Rzeczpospolita opresyjna – sympatycy, sprzymierzeńcy i obrońcy prawniczej mafii z Krakowa i Dębicy, Zbigniew Ziobro i Krystyna Kupczyńska z Biura RPO

Szanowni Państwo,

 

Niniejszego e-mail’a kieruję do Państwa w interesie społecznym.

W dniu 13 marca 2017 r. mam się stawić w Grodzkim Urzędzie Pracy w Krakowie jako zarejestrowany tam bezrobotny.

W załączeniu przesyłam moje pismo z dnia 10 marca 2017 r. do Dyrektora Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie Marka Cebulaka i do Kierownika Referatu Poradnictwa Zawodowego tegoż Urzędu Jacka Solarza.

Wyjaśniam w nim Adresatom, dlaczego po raz kolejny poinformuję pracownika Urzędu, z którym się spotkam, dlaczego wciąż nie jest wyjaśniona moja sytuacja prawna. Prezentuję dwoje najbardziej zagorzałych obrońców prawniczej mafii z Krakowa i Dębicy.

  1. wysługującą się jej członkom od 5 lat głównego specjalistę w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, byłą studentkę prof. dr. hab. Andrzeja Zolla, sprowadzoną przez niego do Biura RPPO, gdy był rzecznikiem, posiadającą takie same, jak on kwalifikacje fachowe i moralne Krystynę Kupczyńską,
  2. broniącego interesu jej członków 10 lat temu, gdy był po raz pierwszy ministrem sprawiedliwości – prokuratorem generalnym oraz obecnie, gdy ponownie jest ministrem sprawiedliwości – prokuratorem generalnym, lidera tzw. „dobrej zmiany PiS’ w resorcie sprawiedliwości Zbigniewa Ziobrę.

 

Świadczący od ponad 10 lat usługę ochrony ferajnie – prawniczej mafii – z Krakowa Zbigniew Ziobro ma problem…

Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj, która interweniowała u niego w mojej sprawie nie będzie mu tak… lekko, łatwo i przyjemnie oszukać jak mnie.

Trudno mu się zabrać – od ponad trzech miesięcy – do wytężonej pracy.

 

Z poważaniem,

 

Zbigniew Kękuś

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 10 marca 2017 r.

Zbigniew Kękuś

 

Panowie:

  1. Marek Cebulak, Dyrektor Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie, ul. Wąwozowa 34, 31-752 Kraków
  2. Jacek Solarz, Kierownik Referatu Poradnictwa Zawodowego, Grodzki Urząd Pracy, ul. Wąwozowa 34, 31-752 Kraków

 

Dotyczy:

  1. Moje stawiennictwo w dniu 13 marca 2017 r. w Grodzkim Urzędzie Pracy w Krakowie.
  2. Zawiadomienie o nierozpoznaniu do dnia złożenia niniejszego pisma:
    1. przez ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę wniosku Posła na Sejm Rzeczypospolitej Agnieszki Ścigaj z pisma z dnia 29 listopada 2016 r. /Załącznik 1/ o zweryfikowanie zgodności z prawem prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13.
    2. przez Rzecznika Praw Obywatelskich mojego wniosku z pisma dnia 26 września 2016 r. /Załącznik 18/ o wniesienie kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13.
  3. Przyczyny nierozpoznania do dnia złożenia niniejszego pisma:
    1. przez ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę wniosku Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj z pisma z dnia 29 listopada 2016 r., jak w pkt. II.1.
    2. przez rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara mojego wniosku z pisma z dnia 26 września 2016 r., jak w pkt. II.2.
  4. Zawiadomienie, że:
    1. skany dokumentów przedstawionych w niniejszym piśmie są umieszczone na stronie www.kekusz.pl.
    2. kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

 

Jesteśmy tu po to, żeby bronić obywateli”
Prezes Rady Ministrów Beata Szydło, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, 15 grudnia 2015 r.

 

Ziobro: Chcę zmieniać sądy”

„Fakt”, 28 września 2016 r., s. 3

 

Minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro (47 l.) chce usprawnić pracę wymiaru sprawiedliwości.

Po pierwsze – zmusić sędziów do bardziej wytężonej pracy.

Źródło: „Ziobro rozpoczyna rewolucję w sądach”; „Fakt”, 21-22 stycznia 2017, s. 3

 

Zbigniew Ziobro: Koniec mafii prawników i urzędników.”
Źródło: „Fakt”, 2 lutego 2017 r., s. 2

 

PUSTOSŁOWIE”«dyrdymały, ecie-pecie, gadka szmatka, mowa-trawa, tere-fere, trele-morele»

Słownik Języka Polskiego

Szanowni Panowie,

 

Na dzień 13 marca 2017 r. wyznaczono mi – jako zarejestrowanemu bezrobotnemu – termin stawiennictwa w Grodzkim Urzędzie Pracy w Krakowie.

Podczas poprzednich moich stawiennictw w GUP przedstawiłem Panów podwładnym przyczyny utraty przeze mnie pracy i zarejestrowania się jako bezrobotny. Podczas ostatniego stawiennictwa poinformowałem Panów podwładną, że w najbliższym czasie ustanie przyczyna niemożności podjęcia przeze mnie pracy.

Przyczyną utraty przeze mnie pracy była sprawa karna prowadzona przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., którym – sporządzany pod nazdorem prokuratorów funkcyjnych w.w. Prokuratury, Lidii Jaryczkowskiej, Piotra Kosmatego, Krystyny Kowalczyk i Edyty Kuśnierz – prokurator R. Ridan oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i – jak podała „założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl” – popełniłem osiemnaście przestępstw, tj. – Załącznik 4:

  1. pkt. I, III-XVI aktu oskarżeniaznieważyłem i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
  2. pkt II aktu oskarżeniazniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt Sądu Okręgowego w Krakowie XI CR 603/04/,
  3. pkt XVII aktu oskarżeniaznieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, rzecznika praw obywatelskich w osobie piastującego ten urząd Andrzeja Zolla,
  4. pkt XVIII aktu oskarżenia – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.

Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, akt oskarżenia

prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S – Załącznik 4

 

Przestępstwa jak wyżej miałem popełnić w związku ze sprawą o rozwód pomiędzy mną i moją żoną, rozpoznawaną w okresie od czerwca 1997 r. do kwietnia 2006 r. przez Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział XI Cywilny-Rodzinny przy udziale Sądu Apelacyjnego w Krakowie.

Każdy/każda z w.w. funkcjonariuszy/funkcjonariuszek publicznych oraz adw. Wiesława Zoll przed tym zanim złożył/a obciążające mnie zeznania przez kilka lat:

  1. naruszał/a moich małoletnich synów i moje prawa obywatelskie, w tym w przypadku jednego z moich synów konstytucyjne i ustawowe prawa dziecka do ochrony zdrowia i/lub – patrz: pkt 2
  2. pozbawiał/a moich małoletnich synów i mnie możności korzystania z praw obywatelskich, w tym w przypadku jednego z moich synów możności korzystania z konstytucyjnych i ustawowych praw dziecka do ochrony zdrowia i/lub – patrz: pkt. 3
  3. chronił/a sędziów i/lub rzecznika praw obywatelskich Andrzeja Zolla i/lub adw. Wiesławę Zoll przed konsekwencjami:
    1. naruszania moich małoletnich synów i moich praw obywatelskich i/lub – patrz: pkt. III.3
    2. pozbawiania moich małoletnich synów i mnie możności korzystania z praw obywatelskich.

 

Na wniosek kierownictwa Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Sąd Najwyższy przekazał – przez wzgląd na dobro wymiaru sprawiedliwości – sprawę przeciwko mnie na podstawie w.w. aktu oskarżenia do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wydał wyrok, którym uznał mnie – na podstawie zeznań złożonych przez w.w. osoby dwukrotnie, tj. w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez prokurator Radosławę Ridan i podczas rozprawy głównej prowadzonej przez sędziego T. Kuczmę – za winnego popełnienia każdego z w.w. czynów. Wyrok ten uchyliły następnie:

  1. w zakresie szesnastu przestępstw, z pkt. I – XVII, wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie zarzuciwszy sędziemu T. Kuczmie oczywiste i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego – Załącznik 5:
    Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10 – Załącznik 5

  1. w zakresie dwóch przestępstw, z pkt. II i XVIII, Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., zarzuciwszy sędziemu T. Kuczmie oczywiste i rażące naruszenie prawa procesowego – Załącznik 7

Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 7

 

Po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie pierwszego z w.w. wyroków wznowieniowych i zwróceniu sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania na sędziego referenta wyznaczono – w listopadzie 2010 r. – sędzię Beatę Stój, z dniem 15 czerwca 2012 r. powołaną na prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy.

O ile sędzia T. Kuczma rozpoznawał sprawę w okresie od 14 listopada 2006 r. do dnia 18 grudnia 2007 r. – w tym rozprawę główną prowadził w okresie od 25 marca 2007 r. do 18 grudnia 2007 r., tj. przez 9 miesięcy – tj. przez 13 miesięcy, to sędzia Beata Stój rozpoznawała ją przez ponad 5… lat, w tym rozprawę główną przez 5 lat, tj. w okresie od 15 marca 2011 r. do 15 marca 2016 r., gdy wydała postanowienie kończące sprawę w I instancji – Załącznik 8

Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi

Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 8

 

Postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. sędzia Beata Stój:

  1. przypisała mi… nie wszystkie przestępstwa, o które oskarżyła mnie prokurator R. Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. i za które skazał mnie sędzia Tomasz Kuczma wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r.,
  2. w przypadku wszystkich 15 przestępstw przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 226 § 1 k.k zmieniła ich kwalifikację prawną w zarzuty z art. 216 § 2 k.k. – od dnia 19 października 2006 r. z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt P 3/06, niedopuszczalne jest ściganie z art. 226 § 1 k.k. za znieważenie funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych,

 

W postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r. sędzia Beata Stój – Załącznik 8:

  1. zmieniła ramy czasowe popełniania wszystkich przypisanych mi przestępstw, w przypadku niektórych podając, że jakkolwiek prokurator Radosława Ridan w akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. i sędzia Tomasz Kuczma w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. przypisali mi ich popełnienie w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony pod domeną zkekus.w.interia.pl, to w rzeczywistości popełniono je… tylko jeden raz, w nieustalonym przez sędzię Beatę Stój – a także przez prokurator R. Ridan – okresu mieszczącego się pomiędzy styczniem 2003 r. i majem lub wrześniem 2005 r., ale znacznie od niego krótszym,
  2. poświadczyła, że jakkolwiek prokurator Radosława Ridan w akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. i sędzia Tomasz Kuczma w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. przypisali mi popełnienie wszystkich w.w. czynów w okresie od stycznia 2003 r. do maja i września 2005 r. za pośrednictwem za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony pod domeną zkekus.w.interia.pl, to niektórych z tych czynów… w ogóle nie popełniono za pośrednictwem www.zgsopo.webpark.pl albo strony pod domeną zkekus.w.interia.pl.

 

Wskazać także należy, że w w.w. postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r. sędzia Beata Stój podała, że – Załącznik 8: „W tej sytuacji, w świetle treści art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k., karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1 i I.11-14 ustała z dniem12 lipca 2012 r., zaś czynów z punktów I.2-10, I.15 i I.16 z dniem 5 lipca 2013 r., natomiast na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., karalność czynów z art. I.17 i I.18 ustała z dniem5 lipca 2015 r., tj. poświadczyła, że do dnia 15 marca 2016 r. ścigała mnie – przy udziale prokuratora rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk – za:

  1. 5 czynów, z pkt. I, XI-XIV aktu oskarżenia, których karalność ustała z dniem 12 lipca 2012 r.,
  2. 11 czynów, z pkt. II – X, XV, XVI aktu oskarżenia, których karalność ustała z dniem 5 lipca 2013 r.
  3. 2 czynów, z pkt XVII, XVIII aktu oskarżenia, których karalność ustała z dniem 5 lipca 2015 r.

 

Dlaczego mnie ścigała sędzia Beata Stój do dnia 15 marca 2016 r. za czyny, których karalność ustała kilka lat – prawie 4 lata, prawie 3 lata, oraz 8 miesięcy – wcześniej, pozostanie jej tajemnicą. Jej oraz prokuratora rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk przy udziale, której prowadziła postępowanie przeciwko mnie.

Wskazać wszak należy, że ustawodawca postawił przed każdym prokuratorem wymóg posiadania zdolności do prawidłowego rozumowania i dokonywania oceny dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania:

 

Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania

oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.”

Artykuł 7 Kodeksu postępowania karnego

 

Jeśli będzie zastanawiać się Panowie – a także Adresaci kopii niniejszego pisma – czy sędzia Beata Stój i prokurator Krystyna Kowalczyk są:

  1. kiepsko wyposażone intelektualnie i sędzia Beata Stój nie potrafiła przez 5 lat, a prokurator K. Kowalczyk przez 10 lat dokonać oceny dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, lub – patrz: pkt. 2
  2. nie posiadały wiedzy prawniczej w podstawowym zakresie – art. 17 § 1 ustawy Kodeks postępowania karnego stanowi: „Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: 6) nastąpiło przedawnienie karalności, – wyjaśniam, że jakkolwiek ponad wszelką wątpliwość poziom rozwoju intelektualnego tych funkcjonariuszek publicznych budzi ogromne wątpliwości, to akurat w opisanym wyżej przypadku ujawniła się inna jeszcze ich niedoskonałość, tj. ich charaktery sprzeczne z wymogiem, który ustawodawca stawia przed każdym sędzią i każdym prokuratorem:

Prokuratorem może być powołany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru.
Artykuł 14.1.2 Ustawy o Prokuraturze z dnia 20 czerwca 1985 r.

 

Na stanowisko sędziego sądu rejonowego może być powołany ten,

kto: (…) 2) jest nieskazitelnego charakteru

Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych

W miarę jak ustawała karalność czynów, które przypisała mi prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., ja informowałem o tym sędzię Beatę Stój i prokurator Krystynę Kowalczyk.

One jednak ścigały mnie za te czyny dalej, w tym sędzia Beata Stój ścigając mnie za wszystkie czyny z aktu oskarżenia prokurator R. Ridan i według sporządzonych przez nią opisów tych czynów:

  1. od stycznia 2013 r. kierowała mnie na badania psychiatryczne,
  2. wydała Policji do dnia 5 kwietnia 2014 r. sześć nakazów zatrzymania mnie o doprowadzenia pod przymusem na badania psychiatryczne,
  3. wydała w dniu 14 kwietnia 2015 r. postanowienie o pozbawieniu mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

W sprawie, którą rozpoznawała sędzia B. Stój przeciwko mnie było… prawnie niedopuszczalne pozbawienie mnie wolności w jakikolwiek sposób, w tym także przez poddanie mnie obserwacji psychiatryczne. Co zresztą sędzia sama napisała w… tym samym postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r., którym orzekła… poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

Wiem, że w to trudno uwierzyć, ale… to są fakty.

W dniu 30 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał postanowienie, którym uchylił postanowienie sędzi B. Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej. Zarzucił sędzi B. Stój rażące i mające wpływ na treść postanowienia naruszenie prawa procesowego.

Po uchyleniu w.w. postanowienia z dnia 14 kwietnia 2015 r. sędzia Beata Stój w dalszym ciągu ścigała mnie, do dnia 15 marca 2016 r., za w.w. czyny, co do których w postanowieniu z 15.03.2016 r. podała – Załącznik 8: „W tej sytuacji, w świetle treści art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k., karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1 i I.11-14 ustała z dniem12 lipca 2012 r., zaś czynów z punktów I.2-10, I.15 i I.16 z dniem 5 lipca 2013 r., natomiast na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., karalność czynów z art. I.17 i I.18 ustała z dniem5 lipca 2015 r.”

