Rzeczpospolita opresyjna – lider dobrej zmiany PiS w resorcie sprawiedliwości Zbigniew Ziobro, szef i obrońca mafii prawników i urzędników

Zbigniew Ziobro: Koniec mafii prawników i urzędników.”
Źródło: „Fakt”, 2 lutego 2017 r., s. 2

Minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro (47 l.) chce usprawnić pracę wymiaru sprawiedliwości.

Po pierwsze – zmusić sędziów do bardziej wytężonej pracy.

Źródło: „Ziobro rozpoczyna rewolucję w sądach”; „Fakt”, 21-22.01.2017, s. 3

Choć w oszustwach jest fachowcem,

To się wilk nie zmieni w owcę.

Wilk był wilkiem, jest i będzie:
wszędzie – zawsze, zawsze – wszędzie.”

Bogusława Michalec, „Wilk i owce”, Wydawnictwo AKSJOMAT 2009

Szanowni Państwo,

Niniejszego e-mail’a kieruję do Państwa w interesie społecznym.

Prezentuję lidera dobrej zmiany PiS w resorcie sprawiedliwości, samozwańczego reformatora wymiaru sprawiedliwości Zbigniewa Ziobrę.

„Reformator” Zbigniew Ziobro odgraża się, ze zmusi sędziów do bardziej wytężonej pracy i zapowiada, że skończy z mafią prawników i urzędników. W istocie ochrania mafię, a intensywnością swej pracy daje jej członkom, sędziom, prokuratorom, urzędnikom jak najgorszy przykład.

Mafię ochrania konsekwentnie, tzn. tak samo, jak wtedy, gdy przed 10 laty był po raz pierwszym ministrem sprawiedliwości – prokuratorem generalnym.
Jest konsekwentny… Przed 10 laty ochraniał mafię. Teraz chroni mafię i… swój wizerunek.

Przed 10 laty lekceważył prawo, mnie i prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja, który go zawiadomił, że jestem niesłusznie ścigany.

Teraz do grona lekceważonych – w interesie mafii – dołączył Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszkę Ścigaj.

Ponieważ chroniąc interesu mafii, do dnia wysłania przeze mnie niniejszego e-mail’a nie rozpoznał sprawy, którą pismem z dnia 29 listopada 2016 r. skierowała do niego Poseł Agnieszka Ścigaj – w sprawach, które mu mają przysporzyć dobrego PR’u działa Zbigniew Ziobro dynamicznie, błyskawicznie, informując o swych działaniach media – pismem z dnia 5 kwietnia 2017 r. /Załącznik 1.5/ skierowanym do Pani Poseł złożyłem wniosek, aby sprawę zgłoszoną ministrowi sprawiedliwości – prokuratorowi generalnemu Zbigniewowi Ziobrze pismem z 29.11.2016 r. zgłosiła mu ponownie, tym razem w formie interpelacji poselskiej. Będzie musiał udzielić „reformator” Ziobro odpowiedzi w ciągu 21 dni i…opublikować ją na stronnie internetowej Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Ewentualne ponowne kłamstwo – mnie nieraz już oszukał Z. Ziobro – będzie tam „wisiało”.

Uważam, że przyczyną bierności Z. Ziobry przez ponad 4 miesiące jest, że nie może znaleźć oszusta w Prokuraturze Krajowej, któryby odważyłby się udzielił Poseł A. Ścigaj odpowiedzi sprzecznej z prawem.

A odpowiedzi zgodnej z prawem Z. Ziobro nie chce udzielić, bo chroni interesu mafii prawników i urzędników – sędziowie, prokuratorzy, kolejni Rzecznicy Praw Obywatelskich /Andrzej Zoll, Janusz Kochanowski, Irena Lipowicz, Andrzej Bodnar/ z zatrudnianymi w Biurze RPO dyrektorami Zespołów /np. Kamilla Dołowska/ i głównymi specjalistami /m.in. była studentka A. Zolla Krystyna Kupczyńska/ – z jej frakcją dla Polaków najbardziej niebezpieczną, judeofaszyści /np. poniemieckii Żyd, wnuk członka hitlerowskiej Akademii Prawa Niemieckiego Fryderyka Zollaii, Andrzej Zoll.

W załączeniu do pisma z dnia 5 kwietnia 2017 r. do Poseł Agnieszki Ścigaj – oraz w załączeniu do niniejszego e-mail’a – przesyłam także pismo z dnia 4 kwietnia 2017 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara i do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry /Załącznik 1.5/, informujące ich o możliwości prowadzenia przeze mnie od dnia 12 kwietnia 2017 r. protestu głodowego przed Prokuraturą Krajową lub przed Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich oraz o jego przyczynach.

Z poważaniem,

Zbigniew Kękuś

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 5 kwietnia 2017 r.

Zbigniew Kękuś

Pani

Agnieszka Ścigaj

Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
Biuro Poselskie

ul. Długa 48/15

31-146 Kraków

Dotyczy:

  1. Wniosek o skierowanie, w formie interpelacji poselskiej, wniosków do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry, jak w Pani piśmie do niego z dnia 29 listopada 2016 r. – /Załącznik 1/.
  2. Wniosek o skierowanie interpelacji poselskiej jak w pkt. I do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry bez zbędnej zwłoki.
  3. Zawiadomienie, że po odpowiedź na niniejsze pismo stawię się w Pani Biurze Poselskim w Krakowie w dniu 10 kwietnia 2017 r.
  4. Zawiadomienie, że:
    1. skany dokumentów poświadczających zdarzenia opisane w niniejszym piśmie są umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl,
    2. kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

-Polacy muszą uwierzyć, że do sądów idzie się po sprawiedliwość i nie czeka się na nią latami.

Muszą odzyskać zaufanie do sądów i samych sędziów, którzy zbyt często okazują pobłażanie przestępcom,

a lekceważenia wobec zwykłych ludzi.”
Zbigniew Ziobro, w: „Ziobro: Chcę zmieniać sądy; „Fakt”, 28.09.2016, s. 3

Zbigniew Ziobro: Koniec mafii prawników i urzędników.”
Źródło: „Fakt”, 2 lutego 2017 r., s. 2

Szanowna Pani,

Po zapoznaniu się z doręczonymi Pani przeze mnie dokumentami w sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 45/06, II K 854/10/ skierowanym do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry pismem z dnia 29 listopada 2016 r. złożyła Pani – Załącznik 1: „Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj Kraków, dnia 29 listopada 2016 roku Sz. P. Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości Prokurator Generalny Szanowny Panie Ministrze,

W ostatnim czasie do mojego Biura Poselskiego zgłosił się Pan Zbigniew Kękuś z prośbą o podjęcie interwencji w jego sprawie.

Dlatego też zwracam się do Pana Ministra w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w Dębicy II Wydziału Karnego, wydanym do sygnatury akt II K 407/13 (uprzednio II K 451/06, II K 854/10), z dnia 15 marca 2016 roku w sprawie karnej Pana Zbigniewa Kękusia oskarżonego aktem oskarżenia Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód z dnia 12 czerwca 2006 r. /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/ o przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., w celu weryfikacji, czy wydane prawomocne postanowienie kończące postępowanie do sygn. akt II K 407/13 było zgodnie z dyspozycją:

  1. art. 366 § 1 k.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych oskarżonemu przestępstw,
  2. art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych oskarżonemu przestępstw,
  3. art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt. I.2, postanowienia z dnia 15 marca 2016 roku, tj. z art. 216 § 2 kk i art. 212 § 2 w zw. z art. 12 k.k.
  4. art. 226 § 3 k.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt. II.17 postanowienia z dnia 15 marca 2016 roku, tj. z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 kk. w zw. z art. 12 k.k.

Jednocześnie wskazuję, iż z przedstawionego przez Pana Zbigniewa Kękusia postanowienia z dnia 15 marca 2016 oku wynika, iż przypisano mu następujące czyny, tj.: /wykaz 18 przestępstw przypisanych mi przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. – ZKE/.

Konstatując, proszę o ustosunkowanie się do powyższego pisma, zgodnie z zakreślonym we wstępie jego przedmiotem.

Z poważaniem, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj”
Dowód: Pismo z dnia 29 listopada 2016 r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj do ministra

sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 1

W związku z pismem jak wyżejotrzymała Pani pismo dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego prokuratora Zbigniewa Siejbika z dnia 30 stycznia 2017 r. – Załącznik 2: „Rzeczpospolita Polska Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego /adres – ZKE/ 30 stycznia 2017 r. PK IV Ksk 1046.2016 Pani Agnieszka Ścigaj Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Biuro Poselskie ul. Długa 48/15 31-146 Kraków Odpowiadając na pismo Pani Poseł z dnia 29 listopada 2016 r., skierowane do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, a przekazane dniu 15 grudnia 2016 r. do Departamentu Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej, przy piśmie Dyrektora Biura Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 grudnia 2016 r., znak: BM-I-052-3932/16/2, zawierające interwencję podjętą na rzecz Pana Zbigniewa Kękusia w związku z kwestionowaniem rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie II K 407/13 Sądu Rejonowego w Dębicy – uprzejmie informuję, że po ponownym zbadaniu akt wymienionej sprawy zostanie podjęta decyzja procesowa o czym zostanie Pani niezwłocznie zawiadomiona. Akta przedmiotowej sprawy były już bowiem badane w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej i nie ujawniono wówczas przesłanek pozwalających na wywiedzenie kasacji od prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, o czym Pan Zbigniew Kękuś został poinformowany pismem z dnia 5 września 2016 r., sygn. PK IV Ksk 1046.2016. Dyrektor Departamentu Postępowania Sądowego prokurator Prokuratury Krajowej Zbigniew Siejbik”
Dowód: Prokuratura Krajowa Departament Postępowania sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo

dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego prokuratora Zbigniewa Siejbika z dnia 30 stycznia 2017 r. do Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej – Załącznik 2

Do dnia złożenia niniejszego pisma nie otrzymała Pani odpowiedzi ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry na pismo z 29.11.2016 r.

Zbigniew Ziobro deklaruje, że chce zmusić sędziów do bardziej wytężonej pracy:

Minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro (47 l.) chce usprawnić pracę wymiaru sprawiedliwości.

Po pierwsze – zmusić sędziów do bardziej wytężonej pracy.

Źródło: „Ziobro rozpoczyna rewolucję w sądach”; „Fakt”, 21-22.01.2017, s. 3

sam dając im jak najgorszy przykład.

Pragnę poinformować, że pismem z dnia 4 kwietnia 2017 r. skierowanym do:

  1. rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara
  2. ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry

złożyłem – Załącznik 5: „Panowie:

  1. Adam Bodnar, Rzecznik Praw Obywatelskich, Al. Solidarności 77, 00-090 Warszawa
  2. Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, ul. Rakowiecka 26/30, 02-528 Warszawa

Sygn. akt:

  1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 /uprzednio PG IV KSK 699/11/
  2. Biura Rzecznika Praw Obywatelskich: II.511.1223.2014 /uprzednio: RPO-422333 – II/03/K.Ku/
  3. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

Dotyczy:

  1. Wniosek o:
    1. przygotowanie przez ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę do dnia 12 kwietnia 2017 r. odpowiedzi na wniosek Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj z pisma z dnia 29 listopada 2016 r. /Załącznik 1/ o zweryfikowanie, czy prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15 marca 2016 r., kończące postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ jest zgodne z dyspozycją:
      1. art. 366 § 1 k.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi przestępstw,
      2. art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi przestępstw,
      3. art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego mi w pkt. I.2,
      4. art. 226 § 3 k.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia,
    2. wydanie mi – na podstawie art. 51.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych. Ograniczenie tego prawa może określić ustawa.” – w dniu 12 kwietnia 2017 r. przez ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę kserokopii odpowiedzi jak w pkt. I.1 z pieczęcią Prokuratury Krajowej poświadczającą za zgodność z oryginałem na każdej ze stron.
  2. Wniosek – na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k. – o przygotowanie dla mnie na dzień 12 kwietnia 2017 r. przez:
    1. ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę
    2. rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara

kasacji na moją korzyść – wnoszę o sporządzenie kasacji przez każdego z Adresatów niniejszego pisma z osobna – od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 26.

  1. Wniosek o przedstawienie Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. II zarzutów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, naruszenia:
    1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi czynów,
    2. prawa procesowego określonego w art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi czynów,
    3. prawa procesowego określonego w art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. w odniesieniu do czynu przypisanego mi w pkt. I.2 postanowienia,
    4. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w odniesieniu do czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia.
  2. Wniosek o sporządzenie kasacji jak w pkt. II, w odniesieniu do:
    1. wniosku jak w pkt. III.1, na podstawie:
      1. pisma z dnia 15 marca 2007 r. prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 28,
      2. pisma z dnia 6 lipca 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 30,
      3. pisma z dnia 6 sierpnia 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 29,
      4. pisma z dnia 1 października 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 31,
      5. postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – Załącznik 27,
      6. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, wniesionej na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – Załącznik 32,
      7. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanego na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – Załącznik 33,
      8. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 35,
    2. wniosku jak w pkt. III.2, na podstawie:
      1. orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 36,
      2. orzeczenia Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/13, uchylającego postanowienie sędzi Beaty Stój jak w pkt. III.9 – Załącznik 37.
    3. wniosku jak w pkt. III.3, na podstawie ustalenia Rzecznika Praw Obywatelskich zamieszczonego w piśmie do mnie Rzecznika z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku – Załącznik 19,
    4. wniosku jak w pkt. III.4, na podstawie wskazania doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej –Załącznik 38,
  3. Zawiadomienie, że Sąd Rejonowy w Dębicy:
    1. oczywiście i rażąco naruszywszy prawo określone w art. 442 § 3 k.p.k. „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.” nie wykonał przez cztery lata – do dnia wydania postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 – dyspozycji Sądu Najwyższego zamieszczonej w wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r., wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r. – patrz: str. 15-16 niniejszego pisma,
    2. naruszywszy prawo określone w art. 442 § 3 k.p.k. podał w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 – Załącznik 26: „Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne.”
  4. Wniosek o złożenie w kasacji jak w pkt. II wniosku o uniewinnienie mnie od każdego zarzutu przypisanego mi przez Sąd Rejonowy w Dębicy postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 – Załącznik 26.
  5. Zawiadomienie, że po odbiór:
    1. odpowiedzi na wniosek jak w pkt. I i kasacji jak w pkt. II stawię się w Prokuraturze Krajowej w dniu 12 kwietnia 2017 r. /środa/ o godz. 10:00,
    2. kasacji jak w pkt. II stawię się w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich po odbiorze w Prokuraturze Krajowej odpowiedzi na wniosek jak w pkt. I i kasacji jak w pkt. II.
  6. Zawiadomienie, że w przypadku odmowy wydania mi:
    1. w dniu 12 kwietnia 2017 r. przez ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę odpowiedzi jak w pkt. I i kasacji jak pkt. II
    2. przez rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara w dniu 12 kwietnia 2017 r. – lub później, jeśli zmuszony będę czekać przed Prokuraturą Krajową na dokumenty jak w pkt. VIII.2 – kasacji jak w pkt. II

rozpocznę 12 kwietnia 2017 r. prowadzony całodobowo przed:

    1. Prokuraturą Krajową w Warszawie, ul. Rakowiecka 26/30 lub – patrz: pkt. VIII.2
    2. Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich w Warszawie, Al. Solidarności 77,

protest głodowy – nie będę jadł, będę pił wodę i soki – który będę prowadził do dnia wydania mi w.w. dokumentów.

  1. Zawiadomienie, że rozpoczęty ewentualnie w dniu 12 kwietnia 2017 r. przed Prokuraturą Krajową lub przed Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich protest głodowy:
    1. przerwę w dniu 24 kwietnia 2017 r. w godzinach południowych z powodu mającego się odbyć w dniu 25 kwietnia 2017 r. przed Sądem Okręgowym w Krakowie IV Wydział Karny-Odwoławczy posiedzeniem w przedmiocie rozpoznania mojej skargi na naruszenie przez prokuratora rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Dorotę Baranowską mojego prawa do rozpoznania sprawy przeciwko mnie do sygn. akt 2 Ds. 542/14 bez nieuzasadnionej zwłoki – Załącznik 40,
    2. będę kontynuował od godzin południowych 26 kwietnia 2017 r.
  2. Wniosek o uwzględnienie przez
    1. ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry,
    2. rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara

w planach i działaniach wobec mnie, że w dniu 2 maja 2017 r. skończę 59 lat i ze względu na mój wiek nadto długie prowadzenie przeze mnie protestu głodowego nie będzie z korzyścią dla mojego zdrowia.

  1. Zawiadomienie, że Sąd Okręgowy w Rzeszowie poświadczył w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II Kz 246/13 /Załącznik 37/, że po upływie karalności przestępstw możliwie jest prowadzenie postępowania zmierzającego do uniewinnienia osoby, której przypisano ich sprawstwo.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 4 kwietnia 2017 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara i ministra

sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 5

Ponieważ minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro przez cztery miesiące nie udzielił odpowiedzi na wniosek z Pani pisma z dnia 29.11.2016 r. uprzejmie proszę o ponowienie tego wniosku – na podstawie art. 191.1 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej:„Interpelacje, wnioski o przedstawienie informacji bieżących, zapytania poselskie i pytania w sprawach bieżących mogą być kierowane do członków Rady Ministrów.” – w formie interpelacji poselskiej.

