniu 27 października 2006 r. – na podstawie art. 37 k.p.k. – postanowienie, sygn. akt IV KO 44/06, o przekazaniu sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy – Załącznik 3: „Sygn. akt IV KO 44/06. Postanowienie. Dnia 27 października 2006r.. Sąd Najwyższy – Izba Karna w Warszawie na posiedzeniu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia SN – Józef Szewczyk (sprawozdawca) Sędziowie: SN – Andrzej Deptuła SN – Andrzej Siuchniński, w sprawie Zbigniewa Kękusia oskarżonego z art. 226 1 kk i inne po rozpoznaniu wniosku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 20 czerwca 2006r., sygn. akt XIV K 660/06/S o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. § 1 k.p.k. postanowił sprawę oskarżonego Zbigniewa Kękusia przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Uzasadnienie

Zbigniew Kękuś oskarżony jest o popełnienie szeregu przestępstw polegających na znieważeniu sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz Sądu Okręgowego w Krakowie, w tym także Prezesów Sądu Apelacyjnego i Sądu Okręgowego w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych. Zdaniem Sądu właściwego miejscowo do rozpoznania sprawy, w niniejszym postępowaniu zaistniały okoliczności, które przemawiają za potrzebą przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że przepis art. 37 k.p.k. stanowiący wyjątek od zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejsca popełnienia przestępstwa ma na względzie takie sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 1995r. OSNKW 1995, z. 910, poz.68). Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie, zważywszy iż przeciwko oskarżonemu toczy się sprawa o znieważenie sędziów Sądu Apelacyjnego i Sądu Okręgowego w Krakowie.

Reasumując, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. Na oryginale właściwe podpisy. Za zgodność: Kierownik Sekretariatu Wydziału Izby Karnej S.N. z up. Podpis nieczytelny.”

Dowód: Sąd Najwyższy-Izba Karna, sygn. akt IV KO 44/06, postanowienie sędziów Józefa Szewczyka, Andrzeja Deptuły, Andrzeja Siuchnińskiego z dnia 27 października 2006 r. – Załącznik 3

 

W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wydał prawomocny skazujący mnie wyrok, którym przypisał mi sprawstwo każdego z czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z 12.06.2006 r. – Załącznik 4:
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia

18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ – Załącznik 4

 

W dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy na moją korzyść w zakresie 16 zarzutów z pkt. I – XVI. Sąd Okręgowy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k. – Załącznik 5:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 5

 

W dniu 23 sierpnia 2011 r. Prokurator Generalny wniósł do Sądu Najwyższego kasację na moją korzyść w zakresie zarzutów z pkt. II i XVIII wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. Zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa określonego w art. 7 k.p.k. i 366 § 1 k.p.k. – Załącznik 6:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego,

z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ – Załącznik 6

 

W dniu 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy wydał wyrok, którym uznał kasację Prokuratora Generalnego za zasadną i uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. na moją korzyść w zakresie zarzutów z pkt. II i XVIII – Załącznik 7:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 7

 

W dniu 15 marca 2016 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój wydała prawomocne postanowienie, którym przypisała mi po raz drugi sprawstwo czynów, o które oskarżyła mnie prokurator R. Ridan aktem oskarżenia z 12.06.2006 r. – Załącznik 8:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi

Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 8

 

Sędzia B. Stój zmieniła:

  1. kwalifikację prawną zarzutów z art. 226 § 1 k.k. na zarzuty z art. 216 § 2 k.k.
  2. okresy popełniania przypisanych mi przestępstw.

 

Wskazać należy, że każdy/a z sędziów wymienionych w akcie oskarżenia prokurator R. Ridan z 12.06.2006 r. i w wyroku sędziego T. Kuczmy złożył/a dwukrotnie – przed prokurator R. Ridan i przed sędzią T. Kuczmą – obciążające mnie zeznania. Gdyby ich nie złożyli w postępowaniu przygotowawczym, gdyby złożyli oświadczenia, że nie czują się przeze mnie pokrzywdzeni i nic chcą, żeby były prowadzone z ich udziałem czynności przeciwko mnie, prokurator musiałaby – z mocy prawa określonego w art. 322 § 1 k.p.k. „Jeżeli postępowanie nie dostarczyło podstaw do wniesienia aktu oskarżenia, a nie zachodzą warunki określone w art. 324, umarza się śledztwo bez konieczności uprzedniego zaznajomienia z materiałami postępowania i jego zamknięcia.” – umorzyć śledztwo w odniesieniu do każdej osoby, która złożyłaby takie oświadczenie.

 

Ad. II

Wezwaniem z dnia 24 listopada 2009 r. Sąd Okręgowy w Krakowie wezwał mnie – na podstawie zarządzenia zastępcy przewodniczącego Wydziału XI Cywilnego-Rodzinnego sędzi Teresy Dyrgi – do uiszczenia opłaty w kwocie 8.750,00 zł orzeczonej przez sędzię Teresę Dyrgę wyrokiem z dnia 22.11.2004 r. w w.w. sprawie o rozwód pomiędzy mną i moją żoną.

Ponieważ w.w. roszczenie Sądu uległo przedawnieniu z dniem 11 kwietnia 2009 r. odmówiłem uiszczenia w.w. opłaty.

