Dlaczego dla Polski i Polaków lepiej by było, żeby Żydów w Polsce nie było – na przykładzie poniemieckiego Żyda Andrzeja Zolla i jego obrońców

Musimy się ruszyć, odzyskać ideę równości. Inaczej przyjdzie to „coś” i będziemy wisieć na latarniach

mówi Marcin Król w rozmowie z Grzegorzem Sroczyńskim.”

Źródło: Prof. Marcin Król, w: „Byliśmy głupi”; „Gazeta Wyborcza”, 8-9 lutego 2014 r., s. 12, 13

O rozmowę poprosiliśmy Andrzeja Zolla.

Jednak profesor nie chciał się rozwodzić na ten temat:

Ten człowiek /ja – ZKE/ zatruwa mi życie od lat.”

Źródło: Dorota Stec-Fus, „Bezwzględna Temida”; „Dziennik Polski – Magazyn Piątek”, 16.11.2012 r., s. C 01, C 06-C 07 – Załącznik 3

Ale jednak wolność słowa jest naprawdę zagwarantowana.

I nie jest to tylko deklaracja polityczna, ale rzeczywistość”
Źródło: Andrzej Zoll, w: „Kibicuję PO, boję się IV RP” ; „Fakt” 11 maja 2010r., s. 4

 

Szanowni Państwo,

Niniejszego e-mail’a kieruję do Państwa w interesie społecznym.

Prof. Marcin Król w wywiadzie udzielonym przed trzema laty „Gazecie Wyborczej” powiedział:

 

Musimy się ruszyć, odzyskać ideę równości. Inaczej przyjdzie to „coś” i będziemy wisieć na latarniach

mówi Marcin Król w rozmowie z Grzegorzem Sroczyńskim.

(…) -Bo jak się zdarzy to „coś”, to możemy wisieć na latarniach. PO prostu. Nic nie robiąc, hodujemy siły,

które zmienią świat po swojemu. I nie będą negocjować.

Kto?

– Choćby nacjonaliści. Przecież idzie ta fala.”

Źródło: Prof. Marcin Król, w: „Byliśmy głupi”; „Gazeta Wyborcza”, 8-9 lutego 2014 r., s. 12, 13

 

Gdy obserwuję pychę, butę arogancję panoszących się w Polsce – i mających sympatyków i sprzymierzeńców w instytucjach Unii Europejskiej oraz w USA – Żydów twierdzę, że prof. Marcin Król nie tyle powiedział, co… przepowiedział.

W niniejszym e-mail’u prezentuję tezę, że dla Polski i Polaków lepiej by było, żeby Żydów w Polsce nie było.

Przedstawiam:

  1. uzasadnienie dla mojego stanowiska, że Polak skrzywdzony przez Żyda jest zdany na samego siebie w walce z zażydzonymi systemami prawnym i politycznym Rzeczypospolitej Polskiej,
  2. uzasadnienie dla mojego stanowiska, że poniemieckii Żyd Andrzej Zoll zasłużył na latarnię za życie według idei nierówności,
  3. wyjaśnienie, dlaczego Andrzej Zoll nie zawiśnie na latarni,
  4. obrończynię, od 7 lat, interesu Andrzeja Zolla, jego byłą studentkę, zatrudnioną przez niego w 2001 roku w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich w 2001 r. Krystynę Kupczyńską,

 

Ponieważ moja teza – dla Polski i Polaków lepiej by było, żeby Żydów w Polsce nie było – może być dla niektórych kontrowersyjna, tych spośród Adresatów niniejszego e-mail’a, którzy się z nią nie zgadzają uprzejmie proszę o korespondencję w tej sprawie. Ewentualne kierowane pod moim adresem epitety – do których już przywykłem i które są mi obojętne – proszę zastąpić merytorycznymi argumentami, odpowiedzią na pytanie: jakie korzyści Polska i Polacy mają z przyjęcia kiedyś Żydów?

Proszę o konkrety. Wyjaśnienia, jak opowiadania Andrzeja Dudy o tysiącletniej tradycji współżycia, małżeństwach:

 

Polacy i Żydzi na tych ziemiach to tysiącletnia tradycja współżycia dwóch narodów, kultur, często małżeństw, pokrewieństwa, przyjaźni, znajomości. 1000 lat wspólnej historii i trwania razem

w Polin, ziemi przyjaznej żydowskiemu narodowi.

Andrzej Duda, Kielce, 4 lipca 2016 r.

nie będę traktował jako głosu w dyskusji.

Po pierwsze, Andrzej Duda mówi o relacjach polsko-żydowskich, tj. przyjaźni oferowanej Żydom przez Polaków, a w tym przypadku mamy do czynienia z wyraźną asymetrią, bo za okazywaną przez Polaków Żydom przyjaźń, ci odpłacają nam pasożytowaniem na nas, a nawet okazywanym nam okrucieństwem.

Po wtóre, Andrzej Duda jest specyficznym przypadkiem ponieważ:

  1. jest małżonkiem Żydówki antypolskiego wychowania,
  2. podsunął nam go, nieznanego wcześniej polityka, jako jego kandydata na prezydenta Żyd Jarosław Kaczyński, którego działania, w tym decyzje kadrowe, są ponad wszelką wątpliwość powodowane doktryną polityczną jego brata:

(…) Tak jest i mogę państwa zapewnić,

że chociaż rządy w Polsce się zmieniają, (…) to polityka wobec Izraela się nie zmieni.”

Źródło: Lech Kaczyński, wystąpienie w dniu 11 września 2006 r. podczas zamkniętego spotkania z izraelskimi politykami, żydowskimi intelektualistami polskiego pochodzenia; https://forumemjot.wordpress.com/2015/03/11/prezydent-lech-kaczynski-zdrada-panstwa-i-narodu-polskiego-mason-kryptosyjonista-w-izraelu/

 

Andrzej Duda, Beata Szydło i inni wypromowani przez J. Kaczyńskiego politycy mają być gwarancją, że polityka Polski wobec Żydów – w tym z Izraela – się nie zmieni. A jest to polityka asymetrii w relacjach żydowsko-polskich, serwilizmu polskich polityków.

Dowody?

Proszę. Jeden z wielu. Z ostatnich miesięcy. Deklaracja prezesa Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej Beaty Szydło złożona w dniu 23 listopada 2016 r. w Izraelu premierowi tego kraju Binjaminowi Netanjahu:

 

Jesteśmy zdeterminowani, by walczyć z jakimkolwiek przejawem antysemityzmu,

bo z tego wyrasta tylko i wyłącznie zło.”

Prezes Rady Ministrów Beata Szydło, 23 listopada 2016 r., Izrael; Źródło: „Szydło w Jerozolimie: Będziemy walczyć z przejawami antysemityzmu”http://www.gazetaprawna.pl/wideo/995254,szydlo-w-jerozolimie-antysemityzm.html

 

Ani słowa o żydowskim antypolonizmie. A przecież Beata Szydło wie, po co jest. Powiedziała przed miesiącem:

 

Ja jestem wynajęta do bronienia polskiego państwa i polskich obywateli.”
Prezes Rady Ministrów Beata Szydło, konferencja prasowa, TVP Info, 10 marca 2017 r., godz. 14:35

 

Przed Żydami polonofobami też nas powinna bronić premier Beata Szydło.

Nie po to ją jednak wynajął Żyd Jarosław Kaczyński i nie po to ją uczynił premierem Polski. Coraz bardziej Judeopolonii.

W tej już bardziej Judeopolonii niż Polsce rzecznik praw obywatelskich judeofaszysta Andrzej Zoll razem z małżonką, notoryczną oszustką adw. Wiesławą Zoll oraz ferajną z Krakowa – w tym jej dla Polaków najbardziej niebezpieczną frakcją, judeo – tj. piętnaściorgiem sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie uczynili mnie przestępcą nie dość, że za słowa prawdy o nich, to z rażącym naruszeniem wielu przepisów prawa karnego materialnego i procesowego, a kolejni po A. Zollu rzecznicy praw obywatelskich, w tym Żydówka Irena Lipowicz i zwany żydoukraińcemii Adam Bodnar bronią ich interesu.

W załączeniu przesyłam moje pismo z dnia 14 kwietnia 2017 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara /Załącznik 4/, w którym prezentuję oszustwa, którymi we wrześniu 2016 r. posłużył się „reformator” wymiaru sprawiedliwości, w tym sądownictwa, minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro celem oddalenia mojego wniosku o wniesienie kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13.

Przedstawiam je rzecznikowi A. Bodnarowi po moich doświadczeniach z zatrudnioną w Biurze RPO w 2001 roku przez A. Zolla, gdy ten był Rzecznikiem Praw Obywatelskich, Krystyną Kupczyńską, która najwyraźniej po to tylko jest w Zespole Prawa Karnego Biura RPO, żeby chronić interesu A. Zolla, jego małżonki i reszty w.w. ferajny z Krakowa. Co czyni od ponad 7 lat, tj. od stycznia 2010 roku.

Andrzej Zoll i jego była studentka Krystyna Kupczyńska stanowią najlepszy z możliwych dowodów słuszności przysłowia „niedaleko pada jabłko od jabłoni”.

Andrzej Zoll, prawnik ignorant, tuman, a zarazem kłamca i oszust chroniący jako RPO interesu sędziów zwyrodnialców, sadystów, ignorantów, tumanów, oszustów i kłamców, i jego była studentka Krystyna Kupczyńska, prawnik ignorant, tuman a zarazem kłamca i oszustka chroniąca jako główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO interesu zwyrodnialców, sadystów, ignorantów, tumanów, oszustów i kłamców, tj. RPO A Zolla, jego małżonki adw. Wiesławy Zoll i sędziów.

Ponieważ „reformator” wymiaru sprawiedliwości, w tym sądownictwa, minister sprawiedliwości – prokurator Zbigniew Ziobro posłużył się kłamstwami i oszustwami celem oddalenia mojego wniosku z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. postanowienia sędzi B. Stój z 15.03.2016 r., a taki sam wniosek rozpoznaje obecnie rzecznik praw obywatelskich Adam Bodnar postanowiłem, że zaprezentuję mu oszustwa Z. Ziobry, żeby zrezygnował z ewentualnego zamiaru skorzystania z nich.

Główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystyna Kupczyńska zawiadomiła mnie pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. – Załącznik 4.1: „W nawiązaniu do pisma tut Biura z dnia 7 marca 2017 r. działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, że akta Pana sprawy, a to Sądu Rejonowego w Dębicy ozn. sygn. II K 407/13 aktualnie poddawane są analizie.

Po zakończeniu analizy akt, o stanowisku zajętym przez Rzecznik Praw Obywatelskich zostanie Pan poinformowany w przewidywanym terminie do końca kwietnia 2017 r. – mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”

W piśmie z dnia 14.04.2017 r. skierowanym do RPO A. Bodnaraprezentuję dowody kłamstw, oszustw, którymi od ponad 7 lat posługuje się K. Kupczyńska broniąc interesu A. Zolla, W. Zoll i sędziów. Dowody te sporządziła osobiście K. Kupczyńska. Są nimi jej pisma do mnie z dnia 7 stycznia 2010 r. /Załącznik 4.6/ i z dnia 4 stycznia 2011 r. /Załącznik 4.10/.

Ponieważ ustawodawca w taki sposób określił obowiązki Rzecznika Praw Obywatelskich oraz wymogi wobec Rzecznika co do jego kwalifikacji moralnych:

Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela

określonych w Konstytucji oraz w innych aktach normatywnych.”

Artykuł 208.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Rzecznik Praw Obywatelskich, zwany dalej „Rzecznikiem”, stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innych aktach normatywnych,

w tym również na straży realizacji zasady równego traktowania.”

Artykuł 1.2 ustawy z dnia 15 lipca 2007 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

 

zaprezentuję Państwu także sporządzone przez zastępcę rzecznika praw obywatelskich Stanisława Trociuka i przez wynajętą przez RPO A. Bodnara radcę prawnego Elizę Grabowską-Szweicer dowody poświadczające czyjego interesu broni RPO Adam Bodnar.

Pismem z dnia 2 maja 2016 r. skierowanym do RPO A. Bodnara złożyłem wniosek o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. postanowienia sędzi B. Stój z 15.03.2016 r., sygn. akt II K 407/13.

Z kłamstwa, którym posłużyła się wobec mnie główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystyna Kupczyńska – opisane w piśmie z 14.04.2017 r. do RPO A. Bodnara /Załącznik 4/ – oczywisty wniosek, że RPO Adam Bodnar przez trzy miesiące przysłowiowym „palcem w bucie nie kiwnął” w zgłoszonej mu przeze mnie sprawie, tj. do dnia 8 sierpnia 2016 r. nie zwrócił się z wnioskiem do Sądu Rejonowego w Dębicy o wydanie mu akt sprawy do sygn. II K 407/13.

Wcześniej, w tej samej sprawie oszukała mnie – jak wspomniałem – w styczniu 2010 r. i w styczniu 2011 r. główny specjalista K. Kupczyńska.

Pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r. /Załącznik 4.16/ wycofałem w.w. wniosek z pisma z dnia 02.05.2016 r. Wycofałem go po tym, gdy mnie pismem z dnia 27 lipca 2016 r. poinformował prokurator Prokuratury Krajowej Krzysztof Domagała, że do końca sierpnia 2016 r. minister sprawiedliwości – prokurator generalny Z. Ziobro rozpozna mój wniosek z pisma do niego z 13 czerwca 2016 r. o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. postanowienia sędzi B. Stój z 15.03.2016 r.

Gdy mnie prokurator K. Domagała oszukał pismem z dnia 5 września 2016 r. – patrz: Załącznik 4, w tym Załącznik 4.20– w dniu 26 września 2016 r. złożyłem osobiście w Biurze RPO skierowane do rzecznika A. Bodnara pismo /Załącznik 4.2/ zawierające wniosek o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. postanowienia sędzi B. Stój z 15 marca 2016 r.

W dniu 12 kwietnia 2017 r. odebrałem osobiście w Biurze RPO w.w. pismo z dnia 12.04.2017 r. głównego specjalisty K. Kupczyńskiej, którym ta poinformowała mnie, że mój w.w. wniosek z pisma z 26 września 2016 r. zostanie rozpoznany do końca kwietnia 2017 r.