Tyle dobrze, że już mnie nie kierowała na badania psychiatryczne i zrezygnowała z zamiaru pozbawienia mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

 

xxx

 

Po tym, gdy sędzia Beata Stój wydała w.w. postanowienie z dnia 15 marca 2016 r. pismem z dnia 2 maja 2016 r. skierowanym do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara złożyłem – Załącznik 14: „Pan Adam Bodnar Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Sygn. akt:

  1. Sądu Rejonowego w Dębicy: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/
  2. Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód: 1 Ds. 39/06/S

Dotyczy:

  1. Wniosek – na podstawie:
    1. art. 521 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k., art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
    2. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, wniesionej na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 4,
    3. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanego na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 5,
    4. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 11,
    5. pisma do mnie z dnia 12 sierpnia 2015 r. Grupy Wirtualna Polska Sp. z o.o. – Załącznik 12,
    6. wskazania doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej

o wniesienie przez Rzecznika Praw Obywatelskich kasacji do Sądu Najwyższego na moją korzyść od postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ o umorzenie postępowania z powodu ustania karalności czynów /art. 17 § 1 k.p.k., w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k./ – Załącznik 14.

  1. Wniosek o przedstawienie Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutu rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. naruszenia:
    1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów,
    2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17.
  2. Wniosek o złożenie w kasacji jak w pkt. I wniosku do Sądu Najwyższego o wydanie wyroku uniewinniającego mnie od każdego z 18 czynów przypisanych mi przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., z powodu:
    1. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k., w tym – patrz: pkt III.2
    2. w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k.
  3. Zawiadomienie, że sędzia Beata Stój sporządziła postanowienie z dnia 15 marca 2016 r. w oparciu o stan prawny sprawy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ sprzed:
    1. wniesienia przez Prokuratora Generalnego w dniu 23 sierpnia 2011 r. kasacji na moją korzyść od prawomocnego, skazującego mnie wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 4
    2. wydania przez Sąd Najwyższy w dniu 26 stycznia 2012 r. na moją korzyść wyroku wznowieniowego od prawomocnego, skazującego mnie wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 5
  4. Zawiadomienie, że sprawa Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ była rozpoznawana pod rządami ustawy Kodeks postępowania karnego sprzed nowelizacji z dniem 1 lipca 2015 r.”

Źródło: Pismo Z. Kękusia z dnia 2 maja 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara – Załącznik 14

 

Ponieważ art. 521 Kodeksu postępowania karnego stanowi: Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.”, pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. skierowanym do prokuratora generalnego złożyłem – Załącznik 15: „Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny Prokuratura Krajowa

ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Dotyczy:

  1. Wniosek – na podstawie:
    1. art. 521 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k., art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
    2. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, wniesionej na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 13,
    3. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanego na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 14,
    4. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 21,
    5. wskazania doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej

o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego do Sądu Najwyższego kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ o umorzeniu postępowania z powodu ustania karalności czynów /art. 17 § 1 k.p.k., w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k./ – Załącznik 22.

  1. Wniosek o przedstawienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. naruszenia:
    1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów,
    2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17.
  2. Wniosek o złożenie w kasacji jak w pkt. I wniosku do Sądu Najwyższego o wydanie wyroku uniewinniającego mnie od każdego z 18 czynów przypisanych mi przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., z powodu:
    1. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k., w tym – patrz: pkt III.2
    2. w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia:
      1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k oraz
      2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k.”

Źródło: Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik

15

 

Ponieważ Prokurator Generalny zawiadomił mnie skierowanym do mnie pismem, że wnioski złożone przeze mnie pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. zostaną rozpoznane do końca sierpnia 2016 r., pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r. skierowanym do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara złożyłem – Załącznik 16: „Pan Adam Bodnar Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Sygn. akt:

  1. Sądu Rejonowego w Dębicy: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/
  2. Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód: 1 Ds. 39/06/S

Dotyczy:

  1. Zawiadomienie o wycofaniu przeze mnie wniosku z pisma z dnia 2 maja 2016 r. do Rzecznika Praw Obywatelskich o wniesienie przez Rzecznika kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13.
  2. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, czy po złożeniu przeze mnie pismem z dnia 2 maja 2016 r. /data wpływu 4 maja 2016 r./ wniosku o wniesienie kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego prowadzone przez Sąd Rejonowy w Dębicy od dnia 14 listopada 2006 r. postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, Rzecznik Praw Obywatelskich:
    1. zażądał doręczenia Rzecznikowi przez Sąd Rejonowy w Dębicy akt sprawy sygn. II K 407/13, jeśli tak:
      1. z jaką datą skierował Rzecznik żądanie,
      2. z jaką datą akta sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 407/13, wpłynęły do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich,
    2. zbadał zgłoszoną przeze mnie sprawę na miejscu, tj. w Sądzie Rejonowym w Dębicy,
  3. Wniosek – jeśli Rzecznik zbadał zgłoszoną przeze mnie sprawę – o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, z jakich przyczyn Rzecznik nie doręczył mi do dnia wysłania przeze mnie niniejszego pisma informacji o stanowisku Rzecznika w sprawie mojego wniosku z pisma z dnia 2 maja 2016 r.
  4. Wniosek – jeśli Rzecznik Praw Obywatelskich nie zażądał od Sądu Rejonowego w Dębicy wydania akt sprawy sygn. II K 407/13, ani nie zbadał sprawy na miejscu – o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, z jakich przyczyn.
  5. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi odpowiedzi na wnioski jak w pkt. I, II, III bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.”

Źródło: Pismo Z. Kękusia z dnia 8 sierpnia 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara – Załącznik

16

 

W dniu 5 września 2016 r. prokurator Prokuratury Krajowej Krzysztof Domagała sporządził – i doręczył mi – pismo do mnie o treści – Załącznik 3: „Warszawa, dnia 5.09.2016 r. Rzeczpospolita Polska Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego PK IV Ksk 1046.2016 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Odpowiadając na pisma z dnia: 7.06.2016 r., 13.06.2016 r., 14.07.2016 r., 16.06.2016 ., 21.06.2016 r., 7.07.2016 r. 24.08.2016 r. i 30.08.2016 r. nadesłane do Ministerstwa Sprawiedliwości i do Prokuratury Krajowej uprzejmie informuję, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny nie skorzysta z przysługującego mu na mocy art. 521 § 1 k.p.k. uprawnienia i nie wniesie kasacji od prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15.03.2016 r., sygn. II K 407/13 umarzającego w stosunku do Pana postępowanie karne o czyny z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne (16 czynów) na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. oraz na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. o czyn z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

W swoich pismach podnosi Pan szereg zarzutów stwierdzając, że nie zgadza się z umorzeniem wobec przedawnienia karalności czynów, bowiem czuje się niewinny i wnosi o wywiedzenie kasacji od rzeczonego powyżej postanowienia Sądu Rejonowego Dębicy, sygn. II K 407/13.

W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, która nie potwierdziła słuszności podniesionych zarzutów, a tym samym nie dała podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do wniesienia kasacji do Sądu Najwyższego.

Sąd Rejonowy w Dębicy wobec niemożności ustalenia konkretnych dat, w jakich pokrzywdzeni dowiedzieli się o znieważających i zniesławiających ich pismach, obliczając termin przedawnienia karalności, przyjął okres trzech lat od daty czynu.

Z kolei karalność przestępstw określonych w art. 226 § 3 k.k., art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w art. 241 § 2 k.k., ściganych z oskarżenia publicznego, ustaje, na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., z upływem pięciu lat od ich popełnienia, przy czym, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność przestępstw ustaje z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu. Sąd przyjął, iż chwilą popełnienia przestępstwa polegającego na umieszczeniu w sieci Internet znieważających lub zniesławiających pism, jest chwila dokonania danego wpisu.

Sąd Rejonowy podzielił w tym względzie argumentację Sądu Najwyższego przedstawioną w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 czerwca 2010 r., I KZP 7/10, że przestępstwo tego typu popełnione jest wówczas, gdy sprawca swoim zachowaniem wyczerpuje wszystkie znamiona określone w przepisie karnym i choć możliwe jest, że interesy pokrzywdzonego naruszane są tak długo, jak długo na portalu internetowym dostępna jest publicznie treść, która go zniesławia, to nie przesądza to o „trwałości przestępstwa”, ale jedynie o możliwości zakwalifikowania go jako przestępstwa skutkach trwałych.

Wszystkie czyny zarzucane Panu popełnione zostały w bliżej nieustalone dni, niemniej ustalono datę, po jakiej z pewnością nie mogły zostać popełnione, a to 12 lipca 2004 r. i 5 lipca 2005 r. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 2 listopada 2005 r., a więc w okresach wskazanych w art. 101 § 1 i § 2 k.k.

W tej sytuacji, w świetle treści art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k., jak wywiódł Sąd Rejonowy w Dębicy karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1 i I.11-14 ustała z dniem 12 lipca 2012 r., zaś czynów z punktów 1.2-10, I.15 i I.16 z dniem 5 lipca 2013 r., natomiast na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. karalność czynów z art. I.17 i I.18 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.

Z analizy akt wynika, że wszystkich pokrzywdzonych wymienionymi czynami przesłuchano w toku postępowania przygotowawczego, wskazując ich daty (vide str. 13 i 14 postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy).

W tym miejscu celowym jest odwołanie się do orzeczeń Sądu Najwyższego, który stwierdził między innymi cyt.: „W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz pkt 6 k.p.k. sąd w zasadzie powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia.

Zasada ta nie ma jednak zastosowania, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych. Doszło bowiem wówczas do zbadania podstaw odpowiedzialności oskarżonego w takiej sytuacji sąd powinien podjąć decyzję odnoszącą się do braku tych podstaw, a więc wydać wyrok uniewinniający, a nie umarzający postępowanie z powodu przedawnienia” (post. SN z dnia 3.04.2007 r., V KKN 484/00, LEX nr 53336).

W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych określonych w at. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. sąd powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia. Zasada ta nie ma jednak zastosowania wówczas, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych” (post. SN z dnia 27.01.2011 r., I KZP 27/10, OSNKW 2011/1/5).

Sąd odwoławczy uprawniony jest w razie stwierdzenia konkurencji negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wydać orzeczenie uniewinniające, ale takie rozstrzygnięcie może zapaść jedynie wówczas, gdy pozwalają na to zebrane w sprawie dowody.” (post. SN z 27.09.2012 r., SDI 27/12, Lex nr 1226774).

Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że takie okoliczności nie zachodzą, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje jednoznacznych podstaw do wydania orzeczenia uniewinniającego, a przepisy uniemożliwiają jego dalsze prowadzenie.

Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.

W toku postępowania Pana interesy reprezentował obrońca z urzędu adw. Robert Bryk, który 29.03.2016 r. otrzymał postanowienie z dnia 15.03.2016 r. o umorzeniu postępowania, lecz go nie zaskarżył.

Ponadto postanowienie z dnia 15.03.2016 r. o umorzeniu postępowania zostało także doręczone Panu w dniu 8.04.2016 r., którego z sobie tylko znanych powodów także Pan nie zaskarżył. To zaniechanie skutkowało uprawomocnieniem się wymienionego postanowienia o umorzeniu w dniu 16.04.2016 r.

W związku z treścią pana wniosków o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego kasacji należy podkreślić, że jest ona nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. może zostać wniesiona do Sądu Najwyższego wyłącznie w razie dopuszczenia się przez sądy orzekające uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k. /bezwzględne przyczyny odwoławcze/ lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Wniesienie kasacji na innej podstawie, w tym od błędu w ustaleniach faktycznych, nie jest dopuszczalne.

Podkreślenia wymaga, że zarzut dokonania przez sąd błędnej oceny dowodów i niesłusznego dania wiary jednym dowodom, a odmówienia wiarygodności innym dowodom zebranym w sprawie, a co za tym idzie poczynienia przez sąd orzekający błędnych ustaleń faktycznych, w myśl regulacji art. 523 § 1 k.p.k., nie może stanowić podstawy wniesienia kasacji, albowiem zarzut ten nie należy do katalogu przyczyn kasacyjnych, wskazanych w tym przepisie.

Zarzut taki może zostać podniesiony tylko w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Najwyższy orzekając w trybie przepisów o kasacji nie może dokonywać ponownej oceny dowodów i na podstawie własnej oceny wiarygodności poszczególnych dowodów, w tym wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, kontrolować dokonanych w wyroku sądu I instancji ustaleń faktycznych.

W postępowaniu kasacyjnym, które nie jest swoistym postępowaniem „trzecioinstancyjnym” Sąd Najwyższy sprawdza jedynie, czy ocena dowodów przeprowadzona przez sąd nie naruszała zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 7 k.p.k., a także, czy dokonując ustaleń faktycznych orzekające w obu instancjach sądy nie dopuściły rażącego naruszenia innych reguł procedowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na treść wyroku.

Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że Sąd Rejonowy orzekając w tej sprawie oparł się na całokształcie ujawnionego materiału dowodowego.

Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.

Uzupełniająco należy podkreślić, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny nie sprawuje nadzoru nad niezawisłymi sędziami, a jedynym środkiem prawnym pozwalającym na ewentualne korygowanie wadliwych orzeczeń jest kasacja.

Zdaniem Sądu Najwyższego, „Podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być samo negowanie oceny istniejących dowodów, bądź kwestionowanie opartych na nich ustaleń faktycznych, tylko dlatego, że są niekorzystne… i przeciwstawianie im innych okoliczności bardziej dla… korzystnych, których sąd – po ich rozważeniu – nie uznał za wiarygodne lub mające znaczenie dla rozstrzygnięcia (…) Podejmowane próby takich zabiegów są jawnym naruszeniem ograniczeń zawartych art. 523 k.p.k. i stanowią niczym nieuprawnioną próbą przekształcenia kontroli kasacyjnej w kolejną kontrolę apelacyjną” (zob. postanowienie SN z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt III KK 94/14, LEX nr 1493984).

Reasumując – dokonana ocena prawidłowości sposobu procedowania Sądu Rejonowego w Dębicy i zasadności wydanego postanowienia, nie dała podstaw do stwierdzenia, że orzeczenie to zapadło z rażącą obrazą prawa, o której mowa w art. 523 § 1 k.p.k., a tym samym nie dała podstaw do wniesienia na korzyść Pana kasacji przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.

Krzysztof Domagała Prokurator Prokuratury we Wrocławiu delegowany do Prokuratury Krajowej”

Źródło: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo

prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 3

 

Ponieważ prokurator Krzysztof Domagała wielokrotnie poświadczył nieprawdę, a w aktach sprawy przeciwko mnie zalegają dokumenty poświadczające, że celem oddalenia mojego wniosku prokurator Krzysztof Domagała wielokrotnie skłamał w w.w. piśmie z 05.09.2016 r., skierowałem do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry:

  1. Pismo z dnia 25 października 2016 r., którym złożyłem – Załącznik 9: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:
    1. Wniosek – na podstawie twierdzenie zamieszczonego w piśmie do mnie prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.” – o sporządzenie i doręczenie mi wykazów terminów:
      1. na które Sąd Rejonowy w Dębicy wyznaczył rozprawę w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,
      2. terminów mojego niestawiennictwa na rozprawę w sprawie jak w pkt. I.1.
    2. Zawiadomienie, że:
      1. w dniu 15 marca 2011 r. stawiłem się w Sądzie Rejonowym w Dębicy na rozprawę w sprawie sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ i byłem przesłuchiwany przez sędziego referenta Beatę Stój,
      2. rozprawy wyznaczone przez sędzię Beatę Stój w sprawie do sygn. akt II K 407/13 na 17 maja 2012 r. i na dzień 29 maja 2012 r. nie odbyły się z przyczyn leżących po stronie:
  1. mojego obrońcy z urzędu, adw. Roberta Bryka – 17 maja 2012 r.,
  2. sędzi Beaty Stój – 29 maja 2012 r.,
      1. ja nie stawiłem się na jednej rozprawie, wyznaczonej na dzień 29 czerwca 2012 r.
    1. Wniosek o zapoznanie się przez adresata niniejszego pisma z treścią Protokołu rozprawy przeprowadzonej przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ w dniu 15 marca 2011 r.”