W takim przypadku minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro będzie zobligowany – na podstawie art. 193.1 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej:„Odpowiedź na interpelację jest udzielana w formie pisemnej nie później niż w terminie 21 dni od dnia otrzymania interpelacji.” – udzielić Pani odpowiedzi nie później niż w terminie 21 dni od daty złożenia przez Panią interpelacji.

Pragnę nadmienić, że w sprawie postępowania prowadzonego przeciwko mnie przez Sąd Rejonowy w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ interpelację poselską złożył w przeszłości, pismem z dnia 3 września 2009 r. Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Zbigniew Wassermann – Załącznik 3:

Dowód: Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, interpelacja poselska Posła Prawo i Sprawiedliwość Zbigniewa

Wassermanna z dnia 3 września 2009 r. /nr 11505/, w sprawie wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., sygn. II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – Załącznik 3

Posła Z. Wassermanna oszukał – kłamstwo, oszustwo, poświadczenie nieprawdy, to powszechnie stosowane przez prokuratorów, sędziów i urzędników Biura Rzecznika Praw Obywatelskich metody ochrony interesu funkcjonariuszy publicznych naruszających prawo i pozbawiających obywateli możności korzystania z ich praw – odpowiedzią z dnia 10 października 2009 r. zastępca prokuratora generalnego Andrzej Pogorzelski – Załącznik 4:

Dowód: Prokuratura Generalna, odpowiedź zastępcy prokuratora generalnego Andrzeja Pogorzelskiego z dnia 9 października 2009r. /sygn. akt: PR V 861-1995/08/ na interpelację Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Zbigniewa Wassermanna z dnia 3 września 2009 – numer interpelacji 11505 – Załącznik 4

Zastępca prokuratora generalnego Andrzej Pogorzelski oszukał:

  1. autora interpelacji, posła Zbigniewa Wassermanna,
  2. adresata odpowiedzi, którą sporządził, marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
  3. mnie, niesłusznie skazanego niekonstytucyjnym wyrokiem.

Podał w odpowiedzi z dnia 09.10.2009 r. – Załącznik 4: „(…) Po wnikliwym zbadaniu akt nie dopatrzono się jednak istnienia podstaw prawnych z art. 523 § 1 K.p.k. do wniesienia w tej sprawie kasacji na korzyść skazanego. (…)Przeprowadzone w Biurze Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej badanie akt przedmiotowej sprawy pod kątem istnienia podstaw z art. 523 § 1 K.p.k. do wniesienia do Sądu Najwyższego nadzwyczajnego środka zaskarżenia – kasacji, na korzyść pana Z. K. od wymienionego orzeczenia wykazało, iż brak jest ku temu podstaw.

W myśl art. 523 § 1 K.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 K.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że doszło do innego rażącego naruszenia prawa materialnego, niespełniony jednak został drugi z wymienionych w art. 523 § 1 K.p.k. warunków wniesienia kasacji, a mianowicie istotny wpływ owego innego naruszenia prawa na treść orzeczenia.”

Dowodem poświadczającym, że zastępca prokuratora generalnego Andrzej Pogorzelski oszukał posła Z. Wassermanna, Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i mnie jest, że rok później, w dniu 15 września 2010 r., Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy na moją korzyść od w.w. skazującego mnie wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. Uchylił wyrok z 18.12.2007 r. w zakresie 16 z 18 przestępstw, które przypisał mi sędzia T. Kuczma – Załącznik 5.34: „Sygn. akt II Ko 283/10 Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 15 września 2010r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Moskwa, Sędziowie SSO Andrzej Borek (spraw.) SSR del. do SO Marcin Świerk Protokolant /imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/ po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 15 września 2010r. wniosku obrońcy skazanego Zbigniewa Kękusia o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 na podstawie art. 540 § 2 i art. 547 § 2 kpk wznawia postępowanie w sprawie II K 451/06 w punktach I, III – XVII wyroku i uchyla w tej części wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

(…) Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1 kk.”

(…) Tym samym niewątpliwie w przedmiotowej sprawie zachodzi potrzeba uchylenia wyroku i wznowienia postępowania w żądanym zakresie.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego w

Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r., sygn. akt II Ko 283/10 – Załącznik 5.34

Artykuł 523 § 1 k.p.k., na który powołał się zastępca prokuratora generalnego Andrzej Pogorzelski w w.w. odpowiedzi z dnia 09.10.2009 r. na interpelację posła Z. Wassermanna stanowi: Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.”

Sąd Okręgowy w Rzeszowie poświadczył zatem wyrokiem z dnia 15.09.2010 r., że w sprawie wyroku z dnia 18.12.2007 r. Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. akt II K 451/06/ zachodziła przesłanka określona w art. 523 § 1 k.p.k., że wyrok ten został wydany z rażącym i mającym wpływ na jego treść naruszeniem prawa określonego w art. 226 § 1 k.k.

A o tym właśnie poinformował ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Andrzeja Czumę poseł Zbigniew Wassermann. W interpelacji z 03.09.2009 r. podał – Załącznik 3: „Najważniejszą dla sprawy jest bowiem kwestia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., którym to wyrokiem trybunał przesądził, iż art. 226 § 1 K.k. jest niezgodny z konstytucją w zakresie, w jakim penalizuje znieważenie funkcjonariusza publicznego dokonane wyłącznie w związku, a nie podczas pełnienia czynności służbowych. (…) Mam pełne przekonanie, iż ściganie pana Z.K. z oskarżenia publicznego w zakresie art. 226 § 1 K.k. było w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego niedopuszczalne.

Jak wspomniałem, oszustwo, kłamstwo, poświadczenie nieprawdy są powszechnie stosowanymi przez prokuratorów i sędziów metodami ochrony interesu członków ich środowiska.

Obecny minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro korzystał z nich po raz pierwszy – jako minister oraz jako poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej – w w.w. sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ już w latach 2006, 2007, gdy doręczonym Pani przeze mnie pismem z dnia 15 marca 2007 r. prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztof Łapaj skierował do niego –Załącznik 5.28: „Warszawa, 2007.03.15. ZGSOPO-07/03/MS.1 Szanowny Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Al. Ujazdowskie 11 00-950 Warszawa Dotyczy: Wniosek o spowodowanie wstrzymania przez Ministra Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Pana Zbigniewa Ziobro prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny postępowania karnego /sygn. akt II K 451/06/ przeciwko Panu dr Zbigniewowi Kękuś,omyłkowo oskarżonemu przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód o popełnienie przedstawionych w niniejszym piśmie przestępstw.

Uzasadnienie

(…) W związku z powyższym, oraz w związku z rozprawą główną w sprawie dr Zbigniewa Kękuś, wyznaczoną przez Sąd Rejonowy w Dębicy na dzień 27 marca 2007r. mimo stanowiska tego Sądu, zajętego w wyżej wymienionym postanowieniu z dnia 30 listopada 2006r., niniejszym informuję, że:

  1. dr Zbigniew Kekuś nie był sprawcą wskazanych w wydanym przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w dniu 13 czerwca 2006r. akcie oskarżenia czynów.
  2. dr Zbigniew Kękuś nie zamieszczał wskazanych w wydanym przeciwko niemu akcie oskarżenia informacji na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl .
  3. dr Zbigniew Kękuś nie założył i nie administrował stroną internetową www.zkekus.w.interia.pl , nigdy nie miał i nie ma do niej dostępu, by ją redagować.
  4. dr Zbigniew Kękuś nigdy nie miał i nie ma dostępu do administrowania stroną internetową Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl.

Ponieważ bronił w latach 2006 i 2007 r. minister sprawiedliwości – prokurator generalny, poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Zbigniew Ziobro interesu moich przeciwników procesowych w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/, to konsekwentnie broni ich i teraz w tej samej sprawie znowu minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro.

Obecnie broni także własnego interesu, wizerunku.

I dlatego po tym, gdy zezwolił swojemu podwładnemu z Prokuratury Krajowej Krzysztofowi Domagale oszukać mnie pismem z dnia 5 września 2016 r. /Załącznik 5.7/, nie odpowiada szósty miesiąc na moje wnioski z pism do niego z dnia 25 października 2016 r., w tym:

  1. z pism, w których przedstawiłem dowody oszustw, kłamstw i poświadczeń nieprawdy prokuratora K. Domagały – Załącznik 5.8, Załącznik 5.10, Załącznik 5.12, Załącznik 5.14,
  2. z pisma – Załącznik 5.16 – którym udowodniwszy kłamstwa, oszustwa i poświadczenia nieprawdy prokuratora K. Domagały, ponowiłem wniosek o wniesienie kasacji na moją korzyść od postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. sędzi Beaty Stój, następczyni sędziego T. Kuczmy w w.w. sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

Z tej samej przyczyny nie udzielił Pani przez ponad cztery miesiące odpowiedzi na wnioski z Pani pisma do niego z dnia 29 listopada 2016 r. – Załącznik 1.

Minister sprawiedliwości – prokurator generalny Zbigniew Ziobro najwyraźniej czeka aż mnie jego podwładni, prokuratorzy, razem z sędziami umieszczą w szpitalu psychiatrycznym. Co, jak Panią informowałem, przedstawiając dowody słuszności mojego stanowiska, jest ich, prokuratorów, sędziów oraz – co poświadczają jego zaniechania, bierność – Zbigniewa Ziobry, wspólnym celem.

Nawiasem, mówiąc, drugi z adresatów mojego w.w. pisma z dnia 4 kwietnia 2017 r. /Załącznik 5/, rzecznik praw obywatelskich Adam Bodnar też najwyraźniej na to – umieszczenie mnie w szpitalu psychiatrycznym – czeka. Nie dość, że lekceważy wnioski, które do niego kieruję w sprawie w.w. postanowienia sędzi Beaty Stój z 15.03.2016 r., to sam przedstawił mi następny zarzut… rozpowszechniania materiałów jawnie antysemickich i wynajmując za publiczne pieniądze radcę Elizę Grabowską-Szweicer zażądał zablokowania umieszczonych na stronie www.kekusz.pl materiałów poświadczających, jak pracownicy Biura RPO, w tym dyrektor Zespołu Prawa Cywilnego Kamilla Dołowska, świadczą byłemu rzecznikowi praw obywatelskich Andrzejowi Zollowi od 2006 usługę ochrony przed poniesieniem konsekwencji za wykorzystywanie urzędu RPO w celach prywatnych, w tym m.in. w celu uczynienia mnie przestępcą – pkt. II.17 aktu oskarżenia, na podstawie którego sędzia T. Kuczma wydał skazujący mnie wyrok z 18.12.2007 r., a sędzia B. Stój postanowienie z dnia 15 marca 2016 r. – w sprzeczności z prawem, którego sam od kilkunastu lat naucza za pośrednictwem kolejnych edycji wydawanego pod jego redakcją naukową Komentarza do kodeksu karnego.

A przecież nie dość, że:

Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji.”

Artykuł 54 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

Każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe.”

Artykuł 10.1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności

to:

W ocenie Trybunału /Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – ZKE/„[…] Podnoszenie lub rozgłaszanie prawdziwych zarzutów dotyczących osób pełniących funkcje publiczne o takie postępowanie lub właściwości,

które mogą narazić je na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności […] jest czynem – niezależnie od intencji sprawcy – ex definitione służącym społecznie uzasadnionemu interesowi (…)

Z całą pewnością w przypadku osób pełniących funkcje publiczne tego rodzaju interes uzasadniał będzie przyjęcie szerokich granic krytyki.

Źródło: Kodeks karny część szczególna, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją Andrzeja Zolla 3 wydanie,

LEX a Wolters Kluwer business, s. 803

Wnoszę jak na wstępie

Z poważaniem,

Zbigniew Kękuś

Załączniki:

  1. Pismo z dnia 29 listopada 2016 r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
  2. Prokuratura Krajowa Departament Postępowania sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego prokuratora Zbigniewa Siejbika z dnia 30 stycznia 2017 r. do Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
  3. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, interpelacja poselska Posła Prawo i Sprawiedliwość Zbigniewa Wassermanna z dnia 3 września 2009 r. /nr 11505/, w sprawie wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., sygn. II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/
  4. Prokuratura Generalna, odpowiedź zastępcy prokuratora generalnego Andrzeja Pogorzelskiego z dnia 9 października 2009r. /sygn. akt: PR V 861-1995/08/ na interpelację Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Zbigniewa Wassermanna z dnia 3 września 2009 – numer interpelacji 11505
  5. Pismo Z. Kękusia z dnia 4 kwietnia 2017 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara i ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 4 kwietnia 2017 r.

Zbigniew Kękuś

Panowie:

  1. Adam Bodnar, Rzecznik Praw Obywatelskich, Al. Solidarności 77, 00-090 Warszawa
  2. Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, ul. Rakowiecka 26/30, 02-528 Warszawa

Sygn. akt:

  1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 /uprzednio PG IV KSK 699/11/
  2. Biura Rzecznika Praw Obywatelskich: II.511.1223.2014 /uprzednio: RPO-422333 – II/03/K.Ku/
  3. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

Dotyczy:

  1. Wniosek o:
    1. przygotowanie przez ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę do dnia 12 kwietnia 2017 r. odpowiedzi na wniosek Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj z pisma z dnia 29 listopada 2016 r. /Załącznik 1/ o zweryfikowanie, czy prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15 marca 2016 r., kończące postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ jest zgodne z dyspozycją:
      1. art. 366 § 1 k.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi przestępstw,
      2. art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi przestępstw,
      3. art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego mi w pkt. I.2,
      4. art. 226 § 3 k.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia,
    2. wydanie mi – na podstawie art. 51.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: Każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych. Ograniczenie tego prawa może określić ustawa.” – w dniu 12 kwietnia 2017 r. przez ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę kserokopii odpowiedzi jak w pkt. I.1 z pieczęcią Prokuratury Krajowej poświadczającą za zgodność z oryginałem na każdej ze stron.
  2. Wniosek – na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k. – o przygotowanie dla mnie na dzień 12 kwietnia 2017 r. przez:
    1. ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę
    2. rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara

kasacji na moją korzyść – wnoszę o sporządzenie kasacji przez każdego z Adresatów niniejszego pisma z osobna – od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 26.

  1. Wniosek o przedstawienie Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. II zarzutów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, naruszenia:
    1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi czynów,
    2. prawa procesowego określonego w art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi czynów,
    3. prawa procesowego określonego w art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. w odniesieniu do czynu przypisanego mi w pkt. I.2 postanowienia,
    4. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w odniesieniu do czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia.
  2. Wniosek o sporządzenie kasacji jak w pkt. II, w odniesieniu do:
    1. wniosku jak w pkt. III.1, na podstawie:
      1. pisma z dnia 15 marca 2007 r. prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 28,
      2. pisma z dnia 6 lipca 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 30,
      3. pisma z dnia 6 sierpnia 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 29,
      4. pisma z dnia 1 października 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 31,
      5. postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – Załącznik 27,
      6. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, wniesionej na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – Załącznik 32,
      7. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanego na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ – Załącznik 33,
      8. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 35,
    2. wniosku jak w pkt. III.2, na podstawie:
      1. orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 36,
      2. orzeczenia Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/13, uchylającego postanowienie sędzi Beaty Stój jak w pkt. III.9 – Załącznik 37.
    3. wniosku jak w pkt. III.3, na podstawie ustalenia Rzecznika Praw Obywatelskich zamieszczonego w piśmie do mnie Rzecznika z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt RPO-422333-II/02/K.Ku – Załącznik 19,
    4. wniosku jak w pkt. III.4, na podstawie wskazania doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej – Załącznik 38,
  3. Zawiadomienie, że Sąd Rejonowy w Dębicy:
    1. oczywiście i rażąco naruszywszy prawo określone w art. 442 § 3 k.p.k. „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. nie wykonał przez cztery lata – do dnia wydania postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 – dyspozycji Sądu Najwyższego zamieszczonej w wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r., wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r. – patrz: str. 15-16 niniejszego pisma,
    2. naruszywszy prawo określone w art. 442 § 3 k.p.k. podał w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 – Załącznik 26: „Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne.”
  4. Wniosek o złożenie w kasacji jak w pkt. II wniosku o uniewinnienie mnie od każdego zarzutu przypisanego mi przez Sąd Rejonowy w Dębicy postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13 – Załącznik 26.
  5. Zawiadomienie, że po odbiór:
    1. odpowiedzi na wniosek jak w pkt. I i kasacji jak w pkt. II stawię się w Prokuraturze Krajowej w dniu 12 kwietnia 2017 r. /środa/ o godz. 10:00,
    2. kasacji jak w pkt. II stawię się w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich po odbiorze w Prokuraturze Krajowej odpowiedzi na wniosek jak w pkt. I i kasacji jak w pkt. II.
  6. Zawiadomienie, że w przypadku odmowy wydania mi:
    1. w dniu 12 kwietnia 2017 r. przez ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę odpowiedzi jak w pkt. I i kasacji jak pkt. II
    2. przez rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara w dniu 12 kwietnia 2017 r. – lub później, jeśli zmuszony będę czekać przed Prokuraturą Krajową na dokumenty jak w pkt. VIII.2 – kasacji jak w pkt. II

rozpocznę 12 kwietnia 2017 r. prowadzony całodobowo przed:

    1. Prokuraturą Krajową w Warszawie, ul. Rakowiecka 26/30 lub – patrz: pkt. VIII.2
    2. Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich w Warszawie, Al. Solidarności 77,

protest głodowy – nie będę jadł, będę pił wodę i soki – który będę prowadził do dnia wydania mi w.w. dokumentów.