Wcześniej, pismem, które odebrałem osobiście w Biurze RPO w dniu 7 marca 2016 r. główny specjalista K. Kupczyńska poinformowała mnie – Załącznik 4.14: „(…) Następnie, pismem z dnia 20.10.2016 r. został Pan poinformowany o przyczynie, dla której Sąd Rejonowy w Dębicy nie nadesłał akt sprawy ozn. sygn. II K 407/13. Akta tej sprawy wpłynęły do tut Biura w dniu 7 listopada 2016 r. (…) Akta sprawy ozn. sygn. II K 407/13 oczekują w kolejności na zbadanie. Po dokonaniu analizy akt, o stanowisku zajętym przez Rzecznika Praw Obywatelskich zostanie Pan poinformowany. mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista

O ile w sprawie, którą ja zgłaszam RPO A. Bodnarowi ten albo nie zrobił zupełnie nic przez trzy miesiące – jak z wnioskiem z pisma z 02.05.2016 r. – albo działa ogromnie opieszale, to interesu pracowników Biura RPO i swojego broni A. Bodnar gorliwie. Rzec by można… nadgorliwie. Zatrudnił nawet w tym celu zewnętrznego radcę prawnego.

Akta sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 407/13 wpłynęły do Biura RPO w dniu 7 listopada 2016 r. Czekały – po licznych przednich licznych oszustwach K. Kupczyńskiej – w kolejce, a obecnie są analizowane.

Tymczasem w dniu 28 listopada 2016 r. zastępca rzecznika praw obywatelskich Stanisław Trociuk sporządził pełnomocnictwo dla radcy prawnego Elizy Grabowskiej-Szweicer – Załącznik 1: „Rzecznik Praw Obywatelskich” BDG-WOP.012.37.2016 Warszawa, 28.11.2016 PEŁNOMOCNICTWO udzielam Pani Elizie Grabowskiej-Szweicer radcy prawnemu nr wpisu WA-9140 pełnomocnictwa do reprezentowania Biura Rzecznika Praw Obywatelskich w Warszawie przed osobami fizycznymi lub prawnymi w sprawach związanych z naruszaniem przez Pana Zbigniewa Kękusia na stronie internetowej www.kekusz.pl dóbr osobistych pracowników Biura Rzecznika Praw Obywatelskich w Warszawie.

Z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich Stanisław Trociuk Zastępca Rzecznika Praw Obywatelskich”
Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt BDG-WOP.012.37.2016, pełnomocnictwo z dnia 28

listopada 2016 r. – Załącznik 1

 

W piśmie z dnia 8 grudnia 2016 r. skierowanym do:

  1. Fundacji Akademickie Inkubatory Przedsiębiorczości
  2. Inwestnet.com

działająca na podstawie udzielonego jej przez Rzecznika Praw Obywatelskich pełnomocnictwa radca E. Grabowska-Szweicer podała – Załącznik 2: „Radca prawny Eliza Grabowska-Szweicer Kancelaria Radcy Prawnego ul. Solec 38 lok. 203 00-394 te. 603 854 775 e-mail: Eliza.grabowska@egs-kancelaria.pl Warszawa, dnia 8 grudnia 2016 r.

Fundacja Akademickie Inkubatory Przedsiębiorczości ul. Piękna 68 00-672 Warszawa

Investnet.com ul. Piękna 68, II p. 00-672 Warszawa

Działając na podstawie udzielonego mi pełnomocnictwa, którego odpis załączam, zwracam się o niezwłoczne zablokowanie na stronie http://kekusz.pl/ działającej na serwerze, którego właścicielem jst http://www.inwestnet.com/onas.php, przedsiębiorca działający w ramach Akademickich Inkubatorów Przedsiębiorców, treści znajdujących w następujących linkach:

http://kekusz.pl/2016/09/moje-rozliczenie-z-zydami-rzecznik-praw-obywatelskich-adam-bodnar-straznik-interesow-sprawcow-przestepstw-zydow-i-homoseksualistow/

http://kekusz.pl/2016/09/moje-rozliczenie-z-zydami-intelektualna-i-moralna-wyzszosc-polaka-nie-zyda-nad-poniemieckim-zydem-czyli-jak-kamilla-d-loda-robila-a-zollowi/

http://kekusz.pl/2016/06/rzady-zydow-w-polsce-rpo-adam-bodnar-rzecznik-zydow-i-homoseksualistow-oraz-zbigniew-ziobro-lajdak-i-karierowicz-czy-takze-zbrodniarz/

http://kekusz.pl/2016/01/rzady-zydow-w-polsce-czyli-o-rpo-adamie-bodnarze-ktory-chroni-interesu-zydow-oraz-pederastow-dyskryminujac-ofiary-patologii-zydow-ortodoksow/

Wskazane powyżej treści, w świetle przepisu art. 23 kodeksu cywilnego, w sposób rażący naruszają dobra osobiste i godność pracowników Biura Rzecznika Praw Obywatelskich. Tym samym mając na względzie postanowienia art. 24 § 1 kodeksu cywilnego żądam zaniechania dopuszczania do przechowywania na serwerze inwestnet.com ww. treści. Jednocześnie zwracam uwagę na postanowienia art. 14 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2016 r., poz. 1030).

We wskazanym przypadku mamy do czynienia z sytuacją, w której Fundacja Akademickie Inkubatory Przedsiębiorczości, będąca organizacją pozarządową, dopuszcza do tego, że w jej ramach, działa podmiot, który udostępnia miejsce na serwerze, na którym są publikowane skandaliczne i bezprawne treści, obrażające pracowników Biura Rzecznika Praw Obywatelskich.

Na ww. stronie internetowej znajdują się także treści jawnie antysemickie, co stanowi naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również przepisów prawa karnego.

Mając powyższe na uwadze zwracam się o niezwłoczne zablokowanie w.w. treści na stronie http://kekusz.pl/.

Pozostaję z szacunkiem Eliza Grabowska-Szweicer radca prawny WA-9140”
Dowód: Pismo radcy prawnego Elizy Grabowskiej-Szweicer z dnia 8 grudnia 2016 r. – Załącznik 2

 

Na podstawie w.w. pisma z 08.12.2016 r. wynajętej przez RPO A. Bodnara za publiczne pieniądze rady prawnego Elizy Grabowskiej-Szweicer, adresat tego pisma zablokował stronę www.kekusz.pl.

Została uruchomiona ponownie, żeby RPO A. Bodnar mógł udzielić odpowiedzi na mój wniosek z pisma do niego z dnia 31 stycznia 2017 r.: „Pan Adam Bodnar Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Sygn. akt: IV.510.63.2015.MK Dotyczy:

  1. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi cytatów z pism umieszczonych na stronie www.kekusz.pl /obecnie http://kekuszsite.wordpress.com/ poświadczających słuszność zarzutu przedstawionego przez Rzecznika Praw Obywatelskich, że – Załącznik 2: „Na ww. stronie internetowej znajdują się także treści jawnie antysemickie, (…).”
  2. Wniosek o doręczenie mi odpowiedzi na niniejsze pismo bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.”

 

RPO A. Bodnar odmówił mi udzielenia odpowiedzi na w.w. wniosek.
RPO Adam Bodnar odmówił mi także udzielenia odpowiedzi na wniosek z pisma do niego z dnia 30 stycznia 2016 r.: „Pan Adam Bodnar Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Sygn. akt: IV.510.63.2015.MK Dotyczy:

  1. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi informacji publicznej w postaci informacji, w jakiej kwocie Rzecznik Praw Obywatelski poniósł do dnia wpływu do Biura RPO niniejszego pisma koszty związane z udzieleniem pismem z dnia 28 listopada 2016 r., sygn. akt BDG-WOP.012.37.2016, pełnomocnictwa radcy prawnemu Elizie Grabowskiej-Szweicer.
  2. Wniosek o doręczenie mi kserokopii faktur wystawionych Rzecznikowi Praw Obywatelskich przez radcę prawnego Elizę Grabowską-Szweicer w sprawie do sygn. akt Biura RPO BDG-WOP.012.37.2016.
  3. Wniosek o doręczenie mi odpowiedzi na niniejsze pismo bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.”

 

Czy Adam Bodnar czyni zadość wymogowi:

 

Rzecznikiem może być obywatel polski wyróżniający się wiedzą prawniczą, doświadczeniem zawodowym

oraz wysokim autorytetem ze względu na swe walory moralne i wrażliwość społeczną.”

Artykuł 2 ustawy z dnia 15 lipca 2007 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

 

Twierdzę, że nie.

Jak wielu funkcjonariuszy publicznych jest przewrażliwiony… Na swoim punkcie. Może sobie na to pozwolić. Ma obrońcę w marszałku Sejmu Marku Kuchcińskim.

Co do ludzi, których interesu broni, nie wątpię, że Żyd Andrzej Zoll zasłużył na latarnię prof. Marcina Króla. Za to, że żyje według idei nierówności, w tym kierując się jej głównymi wytycznymi:

 

Tylko Żydzi są ludźmi, goje nie są ludźmi, tylko bydłem”

Talmud, Keritot 6b

 

Wszystkie nieżydowskie dzieci są zwierzętami

Talmud, Yebamoth 98a

 

i za to, że bezwstydnie, tchórzliwie korzysta z pierwszej z zasad obowiązujących w systemie prawnym Rzeczypospolitej Polskiej:

W czasie procesu sądowego wolno oszukiwać, żeby Żyd zawsze wygrał.”

Talmud, Baba Kamma, 113b

 

Ma ten głupi, okrutny, mściwy Żyd jednak szczęście… Na tym ono polega, że Polacy, w przeciwieństwie do Żydów – i wysługujących im się „szabes-gojów” – którzy zmajoryzowali, zdominowali systemy prawy i polityczny Rzeczypospolitej Polskiej nie są barbarzyńcami. Wyjaśniam:

 

Barbarzyńca”«człowiek dziki, pierwotny, nie ucywilizowany; okrutny, prymitywny, bez kultury»

Słownik Języka Polskiego PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 38

 

Barbarzyństwo”«brak cywilizacji i kultury; okrucieństwo, ignorancja, brak okrzesania»

Słownik Języka Polskiego PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 38

 

Polacy są Narodem cywilizowanym. Wyjaśniam:

 

Cywilizacja”«stan rozwoju społeczeństwa ludzkiego w danym okresie historycznym,

przeciwstawny stanowi dzikości i barbarzyństwa»

Słownik Języka Polskiego PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 108

 

xxx

 

Ciekaw jestem, co tym razem na obronę okrutnego tumana mściwego Żyda Andrzeja Zolla, jego małżonki, notorycznej, „ortodoksyjnej” oszustki adw. Wiesławy Zoll, piętnaściorga tumanów mściwych z Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz prokurator Radosławy Ridan i sędzi Beaty Stój wymyśli była studentka A. Zolla, główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Krystyna Kupczyńska na uzasadnienie informacji, którą mi zapewne doręczy: „Działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, że po dokonaniu analizy akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt IIK 407/13 Rzecznik Praw Obywatelskich nie znalazł podstaw do wniesienia kasacji na Pana korzyść od…”

Wprawdzie z kłamstw, oszustw, którymi posłużył się, broniąc interesu ferajny podwładny „reformatora” wymiaru sprawiedliwości prokurator Zbigniewa Ziobry Krzysztof Domagała /Załącznik 4.20/, nie będzie już mogła skorzystać poinformowana o nich przeze mnie, ale jak poznałem ją, kolejnych rzeczników praw obywatelskich, Andrzeja Zolla, Janusza Kochanowskiego, Irenę Lipowicz i Adama Bodnara oraz misję, którą realizuje Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich – ochrona interesu tępego, gnuśnego, okrutnego panoszącego się w Polsce żydostwa przed konsekwencjami naruszania prawa i pozbawiania nie-Żydów możności korzystania z naszych praw – nie wątpię, że coś wymyślą razem z rzecznikiem A. Bodnarem.

Nie wiem jak Państwo, ale ja, razem z moją rodziną ofiara „robiących” za autorytety i uznanych za takowe na dożywocie Żydów barbarzyńców, uważam, że dla Polaków lepiej by było, żeby Żydów w Polsce nie było. I nie jest to antysemityzm, ale… samoobrona.

W tym poglądzie – że lepiej by było, żeby Żydów w Polsce nie było – nie jestem odosobniony. Przypomnę:

 

Żydostwo to letnia i zimowa szarańcza naszego kraju, która zaraża powietrze zgnilizną,

roznosi próżniaczego ducha swych ojców, wśród pracowitego ludu utrzymać się nie może

i tam tylko się gnieździ i mnoży, gdzie próżniactwo ma ochronę.”
Stanisław Staszic

 

„Prócz wstrętu budzi jeszcze we mnie gniew, fałszywy i nikczemny stosunek Żydów do zagadnień narodowych . Naród ten ,narzekający na szowinizm innych ludów, jest sam najbardziej szowinistycznym narodem świata.

Żydzi, którzy skarżą się na brak tolerancji u innych, są najmniej tolerancyjni.

Naród, który krzyczy o nienawiści, jaka budzi, sam potrafi najsilniej nienawidzić.
Antoni Słonimski

 

Wy hebrajczycy, żyjąc w naszym kraju od wieków, nie poczuwacie się do szlachetniejszych dla kraju uczynków, wynoście się!”.

Jan Matejko

I na zakończenie:

Mały narodek żydowski ośmiela się okazywać nieprzejednaną nienawiść do wszystkich ludów,

jest zawsze pożądliwy cudzych dóbr, czołobitny w nieszczęściu, a zuchwały w szczęściu.
Wolter

 

Dzięki naszej kiedyś gościnności, a potem naiwności mają teraz w Polsce swoje chwile szczęścia. Są zatem zuchwali. A że jojczą, czy trzeba, czy nie trzeba, Andrzej Zoll tego dowodem z jego – m.in. byłego prezesa Trybunału Konstytucyjnego, byłego Rzecznika Praw Obywatelskich, byłego przewodniczącego Rządowego Centrum Legislacji, byłego przewodniczącego Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego przy Ministrze Sprawiedliwości – użalaniem się na mnie:

 

O rozmowę poprosiliśmy Andrzeja Zolla.

Jednak profesor nie chciał się rozwodzić na ten temat:

Ten człowiek /ja – ZKE/ zatruwa mi życie od lat.”

Źródło: Dorota Stec-Fus, „Bezwzględna Temida”; „Dziennik Polski – Magazyn Piątek”, 16.11.2012 r., s. C 01, C 06-C 07 – Załącznik 3

 

Moja Babcia mówiła o takich: „zes…ła się bida i płacze”.