Źródło: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 9


Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)659007734507637584 – Załącznik 9. Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej w dniu 27 października 2016 r., czego dowodem data umieszczona na prezentacie złożonej na Potwierdzeniu Odbioru przez Sekretarza Łukasza Najdę.

  1. Pismo z dnia 25 października 2016 r., którym złożyłem – Załącznik 10: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:
    1. Wniosek – na podstawie twierdzenia zamieszczonego w piśmike do mnie prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, (…).” – o sporządzenie i doręczenie mi wykazu starań dokonanych przez Sąd Rejonowy w Dębicy w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ w celu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności związanych z czynami zarzuconymi mi przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S.
    2. Zawiadomienie, że w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ Sąd Rejonowy w Dębicy nie wykonał czynności:
      1. wskazanej przez Prokuratora Generalnego w kasacji wniesionej w dniu 23 sierpnia 2011 r. do Sądu Najwyższego od prawomocnego wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06,
      2. nakazanej temu Sądowi do wykonania przez Sąd Najwyższy wyrokiem wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego jak w pkt. II.1.
    3. Wniosek o zweryfikowanie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego wiarygodności twierdzeń mojego obrońcy z urzędu w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/:
      1. z pisma do mnie z dnia 3 grudnia 2014 r. – Załącznik 7: „W swoim liście pyta Pan czy Sąd Rejonowy w Dębicy podjął się realizacji wytycznych Sądu Najwyższego a w szczególności podjął jakąkolwiek próbę przesłuchania świadka Krzysztofa Łapajlub działania mające na celu ustalenie autorstwa teksu pojawiających się w serwisach internetowych. Z przykrością informuję, że takich prób nie zauważyłem nawet pomimo ponownego przeglądnięcia akt. Wedle mojej wiedzy świadek był wzywany na pierwszą rozprawę doręczenie było nieskuteczne.
      2. z Zażalenia z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 8: „(…) Jednak w tej sprawie przez ostatnie 3 lata Sąd I instancji nie podjął nawet prób merytorycznego rozpoznania sprawy i wszczęcia postępowania rozpoznawczego.

Źródło: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 10

 

Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)659007734507637560 – Załącznik 10. Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej w dniu 27 października 2016 r., czego dowodem data umieszczona na prezentacie złożonej na Potwierdzeniu Odbioru przez Sekretarza Łukasza Najdę

  1. Pismo z dnia 25 października 2016 r., którym złożyłem – Załącznik 11: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:
    1. Wniosek – na podstawie twierdzenia zamieszczonego przez prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagałę w piśmie z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.” – o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, na czym zdaniem Prokuratora Krajowego, polegał tok rozumowania sędzi referenta w sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Beaty Stój.
    2. Zawiadomienie, że sędzia Beata Stój:
      1. ścigała mnie do dnia 15 marca 2016 r.za 18 czynów, z których karalność:
  1. 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r,,
  2. 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,
  3. 2 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.,

w tym ścigając mnie:

  1. w okresie od stycznia 2013 r. do 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji 6 nakazów zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem na badania psychiatryczne,
  2. w dniach 25 marca 2013 r. i 20 maja 2013 r. sporządziła i doręczyła mi zawiadomienia o posiedzeniach, które zorganizowała w dniach 18 kwietnia 2013 r. i 14 czerwca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia zastosowania wobec mnie tymczasowego aresztowania, mimo że pozbawienie mnie wolności w sprawie do sygn. akt II K 407/13 w jakiejkolwiek formie było prawnie niedopuszczalne,
  3. w dniu 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji nakaz zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne,
  4. w dniu 14 kwietnia 2015 r. wydała postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, mimo że poddanie mnie obserwacji było prawnie niedopuszczalne,
  5. w dniu 10 lipca 2015 r. – po tym, gdy ustała karalność wszystkich czynów, za które mnie ścigała – sporządziła i doręczyła mi wezwanie do stawiennictwa w Sądzie Rejonowym w Dębicy w dniu 8 września 2015 r. na posiedzenie w przedmiocie bezprawnego orzeczenia pozbawienia mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.”

Źródło: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 11

 

Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)659007734507637553 – Załącznik 11. Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej w dniu 27 października 2016 r., czego dowodem data umieszczona na prezentacie złożonej na Potwierdzeniu Odbioru przez Sekretarza Łukasza Najdę

  1. Pismo z dnia 25 października 2016 r., którym złożyłem – Załącznik 12: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:
    1. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi informacji w postaci prezentacji przepisu prawa uniemożliwiającego adresatowi niniejszego pisma, Ministrowi Sprawiedliwości – Prokuratorowi Generalnemu, wniesienie na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, mimo że w tej samej sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasację na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., kończącego postępowanie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ w pierwszej instancji.
    2. Zawiadomienie, że w sprawie orzeczenia /wyroku/ sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. kończącego postępowanie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/, tak samo, jak w sprawie orzeczenia /postanowienia/ sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. kończącego postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/:
      1. żadna ze stron nie złożyła apelacji,
      2. ja nie złożyłem apelacji z powodu:
  1. pozbawienia mnie możności jej złożenia przez
    1. sędziego Tomasza Kuczmę,
    2. sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie, Tomasza Wojciechowskiego, Zdzisława Kulpę i Marcina Świerka,
  2. niedoręczenia mi tego wyroku przez Sąd Rejonowy w Dębicy.”

Źródło: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 12

 

Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)659007734507637577 – Załącznik 12. Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej czego dowodem doręczone mi Potwierdzeniu Odbioru, bez podpisu osoby, która odebrała przesyłkę.

  1. Pismo z dnia 25 października 2016 r., którym złożyłem – Załącznik 13: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:
    1. Wniosek o wniesienie – na podstawie:
      1. art. 521 § 1 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k.
      2. pisma z dnia 15 marca 2007 r. prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja do adresata niniejszego pisma, ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego – Załącznik 18,
      3. pisma z dnia 6 lipca 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 10,
      4. pisma z dnia 6 sierpnia 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 9,
      5. pisma z dnia 1 października 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 11,
      6. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, wniesionej na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 4,
      7. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanego na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 5,
      8. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 8,
      9. wskazania doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej – Załącznik 7,
      10. orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 12,
      11. orzeczenia Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/13, uchylającego postanowienie sędzi Beaty Stój jak w pkt. I.9 – Załącznik 13.

kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 2.

    1. Wniosek o przedstawienie Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutu rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, naruszenia:
      1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów,
      2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia,
      3. prawa procesowego określonego w art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k. /powołanie się na art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k./”

Źródło: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 13

Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)859007731803390667 – Załącznik 12.
Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej w dniu 26 października 2016 r., czego dowodem data umieszczona na prezentacie złożonej na Potwierdzeniu Odbioru przez Sekretarza Martę Przekazińską.

 

Do dnia złożenia niniejszego pisma minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro nie doręczył mi odpowiedzi na żadne z w.w. pism.

W odpowiedzi na wniosek z pisma z dnia 24 stycznia 2017 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry o sporządzenie i doręczenie mi informacji o kwocie wynagrodzenia miesięcznego brutto autora w.w. pisma do mnie z dnia 5 września 2016 r., prokuratora Krzysztofa Domagały, otrzymałem pismo z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. PK I Ip 22.2017, p.o. zastępcy dyrektora Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej Ryszarda Tłuczkiewicza, który poinformował mnie – Załącznik 17: „(…) Nadmieniam, że Pan prokurator Krzysztof Domagała z dniem 6 września 2016 r. przeszedł w stan spoczynku. (…) p.o. Zastępca Dyrektora Biura Prezydialnego Ryszard Tłuczkiewicz” Załącznik 17
Źródło: Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, sygn. akt PK I Ip 22.2017, pismo p.o. zastępcy dyrektora Biura

Prezydialnego Ryszarda Tłuczkiewicza – Załącznik 17

 

Sporządzenie pełnej kłamstw odpowiedzi z dnia 5 września 2016 r. /Załącznik 3/ na mój wniosek o wniesienie przez Prokuratora Generalnego kasacji na moją korzyść od w.w. postanowienia sędzi B. Stój z 15 marca 2016 r. było zatem ostatnim zadaniem, które prokurator Krzysztof Domagała wykonał przed przejściem – następnego dnia po sporządzeniu w.w. pisma – w stan spoczynku.

 

Po tym, gdy prokurator generalny odmówił mi pismem z dnia 05.09.2016 r. wniesienia kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi B. Stój z dnia 15.03.2016 r., pismem z dnia 26 września 2016 r. skierowanym do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara złożyłem – Załącznik 18: „Pan Adam Bodnar Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Sygn. akt Sądu Rejonowego w Dębicy: II K 407/13 Dotyczy:

  1. Wniosek o wniesienie przez Rzecznika Praw Obywatelskich – na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k. – kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/.
  2. Wniosek o przedstawienie Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutu rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, naruszenia:
    1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów,
    2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia,
    3. prawa procesowego określonego w art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k.
  3. Wniosek o zapoznanie się z protokołem – i moimi, zaprotokołowanymi w nim zeznaniami – rozprawy głównej prowadzonej w sprawie do sygn. akt II K 407/13 przez sędzię Beatę Stój w dniu 15 marca 2011 r.”

Źródło: Pismo Z. Kękusia z dnia 26 września 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara –

Załącznik 18

 

W odpowiedzi otrzymałem pismo z dnia 20 października 2016 r. głównego specjalisty w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystyny Kupczyńskiej, którym ta poinformowała mnie – Załącznik 19: „Warszawa, dnia 20 października 2016 r. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Zespół Prawa Karnego II.511.1223.2014.K.Ku. Pan Zbigniew Kękuś

W odpowiedzi na Pana wniosek o kasację na Pana korzyść od prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15 marca 2016 r., sygn. II K 407/13, działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, iż Rzecznik pismem z dnia 26 września 2016 r. zwrócił się do Sądu Rejonowego w Dębicy z prośbą o nadesłanie akt tej sprawy.

Pismem z dnia 13 października 2016 r. Sąd Rejonowy w Dębicy poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że akta nie mogą zostać nadesłane z uwagi na to, że w dniu 23 września 2016 r. przesłane zostały do Prezesa Sądu Okręgowego w Rzeszowie i nie zostały zwrócone.

Uprzejmie informuję, że Rzecznik Praw Obywatelskich po upływie stosownego czasu, ponownie zwróci się do Sądu Rejonowego w Dębicy z prośbą o nadesłanie akt sprawy.

Po ich nadesłaniu, akta poddane zostaną analizie, a o zajętym przez Rzecznika Praw Obywatelskich stanowisku zostanie Pan poinformowany kolejnym pismem, a ponadto będzie Pan informowany o stania rozpoznania Pana sprawy. Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska”
Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014.K.Ku., pismo

głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 20 października 2016 r. – Załącznik 19

 

Ponieważ:

  1. nie wiedziałem, jak długo prezes Sądu Okręgowego w Rzeszowie – sędzia Tomasz Wojciechowski, który zanim został prezesem Sądu Okręgowego w Rzeszowie osobiście przyczynił się do utrzymania w mocy niesłusznego skazującego wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. – będzie przetrzymywał akta sprawy przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy,
  2. wiem, że główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystyna Kupczyńska od wielu lat chroni interesu sędziów, RPO A. Zolla i adw. Wiesławy Zoll, którzy postanowili uczynić mnie przestępcą,
  3. nie wiedziałem, co dla głównego specjalisty w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystyny Kupczyńskiej oznacza sformułowanie „stosowny czas”,

w listopadzie 2016 r. zwróciłem się z prośbą do Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej z Kukiz’15 Agnieszki Ścigaj o udzielenie mi pomocy w sprawie w.w. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r.

Czyniąc zadość mojej prośbie Poseł Agnieszka Ścigaj skierowała pismo z dnia 29 listopada 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry, którym złożyła – Załącznik 1: „Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj Kraków, dnia 29 listopada 2016 roku Sz. P. Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości Prokurator Generalny

Szanowny Panie Ministrze,

W ostatnim czasie do mojego Biura Poselskiego zgłosił się Pan Zbigniew Kękuś z prośbą o podjęcie interwencji w jego sprawie.

Dlatego też zwracam się do Pana Ministra w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w Dębicy II Wydziału Karnego, wydanym do sygnatury akt II K 407/13 (uprzednio II K 451/06, II K 854/10), z dnia 15 marca 2016 roku w sprawie karnej Pana Zbigniewa Kękusia oskarżonego aktem oskarżenia Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód z dnia 12 czerwca 2006 r. /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/ o przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., w celu weryfikacji, czy wydane prawomocne postanowienie kończące postępowanie do sygn. akt II K 407/13 było zgodnie z dyspozycją:

  1. art. 366 § 1 k.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych oskarżonemu przestępstw,
  2. art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych oskarżonemu przestępstw,
  3. art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt. I.2, postanowienia z dnia 15 marca 2016 roku, tj. z art. 216 § 2 kk i art. 212 § 2 w zw. z art. 12 k.k.
  4. art. 226 § 3 k.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt. II.17 postanowienia z dnia 15 marca 2016 roku, tj. z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 kk. w zw. z art. 12 k.k.

Jednocześnie wskazuję, iż z przedstawionego przez Pana Zbigniewa Kękusia postanowienia z dnia 15 marca 2016 oku wynika, iż przypisano mu następujące czyny, tj.: /wykaz przestępstw przypisanych mi przez sędzię Beatę Stój postanowieniem z 15.03.2016 r. (Załącznik 8) – ZKE/.

Konstatując, proszę o ustosunkowanie się do powyższego pisma, zgodnie z zakreślonym we wstępie jego przedmiotem.

Z poważaniem, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj”
Źródło: Pismo z dnia 29 listopada 2016 r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj do ministra

sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 1

 

W uzupełnieniu do pisma Posła Agnieszki Ścigaj z dnia 29 listopada 2016 r. do Z. Ziobry, ja skierowałem pismo do Z. Ziobry z dnia 5 grudnia 2016 r., w którym podałem – Załącznik 20: „Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 WarszawaSygn. akt:

  1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016
  2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

Dotyczy:

  1. Uzupełnienie do pisma z dnia 29 listopada 2016 r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, Adresata niniejszego pisma – Załącznik 1.
  2. Uzasadnienie do wniosków przedstawionych przez Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszkę Ścigaj w piśmie z dnia 29 listopada 2016 r. – Załącznik 1.
  3. Zawiadomienie, że kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

Uzasadnienie

Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj skierowała do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, Adresata niniejszego pisma, pismo z dnia 29 listopada 2016 r. o treści – Załącznik 1: „Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj Kraków, dnia 29 listopada 2016 roku Sz. P. Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości Prokurator Generalny

Szanowny Panie Ministrze,

W ostatnim czasie do mojego Biura Poselskiego zgłosił się Pan Zbigniew Kękuś z prośbą o podjęcie interwencji w jego sprawie.