  1. Zawiadomienie, że rozpoczęty ewentualnie w dniu 12 kwietnia 2017 r. przed Prokuraturą Krajową lub przed Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich protest głodowy:
    1. przerwę w dniu 24 kwietnia 2017 r. w godzinach południowych z powodu mającego się odbyć w dniu 25 kwietnia 2017 r. przed Sądem Okręgowym w Krakowie IV Wydział Karny-Odwoławczy posiedzeniem w przedmiocie rozpoznania mojej skargi na naruszenie przez prokuratora rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Dorotę Baranowską mojego prawa do rozpoznania sprawy przeciwko mnie do sygn. akt 2 Ds. 542/14 bez nieuzasadnionej zwłoki – Załącznik 40,
    2. będę kontynuował od godzin południowych 26 kwietnia 2017 r.
  2. Wniosek o uwzględnienie przez
    1. ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry,
    2. rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara

w planach i działaniach wobec mnie, że w dniu 2 maja 2017 r. skończę 59 lat i ze względu na mój wiek nadto długie prowadzenie przeze mnie protestu głodowego nie będzie z korzyścią dla mojego zdrowia.

  1. Zawiadomienie, że Sąd Okręgowy w Rzeszowie poświadczył w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II Kz 246/13 /Załącznik 37/, że po upływie karalności przestępstw możliwie jest prowadzenie postępowania zmierzającego do uniewinnienia osoby, której przypisano ich sprawstwo.
  2. Zawiadomienie, że:
    1. skany dokumentów poświadczających zdarzenia opisane w niniejszym piśmie są umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl,
    2. skan niniejszego pisma zostanie umieszczony w Internecie w tym na stronie www.kekusz.pl.

Mam chronić prawa obywateli przed nadużyciami czy zakusami ze strony państwa i instytucji publicznych.

Do tego zobowiązuje mnie konstytucja i ustawa o RPO.”

Rzecznik Praw Obywatelskich Adam Bodnar, Źródło: http://wyborcza.pl/7,75398,20944419,pis-i-tvp-atakuja-adama-bodnara-za-raport-onz-ten-odpowiada.html, 7 listopada 2016 r.

Zbigniew Ziobro: Koniec mafii prawników i urzędników.”
Źródło: „Fakt”, 2 lutego 2017 r., s. 2

Ziobro: Chcę zmieniać sądy.”

„Fakt”, 28 września 2016, s. 3

Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym,

urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.”

Artykuł 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.”
Artykuł 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

Uzasadnienie

Artykuł 521 § 1 k.p.k. stanowi1: Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.”

Artykuł 523 § 1 k.p.k. stanowi: Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.”

Powołując się na zacytowane wyżej przepisy ustawy Kodeks postępowania karnego skierowałem do:

  1. rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara:
    1. pismem z dnia 2 maja 2016 r. – Załącznik 2:
      Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 2 maja 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama

Bodnara – Załącznik 2

    1. pismem z dnia 26 września 2016 r. – Załącznik 3:

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 26 września 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama

Bodnara – Załącznik 3

  1. ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry:
    1. pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. – Załącznik 4:

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 4

    1. pismem z dnia 25 października 2016 r. – Załącznik 5:

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości –

prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 5

wnioski o wniesienie kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/.

Ponadto pismem z dnia 29 listopada 2016 r. skierowanym do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj złożyła – Załącznik 1: „Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj Kraków, dnia 29 listopada 2016 roku Sz. P. Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości Prokurator Generalny Szanowny Panie Ministrze,

W ostatnim czasie do mojego Biura Poselskiego zgłosił się Pan Zbigniew Kękuś z prośbą o podjęcie interwencji w jego sprawie.

Dlatego też zwracam się do Pana Ministra w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w Dębicy II Wydziału Karnego, wydanym do sygnatury akt II K 407/13 (uprzednio II K 451/06, II K 854/10), z dnia 15 marca 2016 roku w sprawie karnej Pana Zbigniewa Kękusia oskarżonego aktem oskarżenia Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód z dnia 12 czerwca 2006 r. /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/ o przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., w celu weryfikacji, czy wydane prawomocne postanowienie kończące postępowanie do sygn. akt II K 407/13 było zgodnie z dyspozycją:

  1. art. 366 § 1 k.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych oskarżonemu przestępstw,
  2. art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych oskarżonemu przestępstw,
  3. art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt. I.2, postanowienia z dnia 15 marca 2016 roku, tj. z art. 216 § 2 kk i art. 212 § 2 w zw. z art. 12 k.k.
  4. art. 226 § 3 k.k. w odniesieniu do przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt. II.17 postanowienia z dnia 15 marca 2016 roku, tj. z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 kk. w zw. z art. 12 k.k.

Jednocześnie wskazuję, iż z przedstawionego przez Pana Zbigniewa Kękusia postanowienia z dnia 15 marca 2016 oku wynika, iż przypisano mu następujące czyny, tj.: /wykaz 18 przestępstw przypisanych mi przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. /Załącznik 26/ – ZKE/.

Konstatując, proszę o ustosunkowanie się do powyższego pisma, zgodnie z zakreślonym we wstępie jego przedmiotem.

Z poważaniem, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj”
Dowód: Pismo z dnia 29 listopada 2016 r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj do ministra

sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 1

Ad. pkt I, str. 3

Na wniosek z pisma dnia 2 maja 2016 r. /Załącznik 2/ Rzecznik Praw Obywatelskich nie udzielił żadnej odpowiedzi do dnia 8 sierpnia 2016 r.

Ponieważ Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny poinformował mnie, że do końca sierpnia 2016 r. rozpozna mój wniosek z dnia 13 czerwca 2016 r. /Załącznik 4/, pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich /Załącznik 21/ wycofałem wniosek z pisma z dnia 2 maja 2016 r. /Załącznik 2/.

Po odmowie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego pismem z dnia 5 września 2016 r. /Załącznik 7/ wniesienia kasacji na moją korzyść od w.w. postanowienia sędzi B. Stój z 15.03.2016 r., w dniu 26 września 2016 r. osobiście złożyłem w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich pismo, którym ponownie złożyłem wniosek o wniesienie kasacji na moją korzyść od postanowienia sędzi B. Stój.

W odebranym przeze mnie osobiście w dniu 7 marca 2017 r. – po ponad 5 miesiącach od daty złożenia przeze mnie w.w. pisma z dnia 26.09.2016 r. – w Biurze RPO pismem z dnia 7.03.2016 r. główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystyna Kupczyńska podała – Załącznik 6: „Warszawa, 07.03.2017 r. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Zespół Prawa Karnego II.511.1223.2014 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ (…) Odnosząc się do powyższego, działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, że pismem z dnia 26.09.2016 r. zwróciliśmy się do Sadu Rejonowego w Dębicy z prośbą o nadesłanie akt Pana sprawy ozn. II K 407/13, o czym został Pan poinformowany pismem z tego samego dnia. Następnie, pismem z dnia 20.10.2016 r. został Pan poinformowany o przyczynie, dla której Sąd Rejonowy w Dębicy nie nadesłał akt sprawy ozn. sygn. II K 407/13. Akta tej sprawy wpłynęły do tut. Biura w dniu 7 listopada 2016 r. (…) Akta sprawy ozn. sygn. II K 407/13 oczekują w kolejności na zbadanie. Po dokonaniu analizy akt, o stanowisku zajętym przez Rzecznika Praw Obywatelskich zostanie Pan poinformowany. mgr Krystyna Kupczyńska Główny Specjalista”
Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014, pismo

głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 marca 2017 r. – Załącznik 6

Ad. pkt II, str. 3

W odpowiedzi na wniosek z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry /Załącznik 4/ otrzymałem pismo z dnia 5 września 2016 r. prokuratora Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu delegowanego do Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały – Załącznik 7: „Warszawa, dnia 5.09.2016 r. Rzeczpospolita Polska Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego PK IV Ksk 1046.2016 Pan Zbigniew Kękuś/adres – ZKE/ Odpowiadając na pisma z dnia: 7.06.2016 r., 13.06.2016 r., 14.07.2016 r., 16.06.2016 ., 21.06.2016 r., 7.07.2016 r. 24.08.2016 r. i 30.08.2016 r. nadesłane do Ministerstwa Sprawiedliwości i do Prokuratury Krajowej uprzejmie informuję, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny nie skorzysta z przysługującego mu na mocy art. 521 § 1 k.p.k. uprawnienia i nie wniesie kasacji od prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15.03.2016 r., sygn. II K 407/13 umarzającego w stosunku do Pana postępowanie karne o czyny z art. 216 § 2 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne (16 czynów) na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. oraz na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. o czyn z art. 226 § 3 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

W swoich pismach podnosi Pan szereg zarzutów stwierdzając, że nie zgadza się z umorzeniem wobec przedawnienia karalności czynów, bowiem czuje się niewinny i wnosi o wywiedzenie kasacji od rzeczonego powyżej postanowienia Sądu Rejonowego Dębicy, sygn. II K 407/13.

W związku z tym przeprowadzono w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, która nie potwierdziła słuszności podniesionych zarzutów, a tym samym nie dała podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do wniesienia kasacji do Sądu Najwyższego.

Sąd Rejonowy w Dębicy wobec niemożności ustalenia konkretnych dat, w jakich pokrzywdzeni dowiedzieli się o znieważających i zniesławiających ich pismach, obliczając termin przedawnienia karalności, przyjął okres trzech lat od daty czynu.

Z kolei karalność przestępstw określonych w art. 226 § 3 k.k., art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w art. 241 § 2 k.k., ściganych z oskarżenia publicznego, ustaje, na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k., z upływem pięciu lat od ich popełnienia, przy czym, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność przestępstw ustaje z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu. Sąd przyjął, iż chwilą popełnienia przestępstwa polegającego na umieszczeniu w sieci Internet znieważających lub zniesławiających pism, jest chwila dokonania danego wpisu.

Sąd Rejonowy podzielił w tym względzie argumentację Sądu Najwyższego przedstawioną w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 czerwca 2010 r., I KZP 7/10, że przestępstwo tego typu popełnione jest wówczas, gdy sprawca swoim zachowaniem wyczerpuje wszystkie znamiona określone w przepisie karnym i choć możliwe jest, że interesy pokrzywdzonego naruszane są tak długo, jak długo na portalu internetowym dostępna jest publicznie treść, która go zniesławia, to nie przesądza to o „trwałości przestępstwa”, ale jedynie o możliwości zakwalifikowania go jako przestępstwa skutkach trwałych.

Wszystkie czyny zarzucane Panu popełnione zostały w bliżej nieustalone dni, niemniej ustalono datę, po jakiej z pewnością nie mogły zostać popełnione, a to 12 lipca 2004 r. i 5 lipca 2005 r. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 2 listopada 2005 r., a więc w okresach wskazanych w art. 101 § 1 i § 2 k.k.

W tej sytuacji, w świetle treści art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k., jak wywiódł Sąd Rejonowy w Dębicy karalność przestępstw, o których mowa w punktach I.1 i I.11-14 ustała z dniem 12 lipca 2012 r., zaś czynów z punktów 1.2-10, I.15 i I.16 z dniem 5 lipca 2013 r., natomiast na podstawie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i art. 102 k.k. karalność czynów z art. I.17 i I.18 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.

Z analizy akt wynika, że wszystkich pokrzywdzonych wymienionymi czynami przesłuchano w toku postępowania przygotowawczego, wskazując ich daty (vide str. 13 i 14 postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy).

W tym miejscu celowym jest odwołanie się do orzeczeń Sądu Najwyższego, który stwierdził między innymi cyt.: „W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz pkt 6 k.p.k. sąd w zasadzie powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia.

Zasada ta nie ma jednak zastosowania, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych. Doszło bowiem wówczas do zbadania podstaw odpowiedzialności oskarżonego w takiej sytuacji sąd powinien podjąć decyzję odnoszącą się do braku tych podstaw, a więc wydać wyrok uniewinniający, a nie umarzający postępowanie z powodu przedawnienia” (post. SN z dnia 3.04.2007 r., V KKN 484/00, LEX nr 53336).

W wypadku stwierdzenia zbiegu negatywnych przesłanek procesowych określonych w at. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. sąd powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia. Zasada ta nie ma jednak zastosowania wówczas, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych” (post. SN z dnia 27.01.2011 r., I KZP 27/10, OSNKW 2011/1/5).

Sąd odwoławczy uprawniony jest w razie stwierdzenia konkurencji negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wydać orzeczenie uniewinniające, ale takie rozstrzygnięcie może zapaść jedynie wówczas, gdy pozwalają na to zebrane w sprawie dowody.” (post. SN z 27.09.2012 r., SDI 27/12, Lex nr 1226774).

Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że takie okoliczności nie zachodzą, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje jednoznacznych podstaw do wydania orzeczenia uniewinniającego, a przepisy uniemożliwiają jego dalsze prowadzenie.

Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.

W toku postępowania Pana interesy reprezentował obrońca z urzędu adw. Robert Bryk, który 29.03.2016 r. otrzymał postanowienie z dnia 15.03.2016 r. o umorzeniu postępowania, lecz go nie zaskarżył.

Ponadto postanowienie z dnia 15.03.2016 r. o umorzeniu postępowania zostało także doręczone Panu w dniu 8.04.2016 r., którego z sobie tylko znanych powodów także Pan nie zaskarżył. To zaniechanie skutkowało uprawomocnieniem się wymienionego postanowienia o umorzeniu w dniu 16.04.2016 r.

W związku z treścią pana wniosków o wniesienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego kasacji należy podkreślić, że jest ona nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. może zostać wniesiona do Sądu Najwyższego wyłącznie w razie dopuszczenia się przez sądy orzekające uchybień wskazanych w art. 439 k.p.k. /bezwzględne przyczyny odwoławcze/ lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Wniesienie kasacji na innej podstawie, w tym od błędu w ustaleniach faktycznych, nie jest dopuszczalne.

Podkreślenia wymaga, że zarzut dokonania przez sąd błędnej oceny dowodów i niesłusznego dania wiary jednym dowodom, a odmówienia wiarygodności innym dowodom zebranym w sprawie, a co za tym idzie poczynienia przez sąd orzekający błędnych ustaleń faktycznych, w myśl regulacji art. 523 § 1 k.p.k., nie może stanowić podstawy wniesienia kasacji, albowiem zarzut ten nie należy do katalogu przyczyn kasacyjnych, wskazanych w tym przepisie.

Zarzut taki może zostać podniesiony tylko w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Najwyższy orzekając w trybie przepisów o kasacji nie może dokonywać ponownej oceny dowodów i na podstawie własnej oceny wiarygodności poszczególnych dowodów, w tym wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, kontrolować dokonanych w wyroku sądu I instancji ustaleń faktycznych.

W postępowaniu kasacyjnym, które nie jest swoistym postępowaniem „trzecioinstancyjnym” Sąd Najwyższy sprawdza jedynie, czy ocena dowodów przeprowadzona przez sąd nie naruszała zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 7 k.p.k., a także, czy dokonując ustaleń faktycznych orzekające w obu instancjach sądy nie dopuściły rażącego naruszenia innych reguł procedowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na treść wyroku.

Badanie akt pozwoliło na stwierdzenie, że Sąd Rejonowy orzekając w tej sprawie oparł się na całokształcie ujawnionego materiału dowodowego.

Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.

Uzupełniająco należy podkreślić, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny nie sprawuje nadzoru nad niezawisłymi sędziami, a jedynym środkiem prawnym pozwalającym na ewentualne korygowanie wadliwych orzeczeń jest kasacja.

Zdaniem Sądu Najwyższego, „Podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być samo negowanie oceny istniejących dowodów, bądź kwestionowanie opartych na nich ustaleń faktycznych, tylko dlatego, że są niekorzystne… i przeciwstawianie im innych okoliczności bardziej dla… korzystnych, których sąd – po ich rozważeniu – nie uznał za wiarygodne lub mające znaczenie dla rozstrzygnięcia (…) Podejmowane próby takich zabiegów są jawnym naruszeniem ograniczeń zawartych art. 523 k.p.k. i stanowią niczym nieuprawnioną próbą przekształcenia kontroli kasacyjnej w kolejną kontrolę apelacyjną” (zob. postanowienie SN z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt III KK 94/14, LEX nr 1493984).

Reasumując – dokonana ocena prawidłowości sposobu procedowania Sądu Rejonowego w Dębicy i zasadności wydanego postanowienia, nie dała podstaw do stwierdzenia, że orzeczenie to zapadło z rażącą obrazą prawa, o której mowa w art. 523 § 1 k.p.k., a tym samym nie dała podstaw do wniesienia na korzyść Pana kasacji przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.

Krzysztof Domagała Prokurator Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu delegowany do Prokuratury Krajowej”

Dowód: Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo

prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r. – Załącznik 7

Prokurator Krzysztof Domagała pominął w piśmie z dnia 5 września 2016 r. moje wnioski z pisma z dnia 13 czerwca 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego – Załącznik 4: „Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny Prokuratura Krajowa ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Dotyczy: (…) II. Wniosek o przedstawienie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutów rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. naruszenia: (…) 2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17.

III. Wniosek o złożenie w kasacji jak w pkt. I wniosku do Sądu Najwyższego o wydanie wyroku uniewinniającego mnie od każdego z 18 czynów przypisanych mi przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., z powodu: (…) 2. w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia naruszenia: (…) 2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k.