 

Jeśli dożyję – i na wolności – doręczenia mi odpowiedzi rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara na wniosek z pisma do niego z dnia 26 września 2016 r. o wniesienie kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, prześlę Państwu jej skan.

Skąd to: „jeśli dożyję – i na wolności”? Jak Państwo wiecie nie wszystkim ofiarom niedopełnienia obowiązków przez prokuratorów i/lub sędziów jest dane dożyć przyznania się przez ich oprawców do winy. Śp. Claudiu Crulic nie dożył. Inni spędzili w szpitalach psychiatrycznych po kilka, kilkanaście lat. Zaraz po odzyskaniu wolności zmarli.

Mają szczęście tzw. autorytety moralne o nieskazitelnych charakterach w prokuratorskich i sędziowskich togach. Mają szczęście także i z tej przyczyny, że nam wybrana przez Jarosława Kaczyńskiego na premiera Beata Szydło wybrała na ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego pupila Jarosława Kaczyńskiego Zbigniewa Ziobrę.

 

Z poważaniem,

 

Zbigniew Kękuś

 

Załączniki:

  1. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, sygn. akt BDG-WOP.012.37.2016, pełnomocnictwo z dnia 28 listopada 2016 r.
  2. Pismo radcy prawnego Elizy Grabowskiej-Szweicer z dnia 8 grudnia 2016 r.
  3. Dorota Stec-Fus, „Bezwzględna Temida”; „Dziennik Polski – Magazyn Piątek”, 16.11.2012 r., s. C 01, C 06-C 07
  4. Pismo Z. Kękusia z dnia 14 kwietnia 2017 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 14 kwietnia 2017 r.

Zbigniew Kękuś

 

Pan

Adam Bodnar

Rzecznik Praw Obywatelskich

Al. Solidarności 77

00-090 Warszawa

 

Sygn. akt: II.511.1223.2014.K.Ku /uprzednio: RPO-422333 – II/06/K.Ku/

 

Dotyczy:

  1. Pismo do mnie z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II.511.1223.2014.K.Ku, głównego specjalisty w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Krystyny Kupczyńskiej – Załącznik 1.
  2. Prezentacja oszustw – oraz dowodów ich popełnienia – które od dnia 7 stycznia 2010 r., w sprawie do sygn. akt Biura RPO II.511.1223.2014.K.Ku /uprzednio: RPO-422333 – II/06/K.Ku/działając z upoważnienia:
    1. rzecznika praw obywatelskich Janusza Kochanowskiego – patrz: str. 3-5 niniejszego pisma
    2. rzecznika praw obywatelskich Ireny Lipowicz – patrz: str. 5-8 niniejszego pisma
    3. rzecznika praw obywatelskich, Adresata niniejszego pisma – patrz: str. 8-9 niniejszego pisma

popełniła główny specjalista Krystyna Kupczyńska.

  1. Możliwa przyczyna oszukiwania mnie przez głównego specjalistę w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystynę Kupczyńską w sprawie do sygn. akt II.511.1223.2014.K.Ku /uprzednio: RPO-422333 – II/06/K.Ku/.
  2. Wniosek o wniesienie przez Rzecznika Praw Obywatelskich kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, w tym o przedstawienie sędzi Beacie Stój w kasacji zarzutów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia prawa określonego w:
    1. art. 366 § 1 k.k., w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi przestępstw,
    2. art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k., w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi przestępstw,
    3. art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k., w odniesieniu do przestępstwa przypisanego mi w pkt. I.2,
    4. art. 226 § 3 k.k., w odniesieniu do przestępstwa przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia.
  3. Możliwe do zastosowania przez głównego specjalistę Krystynę Kupczyńską oszustwa celem oddalenia mojego wniosku o wniesienie przez Rzecznika Praw Obywatelskich kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10.
  4. Wniosek o niedopuszczenie przez Rzecznika Praw Obywatelskich do oszukania mnie po raz kolejny przez głównego specjalistę Krystynę Kupczyńską w sprawie do sygn. akt Biura RPO II.511.1223.2014.K.Ku /uprzednio: RPO-422333 – II/06/K.Ku/.
  5. Zawiadomienie, że:
    1. skany dokumentów poświadczających zdarzenia opisane w niniejszym piśmie są umieszczone na stronie www.kekusz.pl,
    2. kopia niniejszego pisma wraz ze skanami dowodów/dokumentów, na które się w nim powołałem zostaną umieszczone na stronie www.kekusz.pl.

 

Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela

określonych w Konstytucji oraz w innych aktach normatywnych”

Artykuł 208.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

 

Rzecznik Praw Obywatelskich, zwany dalej „Rzecznikiem”, stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innych aktach normatywnych,

w tym również na straży realizacji zasady równego traktowania.”

Artykuł 1.2 ustawy z dnia 15 lipca 2007 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

 

Rzecznikiem może być obywatel polski wyróżniający się wiedzą prawniczą, doświadczeniem zawodowym

oraz wysokim autorytetem ze względu na swe walory moralne i wrażliwość społeczną.”

Artykuł 2 ustawy z dnia 15 lipca 2007 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

 

Uzasadnienie

 

Ad. pkt. I, str. 1

W dniu 12 kwietnia 2017 r. wręczono mi w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich sporządzone w tym dniu przez głównego specjalistę w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Krystynę Kupczyńską pismo o treści – Załącznik 1: „Warszawa, 12.04.2017 Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Zespół Prawa Karnego II.511.1223.2014.K.Ku Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W nawiązaniu do pisma tut Biura z dnia 7 marca 2017 r. działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, że akta Pana sprawy, a to Sądu Rejonowego w Dębicy ozn. sygn. II K 407/13 aktualnie poddawane są analizie.

Po zakończeniu analizy akt, o stanowisku zajętym przez Rzecznik Praw Obywatelskich zostanie Pan poinformowany w przewidywanym terminie do końca kwietnia 2017 r. – mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”
Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014.K.Ku., pismo

głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 12 kwietnia 2017 r. – Załącznik 1

 

Główny Specjalista Krystyna Kupczyńska sporządziła pismo z dnia 12 kwietnia 2017 r. w związku z moim wnioskiem z pisma z dnia 26 września 2017 r. do Rzecznika Praw Obywatelskich, Adresata niniejszego pisma – Załącznik 2: „Pan Adam Bodnar Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Sygn. akt Sądu Rejonowego w Dębicy: II K 407/13 Dotyczy: I. Wniosek o wniesienie przez Rzecznika Praw Obywatelskich – na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k. – kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 26 września 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara –

Załącznik 2

 

Ad. pkt II, str. 1

W sprawie do sygn. akt Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Sąd ścigał mnie od dnia 14 listopada 2006 r. na podstawie aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan, którym ta oskarżyła mnie o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do maja lub września 2005 r., w Krakowie, za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i – jak podała „założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl” popełniłem osiemnaście przestępstw, tj. – Załącznik 3:

  1. pkt. I, III-XVI aktu oskarżeniaznieważyłem i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ piętnaścioro sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
  2. pkt II aktu oskarżeniazniesławiłem /art. 212 § 2 kk/ adwokata Wiesławę Zoll, pełnomocnika mojej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt Sądu Okręgowego w Krakowie XI CR 603/04/,
  3. pkt XVII aktu oskarżeniaznieważyłem /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławiłem /art. 212 § 2 k.k./ konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, rzecznika praw obywatelskich w osobie piastującego ten urząd Andrzeja Zolla,
  4. pkt XVIII aktu oskarżenia – rozpowszechniałem wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności – art. 241 § 2 k.k.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, akt oskarżenia

prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S – Załącznik 3

 

Postanowieniem z dnia 27 października 2006 r., sygn. akt IV KO 44/06, wydanym na wniosek kierownictwa Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia, Sąd Najwyższy przekazał sprawę przeciwko mnie do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy, a ten zarejestrował sprawę w dniu 14 listopada 2006 r. do sygn. akt II K 451/06. Na referenta wyznaczono sędziego Tomasza Kuczmę.

Z powodu licznych wad prawnych aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z 12.06.2006 r. kierowałem wnioski do rzecznika praw obywatelskich Janusza Kochanowskiego o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie zasadności ścigania mnie, za czyny, które mi przypisano. Odpowiedzi na moje wnioski sporządzała główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Krystyna Kupczyńska, udzielając mi pouczeń:

  1. pismem z dnia 16 lutego 2007 r. – Załącznik 4: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 16 II 07 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W odpowiedzi na Pana pismo, działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich, uprzejmie informuję, iż Rzecznik nie jest uprawniony do ingerowania w toczące się postępowania i nie dysponuje środkami prawnymi nakazującymi sądowi orzekającemu dopuszczenie określonych środków dowodowych.
    Z informacji uzyskanej z Sądu Rejonowego w Dębicy wynika, że postępowanie karne w sprawie ozn. I K 451/06 dot. Pana nie zostało prawomocnie zakończone. Po prawomocnym zakończeniu postępowania, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, proszę ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich, a do tego czasu nie zostaną podjęta dalsze działania w przedstawionej przez Pana sprawie. Mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”
    Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku,

pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 16 lutego 2007 r. – Załącznik 4

  1. pismem z dnia 23 kwietnia 2007 r. – Załącznik 5: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 16 II 07 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W odpowiedzi na Pana pismo, działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich, uprzejmie wyjaśniam, co następuje: Z treści Pana pisma wynika, iż przeciwko Panu toczy się przed Sądem Rejonowym w Dębicy postępowanie karne w sprawie ozn. sygn. II K 451/06 i sprawa nie została prawomocnie zakończona.

Nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest uprawniony do ingerowania w toczące się postępowanie i nie podejmie postulowanych przez Pana działań.

Po prawomocnym zakończeniu postępowania w powyższej sprawie, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, może Pan ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich. mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista
Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku,

pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 23 kwietnia 2007 r. – Załącznik 5

 

W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Tomasz Kuczma wydał prawomocny wyrok, którym przypisał mi sprawstwo wszystkich czynów, o które oskarżyła mnie prokurator Radosława Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. Sędzia T. Kuczma zmienił zarzuty z aktu oskarżenia prokurator R. Ridan, tj.:

  1. wyeliminował z opisu każdego z 18 czynów twierdzenie, że ja byłem założycielem strony zkekus.w.interia.pl,
  2. uzupełnił opis każdego z 18 czynów o zarzut, że ja je popełniłem wspólnie i w porozumieniu z inną osobą.

 

Powołując się na pouczenia, które główny specjalista Krystyna Kupczyńska udzieliła mi w.w. pismami:

  1. z dnia 16 lutego 2007 r. – Załącznik 4: „Po prawomocnym zakończeniu postępowania, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, proszę ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich,”
  2. z dnia 23 kwietnia 2007 r. – Załącznik 5: „Po prawomocnym zakończeniu postępowania w powyższej sprawie, o ile będzie Pan kwestionował prawidłowość wydanego orzeczenia, może Pan ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich.”

pismem z dnia 6 listopada 2009 r. skierowanym do rzecznika praw obywatelskich Janusza Kochanowskiego złożyłem: „Szanowny Pan Janusz Kochanowski Rzecznik Praw Obywatelskich RP Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa I. Wniosek o podjęcie przez Rzecznika Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej zgodnych z przepisami obowiązującego prawa działań – na podstawie art. 17 § 1, p. 11 KPK, art. 439 § 1, p.11, art. 521 KPK – na rzecz wzruszenia prawomocnego:

  1. skazującego mnie za popełnienie czynów, których sprawcami były w rzeczywistości inne niż ja osoby,
  2. wydanego z oczywistym i rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. w sprzeczności z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006r. /Dziennik Ustaw nr 190 z dnia 19 października 2006r. poz. 1409/,
  3. wydanego zaocznie, tj. z pozbawieniem mnie możności obrony moich praw

wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy, Tomasza Kuczma z dnia 18 grudnia 2007r. /sygn. akt II K 451/06/. (…)”

 

W uzasadnieniu do wniosku z pkt. I. 2 podałem, że w dniu 19 października 2006 r. wszedł w życie wyrok, Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r. /Dz. U. z dnia 19 października 2006 r., poz. 1409/, którym TK orzekł: „1. Art. 226 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.) w zakresie, w jakim penalizuje znieważenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej dokonane niepublicznie lub dokonane publicznie, lecz nie podczas pełnienia czynności służbowych, jest niezgodny z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu TK podał: „Uzasadnienie: (…) Rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że od momentu wejścia w życie wyroku niedopuszczalne staje się ściganie z tytułu zniewagi funkcjonariusza publicznego dokonanej, czy to publicznie, czy niepublicznie, wyłącznie w związku z jego czynnościami służbowymi, a nie podczas wykonywania tych czynności. Utrzymany w mocy zakres kwestionowanego przepisu umożliwia więc ściganie z oskarżenia publicznego zniewagi funkcjonariusza dokonanej podczas wykonywania czynności służbowych. Poza hipotezą tego przepisu pozostają natomiast znieważające wypowiedzi publiczne i niepubliczne formułowane poza czasem pełnienia funkcji służbowych, bez względu na to, czy pozostają one w związku czy też nie z pełnieniem tych funkcji.”Źródło: Uzasadnienie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006r., P 3/06; OTK Z.U. z 2006r., Nr 9A, poz. 121.

 

Wyrokiem wydanym w dniu 18 grudnia 2007 r., tj. 14 miesięcy po wejściu w dniu 19 października 2006 r. w życie w.w. wyroku TK z dnia 11 października 2006 r. sędzia Tomasz Kuczma skazał mnie z art. 226 § 1 k.k. za znieważenie w.w. 15 sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie w pismach kierowanych do przedstawicieli władz i mediów, a następnie publikowanych w Internecie, czyli za ich znieważenie… poza czasem pełnienia przez nich funkcji służbowych, wyłącznie w związku z pełnieniem przez nich czynności służbowych, a nie podczas wykonywania tych czynności.

W zakresie w.w. 15 zarzutów przypisanych mi przez sędziego T. Kuczmę wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. z art. 226 § 1 k.k. wyrok ten był zatem niekonstytucyjny, sprzeczny z wyrokiem TK z dnia 11.10.2006 r.