Dlatego też zwracam się do Pana Ministra w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w Dębicy II Wydziału Karnego, wydanym do sygnatury akt II K 407/13 (uprzednio II K 451/06, II K 854/10), z dnia 15 marca 2016 roku w sprawie karnej Pana Zbigniewa Kękusia oskarżonego aktem oskarżenia Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód z dnia 12 czerwca 2006 r. /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/ o przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., w celu weryfikacji, czy wydane prawomocne postanowienie kończące postępowanie do sygn. akt II K 407/13 było zgodnie z dyspozycją:

  1. art. 366 § 1 k.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych oskarżonemu przestępstw,
  2. art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych oskarżonemu przestępstw,
  3. art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt. I.2, postanowienia z dnia 15 marca 2016 roku, tj. z art. 216 § 2 kk i art. 212 § 2 w zw. z art. 12 k.k.
  4. art. 226 § 3 k.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt. II.17 postanowienia z dnia 15 marca 2016 roku, tj. z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 kk. w zw. z art. 12 k.k.

Jednocześnie wskazuję, iż z przedstawionego przez Pana Zbigniewa Kękusia postanowienia z dnia 15 marca 2016 oku wynika, iż przypisano mu następujące czyny, tj.: /wykaz 18 przestępstw przypisanych mi postanowieniem z 15.06.2016 r. – ZKE/.

Konstatując, proszę o ustosunkowanie się do powyższego pisma, zgodnie z zakreślonym we wstępie jego przedmiotem.

Z poważaniem, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj”
Dowód: Pismo z dnia 29 listopada 2016 r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj do

ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 1

W związku z:

  1. Wnioskiem o zweryfikowanie zgodności postanowienia z 15.03.2016 r. z dyspozycją art. 366 § 1 k.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi przestępstw wskazać należy, w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ w dniu 23 sierpnia 2011 r. Prokurator Generalny Andrzej Seremet wniósł do Sądu Najwyższego na podstawie art. 366 § 1 k.k. kasację /sygn. akt PG IV KSK 699/11/ na moja korzyść w zakresie zarzutów z pkt. II i XVIII prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, na podstawie której Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. /sygn. akt IV KK 272/11/ uchylił wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r. w w.w. zakresie na moją korzyść.
  2. Wnioskiem o zweryfikowanie zgodności postanowienia z 15.03.2016 r. z dyspozycją art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi przestępstw, wskazać należy, że:
    1. w dniu 14 czerwca 2013 r. sędzia referent w sprawie do sygn. akt II K 407/13 Beata Stój wydała orzeczenie kończące postępowanie w pierwszej instancji,
    2. orzeczenie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. zostało uchylone przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie orzeczeniem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/13,
    3. art. 40 § 1 k.p.k. stanowi: „Sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli: (…) 7) brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone.”,
  3. Wnioskiem o zweryfikowanie zgodności postanowienia z 15.03.2016 r. z art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego mi w pkt. I.2 wskazać należy, że:
    1. w pkt. I.2 postanowienia z 15.03.2016 r. przypisano mi przestępstwo z art. 212 § 2 k.k.,
    2. artykuł 212 § 4 k.k. stanowi: „Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.
    3. art. 60 § 1 k.p.k. stanowi: „W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie albo wstępuje do postępowania już wszczętego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.”
    4. prokurator oskarżyciel Radosława Rodan niedopełniła obowiązku z art. 60 § 1 k.p.k. i nie wykazała w akcie oskarżenia z 12.06.2006 r., że w przypadku zarzutu z pkt. II aktu oskarżenia z 12.06.2006 r. /pkt. I.2 postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z 15.03.2016 r./ interes społeczny wymagał ścigania mnie z art. 212 § 2 k.k. z oskarżenia publicznego.

Fakt niedopełnienia przez prokuratora oskarżyciela Radosławę Ridan w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II aktu oskarżenia /pkt. I.2 postanowienia z dnia 15.03.2016 r./ obowiązku określonego w art. 60 § 1 k.p.k. poświadczył – pośrednio – Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie do mnie z dnia 7 stycznia 2010 r. podając w sprawie w.w. wyroku sędziego T. Kuczmy z 18 grudnia 2007 r. – Załącznik 2: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 7.01.10 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, iż po dokonaniu analizy akt Rzecznik nie znalazł podstaw do wniesienia na Pana korzyść kasacji od : – prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06, którym za popełnienie czynów z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk został Pan skazany na karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przy określeniu 1 stawki na kwotę 100 złotych.
(…) Przestępstwo z art. 212 § 2 kk jest przestępstwem ściganym z oskarżenia prywatnego, jednakże art. 60 § 1 kpk zezwala prokuratorowi na wszczęcie postępowania w tego rodzaju sprawach, jeżeli wymaga tego interes społeczny, a ocena w tym zakresie należy do prokuratora. Tak więc, wszczęcie postępowania i przedstawienie Panu zarzutów oraz w następstwie tego, wniesienie aktu oskarżenia,
którym zarzucono Panu popełnienie czynów nie tylko z art. 226 § 1 kk ale i w zbiegu z art. 212 § 2 kk (stanowiącym przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego), stanowi wyrażenie przez prokuratora swojej woli realizacji uprawnienia wynikającego z art. 60 § 1 kpk. Fakt powołania przez oskarżyciela publicznego kwalifikacji prawnej czynu ściganego z oskarżenia prywatnego jest równoznaczne ze ściganiem przez niego czynu w całej jego postaci, a więc i w zakresie prywatnoskargowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2007 r., sygn. IV KK 251/07, OSN w SK 2007/1/2098). Tak więc zaistniała skarga uprawnionego oskarżyciela, dopuścił się Pan popełnienia czynów z art. 212 § 2, nie zaistniały okoliczności stanowiące o wyłączeniu odpowiedzialności karnej, a zatem błędne przyjęcie kumulatywnego zbiegu z art. 226 § 1 kk nie miało istotnego wpływu na treść wyroku skoro podstawę wymiaru kary stanowił przepis art. 212 § 2 kk.”
Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego

Specjalisty w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 7

stycznia 2010 r. – Załącznik 2

W przypadku czynu przypisanego mi przez sędzię B. Stój w postanowieniu z dnia 15.03.2016 r. /pkt. II aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12.06.2006 r./ – zniesławienie wykonującej wolny zawód adwokata Wiesławy Zoll – przestępstwo z art. 212 § 2 k.k. przypisano mi samoistnie, nie w zbiegu z art. 226 § 1 k.k. Było zatem ustawowym obowiązkiem prokurator R. Ridan zastosować się do wymogu określonego w art. 60 § 1 k.k.: „W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie albo wstępuje do postępowania już wszczętego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.”

Wskazać należy, że wydanym pod redakcją prof. A. Zolla Komentarzu do kodeksu karnego podano – Załącznik 3: „Art. 212 Tryb ścigania. Przestępstwo zniesławienia zarówno w trybie podstawowym jak i kwalifikowanym jest ścigane z oskarżenia prywatnego (art. 212 § 4). Oznacza to, że ustawodawca możliwość pociągnięcia sprawcy do odpowiedzialności karnej uzależnił od woli pokrzywdzonego. (…) W sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego akt oskarżenia może też wnieść prokurator. Warunkowane jest to jednak stwierdzeniem z jego strony, iż wymaga tego interes społeczny (art. 60 § 1 k.p.k.)
Dowód: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją

naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 967-958 – Załącznik 3

W przypadku przestępstwa przypisanego mi przez sędzię B. Stój w pkt. I.2 postanowienia z 15.03.2016 r. /pkt II aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z 12.06.2006 r./ prokurator R. Ridan nie stwierdziła w akcie oskarżenia, że interes społeczny wymagał ścigania mnie z oskarżenia publicznego za ścigane z oskarżenia prywatnego przestępstwo opisane w art. 212 § 2 k.k., czyli za zniesławienie adwokat Wiesławy Zoll.

Z tzw. ostrożności procesowej pragnę zauważyć, że jakkolwiek sędzia B. Stój przypisała mi w pkt. I.2 postanowienia z 15.06.2016 r. na podstawie pkt II aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z 12.06.2006 r. przestępstwo zniesławienia opisane w art. 212 § 2 k.k., to obie nazwały je w sporządzonych przez nie opisach czynu „znieważeniem”.
Wskazać zatem należy, że Wiesława Zoll nie jest funkcjonariuszką publiczną – adwokat nie jest funkcjonariuszem publicznym – i nawet gdyby prokurator R. Ridan ścigała mnie za znieważenie Wiesławy Zoll, to mogła to czynić wyłącznie z art. 216 § 2 k.k. Przestępstwo opisane w art. 216 jest – tak samo jak przestępstwo opisane w art. 212 k.k. – ścigane z oskarżenia prywatnego. Artykuł 216 § 5 Kodeksu karnego stanowi: „Ściganie odbywa się
z oskarżenia prywatnego.” i ma wobec niego zastosowanie opisany wyżej wymóg określony w art. 60 § 1 k.k.

  1. Wnioskiem o zweryfikowanie zgodności postanowienia z 15.03.2016 r. z art. 226 § 3 k.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego mi w pkt. II.17 wskazać należy, że:
    1. art. 226 § 3 k.k. stanowi: „Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”
    2. w pkt. II.17 postanowienia z dnia 15.03.2016 r. Z. Kękusiowi przypisano z art. 226 § 3 k.k. sprawstwo przestępstwa opisanego jako: „wbliżejnieustalonychdniachwokresieoddnia17grudnia2003r.dodnia 12lipca2004r.,wKrakowie,działającwwykonaniuzgórypowziętegozamiaru,wkrótkichodstępachczasu,zapośrednictwemportaluinternetowego ZarząduGłównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl,awbliżejnieustalonychdniachwokresieoddnia26października2004r.dodnia5lipca2005r.zapośrednictwemstronypod domenązkekus.w.interia.pl,znieważyłurządRzecznikaPrawObywatelskich, używającwobecpiastującego go Andrzeja Zollasłów obraźliwych, i pomówił go otakie postępowanie iwłaściwości,któremogąponiżyćgowopiniipublicznejinarazićnautratę zaufaniapotrzebnego dlapiastowanego urzędu, tj.oprzestępstwozart.226§3k.k.iart.212§2k.k.wzw.zart.11§2k.k.wzw.zart.12k.k.”,
    3. w teorii prawa karnego dominuje pogląd, że przedmiotem ochrony art. 226 § 3 k.k. są jedynie konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej, a inne organy nie korzystają z jego ochrony. Organ konstytucyjny Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest zaliczany do konstytucyjnych organów Rzeczypospolitej Polskiej. Andrzej Zoll wyjaśnia dlaczego – Załącznik 4: „Przedmiotem czynności wykonawczej typu czynu zabronionego opisanego w art. 226 § 3 są konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres znaczeniowy tego terminu jest sporny w doktrynie (por. A. Zoll (w: ) Kodeks Karny …, red. A. Zoll, s. 736. (…) W doktrynie słusznie jednak wskazano, iż nie każdy organ konstytucyjny jest jednocześnie organem Rzeczypospolitej Polskiej, tzn. takim, który jest powiązany z wykonywaniem jednego z trzech rodzajów władzy w odniesieniu do państwa. Według tego poglądu organami RP są zatem tylko: Sejm, Senat, Prezydent RP, Rada Ministrów, ministrowie, Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny.”
      Źródło: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod

redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1131 – Załącznik 4

Wnoszę o uwzględnienie wyjaśnień jak wyżej w odpowiedzi na wnioski z pisma z dnia 29 listopada 2016 r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj – Załącznik 1.

Źródło: Pismo z dnia 5 grudnia 2016 r. Z. Kękusia do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego

Zbigniewa Ziobry – Załącznik 20

 

Jakkolwiek od złożenia przez Posła Agnieszkę Ścigaj w.w. pisma z dnia 29 listopada 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry upłynęły ponad trzy miesiące Zbigniew Ziobro wciąż nie udzielił odpowiedzi na nie.

 

Co się tyczy mojego wniosku z pisma z dnia 26 września 2016 r. /Załącznik 18/ do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara o wniesienie kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi B. Stój z 15.03.2016 r., po upływie czterech miesięcy od daty sporządzenia przez głównego specjalistę Krystynę Kupczyńską w.w. pisma z dnia 20 października 2016 r., którym poinformowała mnie – Załącznik 19: „Pismem z dnia 13 października 2016 r. Sąd Rejonowy w Dębicy poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że akta nie mogą zostać nadesłane z uwagi na to, że w dniu 23 września 2016 r. przesłane zostały do Prezesa Sądu Okręgowego w Rzeszowie i nie zostały zwrócone.

Uprzejmie informuję, że Rzecznik Praw Obywatelskich po upływie stosownego czasu, ponownie zwróci się do Sądu Rejonowego w Dębicy z prośbą o nadesłanie akt sprawy.”, w dniu 21 lutego 2017 r. złożyłem osobiście w Biurze RPO w Warszawie pismo skierowane do rzecznika Adama Bodnara, w którym podałem – Załącznik 21: „Pan Adam Bodnar Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Dotyczy:

  1. Wniosek o przygotowanie dla mnie na dzień 7 marca 2017 r. sporządzonego przez Rzecznika Praw Obywatelskich na piśmie wyjaśnienia, czy po dniu 20 października 2016 r. Rzecznik zwrócił się do Sądu Rejonowego w Dębicy o doręczenie Rzecznikowi akt sprawy tego Sądu do sygn. II K 407/13 w związku z moim wnioskiem z pisma z dnia 26 września 2016 r. /Załącznik 1/ o wniesienie kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15 marca 2016 r., a jeśli tak, z jaką datą.
  2. Wniosek – w przypadku zwrócenia się przez Rzecznika Praw Obywatelskich po dniu 20.10.2016 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy o doręczenie Rzecznikowi akt sprawy jak w pkt. I – o przygotowanie dla mnie na dzień 7 marca 2017 r.:
    1. kserokopii wniosku, który Rzecznik skierował do Sądu Rejonowego w Dębicy,
    2. sporządzonego na piśmie wyjaśnienia, czy Sąd Rejonowy w Dębicy doręczył Rzecznikowi akta.
  3. Przypomnienie, że art. 13.1 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich stanowi: „1. Prowadząc postępowanie, o którym mowa w art. 12 pkt 1, Rzecznik ma prawo: 1) zbadać, nawet bez uprzedzenia, każdą sprawę na miejscu,”.
  4. Zawiadomienie, że po odpowiedzi na wnioski jak w pkt. I i II stawię się w Biurze RPO w dniu 7 marca 2017 r.”

Źródło: Pismo Z. Kękusia z dnia 21 lutego 2017 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara –

Załącznik 21

 

W dniu 21 lutego 2017 r. złożyłem także w Biurze RPO cztery inne pisma skierowane do rzecznika Adama Bodnara i dotyczące innych wątków procedowania przez niego – a także przez dyrektora Zespołu Prawa Cywilnego Biura RPO Kamillę Dołowską – w w.w. sprawie rozpoznawanej przeciwko mnie przez Sąd Rejonowy w Dębicy.