Sąd skierował Zlecenie Egzekucyjne do komornika Rafała Nowickiego de Poraj.

Ponieważ w dalszym ciągu odmawiałem uiszczenia opłaty komornik wszczął egzekucję w.w. kwoty z mieszkania zamieszkiwanego przez moją byłą żonę z naszymi synami.

Z podanej wyżej przyczyny kierowałem kolejne wnioski do prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie sędzi Barbary Baran o wystąpienie z wnioskiem do komornika o umorzenie postępowania egzekucyjnego przeciwko mnie. Podawałem podstawy prawne moich wniosków, tj.:

  1. art. 25.1 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych,
  2. art. 825 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego.

 

W odpowiedzi na wniosek z pisma z dnia 11 sierpnia 2011 r. do prezes B. Baran otrzymałem pismo z dnia 19 sierpnia 2011 r. wiceprezesa Sądu Liliany Kaltenbek-Skarbek – Załącznik 9: „Sąd Okręgowy w Krakowie, Kraków, dnia 19 sierpnia 2011 r. L-050-76/11 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W odpowiedzi na Pana pisma z 10 i 11 sierpnia 2011 r. uprzejmie informuję, iż na poruszane w nich kwestie udzielone zostały odpowiedzi do skargi o sygn. L-050-118/07, natomiast rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania sądowego leżały w gestii niezawisłych sądów i zarzuty co do tych decyzji nie mogą być rozpoznawane w ramach nadzoru administracyjnego. Wiceprezes Sądu Okręgowego w Krakowie SSO Liliana Kaltenbek-Skarbek”
Dowód: Sąd Okręgowy w Krakowie, sygn. akt L-050-76/11, pismo z dnia 19 sierpnia 2011 r. Wiceprezesa Sądu

Liliany Kaltenbek-Skarbek – Załącznik 9

 

W odpowiedzi na wniosek z pisma z dnia 11 kwietnia 2011 r. otrzymałem pismo z dnia 27 kwietnia 2012 r. prezes Barbary Baran – Załącznik 10: „Uprzejmie informuję, iż pisma Pana z dnia 11 i 12 kwietnia 2012 r. zostały przekazane do sprawy egzekucyjnej o sygn. III KMS 98/10 jako pismo procesowe w sprawie. Jednocześnie informuję, że Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie nie jest uprawniony do rozpoznania wniosków o umorzenie egzekucji.Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie SSO Barbara Baran

Dowód: Sąd Okręgowy w Krakowie, sygn. akt L-050-76/11, pismo prezesa Sądu Barbary Baran z dnia 27 kwietnia

2012 r. – Załącznik 10

 

Gdy komornik Rafał Nowicki de Poraj wydał postanowienie o przeprowadzeniu przez biegłego sądowego wyceny w.w mieszkania, skierowanym do prezes B. Baran pismem poinformowałem ją, że w dniu 26 lipca 2012 r. rozpocznę protest głodowy przed Sądem Okręgowym w Krakowie i będę go prowadził do dnia wydania przez nią polecenia komornikowi o wstrzymaniu egzekucji.

Zgodnie z zapowiedzią w dniu 26.07.2012 r. rozpocząłem prowadzony całodobowo protest głodowy przed Sądem Okręgowym w Krakowie. Nie jadłem. Piłem wodę i soki. Noce spędzałem w śpiworze. O prowadzonym przeze mnie proteście informowałem prezes Barbarę Baran codziennie rano kierowanym do niej pismem. Było to pismo złożone przeze mnie w pierwszym dniu protestu, 26 lipca 2012 r., w którym podałem – Załącznik 119: „Sędzia Barbara Baran Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie /adres – ZKE/ Dotyczy: Zawiadomienie o rozpoczęciu przeze mnie w dniu 26 lipca 2012 r., godz. 11:00 protestu głodowego przed Sądem Okręgowym w Krakowie.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dni 26 lipca 2012 r. do prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie sędzi Barbary Baran –

Załącznik 19

 

O prowadzonym przeze mnie proteście informowały liczne portale internetowe i lokalne dzienniki, „Gazeta Krakowska” i „Dziennik Polski”. W dniu 8 sierpnia 2012 r., tj. w 14 dobie prowadzonego przeze mnie protestu. red. Hanna Lis podała w głównym, o godz. 18:30 wydaniu Panoramy TVP:

 

Od dwóch tygodni głoduje przed krakowskim sądem Zbigniew Kękuś. Były nauczyciel akademicki śpi na ulicy i pije tylko wodę. A to wszystko dlatego, że czuje się oszukany przez sąd, który niesłusznie jego zdaniem obarczył go kosztami procesowymi podczas rozwodu. Codziennie wysyła więc listy, w których opisuje swoją sytuację i czeka aż ktoś na nie odpowie.”

Źródło: Panorama TVP, 8 sierpnia 2012 r., godz. 18:30, kanał www.monitor-polski-YouTube, https://www.youtube.com/watch?v=5hT24Rl8hiQ

 

W wywiadzie na temat mojego protestu udzielonym Panoramie TVP wiceprezes Sądu Okręgowego w Krakowie Michał Niedźwiedź powiedział:

Te sprawy zostały zakończone wiele lat temu i w tym momencie w drodze administracyjnej

nie ma możliwości zmiany tych orzeczeń.”