Mój wniosek z pisma z dnia 06.11.2009 r. do rzecznika praw obywatelskich J. Kochanowskiego rozpoznała główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystyna Kupczyńska, informując mnie pismem z dnia 7 stycznia 2010 r. – Załącznik 6: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 7.01.10 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/Działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, iż po dokonaniu analizy akt Rzecznik nie znalazł podstaw do wniesienia na Pana korzyść kasacji od : – prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06, którym za popełnienie czynów z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk został Pan skazany na karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przy określeniu 1 stawki na kwotę 100 złotych.
(…) Jednocześnie
wyjaśniam, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenie i w myśl art. 523 § 1 kpk może być wniesiona tylko wówczas, jeżeli orzeczenia sądów dotknięte są rażącymi wadami prawnymi, tj. gdy „naruszone zostały przez sądy rozpoznające sprawę przepisy prawa o takim znaczeniu dla prawidłowego jej rozpoznania i w taki sposób, że mogło to mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, orzeczenie wydane zostało z uchybieniami stanowiącymi bezwzględne podstawy zaskarżenia wskazanymi w art. 439 § 1 kpk.

Analiza akt sprawy wskazuje, iż nie zaistniały powyżej wskazane przesłanki.

We wniosku poodnosi Pan zarzut naruszenia przez sąd prawa materialnego a to art. 226 § 1 k, skoro został Pan skazany za czyn z art. 226 § 2 kk, który to przepis prawa karnego w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., uznany został za niezgodny z Konstytucją, RP, ponadto podnosi Pan zarzut braku skargi uprawnionego oskarżyciela wskazując, iż przestępstwo z art. 212 § 2 kk ścigane jest z oskarżenia prywatnego, a zatem, w Pana ocenie, w przedmiotowej sprawie prokurator nie był organem uprawnionym do wniesienia aktu oskarżenia o taki czyn. Pozostałe zarzuty dotyczą kwestionowania przez Pana ustaleń faktycznych i oceny dowodów poprzez niezasadne przyjęcie przez sąd, iż zebrany materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenia Pana winy.

Otóż, Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 11 października 2006 r. w sprawie o sygn, akt P 3/06, orzekł, że art. 226 § 1 Kodeksu karnego (w brzmieniu sprzed 25 lipca 2008 r.) jest niezgodny z art. 54 ust.1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W wyroku tym wskazano jednoznacznie, że rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że od momentu wejścia w życie wyroku niedopuszczalne staje się ściganie z tytułu zniewagi funkcjonariusza publicznego dokonanej, czy to publicznie, czy niepublicznie, wyłącznie w związku z jego czynnościami służbowymi,a nie podczas wykonywania tych czynności.

Zgodnie zaś z dyspozycją art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, a w sytuacji, gdy nie został przez Trybunał określony inny termin utraty mocy obowiązującej omawianego aktu normatywnego, orzeczenie weszło w życie z dniem ogłoszenia (dnia 19 października 2006 r.). Nastąpiło to zatem jeszcze przed wydaniem wyroku przed Sądem I instancji. Z tym też dniem brak było podstaw prawnych do ścigania w oparciu o art. 226 § 1 k.k. czynów innych, niż stanowiących zniewagę funkcjonariusza publicznego popełnioną podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych.

Z opisu przypisanych Panu czynów jednoznacznie wynika, że zarzucono Panu znieważenie funkcjonariuszy publicznych jedynie w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych. Tak więc, w świetle omówionego judykatu Trybunału Konstytucyjnego, nie można przyjąć, że zachowanie, w dniu orzekania w sprawie zawierało znamiona czynu zabronionego z art. 226 § 1 k.k. (choć wyraz ustawowy treść tego wyroku znalazła dopiero w zmianach dokonanych przez art. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz. U. z 2008r., Nr 122, poz. 782). Stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 października 2008r., sygn. V KK 127/08 publ. Biuletynie PK 2008/13/30, Lex 4668651 wskazuje, iż nieprawidłowe przyjęcie kwalifikacji prawnej z art. 226 § 1 nie może skutkować uniewinnieniem w sytuacji, gdy zachowanie będące przedmiotem przedstawionego zarzutu może wyczerpywać znamiona również innego przestępstwa, mianowicie art. 212 § 2 kk, a taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Wprawdzie brak jest pisemnego uzasadnienia wydanego orzeczenia a Pan nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu, jednakże pozostały zebrany w sposób wyczerpujący, materiał dowodowy wskazuje, iż zachowanie Pana wyczerpuje znamiona czynu z art. 212 § 2 kk. Analiza publikowanych przez Pana wpisów na podanych w akcie oskarżenia stronach internetowych pod adresem wskazanych personalnie sędziów sądów, prezesa, piastującego w tym czasie urząd Rzecznika Praw Obywatelskich /Andrzej Zoll – ZKE/, a także adwokata /adw. Wiesława Zoll – ZKE/ reprezentującego stronę przeciwną w postępowaniu rozwodowym nie budzi wątpliwości, iż mają one charakter zniesławiający, stanowiący pomówienia o takie postępowanie i właściwości, które mogły ich poniżyć w opinii publicznej a także narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu. Sąd Najwyższy wskazał, iż środkami masowego komunikowania są wszystkie środki, których działanie sprowadza się do masowego przekazywania rozmaitych treści, a Internet jest środkiem masowego komunikowania, o jakim mowa w art. 212 § 2 kk, za pomocą którego sprawca może dopuścić się zniesławienia (por. postanowienie SN z dnia 07 maja 2008r., sygn. III KK 234/07 publ. Biul. PK 2008/1/33.Nie nasuwa wątpliwości również Pana wina odnośnie zarzucanego Panu czynu z art. 241 § 2 kk, skoro również za pośrednictwem strony internetowej rozpowszechniał Pan wiadomości z rozprawy rozwodowej, która toczyła się z wyłączeniem jawności. (…). W ocenie Rzecznika brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości ustalenia pana winy, podstawy wymiaru kary, a wymiar kary nie narusza przepisów prawa materialnego.

W związku z powyższym informuję, iż nie zostaną podjęte dalsze działania w powyższej sprawie.”

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo

głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 stycznia 2010 r. – Załącznik 6

 

Oszukała mnie główny specjalista Krystyna Kupczyńska. Wskazać bowiem należy, że:

  1. artykuł 523 § 1 k.p.k. – na który powołała się w piśmie do mnie z 7 stycznia 2010 r. K. Kupczyńska, informując mnie, że dokonana przez nią analiza akt nie wykazała, że w sprawie prawomocnego skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z 18.12.2007 r., sygn. akt II K 451/06, zachodziła określona nim przesłanka – stanowi: Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.”
  2. artykuł 521 § 1 k.p.k. stanowi: „Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.”
  3. w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał na moją korzyść wyrok wznowieniowy, którym orzekł – Załącznik 7: „Sygn. akt II Ko 283/10 Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 15 września 2010r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Moskwa, Sędziowie SSO Andrzej Borek (spraw.) SSR del. do SO Marcin Świerk Protokolant /imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 15 września 2010r. wniosku obrońcy skazanego Zbigniewa Kękusia o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 na podstawie art. 540 § 2 i art. 547 § 2 kpk wznawia postępowanie w sprawie II K 451/06 w punktach I, III – XVII wyroku i uchyla w tej części wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego w

Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r., sygn. akt II Ko 283/10 – Załącznik 7

W uzasadnieniu do wyroku z 15.09.2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie podał m.in. – Załącznik 7: „Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1 kk. Rzecz bowiem w tym, że Sąd przypisując sprawcy popełnienie danego przestępstwa każdorazowo ma obowiązek w sposób prawidłowy dokonać jego opisu w wyroku, tak aby odpowiadało ono znamionom konkretnego przestępstwa. Brak taki zawsze będzie powodował naruszenie procesowania, a przez to i prawa materialnego i nie może być w żadnym razie zaakceptowany.

W przedmiotowej sprawie Sąd był więc zobowiązany, jeśli znalazł już podstawy do przypisania oskarżonemu zachowania opisanego w art. 226 § 1 kk, w sposób dokładny i zgodny z tymże przepisem opisać zachowanie oskarżonego tak, by wynikało z niego, iż w/w przestępstwa dokonał podczas i w związku z pełnieniem przez pokrzywdzonych obowiązków służbowych. Takim standardom sąd nie sprostał wskazując jedynie, że działania oskarżonego miały miejsce w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy publicznych obowiązków służbowych nie dokonując badania, czy miało ono również miejsce podczas ich pełnienia. Nie uczynił tak sąd mimo tego, że już w czai orzekania treść art. 226 § 1 kk uległa zmianie na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006r. wydanego w sprawie P 3/06, OTK-A 2006, nr 9, poz. 121, na treść którego słusznie powołuje się wnioskodawczyni.

Tym samym niewątpliwie w przedmiotowej sprawie zachodzi potrzeba uchylenia wyroku i wznowienia postępowania w żądanym zakresie.”

Wyrok z dnia 15.09.2010 r. Sądu Okręgowego w Rzeszowie jest dowodem oszustwa, którego dopuściła się wobec mnie główny specjalista K. Kupczyńska. W sprawie, którą ja zgłosiłem rzecznikowi praw obywatelskich Januszowi Kochanowskiemu zachodziła przesłanka określona w art. 523 § 1 k.p.k. Kasacja może być wniesiona tylko z powodu (…) rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia;”
Sąd Okręgowy w Rzeszowie podał w uzasadnieniu do wyroku z 15.09.2010 r. – Załącznik 7: „Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1 kk.”

 

Ponieważ K. Kupczyńska podała w piśmie do mnie z dnia 7 stycznia 2010 r. „Działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, iż po dokonaniu analizy akt Rzecznik nie znalazł podstaw do wniesienia na Pana korzyść kasacji od : – prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 oznacza to, że oszukała mnie z upoważnienia rzecznika praw obywatelskich Janusza Kochanowskiego.

 

xxx

 

Po roku główny specjalista Krystyna Kupczyńska oszukała mnie po raz drugi. Tym razem z upoważnienia rzecznika praw obywatelskich Ireny Lipowicz.

Pismem z dnia 28 października 2010 r. skierowanym do RPO Ireny Lipowicz złożyłem: „Szanowna Pani Irena Lipowicz Rzecznik Praw Obywatelskich /adres – ZKE/ Dotyczy: Wniosek o wniesienie przez Rzecznika Praw Obywatelskich – na podstawie art. art. 521; 523 § 1; 439 § 1 ust. 11, 524 § 2 Kodeksu Postępowania Karnego – kasacji na moją korzyść od prawomocnego wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy, Tomasza Kuczma z dnia 18 grudnia 2007r.

Uzasadnienie

(…) Wydał SSR T. Kuczma w dniu 18 grudnia 2007r. skazujący mnie wyrok mimo, że nie tylko nie posiadał dowodów poświadczających, że ja jestem sprawcą czynów, o popełnienie których oskarżyła mnie aktem oskarżenia z dnia 12.06.2006r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/, ale wręcz posiadał w dniu orzekania, tj. 18 grudnia 2007r. dowody poświadczające, że ja nie jestem sprawcą tych czynów, tj. czynów, za popełnienie których w.w. wyrokiem uczynił mnie przestępcą.

A przecież WIRTUALNA POLSKA oraz INTERIA.Pl S.A. nie dostarczyły sędziemu T. Kuczma dowodów, że ja byłem użytkownikiem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony www.zkekus.w.interia.pl, podanych przez prokurator R. Ridan w akcie oskarżenia przeciwko mnie z dnia 12.06.2006r. oraz, że ja byłem osobą, która administrowała nimi lub zamieszczała materiały na nich.
Wręcz przeciwnie WIRTUALNA POLSKA dostarczyła nawet sędziemu Tomaszowi Kuczma materiały dowodowe poświadczające, że ja nie byłem użytkownikiem strony
www.zgsopo.webpark.pl.

Podała, kto był użytkownikiem tego portalu.

Żaden z materiałów dowodowych dostarczonych sędziemu Tomaszowi Kuczma przez WIRTUALNĄ POLSKĘ oraz INTERIA.PL S.A. nie potwierdza, że ja założyłem portal lub stronę, jak wyżej, że nimi administrowałem lub zamieszczałem na nich jakiekolwiek informacje we wskazanym przez prokurator R. Ridan w akcie oskarżenia oraz przez sędziego T. Kuczmę w wyroku z dnia 18.12.2007r. okresie popełniania przestępstw, za popełnienie których zostałem skazany, tj. od stycznia 2003r. do września 2005r.

 

Do pisma z dnia 28 października 2010 r., załączyłem kopie pism Działów Bezpieczeństwa operatorów internetowych, Wirtualnej Polski S.A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. /Załącznik 8/ i Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r. /Załącznik 9/.

Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski Sp. z o.o. podał w piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy – Załącznik 8: „Wirtualna Polska /adres – ZKE/ sędzia Tomasz Kuczma /adres – ZKE/ dotyczy: II K 451/06 W odpowiedzi na pismo z dnia 2007-07.02 w sprawie II K 451/06 informuję, że: 1. Właścicielem strony www.zgsopo.webpark.pl jest użytkownik portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsosopo posługujący się kontem email zgsopo@wp.pl 2. w zbiorze danych osobowych „Wirtualna Polska” zostały zapisane dane osobowe użytkownika zgsopo (…) Informacje, o których mowa w pkt 2 przesyłam w załączeniu (…) Panel Dostępu do Danych Osobowych: Login: zgsopo Imię:Krzysztof Nazwisko:Łapaj(…) Adres ul. (…)Miasto:Warszawa
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo

„Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099 – Załącznik 8

 

Krzysztof Łapaj z Warszawy to z całą pewnością nie Zbigniew Kękuś z Krakowa.

 

Dział Bezpieczeństwa operatora internetowego INTERIA.PL S.A. podał w piśmie z dnia 1 października 2007 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy – Załącznik 9: „INTERIA.PL S.A. /adres – ZKE/ Kraków, dnia 01.10.2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dot. Sygn. akt II K 451/06 W nawiązaniu do Państwa postanowienia INTERIA.PL S.A. uprzejmie odpowiada, co następuje:
Dane związane z kontem:
zkekus@interia.pl

i stroną WWW: http://zkekus.w.interia.pl/

Data założenia: 2004-10-2621:17:23

Numer IP założenia: 62.179.56.131

Data ostatniego połączenia WWW: 2006-07-25 18:53:23

Numer IP ostatniego połączenia WWW: 84.10.15.191

Data ostatniego połączenia FTP: 2006-07-26 07:53:15

Numer IP ostatniego połączenia FTP: 84.10.15.191

Użytkownik nie podał danych osobowych.