Z powodu licznych poświadczeń nieprawdy przez prokuratora Krzysztofa Domagałę w piśmie z dnia 5 września 2016 r. skierowałem do Ministra Sprawiedliwości Prokuratora Generalnego:

  1. pismo z dnia 25 października 2016 r., którym złożyłem – Załącznik 8: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:
    1. Wniosek – na podstawie twierdzenie zamieszczonego w piśmie do mnie prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, co jednakże z powodu wielokrotnego niestawiennictwa Pana na rozprawie, de facto uniemożliwiło to Sądowi.” – o sporządzenie i doręczenie mi wykazów terminów:
      1. na które Sąd Rejonowy w Dębicy wyznaczył rozprawę w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,
      2. terminów mojego niestawiennictwa na rozprawę w sprawie jak w pkt. I.1.
    2. Zawiadomienie, że:
      1. w dniu 15 marca 2011 r. stawiłem się w Sądzie Rejonowym w Dębicy na rozprawę w sprawie sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ i byłem przesłuchiwany przez sędziego referenta Beatę Stój,
      2. rozprawy wyznaczone przez sędzię Beatę Stój w sprawie do sygn. akt II K 407/13 na 17 maja 2012 r. i na dzień 29 maja 2012 r. nie odbyły się z przyczyn leżących po stronie:
  1. mojego obrońcy z urzędu, adw. Roberta Bryka – 17 maja 2012 r.,
  2. sędzi Beaty Stój – 29 maja 2012 r.,
      1. ja nie stawiłem się na jednej rozprawie, wyznaczonej na dzień 29 czerwca 2012 r.
    1. Wniosek o zapoznanie się przez adresata niniejszego pisma z treścią Protokołu rozprawy przeprowadzonej przez sędzię Sądu Rejonowego w Dębicy Beatę Stój w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ w dniu 15 marca 2011 r.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 8


Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)659007734507637584 – Załącznik 8. Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej w dniu 27 października 2016 r., czego dowodem data umieszczona na prezentacie złożonej na Potwierdzeniu Odbioru przez Sekretarza Łukasza Najdę – Załącznik 9:
Dowód: Potwierdzenie odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 27 października 2016 r. przesyłki

listowej nr (00)659007734507637584 – Załącznik 9

  1. pismo z dnia 25 października 2016 r., którym złożyłem – Załącznik 10: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:
    1. Wniosek – na podstawie twierdzenia zamieszczonego w piśmike do mnie prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Sąd Rejonowy w Dębicy dołożył wiele starań, aby wszechstronnie wyjaśnić okoliczności związane z zarzucanymi Panu czynami, (…).” – o sporządzenie i doręczenie mi wykazu starań dokonanych przez Sąd Rejonowy w Dębicy w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ w celu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności związanych z czynami zarzuconymi mi przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S.
    2. Zawiadomienie, że w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ Sąd Rejonowy w Dębicy nie wykonał czynności:
      1. wskazanej przez Prokuratora Generalnego w kasacji wniesionej w dniu 23 sierpnia 2011 r. do Sądu Najwyższego od prawomocnego wyroku sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06,
      2. nakazanej temu Sądowi do wykonania przez Sąd Najwyższy wyrokiem wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanym na podstawie kasacji Prokuratora Generalnego jak w pkt. II.1.
    3. Wniosek o zweryfikowanie przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego wiarygodności twierdzeń mojego obrońcy z urzędu w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/:
      1. z pisma do mnie z dnia 3 grudnia 2014 r. – Załącznik 7: „W swoim liście pyta Pan czy Sąd Rejonowy w Dębicy podjął się realizacji wytycznych Sądu Najwyższego a w szczególności podjął jakąkolwiek próbę przesłuchania świadka Krzysztofa Łapajlub działania mające na celu ustalenie autorstwa teksu pojawiających się w serwisach internetowych. Z przykrością informuję, że takich prób nie zauważyłem nawet pomimo ponownego przeglądnięcia akt. Wedle mojej wiedzy świadek był wzywany na pierwszą rozprawę doręczenie było nieskuteczne.
      2. z Zażalenia z dnia 21 kwietnia 2015 r. na postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 8: „(…) Jednak w tej sprawie przez ostatnie 3 lata Sąd I instancji nie podjął nawet prób merytorycznego rozpoznania sprawy i wszczęcia postępowania rozpoznawczego.

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 10

Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)659007734507637560 – Załącznik 10. Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej w dniu 27 października 2016 r., czego dowodem data umieszczona na prezentacie złożonej na Potwierdzeniu Odbioru przez Sekretarza Łukasza Najdę – Załącznik 11:
Dowód: Potwierdzenie odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 27 października 2016 r. przesyłki

listowej nr (00)659007734507637560 – Załącznik 11

  1. pismo z dnia 25 października 2016 r., którym złożyłem – Załącznik 12: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/Dotyczy:
    1. Wniosek – na podstawie twierdzenia zamieszczonego przez prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Domagałę w piśmie z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016 /Załącznik 3/: „Orzeczenie Sądu Rejonowego umotywowano poprawnie, w sposób umożliwiający odtworzenie toku rozumowania sądu I instancji.” – o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, na czym zdaniem Prokuratora Krajowego, polegał tok rozumowania sędzi referenta w sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Beaty Stój.
    2. Zawiadomienie, że sędzia Beata Stój:
      1. ścigała mnie do dnia 15 marca 2016 r.za 18 czynów, z których karalność:
  1. 5 ustała z dniem 12 lipca 2012 r,,
  2. 11 ustała z dniem 5 lipca 2013 r.,
  3. 2 ustała z dniem 5 lipca 2015 r.,

w tym ścigając mnie:

  1. w okresie od stycznia 2013 r. do 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji 6 nakazów zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem na badania psychiatryczne,
  2. w dniach 25 marca 2013 r. i 20 maja 2013 r. sporządziła i doręczyła mi zawiadomienia o posiedzeniach, które zorganizowała w dniach 18 kwietnia 2013 r. i 14 czerwca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia zastosowania wobec mnie tymczasowego aresztowania, mimo że pozbawienie mnie wolności w sprawie do sygn. akt II K 407/13 w jakiejkolwiek formie było prawnie niedopuszczalne,
  3. w dniu 28 kwietnia 2014 r. wydała Policji nakaz zatrzymania mnie i doprowadzenia pod przymusem w dniu 7 maja 2014 r. na badania psychiatryczne,
  4. w dniu 14 kwietnia 2015 r. wydała postanowienie o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej, mimo że poddanie mnie obserwacji było prawnie niedopuszczalne,
  5. w dniu 10 lipca 2015 r. – po tym, gdy ustała karalność wszystkich czynów, za które mnie ścigała – sporządziła i doręczyła mi wezwanie do stawiennictwa w Sądzie Rejonowym w Dębicy w dniu 8 września 2015 r. na posiedzenie w przedmiocie bezprawnego orzeczenia pozbawienia mnie wolności przez poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 12

Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)659007734507637553 – Załącznik 12. Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej w dniu 27 października 2016 r., czego dowodem data umieszczona na prezentacie złożonej na Potwierdzeniu Odbioru przez Sekretarza Łukasza Najdę – Załącznik 13:
Dowód: Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 27 października 2016 r. przesyłki

listowej nr (00)659007734507637553 – Załącznik 13

  1. pismo z dnia 25 października 2016 r., którym złożyłem – Załącznik 14: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 Warszawa Sygn. akt: 1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016 2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ Dotyczy:
    1. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi informacji w postaci prezentacji przepisu prawa uniemożliwiającego adresatowi niniejszego pisma, Ministrowi Sprawiedliwości – Prokuratorowi Generalnemu, wniesienie na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasacji na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, mimo że w tej samej sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy prokurator generalny Andrzej Seremet wniósł na podstawie art. 366 § 1 k.p.k. kasację na moją korzyść od prawomocnego orzeczenia sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., kończącego postępowanie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ w pierwszej instancji.
    2. Zawiadomienie, że w sprawie orzeczenia /wyroku/ sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r. kończącego postępowanie do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/, tak samo, jak w sprawie orzeczenia /postanowienia/ sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. kończącego postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/:
      1. żadna ze stron nie złożyła apelacji,
      2. ja nie złożyłem apelacji z powodu:
  1. pozbawienia mnie możności jej złożenia przez
    1. sędziego Tomasza Kuczmę,
    2. sędziów Sądu Okręgowego w Rzeszowie, Tomasza Wojciechowskiego, Zdzisława Kulpę i Marcina Świerka,
  2. niedoręczenia mi tego wyroku przez Sąd Rejonowy w Dębicy.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora

generalnego Zbigniewa Ziobry – Załącznik 14

Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)659007734507637577 – Załącznik 14. Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej czego dowodem doręczone mi Potwierdzeniu Odbioru –Załącznik 15:
Dowód: Potwierdzenie odbioru przez Prokuraturę Krajową przesyłki listowej nr(00)659007734507637577

– Załącznik 15

Kolejnym pismem z dnia 25 października 2016 r. do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego złożyłem – Załącznik 16: „Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny ul. Rakowiecka 26/30 02-528 WarszawaSygn. akt:

  1. Prokuratury Krajowej: PK IV Ksk 1046.2016
  2. Sądu Rejonowego w Dębicy II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

Dotyczy:

  1. Wniosek o wniesienie – na podstawie:
    1. art. 521 § 1 k.p.k., art. 523 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k.
    2. pisma z dnia 15 marca 2007 r. prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja do adresata niniejszego pisma, ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego – Załącznik 18,
    3. pisma z dnia 6 lipca 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 10,
    4. pisma z dnia 6 sierpnia 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 9,
    5. pisma z dnia 1 października 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy w sprawie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ – Załącznik 11,
    6. kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, wniesionej na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 4,
    7. wyroku wznowieniowego Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, wydanego na moją korzyść od wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – Załącznik 5,
    8. postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 8,
    9. wskazania doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej – Załącznik 7,
    10. orzeczenia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ – Załącznik 12,
    11. orzeczenia Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/13, uchylającego postanowienie sędzi Beaty Stój jak w pkt. I.9 – Załącznik 13.

kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego postępowanie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ –Załącznik 2.

  1. Wniosek o przedstawienie Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. I zarzutu rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, naruszenia:
    1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w przypadku każdego z 18 przypisanych mi czynów,
    2. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w przypadku czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia,
    3. prawa procesowego określonego w art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k. /powołanie się na art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k./.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego

Zbigniewa Ziobry – Załącznik 16

Pismo jak wyżej wysłałem w dniu 25 października 2016 r. przesyłką listową poleconą nr (00)859007731803390667 – Załącznik 16. Przesyłka ta wpłynęła do Prokuratury Krajowej w dniu 26 października 2016 r., czego dowodem data umieszczona na prezentacie złożonej na Potwierdzeniu Odbioru przez Sekretarza Martę Przekazińską – Załącznik 17:
Dowód: Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 26 października 2016 r. przesyłki listowej nr

(00)859007731803390667 – Załącznik 17

Do dnia złożenia niniejszego pisma nie otrzymałem – mimo upływu ponad pięciu miesięcy od daty ich złożenia – odpowiedzi z Prokuratury Krajowej na żadne z w.w. pism.

Wskazać natomiast należy, że w związku z wnioskami z w.w. pisma z dnia 29 listopada 2016 r. /Załącznik 1/ do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszka Ścigaj otrzymała pismo z dnia 30 stycznia 2017 r. Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej Zbigniewa Siejbika – Załącznik 18: „Rzeczpospolita Polska Prokuratura Krajowa Departament Postępowania Sądowego/adres – ZKE/ 30 stycznia 2017 r. PK IV Ksk 1046.2016 Pani Agnieszka Ścigaj Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Biuro Poselskie ul. Długa 48/15 31-146 Kraków Odpowiadając na pismo Pani Poseł z dnia 29 listopada 2016 r., skierowane do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, a przekazane dniu 15 grudnia 2016 r. do Departamentu Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej, przy piśmie Dyrektora Biura Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 grudnia 2016 r., znak: BM-I-052-3932/16/2, zawierające interwencję podjętą na rzecz Pana Zbigniewa Kękusia w związku z kwestionowaniem rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie II K 407/13 Sądu Rejonowego w Dębicy –uprzejmie informuję, że po ponownym zbadaniu akt wymienionej sprawy zostanie podjęta decyzja procesowa o czym zostanie Pani niezwłocznie zawiadomiona. Akta przedmiotowej sprawy były już bowiem badane w Departamencie Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej i nie ujawniono wówczas przesłanek pozwalających na wywiedzenie kasacji od prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, o czym Pan Zbigniew Kękuś został poinformowany pismem z dnia 5 września 2016 r., sygn. PK IV Ksk 1046.2016 /patrz: str. 4-6 niniejszego pisma oraz Załącznik 7 – ZKE/. Dyrektor Departamentu Postępowania Sądowego prokurator Prokuratury Krajowej Zbigniew Siejbik”
Dowód: Prokuratura Krajowa Departament Postępowania sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo

dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego prokuratora Zbigniewa Siejbika z dnia 30 stycznia 2017 r. do Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej – Załącznik 18

W podsumowaniu przedstawionych wyżej faktów mających potwierdzenie w dokumentach, których kserokopie załączyłem do niniejszego pisma wskazać należy, że:

  1. Rzecznik Praw Obywatelskich rozpoznaje 7-y miesiąc mój wniosek z pisma z dnia 26 września 2016 r. /Załącznik 3/ o wniesienie kasacji na moją korzyść od postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13/,
  2. Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny:
    1. rozpoznaje 6-y miesiąc mój wniosek z pisma z dnia 25 października 2016 r. /Załącznik 5/ o wniesienie kasacji na moją korzyść od postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z 15.03.2016 r., sygn. II K 407/13,
    2. rozpoznaje 5-y miesiąc wniosek Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj z pisma z dnia 29 listopada 2016 r. /Załącznik 1/ o zweryfikowanie zgodności z wskazanymi przez nią przepisami prawa karnego materialnego i procesowego postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z 15.03.2016 r., sygn. II K 407/13.

Wskazać także należy, że:

  1. główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Krystyna Kupczyńska oszukała mnie dwukrotnie w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ informując mnie w odpowiedziach na moje dwa razy kierowane do RPO wnioski o wniesienie kasacji na moją korzyść od skazującego mnie wyroku z dnia 18.12.2007 r. :
    1. pismem z dnia 7 stycznia 2010 r. – Załącznik 19: „Działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, iż po dokonaniu analizy akt Rzecznik nie znalazł podstaw do wniesienia na Pana korzyść kasacji od: – prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06, (…) Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska”

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo głównego specjalisty w

Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 stycznia 2010 r. – Załącznik 19

    1. pismem z dnia 4 stycznia 2011 r. – Załącznik 20: „(…) Uprzejmie nadmieniam, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie wniesie kasacji na Pana korzyść od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 451/06, (w części, w jakiej wyrok tej nie został uchylony w toku postępowania o wznowienie – art. 540 § 2 kpk).
      Nadmieniam, iż powyższe akta były przedmiotem analizy w tut. Biurze, został Pan poinformowany o stanowisku zajętym przez Rzecznika, a zatem kolejne pisma pozostaną bez odpowiedzi. Główny Specjalista mgr Krystyna Kupczyńska”

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo głównego specjalisty w

Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej z dnia 4 stycznia 2011 r. – Załącznik 20

Pierwsze z oszustw K. Kupczyńskiej udowodnił Sąd Okręgowy w Rzeszowie.
Wyrok wznowieniowy Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10 /Załącznik 34/ wydany w zakresie 16 z 18 czynów, które przypisał mi sędzia T. Kuczma wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. stanowi dowód oszustwa, którego dopuściła się wobec mnie K. Kupczyńska pismem z dnia 7 stycznia 2010 r., w którym podała – Załącznik 19: „(…) Jednocześnie wyjaśniam, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenie i w myśl art. 523 § 1 kpk może być wniesiona tylko wówczas, jeżeli orzeczenia sądów dotknięte są rażącymi wadami prawnymi, tj. gdy „naruszone zostały przez sądy rozpoznające sprawę przepisy prawa o takim znaczeniu dla prawidłowego jej rozpoznania i w taki sposób, że mogło to mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, orzeczenie wydane zostało z uchybieniami stanowiącymi bezwzględne podstawy zaskarżenia wskazanymi w art. 439 § 1 kpk.Analiza akt sprawy wskazuje, iż nie zaistniały powyżej wskazane przesłanki.”

W uzasadnieniu do w.w. wyroku wznowieniowego z dnia 15.09.2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie podał – Załącznik 34: „Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1 kk”

Sąd Okręgowy w Rzeszowie poświadczył oszustwo K. Kupczyńskiej. Podał, że w sprawie wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy zachodziła przesłanka określona we wspomnianym przez K. Kupczyńską w piśmie z 07.01.2010 r. art. 523 § 1 k.p.k. – rażące naruszenie prawa mające wpływ na treść wyroku.

Drugie z oszust Krystyny Kupczyńskiej potwierdził Prokurator Generalny.
O ile główny specjalista K. Kupczyńska odmówiła mi pismem z dnia 4 stycznia 2011 r. – powołując się na analizę akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy do sygnatury II K 451/06 – wniesienia kasacji w zakresie pozostałych dwóch przestępstw przypisanych mi przez sędziego T. Kuczmę wyrokiem z dnia 18.12.2007 r., to w dniu 23 sierpnia 2011 r. kasację na moją korzyść w zakresie tych dwóch czynów wniósł do Sądu Najwyższego Prokurator Generalny – Załącznik 32. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. /Załącznik 33/ Sąd Najwyższy uznał tę kasację za zasadną i uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z 18.12.2007 r. w zakresie tych dwóch czynów na moją korzyść.