Źródło: Panorama TVP, 8 sierpnia 2012 r., godz. 18:30, kanał www.monitor-polski-YouTube, https://www.youtube.com/watch?v=5hT24Rl8hiQ

 

Dwa dni później, 10 sierpnia 2012 r. ten sam SSO M. Niedźwiedź wręczył mi pismo, którym mnie poinformował, że skierował do komornika wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu jego przedawnienia – Załącznik 11:Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie L 050 – 76/11 Kraków, dnia 10 sierpnia 2012 r. Szanowny Pan Zbigniew Kękuś Po zapoznaniu się z treścią Pana pisma z dnia 10 sierpnia 2012 r. uprzejmie informuję, iż uznaję podniesiony w nim zarzut przedawnienia roszczenia o zwrot kosztów sądowych orzeczonych w punkcie VII wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt XI CR 603/04 utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie w dniu 10 kwietnia 2006 r. w kwocie 8.750 zł.
Jednocześnie informuję, iż wystą
piłem do Komornika przy Sądzie Rejonowym dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie Rafała Nowickiego de Poraj Kancelaria komornicza w Krakowie przy al. Pokoju 29 B/48 w sprawie o sygn. III KMs 98/10 z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wobec uwzględnienia zarzutu przedawnienia podniesionego przez dłużnika.

Wiceprezes Sądu Okręgowego w Krakowie SSO Michał Niedźwiedź

Dowód: Sąd Okręgowy w Krakowie, sygn. L 050 – 76/11, pismo z dnia 10 sierpnia 2012 r. Wiceprezesa Sądu Okręgowego w Krakowie SSO Michała Niedźwiedzia – Załącznik 11

 

Ad. III

W wydaniu z dnia 15-16 sierpnia 2012 r. „Gazeta Krakowska”, która na bieżąco informowała o w.w. prowadzonym przeze mnie proteście głodowym podała – Załącznik 12, Załącznik 13:

 

Protest: sposób na sąd”„Po 16 dniach pikietowania krakowianin dowiódł, że ma rację. (…) Przez trzy lata krakowianin Zbigniew Kękuś usiłował dowieść, że ponad 10 tys. zł, które na wniosek sądu usiłował ściągnąć od niego komornik, to przedawnione koszta. Słał pisma i skargi. Bezskutecznie. Pomógł dopiero protest przed siedzibą krakowskiego Sądu Okręgowego. Po 16 dniach pikietowania budynku przy ul. Przy Rondzie mężczyzna doczekał się umorzenia prowadzonego przeciw niemu postępowania komorniczego.”

Źródło: Marcin Karkosza, „Protest: sposób na sąd”; „Gazeta Krakowska”, 14-15 sierpnia 2012, s. 1 – Załącznik 12

 

Protestował 16 dni, sąd umorzył sprawę„Dziś 20. dzień protestów przed siedzibą Sądu Okręgowego w Krakowie.

Zbigniew Kękuś, który akcję prowadził przez 16 dni, odniósł sukces: sąd umorzył prowadzone wobec niego postępowanie komornicze. (…) – Cieszę się, że po trzech latach mojej walki sąd w końcu przyznał się do błędu – mówi Zbigniew Kękuś – Smutne jest jednak to, że potrzebny był protest i interwencja mediów.

Przedstawiciele sądu twierdzą, że protest był niepotrzebny. Gdyby pan Kękuś wcześniej złożył odpowiednie pismo, sprawa mogła być załatwiona już dawnomówi Aneta Rębisz z Sądu Okręgowego w Krakowie.

Źródło: Marcin Karkosza, Protestował 16 dni, sąd umorzył sprawę „Gazeta Krakowska”, 14-15 sierpnia 2012, s. 4 – Załącznik 13

 

Podwładna prezes B. Baran Aneta Rębisz kłamała. Przed rozpoczęciem w dniu 26 lipca 2012 r. protestu głodowego przed Sądem Okręgowym w Krakowie ja skierowałem wiele pism – powyżej przedstawiłem dwie odpowiedzi poświadczające kłamstwo A. Rębisz – do prezes B. Baran o wystąpienie do komornika R. Nowickiego de Poraj z wnioskiem o umorzenie prowadzonego przez niego przeciwko mnie postępowania egzekucyjnego. Powoływałem się w nich na przesłankę ustania roszczenia oraz podawałem podstawny prawne moich wniosków.

W odpowiedzi na wnioski, które skierowałem do prezes B. Baran po zakończeniu przeze mnie protestu, zastępca prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie sędzia Liliana Kaltenbek-Skarbek podała – Załącznik 14: „Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie, Kraków, dnia 7 września 2012 r., L-050-76/11, Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ (…) Podstawę wniosku z dnia 10 sierpnia 2012 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego w sprawie o sygn. III KMs 98/10 prowadzonej przez Komornika przy Sądzie Rejonowym dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie Rafała Nowickiego de Poraj stanowił art. 825 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego, który wszedł w życie w dniu 1 stycznia 1965 r. (przepis ten nie był nowelizowany).