Uprzejmie informujemy, że obszerne poszukiwania w logach archiwalnych systemu miasto.interia.pl nie wykazały aktywności użytkownika strony http://zkekus.w.interia.pl/ w okresie od 13 września 2005 roku do dnia 30 września 2005 roku. Logami z okresu wcześniejszego nie dysponujemy, natomiast logi z okresu późniejszego, aż do ostatniego dnia użytkowania konta zawierają zapisy połączeń użytkownika. Z poważaniem, Dział Bezpieczeństwa INTERIA PL S.A.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo

INTERIA.PL.S.A., z dnia 1 października 2007r. karta 3183 – Załącznik 9

 

Według mej wiedzy numery IP podane przez Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. w w.w. piśmie z 01.10.2007 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy należały do komputerów zlokalizowanych w Warszawie.

 

W odpowiedzi z dnia 4 stycznia 2011 r. na wniosek z pisma z dnia 28 października 2010 r. do Rzecznika Praw Obywatelskich Ireny Lipowicz o wniesienie kasacji na moją korzyść od wyroku z dnia 18.12.2007 r. sędziego T. Kuczma mgr Krystyna Kupczyńska zawiadomiła mnie – Załącznik 10: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 4.0.11 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/

W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 28 października 2010 r., działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, co następuje: Otóż, z dołączonych do pisma kserokopii dokumentów wynika, iż Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10 wznowił postępowania w sprawie ozn. sygn. II K 451/06 w pkt. I, III-XVII, wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy w tej części uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Tak więc, we wskazanym wyżej zakresie, postępowanie będzie toczyło się od początku.

Natomiast, odnośnie pozostałych zarzutów (pkt. II, XVIII) postępowanie nie zostało wznowione, a zatem postępowanie jest prawomocnie zakończone.

Uprzejmie nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie wniesie kasacji na Pana korzyść od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 451/06, (w części, w jakiej wyrok tej nie został uchylony w toku postępowania o wznowienie – art. 540 § 2 kpk).

Nadmieniam, iż powyższe akta były przedmiotem analizy w tut. Biurze, został Pan poinformowany o stanowisku zajętym przez Rzecznika, a zatem kolejne pisma pozostaną bez odpowiedzi. Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska”

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty w Zespole

Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 4 stycznia 2011 r. – Załącznik 10

 

W dniu 23 sierpnia 2011 r. Prokurator Generalny wniósł do Sądu Najwyższego kasację na moją korzyść w zakresie pozostałych dwóch zarzutów przypisanych mi przez sędziego T. Kuczmę wyrokiem z 18.12.2007 r. Powołując się na te same dowody, które ja załączyłem do pisma z dnia 28.10.2010 r. do RPO Ireny Lipowicz i po zapoznaniu się z którymi K. Kupczyńska poinformowała mnie „Uprzejmie nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie wniesie kasacji na Pana korzyść od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 451/06, (w części, w jakiej wyrok tej nie został uchylony w toku postępowania o wznowienie – art. 540 § 2 kpk). Nadmieniam, iż powyższe akta były przedmiotem analizy w tut. Biurze, został Pan poinformowany o stanowisku zajętym przez Rzecznika, a zatem kolejne pisma pozostaną bez odpowiedzi.”, Prokurator Generalny podał w kasacji – Załącznik 11:

Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Genralnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06 Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pjt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia.

Na podstawie art. 523 § 1 kpk, art. 526 §1 kpk i art. 537 § 1 i 2 kpk zaskarżam

I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego a mianowicie art. 366 § 1 kpk, polegające na niezasadnym odstąpieniu od przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja posiadającego informacje dotyczące tego, czy Zbigniew Kękuś zakładał stronę internetową www.zgsopo.webpark.pl i stronę pod domeną zkekus.w.inetria.pl, a także czy umieszczał na nich oraz w jakim czasie swoje pisma znieważające pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechniał okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, czy też współdziałał w tym zakresie z inną nieustaloną osobą, w następstwie czego doszło do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, polegające na dokonaniu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, dowolnej oceny dowodów, wskutek ustalenia, że czyny opisane w pkt II i XVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, polegające na zamieszczaniu na stronie internetowej pod domeną zkekus.w.interia.pl, pism znieważających pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechnianiu okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, miały miejsce w okresie od stycznia 2003 r. do maja 2005 r. w Krakowie, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona ta została utworzona dopiero w dniu 26 października 2004 r. i wnoszę o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięć zawartych w pkt II i XVIII jego części dyspozytywnej i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

(…) Na żądanie Sądu Rejonowego w Dębicy portal Interia PL udzielił odpowiedzi, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś portal Wirtualna Polska poinformował, że strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja zamieszkałego w Warszawie ul. /adres – ZKE/ (k.3098-3099 i 3183).

(…) W wyroku z dnia 13 kwietnia 2005 r. sygnatura III KK 26/05, Sąd Najwyższy stwierdził między innymi, że art. 366 § 1 kk stanowi o kierowaniu rozprawą. W szczególności obliguje on przewodniczącego składu orzekającego do zachowania szczególnej staranności w kierowaniu rozprawą sądową w tym baczenie, ażeby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. Temu wymaganiu Sąd Rejonowy w Dębicy nie sprostał, bezzasadnie odstępując od przesłuchania najistotniejszego świadka Krzysztofa Łapaja.

(…) Poza sporem pozostaje, że oskarżony Zbigniew Kękuś nie złożył w sprawie żadnych wyjaśnień, a najistotniejszy dla sprawy świadek Krzysztof Łapaj nigdy nie został przesłuchany. Ponadto pozostali przesłuchani w sprawie świadkowie, nie podali żadnych okoliczności dotyczących umieszczenia na stronach internetowych pism, w których zostali oni znieważeni.

(…) W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy teść w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.

W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, z

dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ – Załącznik 11

 

W dniu 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy wydał wyrok, którym uznawszy kasację Prokuratora Generalnego za zasadną orzekł – Załącznik 12: „Sygn. akt IV KK 272/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Barbara Skoczkowska SSA del. do SN Henryk Komisarski (sprawozdawca) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 212 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

(…) Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wszystkich okoliczności, co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego.

W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.

Uchybienia jakich dopuściła się Sąd Rejonowy mogły albo wręcz miały wpływ na treść wyroku. Nie można przecież wykluczyć, że zeznania Krzysztofa Łapaja doprowadziłyby do zgoła odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei błędna ocena pisma portalu Interia PL wprost decyduje o tym, że przyjęty w opisie obu czynów (pkt II i XVIII wyroku) okres przestępczej działalności jest nieprawidłowy.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), a nadto winien wziąć pod uwagę i prawidłowo ocenić pismo portalu Interia PL.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 12

 

Wskazać należy, że Prokurator Generalny wniósł kasację z 23.08.2011 r., a Sąd Najwyższy wydał wyrok wznowieniowy z dnia 26.01.2012 r. w zakresie dwóch tylko zarzutów, które przypisał mi sędzia T. Kuczma wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. /pkt. II i XVIII wyroku/ ponieważ wcześniej Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał w.w. wyrok wznowieniowy z dnia 15 września 2010 r. /Załącznik 7/, a art. 521 § 1 k.p.k. stanowi1 Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.”

 

Ponieważ w piśmie z dnia 4 stycznia 2011 r. K. Kupczyńska podała „W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 28 października 2010 r., działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich (…) Uprzejmie nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie wniesie kasacji na Pana korzyść od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 451/06, oznacza to, że oszukała mnie z upoważnienia rzecznika praw obywatelskich Ireny Lipowicz.

 

xxx

 

Kilka lat później, w 2017 roku, oszukała mnie K. Kupczyńska w imieniu Adresata niniejszego pisma.

Pismem z dnia 21 lutego 2017 r. skierowanym do Adresata niniejszego pisma złożyłem – Załącznik 13: „Pan Adam Bodnar Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Dotyczy:

  1. Wniosek o przygotowanie dla mnie na dzień 7 marca 2017 r. sporządzonej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na piśmie odpowiedzi na moje wnioski z pisma do Rzecznika z dnia 8 sierpnia 2016 r.– patrz: str. 2 niniejszego pisma oraz Załącznik 2.
  2. Zawiadomienie, że po odpowiedź jak w pkt. I stawię się osobiście w Biurze RPO w dniu 7 marca 2017 r.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 21 lutego 2017 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara – Załącznik

13

 

W dniu 21 lutego 2017 r. skierowałem do Rzecznika Praw Obywatelskich, Adresata niniejszego pisma, także kilka innych pism zawierających wnioski dotyczące spraw zgłoszonych przeze mnie Rzecznikowi.

Zgodnie z zapowiedzią z w.w. pisma z 21.02.2017 r., w dniu 07.03.2017 r. stawiłem się w Biurze RPO. Spotkałem się z głównym specjalistą Mariolą Bielawską. W odpowiedzi na moją prośbę o wydanie mi odpowiedzi na zacytowany wyżej wniosek z pisma z 21.02.2017 r. /Załącznik 13/ M. Bielawska wyjaśniła mi, że odpowiedź na mój wniosek jest zawarta w piśmie z dnia 7 marca 2017 r. Krystyny Kupczyńskiej. Wręczyła mi to pismo – Załącznik 14:

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014, pismo głównego

specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 marca 2017 r. – Załącznik 14

 

W piśmie K. Kupczyńskiej nie ma odpowiedzi na w.w. wniosek – patrz: Załącznik 14.

W związku z powyższym podyktowałem do sporządzanej przez M. Bielawską „Notatki z przyjęcia interesanta”Załącznik 15: „Na pytanie dotyczące wniesionej sprawy dotyczącej kasacji prowadzonej w BRPO pod syg. II 511.1223.2014, wydano odpowiedź z dnia 07.03.2017 roku sporządzoną przez Głównego Specjalistę Krystynę Kupczyńską. W piśmie tym brak jest odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 21 lutego 2017 roku czy po dniu 2.05.2016 roku RPO zażądał doręczenia Rzecznikowi przez Sąd Rejonowy w Dębicy sygn.. II K 407/13, jeśli tak 1. Z jaką datą skierował Rzecznik żądanie,

2. z jaką datą akta sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy o sygn. II K 407/13 wpłynęły do BRPO oraz czy zbadał zgłoszoną przeze mnie sprawę na miejscu tj. w Sądzie Rejonowym w Dębicy.”
Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, „Notatka z przyjęcia interesanta” sporządzona w dniu 7 marca 2017

r. przez głównego specjalistę Mariolę Bielawską – Załącznik 15

 

Wydaje się, że działająca z upoważnienia Adresata mojego pisma z dnia 21.02.2017 r., Rzecznika Praw Obywatelskich, Krystyna Kupczyńska nie udzieliła mi odpowiedzi na wniosek skierowany przeze mnie tym pismem, oraz poleciła okłamać mnie głównemu specjaliście M. Bielawskiej w obronie jej samej interesu.

Wspomnianym w piśmie z 21.02.2017 r. pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich złożyłem – Załącznik 16: „Pan Adam Bodnar Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Sygn. akt:

  1. Sądu Rejonowego w Dębicy: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/
  2. Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód: 1 Ds. 39/06/S

Dotyczy:

  1. Zawiadomienie o wycofaniu przeze mnie wniosku z pisma z dnia 2 maja 2016 r. do Rzecznika Praw Obywatelskich o wniesienie przez Rzecznika kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13.
  2. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, czy po złożeniu przeze mnie pismem z dnia 2 maja 2016 r. /data wpływu 4 maja 2016 r./ wniosku o wniesienie kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego prowadzone przez Sąd Rejonowy w Dębicy od dnia 14 listopada 2006 r. postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, Rzecznik Praw Obywatelskich:
    1. zażądał doręczenia Rzecznikowi przez Sąd Rejonowy w Dębicy akt sprawy sygn. II K 407/13, jeśli tak:
      1. z jaką datą skierował Rzecznik żądanie,
      2. z jaką datą akta sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 407/13, wpłynęły do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich,
    2. zbadał zgłoszoną przeze mnie sprawę na miejscu, tj. w Sądzie Rejonowym w Dębicy,
  3. Wniosek – jeśli Rzecznik zbadał zgłoszoną przeze mnie sprawę – o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, z jakich przyczyn Rzecznik nie doręczył mi do dnia wysłania przeze mnie niniejszego pisma informacji o stanowisku Rzecznika w sprawie mojego wniosku z pisma z dnia 2 maja 2016 r.
  4. Wniosek – jeśli Rzecznik Praw Obywatelskich nie zażądał od Sądu Rejonowego w Dębicy wydania akt sprawy sygn. II K 407/13, ani nie zbadał sprawy na miejscu – o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, z jakich przyczyn.
  5. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi odpowiedzi na wnioski jak w pkt. I, II, III bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie miesiąca od daty wpływu niniejszego pisma.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 8 sierpnia 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara – Załącznik

16

 

Przypomnę, że przyczyną wycofania przeze mnie pismem z dnia 08.08.2016 r. wniosku z pisma z dnia 02.05.2016 r. do Rzecznika Praw Obywatelskich o wniesienia kasacji na moją korzyść od w.w. postanowienia sędzi B. Stój z 15.03.2016 r. było zawiadomienie mnie przez prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagałę pismem z 27 lipca 2016 r.: „Warszawa, dnia 27.07.2016 r. Rzeczpospolita Polska Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego /adres – ZKE/ PK IV Ksk 1046.2016 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Uprzejmie informuję, że Pana wniosek o wywiedzenie kasacji od postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15.03.2016 r., sygn. II K 407/13 zostanie rozpoznany po zbadaniu akt głównych, które zostały przesłane na żądanie tutejszego Departamentu z Sądu Rejonowego w Dębicy (łącznie 33 tomy).

Z uwagi na znaczny wzrost wpływu spraw, w tym konieczność zachowania w innych sprawach nieprzekraczalnych terminów wywodzenia kasacji na niekorzyść, sprawa II K 407/13 (w której można wnieść kasację w każdym czasie) – zostanie zbadana w miesiącu sierpniu 2016 r. Krzysztof Domagała prokurator Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu delegowany do Prokuratury Krajowej”
Dowód: Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo

prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 27 lipca 2016 r.