Oszukawszy mnie dwa razy główny specjalista w Zespole Prawa Karnego Biura RPO Krystyna Kupczyńska zabrała mi łącznie prawie dwa lata – okres od daty skierowania przeze mnie pierwszego pisma do Rzecznika Praw Obywatelskich o wniesienie kasacji na moją korzyść od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z 18.12.2007 r., sygn. II K 451/06, do dnia 23 sierpnia 2011 r., gdy w.w. kasację wniósł Prokurator Generalny – w moim dochodzeniu moich praw.

  1. Adresat niniejszego pisma, Rzecznik Praw Obywatelskich odmawia mi do dnia złożenia niniejszego pisma udzielenia odpowiedzi na moje wnioski z pisma z dnia 8 sierpnia 2016 r. – Załącznik 21: „Pan Adam Bodnar Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Sygn. akt:
    1. Sądu Rejonowego w Dębicy: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/
    2. Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód: 1 Ds. 39/06/S

Dotyczy:

    1. Zawiadomienie o wycofaniu przeze mnie wniosku z pisma z dnia 2 maja 2016 r. do Rzecznika Praw Obywatelskich o wniesienie przez Rzecznika kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13.
    2. Wniosek o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, czy po złożeniu przeze mnie pismem z dnia 2 maja 2016 r. /data wpływu 4 maja 2016 r./ wniosku o wniesienie kasacji na moją korzyść od prawomocnego postanowienia sędzi Sądu Rejonowego w Dębicy Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r., kończącego prowadzone przez Sąd Rejonowy w Dębicy od dnia 14 listopada 2006 r. postępowanie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, Rzecznik Praw Obywatelskich:
      1. zażądał doręczenia Rzecznikowi przez Sąd Rejonowy w Dębicy akt sprawy sygn. II K 407/13, jeśli tak:
  1. z jaką datą skierował Rzecznik żądanie,
  2. z jaką datą akta sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. II K 407/13, wpłynęły do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich,
      1. zbadał zgłoszoną przeze mnie sprawę na miejscu, tj. w Sądzie Rejonowym w Dębicy.
    1. Wniosek – jeśli Rzecznik zbadał zgłoszoną przeze mnie sprawę – o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, z jakich przyczyn Rzecznik nie doręczył mi do dnia wysłania przeze mnie niniejszego pisma informacji o stanowisku Rzecznika w sprawie mojego wniosku z pisma z dnia 2 maja 2016 r.
    2. Wniosek – jeśli Rzecznik Praw Obywatelskich nie zażądał od Sądu Rejonowego w Dębicy wydania akt sprawy sygn. II K 407/13, ani nie zbadał sprawy na miejscu – o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, z jakich przyczyn.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 8 sierpnia 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara –

Załącznik 21

Kilkukrotnie ponawiałem wnioski, jak w piśmie z dnia 8 sierpnia 2016 r. do RPO. Ostatni raz pismem z dnia 21 lutego 2017 r., którym złożyłem – Załącznik 22: „Pan Adam Bodnar Rzecznik Praw Obywatelskich Al. Solidarności 77 00-090 Warszawa Dotyczy:

  1. Wniosek o przygotowanie dla mnie na dzień 7 marca 2017 r. sporządzonej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na piśmie odpowiedzi na moje wnioski z pisma do Rzecznika z dnia 8 sierpnia 2016 r.– patrz: str. 2 niniejszego pisma oraz Załącznik 2.
  2. Zawiadomienie, że po odpowiedź jak w pkt. I stawię się osobiście w Biurze RPO w dniu 7 marca 2017 r.”

Dowód: Pismo Z. Kękusia z dnia 21 lutego 2017 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara – Załącznik

22

W dniu 7 marca 2017 r. stawiłem się – zgodnie z zapowiedzią z pisma z dnia 21.02,2017 r. w Biurze RPO. Spotkałem się – w obecności trzech towarzyszących mi osób – z głównym specjalistą Mariolą Bielawską. Ta wręczyła mi na początku spotkania pismo z dnia 7 marca 2017 r. głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej – Załącznik 23:

Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014, pismo głównego

specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 marca 2017 r. – Załącznik 23

Gdy przedstawiłem M. Bielawskiej wniosek z pisma z 21.02.2017 r. i gdy okazałem jej to pismo, ta wyjaśniła mi, że odpowiedź na mój wniosek jest zawarta w w.w. piśmie z dnia 7 marca 2017 r. Krystyny Kupczyńskiej.

W tym piśmie nie ma odpowiedzi na w.w. wniosek – patrz: Załącznik 23.

W związku z powyższym podyktowałem do sporządzanej przez M. Bielawską „Notatki z przyjęcia interesanta” – Załącznik 24: „Na pytanie dotyczące wniesionej sprawy dotyczącej kasacji prowadzonej w BRPO pod syg. II 511.1223.2014, wydano odpowiedź z dnia 07.03.2017 roku sporządzoną przez Głównego Specjalistę Krystynę Kupczyńską. W piśmie tym brak jest odpowiedzi na mój wniosek z pisma z dnia 21 lutego 2017 roku czy po dniu 2.05.2016 roku RPO zażądał doręczenia Rzecznikowi przez Sąd Rejonowy w Dębicy sygn.. II K 407/13, jeśli tak 1. Z jaką datą skierował Rzecznik żądanie,

2. z jaką datą akta sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy o sygn. II K 407/13 wpłynęły do BRPO oraz czy zbadał zgłoszoną przeze mnie sprawę na miejscu tj. w Sądzie Rejonowym w Dębicy.”
Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, „Notatka z przyjęcia interesanta” sporządzona w dniu 7 marca 2017

r. przez głównego specjalistę Mariolę Bielawską – Załącznik 24

Skoro Rzecznik Praw Obywatelskich uchyla się od sierpnia 2016 r. od udzielenia odpowiedzi na moje wnioski z pisma z 8 sierpnia 2016 r. /Załącznik 21/ być może przyczyną tego uchylania się jest, że Rzecznik nie zwrócił się przez okres 3 miesięcy – od 2 maja do 8 sierpnia 2016 r. – do Sądu Rejonowego w Dębicy o wydanie Rzecznikowi akt sprawy do sygn. akt II K 407/13. Te trzy miesiące wielce prawdopodobnej – wobec uchylania się przez Rzecznika od udzielenia odpowiedzi na w.w. wnioski – bezczynności Rzecznika należy zatem dołożyć do około dwóch lat straconych przeze mnie w dochodzeniu moich praw w sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ z powodu opisanych wyżej popełnionych dwukrotnie oszustw głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej.

xxx

Prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan oskarżyła mnie aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. o to, że wokresieodstycznia2003r.do maja lub września2005r.,wKrakowie, za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i – jak podała „założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl” popełniłem osiemnaście przestępstw, tj. – Załącznik 25:

  1. pkt.I,III-XVIaktu oskarżenia – znieważyłem i wzwiązkuzpełnieniemobowiązkówsłużbowych/art.226§1k.k./izniesławiłem/art.212§2k.k./piętnaściorosędziówSąduOkręgowegowKrakowieiSąduApelacyjnegowKrakowie-SSOMajaRymar/byłaPrezesSąduOkręgowegowKrakowie/SSOEwaHańderek,SSOTeresaDyrga,SSRAgataWasilewska-Kawałek,SSOAgnieszkaOklejak,SSODanutaKłosińska,SSRIzabelaStrózik,SSOAnnaKarcz-Wojnicka,SSOJadwigaOsuch,SSOMałgorzataFerek,SSAWłodzimierzBaran/byłyPrezesSąduApelacyjnegowKrakowie/,SSAJanKremer,SSAMariaKuś-Trybek,SSAAnnaKowacz-Braun,SSAKrzysztofSobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
  2. pkt IIaktu oskarżenia – zniesławiłem/art.212§2kk/adwokataWiesławęZoll,pełnomocnikamojejżonywprowadzonymprzezSądOkręgowywKrakowieiSądApelacyjnywKrakowiewlatach1997-2006postępowaniuzmojegopowództwaorozwód/sygn.akt Sądu Okręgowego w Krakowie XICR603/04/,
  3. pktXVII aktu oskarżeniaznieważyłem/art.226§3k.k./izniesławiłem/art.212§2k.k./konstytucyjnyorganRzeczypospolitejPolskiej,rzecznikaprawobywatelskichwosobiepiastującegotenurządAndrzejaZolla,
  4. pkt XVIIIaktu oskarżenia –rozpowszechniałemwiadomościzrozprawysądowejprowadzonejzwyłączeniemjawności-art.241§2k.k.

Dowód:SądRejonowywDębicy,sygn.aktIIK407/13/uprzednioIIK451/06, II K 854/10/,aktoskarżenia

prokuratorRadosławyRidanzdnia12czerwca2006r., sygn. 1 Ds. 39/06/S – Załącznik 25

Postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r., sygn. II K 407/13, sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Beata Stój – Załącznik 26:

  1. przypisała mi większość czynów, o które oskarżyła mnie prokurator R. Ridan – podała, że niektórych z czynów, które przypisała mi prokurator R. Ridan w ogóle nie popełniłem albo za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl, albo za pośrednictwem strony pod domeną zkekus.w.interia.pl,
  2. zmieniła, w przypadku każdego czynu przypisanego mi przez prokurator R. Ridan, ustalony przez prokuratora okres jego popełniania,
  3. zmieniła kwalifikację prawną zarzutów z art. 226 § 1 k.k. na art. 216 § 2 k.k.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi

Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 26

Poniżej prezentuję uzasadnienie dla mojego wniosku z pkt. III str. 2 niniejszego pisma oraz dowody poświadczające słuszność zarzutów, które stawiam prawomocnemu postanowieniu Sądu Rejonowego w Dębicy – sędzi Beaty Stój – z dnia 15 marca 2016 r., kończącemu sprawę do sygn. akt II K 407/13: „(…) IV. Wniosek o przedstawienie Sądowi Rejonowemu w Dębicy w kasacji jak w pkt. II zarzutu rażącego i mającego wpływ na treść postanowienia z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II K 407/13, naruszenia:

  1. prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi czynów,
  2. prawa procesowego określonego w art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w odniesieniu do każdego z 18 przypisanych mi czynów,
  3. prawa procesowego określonego w art. 212 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.p.k. w odniesieniu do czynu przypisanego mi w pkt. I.2 postanowienia,
  4. prawa materialnego określonego w art. 226 § 3 k.k., w odniesieniu do czynu przypisanego mi w pkt. II.17 postanowienia.”

Ad. pkt III.1, str. 2

W uzasadnieniu do postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. Sąd Rejonowy w – sędzia Beata Stój – Dębicy podał – Załącznik 26: Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne. Wcześniej opisane okoliczności potwierdzają to, że oskarżony Zbigniew Kękuś nawet, jeśli sam nie umieszczał pism wskazanych w uzasadnieniu na stronachwww.zgsopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl. to był ich autorem, czemu nigdy nie zaprzeczył, wiedział o tym, że znajdą się na tych stronach i miał wpływ na to, czy i na jak długo zostaną na nich umieszczone, o czym sam wspomina.”

Wskazać zatem należy, że warunkiem przypisania mi przez Sąd przestępnego zachowania potrzebne było wykazanie nie że ja byłem autorem pism umieszczonych na portalu www.zgsopo.webpark.pl i/lub na stronie pod domeną zkekus.w.interia.pl, lecz że to ja te pisma zamieszczałem na w.w. portalu i stronie.

Jako pierwszy w w.w. sprawie przeciwko mnie wskazał na to sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wydając w dniu 30 listopada 2006 r. postanowienie o zwróceniu sprawy przeciwko mnie Prokuratorowi Rejonowemu dla Krakowa Śródmieścia Wschód celem usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego – Załącznik 27: „Sygn. akt II K 451/06 Dnia 30 listopada 2006r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w składzie Przewodniczący: SSR Tomasz Kuczma Protokolant (…) Przy udziale Prokuratora – po rozpoznaniu w sprawie Zbigniewa Kękusia oskarżonego o przestępstwa z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, z art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, z art. 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk oraz z art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk z urzędu w przedmiocie zwrotu sprawy prokuratorowi celem uzupełnienia postępowania przygotowawczego na podstawie art. 345 § 1 kpk. postanawia zwrócić sprawę przeciwko oskarżonemu Zbigniewowi Kękuś Prokuratorowi Rejonowemu dla Krakowa Śródmieścia-Wschód w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego polegających na – braku ustaleń dotyczących danych osoby, która zamieszczała na stronach internetowych wskazane w akcie oskarżenia pisma i czasu trwania publikacji tych pism.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędziego

Tomasza Kuczmy z dnia 30 listopada 2006 r. – Załącznik 27

W uzasadnieniu do postanowienia z dnia 30.11.2006 r. sędzia T. Kuczma podał – Załącznik 27: „Wypełnienie znamion zarzucanych przez Prokuratora występków stanowi nie sam fakt sporządzania przedmiotowych pism, ale publiczne ich rozpowszechnienie.Do przypisania więc sprawcy przestępnego zachowania potrzebne jest wykazanie, że to on takie informacje oraz treści wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 226 § 1kk, 212 § 2 kk lub 226 § 3 kk oraz 241 § 2 kk na stronach internetowych zamieszczał. W zgromadzonym materiale dowodowym brak jest natomiast dowodów dotyczących ustalenia danych osoby, która zamieszczała informacje na stronach internetowychwww.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl. Wprawdzie nie ulega wątpliwości, że pisma te znajdujące się w aktach sprawy, wydrukowane ze stron internetowych, związane są bezpośrednio z prowadzoną w Sądzie Okręgowym w Krakowie sprawą I CR 603/04 i częściowo, treścią pokrywają się z pismami kierowanymi przez Z. Kękusia do tej sprawy oraz do organów państwa i innych osób. Jednakże nie może to jeszcze stanowić bezpośredniego dowodu, nawet w przypadku sporządzenia ich przez Z. Kękusia, iż pisma te na stronach internetowych zamieszczał oskarżony. Takim bezpośrednim dowodem nie jest nawet, znajdująca się w nim informacja o zamieszczeniu takiego pisma w Internecie, w części, w której autor wskazuje, jakim osobom pismo jest przekazywane. Do wyobrażenia jest bowiem sytuacja, że na stronach internetowych pismo takie zamieszcza inna niż oskarżony osoba, bądź działała ona wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym. Trzeba zaś zwrócić uwagę, iż Zbigniew Kękuś przesłuchiwany w charakterze podejrzanego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych czynów i odmówił składania wyjaśnień.”

Prokurator Radosława Ridan zaskarżyła postanowienie sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2006 r. przyznając w uzasadnieniu, że akt oskarżenia z 12.06.2006 r. sporządziła na podstawie li tylko wydruków z portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony pod domeną zkekus.w.interia.pl. Podała: „Prokurator (…) Zarzuty swe oparł li tylko na publikacjach które osobiście ujawnił i przejrzał na stronach internetowych ZGSOPO i www.zkekus.w.interia.pl. (…) Prokurator Radosława Ridan”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ zażalenie prokurator

Radosławy Ridan z dnia 8 grudnia 2006 r.

Sąd Okręgowy w Rzeszowie uchylił postanowieniem z dnia 5 stycznia 2007 r. postanowienie sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r.

Pismem z dnia 15 marca 2007 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztof Łapaj złożył wniosek – Załącznik 28: „Warszawa, 2007.03.15. ZGSOPO-07/03/MS.1 Szanowny Pan Zbigniew Ziobro Minister Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Al. Ujazdowskie 11 00-950 Warszawa Dotyczy: Wniosek o spowodowanie wstrzymania przez Ministra Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej Pana Zbigniewa Ziobro prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny postępowania karnego /sygn. akt II K 451/06/ przeciwko Panu dr Zbigniewowi Kękuś,omyłkowo oskarżonemu przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód o popełnienie przedstawionych w niniejszym piśmie przestępstw.

Uzasadnienie

W dniu 27 marca 2007r. o godz. 10:00, w siedzibie Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny, w sali 24 ma się odbyć rozprawa główna w postępowaniu karnym przeciwko członkowi Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, dr Zbigniewowi Kękuś, oskarżonemu o popełnienie przestępstw:

  1. znieważenia i zniesławienia 15 sędziów, to jest dziesięciu sędzin Sądu Okręgowego w Krakowie (…) i pięciorga sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie (…),
  2. znieważenia i zniesławienia konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, byłego Rzecznika Praw Obywatelskich RP, prof. Andrzeja Zoll /art. 226 § 3 kk/,
  3. zniesławienia adwokata Wiesławy Zoll (małżonka prof. Andrzeja Zolla – pełnomocnik w latach 1997-2003, żony dr Zbigniewa Kękuś w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód – sygn. akt XI CR 603/04) /art. 212 § 2/,
  4. rozpowszechnia wiadomości z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /art. 241 § 2 kk/.