W dniu 7 marca 2017 r. stawiłem się, zgodnie z zapowiedzią z pisma z 21.02.2017 r., w Biurze RPO. Wydano mi pismo z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II.511.1223.2014, głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej, w którym ta w odpowiedzi na zacytowane wyżej wnioski poinformowała mnie – Załącznik 22: „(…) Odnosząc się do powyższego, działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, że pismem z dnia 26.09.2016 r. zwróciliśmy się do Sądu Rejonowego w Dębicy z prośbą o nadesłanie akt Pana sprawy ozn. sygn. II K 407/13, o czym został Pan poinformowany pismem z tego samego dnia. Następnie, pismem z dnia 20.10.2016 r. został Pan poinformowany o przyczynie. Dla której Sąd Rejonowy w Dębicy nie nadesłał akt sprawy ozn. sygn. II K 407/13. Akta tej sprawy wpłynęły do tut. Biura w dniu 7 listopada 2016 r. Akta sprawy ozn. sygn. II K 407/13 oczekują w kolejności na zbadanie. Po dokonaniu analizy akt, o stanowisku zajętym przez Rzecznika Praw Obywatelskich zostanie Pan poinformowany. Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska”
Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014, pismo

głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 marca 2017 r. – Załącznik 22

 

xxx

 

W pkt. II, str. 1 niniejszego pisma zapowiedziałem, że przedstawię przyczyny nierozpoznania do dnia złożenia niniejszego pisma:

  1. Rzecznika Praw Obywatelskich Adama Bodnara mojego wniosku z pisma dnia 26 września 2016 r. /Załącznik 18/ o wniesienie kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13,
  2. przez ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę wniosku Posła na Sejm Rzeczypospolitej Agnieszki Ścigaj z pisma z dnia 29 listopada 2016 r. /Załącznik 1/ o zweryfikowanie zgodności z prawem prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13.

 

Ad. 1 – Rzecznik Praw Obywatelskich

Główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystyna Kupczyńska ma za sobą kilkuletnią historię bronienia interesu w.w. sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie, rzecznika praw obywatelskich Andrzeja Zolla i adw. Wiesławy Zoll, którzy – korzystając z usług m.in. prokurator Radosławy Ridan i sędziów Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy i Beaty Stój – postanowili uczynić mnie przestępcą.

Pismem z dnia 6 listopada 2009 r. skierowałem wniosek do rzecznika praw obywatelskich Janusza Kochanowskiego: „Szanowny Pan Janusz Kochanowski Rzecznik Praw Obywatelskich RP Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Dotyczy:

  1. Wniosek o podjęcie przez Rzecznika Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej zgodnych z przepisami obowiązującego prawa działań – na podstawie art. 17 § 1, p. 11 KPK, art. 439 § 1, p.11, art. 521 KPK – na rzecz wzruszenia prawomocnego:
    1. skazującego mnie za popełnienie czynów, których sprawcami były w rzeczywistości inne niż ja osoby,
    2. wydanego z oczywistym i rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. w sprzeczności z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006r. /Dziennik Ustaw nr 190 z dnia 19 października 2006r. poz. 1409/,
    3. wydanego zaocznie, tj. z pozbawieniem mnie możności obrony moich praw

wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy, Tomasza Kuczma z dnia 18 grudnia 2007r. /sygn. akt II K 451/06/.

  1. Wniosek o odebranie dowodu z zeznań Prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, Pana Krzysztofa Łapaja, który potwierdzi, że ja nie byłem sprawcą czynów, za których popełnienie skazał mnie sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wyrokiem z dnia 18.12.2007r.”

 

W odpowiedzi na mój wniosek z dnia 6 listopada 2009 r. otrzymałem pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 stycznia 2010 r. – Załącznik 23: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 7.01.10 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, iż po dokonaniu analizy akt Rzecznik nie znalazł podstaw do wniesienia na Pana korzyść kasacji od: – prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06, którym za popełnienie czynów z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk został Pan skazany na karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przy określeniu 1 stawki na kwotę 100 złotych.
(…)
Jednocześnie wyjaśniam, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenie i w myśl art. 523 § 1 kpk może być wniesiona tylko wówczas, jeżeli orzeczenia sądów dotknięte są rażącymi wadami prawnymi, tj. gdy „naruszone zostały przez sądy rozpoznające sprawę przepisy prawa o takim znaczeniu dla prawidłowego jej rozpoznania i w taki sposób, że mogło to mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, orzeczenie wydane zostało z uchybieniami stanowiącymi bezwzględne podstawy zaskarżenia wskazanymi w art. 439 § 1 kpk.

Analiza akt sprawy wskazuje, iż nie zaistniały powyżej wskazane przesłanki.

(…) W ocenie Rzecznika brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości ustalenia pana winy, podstawy wymiaru kary, a wymiar kary nie narusza przepisów prawa materialnego.

W związku z powyższym informuję, iż nie zostaną podjęte dalsze działania w powyższej sprawie. Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty

w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 7 stycznia 2010 r. – Załącznik 23

 

W obszernym uzasadnieniu Krystyna Kupczyńska wyjaśniła – z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich – dlaczego – Załącznik 23: „po dokonaniu analizy akt Rzecznik nie znalazł podstaw do wniesienia na Pana korzyść kasacji od : – prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06,”

 

Jak wspomniałem, w dniu 15 września 2010 r. – kilka miesięcy po sporządzeniu przez K. Kupczyńską pisma z dnia 7 stycznia 2010 r. /Załącznik 23/ – Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok, którym uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z 18.12.2007 r. W uzasadnieniu Sąd podał – Załącznik 5: „Sygn. akt II Ko 283/10 Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 15 września 2010r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Moskwa, Sędziowie SSO Andrzej Borek (spraw.) SSR del. do SO Marcin Świerk Protokolant /imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 15 września 2010r. wniosku obrońcy skazanego Zbigniewa Kękusia o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 na podstawie art. 540 § 2 i art. 547 § 2 kpk wznawia postępowanie w sprawie II K 451/06 w punktach I, III – XVII wyroku i uchyla w tej części wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. Pieczęć Okrągła Sądu Okręgowego w Rzeszowie.

UZASADNIENIE

(…) Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1 kk.

    1. (…) Tym samym niewątpliwie w przedmiotowej sprawie zachodzi potrzeba uchylenia wyroku i wznowienia postępowania w żądanym zakresie.”

Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego

w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 5

 

Wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie jest dowodem, że… oszukała mnie Krystyna Kupczyńska.

K. Kupczyńska podała w piśmie do mnie z dnia 07.01.2009 r. – Załącznik 23: „Jednocześnie wyjaśniam, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenie i w myśl art. 523 § 1 kpk może być wniesiona tylko wówczas, jeżeli orzeczenia sądów dotknięte są rażącymi wadami prawnymi, tj. gdy „naruszone zostały przez sądy rozpoznające sprawę przepisy prawa o takim znaczeniu dla prawidłowego jej rozpoznania i w taki sposób, że mogło to mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, (…).”

Artykuł 523 § 1 k.k., na który powołała się K. Kupczyńska stanowi: Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.”

Sąd Okręgowy w Rzeszowie podał w uzasadnieniu do wyroku z dnia 15.09.2010 r – Załącznik 5: „Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1 kk.

Sąd Okręgowy w Rzeszowie udowodnił, że mnie oszukała K. Kupczyńska, tj. że w sprawie skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z 18.12.2007 r. zachodziła określona w art. 523 § 1 k.p.k. przesłanka – „rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia” – wniesienia kasacji na moją korzyść od tego wyroku.

Po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z 15.09.2010 r. uchylił skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie szesnastu przypisanych mi przestępstw – z pkt. I-XVI – posiadając w dalszym ciągu status skazanego za dwa przestępstwa, z pkt. II i XVIII, pismem z dnia 28 października 2010 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich Ireny Lipowicz złożyłem: „Szanowna Pani Irena Lipowicz Rzecznik Praw Obywatelskich /adres – ZKE/ Dotyczy: 1. Wniosek o wniesienie przez Rzecznika Praw Obywatelskich – na podstawie art. art. 521; 523 § 1; 439 § 1 ust. 11, 524 § 2 Kodeksu Postępowania Karnego – kasacji na moją korzyść od prawomocnego wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy, Tomasza Kuczma z dnia 18 grudnia 2007r.

Uzasadnienie

(…) Wydał SSR T. Kuczma w dniu 18 grudnia 2007r. skazujący mnie wyrok mimo, że nie tylko nie posiadał dowodów poświadczających, że ja jestem sprawcą czynów, o popełnienie których oskarżyła mnie aktem oskarżenia z dnia 12.06.2006r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/, ale wręcz posiadał w dniu orzekania, tj. 18 grudnia 2007r. dowody poświadczające, że ja nie jestem sprawcą tych czynów, tj. czynów, za popełnienie których w.w. wyrokiem uczynił mnie przestępcą.

A przecież WIRTUALNA POLSKA oraz INTERIA.Pl S.A. nie dostarczyły sędziemu T. Kuczma dowodów, że ja byłem użytkownikiem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony www.zkekus.w.interia.pl, podanych przez prokurator R. Ridan w akcie oskarżenia przeciwko mnie z dnia 12.06.2006r. oraz, że ja byłem osobą, która administrowała nimi lub zamieszczała materiały na nich.
Wręcz przeciwnie WIRTUALNA POLSKA dostarczyła nawet sędziemu Tomaszowi Kuczma materiały dowodowe poświadczające, że ja nie byłem użytkownikiem strony
www.zgsopo.webpark.pl.

Podała, kto był użytkownikiem tego portalu.

Żaden z materiałów dowodowych dostarczonych sędziemu Tomaszowi Kuczma przez WIRTUALNĄ POLSKĘ oraz INTERIA.PL S.A. nie potwierdza, że ja założyłem portal lub stronę, jak wyżej, że nimi administrowałem lub zamieszczałem na nich jakiekolwiek informacje we wskazanym przez prokurator R. Ridan w akcie oskarżenia oraz przez sędziego T. Kuczmę w wyroku z dnia 18.12.2007r. okresie popełniania przestępstw, za popełnienie których zostałem skazany, tj. od stycznia 2003r. do września 2005r.”

(…) Załączniki:

  1. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny, sygn. akt II Ko 283/10, wyrok z dnia 15 września 2010r.
  2. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 451/06, Postanowienie SSR T. Kuczma z dnia z dnia 30 listopada 2006r.
  3. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 451/06, pismo WIRTUALNA POLSKA z dnia 6 lipca 2007r., karta 3040
  4. Sąd Rejonowy w Dębicy, WIRTUALNA POLSKA, dane osobowe użytkownika portalu WIRTUALNA POLSKA o identyfikatorze zgsopo, karta 3041
  5. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 451/06, pismo WIRTUALNA POLSKA z dnia 6 sierpnia 2007r., karta 3098
  6. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, WIRTUALNA POLSKA, dane osobowe użytkownika portalu WIRTUALNA POLSKA o identyfikatorze zgsopo, karta 3099
  7. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06, pismo z dnia 24 sierpnia 2007r. sędziego T. Kuczma do INTERIA.PL.S.A., karta 3112
  8. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A., karta 3183

 

Do pisma z dnia 28.10.20110 r. do RPO Ireny Lipowicz załączyłem dostarczone Sądowi Rejonowemu w Dębicy przed wydaniem przez sędziego T. Kuczmę skazującego mnie wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. przez operatorów internetowych, Wirtualną Polskę S.A. i Interię.PL S.A. dowody mojej niewinności.

Przypomnę, że prokurator R. Ridan oskarżyła mnie aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. /Załącznik 4/, a sędzia T. Kuczma skazał mnie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. za popełnienie wymienionych na str. 2 niniejszego pisma przestępstw:

  1. w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r.,
  2. w Krakowie,
  3. za pośrednictwem:
    1. pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl
    2. strony pod domeną zkekus.w.interia.pl – prokurator R. Ridan podała w przypadku każdego z 18 przypisanych mi przestępstw – Załącznik 4: „założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl” .

 

Tymczasem w doręczonej Sądowi Rejonowemu w Dębicy na żądanie sędziego T. Kuczmy odpowiedzi z dnia 6 lipca 2007 r. na pytanie, kto założył portal www.zgsopo.webpark.pl i kto nim administrował, Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. podał – Załącznik 24: „Wirtualna Polska /adres – ZKE/ sędzia Tomasz Kuczma /adres – ZKE/ dotyczy: II K 451/06 W odpowiedzi na pismo z dnia 2007-07.02 w sprawie II K 451/06 informuję, że: 1. Właścicielem strony www.zgsopo.webpark.pl jest użytkownik portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsosopo posługujący się kontem email zgsopo@wp.pl 2. w zbiorze danych osobowych „Wirtualna Polska” zostały zapisane dane osobowe użytkownika zgsopo (…) Informacje, o których mowa w pkt 2 przesyłam w załączeniu (…) Panel Dostępu do Danych Osobowych: Login: zgsopo Imię: Krzysztof Nazwisko: Łapaj (…) Adres ul. (…) Miasto: Warszawa
Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo

„Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099 – Załącznik 24

 

Krzysztof Łapaj z Warszawy, to z całą pewnością nie Zbigniew Kękuś z Krakowa.

 

Identycznej treści pismo, jak to z dnia 6 sierpnia 2007 r. Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski Sp. z o.o. sporządził w dniu 6 lipca 2007 r. i doręczył Sądowi Rejonowemu w Dębicy /data wpływu 13 lipca 2007 r./ – Załącznik 25:
Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo

„Wirtualna Polska” z dnia 6 lipca 2007r., karty 3040, 3041 – Załącznik 25

 

Dlaczego zatem prokurator R. Ridan i sędzia T. Kuczma mnie przypisali popełnienie w.w. przestępstw za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl i dlaczego podali, że je popełniłem w Warszawie… pozostanie ich tajemnicą.

 

Dział Bezpieczeństwa operatora internetowego INTERIA.PL S.A. podał w piśmie z dnia 1 października 2007 r. – Załącznik 26: „INTERIA.PL S.A. /adres – ZKE/ Kraków, dnia 01.10.2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dot. Sygn. akt II K 451/06 W nawiązaniu do Państwa postanowienia INTERIA.PL S.A. uprzejmie odpowiada, co następuje:
Dane związane z kontem:
zkekus@interia.pl

i stroną WWW: http://zkekus.w.interia.pl/

Data założenia: 2004-10-2621:17:23

Numer IP założenia: 62.179.56.131

Data ostatniego połączenia WWW: 2006-07-25 18:53:23

Numer IP ostatniego połączenia WWW: 84.10.15.191

Data ostatniego połączenia FTP: 2006-07-26 07:53:15

Numer IP ostatniego połączenia FTP: 84.10.15.191

Użytkownik nie podał danych osobowych.

Uprzejmie informujemy, że obszerne poszukiwania w logach archiwalnych systemu miasto.interia.pl nie wykazały aktywności użytkownika strony http://zkekus.w.interia.pl/ w okresie od 13 września 2005 roku do dnia 30 września 2005 roku. Logami z okresu wcześniejszego nie dysponujemy, natomiast logi z okresu późniejszego, aż do ostatniego dnia użytkowania konta zawierają zapisy połączeń użytkownika. Z poważaniem, Dział Bezpieczeństwa INTERIA PL S.A.”
Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo

INTERIA.PL.S.A., z dnia 1 października 2007r. karta 3183 – Załącznik 26

 

Numery IP, które podał Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. w piśmie z dnia 1 października 2007 r. należały – według mej wiedzy – do komputerów zlokalizowanych w Warszawie.

Nie sprawdził tego sędzia T. Kuczma przed wydaniem skazującego mnie wyroku z dnia 18.12.2007 r.

Nawiasem mówiąc, skoro strona z.kekus.w.interia.pl została założona w dniu 24 października 2004 r. – jak podał Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. w piśmie z dnia 1 października 2007 r. /Załącznik 26/ – to nikt nie mógł na niej umieszczać żadnych materiałów w okresie od stycznia 2003 r. – i dalej, aż do dnia 24.10.2004 r. – jak jednak „ustalili”:

  1. prokurator Radosława Ridan na podstawie li tylko… wydruków ze strony z.kekus.w.interia.pl, na podstawie których sporządziła akt oskarżenia z 12.06.2006 r.,
  2. sędzia Tomasz Kuczma, w dniu 18 grudnia 2007 r., tj. dwa miesiące po dostarczeniu mu w.w. pisma z dnia 01.10.2007 r. Interii.PL S.A.