 

Skoro Rzecznik Praw Obywatelskich uchyla się od sierpnia 2016 r. od sporządzenia i doręczenia mi odpowiedzi na moje wnioski z pisma z 8 sierpnia 2016 r. /Załącznik 16/ należy domniemywać, że przyczyną tego uchylania jest, że Rzecznik nie zwrócił się przez okres 3 miesięcy – od 2 maja do 8 sierpnia 2016 r. – do Sądu Rejonowego w Dębicy o wydanie Rzecznikowi akt sprawy do sygn. akt II K 407/13.

Ponieważ to główny specjalista Krystyna Kupczyńska zajmuje się w Biurze RPO zgłaszaną przeze mnie Rzecznikowi Praw Obywatelskich od 10 lat sprawą ścigania mnie przez Sąd Rejonowy w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /następnie II K 451/6, II K 854/10/, być może to ona właśnie nie zwróciła się do Sądu w Dębicy w okresie od 2 maja do 8 sierpnia 2016 r. o wydanie Rzecznikowi akt sprawy do sygn. akt II K 407/13 i dlatego:

  1. uchyla się od udzielenia odpowiedzi na moje wnioski z pisma z dnia 8 sierpnia 2016 r. do Rzecznika Praw Obywatelskich – Załącznik 16,
  2. poleciła okłamać mnie w dniu 7 marca 2017 r. głównemu specjaliście Marioli Bielawskiej.

 

Ad. pkt III, str. 1

Powyżej przedstawiłem, w jaki sposób oszukuje mnie od dnia 7 stycznia 2010 r., działając z upoważnienia trojga kolejnych rzeczników praw obywatelskich:

  1. Janusza Kochanowskiego
  2. Ireny Lipowicz
  3. Adresata niniejszego pisma

główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystyna Kupczyńska.

Nie można wykluczyć, że przyczyną oszukiwania mnie przez Krystynę Kupczyńską i obrony przez nią interesów:

  1. moich, wskazanych na stronie 2 niniejszego pisma przeciwników procesowych w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,
  2. prokuratora oskarżyciela w sprawie przeciwko mnie Radosławy Ridan oraz prokuratorów funkcyjnych Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód, Lidii Jaryczkowskiej, Piotra Kosmatego, Krystyny Kowalczyk, Edyty Kuśnierz, pod nadzorem których prokurator R. Ridan prowadziła w okresie od 2 lipca 2004 r. do 12 czerwca 2006 r. postępowanie przygotowawcze przeciwko mnie,
  3. sędziów Sądu Rejonowego w Dębicy, referentów w sprawie przeciwko mnie, Tomasza Kuczmy i Beaty Stój,

jest, że:

  1. była ona – według mej wiedzy – studentką uważającego się za pokrzywdzonego przeze mnie i uznanego za takowego byłego rzecznika praw obywatelskich Andrzeja Zolla,
  2. to Andrzej Zoll, gdy był Rzecznikiem Praw Obywatelskich zatrudnił Krystynę Kupczyńską w Biurze RPO, co poświadczyła dyrektor generalny Biura RPO Katarzyna Jakimowicz podając w piśmie do mnie z dnia 4 lutego 2016 r. – Załącznik 17: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Biuro Dyrektora Generalnego BDG-WZK.-134.4.2016, Warszawa, 4 lutego 2016 r. Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Szanowny Panie, w odpowiedzi na Pana pismo z dnia 20 stycznia 2016 r. dotyczące udostępnienia informacji publicznej, działając na podstawie przepisów Ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. Nr 782 z późn. zm.), informuję, że (…) 4) pani Krystyna Kupczyńska jest zatrudniona w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich od dnia 14 maja 2004 r. (…) Dyrektor Generalny Katarzyna Jakimowicz”
    Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Biuro Dyrektora Generalnego, znak BDG-WZK.-134.4.2016,

pismo dyrektora generalnego Biura RPO Katarzyny Jakimowicz z dnia 4 lutego 2016 r. – Załącznik 17

Andrzej Zoll był Rzecznikiem Praw Obywatelskich w okresie od 30 czerwca 2000 r. do 15 lutego 2006 r. To on zatrudnił zatem w Biurze RPO broniącą jego – między innymi – interesu Krystynę Kupczyńską.

 

Ad. pkt IV, str. 1

W związku z zawiadomieniem mnie przez głównego specjalistę Krystynę Kupczyńską pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. – Załącznik 1: „W nawiązaniu do pisma tut Biura z dnia 7 marca 2017 r. działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, że akta Pana sprawy, a to Sądu Rejonowego w Dębicy ozn. sygn. II K 407/13 aktualnie poddawane są analizie.

Po zakończeniu analizy akt, o stanowisku zajętym przez Rzecznik Praw Obywatelskich zostanie Pan poinformowany w przewidywanym terminie do końca kwietnia 2017 r. – mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista” informuję, że:

  1. podtrzymuję wniosek o wniesienie przez Rzecznika Praw Obywatelskich kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,
  2. wnoszę o przedstawienie sędzi Beacie Stój w kasacji zarzutów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15.03.2016 r. naruszenia prawa określonego w:
    1. art. 366 § 1 k.k., w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi przestępstw,
    2. art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k., w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi przestępstw,
    3. art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k., w odniesieniu do przestępstwa przypisanego mi w pkt. I.2,
    4. art. 226 § 3 k.k., w odniesieniu do przestępstwa przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia.

 

Uzasadnienie dla wniosków jak w pkt. II przedstawiłem w piśmie z dnia 4 kwietnia 2017 r. do Adresata niniejszego pisma, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 18: „Panowie:

  1. Adam Bodnar, Rzecznik Praw Obywatelskich, Al. Solidarności 77, 00-090 Warszawa
  2. Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, ul. Rakowiecka 26/30, 02-528 Warszawa

Sygn. akt:

  1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 /uprzednio PG IV KSK 699/11/
  2. Biura Rzecznika Praw Obywatelskich: II.511.1223.2014 /uprzednio: RPO-422333 – II/03/K.Ku/
  3. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

Dotyczy:

  1. Wniosek o:
    1. przygotowanie przez ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę do dnia 12 kwietnia 2017 r. odpowiedzi na wniosek Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj z pisma z dnia 29 listopada 2016 r. /Załącznik 1/ o zweryfikowanie, czy prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15 marca 2016 r., kończące postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ jest zgodne z dyspozycją:
      1. art. 366 § 1 k.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi przestępstw,
      2. art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi przestępstw,
      3. art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego mi w pkt. I.2,
      4. art. 226 § 3 k.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia,
    2. wydanie mi – na podstawie art. 51.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych. Ograniczenie tego prawa może określić ustawa.” – w dniu 12 kwietnia 2017 r. przez ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę kserokopii odpowiedzi jak w pkt. I.1 z pieczęcią Prokuratury Krajowej poświadczającą za zgodność z oryginałem na każdej ze stron.
  2. Wniosek – na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k. – o przygotowanie dla mnie na dzień 12 kwietnia 2017 r. przez:
    1. ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę
    2. rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara

kasacji na moją korzyść – wnoszę o sporządzenie kasacji przez każdego z Adresatów niniejszego pisma z osobna – od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 26.

  1. Wniosek o przedstawienie Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. II zarzutów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, naruszenia:
    1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi czynów,
    2. prawa procesowego określonego w art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi czynów,
    3. prawa procesowego określonego w art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. w odniesieniu do czynu przypisanego mi w pkt. I.2 postanowienia,
    4. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w odniesieniu do czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia.
  2. Wniosek o sporządzenie kasacji jak w pkt. II, w odniesieniu do:
    1. wniosku jak w pkt. III.1, na podstawie:
      1. pisma z dnia 15 marca 2007 r. prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 28,
      2. pisma z dnia 6 lipca 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 30,
      3. pisma z dnia 6 sierpnia 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 29,
      4. pisma z dnia 1 października 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 31,
      5. postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – Załącznik 27,
      6. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, wniesionej na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – Załącznik 32,
      7. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanego na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – Załącznik 33,
      8. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 35,
    2. wniosku jak w pkt. III.2, na podstawie:
      1. orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 36,
      2. orzeczenia Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/13, uchylającego postanowienie sędzi Beaty Stój jak w pkt. III.9 – Załącznik 37.
    3. wniosku jak w pkt. III.3, na podstawie ustalenia Rzecznika Praw Obywatelskich zamieszczonego w piśmie do mnie Rzecznika z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku – Załącznik 19,
    4. wniosku jak w pkt. III.4, na podstawie wskazania doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej – Załącznik 38,
  3. Zawiadomienie, że Sąd Rejonowy w Dębicy:
    1. oczywiście i rażąco naruszywszy prawo określone w art. 442 § 3 k.p.k. „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.” nie wykonał przez cztery lata – do dnia wydania postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 – dyspozycji Sądu Najwyższego zamieszczonej w wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r., wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r. – patrz: str. 15-16 niniejszego pisma,
    2. naruszywszy prawo określone w art. 442 § 3 k.p.k. podał w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 – Załącznik 26: „Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne.”
  4. Wniosek o złożenie w kasacji jak w pkt. II wniosku o uniewinnienie mnie od każdego zarzutu przypisanego mi przez Sąd Rejonowy w Dębicy postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 – Załącznik 26.
  5. Zawiadomienie, że po odbiór:
    1. odpowiedzi na wniosek jak w pkt. I i kasacji jak w pkt. II stawię się w Prokuraturze Krajowej w dniu 12 kwietnia 2017 r. /środa/ o godz. 10:00,
    2. kasacji jak w pkt. II stawię się w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich po odbiorze w Prokuraturze Krajowej odpowiedzi na wniosek jak w pkt. I i kasacji jak w pkt. II.
  6. Zawiadomienie, że w przypadku odmowy wydania mi:
    1. w dniu 12 kwietnia 2017 r. przez ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę odpowiedzi jak w pkt. I i kasacji jak pkt. II
    2. przez rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara w dniu 12 kwietnia 2017 r. – lub później, jeśli zmuszony będę czekać przed Prokuraturą Krajową na dokumenty jak w pkt. VIII.2 – kasacji jak w pkt. II

rozpocznę 12 kwietnia 2017 r. prowadzony całodobowo przed:

    1. Prokuraturą Krajową w Warszawie, ul. Rakowiecka 26/30 lub – patrz: pkt. VIII.2
    2. Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich w Warszawie, Al. Solidarności 77,

protest głodowy – nie będę jadł, będę pił wodę i soki – który będę prowadził do dnia wydania mi w.w. dokumentów.

  1. Zawiadomienie, że rozpoczęty ewentualnie w dniu 12 kwietnia 2017 r. przed Prokuraturą Krajową lub przed Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich protest głodowy:
    1. przerwę w dniu 24 kwietnia 2017 r. w godzinach południowych z powodu mającego się odbyć w dniu 25 kwietnia 2017 r. przed Sądem Okręgowym w Krakowie IV Wydział Karny-Odwoławczy posiedzeniem w przedmiocie rozpoznania mojej skargi na naruszenie przez prokuratora rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Dorotę Baranowską mojego prawa do rozpoznania sprawy przeciwko mnie do sygn. akt 2 Ds. 542/14 bez nieuzasadnionej zwłoki – Załącznik 40,
    2. będę kontynuował od godzin południowych 26 kwietnia 2017 r.
  2. Wniosek o uwzględnienie przez
    1. ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry,
    2. rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara

w planach i działaniach wobec mnie, że w dniu 2 maja 2017 r. skończę 59 lat i ze względu na mój wiek nadto długie prowadzenie przeze mnie protestu głodowego nie będzie z korzyścią dla mojego zdrowia.

  1. Zawiadomienie, że Sąd Okręgowy w Rzeszowie poświadczył w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II Kz 246/13 /Załącznik 37/, że po upływie karalności przestępstw możliwie jest prowadzenie postępowania zmierzającego do uniewinnienia osoby, której przypisano ich sprawstwo.”

Źródło: Pismo Z. Kękusia z dnia 4 kwietnia 2017 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara i ministra

sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 18

 

Ad. pkt V, str. 1

Przedstawione wyżej – patrz: pkt II, str. 3 do 9 niniejszego pisma – oszustwa, które w okresie od dnia 7 stycznia 2010 r. popełniła główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Krystyna Kupczyńska w obronie interesu:

  1. moich przeciwników procesowych w sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13, tj. piętnaściorga wymienionych na str. 2 niniejszego pisma sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie, byłego RPO Andrzeja Zolla i adw. Wiesławy Zoll,
  2. prokuratora oskarżyciela w w.w. sprawie Radosławy Ridan oraz prokuratorów funkcyjnych Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód, Lidii Jaryczkowskiej, Piotra Kosmatego, Krystyny Kowalczyk, Edyty Kuśnierz,
  1. sędziów Sądu Rejonowego w Dębicy, Tomasza Kuczmy i Beaty Stój

uprawniają mnie do domniemania, że także obecnie Krystyna Kupczyńska będzie chciała mnie oszukać.

Nie mogąc przewidzieć, jakie oszustwa tym razem popełni, pragnę wskazać, jakimi oszustwami posłużył się prokurator Prokuratury Krajowej Krzysztof Domagała w piśmie do mnie z dnia 5 września 2016 r., którym odmówił mi wniesienia kasacji na moją korzyść od w.w. postanowienia sędzi B. Stój z dnia 15 marca 2016 r. Zaprezentuję je, celem zapobieżenia ewentualnemu skorzystania z nich przez K. Kupczyńską. Podał prokurator K. Domagała – Załącznik 19: „Warszawa, dnia 5.09.2016 r. Rzeczpospolita Polska Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego PK IV Ksk 1046.2016 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Odpowiadając na pisma z dnia: 7.06.2016 r., 13.06.2016 r., 14.07.2016 r., 16.06.2016 ., 21.06.2016 r., 7.07.2016 r. 24.08.2016 r. i 30.08.2016 r. nadesłane do Ministerstwa Sprawiedliwości i do Prokuratury Krajowej uprzejmie informuję, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny nie skorzysta z przysługującego mu na mocy art. 521 § 1 k.p.k. uprawnienia i nie wniesie kasacji od prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15.03.2016 r., sygn. II K 407/13 umarzającego w stosunku do Pana postępowanie karne o czyny z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne (16 czynów) na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. oraz na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. o czyn z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

W swoich pismach podnosi Pan szereg zarzutów stwierdzając, że nie zgadza się z umorzeniem wobec przedawnienia karalności czynów, bowiem czuje się niewinny i wnosi o wywiedzenie kasacji od rzeczonego powyżej postanowienia Sądu Rejonowego Dębicy, sygn. II K 407/13.