Na podstawie analizy akt postępowania w sprawie XI CR 603/04, można stwierdzić, iż roszczenie Skarbu Państwa o zapłatę kwoty 8.750,00 zł, zasądzonej od Pana wyrokiem z dnia 22 listopada 2004 r. tytułem zwrotu kosztów procesu uległo przedawnieniu z upływem dnia 11 kwietnia 2009 r.

Wiceprezes Sądu Okręgowego w Krakowie SSO Liliana Kaltenbek-Skarbek”

Dowód: Sąd Okręgowy w Krakowie, sygn. L 050 – 76/11, pismo z dnia 7 września 2012 r. Wiceprezes Sądu Okręgowego w Krakowie SSO Liliany Kaltenbek-Skarbek – Załącznik 14

 

Sędzia Liliana Kaltenbek-Skarbek poświadczyła, że właściwa była przesłanka, na którą powoływałem się w pismach do prezes B. Baran oraz że właściwe były przepisy prawa, na które się powoływałem.

W związku z powyższym kierowałem pisma do prezes B. Baran o sprostowanie nieprawdziwej informacji przekazanej przez jej podwładną A. Rębisz redakcji „Gazety Krakowskiej”.

Prezes B. Baran za każdym razem odmówiła. A przecież w.w. odpowiedziami oszukała mnie. Tylko – i wyłącznie – prezes sądu może wystąpić do komornika z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika przeciwko dłużnikowi tego sądu. Prezes lub osoba wyznaczona przez prezesa. Dlatego wniosek z dnia 10 sierpnia 2012 r. skierował do komornika R. Nowickiego de Poraj wiceprezes Sądu Okręgowego w Krakowie sędzia Michał Niedźwiedź.

 

Ad. IV

Po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15.09.2010 r. /Załącznik 5/ i Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26.01.2012 r. /Załącznik 7/ uchyliły w.w. prawomocny skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., sygn. akt II K 451/06 /Załącznik 4/ – patrz: pkt. „Ad. I.”, str. 2 do 4 niniejszego pisma – i przekazały sprawę przeciwko mnie Sądowi Rejonowemu w Dębicy rozpoznawała ją sędzia Beata Stój do sygn. akt II K 407/13.

W dniu 25 kwietnia 2014 r. sędzia B. Stój wydała Policji nakaz zatrzymania mnie na czas nieprzekraczający 48 godzin i doprowadzenia w dniu 7 maja 2014 r. pod przymusem na badania psychiatryczne. Policja zatrzymała mnie w dniu 5 maja 2014 r. Podczas zatrzymania doszło do zdarzenia skutkującego przedstawieniem mi w dniu 6 maja 2014 r. zarzutów przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Bartłomieja Legutkę w sprawie do sygn. akt 2 Ds. 542/14.

W sprawie do sygn. akt 2 Ds. 542/14 – jest to sprawa, w której obecnie Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy II Wydział Karny prowadzi postępowanie zażaleniowe do sygn. akt II Kp 715/16/K – sędzia Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny Katarzyna Kaczmara wydała w dniu 16 października 2014 r. postanowienie o pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej – Załącznik 15: „Sygn. akt IX Kp 300/14/K POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2014 roku

Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w IX Wydziale Karnym, w składzie: Przewodniczący: SSR Katarzyna Kaczmara Protokolant: /imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/ przy udziale Prokuratora Bartłomieja Legutki po rozpoznaniu w dniu 21.07.2014 r. i 16.10.2014 r. w Krakowie w sprawie Zbigniewa Kękusia (Kękuś) syna Czesława i Wandy urodzonego dnia 2 maja 1958 roku w Krakowie podejrzanego o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 242 § 4 k.k. wniosku Prokuratora o orzeczenie obserwacji psychiatrycznej na okres do czterech tygodni w warunkach zakładu leczniczego postanawia:

I. na zasadzie art. 203 § 1, § 2 oraz § 3 k.p.k. orzec wobec Zbigniewa Kękusia (Kękuś), syna /imiona i nazwiska, nazwisko panieńskie matki – ZKE/ ur. dnia 2 maja 1958 roku w Krakowie, badanie stanu zdrowia psychicznego, połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym przez okres nie dłużej niż 4 (cztery) tygodnie, określając jako miejsce przeprowadzenia obserwacji wymienionego – Szpital Specjalistyczny im. dra Józefa Babińskiego w Krakowie przy ul. J. Babińskiego 29,

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K – Załącznik 15

 

Postanowienie jak wyżej oparła na nieistniejącej w rzeczywistości przesłance mojej rzekomej uprzednio karalności. Podała w uzasadnieniu do postanowienia – Załącznik 15: W ocenie Sądu na obecnym etapie postępowania nie sposób powiedzieć z całą pewnością jaką karę wymierzy Sąd rozpoznający sprawę. Natomiast na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że będzie to kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia postępowania. Wskazuje na to dobro, które podejrzany miał naruszyć (przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości) i okoliczności w jakich podejrzany miał się dopuścić zarzuconego mu czynu, a także skutki jakie swoim zachowaniem miał spowodować (obrażenia ciała jednego z funkcjonariuszy policji). Nadto podejrzany był już karany (informacja z KRK, k. 21-22 akt 2 Ds. 542/14; wyrok w sprawie II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy został uchylony tylko w części-kopia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11-k. 131 –załącznik do pisma podejrzanego).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż koniecznym jest przeprowadzenie badania podejrzanego połączonego z obserwacją w zakładzie leczniczym. Jest to niezbędne dla ustalenia pełnego i ostatecznego rozpoznania jego stanu psychicznego oraz do wydania opinii o jego poczytalności w odniesieniu do zarzucanego mu czynu i możliwości brania udziały w postępowaniu karnym.”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K – Załącznik 15

 

Sędzia Katarzyna Kaczmara podała nieprawdę. Oparła postanowienie na nieistniejącej w rzeczywistości przesłance mojej uprzednio karalności wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt II K 451/06.