 

W odpowiedzi na mój w.w. wniosek z pisma z dnia 28 października 2010 r. – do którego załączyłem w.w. dowody, tj. pisma z 06.07.2007 r. i 06.08.2007 r. Wirtualnej Polski S.A. oraz pismo z dnia 01.10.2007 r. Interii.PL S.A. – do rzecznika praw obywatelskich Ireny Lipowicz o wniesienie kasacji na moją korzyść od wyroku sędziego T. Kuczmy z 18.12.2007 r. otrzymałem pismo z dnia 4 stycznia 2011 r. Krystyny Kupczyńskiej – Załącznik 27: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 4.0.11 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/

W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 28 października 2010 r., działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, co następuje: Otóż, z dołączonych do pisma kserokopii dokumentów wynika, iż Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10 wznowił postępowania w sprawie ozn. sygn. II K 451/06 w pkt. I, III-XVII, wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy w tej części uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Tak więc, we wskazanym wyżej zakresie, postępowanie będzie toczyło się od początku.

Natomiast, odnośnie pozostałych zarzutów (pkt. II, XVIII) postępowanie nie zostało wznowione, a zatem postępowanie jest prawomocnie zakończone.

Uprzejmie nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie wniesie kasacji na Pana korzyść od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 451/06, (w części, w jakiej wyrok tej nie został uchylony w toku postępowania o wznowienie – art. 540 § 2 kpk).

Nadmieniam, iż powyższe akta były przedmiotem analizy w tut. Biurze, został Pan poinformowany o stanowisku zajętym przez Rzecznika, a zatem kolejne pisma pozostaną bez odpowiedzi. Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska”

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty w Zespole

Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 4 stycznia 2011 r. – Załącznik 27

 

Wiedząc, że nie jestem sprawcą czynów, które mi przypisała prokurator R. Ridan, a po niej sędzia T. Kuczma, kierowałem także wnioski do prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta o wniesienie przez niego kasacji na moją korzyść od wyroku sędziego T. Kuczmy z 18.12.2007 r.

Po tym, gdy mnie oszukał Andrzej Seremet trzykrotnie, informując mnie pismami z dnia 12 maja 2010 r., 21 września 2010 r. i 2 grudnia 2010 r., że analizy – w tym wnikliwe – akt sprawy przeciwko mnie nie potwierdziły słuszności mojego zarzutu, że zostałem skazany za czyny, których nie popełniłem, w dniu 30 maja 2011 r. rozpocząłem protest głodowy przed Prokuraturą Generalną. Poinformowałem A. Seremeta, że będę go prowadził dopóty dopóki nie zleci przeprowadzenia jeszcze jednego – czwartego – postępowania wyjaśniającego.

Nie jadłem, piłem wodę i soki. Noce spędzałem w śpiworze rozkładanym przed głównym wejściem do Prokuratury Generalnej.

Fotoreportaż z mojego protestu zamieścił tygodnik red. Leszka Bubla „Tylko Polska” w wydaniu z dnia 16 czerwca 2011 r. – Źródło: „Głodówka protestacyjna Zbigniewa Kękusia” , “Tylko Polska”, 16.06.2011 r. – Załącznik 28.

 

W 10-ej dobie mojego protestu A. Seremet oddelegował jednego z prokuratorów Prokuratury Generalnej – wspomnianego wyżej prokuratora Krzysztofa Domagałę, autora pisma do mnie z dnia 5 września 2016 r. /Załącznik 3/ – do Sądu Okręgowego w Rzeszowie, gdzie znajdowały się akta sprawy przeciwko mnie. Ten wrócił z Rzeszowa 12 czerwca 2011 r. i poinformował mnie, że „będzie kasacja”.

Skończyłem protest głodowy. Kontynuowałem prowadzoną całodobowo pikietę. Czekałem na potwierdzenie przez Prokuratora Generalnego na piśmie informacji, że „będzie kasacja”. Jej sporządzenie zajęło kolejne… cztery dni robocze – cztery doby mojego protestu – i w dniu 15 czerwca 2011 r. wydano mi sporządzone przez prokuratora K. Domagałę pismo o treści – Załącznik 29: „Prokuratura Generalna Departament Postępowania Sądowego Zespół Kasacji /adres – ZKE/, Warszawa, dnia 15.06.2011 r., PG IV KSK 669/11 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/

Uprzejmie informuję, że po ponownej analizie akt sprawy o sygnaturze II K 451/06 Sądu Rejonowego w Dębicy oraz przedstawionymi przez Pana argumentami, Prokurator Generalny Pan Andrzej Seremet podjął decyzję o wniesieniu w trybie art. 521 kpk kasacji na Pana korzyść, w zakresie prawomocnie osądzonych czynów z pkt II (czyn z art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk na szkodę Wiesławy Zoll) i XVIII (z art. 241 § 1 kk w zw. z art. 12 kk) wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18.12.2007 r.

Kasacja zostanie wniesiona do Sądu Najwyższego po udostępnieniu akt sprawy przez Sąd Rejonowy w Dębicy, a jeżeli to nie będzie możliwe ze względu na toczący się proces sądowy, to akta te zostaną skopiowane, co z uwagi na ich obszerność (23 tomy) będzie wymagało pewnego czasu.

Nadmieniam jednocześnie, że obecnie w/w Sąd Rejonowy pod sygnaturą II K 87/11 prowadzi postępowanie w przedmiocie orzeczenia kary łącznej w zakresie czynów z pkt II i XVIII, wskazanych powyżej.

Ponadto informuję Pana, że Zastępca Prokuratora Generalnego Pan Robert Hernand podjął decyzję o skierowaniu do Prokuratora Apelacyjnego w Krakowie pisma służbowego, wskazującego na ujawnione nieprawidłowości, w zakresie prowadzonego w tej sprawie postępowania przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście-Wschód.

Krzysztof Domagała prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze delegowany do Prokuratury Generalnej”

Źródło: Prokuratura Generalna, sygn. akt PG IV KSK 669/11, pismo z dnia 15 czerwca 2011 r. Prokuratora Krzysztofa Domagały – Załącznik 29

 

W dniu 23 sierpnia 2011 r. prokurator generalny A. Seremet wniósł do Sądu Najwyższego kasację na moją korzyść w zakresie w.w. dwóch przestępstw przypisanych mi przez sędziego T. Kuczmę w pkt. II I XVIII wyroku z dnia 18.12.2007 r. Prokurator Generalny powołał się w kasacji z 23.08.2011 r. na:

  1. w.w. pismo operatora internetowego Wirtualna Polska S.A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. /Załącznik 24/ do Sądu Rejonowego w Dębicy,
  2. w.w. pismo operatora internetowego Interia.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r. /Załącznik 26/ do Sądu Rejonowego w Dębicy,
  3. pismo prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r. do ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry, złożone w kopii do akt sprawy przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy – Załącznik 2.

 

Prokurator Generalny podał w kasacji wniesionej w dniu 23.08.2011 r. do Sądu Najwyższego – Załącznik 6: „Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Genralnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06 Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pkt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia.

Na podstawie art. 523 § 1 kpk, art. 526 §1 kpk i art. 537 § 1 i 2 kpk zaskarżam

I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego a mianowicie art. 366 § 1 kpk, (…).

II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, (…).

(…) Uzasadnienie

Analiza wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy oraz akt sprawy w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII wskazuje, że został on wydany przez sąd I instancji na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, do czego sąd był zobligowany przez przepis art. 366 § 1 kpk.

Ponadto sąd orzekający dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymogom określonym w art. 7 kpk, nie stosując się do reguł procesowych określających zasadę swobodnej oceny dowodów, przeprowadzając w istocie dowolną ocenę materiału dowodowego, nie mającą rzeczywistego odniesienia do ujawnionych i przeprowadzonych w toku rozprawy dowodów.

(…) Na żądanie Sądu Rejonowego w Dębicy portal Interia PL udzielił odpowiedzi, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś portal Wirtualna Polska poinformował, że strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja zamieszkałego w Warszawie ul. /adres – ZKE/ (k.3098-3099 i 3183).

W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy teść w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.

W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy.

W tej sytuacji wniesienie kasacji z urzędu na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia jest uzasadnione.

z upoważnienia Prokuratora Generalnego Robert Hernand Zastępca Prokuratora Generalnego

Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, kasacja Prokuratora Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06 – Załącznik 6

 

Na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r. Sąd Najwyższy wydał w dniu 26 stycznia 2012 r. w.w. wyrok wznowieniowy na moją korzyść, w zakresie przestępstw przypisanych mi przez sędziego T. Kuczmę w pkt. II i XVIII wyroku z dnia 18.12.2007 r. Sąd Najwyższy podał – Załącznik 7:„Sygn. akt IV KK 272/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Barbara Skoczkowska SSA del. do SN Henryk Komisarski (sprawozdawca) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 212 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

(…) Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wszystkich okoliczności, co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.
Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 7

 

Kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 23.08.2011 r. i wydany na jej podstawie przez Sąd Najwyższy wyrok wznowieniowy z dnia 26.01.2012 r. są – tak samo, jak w.w. wyrok wznowieniowy Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – dowodami poświadczającymi, że oszukała mnie główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Krystyna Kupczyńska informując mnie, że wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. został wydany w zgodzie z prawem. Oszukała mnie dwa razy, tj.:

  1. pismem z dnia 7 stycznia 2010 r. – Załącznik 23,
  2. pismem z dnia 4 stycznia 2011 r. – Załącznik 27.

 

Przypomnę, że w piśmie z dnia 7 stycznia K. Kupczyńska podała – Załącznik 23: „(…) Jednocześnie wyjaśniam, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenie i w myśl art. 523 § 1 kpk może być wniesiona tylko wówczas, jeżeli orzeczenia sądów dotknięte są rażącymi wadami prawnymi, tj. gdy „naruszone zostały przez sądy rozpoznające sprawę przepisy prawa o takim znaczeniu dla prawidłowego jej rozpoznania i w taki sposób, że mogło to mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, orzeczenie wydane zostało z uchybieniami stanowiącymi bezwzględne podstawy zaskarżenia wskazanymi w art. 439 § 1 kpk. Analiza akt sprawy wskazuje, iż nie zaistniały powyżej wskazane przesłanki.”

(…) W ocenie Rzecznika brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości ustalenia pana winy, (…).”

Tymczasem Prokurator Generalny podał w kasacji z dnia 23 sierpnia 2011 r. – Załącznik 6: Na podstawie art. 523 § 1 kpk, art. 526 §1 kpk i art. 537 § 1 i 2 kpk zaskarżam

I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego a mianowicie art. 366 § 1 kpk, (…).

II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, (…).”

 

Okazuje się, że dla Rzecznika Praw Obywatelskich, w tym zatrudnionej w jego Biurze głównego specjalisty w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Krystyny Kupczyńskiej zawsze jest nie w porę, żeby chronić praw obywatela.

Wtedy, gdy sędzia Tomasz Kuczma rozpoznawał w 2007 roku sprawę przeciwko mnie, informowałem kilkukrotnie rzecznika praw obywatelskich Janusza Kochanowskiego, że jestem ścigany za czyny, które popełniły inne niż ja osoby i nie w Krakowie, jak ustaliła prokurator R. Ridan, lecz w Warszawie. Prosiłem Rzecznika o interwencję. Moje wnioski rozpoznawała główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystyna Kupczyńska i informowała mnie:

  1. pismem z dnia 16 lutego 2007 r.Załącznik 30: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 16 II 07 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W odpowiedzi na Pana pismo, działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich, uprzejmie informuję, iż Rzecznik nie jest uprawniony do ingerowania w toczące się postępowania i nie dysponuje środkami prawnymi nakazującymi sądowi orzekającemu dopuszczenie określonych środków dowodowych.

Z informacji uzyskanej z Sądu Rejonowego w Dębicy wynika, że postępowanie karne w sprawie ozn. I K 451/06 dot. Pana nie zostało prawomocnie zakończone.
Po prawomocnym zakończeniu postępowania, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, proszę ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich, a do tego czasu nie zostaną podjęta dalsze działania w przedstawionej przez Pana sprawie. Mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista

Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku,

pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 16 lutego 2007 r. – Załącznik 30

  1. pismem z dnia 23 kwietnia 2007 r. – Załącznik 31: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 16 II 07 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W odpowiedzi na Pana pismo, działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich, uprzejmie wyjaśniam, co następuje: Z treści Pana pisma wynika, iż przeciwko Panu toczy się przed Sądem Rejonowym w Dębicy postępowanie karne w sprawie ozn. sygn. II K 451/06 i sprawa nie została prawomocnie zakończona.
    Nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest uprawniony do ingerowania w toczące się postępowanie i nie podejmie postulowanych przez Pana działań.
    Po prawomocnym zakończeniu postępowania w powyższej sprawie, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, może Pan ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich. mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista
    Źródło: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku,

pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 23 kwietnia 2007 r. – Załącznik 31

 

Pomny pouczeń udzielonych mi dwukrotnie przez głównego specjalistę Krystynę Kupczyńską, po prawomocnym zakończeniu przez sędziego Tomasza Kuczmę postępowania w w.w. sprawie przeciwko mnie, kwestionując prawidłowość jego wyroku z dnia 18.12.2007 r. zwróciłem się – ponownie – do Rzecznika Praw Obywatelskich, kierując doń dwukrotnie wnioski o wniesienie na podstawie prawa określonego w art. 521 § 1 k.p.k.: „Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie. kasacji na moją korzyść od w.w. wyroku.

Podałem prawo, które naruszył sędzia T. Kuczma. Doręczyłem Rzecznikowi Praw Obywatelskich dowody – sporządzone i doręczone Sądowi Rejonowemu w Dębicy przez operatorów internetowych, Wirtualną Polskę S.A. /Załącznik 24, Załącznik 25/, Interię.PL S.A. Załącznik 26/ oraz prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja /Załącznik 2/ – mojej niewinności.

Główny Specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystyna Kupczyńska dwukrotnie – pismami do mnie z dnia 7 stycznia 2010 r. /Załącznik 23/ i 4 stycznia 2011 r. /Załącznik 27/ – mnie oszukała. Dowodami poświadczającymi, że mnie oszukała dwukrotnie – z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich, tj. dwóch kolejnych rzeczników, Janusza Kochanowskiego i Ireny Lipowicz – K. Kupczyńska są:

  1. wyrok wznowieniowy Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r. /Załącznik 5/,
  2. kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r. /Załącznik 6/,
  3. wydany na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23.08.2011 r. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r. – Załącznik 7.

 

Jeśli zastanawiacie się Panowie – oraz Państwo Adresaci kopii niniejszego pisma – jaka jest przyczyna traktowania mnie w opisany wyżej sposób, tj. oszukania mnie, przez zatrudnioną w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich, którego obowiązki Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej ustawodawca opisał:

 

Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela

określonych w Konstytucji oraz w innych aktach normatywnych”

Artykuł 208.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Rzecznik Praw Obywatelskich, zwany dalej „Rzecznikiem”, stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innych aktach normatywnych,

w tym również na straży realizacji zasady równego traktowania.”

Artykuł 1.2 ustawy z dnia 15 lipca 2007 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

 

głównego specjalistę Krystynę Kupczyńską, wyjaśniam… Krystyna Kupczyńska jest byłą studentką prof. dr. hab. Andrzeja Zolla. On ją ściągnął do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, gdy był rzecznikiem. Okazuje się, że po to, żeby Krystyna Kupczyńska broniła jego – oraz jego małżonki notorycznej oszustki adw. Wiesławy Zoll i reszty prawniczej ferajny – interesu.

Główny specjalista Krystyna Kupczyńska posiada takie same kwalifikacje:

  1. moralne,
  2. fachowe,

jak prof. dr hab. Andrzej Zoll.