W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, która nie potwierdziła słuszności podniesionych zarzutów, a tym samym nie dała podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do wniesienia kasacji do Sądu Najwyższego.

Sąd Rejonowy w Dębicy wobec niemożności ustalenia konkretnych dat, w jakich pokrzywdzeni dowiedzieli się o znieważających i zniesławiających ich pismach, obliczając termin przedawnienia karalności, przyjął okres trzech lat od daty czynu.

Z kolei karalność przestępstw określonych w art. 226 § 3 k.k., art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w art. 241 § 2 k.k., ściganych z oskarżenia publicznego, ustaje, na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., z upływem pięciu lat od ich popełnienia, przy czym, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność przestępstw ustaje z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu. Sąd przyjął, iż chwilą popełnienia przestępstwa polegającego na umieszczeniu w sieci Internet znieważających lub zniesławiających pism, jest chwila dokonania danego wpisu.

Sąd Rejonowy podzielił w tym względzie argumentację Sądu Najwyższego przedstawioną w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 czerwca 2010 r., I KZP 7/10, że przestępstwo tego typu popełnione jest wówczas, gdy sprawca swoim zachowaniem wyczerpuje wszystkie znamiona określone w przepisie karnym i choć możliwe jest, że interesy pokrzywdzonego naruszane są tak długo, jak długo na portalu internetowym dostępna jest publicznie treść, która go zniesławia, to nie przesądza to o „trwałości przestępstwa”, ale jedynie o możliwości zakwalifikowania go jako przestępstwa skutkach trwałych.

Wszystkie czyny zarzucane Panu popełnione zostały w bliżej nieustalone dni, niemniej ustalono datę, po jakiej z pewnością nie mogły zostać popełnione, a to 12 lipca 2004 r. i 5 lipca 2005 r. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 2 listopada 2005 r., a więc w okresach wskazanych w art. 101 § 1 i § 2 k.k.

W tej sytuacji, w świetle treści art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k., jak wywiódł Sąd Rejonowy w Dębicy karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1 i I.11-14 ustała z dniem 12 lipca 2012 r., zaś czynów z punktów 1.2-10, I.15 i I.16 z dniem 5 lipca 2013 r., natomiast na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. karalność czynów z art. I.17 i I.18 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.

Z analizy akt wynika, że wszystkich pokrzywdzonych wymienionymi czynami przesłuchano w toku postępowania przygotowawczego, wskazując ich daty (vide str. 13 i 14 postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy).

W tym miejscu celowym jest odwołanie się do orzeczeń Sądu Najwyższego, który stwierdził między innymi cyt.: „W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz pkt 6 k.p.k. sąd w zasadzie powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia.

Zasada ta nie ma jednak zastosowania, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych. Doszło bowiem wówczas do zbadania podstaw odpowiedzialności oskarżonego w takiej sytuacji sąd powinien podjąć decyzję odnoszącą się do braku tych podstaw, a więc wydać wyrok uniewinniający, a nie umarzający postępowanie z powodu przedawnienia” (post. SN z dnia 3.04.2007 r., V KKN 484/00, LEX nr 53336).

W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych określonych w at. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. sąd powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia. Zasada ta nie ma jednak zastosowania wówczas, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych” (post. SN z dnia 27.01.2011 r., I KZP 27/10, OSNKW 2011/1/5).

Sąd odwoławczy uprawniony jest w razie stwierdzenia konkurencji negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wydać orzeczenie uniewinniające, ale takie rozstrzygnięcie może zapaść jedynie wówczas, gdy pozwalają na to zebrane w sprawie dowody.” (post. SN z 27.09.2012 r., SDI 27/12, Lex nr 1226774).

Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że takie okoliczności nie zachodzą, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje jednoznacznych podstaw do wydania orzeczenia uniewinniającego, a przepisy uniemożliwiają jego dalsze prowadzenie.

Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.

W toku postępowania Pana interesy reprezentował obrońca z urzędu adw. Robert Bryk, który 29.03.2016 r. otrzymał postanowienie z dnia 15.03.2016 r. o umorzeniu postępowania, lecz go nie zaskarżył.

Ponadto postanowienie z dnia 15.03.2016 r. o umorzeniu postępowania zostało także doręczone Panu w dniu 8.04.2016 r., którego z sobie tylko znanych powodów także Pan nie zaskarżył. To zaniechanie skutkowało uprawomocnieniem się wymienionego postanowienia o umorzeniu w dniu 16.04.2016 r.

W związku z treścią pana wniosków o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego kasacji należy podkreślić, że jest ona nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. może zostać wniesiona do Sądu Najwyższego wyłącznie w razie dopuszczenia się przez sądy orzekające uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k. /bezwzględne przyczyny odwoławcze/ lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Wniesienie kasacji na innej podstawie, w tym od błędu w ustaleniach faktycznych, nie jest dopuszczalne.

Podkreślenia wymaga, że zarzut dokonania przez sąd błędnej oceny dowodów i niesłusznego dania wiary jednym dowodom, a odmówienia wiarygodności innym dowodom zebranym w sprawie, a co za tym idzie poczynienia przez sąd orzekający błędnych ustaleń faktycznych, w myśl regulacji art. 523 § 1 k.p.k., nie może stanowić podstawy wniesienia kasacji, albowiem zarzut ten nie należy do katalogu przyczyn kasacyjnych, wskazanych w tym przepisie.

Zarzut taki może zostać podniesiony tylko w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Najwyższy orzekając w trybie przepisów o kasacji nie może dokonywać ponownej oceny dowodów i na podstawie własnej oceny wiarygodności poszczególnych dowodów, w tym wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, kontrolować dokonanych w wyroku sądu I instancji ustaleń faktycznych.

W postępowaniu kasacyjnym, które nie jest swoistym postępowaniem „trzecioinstancyjnym” Sąd Najwyższy sprawdza jedynie, czy ocena dowodów przeprowadzona przez sąd nie naruszała zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 7 k.p.k., a także, czy dokonując ustaleń faktycznych orzekające w obu instancjach sądy nie dopuściły rażącego naruszenia innych reguł procedowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na treść wyroku.

Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że Sąd Rejonowy orzekając w tej sprawie oparł się na całokształcie ujawnionego materiału dowodowego.

Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.

Uzupełniająco należy podkreślić, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny nie sprawuje nadzoru nad niezawisłymi sędziami, a jedynym środkiem prawnym pozwalającym na ewentualne korygowanie wadliwych orzeczeń jest kasacja.

Zdaniem Sądu Najwyższego, „Podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być samo negowanie oceny istniejących dowodów, bądź kwestionowanie opartych na nich ustaleń faktycznych, tylko dlatego, że są niekorzystne… i przeciwstawianie im innych okoliczności bardziej dla… korzystnych, których sąd – po ich rozważeniu – nie uznał za wiarygodne lub mające znaczenie dla rozstrzygnięcia (…) Podejmowane próby takich zabiegów są jawnym naruszeniem ograniczeń zawartych art. 523 k.p.k. i stanowią niczym nieuprawnioną próbą przekształcenia kontroli kasacyjnej w kolejną kontrolę apelacyjną” (zob. postanowienie SN z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt III KK 94/14, LEX nr 1493984).

Reasumując – dokonana ocena prawidłowości sposobu procedowania Sądu Rejonowego w Dębicy i zasadności wydanego postanowienia, nie dała podstaw do stwierdzenia, że orzeczenie to zapadło z rażącą obrazą prawa, o której mowa w art. 523 § 1 k.p.k., a tym samym nie dała podstaw do wniesienia na korzyść Pana kasacji przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.

Krzysztof Domagała Prokurator Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu delegowany do Prokuratury Krajowej”

Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo

prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 19

 

Odmawiając mi wniesienia kasacji prokurator K. Domagała podał – Załącznik 19:Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.

To nieprawda. W aktach sprawy przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy znajdują się dowody poświadczające oszustwa prokuratora K. Domagały.

W odniesieniu do twierdzenia prokuratora K. Domagały – Załącznik 19: Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, (…)”wskazać należy, że:

  1. Prokurator Generalny podał w kasacji, którą wniósł w dniu 23 sierpnia 2011 r. na moją korzyść od prawomocnego wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., sygn. II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – Załącznik 11: „W wyroku z dnia 13 kwietnia 2005 r. sygnatura III KK 26/05, Sąd Najwyższy stwierdził między innymi, że art. 366 § 1 kk stanowi o kierowaniu rozprawą. W szczególności obliguje on przewodniczącego składu orzekającego do zachowania szczególnej staranności w kierowaniu rozprawą sądową w tym baczenie, ażeby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. Temu wymaganiu Sąd Rejonowy w Dębicy nie sprostał, bezzasadnie odstępując od przesłuchania najistotniejszego świadka Krzysztofa Łapaja. (…) Poza sporem pozostaje, że oskarżony Zbigniew Kękuś nie złożył w sprawie żadnych wyjaśnień, a najistotniejszy dla sprawy świadek Krzysztof Łapaj nigdy nie został przesłuchany.
  2. Sąd Najwyższy podał w wydanym na moją korzyść wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r. od prawomocnego wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., sygn. II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – Załącznik 12: Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wszystkich okoliczności, co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego.
    W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.
    Uchybienia jakich dopuściła się Sąd Rejonowy mogły albo wręcz miały wpływ na treść wyroku. Nie można przecież wykluczyć, że zeznania Krzysztofa Łapaja doprowadziłyby do zgoła odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei błędna ocena pisma portalu Interia PL wprost decyduje o tym, że przyjęty w opisie obu czynów (pkt II i XVIII wyroku) okres przestępczej działalności jest nieprawidłowy.
    Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.
    Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), a nadto winien wziąć pod uwagę i prawidłowo ocenić pismo portalu Interia PL.”
  3. artykuł 442 § 3 k.p.k. stanowi: „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.
  4. sędzia Beata Stój podała w uzasadnieniu do wydanego ponad 4 lata po wydaniu przez Sąd Najwyższy wyroku z 26.01.2012 r. postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 20: Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne.
    Wcześniej opisane okoliczności potwierdzają to, że oskarżony Zbigniew Kękuś nawet, jeśli sam nie umieszczał pism wskazanych w uzasadnieniu na stronach
    www.zgsopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl. to był ich autorem, czemu nigdy nie zaprzeczył, wiedział o tym, że znajdą się na tych stronach i miał wpływ na to, czy i na jak długo zostaną na nich umieszczone, o czym sam wspomina.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie

sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 20

  1. wypełnienie znamion przestępstw przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan stanowi nie sam fakt sporządzania pism, ale publiczne ich rozpowszechnienie, a do przypisania mi przestępnego zachowania potrzebne jest wykazanie, że to ja zamieszczałem na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl informacje oraz treści wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 216 § 2 k.k., 212 § 2 k.k., 226 § 3 k.k. i 241 § 2 k.k.
    Sędzia Beata Stój przez ponad 4 lata niedopełniła obowiązku określonego w art. 442 § 3 k.p.k., nie wykonała polecenia Sądu Najwyższego z wyroku z 26.01.2012 r. i nie przesłuchała świadka Krzysztofa Łapaja, podając w uzasadnieniu do rażącego naruszenia prawa, że – Załącznik 20: Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne.”
    Poświadczyła zarazem, że dopuszcza, iż to nie ja byłem sprawcą czynów, które mi postanowieniem z dnia 15.03.2016 r. przypisała. Podała – Załącznik 20: „Wcześniej opisane okoliczności potwierdzają to, że oskarżony Zbigniew Kękuś nawet, jeśli sam nie umieszczał pism wskazanych w uzasadnieniu na stronach www.zgsopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl. (…).”

 

Więcej na ten temat w moim w.w. piśmie z dnia 4 kwietnia 2017 r. do Rzecznika Praw Obywatelskich i ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 18.

Zarzut, który sędziemu T. Kuczmie przedstawili Prokurator Generalny w kasacji z dnia 23.08.2011 r. /Załącznik 11/ i Sąd Najwyższy w wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r. /Załącznik 12/, że w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. rażąco naruszył prawo określone w art. 366 § 1 k.p.k.Przewodniczący kieruje rozprawą i czuwa nad jej prawidłowym przebiegiem, bacząc, aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, a w miarę możności także okoliczności sprzyjające popełnieniu przestępstwa.”– nie przesłuchawszy przed jego wydaniem Krzysztofa Łapaja jest w przypadku postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. jeszcze bardziej zasadny.

O ile bowiem Sąd Najwyższy we wskazaniach dla Sądu Rejonowego w Dębicy zamieszczonych w wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r. podał – Załącznik 12: „Uchybienia jakich dopuściła się Sąd Rejonowy mogły albo wręcz miały wpływ na treść wyroku. Nie można przecież wykluczyć, że zeznania Krzysztofa Łapaja doprowadziłyby do zgoła odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. (…) Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), (…).”, to sędzia Beata Stój po ponad czterech latach rozpoznawania sprawy, w postanowieniu z dnia 15.03.2016 r. kończącym postępowanie podała – Załącznik 20: Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne.”

Sędzia Beata Stój rażąco naruszyła nie tylko – jak sędzia T. Kuczma – prawo określone w art. 366 § 1 k.p.k., ale także w art. 442 § 3 k.p.k.

xxx

 

W odniesieniu do przedstawionego mi przez prokuratora Krzysztofa Domagałę w piśmie z dnia 5 września 2016 r. zarzutu mojego wielokrotnego niestawiennictwa na rozprawę główną w sprawie przeciwko mnie rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w Dębicy – Załącznik 19: Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami,co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi. – stwierdzićnależy, że nie znajduje on potwierdzenia w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy do sygn. II K 407/13.

Po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie w dniu 15 września 2011 r. pierwszego z w.w. wyroków wznowieniowych od prawomocnego wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. i przekazaniu sprawy przeciwko mnie Sądowi Rejonowemu w Dębic do ponownego rozpoznania postępowanie prowadziła sędzia

Beata Stój.

W okresie od listopada 2010 r., gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie zwrócił akta sprawy sygn. II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ Sądowi Rejonowemu w Dębicy, do dnia 15 marca 2016 r., gdy wydała orzeczenie kończące postępowanie, sędzia Beata Stój wyznaczyła rozprawy/posiedzenie, na które mnie wzywała w pięciu terminach:

  1. 15 marca 2011 r.,
  2. 17 maja 2012 r.,
  3. 29 maja 2012 r.,
  4. 29 czerwca 2012 r.
  5. 8 września 2015 r.