W związku z powyższym, oraz w związku z rozprawą główną w sprawie dr Zbigniewa Kękuś, wyznaczoną przez Sąd Rejonowy w Dębicy na dzień 27 marca 2007r. mimo stanowiska tego Sądu, zajętego w wyżej wymienionym postanowieniu z dnia 30 listopada 2006r., niniejszym informuję, że:

  1. dr Zbigniew Kekuś nie był sprawcą wskazanych w wydanym przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w dniu 13 czerwca 2006r. akcie oskarżenia czynów.
  2. dr Zbigniew Kękuś nie zamieszczał wskazanych w wydanym przeciwko niemu akcie oskarżenia informacji na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl .
  3. dr Zbigniew Kękuś nie założył i nie administrował stroną internetową www.zkekus.w.interia.pl , nigdy nie miał i nie ma do niej dostępu, by ją redagować.
  4. dr Zbigniew Kękuś nigdy nie miał i nie ma dostępu do administrowania stroną internetową Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl.

Informacje z prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny i Sąd Apelacyjny w Krakowie postępowania z powództwa dr Zbigniewa Kękuś o rozwód /sygn. akt XI CR 603/04/ i dotyczące naruszania przez funkcjonariuszy publicznych, uczestniczących w różny sposób w tym postępowaniu konstytucyjnych i ustawowych praw małoletnich synów dr Zbigniewa Kękuś, w tym jego małoletniego chorego dziecka, zamieszczane były na wskazanych przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód stronach internetowych wyłącznie przez osoby, administrujące tymi stronami – nigdy nie było wśród nich Pana dr Zbigniewa Kękuś – z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Umieszczano je tam w ramach realizacji celów statutowych naszego Stowarzyszenia, w tym przede wszystkim:„zabiegania o stosowanie równych praw ojca i matki dla najwyżej pojętego dobra dziecka oraz zmian obyczajowo przyjętej obecnie interpretacji prawa i orzecznictwa sądowego nie dających ojcu rzeczywistego równouprawnienia prawa do współ wychowywania dzieci”

Pragnę zauważyć, że art. 97 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego stanowi, że o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie, a w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy.

Na ten sąd oraz inne organy państwowe – a zatem także na Rzecznika Praw Obywatelskich, gdy był nim prof. A. Zoll – które powinny stać na stanowisku przestrzegania prawa, art. 100 KRiO nakłada obowiązek pomocy rodzicom … „jeżeli jest ona potrzebna do należytego wykonywania władzy rodzicielskiej”.

Pan dr Zbigniew Kękuś przez cały 9-o letni okres trwania postępowania z jego powództwa o rozwód pozbawiony był przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie, za wiedzą i akceptacją Rzecznika Praw Obywatelskich, prof. A. Zoll możności należytego wykonywania jego, jako ojca, władzy rodzicielskiej.

Wbrew stanowisku biegłych sądowych, które w przekazanej Sądowi Okręgowemu w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny Opinii z 14 czerwca 1999r. scharakteryzowały dr Zbigniewa Kękuś – po przeprowadzeniu z nim oraz jego dziećmi badań i wywiadów – jako troskliwego i opiekuńczego ojca i tak w przekazanej Sądowi Opinii, jak złożonych następnie, zaprotokołowanych zeznaniach poleciły Sądowi zapewnienie mu jak najszerszych, nieskrępowanych i nieograniczonych kontaktów z jego dwoma – wtedy 12-o i 9-o letnim – synami, do zakończenia w kwietniu 2006r. postępowania z jego powództwa o rozwód, Sąd Okręgowy zezwolił mu na spotkania z synami w okresie dwóch weekendów w miesiącu – tj. przez 4 spośród 30 dni w miesiącu – lekceważąc nawet, nie rozpatrując przez 9 miesięcy jego wniosku o wyrażenie zgody, aby mógł rehabilitować jego małoletniego chorego syna, aby w ostateczności oddalić ten wniosek – i podejmując wiele decyzji, sprzecznych z podstawowymi konstytucyjnymi i ustawowymi prawami dziecka, postanowień, godzących w dobro, w tym zdrowie małoletnich synów Zbigniewa Kękuś.

Wyrażamy nasze najwyższe oburzenie, a zarazem zdumienie i żal, że przez 5 lat, jakie upłynęły od momentu, gdy 21 lutego 2001 roku Pan Zbigniew Kękuś po raz pierwszy złożył wniosek o wyrażenie przez Sąd Okręgowy w Krakowie zgody na umożliwienie mu leczenia, rehabilitacji jego małoletniego chorego syna, do zakończenia w dniu 10 kwietnia 2006 roku postępowania z jego powództwa o rozwód, żaden z licznych, wymienionych wyżej, w różny sposób uczestniczących w postępowaniu sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz były Rzecznik Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej, prof. Andrzej Zoll, naruszając przepisy – między innymi – art. 3 Ustawy Konwencja o Prawach Dziecka /Dziennik Ustaw z 2002.02.11/:„We wszelkich decyzjach, które dotyczą dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub organy ustawodawcze, podstawową sprawą będzie zabezpieczenie nadrzędnego interesu dziecka

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – art. 72.1:„Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją.”

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejart. 68.3: „Władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (…).”

oraz przedstawionych wyżej regulacji Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego nie udzielili pomocy, zagrożonemu bardzo poważnymi konsekwencjami – między innymi: zniekształcenie klatki piersiowej, upośledzenie funkcji oddychania i krążenia, zniekształcenie kręgosłupa i miednicy, garb żebrowy, upośledzenie działania narządów wewnętrznych – jego chorób dziecku, a samego dr Zbigniewa Kękuś Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód oskarżyła – nie wykonawszy, jak napisał Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w w.w. postanowieniu z 30.11.2006r., podstawowych czynności, mogących prowadzić do uzyskania dowodów świadczących o popełnieniu przez niego zarzuconych mu czynów – o popełnienie przedstawionych wyżej przestępstw.

Informuję, że stronami internetowymi, wskazanymi przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód w akcie oskarżenia z dnia 2006.06.13 przeciwko dr Zbigniewowi Kękuś, administrują wyłącznie osoby upoważnione do tego przez Zarząd Główny Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca,

Pana dr Zbigniewa Kękusia nie ma i nigdy nie było wśród tych osób.

Wszelkie informacje, znajdujące się na stronach internetowych, administrowanych z upoważnienia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, są umieszczane w ramach realizacji celów statutowych Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca.

Stajemy w obronie tych, którzy własnych praw bronić nie mogą, kierując się w naszych działaniach głosem sumienia.

Ze względu na powyższe, wnoszę, jak na wstępie.

z poważaniem, Krzysztof Łapaj Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo

prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r., data wpływu kopii do Sądu Rejonowego w Dębicy 19 marca 2007 r. – Załącznik 28

Kopię w.w. pisma z 15 marca 2007 r. prezes ZG SOPO K. Łapaj złożył do akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 451/06 – data wpływu 19 marca 2007 r. – patrz: prezentata Sądu Rejonowego w Dębicy – Załącznik 28, prawy dolny róg.

Po uchyleniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie postanowienia sędziego T. Kuczmy z dnia 30.11.2006 r. sędzia skierował do:

  1. operatora internetowego Wirtualna Polska S.A. żądanie doręczenia mu informacji, kto założył portal www.zgsopo.webpark.pl, kto nim administrował i kto zamieszczał na nim materiały,
  2. operatora internetowego Interia.PL S.A. żądanie doręczenia mu informacji, kto założył stronę pod domeną zkekus.w.interia.pl, kto nią administrował i kto zamieszczał na niej materiały.

Operatorzy internetowi, Wirtualna Polska S.A. i Interia.PL S.A. poświadczyli informacje przekazane przez prezesa ZG SOPO K. Łapaja w.w. pismem z dnia 15.03.2007 r. – Załącznik 28.

Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski Sp. z o.o. podał w piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy – Załącznik 29: „Wirtualna Polska /adres – ZKE/ sędzia Tomasz Kuczma /adres – ZKE/ dotyczy: II K 451/06 W odpowiedzi na pismo z dnia 2007-07.02 w sprawie II K 451/06 informuję, że: 1. Właścicielem strony www.zgsopo.webpark.pl jest użytkownik portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsosopo posługujący się kontem emailzgsopo@wp.pl 2. w zbiorze danych osobowych „Wirtualna Polska” zostały zapisane dane osobowe użytkownika zgsopo (…) Informacje, o których mowa w pkt 2 przesyłam w załączeniu (…) Panel Dostępu do Danych Osobowych: Login: zgsopo Imię:Krzysztof Nazwisko:Łapaj(…) Adres ul. (…)Miasto:Warszawa
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo

„Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099 – Załącznik 29

Identycznej treści pismo, jak to z dnia 6 sierpnia 2007 r. Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski Sp. z o.o. sporządził w dniu 6 lipca 2007 r. i doręczył Sądowi Rejonowemu w Dębicy /data wpływu 13 lipca 2007 r./ – Załącznik 30:
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K

854/10/ pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 lipca 2007r., karty 3040, 3041 – Załącznik 30

Krzysztof Łapaj z Warszawy to z całą pewnością nie Zbigniew Kękuś z Krakowa.

Dział Bezpieczeństwa operatora internetowego INTERIA.PL S.A. podał w piśmie z dnia 1 października 2007 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy – Załącznik 31: „INTERIA.PL S.A. /adres – ZKE/ Kraków, dnia 01.10.2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy/adres – ZKE/ Dot. Sygn. akt II K 451/06 W nawiązaniu do Państwa postanowienia INTERIA.PL S.A. uprzejmie odpowiada, co następuje:
Dane związane z kontem:
zkekus@interia.pl

i stroną WWW: http://zkekus.w.interia.pl/

Data założenia: 2004-10-2621:17:23

Numer IP założenia: 62.179.56.131

Data ostatniego połączenia WWW: 2006-07-25 18:53:23

Numer IP ostatniego połączenia WWW: 84.10.15.191

Data ostatniego połączenia FTP: 2006-07-26 07:53:15

Numer IP ostatniego połączenia FTP: 84.10.15.191

Użytkownik nie podał danych osobowych.

Uprzejmie informujemy, że obszerne poszukiwania w logach archiwalnych systemu miasto.interia.pl nie wykazały aktywności użytkownika strony http://zkekus.w.interia.pl/ w okresie od 13 września 2005 roku do dnia 30 września 2005 roku. Logami z okresu wcześniejszego nie dysponujemy, natomiast logi z okresu późniejszego, aż do ostatniego dnia użytkowania konta zawierają zapisy połączeń użytkownika. Z poważaniem, Dział Bezpieczeństwa INTERIA PL S.A.”
Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo

INTERIA.PL.S.A., z dnia 1 października 2007r. karta 3183 – Załącznik 31

Według mej wiedzy numery IP podane przez Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. w w.w. piśmie z 01.10.2007 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy należały do komputerów zlokalizowanych w Warszawie.

W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Tomasz Kuczma wydał wyrok, którym przypisał mi sprawstwo wszystkich przestępstw, które aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. /Załącznik 25/ przypisała mi prokurator R. Ridan.

Zmienił opis każdego czynu, podając, że popełniłem każdy z nich „wspólnie i w porozumieniu z inną osobą”. Nie podał, kto był tą osobą.

W dniu 23 sierpnia 2011 r. Prokurator Generalny wniósł kasację na moją korzyść w zakresie przestępstw przypisanych mi przez sędziego T. Kuczmę w pkt. II i XVIII wyroku z 18.12.2007 r. W uzasadnieniu Prokurator Generalny podał – powołując się na przedstawione wyżej dowody, tj. pismo prezesa ZG SOPO Krzysztofa Łapaja z dnia 15.03.2007 r. /Załącznik 28/, pismo Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. z dnia 6 sierpnia 2007 r. /Załącznik 29/ oraz pismo Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. z dnia 1 października 2007 r. /Załącznik 31/ – Załącznik 32: „Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 lipca 2008 r., sygnatura IV KK 208/06, wyraził pogląd, że niezbywalnym prawem sądu merita jest swobodna ocena wiarygodności poszczególnych dowodów, jednak w sytuacji, gdy ocena ta jest oparta na nieprawdziwych przesłankach oraz pomija cały szereg dowodów ujawnionych w toku procesu, nie tylko nie podlega ona ochronie wynikającej z dyrektywy zawartej w art. 7 kpk, ale wręcz przeciwnie, właśnie tę dyrektywę obraża w sposób rażący (LEX nr 445353).

Podobnie Sąd Najwyższy wypowiedział się w postanowieniu z dnia 9 lipca 2008 r. sygnatura IV KK 149/08 uznając, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 kpk, jeśli tylko jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (OSNwSK 2008/1/1419).

W realiach niniejszej sprawy sąd nie zastosował się do powyższych zasad.

Należy w tym miejscu zauważyć, że oskarżony Zbigniew Kękuś pomimo prawidłowego zawiadamiania o terminach rozpraw nie brał w nich udziału, nie składając tym samym żadnych wyjaśnień. W toku postępowania przygotowawczego wymieniony nigdy nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania jakichkolwiek wyjaśnień, zaś przesłuchani pokrzywdzeni nie posiadali żadnych informacji, kto i w jakich okolicznościach zamieścił na stronach internetowych znieważające ich pisma.

Na żądanie Sądu Rejonowego w Dębicy portal Interia PL udzielił odpowiedzi, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś portal Wirtualna Polska poinformował, że strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja zamieszkałego w Warszawie ul. /adres – ZKE/ (k.3098-3099 i 3183).

(…) W wyroku z dnia 13 kwietnia 2005 r. sygnatura III KK 26/05, Sąd Najwyższy stwierdził między innymi, że art. 366 § 1 kk stanowi o kierowaniu rozprawą. W szczególności obliguje on przewodniczącego składu orzekającego do zachowania szczególnej staranności w kierowaniu rozprawą sądową w tym baczenie, ażeby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. Temu wymaganiu Sąd Rejonowy w Dębicy nie sprostał, bezzasadnie odstępując od przesłuchania najistotniejszego świadka Krzysztofa Łapaja.

Sąd Rejonowy w Dębicy w toku dalszego postępowania, na podstawie art. 394 § 2 kpk ujawnił dowody wskazane w akcie oskarżenia oraz pisma oskarżonego i pisma Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca w Warszawie, w tym pismo z dnia 15 marca 2007 r. znajdujące się w aktach (k.2660-2664), podpisane przez Krzysztofa Łapaja, w którym jak wspomniano powyżej, była zawarta informacja, że Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowychwww.zgsospo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl, nie on je zakładał, ani też nigdy nie administrował. Również tego samego dnia zamknięty został przewód sądowy i Sąd Rejonowy w Dębicy wydał wyrok skazujący oskarżonego Zbigniewa Kękusia, w zakresie czynów opisanych w pkt II i XVIII jego części dyspozytywnej ustalając, że oskarżony realizując znamiona obu zarzuconych mu czynów, działał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą.

Odnosząc się do treści wyroku, należy podnieść, że ustalenia sądu rejonowego w zakresie współdziałania z inną osobą nie znajdują żadnego odniesienia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Poza sporem pozostaje, że oskarżony Zbigniew Kękuś nie złożył w sprawie żadnych wyjaśnień, a najistotniejszy dla sprawy świadek Krzysztof Łapaj nigdy nie został przesłuchany. Ponadto pozostali przesłuchani w sprawie świadkowie, nie podali żadnych okoliczności dotyczących umieszczenia na stronach internetowych pism, w których zostali oni znieważeni.

Odnosząc się do ustaleń sądu, w zakresie współdziałania Zbigniewa Kękusia z inna nieustaloną osobą w toku dokonywania czynów zabronionych opisanych w pkt II i XVIII części dyspozytywnej wyroku sądu rejonowego, należy zauważyć, że w aktach nie istnieje taki dowód, który mógłby być skutecznie wykorzystany do poczynienia tego typu ustaleń.

W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy teść w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.

W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy.

W tej sytuacji wniesienie kasacji z urzędu na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia jest uzasadnione.

z upoważnienia Prokuratora Generalnego Robert Hernand Zastępca Prokuratora Generalnego”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, z

dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/ – Załącznik 32

W dniu 26 stycznia 2011 r. Sąd Najwyższy wydał wyrok, którym uznał kasację Prokuratora Generalnego za zasadną, uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z 18.12.2007 r. w zakresie zarzutów z pkt. II I XVIII i przekazał sprawę w zakresie tych zarzutów Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu do wyroku z 26.01.2012 r. Sąd Najwyższy podał – Załącznik 33:Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wszystkich okoliczności, co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.

Zgodnie z utrwalonymi już poglądami Sądu Najwyższego, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., jeśli tylko jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 149/08, OSNwSK 2008/1/1419’ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 208/06, LEX nr 445353).

W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy nie sprostał wyżej wyrażonym zasadom.

Na wstępie podkreślić należy, że Zbigniew Kękuś nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów o odmówił składania wyjaśnień. Przesłuchani w sprawie pokrzywdzeni nie posiadali żadnych informacji, kto i w jakich okolicznościach zamieścił na stronach internetowych znieważające ich pisma.

W tej sytuacji bardzo ważnego znaczenia nabierają uzyskane od portali Interia PL i Wirtualna Polska informacje, z których wynika, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja zamieszkałego w Warszawie/adres – ZKE/.

(…) Także dowolnym i poczynionym z obrazą art. 7 k.p.k. jest ustalenie, że Zbigniew Kękuś realizując znamiona czynów przypisanych mu w punktach II i XVIII wyroku działał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Na takie współdziałanie nie wskazuje żaden z zebranych w sprawie dowodów.