To znaczy… w ogóle ich nie posiada.

Kiedyś zmarnowała mi wychowanka prof. dr. hab. Andrzeja Zolla główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystyna Kupczyńska w opisany wyżej i udokumentowany sposób ponad rok, oszukując mnie dwukrotnie. Dzisiaj ustawiła mnie sobie Krystyna Kupczyńska w kolejce. Pismem z dnia 7 marca 2017 r. poinformowała mnie – Załącznik 22: „Akta tej sprawy wpłynęły do tut. Biura w dniu 7 listopada 2016 r.Akta sprawy ozn. sygn. II K 407/13 oczekują w kolejności na zbadanie. Po dokonaniu analizy akt, o stanowisku zajętym przez Rzecznika Praw Obywatelskich zostanie Pan poinformowany. Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska”

Nawiasem mówiąc, od takich „Kupczyńskich” aż roi się w instytucji fasadzie tzw. demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej zwanej Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich, a kolejni rzecznicy chronią interesu funkcjonariuszy publicznych oczywiście i rażąco naruszających prawo.

Uczynienie mnie przestępcą przez rzecznika praw obywatelskich Andrzeja Zolla za słowa o nim czyni Polskę z całą pewnością jedynym wyjątkiem wśród państw cywilizowanych. Sam prof. dr hab. Andrzej Zoll naucza:

 

W ocenie Trybunału /Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – ZKE/ „[…] Podnoszenie lub rozgłaszanie prawdziwych zarzutów dotyczących osób pełniących funkcje publiczne o takie postępowanie lub właściwości, które mogą narazić je na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności […] jest czynem – niezależnie od intencji sprawcy – ex definitione służącym społecznie uzasadnionemu interesowi (…) Z całą pewnością w przypadku osób pełniących funkcje publiczne tego rodzaju interes uzasadniał będzie przyjęcie szerokich granic krytyki.

Źródło: Kodeks karny część szczególna, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją Andrzeja Zolla 3 wydanie,

LEX a Wolters Kluwer business, s. 803

 

Skoro ja przedstawiałem w moich pismach prawdę o zachowaniach sędziów, RPO A. Zolla i adw. W. Zoll, a członkowie Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca z Warszawy umieszczali moje pisma w Internecie, to znaczy, że działanie osób, które moje pisma umieszczały w Internecie było działaniem – jak naucza były rzecznik praw obywatelskich Andrzej Zoll: „ex definitione służącym społecznie uzasadnionemu interesowi.”

 

Ad. 2 – minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro

O ile główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Krystyna Kupczyńska ustawiła mnie sobie w kolejce i czekam na jej łaskawość – łącznie… 10 rok, co poświadczają opisane wyżej fakty oraz dokumenty załączone do niniejszego pisma – bo chroni interesu swego wychowawcy, prof. dr hab. Andrzeja Zolla i reszty w.w. prawniczej ferajny z Krakowa i Dębicy, to samozwańczy reformator wymiaru sprawiedliwości, szef tzw. „dobrej zmiany PiS” w resorcie sprawiedliwości, minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro nie odpowiada na:

  1. wnioski Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj z pisma z dnia 29 listopada 2016 r. – Załącznik 1,
  2. moje wnioski z pism do niego z dnia 24 października 2016 r. – Załącznik 9, Załącznik 10, Załącznik 11, Załącznik 12, Załącznik 13

bo… wykorzystuje urząd ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego w obronie swojego prywatnego interesu.

 

Prokurator Generalny w kasacji z dnia 23 sierpnia 2011 r. /Załącznik 6/ oraz Sąd Najwyższy w wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r. /Załącznik 7/ powołali się nie tylko na w.w. dowody dostarczone Sądowi Rejonowemu w Dębicy przez operatorów internetowych, Wirtualną Polskę S.A. i Interię.PL S.A., ale także na pismo prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry, złożone przez K. Łapaja w kopii do akt w.w. sprawy przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy /data wpływu 19 marca 2007 r./. I tak:

  1. Prokurator Generalny podał w kasacji z dnia 23.08.2011 r. – Załącznik 6: „(…) Świadek nie zgłosił się do sądu nadsyłając pismo z dnia 15 marca 2007 r., z którego wynikało, że jego stan zdrowia nie pozwala mu stawić się na przesłuchanie do Sądu Rejonowego w Dębicy. Ponadto Krzysztof Łapaj na str. 4 wymienionego pisma poinformował, że Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych www.zgsosopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl, nie on je zakładał, ani też nimi nigdy nie administrował (k. 2660-2664).
  2. Sąd Najwyższy podał w wyroku wznowieniowym z dnia 26.01.2012 r. – Załącznik 7: „Przesłuchanie Krzysztofa Łapaja było konieczne ponieważ w swoim piśmie z dnia 15 marca 2007 r. wskazał on, iż Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych zkekus.w.interia.pl i www.zgsopo.webparl.pl – nie on je zakładał i nie on nimi administrował.”

 

Wskazać należy, że prezes ZG SOPO K. Łapaj skierował w.w. pismo z dnia 15.03.2007 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry /data wpływu do Sądu Rejonowego w Dębicy 19.03.2007 r./ nie – jak podali Prokurator Generalny i Sąd Najwyższy – w odpowiedzi na wezwanie go przez Sąd Rejonowy w Dębicy celem przesłuchania go w charakterze świadka, ale przed tym, tj. przed rozpoczęciem przez sędziego T. Kuczmę rozprawy głównej, co nastąpiło w dniu 25 marca 2007 r.

Pismem z dnia 15 marca 2007 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry prezes ZG SOPO Krzysztof Łapaj złożył – Załącznik 2: „Warszawa, 2007.03.15. ZGSOPO-07/03/MS.1 Szanowny Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Al. Ujazdowskie 11 00-950 Warszawa Dotyczy: Wniosek o spowodowanie wstrzymania przez Ministra Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Pana Zbigniewa Ziobro prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny postępowania karnego /sygn. akt II K 451/06/ przeciwko Panu dr Zbigniewowi Kękuś, omyłkowo oskarżonemu przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód o popełnienie przedstawionych w niniejszym piśmie przestępstw.

Uzasadnienie

W dniu 27 marca 2007r. o godz. 10:00, w siedzibie Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny, w sali 24 ma się odbyć rozprawa główna w postępowaniu karnym przeciwko członkowi Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, dr Zbigniewowi Kękuś, oskarżonemu o popełnienie przestępstw:

  1. znieważenia i zniesławienia 15 sędziów, to jest dziesięciu sędzin Sądu Okręgowego w Krakowie (…) i pięciorga sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie (…),
  2. znieważenia i zniesławienia konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, byłego Rzecznika Praw Obywatelskich RP, prof. Andrzeja Zoll /art. 226 § 3 kk/,
  3. zniesławienia adwokata Wiesławy Zoll (małżonka prof. Andrzeja Zolla – pełnomocnik w latach 1997-2003, żony dr Zbigniewa Kękuś w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód – sygn. akt XI CR 603/04) /art. 212 § 2/,
  4. rozpowszechnia wiadomości z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /art. 241 § 2 kk/.

(…) W związku z powyższym, oraz w związku z rozprawą główną w sprawie dr Zbigniewa Kękuś, wyznaczoną przez Sąd Rejonowy w Dębicy na dzień 27 marca 2007r. mimo stanowiska tego Sądu, zajętego w wyżej wymienionym postanowieniu z dnia 30 listopada 2006r., niniejszym informuję, że:

  1. dr Zbigniew Kekuś nie był sprawcą wskazanych w wydanym przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w dniu 13 czerwca 2006r. akcie oskarżenia czynów.
  2. dr Zbigniew Kękuś nie zamieszczał wskazanych w wydanym przeciwko niemu akcie oskarżenia informacji na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl .
  3. dr Zbigniew Kękuś nie założył i nie administrował stroną internetową www.zkekus.w.interia.pl , nigdy nie miał i nie ma do niej dostępu, by ją redagować.
  4. dr Zbigniew Kękuś nigdy nie miał i nie ma dostępu do administrowania stroną internetową Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl.

Informacje z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny i Sąd Apelacyjny w Krakowie postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /sygn. akt XI CR 603/04/ i dotyczące naruszania przez funkcjonariuszy publicznych, uczestniczących w różny sposób w tym postępowaniu konstytucyjnych i ustawowych praw małoletnich synów dr Zbigniewa Kękuś, w tym jego małoletniego chorego dziecka, zamieszczane były na wskazanych przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód stronach internetowych wyłącznie przez osoby, administrujące tymi stronami – nigdy nie było wśród nich Pana dr Zbigniewa Kękuś – z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Umieszczano je tam w ramach realizacji celów statutowych naszego Stowarzyszenia, w tym przede wszystkim:„zabiegania o stosowanie równych praw ojca i matki dla najwyżej pojętego dobra dziecka oraz zmian obyczajowo przyjętej obecnie interpretacji prawa i orzecznictwa sądowego nie dających ojcu rzeczywistego równouprawnienia prawa do współ wychowywania dzieci”

Pragnę zauważyć, że art. 97 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego stanowi, że o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie, a w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy.

Na ten sąd oraz inne organy państwowe – a zatem także na Rzecznika Praw Obywatelskich, gdy był nim prof. A. Zoll – które powinny stać na stanowisku przestrzegania prawa, art. 100 KRiO nakłada obowiązek pomocy rodzicom … „jeżeli jest ona potrzebna do należytego wykonywania władzy rodzicielskiej”.

Pan dr Zbigniew Kękuś przez cały 9-o letni okres trwania postępowania z jego powództwa o rozwód pozbawiony był przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie, za wiedzą i akceptacją Rzecznika Praw Obywatelskich, prof. A. Zoll możności należytego wykonywania jego, jako ojca, władzy rodzicielskiej.

Wbrew stanowisku biegłych sądowych, które w przekazanej Sądowi Okręgowemu w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny Opinii z 14 czerwca 1999r. scharakteryzowały dr Zbigniewa Kękuś – po przeprowadzeniu z nim oraz jego dziećmi badań i wywiadów – jako troskliwego i opiekuńczego ojca i tak w przekazanej Sądowi Opinii, jak złożonych następnie, zaprotokołowanych zeznaniach poleciły Sądowi zapewnienie mu jak najszerszych, nieskrępowanych i nieograniczonych kontaktów z jego dwoma – wtedy 12-o i 9-o letnim – synami, do zakończenia w kwietniu 2006r. postępowania z jego powództwa o rozwód, Sąd Okręgowy zezwolił mu na spotkania z synami w okresie dwóch weekendów w miesiącu – tj. przez 4 spośród 30 dni w miesiącu – lekceważąc nawet, nie rozpatrując przez 9 miesięcy jego wniosku o wyrażenie zgody, aby mógł rehabilitować jego małoletniego chorego syna, aby w ostateczności oddalić ten wniosek – i podejmując wiele decyzji, sprzecznych z podstawowymi konstytucyjnymi i ustawowymi prawami dziecka, postanowień, godzących w dobro, w tym zdrowie małoletnich synów Zbigniewa Kękuś.

Wyrażamy nasze najwyższe oburzenie, a zarazem zdumienie i żal, że przez 5 lat, jakie upłynęły od momentu, gdy 21 lutego 2001 roku Pan Zbigniew Kękuś po raz pierwszy złożył wniosek o wyrażenie przez Sąd Okręgowy w Krakowie zgody na umożliwienie mu leczenia, rehabilitacji jego małoletniego chorego syna, do zakończenia w dniu 10 kwietnia 2006 roku postępowania z jego powództwa o rozwód, żaden z licznych, wymienionych wyżej, w różny sposób uczestniczących w postępowaniu sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz były Rzecznik Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej, prof. Andrzej Zoll, naruszając przepisy – między innymi – art. 3 Ustawy Konwencja o Prawach Dziecka /Dziennik Ustaw z 2002.02.11/:„We wszelkich decyzjach, które dotyczą dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub organy ustawodawcze, podstawową sprawą będzie zabezpieczenie nadrzędnego interesu dziecka

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – art. 72.1:„Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją.”

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejart. 68.3: „Władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (…).”

oraz przedstawionych wyżej regulacji Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego nie udzielili pomocy, zagrożonemu bardzo poważnymi konsekwencjami – między innymi: zniekształcenie klatki piersiowej, upośledzenie funkcji oddychania i krążenia, zniekształcenie kręgosłupa i miednicy, garb żebrowy, upośledzenie działania narządów wewnętrznych – jego chorób dziecku, a samego dr Zbigniewa Kękuś Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód oskarżyła – nie wykonawszy, jak napisał Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w w.w. postanowieniu z 30.11.2006r., podstawowych czynności, mogących prowadzić do uzyskania dowodów świadczących o popełnieniu przez niego zarzuconych mu czynów – o popełnienie przedstawionych wyżej przestępstw.

Informuję, że stronami internetowymi, wskazanymi przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w akcie oskarżenia z dnia 2006.06.13 przeciwko dr Zbigniewowi Kękuś, administrują wyłącznie osoby upoważnione do tego przez Zarząd Główny Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca,

Pana dr Zbigniewa Kękusia nie ma i nigdy nie było wśród tych osób.

Wszelkie informacje, znajdujące się na stronach internetowych, administrowanych z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, są umieszczane w ramach realizacji celów statutowych Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Stajemy w obronie tych, którzy własnych praw bronić nie mogą, kierując się w naszych działaniach głosem sumienia.

Ze względu na powyższe, wnoszę, jak na wstępie.

z poważaniem, Krzysztof Łapaj Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca”

Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/, pismo prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r., data wpływu kopii do Sądu Rejonowego w Dębicy 19 marca 2007 r. – Załącznik 2

 

Ja także, wiedząc, że nie byłem sprawcą czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan kierowałem od kwietnia 2006 r., pisma do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry, którymi informowałem go, że jestem ścigany – przez prokurator R. Ridan, a następnie na podstawie sporządzonego przez nią aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. przez Sąd Rejonowy w Dębicy – za czyny, których nie byłem sprawcą. Prosiłem o jego interwencję.

Ponieważ w odpowiedziach na pisma, które kierowałem do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry otrzymywałem pisma z Ministerstwa Sprawiedliwości, których autorzy pouczali mnie, że minister – prokurator generalny „nic nie może” w zgłaszanej przeze mnie sprawie, kierowałem pisma do Zbigniewa Ziobry, posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej z Krakowa. Składałem je osobiście w jego Biurze Poselskim w Krakowie.

Poseł Zbigniew Ziobro przesyłał moje pisma ministrowi sprawiedliwości – prokuratorowi generalnemu Zbigniewowi Ziobrze i urzędnicy Ministerstwa Sprawiedliwości informowali mnie, że minister – prokurator generalny Zbigniew Ziobro… „nic nie może”
Jako poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Zbigniew Ziobro mógł… Mógł – na przykład – złożyć interpelację poselską albo zapytanie poselskie. Mógł też skierować pismo, jak uczyniła Poseł Agnieszka Ścigaj kierując, wciąż pozostające bez odpowiedzi, pismo z dnia 29 listopada 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 1.

Zbigniew Ziobro wolał mnie jednak zbywać. Stać na straży interesu w.w. ferajny z Krakowa, do której potem dołączyła ferajna z Dębicy.