 

Na rozprawę w dniu 15 marca 2011 r. stawiłem się. Prokurator Bernard Bruch odczytał mi akt oskarżenia, a sędzia Beata Stój przesłuchała mnie. Moje stawiennictwo na rozprawie w dniu 15.03.2011 r. potwierdzają liczne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy do sygn. II K 407/13, w tym dokumenty sporządzone osobiście przez sędzię Beatę Stój, w tym… postanowienie z dnia 15 marca 2016 r., w którym sędzia B. Stój podała – Załącznik 20: Zbigniew Kękuś w swoich wyjaśnieniach złożonych w dniu 15 marca 2011 r. zaprzeczył, aby umieszczał na stronach internetowych swoje pisma. Według oskarżonego czyniły to inne osoby ze Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca bez jego wiedzy i zgody. Oskarżony wyjaśnił też, iż nie on był założycielem strony zkekus.w.interia.pl i nie on był jej użytkownikiem, a osoby za Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca (k. 3680, t. XXIII),”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi

Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 20

Trudno o lepszy dowód oszustwa prokuratora Krzysztofa Domagały, niż postanowienie z dnia 15 marca 2016 r. sporządzone osobiście przez sędzię Beatę Stój. Postanowienie, które prokurator K. Domagała postanowił utrzymać w mocy posługując się oszustwem.

To postanowienie nie jest jedynym dowodem oszustwa prokuratora K. Domagały. Nie jest jedynym dowodem „rzetelności” analizy akt sprawy przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy i badania tych akt, na które prokurator K. Domagała powołał się kilkukrotnie w piśmie z dnia 5 września 2016 r. podając – Załącznik 19:

  1. W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, (…).”
  2. Z analizy akt wynika, (…).”
  3. Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że Sąd Rejonowy orzekając w tej sprawie oparł się na całokształcie ujawnionego materiału dowodowego.”

 

Rozprawa wyznaczona przez sędzię Beatę Stój na dzień 17 maja 2012 r. nie odbyła się. Potwierdził to prezes Sądu Rejonowego w Dębicy Dariusz Różański w piśmie do mnie z dnia 21 maja 2012 r. – Załącznik 21: „Sąd Rejonowy w Dębicy A:411-46/10 Dębica, dnia 21 maja 2102 r. Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W związku z Pana pismami z dnia 18 maja 2012 r. wyjaśniam, że termin rozprawy wyznaczony na dzień 17 maja 2012 r. został zmieniony przez sędziego referenta na skutek uwzględnienia wniosku w tym przedmiocie jaki złożył Pana obrońca. Wnosił on o zmianę terminu rozprawy na inny dzień uzasadniając to kolizją z rozprawą wyznaczoną w tym dniu w sprawie przed innym sądem, w których występować miał jako pełnomocnik. Prezes Sądu Rejonowego Dariusz Różański.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt A:411-46/10, pismo prezesa Sądu Dariusza Różańskiego z dnia 21 maja 2012 r. – Załącznik 21

 

Uprzedzony, że rozprawa wyznaczona przez sędzię Beatę Stój na dzień 17 maja 2012 r. nie odbędzie się, nie stawiłem się w Sądzie Rejonowym w Dębicy.

 

Rozprawa wyznaczona przez sędzię Beatę Stój na dzień 29 maja 2012 r. nie odbyła się z winy sędzi Beaty Stój. Potwierdził to Starszy Sekretarz Sądowy Sądu Rejonowego w Dębicy Marcin Foryński-Kastoris w piśmie do mnie z dnia 1 czerwca 2012 r. – Załącznik 22: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 01/06/2012 Sygnatura akt II K 854/10 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ W odpowiedzi na pismo z dnia 28 maja 2012 r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny informuje Pana, że rozprawa wyznaczona pierwotnie na dzień 29 maja 2012 r. została odwołana z uwagi na problemy z zawiadomieniem pokrzywdzonych. Na zarządzenie sędziego /SSR Beaty Stój – ZKE/ Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny, sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ pismo z dnia 1 czerwca 2012 r. Starszego Sekretarza Sądowego Marcina Foryńskiego-Kastoris – Załącznik 22

 

To znaczy, że sędzia referent w sprawie, Beata Stój niedopełniła obowiązku prawidłowego zawiadomienia pokrzywdzonych.

Uprzedzony, że rozprawa wyznaczona przez sędzię Beatę Stój na dzień 29 maja 2012 r. nie odbędzie się, nie stawiłem się w Sądzie Rejonowym w Dębicy.

 

Nie stawiłem się na rozprawę w dniu 29 czerwca 2012 r. Pismem z dnia 25 czerwca 2012 r. skierowanym do prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy Dariusza Różańskiego złożyłem usprawiedliwienie mojego niestawiennictwa.

 

Pismem z dnia 10 lipca 2015 r. wezwała mnie sędzia B. Stój – Załącznik 23: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Data 10/07/2015 Sygn. akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ WEZWANIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny wzywa Pana do obowiązkowego stawiennictwa w charakterze oskarżonego na posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 8 września 2015 r. o godz. 09:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy przy ul. Słonecznej 3 w sprawie z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Na mocy zarządzenia Sędziego Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10,

Wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r. – Załącznik 23

 

Sędzia Beata Stój wyznaczyła termin posiedzenia w przedmiocie wydania postanowienia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej na dzień 8 września 2015 r., podając następnie, w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r. kończącym postępowanie do sygn. akt II K 407/13 – Załącznik 20: „W tej sytuacji, w świetle treści art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k., karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1 i I.11-14 ustała z dniem12 lipca 2012 r., zaś czynów z punktów I.2-10, I.15 i I.16 z dniem 5 lipca 2013 r., natomiast na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., karalność czynów z art. I.17 i I.18 ustała z dniem5 lipca 2015 r.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi

Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., str. 15 uzasadnienia – Załącznik 20

 

Sędzia Beata Stój zamierzała zatem wydać postanowienie – nawiasem mówiąc, prawnie niedopuszczalne w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 – o pozbawieniu mnie wolności podczas posiedzenia w dniu 8 września 2015 r., tj. po tym, gdy w dniach:

  1. 12 lipca 2012 r.
  2. 5 lipca 2013 r.
  3. 5 lipca 2015 r.

ustawała karalność wszystkich czynów, za które mnie ścigała.

A przecież artykuł 17 § 1 k.p.k. stanowi: „Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: (…) 6) nastąpiło przedawnienie karalności,

 

Pismem z dnia 1 września 2015 r. sędzia B. Stój zawiadomiła mnie o odwołaniu posiedzenia, które wyznaczyła na dzień 8 września 2015 r. – Załącznik 24: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 01/09/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś ZAWIADOMIENIE O ODWOŁANIU POSIEDZENIA Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny zawiadamia, że posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej w Pana sprawie, wyznaczone na dzień 08.09.2015 r., godz. 9:30, nie odbędzie się.Na mocy zarządzenia Sędziego. Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 1 września 2015 r.

Załącznik 24

 

Następnie, w dniu 15 marca 2016 r. sędzia Beata Stój wydała postanowienie kończące sprawę przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13Załącznik 20.

 

Analiza akt sprawy przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 407/13 wskazuje, że zarzut przedstawiony mi przez prokuratora Krzysztofa Domagałę w piśmie z dnia 5 września 2016 r., że ja wielokrotnie nie stawiałem się na rozprawę – Załącznik 19:Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami,co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi., jest… oszustwem oraz dowodzi, że prokurator K. Domagała jest oszustem.

W mającej potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy sygn. II K 407/13 rzeczywistości:

  1. sędzia Beata Stój przesłuchała mnie podczas pierwszej rozprawy głównej, którą zorganizowała w dniu 15 marca 2011 r. po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15.09.2010 r. /Załącznik 7/ uchylił na moją korzyść skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. i przekazał sprawę przeciwko mnie Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie 16 z 18 przestępstw, które mi przypisał sędzia T. Kuczma,
  2. to nie ja wielokrotnie nie stawiłem się na rozprawie – w istocie nie stawiłem się jeden raz – lecz sędzia Beata Stój w okresie od 17 maja 2012 r. do 8 września 2016 r. wielokrotnie, tj. czterokrotnie, odwołała wyznaczone przez nią rozprawy/posiedzenie.

 

Jak wspomniałem, w oparciu o moje opisane wyżej doświadczenia z chroniącą interesu:

  1. moich przeciwników procesowych w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13,
  2. prokuratora oskarżyciela Radosławy Ridan oraz prokuratorów, pod nadzorem których ta prowadziła postępowanie przygotowawcze przeciwko mnie,
  3. sędziów Sądu w Dębicy Tomasza Kuczmy i Beaty Stój,

stronniczą oszustką, głównym specjalistą w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Krystyną Kupczyńską, mogę założyć, że w związku z moim wnioskiem o wniesienie przez Rzecznika Praw Obywatelskich kasacji na moja korzyść od postanowienia sędzi B. Stój z dnia 15.03.2016 r., K. Kupczyńska po raz kolejny będzie chciała mnie oszukać.

Gdyby taki miała zamiar adresatka kopii niniejszego pisma, główny specjalista Krystyna Kupczyńska, sugeruję zrezygnowanie z posłużenia się argumentami, z których celem oszukania mnie skorzystał prokurator Prokuratury Krajowej Krzysztof Domagała, tj. z mających potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy do sygn. akt II K 407/13 oszustw, że:

  1. Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi mi czynami,
  2. ja wielokrotnie nie stawiłem się na rozprawie głównej prowadzonej przez sędzię Beatę Stój przez 5 lat, w okresie od dnia 15 marca 2011 r. do 15 marca 2016 r.

 

Mając od ponad 7 lat do czynienia z oszustką Krystyną Kuczyńską zajmującą się w Zespole Prawa Karnego Biura RPO sprawą przeciwko mnie rozpoznawaną przez Sąd Rejonowy w Dębicy w okresie od 14 listopada 2006 r. do 15 marca 2016 r. do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ proponuję, żeby przed wysłaniem do mnie sporządzonej przez K. Kupczyńską odpowiedzi na mój wniosek o wniesienie przez Rzecznika Praw Obywatelskich kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. sygn. II K 407/13, Adresat niniejszego pisma, Rzecznik Praw Obywatelskich, zapoznał się z tą odpowiedzią i dokonał jej analizy w oparciu o:

  1. fakty przedstawione przeze mnie w korespondencji kierowanej do Rzecznika Praw Obywatelskich, w tym w piśmie z dnia 4 kwietnia 2017 r. /Załącznik 18/,
  2. dowody i dokumenty znajdujące się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. II K 407/13.

 

 

 

Zbigniew Kękuś

 

Załączniki: od 1 do 49 do ściągnięcia tutaj

  1. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014.K.Ku., pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 12 kwietnia 2017 r.
  2. Pismo Z. Kękusia z dnia 26 września 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara
  3. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S
  4. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 16 lutego 2007 r.
  5. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 23 kwietnia 2007 r.
  6. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 stycznia 2010 r.
  7. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r., sygn. akt II Ko 283/10
  8. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099
  9. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo INTERIA.PL.S.A., z dnia 1 października 2007r. karta 3183
  10. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo Głównego Specjalisty w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 4 stycznia 2011 r.
  11. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/
  12. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
  13. Pismo Z. Kękusia z dnia 21 lutego 2017 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara
  14. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014, pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 marca 2017 r.
  15. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, „Notatka z przyjęcia interesanta” sporządzona w dniu 7 marca 2017 r. przez głównego specjalistę Mariolę Bielawską
  16. Pismo Z. Kękusia z dnia 8 sierpnia 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara
  17. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Biuro Dyrektora Generalnego, znak BDG-WZK.-134.4.2016, pismo dyrektora generalnego Biura RPO Katarzyny Jakimowicz z dnia 4 lutego 2016 r.
  18. Pismo Z. Kękusia z dnia 4 kwietnia 2017 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara i ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  19. Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r.
  20. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r.
  21. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt A:411-46/10, pismo prezesa Sądu Dariusza Różańskiego z dnia 21 maja 2012 r.
  22. Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny, sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ pismo z dnia 1 czerwca 2012 r. Starszego Sekretarza Sądowego Marcina Foryńskiego-Kastoris
  23. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, uprzednio II K 451/06, II K 854/10, Wezwanie z dnia 10 lipca 2015 r.
  24. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 1 września 2015 r.

„MARCIN KRÓL – ur. 1944., jest filozofem i historykiem idei. W marcu 1968 roku jako doktorant na UW brał udział w studenckich protestach, został aresztowany. W latach 70. pracował w PAN i redagował podziemne czasopismo „Res Publica”, pisał też do paryskiej „Kultury”. W czasie „Solidarności” doradca Regionu Mazowsze. W 1989 r. uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu, potem zaangażował się w kampanię prezydencką Tadeusza Mazowieckiego, w końcu jednak zrezygnował z polityki. Był dziekanem na UW, zasiadał w zarządzie Fundacji Batorego. Wykłada, pisze książki – ostatnia to „Europa w obliczu końca”.

1

Wszystkie przepisy ustaw Kodeks karny i Kodeks postępowania karnego podaję w ich brzmieniach, pod rządami których rozpoznawana była sprawa do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II I 451/06, II K 854/10/.

i „Prof. Fryderyk Zoll („młodszy” dla odróżnienia od ojca, wybitnego znawcy prawa rzymskiego – prof. Fryderyka Zolla zwanego „starszym”), dziadek prof. dr. Andrzeja Zolla, obecnego rzecznika praw obywatelskich, urodził się 1 lutego 1865 r. w podkrakowskim wówczas Podgórzu. Ich przodkowie przybyli do Polski z niemieckiej Wirtembergii pod koniec XVIII stulecia i bardzo szybko, podobnie jak wiele innych rodzin cudzoziemskich, dzięki przyciągającej sile polskiej kultury ulegli rychłej polonizacji.” – Źródło: Krzysztof Pol, Fryderyk Zoll (młodszy) (1865–1948). W 140. rocznicę urodzin”, PALESTRA, Pismo Adwokatury Polskiej, Rok XLVIII

ii Żydoukrainiec na rzecznika RPO”Źródło: http://www.gazetawarszawska.com/pugnae/1851-zydoukrainiec-na-rzecznika-rpo