Uchybienia jakich dopuściła się Sąd Rejonowy mogły albo wręcz miały wpływ na treść wyroku. Nie można przecież wykluczyć, że zeznania Krzysztofa Łapaja doprowadziłyby do zgoła odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei błędna ocena pisma portalu Interia PL wprost decyduje o tym, że przyjęty w opisie obu czynów (pkt II i XVIII wyroku) okres przestępczej działalności jest nieprawidłowy.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), a nadto winien wziąć pod uwagę i prawidłowo ocenić pismo portalu Interia PL.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 33

Wskazać należy, że Prokurator Generalny wniósł kasację z dnia 23.08.2011 r. w zakresie dwóch tylko przestępstw przypisanych mi przez sędziego T. Kuczmę wyrokiem z 18.12.2007 r. /pkt. II i XVIII tego wyroku/ i Sąd Najwyższy wydał wyrok wznowieniowy z 26.01.2012 r. w zakresie tych dwóch przestępstw ponieważ:

  1. wcześniej, w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok wznowieniowy, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy w zakresie 16 przestępstw /pkt. I, III – XVII wyroku/ – Załącznik 34:

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 34

  1. art. 521 § 1 k.p.k. stanowił2: „Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie..

Zarzuty przedstawione przez Prokuratora Generalnego w kasacji z dnia 23.08.2011 r. /Załącznik 32/ i przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26.01.2012 r. /Załącznik 33/ dotyczą wszystkich 18 czynów, które przypisała mi prokurator R. Ridan aktem oskarżenia z 12.06.2006 r., a po niej sędzia Tomasz Kuczma wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r., ponieważ wszystkie zostały popełnione za pośrednictwem:

  1. portalu www.zgsopo.webpark.pl i/lub – patrz: pkt 2
  2. strony pod domeną zkekus.w.interia.pl.

Po tym, gdy Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem wznowieniowym z dnia 15.09.2010 r. /Załącznik 34/ uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z 18.12.2007 r. w zakresie zarzutów z pkt. I, III-XVII i przekazał sprawę przeciwko mnie Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania, na referenta wyznaczono sędzię Beatę Stój.

Powołując się na w.w. dowody, tj.:

  1. pismo z dnia 15 marca 2007 r. prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego /data wpływu kopii do Sądu Rejonowego w Dębicy 19 marca 2007 r. –Załącznik 28/,
  2. pisma z dnia 6 lipca 2007 r. /Załącznik 30/ i 6 sierpnia 2007 r. /Załącznik 29/ Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy,
  3. pismo z dnia 1 października 2007 r. Działu Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. do Sądu Rejonowego w Dębicy – Załącznik 31,

pismem z dnia 29 listopada 2012 r. skierowanym do prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy – a zarazem sędziego referenta w sprawie przeciwko mnie – Beaty Stój złożyłem: „Sędzia Beata Stój Prezes Sądu Rejonowego w Dębicy ul. Słoneczna 3 39-200 Dębica Sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/ Dotyczy:

  1. Zawiadomienie, że:
    1. Sąd Rejonowy w Dębicy jest niewłaściwy miejscowo do rozpoznania sprawy sygn. II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/,
    2. dowody dostarczone Sądowi Rejonowemu w Dębicy w sprawie sygn. II K 451/06 /obecnie II K 854/10/ przez operatorów internetowych, Wirtualną Polskę S.A. i Interię.PL S.A. poświadczają, że sprawę tę powinien rozpoznawać właściwy miejscowo sąd w Warszawie,
    3. Sąd Rejonowy w Dębicy rozpoznaje sprawę sygn. II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/ z oczywistym i rażącym naruszeniem prawa określonego w art. 31 § 1 i w art. 35.1 Kodeksu postępowania karnego, tj. obowiązku rozpatrzenia sprawy przez sąd właściwy miejscowo, tzn. sąd , w którego okręgu popełniono przestępstwo
    4. Sąd Rejonowy w Dębicy rozpoznaje sprawę sygn. II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/ z oczywistym i rażącym naruszeniem prawa określonego w art. 45.1 Konstytucji RP, tj. z pozbawieniem sprawcy/sprawców czynów możności skorzystania z prawa do rozpoznania jego/ich sprawy przez sąd właściwy miejscowo,
    5. działania realizowane w sprawie sygn. II K 854/10, w tym przez adresatkę niniejszego pisma, referenta w sprawie, są działaniami realizowanymi z naruszeniem prawa określonego w art.31 § 1 Kodeksu postępowania karnego.
  2. Wniosek – na podstawie art. 339 § 3 pkt 3 – o skierowanie sprawy sygn. II K 854/10 na posiedzenie, celem wydania postanowienia o niewłaściwości sądu.
  3. Wniosek – na podstawie art. 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 35 § 1 Kodeksu postępowania karnego – o przekazanie sprawy sygn. II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/ do rozpoznania sądowi właściwemu miejscowo.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo Z. Kękusia z dnia

29 listopada 2012 r.

W odpowiedzi, sędzia Beata Stój wydała postanowienie z dnia 11 grudnia 2011 r., w którym podała – Załącznik 35: „Oskarżony Zbigniew Kękuś złożył wniosek o skierowanie sprawy na posiedzenie i wydanie postanowienia o niewłaściwości sądu. Oskarżony podnosił, że sądem właściwym miejscowo jest sąd w Warszawie, gdyż to tam popełniono przestępstwo, jak wynika z pism operatorów internetowych Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. (…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.

(…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 35

W wydanym ponad trzy lata później postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r. kończącym sprawę do sygn. akt II K 407/13 sędzia Beata Stój, przypisawszy mi sprawstwo wszystkich przestępstw, o które oskarżyła mnie prokurator Radosława Ridan w pkt. I – XVIII aktu oskarżenia z 12.06.2006 r. podała m.in. – Załącznik 26: „Jakkolwiek Sąd Najwyższy polecił przesłuchać świadka Krzysztofa Łapaja, Sąd w niniejszym postępowaniu uznał, że jest to nadmiernie utrudnione i jednocześnie zbędne.”

Wskazać zatem należy, że:

  1. Sąd Najwyższy podał w wyroku wznowieniowym z dnia 26.01.2012 r. – Załącznik 33: „(…) Uchybienia jakich dopuściła się Sąd Rejonowy mogły albo wręcz miały wpływ na treść wyroku. Nie można przecież wykluczyć, że zeznania Krzysztofa Łapaja doprowadziłyby do zgoła odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. (…) Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), a nadto winien wziąć pod uwagę i prawidłowo ocenić pismo portalu Interia PL.”

  1. artykuł 442 § 3 k.p.k. stanowi: „Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu dla… oczywistego i rażącego naruszenia prawa określonego w art. 442 § 3 k.p.k. sędzia Beata Stój podała – Załącznik 26: „Wcześniej opisane okoliczności potwierdzają to, że oskarżony Zbigniew Kękuś nawet, jeśli sam nie umieszczał pism wskazanych w uzasadnieniu na stronach www.zgsopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl. to był ich autorem, czemu nigdy nie zaprzeczył, wiedział o tym, że znajdą się na tych stronach i miał wpływ na to, czy i na jak długo zostaną na nich umieszczone, o czym sam wspomina.”

Przedstawione przeze mnie powyżej i kserokopiach załączone do niniejszego pisma dokumenty, tj.:

  1. postanowienie sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 30 listopada 2006 r. – Załącznik 27,
  2. kasacja Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r. – Załącznik 32,
  3. wyrok wznowieniowy Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r. – Załącznik 33

są dowodami poświadczającymi, że wypełnienie znamion przestępstw przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. /Załącznik 25/, stanowi nie fakt sporządzania pism zamieszczanych na portalu www.zgsopo.webpark.pl i/lub na stronie pod domeną zkekus.w.interia.pl, ale ich publiczne rozpowszechnianie.

Do przypisania mi przestępnego zachowania potrzebne było wykazanie, że to ja zamieszczałem na portalu www.zgsopo.webpark.pl i/lub na stronie pod domeną zkekus.w.interia.pl materiały, informacje, pisma wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 216 § 2 k.k., art. 212 § 2 k.k., art. 226 § 3 k.k. i art. 241 § 2 k.k.

Sąd Rejonowy w Dębicy – sędzia Beata Stój – niedopełnił tego obowiązku, nie sprostał temu zadaniu, co sędzia B. Stój poświadczyła podając w uzasadnieniu do postanowienia z 15.03.2016 r. – Załącznik 26: „Wcześniej opisane okoliczności potwierdzają to, że oskarżony Zbigniew Kękuś nawet, jeśli sam nie umieszczał pism wskazanych w uzasadnieniu na stronach www.zgsopo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl. to był ich autorem, (…).”

Ad. pkt III.2, str. 2

Wskazać należy, że:

  1. artykuł 40 § 1 pkt 7 k.p.k. stanowi: „Sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli: (…) 7) brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone.
  2. artykuł 93 § 1 k.p.k. stanowi: „Jeżeli ustawa nie wymaga wydania wyroku, sąd wydaje postanowienie.

W dniu 14 czerwca 2013 r. sędzia referent w sprawie do sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, następnie II K 407/13/ Beata Stój wydała postanowienie kończące sprawę w pierwszej instancji – Załącznik 36: Sygn. akt II K 854/10 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Beata Stój Protokolant: /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód w sprawie karnej Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 k.k. i art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne postanawia I. na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k. w zw. z art. 443 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. umorzyć postępowanie karne przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi o to, że:(…) Karalność wymienionych czynów była przedawniona już w dniach wydania orzeczeń o wznowieniu postępowania przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie i uchyleniu wyroku przez Sąd Najwyższy.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi

Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. – Załącznik 36

Zaskarżyłem postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r.

W dniu 27 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał postanowienie, którym uchylił postanowienie sędzi B. Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. Orzekł – Załącznik 37: Sygn. akt II Kz 246/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Marcin Świerk Sędziowie: SSO Piotr Popek SSR del. do SO Anna Romańska /spraw/ Protokolant /imię i nazwisko – ZKE/przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie – Renaty Stopińskiej-Witkowskiej po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013 r. zażalenia oskarżonego Zbigniewa Kękusia na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt II K 854/10 w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 2 kpk postanawia uchylić zaskarżone postanowienie w pkt I i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. (…) Sąd Okręgowy miał na uwadze co następuje: Zażalenie oskarżonego jest zasadne o tyle, o ile skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w kwestii umorzenia postępowania z powodu przedawnienia karalności poszczególnych zarzucanych w pkt. I – XVI czynów.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r. /sygn. II Kz 246/13/ – Załącznik 37

W związku z powyższym w sprawie przeciwko mnie do sygn. akt II K 407/13 zachodziła przesłanka określona w art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k.i: „Sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli: (…) 7) brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone.

Od dnia 27 sierpnia 2013 r. sędzia Beata Stój była wyłączona z mocy prawa od rozpoznawania sprawy przeciwko mnie.

Informowałem ją – oraz jej przełożonych – o tym kilkukrotnie, lecz sędzia B. Stój w dalszym ciągu prowadziła postępowanie.

Ad. pkt III.3, str. 2

W pkt. I.2 postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. sędzia Beata Stój przypisała mi czyn, który opisała – Załącznik 26:Sygn.aktII.K.407/13 POSTANOWIENIEDnia15marca2016r.SądRejonowywDębicywIIWydzialeKarnymwskładzie:Przewodniczący: SSRBeataStój (…) postanawiaI. napodstawieart.17§1pkt6k.p.k.wzw. zart.1O1§2k.k.iart.102 k.k.umorzyćpostępowanie karneprzeciwkoZbigniewowiKękusiowioto,że: (…) 2. wbliżejnieustalonychdniachwokresieoddnia17grudnia2003r.dodnia 12lipca2004r.,wKrakowie,działającwwykonaniu zgórypowziętegozamiaru,wkrótkichodstępachczasu,zapośrednictwemportaluinternetowegoZarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl,awbliżejnieustalonychdniachwokresieoddnia26października 2004r.do dnia5lipca2005r.zapośrednictwemstronypoddomenązkekus.w.interia.pl,znieważył publicznie Wiesławę Zoll, używając wobec niej słówobraźliwych, ipomówiłotakiepostępowanieiwłaściwości,któremogąponiżyćwopinii publicznejinarazić nautratęzaufania potrzebnegodlawykonywaniazawoduadwokata, tj.oprzestępstwoz art.212§2k.k.wzw.zart.12k.k.”

Wskazać należy, że:

  1. artykuł 212 § 4 k.k. stanowi:„Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.
  2. art. 60 § 1 k.p.k. stanowi:„W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie albo wstępuje do postępowania już wszczętego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.
  3. W wydanym pod redakcją prof. A. Zolla Komentarzu do kodeksu karnego podano: Art. 212 Tryb ścigania. Przestępstwo zniesławienia zarówno w trybie podstawowym jak i kwalifikowanym jest ścigane z oskarżenia prywatnego (art. 212 § 4). Oznacza to, że ustawodawca możliwość pociągnięcia sprawcy do odpowiedzialności karnej uzależnił od woli pokrzywdzonego. (…) W sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego akt oskarżenia może też wnieść prokurator. Warunkowane jest to jednak stwierdzeniem z jego strony, iż wymaga tego interes społeczny (art. 60 § 1 k.p.k.)”Źródło: „Kodeks Karny Część szczególna Komentarz do art. 117 – 277 k.k.” pod redakcją Andrzeja Zolla 3 wydanie, LEX a Wolters Kluwer business, s. 799
  4. Wiesława Zoll w dacie sporządzania przez prokurator Radosławę Ridan aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. wykonywała przez okres nie krótszy niż 37 lat zawód adwokata. W dniu 21 maja 2003 r. złożyła ustne oświadczenie do akt sprawy Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Cywilny-Rodzinny, sygn. XI CR 603/04:

Powód stosuje metodę pomawiania i szkalowania mojej osoby.

Nie spotkało mnie to przez 37 lat pracy.

Oświadczenie adw. Wiesławy Zoll, Źródło: Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział XI Cywilny-Rodzinny, sygn. akt XI CR 603/04,

protokół rozprawy w dniu 21 maja 2003r.

Prokurator Radosława Ridan nie wykazała w akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., że interes społeczny wymagał ścigania mnie z oskarżenia publicznego za ścigane z oskarżenia prywatnego zniesławienie adw. Wiesławy Zoll.

Podkreślić należy, że dowód niedopełnienia przez prokurator Radosławę Ridan w akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. obowiązku wykazania poświadczył Rzecznik Praw Obywatelskich podając w piśmie do mnie z dnia 7 stycznia 2010 r., stanowiącym odpowiedź na mój wniosek o wniesienie kasacji na moją korzyść od w.w. wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. Rzecznik podał – Załącznik 19: „Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku Warszawa 7.01.10 Zespół Prawa Karnego Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Działając z upoważnienia Rzecznika Praw Obywatelskich uprzejmie informuję, iż po dokonaniu analizy akt Rzecznik nie znalazł podstaw do wniesienia na Pana korzyść kasacji od : – prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06,

(…) Przestępstwo z art. 212 § 2 kk jest przestępstwem ściganym z oskarżenia prywatnego, jednakże art. 60 § 1 kpk zezwala prokuratorowi na wszczęcie postępowania w tego rodzaju sprawach, jeżeli wymaga tego interes społeczny, a ocena w tym zakresie należy do prokuratora. Tak więc, wszczęcie postępowania i przedstawienie Panu zarzutów oraz w następstwie tego, wniesienie aktu oskarżenia, którym zarzucono Panu popełnienie czynów nie tylko z art. 226 § 1 kk ale i w zbiegu z art. 212 § 2 kk (stanowiącym przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego), stanowi wyrażenie przez prokuratora swojej woli realizacji uprawnienia wynikającego z art. 60 § 1 kpk.

Fakt powołania przez oskarżyciela publicznego kwalifikacji prawnej czynu ściganego z oskarżenia prywatnego jest równoznaczne ze ściganiem przez niego czynu w całej jego postaci, a więc i w zakresie prywatnoskargowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2007 r., sygn. IV KK 251/07, OSN w SK 2007/1/2008). Tak więc zaistniała skarga uprawnionego oskarżyciela, dopuścił się Pan popełnienia czynów z art. 212 § 2, nie zaistniały okoliczności stanowiące o wyłączeniu odpowiedzialności karnej, a zatem błędne przyjęcie kumulatywnego zbiegu z art. 226 § 1 kk nie miało istotnego wpływu na treść wyroku skoro podstawę wymiaru kary stanowił przepis art. 212 § 2 kk.”
Dowód: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo głównego specjalisty w Zespole

Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej do Z. Kękusia z dnia 7 stycznia 2010 r. – Załącznik 19

W przypadku przestępstwa przypisanego mi w pkt. I.2 postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. /Załącznik 26/ – pkt. II aktu oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. /Załącznik 25/ – prokurator Radosława Ridan, a po niej sędzia Beata Stój, przypisały mi ten czyn samoistnie, nie w zbiegu z innym przestępstwem.

W przypadku tego przestępstwa:

  1. nie zachodzi zatem okoliczność opisana w powołanym przez Rzecznika Praw Obywatelskich w piśmie z 7 stycznia 2010 r. postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2007 r., sygn. IV KK 251/07, OSN w SK 2007/1/2008),
  2. obowiązkiem prokurator Radosławy Ridan było dopełnić obowiązku określonego w art. 60 § 1 k.p.k. w zw. z art. 212 § 4 k.k.