Co się tyczy odpowiedzi udzielanych mi w latach 2006 i 2007 r. przez urzędników Ministerstwa Sprawiedliwości na w.w. wnioski, które kierowałem do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry, tj. pouczeń, że ten „nic nie może” w sprawie, którą mu zgłaszałem wskazać należy, że polegały one na nieprawdzie. W wydaniu z dnia 4 stycznia 2007r. „Dziennik Polska Europa Świat” opublikował wywiad ze Zbigniewem Ziobro, który zadeklarował, że osobiście nadzorował będzie śledztwo w sprawie transakcji, na których syn i synowa Leszka Millera zarobili milion dolarów. Wyjaśniał:O tej transakcji dowiedziałem się dopiero ze środowych łamów „Dziennika”. Oczywiście mógłbym tłumaczyć, że cztery lata temu był inny prokurator generalny, a po nim nastąpili jeszcze kolejni. Zamiast tego deklaruję, że sprawę wyjaśnię dogłębnie. Już wydałem polecenia dyrektorowi biura Przestępczości Zorganizowanej Konradowi Konratowskiemu, aby akta pilnie ściągnął z gdańskiej prokuratury. To jedna z najważniejszych spraw jakie się ostatnio pojawiły.Dlatego osobiście przeczytam akta i wyrobię sobie zdanie o pracy prokuratorów. Dodatkowo inny prokurator również oceni pracę oskarżyciela zajmującego się tą sprawą. (…) Dziś widać, jak wiele patologicznych układów wtedy powstawało i działało bez przeszkód. Rolą prokuratury jest wyjaśnienie wszystkich tych spraw. Chcę mieć także pewność, że gdańscy oskarżyciele wykorzystali każdą możliwą dowodową, aby wyjaśnić kulisy transakcji Net Irena Miller. Będę spokojny, jeśli się osobiście o tym przekonam.

Źródło: „Dziennik, Polska Europa Świat”, 4 stycznia 2007r., s. 11

 

Wypowiedź Zbigniewa Ziobry czyniła całkowicie niewiarygodne informacje przekazywane mi wielokrotnie przez urzędników Ministerstwa Sprawiedliwości, że minister – prokurator generalny Zbigniew Ziobro nie mógł interweniować, gdy śledztwo przeciwko mnie prowadziła prokurator Radosława Ridan.

Co więcej, okazało się, że Zbigniew Ziobro sam, z własnej woli zadeklarował osobiste zajęcie się w.w. sprawą po zapoznaniu się z nią po lekturze Dziennika. Nie trzeba było nawet w tej sprawie wniosku.

Tamta sprawa miała mu jednak zrobić dobry PR. Gdyby mnie udzielił pomocy, przysporzyłby sobie wrogów wśród prawników. Kibicował zatem minister sprawiedliwości – prokurator generalny, poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Zbigniew Ziobro sędziom, prokuratorom, Andrzejowi i Wiesławie Zoll w realizacji ich celu uczynienia mnie przestępcą.

 

Od tamtych wydarzeń upłynęło 10 lat.

Za mną dwukrotna utarta pracy z powodu prowadzonej przeciwko mnie w.w. sprawy karnej. W dniu 6 listopada 2006 r. wyrzucono mnie z powodu aktu oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z ING Banku Śląskiego S.A., gdzie byłem zatrudniony na stanowisku Dyrektor Banku Pion Usług.

W dniu 6 lutego 2009 r. wyrzucono mnie z powodu informacji w Internecie o w.w. sprawie karnej przeciwko mnie ze Spółki Skarbu Państwa Polskie Linie Lotnicze LOT S.A., gdzie byłem zatrudniony na stanowisku Dyrektor Pionu Infrastruktury. Od tego czasu nie pracuję.

Od lat, ze zrujnowaną na rynku pracy opinią – oskarżony, skazany wyrokiem z 18.12.2007 r., po jego uchyleniu na moją korzyść przez kolejnych ponad 5 lat ponownie ścigany, w tym z kierowaniem mnie przez sędzię B. Stój na badania psychiatryczne oraz na obserwację psychiatryczną – posiadam status bezrobotnego.

W tym czasie Zbigniew Ziobro był m.in. posłem do Parlamentu Europejskiego, obecnie jest posłem na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej i, ponownie, ministrem sprawiedliwości – prokuratorem generalnym.

Jak przed 10 laty minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro bronił interesu w.w. ferajny prawniczej, tak samo minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro broni jej interesu dzisiaj.

W dalszym ciągu chroni interesu piętnaściorga w.w. sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie, byłego rzecznika praw obywatelskich Andrzeja Zolla, jego małżonki adw. Wiesławy Zoll, którzy postanowili uczynić mnie przestępcą i w realizacji tego zamierzenia korzystali z usług świadczonych im przez m.in. prokurator Radosławę Ridan, sędziego Tomasza Kuczmę i sędzię Beatę Stój.

Wie, że pozytywne obecnie rozpoznanie wniosku skierowanego do niego przez Posła Agnieszkę Ściga, czy też pozytywne rozpoznanie wniosków, które ja do niego kieruję oznaczać będzie… przyznanie się przez niego do winy. Do tego, że 10 lat temu bronił w.w. ferajny.

Zbigniew Ziobro powinien być osobą o nieskazitelnym charakterze. Przypomnę:

 

Prokuratorem może być powołany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru.
Artykuł 14.1.2 Ustawy o Prokuraturze z dnia 20 czerwca 1985 r.

Co dopiero Prokurator Generalny…

No cóż… sami Panowie – oraz Państwo Adresaci kopii niniejszego pisma – oceńcie.

W ostatnich tygodniach szef projektu „dobra zmiana PiS” w resorcie sprawiedliwości Zbigniew Ziobro informuje media o jego priorytecie:

 

Minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro (47 l.) chce usprawnić pracę wymiaru sprawiedliwości.

Po pierwsze – zmusić sędziów do bardziej wytężonej pracy.

Źródło: „Ziobro rozpoczyna rewolucję w sądach”; „Fakt”, 21-22 stycznia 2017, s. 3

 

Zły daje przykład Zbigniew Ziobro w kwestii wytężonej pracy… Sędziów chce zmusić do takowej, a sam wniosków Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj skierowanych do niego pismem z dnia 29 listopada 2016 r. /Załącznik 1/ nie rozpoznał przez ponad 3 miesiące.

Zbigniew Ziobro czeka… Aż mnie jego podwładni, prokuratorzy i sędziowie, umieszczą w szpitalu psychiatrycznym, w którego to celu realizacji są konsekwentni od wielu lat.

Zbigniew Ziobro zapowiada:

Zbigniew Ziobro: Koniec mafii prawników i urzędników.”
Źródło: „Fakt”, 2 lutego 2017 r., s. 2

Mafia to:

MAFIA”«grupa osób nie przebierających w środkach w realizowaniu swych zamierzeń»

Słownik Wyrazów Obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, s. 674

 

Zbigniew Ziobro sam jest – od co najmniej 10 lat – członkiem prawniczej mafii, grupy prokuratorów, sędziów, urzędników, którzy razem z byłym rzecznikiem praw obywatelskich Andrzejem Zollem i jego małżonką adw. Wiesławą Zoll nie przebierali w środkach w realizowaniu ich zamierzenia uczynienia mnie przestępcą, a gdy im się to nie udało, wykreowania mi wizerunku osoby chorej psychicznie, niepoczytalnej.

Od dnia 16 listopada 2015 r. Zbigniew Ziobro jest znowu najbardziej prominentnym członkiem mafii prawników i urzędników.

 

Mają problem, minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro i rzecznik praw obywatelskich Adam Bodnar, z udzieleniem odpowiedzi:

  1. rzecznik praw obywatelskich Adam Bodnar na mój wniosek z pisma z dnia 26 września 2016 r. /Załącznik 18/ o wniesienie kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi B. Stój z dnia 15.03.2016 r.
  2. minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro na:
    1. wnioski z pisma z dnia 29 listopada 2016 r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj w sprawie zgodności w.w. postanowienia sędzi Beaty Stój z 15 marca 2016 r. ze wskazanymi przez nią w jej piśmie przepisami prawa – Załącznik 1.
    2. moje pisma do niego z dnia 24 października 2016 r. /Załącznik 9/, /Załącznik 10/, /Załącznik 11/, /Załącznik 12/, /Załącznik 13/ w sprawie w.w. postanowienia sędzi Beaty Stój z 15.03.2016 r. oraz pełnej, mających potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy, kłamstw i poświadczeń nieprawdy odpowiedzi z dnia 5 września 2016 r. prokuratora Krzysztofa Domagały na mój wniosek z 13 czerwca 2016 r. o wniesienie przez Prokuratora Generalnego kasacji na moją korzyść od postanowienia z 15.03.2016 r.,

 

Mają problem, i ustawili sobie w kolejce:

  1. mnie, rzecznik praw obywatelskich Adam Bodnar,
  2. Posła Agnieszkę Ścigaj i mnie, minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro

bo zapewne poszukują w kierowanych przez nich instytucjach oszustów, którzy nas – Posła Agnieszkę Ścigaj i mnie – poinformują, że pełne wad prawnych postanowienie sędzi Beaty Stój z 15 marca 2016 r. jest zgodne z prawem i że nie zachodzą w jego przypadku określone w art. 523 § 1 k.k. przesłanki do wniesienia kasacji na moją korzyść od niego.

Być może czekają Adam Bodnar i Zbigniew Ziobro aż ktoś z ich podwładnych będzie przechodził w stan spoczynku, czy też przechodził na emeryturę i w ostatnim dniu pracy sporządzi – jak prokurator Krzysztof Domagała – korzystną dla sędzi Beatu Stój i ferajny, której interesu ona broniła odpowiedź.

Co do wad prawnych postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. wskazać należy – na przykład – że:

  1. jako wskazanie dla Sądu Rejonowego w Dębicy Sąd Najwyższy podał w wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r. – Załącznik 7: Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), a nadto winien wziąć pod uwagę i prawidłowo ocenić pismo portalu Interia PL.”
  2. artykuł 442 § 3 Kodeksu postępowania karnego stanowi: „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

 

A niezależna i niezawisła – jak się okazuje także od prawa i od wskazań Sądu Najwyższego – sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój podała w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 8: „Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne. Wcześniej opisane okoliczności potwierdzają to, że oskarżony Zbigniew Kękuś nawet, jeśli sam nie umieszczał pism wskazanych w uzasadnieniu na stronach www.zgsopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl. to był ich autorem, czemu nigdy nie zaprzeczył, wiedział o tym, że znajdą się na tych stronach i miał wpływ na to, czy i na jak długo zostaną na nich umieszczone, o czym sam wspomina.”

A przecież wypełnianie znamion przestępstw:

  1. o które oskarżyła mnie prokurator Radosława Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r.,
  2. które przypisał mi sędzia Tomasz Kuczma wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r.
  3. które przypisała mi sędzia Beata Stój postanowieniem z dnia 15 marca 2006 r.

stanowi nie fakt sporządzania pism, które były umieszczane na portalu Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i na stronie pod domeną zkekus.w.interia.pl, ale ich publiczne rozpowszechnianie. Do przypisania mi przestępnego zachowania potrzebne jest wykazanie, że to ja informacje oraz treści wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 226 § 1kk, 212 § 2 kk lub 226 § 3 kk oraz 241 § 2 kk zamieszczałem na portalu www.zgsopo.webpark.pl i na stronie zkekus.w.interia.pl.

Ponieważ niedopełnili tego obowiązku prokurator Radosława Ridan w akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., a po niej sędzia Tomasz Kuczma, który wydał skazujący mnie wyrok z 18 grudnia 2007 r., Prokurator Generalny wniósł kasację z 22.08.2011 r. od tego wyroku, a Sąd Najwyższy wydanym na moją korzyść wyrokiem wznowieniowym z dnia 26.01.2012 r. uznał tę kasację za zasadną i uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy.

Po wydaniu przez Sąd Najwyższy wyroku z 26.01.2012 r. sędzia Beata Stój przez ponad 4… lata prowadziła postępowanie przeciwko mnie, nie przesłuchała K. Łapaja i postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. po raz kolejny przypisała mi sprawstwo w.w. przestępstw. Wyjaśniając, że – Załącznik 8:

 

Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne.

Źródło: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi

Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 8

 

Niezależna, niezawisła, nieusuwalna – artykuł 180.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Sędziowie są nieusuwalni.” – sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój…

 

xxx

 

Z podanych w niniejszym piśmie przyczyn, stawiwszy się w dniu 13 marca 2017 r. w kierowanym przez Panów Grodzkim Urzędzie Pracy poinformuję osobę, która się ze mną spotka, że… wciąż nic się nie zmieniło w mojej sytuacji prawnej. Że nadal czekam. Bo Zbigniewa Ziobro deklaracje, jak ta:

Ziobro: Chcę zmieniać sądy”

„Fakt”, 28 września 2016 r., s. 3

to, wobec faktów przedstawionych w niniejszym piśmie pustosłowie, czyli:

 

PUSTOSŁOWIE”«dyrdymały, ecie-pecie, gadka szmatka, mowa-trawa, tere-fere, trele-morele»

Słownik Języka Polskiego

 

Niestety, ale przełożonej ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry, prezesa Rady Ministrów Beaty Szydło deklaracja z mównicy sejmowej miesiąc po zaprzysiężeniu jej Rady Ministrów:

 

Jesteśmy tu po to, żeby bronić obywateli”
Prezes Rady Ministrów Beata Szydło, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, 15 grudnia 2015 r.

 

to też… ecie-pecie.

W niniejszym piśmie przedstawiłem m.in. jeden z wyjątków obalających „regułę Szydło”: „Jesteśmy tu po to, żeby bronić obywateli”. Ten wyjątek to Zbigniew Ziobro. On tam – u władzy – jest po to, żeby bronić interesu funkcjonariuszy publicznych, którzy naruszają prawa obywateli i pozbawiają nas możności korzystania z naszych praw. Zbigniew Ziobro znowu – po 10 latach – po to jest.

Nieszczęśliwie dla obywateli Rzeczypospolitej Polskiej Rzecznik Praw Obywatelskich – kto by to nie był, Andrzej Zoll, Janusz Kochanowski, Irena Lipowicz czy też Adam Bodnar – też po to jest.

 

Z poważaniem,

 

 

Zbigniew Kękuś

 

Załączniki: od 1 do 70 do ściągnięcia tutaj

  1. Pismo z dnia 29 listopada 2016 r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  2. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r., data wpływu kopii do Sądu Rejonowego w Dębicy 19 marca 2007 r.
  3. Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r.
  4. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S
  5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10
  6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, kasacja Prokuratora Generalnego, z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06
  7. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
  8. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r.
  9. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  10. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  11. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  12. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  13. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  14. Pismo Z. Kękusia z dnia 2 maja 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara
  15. Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  16. Pismo Z. Kękusia z dnia 8 sierpnia 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara
  17. Prokuratura Krajowa, Biuro Prezydialne, sygn. akt PK I Ip 22.2017, pismo p.o. zastępcy dyrektora Biura Prezydialnego Ryszarda Tłuczkiewicza
  18. Pismo Z. Kękusia z dnia 26 września 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara
  19. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014.K.Ku., pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 20 października 2016 r.
  20. Pismo z dnia 5 grudnia 2016 r. Z. Kękusia do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  21. Pismo Z. Kękusia z dnia 21 lutego 2017 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara
  22. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014, pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 marca 2017 r.
  23. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 7 stycznia 2010 r.
  24. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099
  25. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 lipca 2007r., karty 3040, 3041
  26. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo INTERIA.PL.S.A., z dnia 1 października 2007r. karta 3183
  27. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 4 stycznia 2011 r.
  28. Głodówka protestacyjna Zbigniewa Kękusia”, “Tylko Polska”, 16.06.2011 r.
  29. Prokuratura Generalna, sygn. akt PG IV KSK 669/11, pismo z dnia 15 czerwca 2011 r. Prokuratora Krzysztofa Domagały
  30. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 16 lutego 2007 r.
  31. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 23 kwietnia 2007 r.