Ja nie byłem karany. Wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., sygn. akt II K 451/06 został uchylony na moją korzyść. W zakresie wszystkich przypisanych czynów.

Uchylił go nie, jak podała sędzia K. Kaczmara – Załącznik 15: „tylko w części-kopia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11-k. 131 –załącznik do pisma podejrzanego).”, ale także Sąd Okręgowy w Rzeszowie wspomnianym wyżej wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. – Załącznik 5.

Wskazać należy, że pismem z dnia 6 października 2014 r. skierowanym do akt sprawy rozpoznawanej przez sędzię Katarzynę Kaczmarę do sygn. akt IX Kp 300/14/K złożyłem – Załącznik 16: „Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny ul. Mogilska 17 31-542 Kraków Sygn. akt:

  1. Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy IX Wydział Karny: IX Kp 300/14/K
  2. Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza: 2 Ds. 542/14

Dotyczy:

  1. Wniosek o dopuszczenie – na okoliczność ustalenia bezstronności biegłych sądowych Sądu Okręgowego w Krakowie, lekarzy psychiatrów, Katarzyny Bilskiej-Zaremby i dr. Mariusza Patli – dowodu z akt sprawy przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 407/13, z tego z:
    1. Opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 3 czerwca 2014 r. biegłych Sądu Okręgowego w Krakowie lekarzy psychiatrów Katarzyny Bilskiej-Zarmeby i dr. Mariusza Patli /karty 4829 – 4839/
    2. prawomocnego skazującego mnie wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.
    3. wyroku wznowieniowego Sądu Okręgowego w Rzeszowie, sygn. II Ko 283/10, od wyroku, jak w pkt. I.2
    4. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 22 sierpnia 2014 r., sygn. PG IV KSK 699/11, na moją korzyść od wyroku jak w pkt. I.2
    5. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11, od wyroku jak w pkt. I.2
    6. Postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. „

(…) W dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydały wyrok /sygn. II Ko 283/10/, którym uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. w zakresie 16 czynów, tj. czynów I, III – XVII. Sąd Okręgowy w Rzeszowie zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące naruszenie prawa materialnego – Załącznik 7:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15

września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10 – Załącznik 7

(…) Załączniki:

(…) 7. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10

(…) 9. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11”

Dowód: Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny, sygn. akt IX Kp 300/14/K, pismo Z. Kękusia z

dnia 6 października 2014 r. – Załącznik 16

 

Do pisma z dnia 6 października 2014 r. załączyłem kserokopie dwóch w.w. wyroków wznowieniowych:

  1. wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 7,
  2. wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r. – Załącznik 9.

 

Ponieważ w postanowieniu z dnia 16.10.2014 r. sędzia Katarzyna Kaczmara powołała się na moje pismo podając „wyrok w sprawie II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy został uchylony tylko w części-kopia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11-k. 131 –załącznik do pisma podejrzanego).” to znaczy, że świadomie ukryła informację o drugim z załączonych przeze mnie do mojego pisma wyroków wznowieniowych, tj. o wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.

Wskazać należy, że sędzia K. Kaczmara w postanowieniu z dnia 16.10.2016 r. powołała się także na informację z Krajowego Rejestru Karnego. Podała – Załącznik 15: Nadto podejrzany był już karany (informacja z KRK, k. 21-22 akt 2 Ds. 542/14; wyrok w sprawie II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy został uchylony tylko w części-kopia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 272/11-k. 131 –załącznik do pisma podejrzanego).”

Rzeczywiście, sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój, referent w w.w. sprawie do sygn. akt II K 451/06 po uchyleniu skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy niedopełniła obowiązków określonych przepisami Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 kwietnia 2012 r. w sprawie sposobu i trybu sporządzania oraz przekazywania do Krajowego Rejestru Karnego kart rejestracyjnych i zawiadomień i dopiero w dniu… 4 maja 2015 r. – po mojej interwencji w tej sprawie pismem z dnia 30 kwietnia 2015 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy – przesłała do Krajowego Rejestru Karnego – Załącznik 17: „Zawiadomieniu o zmianie lub uchyleniu prawomocnego orzeczenia Sąd Rejonowy w Dębicy Sekcja Wyk. Orzeczeń Sąd. /adres – ZKE/ MINISTERSTWO SPRAWIEDLIWOŚCI KRAJOWY REJESTR KARNY W WARSZAWIE ZAWIADOMIENIE o o zmianie lub uchyleniu prawomocnego orzeczenia