Prokurator Radosława Ridan w akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., a po niej sędzia Beata Stój w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., oczywiście i rażąco naruszyły prawo procesowe określone w art. 60 § 1 k.p.k. w zw. z art. 212 § 4 k.k.

Ad. pkt III.4, str. 2

W pkt. II.17 postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. sędzia Beata Stój przypisała mi przestępstwo, które opisała jako – Załącznik 26:Sygn.aktII.K.407/13 POSTANOWIENIEDnia15marca2016r.SądRejonowywDębicywIIWydzialeKarnymwskładzie:Przewodniczący: SSRBeataStój (…) postanawia II. napodstawie art. 17§ 1pkt 6k.p.k. wzw.zart. 1O1 §1pkt4k.k.iart.102k.k.umorzyćpostępowaniekarneprzeciwkoZbigniewowiKękusiowioto,że:17. wbliżejnieustalonychdniachwokresieoddnia17grudnia2003r.dodnia12lipca2004r.,wKrakowie,działającwwykonaniuzgórypowziętegozamiaru,wkrótkichodstępachczasu,zapośrednictwemportaluinternetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojcawww.zgsopo.webpark.pl,awbliżejnieustalonychdniachwokresieoddnia26października2004r.dodnia5lipca2005r.zapośrednictwemstronypod domenązkekus.w.interia.pl,znieważyłurządRzecznikaPrawObywatelskich, używającwobecpiastującego go Andrzeja Zolla słów obraźliwych, i pomówił go o takie postępowanie iwłaściwości,któremogąponiżyćgowopiniipublicznejinarazićnautratę zaufaniapotrzebnego dlapiastowanego urzędu,tj.oprzestępstwozart.226§3k.k.iart.212§2k.k.wzw.zart.11§2k.k.wzw.zart.12k.k.

Artykuł 226 § 3 k.k., z którego sędzia B. Stój przypisała mi przestępstwo w pkt. II.17 postanowienia z dnia 15.03.2016 r. stanowi: Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”

Sędzia Beata Stój podała w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. – Załącznik 26: „Zbigniew Kękuś lżył i znieważał również Andrzeja Zolla, który w okresie wskazanym w punkcie II.17 postanowienia pełnił funkcję Rzecznika Praw Obywatelskich. Rzecznik Praw Obywatelskich jest organem konstytucyjnym wymienionym między innymi w art. 208 Konstytucji.”

Wskazać zatem należy, że wielu – zdecydowana większość – ekspertów w dziedzinie prawa karnego podaje, że Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej. Takie stanowisko prezentuje m.in. uznany przez sędzię Beatę Stój za pokrzywdzonego przeze mnie były RPO Andrzej Zoll. Podaje w kolejnych edycjach wydawanego pod jego redakcją naukową Komentarza do kodeksu karnego – Załącznik 38:„Przedmiotem czynności wykonawczej typu czynu zabronionego opisanego w art. 226 § 3 są konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres znaczeniowy tego terminu jest sporny w doktrynie (por. A. Zoll (w: ) Kodeks Karny …, red. A. Zoll, s. 736. (…) W doktrynie słusznie jednak wskazano, iż nie każdy organ konstytucyjny jest jednocześnie organem Rzeczypospolitej Polskiej, tzn. takim, który jest powiązany z wykonywaniem jednego z trzech rodzajów władzy w odniesieniu do państwa. Według tego poglądu organami RP są zatem tylko: Sejm, Senat, Prezydent RP, Rada Ministrów, ministrowie, Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny.

Dowód: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla,

4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1131 – Załącznik 38

Tożsame z przedstawianym w Komentarzu do kodeksu karnego wydawanym pod redakcją naukową prof. dr. hab. Andrzeja Zolla stanowisko – że Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej – prezentuje ogromna większość ekspertów w dziedzinie prawa karnego.

Jeśli Rzecznik Praw Obywatelskich będąc organem konstytucyjnym, nie jest – według wskazania doktryny prawnej prezentowanego przez prof. Andrzeja Zolla, a także innych ekspertów w dziedzinie prawa karnego jako słuszne -konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej, to czyn przypisany mi przez sędzię Beatę Stój z art. 226 § 3 k.k. i opisany, jak wyżej nie wypełnia znamion czynu określonego jako przestępstwo w art. 226 § 3 k.k.

Z podanych wyżej przyczyn sędzia Beata Stój uznała mnie za winnego popełnienia czynu, który nigdy nie był i nie jest przestępstwem, tj. z oczywistym i rażącym naruszeniem prawa określonego w:

  1. artykule 42.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego”.
  2. artykule 7.1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności:Nikt nie może być uznany za winnego popełnienia czynu polegającegona działaniu lub zaniechaniu działania, którego według prawawewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowił czynu zagrożonegokarą w czasie jego popełnienia”.
  3. artykule 15.1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych: Nikt nie może być skazany za czyn lub zaniechanie, które w myśl prawa wewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowiły przestępstwa w chwili ich popełnienia.

Celem rozwiania Panów jeszcze ewentualnych wątpliwości co do słuszności mojego stanowiska pragnę poinformować, że jego zasadność poświadczyła funkcyjna prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód, zastępca prokuratora rejonowego Edyta Frączek-Padoł. Po tym, gdy powoławszy się na zacytowane wyżej stanowiska z Komentarza do kodeksu karnego wydawanego pod redakcją naukową prof. dr hab. Andrzeja Zolla skierowałem pismami z dnia 3.07.2013 r. i 11.07.2013 r. wniosek do Prokuratora Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk o modyfikację aktu oskarżenia z dnia 12.06.2006 r. prokurator R. Ridan, przez wyeliminowanie z niego czynu z art. 226 § 3 K.k., Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł sporządziła odpowiedź z dnia 12.07.2013 r., w której podała między innymi – Załącznik 39:„Prokurator w toku postępowania sądowego, tak jak oskarżony występuje w charakterze strony i w zależności od wyników procesu może występować z inicjatywą dowodową i wnosić o zmianę opisu lub kwalifikacji prawnej czynu, o ile uzna to za zasadne.Interpretacja art. 226 § 3 k.k. wskazana przez Pana w pismach jest jednym z poglądów doktryny, którego nie podzielił autor aktu oskarżenia.Problem interpretacji przepisu będzie aktualnie przedmiotem oceny prawnej, której dokona niezawisły Sąd.(…) Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek – Padoł”

Źródło: Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo Zastępcy

Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek – Padoł z dnia 12 lipca 2013 r. – Załącznik 39

Wprawdzie prokurator Edyta Frączek-Padoł oraz prokurator rejonowy dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyna Kowalczyk nie uznały za zasadne do dnia 15 marca 2016 r., gdy sędzia Beata Stój wydanym w tym dniu postanowieniem przypisała mi w pkt. II.17 popełnienie przestępstwa z art. 226 § 3 k.k. wystąpienie z wnioskiem o wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej zarzutów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan zarzutu z art. 226 § 3 k.k., ale jest to wyłącznie skutkiem złej woli pań prokurator. Informowałem je bowiem – tak samo jak sędzię B. Stój – nie tylko o zacytowanym wyżej wskazaniu doktryny prawnej prezentowanym jako słuszne przez ogromną większość ekspertów w dziedzinie prawa karnego, w tym także przez –m.in. prezesa Trybunału Konstytucyjnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, przewodniczącego Rządowego Centrum Legislacji, przewodniczącego Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego przy Ministrze Sprawiedliwości, kierownika Katedry Prawa Karnego na Uniwersytecie Jagiellońskim, przewodniczącym Rady Programowej Fundacji Academia Iuris – prof. dr. hab. Andrzeja Zolla, ale także o prawie określonym w art. 5 § 2 k.p.k.:

Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.”

Artykuł 5 § 2 Kodeksu postępowania karnego

A dowodem poświadczającym, że nawet sędzia Beata Stój nie ma wątpliwości, że Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej, lecz organem konstytucyjnym jest, że w opisie czynu przypisanego mi w pkt. II.7 z art. 226 § 3 k.k. podała – Załącznik 26: „Zbigniew Kękuś lżył i znieważał również Andrzeja Zolla, który w okresie wskazanym w punkcie II.17 postanowienia pełnił funkcję Rzecznika Praw Obywatelskich. Rzecznik Praw Obywatelskich jest organem konstytucyjnym wymienionym między innymi w art. 208 Konstytucji.”, a nie że RPO jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej.

xxx

W podsumowaniu przedstawionego w niniejszym piśmie rzeczywistego stanu faktycznego, potwierdzonego dowodami/dokumentami, których kserokopie załączam do niniejszego pisma i które załączałem do wspomnianych wyżej pism kierowanych wcześniej do Rzecznika Praw Obywatelskich i Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego pragnę nadmienić, że w uzasadnieniu do wspomnianego wyżej postanowienia z dnia 27 sierpnia 2013 r. Sądu Okręgowego w Rzeszowie, którym Sąd uchylił postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r. sędziowie SSO Piotr Popek SSR del. do SO Anna Romańska, przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie Renaty Stopińskiej-Witkowskiej podali – Załącznik 37: Sygn. akt II Kz 246/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Marcin Świerk Sędziowie: SSO Piotr Popek SSR del. do SO Anna Romańska /spraw. /Protokolant /imię i nazwisko – ZKE/przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie – Renaty Stopińskiej-Witkowskiej (…) Zaznaczyć należy, że nawet mimo upływu przedawnienia karalności możliwe było prowadzenie postępowania zmierzającego do uniewinnienia poprzednio skazanego w drodze kasacji wyroku skazującego (art. 529 k.p.k.) albo w wyniku wznowienia postępowania (art. 540 k.p.k.).”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu

Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. II Kz 246/13 – Załącznik 37

Artykuł 529 k.p.k., na który powołał się Sąd Okręgowy w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 2013 r. stanowi:

Wniesieniu i rozpoznaniu kasacji na korzyść oskarżonego nie stoi na przeszkodzie wykonanie kary, zatarcie skazania, akt łaski ani też okoliczność wyłączająca ściganie lub uzasadniająca zawieszenie postępowania.”
Artykuł 529 Kodeksu postępowania karnego

xxx

W odniesieniu do przedstawionego przeze mnie w pkt. VIII str. 3 niniejszego pisma zawiadomienia o moim zamiarze prowadzenia od dnia 12 kwietnia 2017 r. protestu głodowego przed Prokuraturą Krajową w Warszawie, ul. Rakowiecka 26/30 lub przed Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich w Warszawie Al. Solidarności 77, informuję, że ewentualnie prowadzony, przerwę na okres od dnia 24 kwietnia 2017 r. w godzinach południowych, do dnia 26 kwietnia 2017 r. do godzin południowych.

Sąd Okręgowy w Krakowie IV Wydział Karny-Odwoławczy zawiadomił mnie bowiem pismem z dnia 23 lutego 2017 r. – Załącznik 40: „Sąd Okręgowy w Krakowie IV Wydział Karny-Odwoławczy /adres – ZKE/ Dnia23 lutego 2017 r. Sygn. akt IV S 10/17 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ ZAWIADOMIENIE Sąd Okręgowy w Krakowie IV Wydział Karny-Odwoławczy zawiadamia, że posiedzenie w przedmiocie rozpoznania skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową Kraków-Krowodrza sygn. 2 Ds. 542/14 bez nieuzasadnionej zwłoki odbędzie się w tut. Sądzie dnia 25 kwietnia 2017 r. o godz. 09:00 sala E-517 w tut. Sądzie ul. Przy Rondzie 7. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z upoważnienia Kierownika Sekretariatu starszy protokolant sądowy Marta Kruk”
Dowód: Sąd Okręgowy w Krakowie IV Wydział Karny-Odwoławczy, sygn. akt IV S 10/17, zawiadomienie z dnia 23

lutego 2017 r. – Załącznik 40

Pragnę także poinformować, że w dniu 2 maja 2017 r. skończę 29 lat /ur. 02.05.1958 r./ i nadto długie prowadzenie przeze mnie – z całą pewnością słusznego – protestu głodowego może stanowić zagrożenie dla mojego zdrowia. Uprzejmie proszę o uwzględnienie tej informacji w adresatów niniejszego pisma dalszych wobec mnie planach oraz działaniach.

W związku z rzeczywistym stanem faktycznym w sprawie przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13, poświadczonym dowodami/dokumentami, których kserokopie załączam do niniejszego pisma wnoszę jak na wstępie.

Zbigniew Kękuś

Załączniki: do 1 do 68 do ściągnięcia tutaj

    1. Pismo z dnia 29 listopada 2016 r. Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Agnieszki Ścigaj do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
    2. Pismo Z. Kękusia z dnia 2 maja 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara
    3. Pismo Z. Kękusia z dnia 26 września 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara
    4. Pismo Z. Kękusia z dnia 13 czerwca 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
    5. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
    6. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014, pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 marca 2017 r.
    7. Prokuratura Krajowa, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo prokuratora Krzysztofa Domagały z dnia 5 września 2016 r.
    8. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
    9. Potwierdzenie odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 27 października 2016 r. przesyłki listowej nr (00)659007734507637584
    10. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
    11. Potwierdzenie odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 27 października 2016 r. przesyłki listowej nr (00)659007734507637560
    12. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
    13. Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 27 października 2016 r. przesyłki listowej nr (00)659007734507637553
    14. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
    15. Potwierdzenie odbioru przez Prokuraturę Krajową przesyłki listowej nr(00)659007734507637577
    16. Pismo Z. Kękusia z dnia 25 października 2016 r. do ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry
    17. Potwierdzenie Odbioru przez Prokuraturę Krajową w dniu 26 października 2016 r. przesyłki listowej nr (00)859007731803390667
    18. Prokuratura Krajowa Departament Postępowania sądowego, sygn. akt PK IV Ksk 1046.2016, pismo dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego prokuratora Zbigniewa Siejbika z dnia 30 stycznia 2017 r. do Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
    19. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo głównego specjalisty w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 stycznia 2010 r.
    20. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich RPO-422333-II/02/K.Ku, pismo głównego specjalisty w Zespole Prawa Karnego Krystyny Kupczyńskiej z dnia 4 stycznia 2011 r.
    21. Pismo Z. Kękusia z dnia 8 sierpnia 2016 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara
    22. Pismo Z. Kękusia z dnia 21 lutego 2017 r. do rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara
    23. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół Prawa Karnego, sygn. akt II.511.1223.2014, pismo głównego specjalisty Krystyny Kupczyńskiej z dnia 7 marca 2017 r.
    24. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, „Notatka z przyjęcia interesanta” sporządzona w dniu 7 marca 2017 r. przez głównego specjalistę Mariolę Bielawską
    25. SądRejonowywDębicy,sygn.aktIIK407/13/uprzednioIIK451/06, II K 854/10/,aktoskarżeniaprokuratorRadosławyRidanzdnia12czerwca2006r., sygn. 1 Ds. 39/06/S
    26. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 15 marca 2016 r.
    27. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 30 listopada 2006 r.
    28. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca Krzysztofa Łapaja z dnia 15 marca 2007 r., data wpływu kopii do Sądu Rejonowego w Dębicy 19 marca 2007 r.
    29. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099
    30. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 lipca 2007r., karty 3040, 3041
    31. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, pismo INTERIA.PL.S.A., z dnia 1 października 2007r. karta 3183
    32. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/ kasacja Prokuratora Generalnego, z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11 od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 407/13/
    33. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
    34. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.
    35. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r.
    36. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 854/10 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 czerwca 2013 r.
    37. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r. /sygn. II Kz 246/13/
    38. Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX Wolters Kluwer business, s. 1131
    39. Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo zastępcy prokuratora rejonowego Edyty Frączek – Padoł z dnia 12 lipca 2013 r.
    40. Sąd Okręgowy w Krakowie IV Wydział Karny-Odwoławczy, sygn. akt IV S 10/17, zawiadomienie z dnia 23 lutego 2017 r.

Dzięki członkostwu w Akademii założonej przez „wodza prawa w Rzeszy Hansa Franka, potem uznanego przez Trybunał Norymberski za winnego zbrodni przeciw ludzkości, prof. Fryderyk Zoll został jako jedyny spośród ponad 180 ujętych w dniu 6 listopada 1939 r. przez gestapo pod kierownictwem Obersturmbahnnführera SSBruno Müllera podczas akcji Sonderaktion Krakau uwolniony już następnego dnia – i uniknął przetransportowania do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen – co sam tak opisał: „Koło godziny 12-ej /7 listopada 1939 r. – ZKE/ przyjechał oficer policyjny i zapytał się o prof. Zolla. Kiedy koledzy mnie zawołali, dowiedziałem się, że mam być wypuszczony na wolność ze względu na to, że jestem członkiem Akademii Niemieckiego Prawa, ale wpierw musi być stwierdzona moja tożsamość i w tym celu mam z tym oficerem pojechać do General-Government.Pożegnałem się z kolegami, przyjąłem od nich kilka poleceń i z oficerem, który był dla mnie uprzedzająco grzeczny, wyjechałem do budynku Akademii Górniczej, gdzie Landesgerchtrast Merz (czy Mörz) zobaczywszy mnie, powiedział do oficera policyjnego, który mi dotąd towarzyszył, że zna mnie z Jahrestagung/hitlerowskie konferencje i święta prawniczyce – ZKE/, że tożsamość osoby jest zatem stwierdzona, a więc mogę być wypuszczony na wolność.”Źródło: Andrzej Zoll, „Zollowie – opowieść rodzinna”; Wydawnictwo Literackie, Sp. z o.o., 2011, s. 300