Numer PESEL /numer – ZKE/Sąd Rejonowy w Dębicy, II K 451/06

Nazwisko rodowe Kękuś

Nazwisko (w tym przybrane) Kękuś Imiona Zbigniew

(…) 1. Uchylenie prawomocnego orzeczenia w wyniku kasacji

data kasacji: 26/01/2012

treść: uchyla zaskarżony wyrok II. K. 451/06 SR w Dębicy w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i przekazać sprawę SR w Dębicy do ponownego rozpoznania

(…) 4. Postanowienie o wznowieniu postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem odnotowanym w Rejestrze

data wydania: 15/09/2010

treść: wznawia postępowanie w sprawie II. K. 451/06 w pkt. I, III-XVII wyroku i uchyla w tej części wyrok R w Dębicy z dnia 18/12/2007

(…) Data sporządzenia: 04.05.2015 Starszy Sekretarz Beata Niedbała”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Sekcja Wykonywania Orzeczeń Sądowych, Sygn. akt II K 451/06,

Zawiadomienie o zmianie lub uchyleniu prawomocnego orzeczenia” z dnia 4 maja 2015 r. – Załącznik 17

 

Gdyby sędzia Katarzyna Kaczmara była sędzią sprawiedliwą i bezstronną, to po zapoznaniu się z moim w.w. pismem z dnia 6 października 2014 r., w którym podałem, że skazujący mnie wyrok sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. został uchylony w całym zakresie wyżej wymienionymi wyrokami wznowieniowymi Sądu Okręgowego w Rzeszowie z 15.09.2010 r. /Załącznik 5/ i Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r. /Załącznik 7/ i do którego załączyłem kopię tych wyroków, skierowałaby zapytanie do Sądu Rejonowego w Dębicy, czy rzeczywiście wyrok z 18.12.2007 r., sygn. akt II K 451/06 został uchylony w całości na moją korzyść.

 

W tym miejscu wskazać należy, że:

  1. w orzeczeniu z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. V Ko 97/10, opublikowane OSNwSK 2010/1/2590, Sąd Najwyższy podał: „W sytuacji, gdy kwestionowane jest rozstrzygnięcie Prokuratora odmawiające wszczęcia śledztwa w sprawie dotyczącej zawodowych czynności osób funkcyjnych i sprawujących służbę sędziowską, postanowienie takie powinno podlegać kontroli sprawowanej przez inny Sąd, aniżeli ten, w którym pełnią służbę osoby, których działania były przedmiotem oceny. Istotne jest, aby w odbiorze zewnętrznym nie powstawały wątpliwości co do tego, że decyzje procesowe są podyktowane obiektywnymi ocenami i nie mają na nie wpływu relacje wynikające z pełnienia służby w tych samych organach wymiaru sprawiedliwości”.
  2. sędzia Katarzyna Kaczmara jest cały czas zatrudniona w Sądzie Rejonowym dla Krakowa Krowodrzy, w tym obecnie pełni funkcję przewodniczącej II Wydziału Karnego, jest zatem przełożoną sędziego, który rozpoznaje niniejszą sprawę do sygn. akt II Kp 716/16/K.

 

Ad. V

Po tym, gdy zaskarżyłem w.w. postanowienie sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny /obecnie Wydział II Karny/ Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r., moje zażalenie rozpoznawał Sąd Okręgowy w Krakowie IV Wydział Karny podczas rozprawy w dniu 10 kwietnia 2015 r., w składzie SSO Lidia Haj /przewodnicząca/ SSO Jadwiga Żmuszka, SSR del. Agnieszka Sułowska-Gibas. Sąd orzekł – Załącznik 18: „Sygn. akt IV Kz 718/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny Odwoławczy, w składzie:
Przewodniczący SSO Lidia Haj, Sędziowie SSO Jadwiga Żmudzka SSR (del.) Agnieszka Sułowska-Gibas (spr.) Protokolant
/imię i nazwisko – ZKE/ przy udziale Zbigniewa Grzesika Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie po rozpoznaniu w sprawie Zbigniewa Kękusia podejrzanego o przestępstwo z art. 222 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 242 § 4 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek zażaleń podejrzanego oraz obrońcy podejrzanego na punkt I postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX KP 300/14/K w przedmiocie orzeczenia wobec podejrzanego Zbigniewa Kękusia badania stanu zdrowia psychicznego połączonego z obserwacją w zakładzie leczniczym na zasadzie art. 437 § 1 kpk postanawia: postanowienie w zaskarżonej części tj. w jego punkcie I utrzymać w mocy.”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 1 Ds. 542/14, postanowienie sędzin Sądu

Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny – Odwoławczy, SSO Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV Kz 718/14 – Załącznik 18

 

W uzasadnieniu w.w. sędziny:

  1. poświadczyły nieprawdę, w tym bezpodstawnie zarzuciły mi mi kłamstwo, podając – Załącznik 18:
    1. (…) a nadto wcześniejsza karalność podejrzanego (wbrew temu co w zażaleniu podejrzany podnosił, iż nie był karany, w aktach sprawy znajdują się dane o karalności podejrzanego, w których widnieje skazanie podejrzanego z art. 226 § 1 kk, art. 212 § 1 kk i innych).
    2. Niniejsze okoliczności, w powiązaniu z wcześniejszą karalnością oskarżonego prowadzą do konkluzji, iż zachodzi możliwość orzeczenia wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności.”
    3. (…) oraz uprzedniej karalności podejrzanego – k. 21.”
  2. naruszyły prawo określone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2007 r., sygn. akt SK 50/06 podając – Załącznik 18: „Wreszcie zauważyć należy, iż poddanie podejrzanego obserwacji psychiatrycznej nie można oceniać, ani w kategoriach zastosowania środka zabezpieczającego, ani jako tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie. Nie jest to forma pozbawienia wolności, lecz jest to czynność procesowa o charakterze dowodowym”.

Wskazać należy, że w wydanym prawie osiem… lat wcześniej, w dniu 10 lipca 2007 r., Trybunał Konstytucyjny podał à reburs: „(…) Umieszczenie oskarżonego na obserwacji w zakładzie leczniczym stanowi niewątpliwie formę rzeczywistego pozbawienia go wolności i stąd też na mocy art. 63 § 1 k.k. podlega zaliczeniu na poczet kary pozbawienia wolności (zob. wyrok SA w Krakowie z 24 sierpnia 2000 r., sygn. akt II AKa 141/00, KZS nr 9/2000, poz. 33; postanowienie SN z 17 września 2002 r., sygn. akt II KK 227/02, Lex nr 55534). Nie sposób bowiem podzielić wyrażanego niekiedy w orzecznictwie sądowym poglądu, że poddanie oskarżonego obserwacji psychiatrycznej dla stwierdzenia jego poczytalności nie jest działaniem naruszającym prawo do wolności osobistej, lecz jest jedynie czynnością procesową o charakterze dowodowym (zob. wyrok SA w Katowicach z 16 maja 2002 r., sygn. akt II AKa 114/02, „Wokanda” nr 5/2003, poz. 43; postanowienie SA w Krakowie z 23 października 2003 r., sygn. akt II AKz 408/03, „Krakowskie Zeszyty Sądowe” nr 11/2003, poz. 35).
(…)
Badanie psychiatryczne połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym stanowi bowiem nie tylko metodę badawczą w psychiatrii, ale również, o czym wyżej była mowa, swoistą formę pozbawienia oskarżonego wolności osobistej. Stąd też potrzeba jego stosowania powinna być weryfikowana przez sąd nie tylko pod kątem przydatności do stwierdzenia stanu poczytalności oskarżonego tempore criminis i tempore procedendi, ale również – a nawet przede wszystkim – pod kątem dopuszczalnych ograniczeń konstytucyjnie gwarantowanej wolności osobistej. Ochrona tej wolności ma bowiem większe znaczenie aniżeli ustalenie poczytalności oskarżonego, choćby to ostatnie pozwoliło nawet na wyłączenie jego odpowiedzialności karnej. Sąd powinien zatem kierować się nie tylko podstawową zasadą, którą związani są lekarze, tj. salus aegroti suprema lex („dobro chorego naczelnym prawem”), ale również zważać na fakt, że w postępowaniu karnym najwyższym dobrem oskarżonego, które może mu zostać odebrane, jest właśnie jego wolność osobista.Prawo do wolności osobistej jest bowiem jednym z najważniejszych prawczłowieka, warunkującym niejednokrotnie możliwość korzystania przez niego z innychpraw i wolności wyrażonych w przepisach konstytucyjnych czy ustawowych. Dlatego teżprawodawca dokonał nie tylko jego konstytucjonalizacji, ale wprowadził równieższczegółowe regulacje dotyczące jego ochrony.

 

xxx

 

W podsumowaniu przedstawionych w niniejszym piśmie faktów wskazać należy, że:

  1. piętnaścioro wymienionych na stronie 2 niniejszego pisma sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie uczyniło mnie przestępcą winnym ich znieważenia i zniesławienia,
  2. prezes Sądu Okręgowego w Krakowie sędzia Barbara Baran, razem z zastępcą przewodniczącego Wydziału XI Cywilnego-Rodzinnego Sądu Okręgowego w Krakowie sędzią Teresą Dyrgą chciały mnie ograbić – przy udziale wiceprezesów Sądu Okręgowego w Krakowie, sędziów Liliany Kaltenbek-Skarbek i Michała Niedźwiedzia – z mieszkania przez wymuszenie sądownicze i zmusiły mnie do prowadzenia przez 16 dób protestu głodowego przed Sądem Okręgowym w Krakowie celem zapobieżenia grabieży,
  3. obecna przełożona sędziów II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy, w tym sędziego, który rozpoznaje sprawę do sygn. akt II Kp 715//16/K, przewodnicząca Wydziału sędzia Katarzyna Kaczmara wydała w dniu 16 października 2014 r. postanowienie – w tej samej sprawie, w której obecnie Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy II Wydział Karny prowadzi postępowanie do sygn. akt II Kp 715/16/K – o pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej, z powołaniem się na nieistniejącą w rzeczywistości przesłankę mojej uprzednio karalności,
  4. trzy sędziny Sądu Okręgowego w Krakowie IV Wydział Karny Odwoławczy, Lidia Haj, Jadwiga Żmudzka i Agnieszka Sułowska-Gibas wydały w dniu 10 kwietnia 2015 r. postanowienie o utrzymaniu w mocy w.w. postanowienia sędzi K. Kaczmary z 16.10.2014 r., nie tylko bezpodstawnie zarzucając mi kłamstwo, że w niezgodzie ze stanem faktycznym podałem w zażaleniu na postanowienie z 16.10.2014 r., że nie byłem karany, ale podając także, że – Załącznik 18: „Wreszcie zauważyć należy, iż poddanie podejrzanego obserwacji psychiatrycznej nie można oceniać, ani w kategoriach zastosowania środka zabezpieczającego, ani jako tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie. Nie jest to forma pozbawienia wolności, lecz jest to czynność procesowa o charakterze dowodowym.”, mimo że prawie osiem lat wcześniej, wyrokiem z dnia 10 lipca 2007 r., sygn. akt SK 50/06 Trybunał Konstytucyjny orzekł: „(…) Umieszczenie oskarżonego na obserwacji w zakładzie leczniczym stanowi niewątpliwie formę rzeczywistego pozbawienia go wolności i stąd też na mocy art. 63 § 1 k.k. podlega zaliczeniu na poczet kary pozbawienia wolności (zob. wyrok SA w Krakowie z 24 sierpnia 2000 r., sygn. akt II AKa 141/00, KZS nr 9/2000, poz. 33; postanowienie SN z 17 września 2002 r., sygn. akt II KK 227/02, Lex nr 55534). Nie sposób bowiem podzielić wyrażanego niekiedy w orzecznictwie sądowym poglądu, że poddanie oskarżonego obserwacji psychiatrycznej dla stwierdzenia jego poczytalności nie jest działaniem naruszającym prawo do wolności osobistej, lecz jest jedynie czynnością procesową o charakterze dowodowym.”

 

W związku z powyższym – powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego przedstawione na str. 2 i 7 niniejszego pisma – wnoszę jak na wstępie, o złożenie wniosku do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do sygn. akt II Kp 715/16/K do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, spoza okręgu krakowskiego.

 

 

Zbigniew Kękuś

 

Załączniki: od 1 do 61 do ściągnięcia tutaj

  1. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie II Wydział Karny, sygn. akt II Kp 715/16/K, pismo z dnia 21 lutego 2017 r.
  2. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S
  3. Sąd Najwyższy-Izba Karna, sygn. akt IV KO 44/06, postanowienie sędziów Józefa Szewczyka, Andrzeja Deptuły, Andrzeja Siuchnińskiego z dnia 27 października 2006 r.
  4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/
  5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.
  6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/
  7. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
  8. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r.
  9. Sąd Okręgowy w Krakowie, sygn. akt L-050-76/11, pismo z dnia 19 sierpnia 2011 r. Wiceprezesa Sądu Liliany Kaltenbek-Skarbek
  10. Sąd Okręgowy w Krakowie, sygn. akt L-050-76/11, pismo prezesa Sądu Barbary Baran z dnia 27 kwietnia 2012 r.
  11. Sąd Okręgowy w Krakowie, sygn. L 050 – 76/11, pismo z dnia 10 sierpnia 2012 r. Wiceprezesa Sądu Okręgowego w Krakowie SSO Michała Niedźwiedzia
  12. Marcin Karkosza, „Protest: sposób na sąd”; „Gazeta Krakowska”, 14-15 sierpnia 2012, s. 1
  13. Marcin Karkosza, Protestował 16 dni, sąd umorzył sprawę „Gazeta Krakowska”, 14-15 sierpnia 2012, s. 4
  14. Sąd Okręgowy w Krakowie, sygn. L 050 – 76/11, pismo z dnia 7 września 2012 r. Wiceprezes Sądu Okręgowego w Krakowie SSO Liliany Kaltenbek-Skarbek
  15. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 2 Ds. 542/14, postanowienie sędzi Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Katarzyny Kaczmary z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IX Kp 300/14/K
  16. Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy Wydział IX Karny, sygn. akt IX Kp 300/14/K, pismo Z. Kękusia z dnia 6 października 2014 r.
  17. Sąd Rejonowy w Dębicy Sekcja Wykonywania Orzeczeń Sądowych, Sygn. akt II K 451/06, „Zawiadomienie o zmianie lub uchyleniu prawomocnego orzeczenia” z dnia 4 maja 2015 r.
  18. Prokuratura Rejonowa Kraków Krowodrza, sygn. akt 1 Ds. 542/14, postanowienie sędzin Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny – Odwoławczy, SSO Lidii Haj, SSO Jadwigi Żmudzkiej, SSR del. Agnieszki Sułowskiej-Gibas z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV Kz 718/14
  19. Pismo Z. Kękusia z dni 26 lipca 2012 r. do prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie sędzi Barbary Baran

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

  1. Kraków, dnia 29 marca 2017 r.

  2. Zbigniew Kękuś

 

Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy w Krakowie

II Wydział Karny

ul. Przy Rondzie 7

31-547 Kraków

 

Sygn. akt:

  1. Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy: II Kp 715/16/K
  2. Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza: 2 Ds. 542/14

 

Dotyczy:

  1. Wniosek o dopuszczenie do udziału w posiedzeniu w dniu 30 marca 2017 r.:
    1. przedstawicieli mediów:
      1. red.
      2. red.
    2. przedstawicieli Fundacji Court Watch Polska:
  2. Zawiadomienie, że kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl

 

 

Zbigniew Kękuś